“… Το Σάββατο 6 Δεκέμβρη 2008, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ο 15χρονος σύντροφος Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος χτυπημένος από μία σφαίρα στο στήθος από το όπλο του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα. Αντίθετα με τις δηλώσεις των συνενόχων στη δολοφονία πολιτικών και δημοσιογράφων δεν πρόκειται για “μεμονωμένο περιστατικό” αλλά για έκρηξη της κρατικής καταστολής που συστηματικά και οργανωμένα θέτει στο στόχαστρο τους αντιστεκόμενους, τους εξεγερμένους, τους αναρχικούς-αντιεξουσιαστές. Είναι το αποκορύφωμα της κρατικής τρομοκρατίας που εκφράζεται με την αναβάθμιση του ρόλου των κατασταλτικών μηχανισμών, τον συνεχή εξοπλισμό τους και την αύξηση των ποσοστών βίας που ασκούν, με το δόγμα της «μηδενικής ανοχής», με την προπαγάνδα εγκληματοποίησης και συκοφάντησης των αγωνιζόμενων. Όλη αυτή η συνθήκη είναι που προετοιμάζει το έδαφος για την ένταση της καταστολής, επιχειρώντας να αποσπάσει συναίνεση και οπλίζει τα χέρια των ένστολων φονιάδων που σήμερα στοχεύουν τους αγωνιστές, τους νεολαίους, τους κολασμένους που εξεγείρονται σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια…”.Αντίστροφη αξιολόγηση
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ
Τα στοιχεία της έρευνας
Η αντίστροφη αξιολόγηση διενεργήθηκε από την Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής με στόχο την καταγραφή της καθημερινότητας στους χώρους εργασίας. Πραγματοποιήθηκε από την 1η ως τη 12η Ιουνίου, μέσω ερωτηματολογίων που απεστάλησαν σε 1.064 εργαζόμενους/ες στην Τράπεζα, στη βάση των στοιχείων του οργανογράμματος του Φεβρουαρίου 2009 (με τις μετέπειτα μετακινήσεις). Η συλλογή των στοιχείων έγινε μέσω απαντητικών επιστολών που οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να ταχυδρομήσουν σε ειδική ταχυδρομική θυρίδα. Το μέγεθος του πληθυσμού που συμμετείχε ήταν 264 άτομα, δηλαδή 24,81% (συμπεριλαμβάνουμε εδώ και 7 ερωτηματολόγια που έφτασαν μετά την Τετάρτη, 17/6). Για τη σύνθεση εκείνων που απάντησαν δείτε εδώ.
Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι, με βάση τα στοιχεία που είχαμε στη διάθεσή μας, η μόνη στάθμιση που μπορούσε να γίνει ήταν ως προς το φύλο. Παρά το ότι η συμμετοχή των γυναικών στην αντίστροφη αξιολόγηση, αν και ισότιμη (49,4% άντρες / 50,6% γυναίκες), είναι αναλογικά μικρότερη του αριθμού τους στη σύνθεση του συνόλου του πληθυσμού (42,6% άντρες / 57,4% γυναίκες), η στάθμιση ως προς τη διάσταση αυτή δεν τροποποιεί σημαντικά τα αποτελέσματα. Ως εκ τούτου, δε συμπεριλαμβάνεται παρακάτω.
Στα διαγράμματα που παρατίθενται εδώ, τα ΔΑ [Δεν απαντώ] συμπεριλαμβάνονται στις λεπτομερείς παρουσιάσεις, όχι στις συνοπτικές (σε «πίτα»), γι’ αυτό υπάρχει και μια μικρή διαφοροποίηση στα ποσοστά. Επίσης, στην ανάλυση των στοιχείων δε γίνεται αναφορά σε ποσοστά μικρότερα του 3%, τα οποία αναλογούν σε πολύ μικρό αριθμό απαντήσεων, κι άρα συνεπάγονται μια αδυναμία εξαγωγής ασφαλών συμπερασμάτων.
Στο σημείο αυτό, αφού ευχαριστήσουμε ξανά θερμά όσους κι όσες συμμετείχαν στην αντίστροφη αξιολόγηση, αποτιμώντας συνολικά τη διαδικασία, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι για μας ήταν ένα εξαιρετικής σημασίας εγχείρημα το οποίο έπρεπε να διεκπεραιωθεί. Αυτό δε σημαίνει ότι, εκ των υστέρων, με την πείρα που αποκτήσαμε και σε επίπεδο τεχνογνωσίας, δε διαπιστώνουμε πράγματα που θα έπρεπε να έχουν γίνει αλλιώς: για παράδειγμα, ο δισταγμός μας να συμπεριλάβουμε στις «κοινωνικο-δημογραφικές» ερωτήσεις μία που να αφορά τη θέση των συμμετεχόντων στην έρευνα σε δίκτυο ή διοίκηση, δε μας επέτρεψε να σταθμίσουμε ως προς αυτή τη διάσταση τα αποτελέσματα και να εξάγουμε πιο σαφή συμπεράσματα σε ό,τι αφορά κάποια ζητήματα, όπως π.χ. την αξιολόγηση του οργανόγραμματος και μια ενδεχόμενη διαφοροποίηση στη στάση των μεν και των δε απέναντί σ’ αυτό.
Τα στοιχεία που προέκυψαν από την αντίστροφη αξιολόγηση, τα οποία παρουσιάζονται και αναλύονται παρακάτω, αναδεικνύουν κάποιες σημαντικές τάσεις που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη από την εργασιακή κοινότητά μας και τα θεσμικά της όργανα, κι αν μη τι άλλο, να αποτελέσουν τη βάση μιας συζήτησης γύρω από την πραγματικότητα που βιώνουμε στους χώρους δουλειάς, αλλά και μετά το πέρας του ωραρίου [συν τις –πληρωμένες ή όχι- υπερωρίες]. Ούτως ή άλλως είναι τα μόνα στοιχεία που διαθέτουμε για να μπορέσουμε να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη ως σύνολο, κι όχι ως μεμονωμένα άτομα.
Για τα αποτελέσματα δείτε εδώ.
Με την ελπίδα να υπάρξουν κι άλλες παρόμοιες και μακάρι καλύτερα οργανωμένες αντίστοιχες πρωτοβουλίες,
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
http://protergatt.wordpress.com/
ΤΘ 72157 Ηλιούπολη 16310
Για την αντίστροφη αξιολόγηση
Την Πέμπτη, 18 Ιουνίου, πραγματοποιήθηκε το δεύτερο στάδιο της διαδικασίας της αντίστροφης αξιολόγησης. Αφού ευχαριστήσουμε θερμά τους συναδέλφους που παρέστησαν στη διαδικασία, συνεισφέροντας σημαντικά σ’ αυτήν, λειτουργώντας και σαν μια άτυπη «ελεγκτική επιτροπή», θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η διαδικασία που ακολουθήθηκε ήταν η εξής:
Οι φάκελοι καταμετρήθηκαν, ανοίχτηκαν, έγινε η εισαγωγή των στοιχείων στο ειδικό πρόγραμμα στατιστικής ανάλυσης και μετά ακολούθησε μια παρουσίαση των αποτελεσμάτων που ήταν δυνατό να εξαχθούν άμεσα, ορισμένα από τα οποία δημοσιοποιούνται σήμερα (βλ. εδώ) μαζί με τον οικονομικό απολογισμό (βλ. εδώ).
Να επισημάνουμε στο σημείο αυτό ότι τόσο τα έγγραφα των ΕΛΤΑ όσο και τα ίδια τα ερωτηματολόγια θα κρατηθούν στο αρχείο της Πρωτοβουλίας για ένα εύλογο χρονικό διάστημα, ούτως ώστε να είναι δυνατός, ανά πάσα στιγμή, ο έλεγχος κι η επιβεβαίωση των αποτελεσμάτων της έρευνας. Η πρόσβαση σ’ αυτά είναι ελεύθερη, με την προϋπόθεση βέβαια να γίνονται σεβαστοί οι κανόνες που τηρήθηκαν καθ’ όλη τη διαδικασία. Τα στατιστικά στοιχεία φυλάσσονται σε έναν Η/Υ και οποιοδήποτε μέλος του Συλλόγου επιθυμεί μπορεί να έρθει να κάνει τη δική του επεξεργασία εκεί: τα ίδια τα στοιχεία όμως δεν πρόκειται να «εκχωρηθούν» σε κανέναν.
Ευχαριστούμε θερμά τη διεύθυνση και το προσωπικό του Εργαστηρίου Πολιτικής Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών για την παραχώρηση του χώρου και της υποδομής του, καθώς και γενικότερα για τη ζεστή φιλοξενία.
__________
Τα πρώτα αποτελέσματα
Συγκεντρώθηκαν 257 ερωτηματολόγια από τα 1064 που είχαν σταλεί με βάση το οργανόγραμμα του Φεβρουαρίου (το οποίο ήταν εξαιρετικά χρήσιμο απ’ αυτή την άποψη), 248 μέσω ΕΛΤΑ και 9 μέσω εσωτερικής αλληλογραφίας. Κάποιες απαντητικές επιστολές που έφτασαν μετά τις 17/6 δε συμπεριλαμβάνονται στον παραπάνω αριθμό, θα ληφθούν όμως υπόψη στη διαδικασία: δεν έχουμε περιθώριο να αγνοήσουμε καμία άποψη που επιθυμεί να εκφραστεί.
Όταν ξεκίναγε αυτή η διαδικασία δεν μπορούσαμε παρά να ελπίζουμε ότι, στην καλύτερη περίπτωση, τα ερωτηματολόγια θα έφταναν τα 70-80, εάν και εφόσον οι άνθρωποι που αποφάσισαν πέρσι να ψηφίσουν την Πρωτοβουλία εξακολουθούσαν να την εμπιστεύονται.
Κι η προσμονή που είχαμε ήταν ακριβώς αυτή: να κάνουμε μια στοιχειώδη καταγραφή αυτής της τάξης, του 6,5-7,5% των εργαζομένων στην Τράπεζα, και δη των «συμπαθούντων» την Πρωτοβουλία, γνωρίζοντας ότι αυτό θα συνεπαγόταν μια μάλλον μη αντιπροσωπευτική εικόνα ως προς τις απόψεις που θα καταγράφονταν.
Η υπέρβαση αυτού του αριθμού κατά 180 ερωτηματολόγια όμως, με τη συμμετοχή να φτάνει το 24,16%, ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες μας, πόσο μάλλον τις βεβαιότητές μας. Λαμβάνοντας υπόψη, αφενός, την απόφαση του ΔΣ του ΣΥΤΑ για μη συμμετοχή στην αντίστροφη αξιολόγηση και, αφετέρου –και κυρίως-, τον κόπο που συνεπαγόταν, εν μέσω φόρτου εργασίας και οικογενειακών υποχρεώσεων, το να πάτε στα ΕΛΤΑ για να στείλετε την απαντητική επιστολή χωρίς να έχετε καμιά υποχρέωση να το κάνετε, δεν μπορούμε παρά να θεωρήσουμε το βαθμό συμμετοχής καθόλου αυτονόητο.
Το ποσοστό της συμμετοχής και –κυρίως- η ισορροπημένη κατανομή των απαντήσεων σε ό,τι αφορά τα «κοινωνικο-δημογραφικά» στοιχεία, επιτρέπουν να δούμε την αντίστροφη αξιολόγηση σαν κάτι παραπάνω από μια απλή -αναμφίβολα σημαντική ούτως ή άλλως- καταγραφή των απόψεων εκείνων που συμμετείχαν σ’ αυτήν: όπως διαφαίνεται από τα αποτελέσματα, αναδεικνύονται ξεκάθαρα κάποιες τάσεις που δεν μπορούν να αγνοηθούν κατά την εκπροσώπησή μας σε συνδικαλιστικό επίπεδο, πόσο μάλλον από εκείνους που διαχειρίζονται την καθημερινότητά μας στον εργασιακό χώρο εκ μέρους της εργοδοσίας. Ιδιαίτερα δε καθώς στην αντίστροφη αξιολόγηση κληθήκαμε να εκφράσουμε αυτό που ήδη συμβαίνει, αυτό που ήδη θεωρούμε δεδομένο και πραγματικό, κι όχι να μιλήσουμε στη βάση αμφισβητούμενων υποθέσεων, για το τι πρόκειται να κάνουμε ή να πιστέψουμε κάποτε [κατ’ αντιστοιχία με απαντήσεις σε ερωτήσεις του τύπου: «Τι θα ψηφίζατε εάν οι εκλογές ήταν σήμερα»]. Άρα εδώ έχουμε να κάνουμε με μια πραγματική καταγραφή της εμπειρίας όσων απαντήσαμε.
Αν και, σε κάθε περίπτωση, οι απαντήσεις αφορούν πρωτίστως εκείνους/ες που τις δίνουν, η αναγωγή των αποτελεσμάτων στο σύνολο των εργαζομένων, στο βαθμό που ο καθένας/η καθεμιά από μας, με βάση την εμπειρία του/της στη μικρή μας κοινότητα και γνωρίζοντας καλά το κλίμα της, θα θεωρήσει ότι υπάρχει περιθώριο να γίνει, μπορεί να μας δώσει τη δυνατότητα να έχουμε μια πρώτη απεικόνιση των θέσεων και των απόψεων που υπάρχουν ανάμεσά μας.
Από την πλευρά μας, δε θα κάνουμε καμιά αναγωγή στο σύνολο κατά την παρουσίαση των αποτελεσμάτων. Η στάθμιση των αποτελεσμάτων θα προϋπέθετε να είχαμε στη διάθεσή μας στοιχεία τα οποία διαθέτει μόνο η διεύθυνση ανθρώπινου δυναμικού (κατανομή των εργαζομένων ανά ηλικία, έτη εργασίας, ύψος αμοιβών, κ.α.). Άλλωστε, είπαμε, προσπαθούμε να κάνουμε μια έρευνα με επιστημονικούς όρους και δε θα διακινδυνεύσουμε τη σοβαρότητά της προς χάριν του εντυπωσιασμού.
Σε κάθε περίπτωση, τα αποτελέσματα που θα εξαχθούν αφορούν τουλάχιστον τις απόψεις των 257 (και πλέον) εργαζομένων που συμμετείχαμε στην αντίστροφη αξιολόγηση. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Θα θέλαμε λοιπόν να σας ευχαριστήσουμε όλους και όλες θερμά για τη συμμετοχή σας, η οποία, τόσο από τον αριθμό των απαντητικών επιστολών, όσο και από την κατανομή των απαντήσεων ανά ερώτημα, είναι προφανές ότι ξεπέρασε παραταξιακά στεγανά (με βάση πάντα τα αποτελέσματα των περσινών εκλογών). Αυτό μπορούμε να το πούμε με βεβαιότητα παρότι η παραταξιακή ένταξη των ανθρώπων που συμμετείχαν δεν υπάρχει τρόπος να διαπιστωθεί και άρα να σταθμιστεί: δε ζητήσαμε από κανέναν να δηλώσει τι ψήφισε. Αυτό άλλωστε δεν αφορά ούτε εμάς, ούτε και καμία έρευνα που στόχο έχει να καταγράψει τις απόψεις όλων μας για την κατάσταση στον εργασιακό μας χώρο. Στις κοινωνικές έρευνες άλλωστε, η όποια απόπειρα στάθμισης δε γίνεται με βάση τις πολιτικές απόψεις, αλλά με βάση δημογραφικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά (ηλικία, φύλο, εισόδημά, κ.α.).
Κυρίως όμως, όπως διαφάνηκε ήδη από τα πρώτα αποτελέσματα, η συμμετοχή ξεπέρασε τα στεγανά μίας και μόνο οπτικής για τα πράγματα. Αυτό ενισχύει την πεποίθηση ότι στην Τράπεζα υπάρχει κόσμος που, ανεξάρτητα με το τι ψηφίζει και πιστεύει, θέλει να εκφράσει τις απόψεις του και να συμμετάσχει ενεργά σε συλλογικές διεργασίες. Ένας κόσμος που δε θεωρεί δεδομένες και αναπόφευκτες τις δυσκολίες της εργασιακής του καθημερινότητας, που επιθυμεί να τις συζητήσει, ακόμα και να τις αλλάξει.
Το στοίχημα της αντίστροφης αξιολόγησης, το να μπορέσουμε να εκφράσουμε τους προβληματισμούς μας, επιτεύχθηκε. Το τι θα το κάνουμε μέσα στο Σύλλογό μας αυτό είναι ένα δεύτερο στοίχημα. Και αυτό θα το κερδίσουμε όλοι και όλες μαζί. Στο κάτω-κάτω, 257 άνθρωποι δεν είμαστε και λίγοι: μπορούμε και να συζητήσουμε και να προχωρήσουμε υλοποιώντας τις προτάσεις μας, μία από τις οποίες εξάλλου ήταν και η αντίστροφη αξιολόγηση.
Σε ό,τι αφορά τώρα εμάς: περάσαμε καλά, δεθήκαμε μεταξύ μας και κυρίως κάναμε κάτι που άξιζε τον κόπο. Η ιδέα για την αντίστροφη αξιολόγηση μετουσιώθηκε σε πράξη και διεκπεραιώθηκε σε όλα της τα στάδια, από μια ομάδα εργαζομένων που -πρωτοβουλιακά, αυτοοργανωμένα και μακριά από κάθε είδους εμπορευματική διαμεσολάβηση και κομματική ή άλλη χειραγώγηση- ανέλαβε και την έφερε σε πέρας παρά τις σημαντικές τεχνικές και άλλες δυσκολίες, ξεπερνώντας τα όποια κενά είχαμε στην τεχνογνωσία με τη μέθοδο της αλληλοδιδακτικής, μέσω πιο εξειδικευμένων φίλων, κυρίως όμως με αρκετή προσωπική δουλειά.
Με τα περιορισμένα μέσα που είχαμε στη διάθεσή μας, που δεν αφορούν μόνο την οικονομία του πράγματος, αλλά και τις ώρες που μπορέσαμε να διαθέσουμε ως κανονικοί/ες εργαζόμενοι/ες στην υλοποίηση μιας έρευνας τέτοιου μεγέθους, προσπαθήσαμε να κάνουμε κάτι παραπάνω από αυτό που λογικά θα μπορούσαμε. Και θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε στην ίδια κατεύθυνση μέχρι την ολοκλήρωση της έρευνας, αλλά και μετά. Με τα λάθη και τις αδυναμίες μας.
Ο πήχης ανέβηκε σε ό,τι αφορά τόσο την Πρωτοβουλία όσο και το Σύλλογό μας γενικότερα. Κι όλοι/ες αποκομίσαμε κάτι από αυτό το εγχείρημα: εκείνοι/ες που βοήθησαν στην υλοποίησή του, εκείνοι/ες που συμμετείχαν εκφράζοντας τις απόψεις τους μέσα απ’ αυτό, αλλά κι εκείνοι/ες που απλώς επεξεργάστηκαν μέσα τους και συζήτησαν μεταξύ τους την καθημερινότητά μας στην Τράπεζα, χωρίς να συμμετάσχουν. Ακόμα κι αυτοί που πολέμησαν την αντίστροφη αξιολόγηση με πρωτόγνωρη σφοδρότητα, ακόμα κι η εργοδοσία, που μάλλον θα αναγκαστούν να δώσουν σημασία στις αδύναμες μεμονωμένες φωνές που όταν ακόυγονται όλες μαζί κάνουν αρκετό θόρυβο.
Ευχαριστούμε θερμά όσους κι όσες συμμετείχαν στην αντίστροφη αξιολόγηση.
Ευχαριστούμε επίσης κι εκείνους/ες που θα ήθελαν να το κάνουν, αλλά δεν το έκαναν για λόγους που τους υπερέβαιναν.
Ζητάμε εκ των προτέρων την κατανόησή σας στην περίπτωση που δεν καταφέρουμε να έχουμε ολοκληρώσει την επεξεργασία των αποτελεσμάτων την Παρασκευή, 26/6, αν και αυτός είναι ο στόχος μας.
__________
Αντίστροφη αξιολόγηση
Για τη διαδικασία επεξεργασίας
των στοιχείων της αντίστροφης αξιολόγησης
Την Πέμπτη, 18 Ιουνίου, στις 4 μ.μ., θα βρισκόμαστε στο Εργαστήριο Πολιτικής Επικοινωνίας του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών [Ξενοφώντος 4, 6ος όρ. -Σύνταγμα*], όπου και σας περιμένουμε για να κάνουμε μαζί την καταμέτρηση των απαντητικών επιστολών που συγκεντρώθηκαν.
Στη συνέχεια, θα προχωρήσουμε στην καταγραφή των στοιχείων στο ειδικό πρόγραμμα στατιστικής ανάλυσης, σε τρεις Η/Υ που θα εγκατασταθούν ακριβώς γι’ αυτό το λόγο στην αίθουσα που θα μας φιλοξενήσει. Στη φάση αυτή, κάθε βοήθεια είναι σημαντική, καθώς στόχος μας είναι, παράλληλα, να γίνεται και η επαλήθευση της αντιστοιχίας των στοιχείων που θα περνιούνται στο πρόγραμμα με τις απαντήσεις στα ερωτηματολόγια κι ο έλεγχος αυτός να γίνεται από ανεξάρτητους παρατηρητές.
Μετά από αυτή τη διαδικασία θα ακολουθήσει η ανακοίνωση του αριθμού των ερωτηματολογίων που συγκεντρώθηκαν και του οικονομικού απολογισμού της έρευνας.
Σας περιμένουμε. Η παρουσία σας θα είναι τιμή για μας.
Ευχαριστούμε θερμά τους/τις συναδέλφους/ισσες που συμμετείχαν στη διαδικασία από την 1η έως τη 12η Ιουνίου.
ΥΓ. Θα υπάρχει καφές και ό,τι άλλο χρειάζεται από τους συνεταιρισμούς των Ζαπατίστας της Τσιάπας και άλλους αντίστοιχους (βλ. http://sporos.org/). Άρα, ελάτε με «άδεια χέρια».
* Η Ξενοφώντος είναι η 1η παράλληλος της Όθωνος, ακριβώς στο ύψος της πλατείας Συντάγματος.
1-12 Ιουνίου: Μιλάμε για την καθημερινότητά μας στη δουλειά
Για την αντίστροφη αξιολόγηση
Να υπενθυμίσουμε ότι σήμερα, Παρασκευή, 12 Ιουνίου, είναι η καταληκτική ημερομηνία για την αποστολή των ερωτηματολογίων (Για το ερωτηματολόγιο δείτε εδώ).
Ευχαριστούμε θερμά τους/τις συναδέλφους/ισσες που έχουν ήδη αποστείλει τις απαντητικές επιστολές, καθώς κι εκείνους/ες που πρόκειται να το κάνουν σήμερα.
_________
Για τη διαδικασία
Θα περιμένουμε μέχρι την Τετάρτη, 17/6, ούτως ώστε να φτάσουν στη θυρίδα της Πρωτοβουλίας όλα τα ερωτηματολόγια που θα έχουν σταλεί μέχρι το τέλος της προθεσμίας.
Την Πέμπτη, 18/6, τα ερωτηματολόγια θα μεταφερθούν και θα ανοιχτούν στο Εργαστήριο Πολιτικής Επικοινωνίας του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών [Ξενοφώντος 4, 6ος όρ. –Σύνταγμα], θα καταμετρηθούν και θα αρχίσει η καταγραφή των στοιχείων στο ειδικό πρόγραμμα στατιστικής ανάλυσης. Η διαδικασία θα ξεκινήσει στις 4 μ.μ. και είναι ανοιχτή. Μπορείτε να παραστείτε απλώς ή και να βοηθήσετε στον έλεγχο των στοιχείων που θα περνιούνται στους Η/Υ. Μετά από αυτή τη διαδικασία θα ανακοινωθεί ο αριθμός των ερωτηματολογίων που συγκεντρώθηκαν και ο οικονομικός απολογισμός της έρευνας.
Η επεξεργασία των στοιχείων θα γίνει τις επόμενες μέρες, με τους ρυθμούς που δύνανται να την κάνουν οι φίλοι κι οι φίλες υποψήφιοι/ες διδάκτορες που μας βοηθάνε, οι οποίοι/ες, παρά τη δεδομένη προθυμία τους, είναι και φοιτητές/τριες και εργαζόμενοι/ες, κι άρα πραγματοποιούν την έρευνα αυτή στον ελεύθερο χρόνο τους, τον οποίο οφείλουμε να σεβαστούμε.
Την Παρασκευή, 26/6, ευελπιστούμε ότι θα είμαστε σε θέση να παρουσιάσουμε τα αποτελέσματα.
_________
Περί αξιοπρέπειας
Για εκείνους που έχουν διαμορφωθεί ως προσωπικότητες –και ως συνδικαλιστικές παρατάξεις- μέσα σε κομματικά γραφεία, είναι πολύ δύσκολο ακόμα και το να διανοηθούν ότι απλοί εργαζόμενοι/ες, από τη διοίκηση και το δίκτυο, από τα διπλανά γραφεία, μπορούν, αν το αποφασίσουν, να πάρουν το λόγο, με όλες τις δυσκολίες που αυτό συνεπάγεται, και να μιλήσουν για την εργασιακή καθημερινότητά τους.
Και, για αυτούς, η όποια αντίστοιχη πρωτοβουλία –άρα και η Πρωτοβουλία- πρέπει να αποδοθεί κάπου, να χαρακτηριστεί ως το μακρύ χέρι κάποιου: αρχικά της –μειοψηφούσας- ΔΗΣΚ, στη συνέχεια του ΚΚΕ, μετέπειτα του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και της ΔΑΚΕ και, προσεχώς, όταν εξαντληθεί το φάσμα των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων, και της Αλ Κάιντα. Οποιουδήποτε, αρκεί να «εξηγηθεί» το παράδοξο μιας Πρωτοβουλίας που κάνει πράγματα χωρίς να έχει έναν συνδικαλιστικό ή κομματικό «μπαμπά» από τον οποίο να αντλεί κάλυψη. Καμία κάλυψη. Εδώ είμαστε, με τα ονόματα και τα πρόσωπά μας.
Χωρίς καβάτζες. Χωρίς προσβάσεις στην εργοδοσία, τη διεύθυνση προσωπικού ή την πλειοψηφία του ΔΣ -την πλειοψηφούσα ΔΗΣΚ δηλαδή- για να επιλύσουν κανένα πρόβλημα μας ή να μας «προστατεύσουν».
Χωρίς καμία διασφάλιση. Εξού και το 10ωρο στη δουλειά στην Τράπεζα, κάθε μέρα, κάθε βδομάδα, κάθε μήνα, που μας πνίγει όπως όλους και όλες τους/τις υπόλοιπους/ες και δε μας αφήνει περιθώρια «ελεύθερου» χρόνου, στον οποίο να μπορούμε να ασχοληθούμε με την άνεσή μας με το συνδικαλισμό, αναλωνόμενοι/ες σε συνεχείς ανακοινώσεις. Γιατί εμάς ο συνδικαλισμός ΔΕΝ είναι μέσα στο οκτάωρό μας.
Χωρίς ταμεία (κομματικά, απεργιακά, κ.α.), χωρίς δημόσιο χρήμα, μυστικά κονδύλια, επιχορηγήσεις ή οποιουδήποτε είδους οικονομική «ενίσχυση» -άρα και έλεγχο από «ευγενικούς χορηγούς».
Ρεφενέ. Έτσι καλύπτουμε το οικονομικό κόστος των πρωτοβουλιών μας. Εξού και οι ανακοινώσεις-φωτοτυπία αντί ιλουστρασιόν φυλλαδίων, κι όλα τα άλλα όχι και τόσο εμφανίσιμα και εντυπωσιακά.
Χωρίς να τα ξέρουμε όλα. Κι έτσι, ρεφενέ, μέσω καλών φίλων, προσπαθούμε να κάνουμε μια έρευνα με επιστημονικούς και σοβαρούς όρους, καλύπτοντας μέσω εκείνων τα κενά που έχουμε εμείς στις γνώσεις μας. Θα ήταν προτιμότερο να πληρωνόταν αδρά μια εταιρεία από το ταμείο του ΣΥΤΑ για να το κάνει «τεχνοκρατικά» (χωρίς φυσικά να διασφαλίζεται καμιά αντικειμενικότητα στη διαδικασία, ο πελάτης παραγγέλνει ό,τι επιθυμεί); Ας το κάνουν έτσι εκείνοι που έχουν τη δυνατότητα να καθορίζουν τις ενέργειες του ΔΣ του Συλλόγου. Εμείς πάμε μέχρι εκεί που μπορούμε. Αλλά μέχρι εκεί θα πάμε.
Για να μη μείνουμε στη σιωπή. Το να μην αναγνωρίζεται μια θετική πρωτοβουλία κάποιων εργαζομένων είναι μέσα στα πλαίσια της –στενόμυαλης ίσως- παραταξιακής στρατηγικής. Δυστυχώς, στο δικό μας Σύλλογο, κάποιοι πάνε ακόμα πιο μακριά: η αντίστροφη αξιολόγηση καταδικάζεται και καλούμαστε να «μην απαντήσουμε». Δηλαδή, να μη μιλήσουμε.
Τι αντιπροτείνουν; Να μείνουμε στη σιωπή. Για μια ακόμα φορά. Για πόσα χρόνια ακόμα θα συνεχίσουμε να μένουμε στη σιωπή; Για πόσο καιρό ακόμα θα συνεχίσουν κάποιοι να υπερασπίζονται αυτό το μοντέλο με αποφασιστικότητα μεγαλύτερη από αυτή με την οποία υπερασπίζονται τα δικαιώματά μας; Για πόσο ακόμα θα εξακολουθήσουν να αντιμετωπίζουν τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες σαν υπηκόους τους;
Κι η εργοδοσία; Η εργοδοσία μπορεί, για άλλη μια φορά, να γελάει: το προεδρείο φροντίζει για μια ακόμη φορά ο σύλλογος να αναλωθεί σε εσωτερικές διαμάχες και τα πραγματικά ζητήματα να μείνουν πίσω, να μην καταγραφούν, να μην αναδειχθούν.
Αν κάποιοι θέλουν να παίξουν αυτό το ρόλο, ας το κάνουν. Θα έχουν αναμφίβολα κάποια επιτυχία ως συνήθως. Εμείς προχωράμε και κάνουμε αυτό που πιστεύουμε. Και θα φτάσουμε μέχρι εκεί που μπορούμε, όσοι και όσες επιθυμούμε να πάμε παραπέρα.
Η διαφορά είναι διαφορά. Και δεν κρύβεται.
________________________
Προς εκείνους που συντάσσουν και υπογράφουν τις ανακοινώσεις του ΔΣ
Τους οποίους καλούμε –ξανά- στην καταμέτρηση των ερωτηματολογίων, όπως άλλωστε κι όλα τα μέλη του ΔΣ
Επειδή, όσο κι αν κατά καιρούς παρουσιάζονται εξίσου υπερκομματικοί με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ανήκουν στη μεγάλη δημοκρατική παράταξη (πράγμα το οποίο εξάλλου, όποτε το καλούν οι συνθήκες, το προβάλλουν επαρκώς), θα έπρεπε να ξέρουν ότι τα πιστοποιητικά φρονημάτων έχουν καταργηθεί προ πολλού, κι ότι το «αποταξάμην [την ανανεωτική αριστερά, το κομμουνιστικό κόμμα, ή όποια άλλη πολιτική δύναμη]» ταιριάζει μάλλον σε διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα σε εκκλησίες κι όχι σε Συλλόγους. Υποπτευόμαστε, βάσιμα, ότι ακόμα κι αν, στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, έμπαιναν μαζί μας στο παραβάν ή επιτηρούσαν την παραμονή μας στην παραλία από την ανατολή έως τη δύση του ηλίου, θα συνέχιζαν να χρησιμοποιούν το ίδιο επιχείρημα, ταυτίζοντάς μας μια με τη μία και μια με την άλλη κομματική δύναμη. Και μια και φτάσαμε στην εποχή της χούντας και του εμφυλίου, να θυμίσουμε ότι τότε –και για αρκετά χρόνια μετά, κατά το μετεμφυλιακό κράτος- εκείνοι/ες από τους οποίους απαιτούνταν δηλώσεις μετανοίας όταν αρνούνταν να τις υπογράψουν το έκαναν κυρίως, όχι γιατί ήταν μέλη του ΚΚΕ –πολλοί άλλωστε απ’ αυτούς δεν ήταν-, αλλά γιατί δεν είχαν καμιά διάθεση να διαπραγματευτούν την αξιοπρέπειά τους.
Η Πρωτοβουλία γεννήθηκε πέρσι στο γκισέ και στο δρόμο. Εκεί υπάρχει, κι εκεί λογοδοτεί: στην εργασιακή καθημερινότητα και στους αγώνες για ένα καλύτερο, όχι αύριο αλλά, σήμερα.
_______________________
Επιτέλους, κάτι αλλάζει τελικά στο σύλλογό μας
1-12 Ιουνίου:
Μιλάμε για την καθημερινότητά μας στη δουλειά
Για τη γενική συνέλευση του Συλλόγου μας και το ερωτηματολόγιο
Γυρνώντας από τις κάλπες ή τις παραλίες, επιστρέφουμε στην ίδια εργασιακή πραγματικότητα όπου, όσο κι αν το εκλογικό αποτέλεσμα δημιουργεί προσδοκίες σε πολλούς ανάμεσά μας για το απώτερο μέλλον, άμεσα τίποτα δεν έχει αλλάξει και τα προβλήματα που βιώναμε μέχρι την προηγούμενη Παρασκευή μάς περιμένουν κι από σήμερα.
Η αλλαγή προϋποθέτει τη δική μας ενεργή συμμετοχή, σε όλα τα επίπεδα του δημόσιου βίου, αλλά πρωτίστως στους χώρους όπου εργαζόμαστε και, άρα, ζούμε για πάρα πολλές ώρες κάθε μέρα.
Για το δικό μας εργασιακό χώρο λοιπόν:
1-12 ιουνίου: Αντίστροφη αξιολόγηση
Για το ερωτηματολόγιο δείτε εδώ
Η αντίστροφη αξιολόγηση, η διαδικασία αξιολόγησης από εμάς της Τράπεζας και των συνθηκών εργασίας και ζωής που μας προσφέρει συνεχίζεται. Η συμμετοχή μέχρι τώρα είναι παραπάνω από ικανοποιητική, με μια ανταπόκριση που φαίνεται, κρίνοντας από τον αριθμό των ερωτηματολογίων που έχουν ήδη συγκεντρωθεί, να ξεπερνάει τα παραταξιακά στεγανά. Δεν πρόκειται άλλωστε για ένα είδος ψηφοφορίας, αλλά για μια προσπάθεια καταγραφής όλων των διαφορετικών απόψεων.
Να υπενθυμίσουμε ότι η τελική ημερομηνία για την αποστολή είναι Παρασκευή, 12 Ιουνίου.
Στο σημείο αυτό, αφού ευχαριστήσουμε τον Πρόεδρο του Συλλόγου μας για τη μεγάλη σημασία που έδειξε ότι αποδίδει στο ερωτηματολόγιο, με –ολόκληρη- την ανακοίνωση 87 και με τη σχετική αναφορά του στην 88 (θα πρέπει να υποθέσουμε ότι το «δημοσκόποι» εμάς αφορούσε κι όχι εταιρίες τύπου V-PRC, MRB, κ.α. αν και σ’ αυτή την περίπτωση η αναφορά αυτή θα αποκτούσε νόημα), θα πρέπει να σημειώσουμε ότι:
Οι απαντήσεις στην επίθεση που δεχθήκαμε και την απόπειρα ουσιαστικά λογοκρισίας από πλευράς του προεδρείου του Συλλόγου, επιλέξαμε να δοθούν μετά το τέλος της διαδικασίας. Θα ήταν ίσως προς το συμφέρον του εγχειρήματος από πλευράς τακτικής, μετά από το ολίσθημα του προεδρείου, να διατηρούμε το θέμα κάθε μέρα στην επικαιρότητα με έναν πόλεμο ανακοινώσεων. Δεν μας ενδιαφέρει, ωστόσο, να λειτουργούμε με όρους [παρα-]πολιτικού μάρκετινγκ σε βάρος των συναδέλφων/ισσών που ξεκλέβουν με δυσκολία κάποια λεπτά από την πίεση της δουλειάς τους για να τα αφιερώσουν στο διάβασμα μιας ανακοίνωσης. Παρά την αντίληψη που μπορεί να έχουν άλλοι παράγοντες, εμείς θεωρούμε ότι απευθυνόμαστε σε σκεπτόμενους/ες κι ελεύθερους/ες εργαζόμενους/ες που έχουν το κριτήριο να αξιολογούν τις θέσεις και τις προσπάθειες κάθε πλευράς χωρίς να χρειάζονται υποδείξεις.
Επειδή λοιπόν αυτή τη φορά το προεδρείο υπερέβη τα εσκαμμένα, θα χρειαστεί να επανέλθουμε για να δοθεί μια απάντηση στα «επιχειρήματά» του, όταν και όπως πρέπει.
Προς το παρόν αρκούμαστε στο να επισημάνουμε ότι:
Κάποια στιγμή, θα πρέπει να αποφασίσουμε όλοι ότι, στο συνδικαλισμό, οι όποιες παρατάξεις οφείλουν να έχουν ως κύριο στόχο τους την εργοδοσία και όχι τις άλλες φωνές. Και ότι οι διαφωνίες πρέπει να έχουν να κάνουν, όχι με το πώς φιμώνεται η μειοψηφία ενός ΔΣ από την πλειοψηφία του, αλλά με διαφορετικές προσεγγίσεις για τον κοινό στόχο, την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της κοινότητάς μας, αυτής των εργαζομένων.
Αφού συμφωνήσουμε σ’ αυτόν τον κοινό στόχο, θα πρέπει τουλάχιστον να μάθουμε να αναγνωρίζουμε θετικές πρωτοβουλίες που δεν έτυχε να πάρουμε εμείς, ασκώντας τους ασφαλώς εποικοδομητική κριτική.
Το να βγάζει η κυρίαρχη παράταξη ενός ΔΣ ανακοίνωση (το ύφος της οποίας πιθανώς θα χαροποιούσε την εργοδοσία) για μια πρωτοβουλία μια άλλης παράταξης του ίδιου Συλλόγου, είναι ιδιαίτερα απογοητευτικό. Πόσο μάλλον όταν την υπογράφει ως ΔΣ κι όχι ως παράταξη, καθιστώντας την έτσι καταγγελία ενός ΔΣ απέναντι στην πρωτοβουλία μιας συνιστώσας των εργαζομένων.
Η πλειοψηφία του ΔΣ είχε μια ακόμα ευκαιρία να αποδείξει έμπρακτα ότι η κριτική που κατά καιρούς της ασκείται για αυταρχική συμπεριφορά και για μη διασφάλιση του δικαιώματος έκφρασης των εργαζομένων είναι άδικη. Δυστυχώς, επιμένει να επιβεβαιώνει το εντελώς αντίθετο.
Λίγα λόγια για τη γενική συνέλευση του συλλόγου μας της 03-06-2009
(για τους/τις πολλούς/ες που, δυστυχώς, δεν ήταν εκεί)
Η συμμετοχή
Η συμμετοχή ήταν μικρότερη από άλλες χρονιές. Η κινητοποίηση του προεδρείου του Συλλόγου άλλωστε ήταν πολύ περιορισμένη σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή (πιθανότατα επειδή η φετινή συνέλευση δε συνοδευόταν από εκλογές). Επισκέψεις σε καταστήματα δεν έγιναν και η, μέσω ανακοίνωσης, «απειλή» για καταλήψεις κτιρίων όπου δε θα αποχωρούσαν οι εργαζόμενοι/ες στην ώρα τους, φυσικά δε λήφθηκε σοβαρά υπόψη από κανένα. Κάποια καταστήματα έκλεισαν στις 6 και στις 7, όπως κάθε μέρα, και η προσέλευση των εργαζόμενων από το δίκτυο ήταν, εκ των πραγμάτων, προβληματική. Στο μέλλον πρέπει να υπάρξει ένας προβληματισμός για πιθανή αλλαγή ημέρας και ώρας ώστε να διευκολύνονται και οι συνάδελφοι/-ισσές των εκτός λεκανοπεδίου κατ/των.
Από την άλλη, η ανώτατη διοίκηση της Τράπεζας παραβρέθηκε σύσσωμη: γενικοί διευθυντές, διευθυντές διευθύνσεων, περιφερειακοί, κ.α.. Θα ήταν άδικο να τους θεωρούμε όλους ένα, ορισμένοι όμως εξ αυτών καλό θα ήταν να θυμούνται τη συναδελφική τους ιδιότητα περισσότερο από μια φορά το χρόνο και να πράττουν ανάλογα.
Η διαδικασία
Φέτος, το τριμελές προεδρείο της Γενικής Συνέλευσης σκεπτόμενο, επιτέλους, την υστεροφημία του τήρησε (κάποια από) τα στοιχειώδη προσχήματα κατά τη διεξαγωγή της συνέλευσης. Η «προεδρική φρουρά» δεν αφέθηκε εντελώς ασύδοτη να βρίζει και να τρομοκρατεί όπως συνέβαινε μέχρι πρότινος, γεγονός που βέβαια πρώτα από όλα οφείλεται στην ύπαρξη μιας πιο συγκροτημένης παρουσίας συναδέλφων/-ισσών που μέχρι τώρα συνήθιζαν να προσέρχονται ατομικά και να περιορίζονται, αναγκαστικά, σε ρόλο παρατηρητών.
Αυτό που διαφάνηκε μέσα από τη διαδικασία είναι ότι έφτασε ο καιρός, αυτοί που χρόνια τώρα ξέρουν (όχι να μιλάνε αλλά) μόνο να φωνάζουν, να μάθουν πια και να ακούνε. Ίσως κάτι αλλάζει τελικά σε αυτόν το Σύλλογο.
Ο οικονομικός απολογισμός
Ως προς τα του οικονομικού απολογισμού οφείλουμε να παρατηρήσουμε τα εξής: Διαβάστηκε μια μακροσκελής έκθεση από το ένα μέλος της τριμελούς Ελεγκτικής Επιτροπής με μια σειρά από παρατηρήσεις. Δεν είναι ούτε πρόθεση ούτε αρμοδιότητά μας να την κοινοποιήσουμε ή να τη σχολιάσουμε. Ως προς τη διαδικασία της ψηφοφορίας, όμως, έχουμε να επισημάνουμε ότι κακώς – τόσο βάσει καταστατικού όσο και βάσει κοινής λογικής- αυτή έγινε φανερή, δια ανατάσεως των χειρών, και όχι μυστική, σε κάλπη, όπως αυτή του διοικητικού απολογισμού. Και αφού έγινε έτσι, στη συνέχεια αντί να καταμετρηθούν τα «ναι» και τα «λευκά» (που οπωσδήποτε δεν ήταν πλειοψηφικά αλλά ούτε και αμελητέα) έγινε μια αστραπιαία εκτίμηση «με το μάτι» που κατέληξε στο αποτέλεσμα «σχεδόν παμψηφία».
Το να μην μπορεί να γίνει μια κανονική ψηφοφορία με ένα αποτέλεσμα που να καταγράφεται στα πρακτικά της Γενικής Συνέλευσης δεν είναι ιδιαίτερα τιμητικό για τη λειτουργία του Συλλόγου μας. Η για πολλοστή φορά –σε συνεδριάσεις Δ.Σ. και σε Γενικές Συνελεύσεις- επαναλαμβανόμενη επίσπευση των διαδικασιών ελέγχου επί των οικονομικών δεν αφήνει και τις καλύτερες εντυπώσεις.
Ο διοικητικός απολογισμός
Το ενθαρρυντικό ήταν ότι, αυτή τη φορά, το λόγο πήραν περισσότεροι συνάδελφοι (δυστυχώς όχι και συναδέλφισσες), κάποιοι νέοι και κάποιοι παλαιότεροι που σπάνια μέχρι τώρα μιλούσαν δημοσίως, εκτός από τους «παραδοσιακούς» συνδικαλιστές που μονοπωλούν εδώ και χρόνια όλες τις λειτουργίες του Συλλόγου.
Το άσχημο ήταν ότι, όταν άρχισαν να τίθενται και κάποια πραγματικά ενδιαφέροντα ζητήματα, η αίθουσα είχε ήδη, σε μεγάλο βαθμό, αδειάσει.
Σε κάθε περίπτωση, το ότι ο αριθμός των αρνητικών ψήφων από μονοψήφιος που ήταν σταθερά τα τελευταία 7 τουλάχιστον χρόνια αυξήθηκε σε 50, έχει, αν μη τι άλλο, σημασία. Και για να χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση των ημερών, ελπίζουμε οι διοικούντες το Σύλλογο να «έλαβαν το μήνυμα».
Εμείς συνεχίζουμε να μιλάμε για την καθημερινότητά μας στη δουλειά
και –προφανώς- θα συνεχίσουμε να το κάνουμε και μετά τη 12η Ιουνίου.
1-12 Ιουνίου: Μιλάμε για την καθημερινότητά μας στη δουλειά
Αντίστροφη Αξιολόγηση
Το ερωτηματολόγιο που φτάνει σήμερα στα χέρια σας είναι το αποτέλεσμα μιας προσπάθειας που έγινε από συναδέλφους και συναδέλφισσες της Πρωτοβουλίας σε συνεργασία με ομάδα υποψηφίων διδακτόρων του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Σκοπός του είναι η καταγραφή της πραγματικής κατάστασης των εργαζομένων στην Τράπεζα, η αποτύπωση της οποίας εξάλλου αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση προκειμένου να τεθεί κάποτε ένα πλαίσιο διεκδικήσεων που να ανταποκρίνεται στις πραγματικές μας ανάγκες.
Ενώ η συζήτηση που διεξάγεται γύρω μας αφορά τις ευρωεκλογές και το μέλλον μιας άλλης κοινότητας, ευρύτερης, εμείς οφείλουμε να μιλήσουμε για το παρόν της δικής μας μικρής κοινότητας και για τα προβλήματά της. Σε μια πραγματικότητα όπου η κυρίαρχη συνθήκη είναι ο αποκλεισμός των εργαζομένων από τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων, ακόμα και αυτών του Συλλόγου τους, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αποτυπωθεί η άποψη του/της καθενός/καθεμιάς από μας για την κατάσταση που βιώνουμε στην εργασιακή μας καθημερινότητα.
Σε μια κοινότητα που λειτουργεί με πραγματικά δημοκρατικές διαδικασίες, η διατύπωση άποψης και η άσκηση κριτικής οφείλει να γίνεται από και προς όλες τις κατευθύνσεις. Κανείς δεν έχει το αλάθητο και κανείς δεν είναι υπεράνω κριτικής. Όλοι και όλες εμείς, εδώ και πολλά χρόνια, υποκείμεθα σε μια μονομερή αξιολόγηση, από την πλευρά της Διοίκησης, με κριτήρια που συχνά καθορίζονται αυθαίρετα, από ανθρώπους που δεν έχουν κάτσει ούτε μία μέρα στο γκισέ. Ενώ, εμείς, απ’ την άλλη, δεν έχουμε το δικαίωμα να αξιολογήσουμε τις πράξεις και τις επιλογές της Διοίκησης που επιδρούν άμεσα στη διαμόρφωση της καθημερινότητάς μας, στους χώρους εργασίας αλλά και έξω από αυτούς, μετά τη λήξη ενός οχτάωρου που όλο και «ξεχειλώνει» και δεν μπορεί να είναι όλη μας η ζωή.
Εάν είχαμε να κάνουμε με κάποιους πραγματικά τεχνοκράτες μάνατζερ που να λειτουργούν πάνω σε αμερικανικά πρότυπα, η διαδικασία αυτή θα έπρεπε να είχε ήδη γίνει από την πλευρά της ίδιας της Τράπεζας προκειμένου, στη βάση της δικής της λογικής, να βγάλει συμπεράσματα που να βοηθούν στη χάραξη του επιχειρησιακού της σχεδιασμού, αλλά και για να δώσει στους/στις εργαζόμενους/ες την αίσθηση (και μόνο) της «συμμετοχής» σε αυτόν, με σκοπό να καλλιεργήσει την «ταύτισή» τους με την επιχείρηση. Στην περίπτωσή μας όμως, η Διοίκηση λειτουργεί με έναν τρόπο που συνδυάζει τον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό με τον ανατολικό δεσποτισμό, απαξιώνοντας πλήρως, και τυπικά και επί της ουσίας, τον εργαζόμενο και καθιστώντας τον τελευταίο τροχό της αμάξης, ένα απλό εκτελεστικό όργανο, απρόσωπο, που δεν μπορεί να έχει γνώμη. Οι εργαζόμενοι/ες όμως στην Τράπεζα, όπως και οι πελάτες, είναι οι φυσικοί κριτές της λειτουργίας της, καθώς είναι αυτοί που την υλοποιούν κάθε μέρα και άρα οι πλέον κατάλληλοι για να επισημάνουν τις θετικές και τις αρνητικές πλευρές της.
Η αξιολόγηση βέβαια από μόνη της δε λέει τίποτα: σε άλλες Τράπεζες γίνεται ήδη, οργανωμένη από τη Διοίκηση. Μια τέτοιου τύπου αξιολόγηση ΔΕΝ μπορεί να υποκαταστήσει αυτή που πρέπει να γίνεται από την πλευρά των εργαζομένων: γιατί, εδώ, στην αντίστροφη αξιολόγηση, οι εργαζόμενοι/ες παίρνουν το λόγο χωρίς να τους τον «παραχωρεί» κανείς και γι’ αυτό το περιεχόμενο είναι άλλο και η αξιοποίηση των αποτελεσμάτων διαφορετική. Θα ήταν ασφαλώς καλύτερο η διαδικασία αυτή να γινόταν από τον ίδιο το Σύλλογο: ένα Σύλλογο που να ενδιαφέρεται για τη γνώμη των μελών του και να προσπαθεί πραγματικά να την εκφράσει. Ας ελπίσουμε ότι αυτό θα γίνει κάποτε. Προς το παρόν, πάμε μόνοι/ες μας.
Η διαδικασία
Προσπαθήσαμε ώστε το ερωτηματολόγιο να είναι περιεκτικό, αλλά συνάμα και αναλυτικό, χωρίς γενικεύσεις και απλουστευτικά σχήματα, με ένα εύρος απαντήσεων που να δίνει τη δυνατότητα στον καθένα/στην καθεμιά να προσδιορίσει με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια την άποψή του/της.
Αναγνωρίζοντας τις αντικειμενικές δυσκολίες, επιλέξαμε μια διαδικασία αποστολής και συλλογής πιο χρονοβόρα και δαπανηρή από την αποστολή ενός απλού e-mail, που όμως διασφαλίζει τόσο την εγκυρότητα της διαδικασίας όσο και την πλήρη τήρηση της ανωνυμίας.
Έτσι, το ερωτηματολόγιο φτάνει στα χέρια σας μαζί με ένα φάκελο απαντητικής επιστολής, το τέλος της οποίας θα πληρωθεί –«ρεφενέ»- από τα μέλη της Πρωτοβουλίας. Εσείς, το μόνο που χρειάζεται να κάνετε, είναι να συμπληρώσετε το ερωτηματολόγιο, να το βάλετε στο φάκελο και να το ρίξετε σε ένα κουτί των ΕΛΤΑ, ΧΩΡΙΣ να σημειώσετε σ’ αυτόν κανένα στοιχείο της ταυτότητάς σας.
Η διαδικασία της συλλογής ξεκινάει από σήμερα, Δευτέρα, 1 Ιουνίου, και ολοκληρώνεται την Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2009. Οι φάκελοι θα πρέπει λοιπόν να φτάσουν στην ταχυδρομική θυρίδα που δημιουργήθηκε ειδικά γι’ αυτό το λόγο (αλλά θα εξακολουθήσει να υπάρχει και μετά για να διευκολυνθεί η επικοινωνία κι ο διάλογος) με σφραγίδα ταχυδρομείου μέχρι και τη 12η Ιουνίου. Η προθεσμία αυτή τίθεται για έναν πρακτικό λόγο, κάποια στιγμή πρέπει να βγουν τα αποτελέσματα, αλλά και για έναν ουσιαστικό που έχει να κάνει με την εγκυρότητα της διαδικασίας: οι απαντήσεις πρέπει να συλλεγούν σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, σχετικά μικρό, ούτως ώστε να διασφαλίζεται ότι όλοι/ες απάντησαν υπό τις ίδιες συνθήκες.
Στη συνέχεια, θα ακολουθήσει η επεξεργασία των αποτελεσμάτων, στην οποία πάλι θα μας βοηθήσουν οι υποψήφιοι διδάκτορες του Πανεπιστημίου Αθηνών που ειδικεύονται στο αντικείμενο.
Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν μόλις ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία, τόσο στο μπλογκ όσο και με μέιλ.
Το εγχείρημα δεν είναι από τα εύκολα. Προχωράμε όμως σ’ αυτό γιατί πιστεύουμε ότι έχει σημασία για όλους και όλες μας.
Ευχαριστούμε προκαταβολικά για τη συμμετοχή σας
1-12 Ιουνίου: 
Μιλάμε για την καθημερινότητά μας στη δουλειά
Πρώτοι στη δουλειά…
Πρώτοι στη δουλειά, πρώτοι στον αγώνα (απαρχαιωμένο σύνθημα της ΚΝΕ και τωρινό σύνθημα του ΣΥΤΑ)
Η εργασία απελευθερώνει («Arbeit macht frei», η επιγραφή στην είσοδο του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Νταχάου, ίσως το αυριανό σύνθημα του ΣΥΤΑ)
Μετά από 1 χρόνο συμμετοχής στις διεργασίες του Δ.Σ. του ΣΥΤΑ, οφείλουμε να κάνουμε κάποιες παρατηρήσεις.
Ποιος είναι, τελικά, ο ρόλος του Συλλόγου σε μια Τράπεζα που:
- Δεν αναγνωρίζει συλλογικές συμβάσεις, διαιτητικές αποφάσεις και υποχρεώσεις όπως το ενιαίο μισθολόγιο και το ασφαλιστικό
- Δεν πληρώνει υπερωρίες και παραβιάζει συστηματικά το ωράριο
- Αδιαφορεί πλήρως για την ταλαιπωρία που υφίστανται οι συνάδελφοι και οι πελάτες από την έλλειψη οργάνωσης και την προχειρότητα των αμφιλεγόμενων εφαρμογών της, όπως το νέο οργανόγραμμα
- Προσλαμβάνει εργαζόμενους έξω από τον Κανονισμό Προσωπικού, άλλους με ελαστικές σχέσεις και χωρίς πλήρη εργασιακά δικαιώματα και άλλους με πλουσιοπάροχα πακέτα
- Υποβαθμίζει συστηματικά το προσωπικό των καταστημάτων και επεκτείνει την αναξιοκρατία
- Παραγκωνίζει δοκιμασμένους συναδέλφους με πολυετή προσφορά στην Τράπεζα
Τα παραπάνω και πολλά άλλα ακόμα φαίνεται πως δεν ενδιαφέρουν το προεδρείο του Συλλόγου μας, του οποίου οι κύριες δράσεις τους τελευταίους μήνες είχαν να κάνουν με την εκδρομή, τις κοπές πιτών ανά την Ελλάδα (που συνεχίζονταν μέχρι και τον περασμένο μήνα- ελπίζουμε να έχουν πια ολοκληρωθεί), τη χοροεσπερίδα που σημείωσε τη «συνήθη λαμπρή επιτυχία» και κάπου ενδιάμεσα τη συμμετοχή στη γενική απεργία της 2ας Απρίλη για την οποία κυκλοφόρησε μια «εκρηκτική» ανακοίνωση με ψηφιακά πυροτεχνήματα και στη συνέχεια αφέθηκε, ως συνήθως, στην τύχη της.
Οι επικείμενες ευρωεκλογές, σε συνάρτηση με τη γνωστή εσωτερική διαμάχη των δύο παρατάξεων που πρόσκεινται στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, επιβάλλουν σε κάποιους την υιοθέτηση ενός πιο «αγωνιστικού» προφίλ, με οικτρά, ωστόσο, αποτελέσματα.
Έτσι λοιπόν, ακριβώς ένα χρόνο μετά την προηγούμενη, κυκλοφορεί και πάλι ανακοίνωση με την υπογραφή ΔΗΣΚ με στόχο, μέσα από τις συνήθεις μπηχτές και υπονοούμενα, να φανεί ποιος έχει τις πιο πολλές «άκρες» στη Χαριλάου Τρικούπη.
Αναγγέλλεται, με τυμπανοκρουσίες και καθυστέρηση 5 μηνών, το άνοιγμα του απεργιακού ταμείου που- έπειτα από πρότασή μας και παρά τις αρχικές αντιρρήσεις κάποιων στο προεδρείο που θεωρούν ότι το απεργιακό ταμείο μπορεί να καλύπτει οποιοδήποτε άλλο έξοδο (εορταστικές εκδηλώσεις, πολιτιστικά και άλλα που ίσως δεν ξέρουμε) πλην της ενίσχυσης των απεργών συναδέλφων- είχε ήδη από το Δεκέμβριο αποφασιστεί στο Δ.Σ..
Στη συνέχεια, και με αφορμή την κυκλοφορία της εγκυκλίου 3540 για τον προγραμματισμό υπερωριών, θυμούνται πάλι το ζήτημα του ωραρίου, όταν για τις οφειλόμενες από πέρσι απλήρωτες υπερωρίες όχι απλά αδρανούν αλλά και σαμποτάρουν κάθε προσπάθεια για αγωνιστική διεκδίκησή τους (ακόμα και αυτές που είχαν, υποτίθεται, οι ίδιοι προτείνει). Τώρα στην ανακοίνωση Νο 83 (αυτή με τις στρουθοκαμήλους) προχωράει κάνοντας σύσταση στη Διοίκηση «να γίνει αποτελεσματικότερη». Μετά από αυτό, η εργοδοσία κλονίστηκε συθέμελα και πλέον συμμορφώνεται πλήρως στις υποχρεώσεις της…
Θα χρειαστούν πολύ περισσότερα από αυτά για να ανατραπεί η παγιωμένη πλέον μέσα στην Τράπεζα – και όχι μόνο- πεποίθηση ότι οι σχέσεις του προεδρείου του ΣΥΤΑ με τη Διοίκηση είναι υπέρ του δέοντος στενές.
Τέλος να αναφέρουμε και τις εντυπώσεις μας από την επίσκεψή μας- και όχι mystery shopping- στο «κατάστημα-όνειδος» της Τράπεζας, σύμφωνα πάντα με το ανώτατο διοικητικό στέλεχος με τις ωραίες ατάκες. Εμείς συναντήσαμε ένα κατάστημα εμφανίσιμο και τακτοποιημένο, με καλή παρουσία στην τοπική αγορά και με συναδέλφους/ισσες ευπρεπείς κι εξυπηρετικούς/ές. Ίσως όλα αυτά να μη μετράνε για όσους θεωρούν ως κύρια εργασιακά προσόντα τη ρουφιανιά, το γλείψιμο και την υποταγή. Καθώς όμως δεν πρόκειται να λειτουργήσουν τα καταστήματα οι ίδιοι με τους ευνοούμενους τους, καλό θα ήταν να είναι κάπως πιο φειδωλοί στους χαρακτηρισμούς απέναντι στους συναδέλφους/ισσες που παράγουν την υπεραξία από την οποία καρπώνονται τις, διόλου ευκαταφρόνητες, απολαβές τους.
Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής
http://protergatt.wordpress.com/
Υ.Γ. Σκηνές πανικού εκτυλίχθηκαν χθες το απόγευμα στην Ομήρου κατά την επίσκεψη ελεγκτών της Επιθεώρησης Εργασίας. Ελπίζουμε πως δε χρειάστηκε να κλειστούν συνάδελφοι σε ψυγεία όπως έγινε πριν από λίγο καιρό με τις εργάτριες στη Νάουσα. Έτσι κι αλλιώς, τα δικά μας «ψυγεία» είναι πιο άνετα και χωρούν περισσότερους.
Μια εκδήλωση για το Σπύρο Μαρκόπουλο
Την Παρασκευή, 15 Μαΐου 2009 και ώρα 7:00 μ.μ. στην αίθ. ΚΕΤ (Αιόλου 42-44, 2ος ορ.), σύντροφοι και φίλοι του Σπύρου Μαρκόπουλου, συνάδελφοι και συμφοιτητές του από το Π.Μ.Σ «Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνιολογία» διοργανώνουν συνάντηση αφιερωμένη στη μνήμη του.
Για περισσότερες πληροφορίες και υποστήριξη της εκδήλωσης: http://spyrosmarkopoulos.wordpress.com
Ο σύντροφος Σπύρος Μαρκόπουλος έφυγε από κοντά μας την Κυριακή 12 Απρίλη 2009.
Ο Σπύρος, γιος δασκάλας και παλαίμαχου συνδικαλιστή στο χώρο των τραπεζών, μάχιμος δάσκαλος, γεννήθηκε στις 3/1/1966 στο Αγρίνιο. Μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου πήγε Γυμνάσιο και Λύκειο. Πέρασε στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία το 1983, από όπου αποφοίτησε το 1985. Διορίστηκε δάσκαλος στην Πάρο, πήγε στο Βέλγιο ως δάσκαλος, όπου έκανε και μεταπτυχιακές σπουδές, που τις συνέχισε στην Αθήνα στο τομέα Πολιτικών Επιστημών και Κοινωνιολογίας, για να είναι τα τελευταία χρόνια δάσκαλος στα Πετράλωνα, στο 137ο Δημοτικό Σχολείο. Φέτος ήταν στη Μετεκπαίδευση στην Πάτρα.
Πάντα με ενεργή συμμετοχή στα κοινά, στο Μαράσλειο με την ΕΜΑΣ, αργότερα ως δάσκαλος μέσα από τις Παρεμβάσεις – Κινήσεις – Συσπειρώσεις και στο Σύλλογο Εκπαιδευτικών Π. Ε. « Ο Παρθενώνας» με το σχήμα «Δάσκαλοι σε Κίνηση». Τρία χρόνια πρόεδρος του Συλλόγου, χρόνια μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου, πολλές φορές αντιπρόσωπος των Παρεμβάσεων στις Γενικές Συνελεύσεις της ΔΟΕ. Συμμετείχε ενεργά στο εκπαιδευτικό περιοδικό «Εκπαιδευτική Κοινότητα» στη Συντακτική του ομάδα, πάντα με άποψη για την παιδαγωγική και κοινωνική δράση. Μέλος του Παιδαγωγικού Ομίλου των Παρεμβάσεων – Κινήσεων – Συσπειρώσεων Π.Ε. Δραστηριοποιούνταν στην εκπαιδευτική, αντιρατσιστική κίνηση «Πίσω θρανία», προσφέροντας δωρεάν μαθήματα ελληνικής γλώσσας σε μετανάστες, πρωταγωνιστούσε στο κίνημα για πλήρη δικαιώματα των μεταναστών, αλλά και των παιδιών τους μέσα και έξω από τα σχολεία.
Πάντα στην πρώτη τη γραμμή, όπως στην απεργία των δασκάλων του 2006.
Για περισσότερα στοιχεία βλ. http://www.paremvasis.gr/2009/n140409.htm
Η ΒΟΥΒΗ ΥΠΟΒΟΣΚΟΥΣΑ ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΗΣ RBS
Μετάφραση από ρεπορτάζ για την ετήσια γενική συνέλευση των μετόχων της Royal Bank of Scotland. Η τράπεζα (στην οποία το βρετανικό κράτος ελέγχει πάνω από το 70% του μετοχικού της κεφαλαίου) παρουσίασε καθαρές ζημιές ύψους 857 εκ. λιρών (960 εκ. ευρώ) το πρώτο τρίμηνο, υπό το βάρος των μεγάλων παραγραφών ζημιών που σχετίζονται με την πιστωτική κρίση. Την αντίστοιχη περσινή περίοδο, η RBS είχε σημειώσει κέρδη 245 εκ. λιρών.
Η τράπεζα ανέφερε ότι οι ζημιές της από την αγορά πίστωσης και οι απομειώσεις που σχετίζονται με τη μερική εξαγορά της ολλανδικής τράπεζας ABN Amro, ανήλθαν συνολικά στα 4,93 δισ. λίρες στο πρώτο τρίμηνο, οι οποίες όμως σε μεγάλο μέρος αντισταθμίστηκαν από την ισχυρή της επίδοση στο τμήμα διεθνών επενδύσεων.
Στην προσπάθειά της να περιορίσει το κόστος λειτουργίας κατά 2,5 δισ. λίρες, η τράπεζα ανακοίνωσε τον περασμένο μήνα απολύσεις 9.000 υπαλλήλων της στα επόμενα 2 χρόνια, οι μισές από τις οποίες θα γίνουν στη Βρετανία.
Ενώ η τράπεζα προβαίνει σε μαζικές απολύσεις, οι αμοιβές του διοικητή της Φρέντι Γκούντγουιν την περασμένη περίοδο ήταν τέσσερα εκατομμύρια διακόσιες χιλιάδες λίρες τον χρόνο (1.300.000 λίρες μισθός και 2.900.000 λίρες μπόνους). Παράλληλα εξασφάλισε σύνταξη 585.000 λίρες τον χρόνο. Στο διάστημα που ο Φρέντι Γκούντγουιν ήταν στο τιμόνι της Royal Bank of Scotland συγκέντρωσε συνολικά αμοιβές ύψους 21 εκατομμυρίων λιρών.
Η υπόθεση παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς η Royal Bank of Scotland δραστηριοποιείται και στην Ελλάδα, κυρίως στον τομέα της ναυτιλιακής πίστης, απασχολώντας 60 περίπου εργαζόμενους.
Η «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ» ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΞΑΝΑΚΤΥΠΑ
Ανακοίνωση της Αγωνιστικής Πρωτοβουλίας Εργαζομένων στην Αγροτική Τράπεζα για το θέμα του Ταμείου Υγείας
Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΜΑΣ ΕΠΕΝΔΥΕΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ…
ΜΕΡΕΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ
ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΦΑΣΟΛΑΔΑΣ
Διαγωνισμός φασολάδας από την Αμερικανική Γεωργική Σχολή
Μεγάλη επιτυχία σημείωσε και φέτος ο 16ος Διαγωνισμός Φασολάδας που διοργανώθηκε από την Αμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης. Η εκδήλωση της Φασολάδας πραγματοποιήθηκε στον πανέμορφο χώρο του οινοποιείου «Κελάρι Παπαχρήστου» χορηγού της εκδήλωσης, στην Παλλήνη Αττικής.
ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ 11.00 π.μ. πλατεία Βικτωρίας
ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ, ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΔΕΝ ΘΑ ΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ
Αυτό που εδώ και χρόνια ζούμε στους χώρους εργασίας είναι η καταστρατήγηση δικαιωμάτων που έχουν κατακτηθεί μέσα από πολύχρονους αγώνες. Τώρα, στην παρούσα ιστορική συγκυρία που το καπιταλιστικό σύστημα δημιούργησε την οικονομική κρίση, τα αφεντικά γενικεύουν περαιτέρω την επισφάλεια στην εργασία αξιώνοντας την πειθάρχηση και την συναίνεσή μας.
Οι επισφαλείς σχέσεις εργασίας εμφανίστηκαν αρχικά τη δεκαετία του ‘90 με την ακραία υποτίμηση των μεταναστών εργατών και επεκτάθηκαν σταδιακά και σε άλλα κομμάτια εργαζόμενων.
Έτσι, η ανασφάλιστη και η μαύρη εργασία, τα ελαστικά ωράρια και οι αμέτρητες υπερωρίες, τα stage και οι συμβάσεις έργου, η δουλειά με το κομμάτι και τα γραφεία επενοικίασης εργαζομένων, η περικοπή επιδομάτων και η υπονόμευση των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων, η συνεχής εναλλαγή ανεργίας και εργασίας αποτελούν την πραγματικότητα που βιώνουν πολλοί από εμάς, τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία. Αποτελούν την πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει μια διευρυμένη ζώνη «αόρατων εργαζόμενων», όπου ο καθένας τρέχει συνέχεια, ανασφαλής και μόνος του, για την επιβίωση.
Όμως το καινούριο στοιχείο της εργασιακής μας μιζέριας είναι ότι η γενίκευση της επισφάλειας αφορά εξίσου, ειδικά το τελευταίο διάστημα, και κομμάτια εργαζομένων που μέχρι τώρα εργάζονταν σε πιο «ασφαλείς» συνθήκες και υπό ευνοϊκότερες όρους.
Η επέκταση του καθεστώτος των συμβασιούχων στο δημόσιο και του θεσμού των ωρομίσθιων στα σχολεία (τους οποίους το κράτος καθυστερεί ή και αρνείται να τους πληρώσει!), το άνοιγμα του ζητήματος του ασφαλιστικού των δημοσίων υπαλλήλων, οι εξαγγελίες για πάγωμα μισθών και επιδομάτων, η επιβολή διαθεσιμότητας σε πολλές βιομηχανίες και οι απειλές για ομαδικές απολύσεις είναι πλέον στην ημερήσια διάταξη της επίθεσης των αφεντικών.
Επιπλέον η ωμή βία και η ένταση της εκμετάλλευσης στα σύγχρονα κάτεργα που παρουσιάζονται ως «χώροι εργασίας» εντείνεται το τελευταίο διάστημα. Τα παραδείγματα των δολοφονημένων σε «εργατικό ατύχημα» εργατών στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος, στους οποίους πρόσφατα το δικαστήριο επέρριψε την ευθύνη για το ατύχημα, και της επίθεσης με βιτριόλι εναντίον της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της απόπειρας επιβολής του φόβου και της διάχυσης του κλίματος τρομοκρατίας μέσα στους χώρους δουλειάς. Η επιδίωξή τους είναι ξεκάθαρη: να το βουλώσουμε και να πειθαρχήσουμε στη συνεχή υποτίμησή μας.
Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα είναι απαραίτητο ως εργαζόμενοι-ες να ξεκαθαρίσουμε, αρχικά στη σκέψη μας, δύο-τρία βασικά πράγματα.
Πρώτο: η κρίση δεν είναι φυσική καταστροφή, όπως αγκομαχούν να μας πείσουν δημοσιογράφοι και οικονομικοί αναλυτές, είναι δομικό πρόβλημα του καπιταλιστικού συστήματος. Εμείς, ως οι εκμεταλλευόμενοι-ες αυτού του συστήματος, δεν έχουμε καμία «ευθύνη συνδιαχείρισης» της κρίσης μαζί με τους ιδιοκτήτες αυτού του κόσμου. Επίσης δεν έχουμε την πρόθεση να δώσουμε καμία πνοή ζωής στο σύστημά τους.
Δεύτερο: η επέκταση και η πειθάρχηση στις επισφαλείς σχέσεις εργασίας αποτελούν τη συγκεκριμένη μεθόδευση των αφεντικών προκειμένου να πληρώσουμε εμείς για την κρίση τους. Καλούν λοιπόν εμάς να πληρώσουμε για την κρίση που αυτοί δημιούργησαν, σφυρίζοντας αδιάφορα για όλα όσα, τόσα χρόνια, συστηματικά κατάκλεψαν. Και αυτό γιατί η μετακύλιση του κόστους της κρίσης είναι ο αποτελεσματικότερος αυτή τη στιγμή τρόπος προκειμένου να δημιουργήσουν συνθήκες κερδοφορίας για τις επιχειρήσεις τους άμεσα. Η πρόσφατη κοινωνικοποίηση της χασούρας των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων είναι παραπάνω από ενδεικτική: αυτοί που για χρόνια μας παραμύθιαζαν ότι δεν υπάρχουν χρήματα για τους μισθούς και τις συντάξεις βρήκαν μέσα σε λίγες μέρες 28 δις για τους τραπεζίτες φίλους τους!
Τρίτο: η δημόσια συζήτηση για την υποτιθέμενη «έκρηξη της εγκληματικότητας» δεν είναι καθόλου άσχετη με την επέκταση της επισφάλειας και την κρίση. Όλοι όσοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι «περισσότερη και καλύτερη αστυνομία» γνωρίζουν πολύ καλά ότι πίσω τους είναι η εξέγερση του Δεκέμβρη και μπροστά τους οι ενδεχόμενες κοινωνικές εκρήξεις εξαιτίας της όξυνσης του ταξικού πολέμου από τα αφεντικά. Έτσι το κράτος από την πλευρά του με πρόσχημα το «αίσθημα ανασφάλειας που νιώθει ο πολίτης» επιλέγει την αστυνομοκρατία και την σφοδρή καταστολή ως το μοναδική διέξοδο προκειμένου να καταφέρει να διαχειριστεί το κοινωνικό ζήτημα. Οι πρώτοι αποδέκτες της καταστολής είναι οι μετανάστες, απέναντι στους οποίους το κράτος ήδη προσπαθεί να ενεργοποιήσει την διαδικασία του «κοινωνικού αυτοματισμού».
Το κράτος και ο επιχειρηματικός κόσμος έχουν ήδη λάβει θέσεις μάχης εναντίον μας. Μαζί με αυτούς ο υποταγμένος συνδικαλισμός των γραφειοκρατών και των εργατοπατέρων που εδώ και χρόνια αδιαφορούν για τους εργατικούς αγώνες ή τους ξεπουλούν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Είναι πλέον προφανές ότι από τον υποταγμένο συνδικαλισμό δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα παραπάνω από εθιμοτυπικές απεργίες. Όχι μόνο γιατί, εδώ και χρόνια, είναι επιλογή των συνδικαλιστικών δομών να μην υπερασπίζονται τα αιτήματα του κόσμου της επισφαλούς εργασίας και των «αόρατων» εργαζομένων, ντόπιων ή μεταναστών.
Αλλά και γιατί είναι δηλωμένη η πρόθεση των συνδικαλιστών γραφειοκρατών να συνδιαχειριστούν την κρίση μαζί με τα αφεντικά: ήδη η ΓΣΕΕ ετοιμάζεται να προτείνει μαζί με τον ΣΕΒ σειρά μέτρων «για τη διάσωση των επιχειρήσεων». Αντί λοιπόν να παρακολουθούμε τι κάνουν τα κάθε απόχρωσης συνδικαλιστικά και κομματικά στελέχη πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας στους αγώνες που δίνει η ίδια η τάξη μας.
Τα τελευταία χρόνια, όσες φορές οι εργαζόμενοι διεκδίκησαν συλλογικά και πήραν τον αγώνα στα χέρια τους κατάφεραν να κερδίσουν μικρές, αλλά σημαντικές, νίκες.
Η εξέγερση των μεταναστών εργατών γης στη Νέα Μανωλάδα, η ολιγοήμερη κατάληψη των εγκαταστάσεων της Altec από τους εργαζόμενους, οι συντονισμένες δράσεις ενάντια στις απολύσεις στους χώρους του βιβλίου, του εμπορίου και των ταχυμεταφορικών εταιριών, ο αγώνας της ΠΕΚΟΠ, και οι μαζικές κινητοποιήσεις αλληλεγγύης, για να καταργηθεί το καθεστώς δουλεμπορίου των εργαζόμενων στις εταιρίες καθαρισμού…
Όλα αυτά αποτελούν παραδείγματα αγώνων από τα οποία μπορούμε να αντλήσουμε δύναμη για να πιστέψουμε ξανά στις δικές μας δυνάμεις. Όλοι αυτοί οι αγώνες, και μαζί τους η εξέγερση του Δεκέμβρη (που, εκτός από τους μαθητές και τους μετανάστες, έφερε στο προσκήνιο και τους επισφαλείς νέους εργαζόμενους που έχουν αποκλειστεί από τις δομές του επίσημου συνδικαλισμού), αποδεικνύουν έμπρακτα πως υπάρχει ένα κομμάτι εργαζομένων σήμερα που αναζητά χώρο προκειμένου να εκφράσει τα συμφέροντά του, να οργανωθεί και να δράσει με σκοπό να απαντήσει στην επίθεση εναντίον του.
Ως εργάτες-τριες λοιπόν που ζούμε μέσα στην καθημερινότητα της γενικευμένης επισφάλειας απαντάμε με το σύνθημα όλων των πρόσφατων εργατικών διαδηλώσεων στις πόλεις όλου του κόσμου: δε θα πληρώσουμε εμείς για την κρίση σας!
Σε καμία περίπτωση δε μας ενδιαφέρει η σωτηρία των επιχειρήσεων. Αντίθετα, σε κάθε περίπτωση επιδιώκουμε συλλογικά την ικανοποίηση των δικών μας αναγκών και επιθυμιών.
Απέναντι στην επίθεση κράτους και αφεντικών αντιτάσσουμε την πρακτική του αγώνα και της συλλογικής διεκδίκησης. Απέναντι στην αδιέξοδη και αναποτελεσματική πρακτική της ανάθεσης επιλέγουμε την αυτοοργάνωση στους χώρους δουλειάς μας για την άμεση διεκδίκηση όσων μας ανήκουν. Πράγμα που συγκεκριμένα σημαίνει: τη δημιουργία εργατικών επιτροπών και σωματείων βάσης, τη δημιουργία εργατικών ομάδων και πυρήνων αντίστασης, σε κάθε μικρό ή μεγάλο χώρο δουλειάς, που θα λειτουργούν με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Έτσι ώστε να κατακτήσουμε ξανά τη συναδελφική και ταξική αλληλεγγύη μέσα από την πάλη, την αξιοπρέπεια μέσα από τον αγώνα. Είναι πια καιρός να συνειδητοποιήσουμε τη συλλογική μας δύναμη και να μην χαριστούμε σε κανέναν!
Στη βάση αυτή, μια πρωτοβουλία από πρωτοβάθμια σωματεία και εργατικές συλλογικότητες, από αγωνιζόμενους εργάτες-τριες, από επισφαλείς εργαζομένους-ες και άνεργους-ες, συναντηθήκαμε με αφορμή τη φετινή Εργατική Πρωτομαγιά. Αναγνωρίζοντας ότι η γενίκευση της επισφάλειας οδηγεί τις εργασιακές σχέσεις πίσω στα τέλη του 19ου αιώνα, τότε που οι εργάτες διεκδικούσαν το οχτάωρο στις ματωμένες πρωτομαγιάτικες απεργίες, προχωρούμε στη διοργάνωση μιας πρωτομαγιάτικης πορείας και μιας εκδήλωσης-συζήτησης που θέλουμε να ανήκουν στους «αόρατους εργαζόμενους» της επισφάλειας…
ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ Τετάρτη 29 Απρίλη, 6.00 μμ, Πλατεία Κουμουνδούρου
ΠΟΡΕΙΑ Παρασκευή 1η Μάη, 11.00 πμ, Πλατεία Βικτωρίας
ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
Εργατική Συνέλευση για την Πρωτομαγιά του 2009
Ενόψει της απεργίας της 2 Απρίλη
Απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία οποιουδήποτε οργανογράμματος ή business plan αποτελεί ο σεβασμός στον άνθρωπο/εργαζόμενο. Δυστυχώς, εδώ και καιρό η Διοίκηση της Τράπεζάς μας αποδεικνύει ότι όχι μόνο δε σέβεται αλλά μάλλον εκδικείται τους/τις εργαζόμενους/ες σε αυτήν. Ίσως επειδή όταν ανέλαβε τη διαχείριση, βρήκε ένα προσωπικό με ανεκτά συλλογικά εργασιακά, ασφαλιστικά και μισθολογικά δικαιώματα ενώ θα προτιμούσε ένα προσωπικό κατακερματισμένο και επισφαλές, χωρίς συλλογικές συμβάσεις, πλήρη ασφάλιση και συνδικαλιστική κάλυψη.
Η προχειρότητα και η γενικευμένη σύγχυση που διακρίνει τις διαδικασίες μετάβασης στη νέα οργανωτική δομή επιβεβαιώνει όλο και περισσότερο ότι η αλλαγή αυτή έγινε από την πλευρά της Διοίκησης με μοναδικό σκοπό το να παρουσιάσει κάποιο έργο. Από εκεί και πέρα, η πιθανή επιτυχία του εγχειρήματος θα πιστωνόταν στους πεφωτισμένους εμπνευστές του ενώ πιθανή αποτυχία θα χρεωνόταν στους και στις εργαζόμενους/ες που φάνηκαν ανίκανοι/ες να το εφαρμόσουν.
Εμείς από την άλλη, ζώντας την καθημερινή εργασιακή πραγματικότητα, πιστεύουμε το ακριβώς αντίθετο. Ότι δηλαδή η όποια επιτυχία του εγχειρήματος θα είναι αποτέλεσμα αποκλειστικά και μόνο της υπερπροσπάθειας των εργαζομένων και μάλιστα ενάντια στα προσκόμματα που η ίδια η Διοίκηση δημιουργεί. Όπως τη μεγάλη έλλειψη ταμιών για την οποία η Τράπεζα αποποιείται τις ευθύνες της και λίγο-πολύ θεωρεί υπεύθυνους τους υπόλοιπους υπαλλήλους που δεν έχουν δουλέψει ταμείο. Την αποψίλωση των ΚΛΤ που έχουν απομείνει με 4 έως 5 άτομα που αγκομαχούν για να αντεπεξέλθουν τόσο στον όγκο όσο και στο εύρος των εργασιών και όπου άδειες και ασθένειες απαγορεύονται δια ροπάλου. Την ανασφάλεια από τις διαρκείς μετακινήσεις που έχουν φθάσει πια να ανακοινώνονται τηλεφωνικά ή δι’ αντιπροσώπου και να εκδίδονται αναδρομικά ετεροχρονισμένα υπηρεσιακά για το νομότυπο του πράγματος. Την ανυπαρξία οποιασδήποτε κατάρτισης με την παράλληλη ανάθεση πληθώρας αρμοδιοτήτων σε κάθε εργαζόμενο/η ξεχωριστά που έχει οδηγήσει σε μια κατάσταση όπου όλοι και όλες με το ακουστικό στο χέρι προσπαθούν να βγάλουν άκρη για το πώς θα διεκπεραιωθούν οι λειτουργίες των τμημάτων που έχουν αναλάβει. Την, κατά παράβαση κάθε κανονιστικού πλαισίου [Απαιτείται πρόβλεψη για άμεση ή έμμεση εμπλοκή δύο τουλάχιστον λειτουργών του πιστωτικού ιδρύματος σε κάθε δραστηριότητα ή ελεγκτική λειτουργία (four eyes principle) μέχρι την ολοκλήρωσή της, ΠΔΤΕ 2577/2006], ενοποίηση εκτελεστικών και ελεγκτικών λειτουργιών που λειτουργεί εδώ και καιρό σαν ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της Τράπεζας.
Η Τράπεζα διασφαλίζει καλές και ασφαλείς συνθήκες εργασίας, παρέχοντας ίσα δικαιώματα και ευκαιρίες σε όλους, με στόχο την επίτευξη ισορροπίας μεταξύ του εργασιακού χρόνου και της προσωπικής ζωής των εργαζομένων. (Κώδικας Ηθικής Συμπεριφοράς και Δεοντολογίας § 1.3)
Δεν χρειάζεται να σχολιάσουμε το κατά πόσο η Τράπεζα εκπληρώνει το στόχο που θέτει η ίδια, εκτός αν ως ισορροπία νοείται η 12ωρη εργασία με ενδιάμεσα 12ωρα διαλείμματα για τη στοιχειώδη αναπαραγωγή της εργασιακής μας δύναμης. Φαίνεται όμως πως ούτε αυτό αρκεί, σύμφωνα με κορυφαίο διοικητικό στέλεχος που εξέφρασε έντονη δυσαρέσκεια για το γεγονός ότι διερχόμενος στις 19:30 από κατάστημα βρήκε μόνο έναν υπάλληλο που εξακολουθούσε να εργάζεται. Ειδικά στα ΕΚ, όπως είχαμε προβλέψει και σίγουρα όχι επειδή διαθέτουμε μαντικές ικανότητες, δε μιλάμε πια για παραβίαση αλλά για ανυπαρξία ωραρίου. Για το πόσες από αυτές τις υπερωρίες θα πληρωθούν τελικά, η αλήθεια είναι ότι δεν είμαστε και πολύ αισιόδοξοι, ο πρότερος βίος της Διοίκησης στο συγκεκριμένο ζήτημα δεν μας αφήνει και πολλά περιθώρια.
Όπως επίσης δικαιούμαστε -ή μάλλον οφείλουμε- να διατηρούμε επιφυλάξεις έναντι υποτιθέμενων προφορικών δεσμεύσεων της Διοίκησης για στελέχωση των ΕΚ με 12 και των ΚΛΤ με 6 άτομα τουλάχιστον, από τη στιγμή που όλοι και όλες θυμόμαστε πώς πέρυσι ζητούσε την υπομονή και την κατανόησή μας για τις (προσωρινές) ελλείψεις σε προσωπικό που θα καλύπτονταν με προσλήψεις μέσω ΑΣΕΠ τον Οκτώβριο και δε χρειάζεται να θυμίσουμε ποια ήταν η κατάληξη.
Η Τράπεζα απαιτεί να φερόμαστε ως δουλοπάροικοι απέναντί της (με αντάλλαγμα μια προσωρινή υπογραφή για να χρυσωθεί το χάπι) και ως αρπακτικά έναντι του κοινού (για το οποίο η επίσημη πλέον γραμμή είναι να το «κατασπαράζουμε» με το που περνά την πόρτα του κατ/τος). Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο κλάδος μας έχαιρε σεβασμού από το σύνολο της κοινωνίας, καθώς βρισκόταν στην πρωτοπορία των εργατικών κινητοποιήσεων και οι κατακτήσεις μας γίνονταν οδηγός για διεκδικήσεις άλλων κλάδων εργαζομένων. Η σχέση αυτή έχει αλλάξει και η στερεότυπη εικόνα που έχει δημιουργηθεί για μας είναι αυτή του τραπεζικού-κυνηγού στόχων που έχει αντικαταστήσει το «καλημέρα» με το «καρτούλα έχετε;».
Η απόφαση για συμμετοχή ή μη στη μεθαυριανή απεργία έχει να κάνει με μια βασική επιλογή: αυτή του κοινωνικού ρόλου που διαδραματίζουμε ως τραπεζοϋπάλληλοι. Ως χειραφετημένοι εργαζόμενοι με επίγνωση της δύναμής τους, οι τραπεζικοί, κατακτήσαμε όλα αυτά (ενιαίο μισθολόγιο, συλλογικές συμβάσεις, κανονισμούς προσωπικού, ασφαλιστικά δικαιώματα) που ως άβουλοι ψευτογιάπηδες, ταυτισμένοι με τον εργοδότη τους και διαποτισμένοι με το μύθο του στελέχους (ή αλλιώς θέση διευθυντή στα 35 και θέση στο ψυγείο στα 40), κινδυνεύουμε να χάσουμε. Ως εκ τούτου, η επιλογή για μας είναι αυτονόητη.
Την Πέμπτη απεργούμε.
Για το νέο οργανόγραμμα
Για το οργανόγραμμα
Η αίσθηση αβεβαιότητας που διακατέχει τη διοικητική λειτουργία της Τράπεζας εδώ και καιρό και που εκδηλώθηκε ολοφάνερα με την σχεδόν πλήρη απουσία διοικητικής υποστήριξης σε έκτακτες καταστάσεις (χρηματοπιστωτική κρίση, γεγονότα Δεκεμβρίου), δεν φαίνεται να λαμβάνει τέλος με την ανακοίνωση της τροποποίησης του οργανογράμματος. Αφού προηγήθηκαν έντονες και μακροχρόνιες παρασκηνιακές διεργασίες -ανάλογες πιθανότατα με εκείνες του κυβερνητικού ανασχηματισμού του προηγούμενου μήνα- οι οποίες δημιούργησαν ένα διάχυτο κλίμα ανασφάλειας με αρνητικά αποτελέσματα για την ανάπτυξη των εργασιών της Τράπεζας, ήρθαν οι πολυαναμενόμενες αλλαγές για να επιβεβαιώσουν ότι ο μακροπρόθεσμος στρατηγικός σχεδιασμός της Διοίκησης για την πορεία της Τράπεζας εξακολουθεί να συνίσταται στο «βλέποντας και κάνοντας». Όσο για τις προτεραιότητες που εξυπηρετούν αυτές οι αλλαγές δεν ξέρουμε πόσο σχετικές είναι με τις ανάγκες της Τράπεζας.
Προτεραιότητα δική μας ωστόσο πρέπει να είναι η συλλογική υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των συμφερόντων όλων μας. Έτσι, αν για τις αλλαγές στο ανώτερο διοικητικό επίπεδο -με τις τοποθετήσεις σε θέσεις ουσιαστικά προσωποπαγείς να προηγούνται, ενώ το πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους αναζητείται ακόμα- μπορεί κανείς να αρκεστεί στο να χαμογελάσει με νόημα, τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται σοβαρά σε ό,τι αφορά τη μεταβολή της οργανωτικής διάρθρωσης του δικτύου: εδώ υπάρχουν σημαντικές παράμετροι με συνέπειες που μας αφορούν όλους και όλες.
Για την επιχειρησιακή επιτυχία της νέας οργανωτικής δομής μπορούν να υπάρξουν πολλά εκατέρωθεν επιχειρήματα, αλλά αυτή θα κριθεί ούτως ή άλλως στην πράξη. Όσον αφορά τη δική μας θέση, των εργαζομένων, όμως, στη δομή αυτή, είναι φανερό ότι ένας (βασικός) στόχος της τροποποίησης αυτής είναι η μείωση του λειτουργικού κόστους της εργασίας μέσω της συμπίεσης των συνολικών αμοιβών. Η κατηγοριοποίηση των καταστημάτων φαίνεται πως θα οδηγήσει στη δημιουργία εργαζομένων δύο ταχυτήτων σ’ αυτά. Από τη μία, τα «στελέχη» των επιχειρηματικών κέντρων, χωρίς ωράριο ή οποιεσδήποτε απαιτήσεις, δεδομένου ότι θα κατέχουν «προνομιούχες» θέσεις για τις οποίες θα δίνονται μάχες και από την άλλη, η πλειοψηφία των εργαζομένων στα καταστήματα λιανικής που θα λειτουργούν ως διεκπεραιωτές της χρηματοοικονομικής «λάντζας» χωρίς περαιτέρω προοπτικές.
Οι αλλαγές αυτές αποτελούν μέρος μιας γενικότερης πολιτικής των τραπεζών που, στο όνομα της κρίσης, και, αφού δέχθηκαν την κρατική ενίσχυση ρευστότητας, επανέρχονται με μια επιθετική αναδιάρθρωση εφαρμόζοντας και εντατικοποιώντας τις ίδιες παλιές πρακτικές που οδήγησαν στην κρίση, τη χωρίς όριο εκμετάλλευση κοινού και εργαζομένων. Το να μπει φραγμός στην πορεία αυτή δεν είναι πλέον ένα ιδεολογικό ή συνειδησιακό καθήκον απλά, αλλά όρος επιβίωσης και υπέρβασης της κρίσης.
Για την επιχειρησιακή σύμβαση
Δεν θεωρούμε αναγκαίο το σχολιασμό του οικονομικού σκέλους της υπογραφείσας επιχειρησιακής σύμβασης, αφού καθένας και καθεμία από εμάς μπορεί να υπολογίσει και να κρίνει το κατά πόσο είναι ικανοποιητικές οι αυξήσεις που προβλέπονται σε αυτή (λίγο πάνω από 2% σε ετήσια βάση, με το μέσο ετήσιο δείκτη πληθωρισμού για το 2008 να κλείνει στο 4,2%). Σε θεσμικό επίπεδο, όμως, η εισαγωγή του όρου που περιγράφει εντελώς αόριστα τη σύσταση επιτροπής για την τροποποίηση του Φύλλου Ποιότητας δεν μπορεί παρά να γεννά προβληματισμούς. Προηγούμενες απόπειρες τροποποίησης του Φ.Π. κινούνταν στην κατεύθυνση της σύνδεσης της αξιολόγησης με τη στοχοθεσία. Η αξιολόγηση αυτού του τύπου είναι μια διαδικασία ελέγχου και χειραγώγησης, με κριτήρια που καθορίζονται αυθαίρετα από την εργοδοσία (της οποίας λύνονται έτσι τα χέρια για περαιτέρω διακρίσεις και άδικους υποβιβασμούς), που οδηγεί στην υπονόμευση της συναδελφικής αλληλεγγύης και την επικράτηση του άκρατου ανταγωνισμού, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Σε κάθε περίπτωση, ένα τέτοιο μείζον ζήτημα, που αφορά την υπηρεσιακή εξέλιξη του συνόλου των συναδέλφων, δεν μπορεί να αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα μιας επιτροπής που συνεδριάζει εν κρυπτώ, αλλά πρέπει να είναι αντικείμενο ενός ευρύτατου διαλόγου μέσω των προβλεπόμενων διαδικασιών (όπως το Γενικό Συμβούλιο του Συλλόγου, το οποίο το Προεδρείο του ΣΥΤΑ δεν έχει συγκαλέσει κατά παράβαση τόσο του Καταστατικού όσο και των επανειλημμένων σχετικών του δεσμεύσεων).
Για τις υπερωρίες
«Ή με τις υπερωρίες ή με τα μπόνους» ήταν αυτολεξεί ή απάντηση της Διοίκησης σε σχετικό ερώτημα μελών του Δ.Σ. του Συλλόγου σε παλαιότερη συνάντηση. Στην πραγματικότητα, βέβαια, το δίλημμα ήταν ανύπαρκτο αφού δεν υπήρχε και δυνατότητα επιλογής – περίπτωση στην οποία, πιθανότατα, η μεγάλη πλειοψηφία των συναδέλφων θα προτιμούσε την καταβολή των κανονικών δεδουλευμένων από την προσμονή ενός φιλοδωρήματος στο τέλος του έτους. Τελικά, ως γνωστό, η κρίση συμπαρέσυρε και τα μπόνους, την περικοπή των οποίων λάβαμε μαζί με τις ευχές του Προέδρου. Φυσικά, η απόφαση αυτή δεν επιδέχεται ενστάσεις και κανένας δεν μπορεί να απαιτήσει την καταβολή τους, εφόσον, ως γνωστόν, «η παροχή bonus αποτελεί οικειοθελή παροχή της Διοίκησης της Τράπεζας και δεν αποτελεί μέρος των τακτικών αποδοχών».
Τώρα που ο μύθος των μπόνους μας τελείωσε, ήρθε πάλι ο καιρός να θυμηθούμε τα αυτονόητα, όπως ότι έχουμε υπογράψει συμβάσεις εργασίας κι όχι έργου, που προβλέπουν παροχή από μέρους μας εργασίας εντός συγκεκριμένου ωραρίου, η υπέρβαση του οποίου πρέπει να αμείβεται ανάλογα, κάτι που δε συμβαίνει στην Τράπεζα εδώ και αρκετούς μήνες. Επειδή είναι σίγουρο ότι η Διοίκηση δεν πρόκειται να σπεύσει από μόνη της να αναλάβει μια τέτοια πρωτοβουλία, είναι υπόθεση του Συλλόγου μας να το διεκδικήσει.
Για την Κωνσταντίνα
Το ότι πιθανότατα όλοι κι όλες γνωρίζουμε ποια είναι η Κωνσταντίνα Κούνεβα και τι της συνέβη είναι μια μικρή αλλά σημαντική νίκη του αυτόνομου εργατικού κινήματος. Ήταν η συμπαράσταση και αλληλεγγύη των απλών εργαζομένων που έφερε και κρατά στο προσκήνιο την υπόθεση της δολοφονικής επίθεσης εναντίον της από εργοδοτικούς μπράβους, την οποία αρχικά η αστυνομία έσπευσε να στείλει στο αρχείο σαν «έγκλημα πάθους», τα μεγάλα ΜΜΕ πέρασαν στα ψιλά, ενώ πολιτικά κόμματα και συνδικαλιστική γραφειοκρατία έμειναν αδρανείς επί εβδομάδες για να εκπληρώσουν τελικά το καθήκον τους με κάποιες ανθρωπιστικές ανακοινώσεις.
Η συμπαράσταση στην Κωνσταντίνα δεν έχει να κάνει απλά με φιλανθρωπία, αλλά με την υπεράσπιση της συνδικαλιστικής δράσης, και την αντίσταση στο σύγχρονο δουλεμπόριο των ελαστικών μορφών απασχόλησης. Όσοι και όσες επιθυμούν να δείξουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους στη συναδέλφισα Κούνεβα μπορούν να καταθέσουν στο λογαριασμό οικονομικής ενίσχυσης που έχει ανοιχτεί.
Τράπεζα Πειραιώς
DECHEVA ELENA TODOR
KUNEVA KOSTADINA
5012-019021-277
_____________________________________________________
Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής
Aνακοίνωση της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού
ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ & ΟΙΚΙΑΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ / ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 25/12/2008
ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ
Την Δευτέρα στις 22/12/08 στις 12:10 περίπου το βράδυ η Κωσταντίνα Κούνεβα, γενική γραμματέας της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού επιστέφοντας από την δουλειά της δέχτηκε Δολοφονική Επίθεση με ΟΞΥ. Νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στην εντατική μονάδα του νοσοκομείου Ευαγγελισμός έχοντας υποστεί σοβαρές βλάβες στα μάτια και στο πρόσωπο, με αποτέλεσμα να έχει χάσει την όρασή της από το ένα μάτι και να έχει υποστεί μόνιμες βλάβες σε άλλα ζωτικά όργανα. Kινδυνεύει η ίδια η ζωή της.
Η Κωσταντίνα, είναι γυναίκα, μητέρα ενός ανήλικου παιδιού, εργαζόμενη, συνδικαλίστρια και μετανάστρια. Δεν τις έφτανε όμως αυτό ήθελε και επέμενε να είναι πραγματική συνδικαλίστρια και να παλεύει για εργατικά δικαιώματα. Τέτοιο θράσος δεν μπορούσε να γίνει ανεκτό. Έπρεπε να στοχοποιηθεί και να τιμωρηθεί!!
Η Κωσταντίνα και το σωματείο καθαριστριών προσπαθούν και επιμένουν τα τελευταία χρόνια να τραβάνε την κουρτίνα και να αποκαλύπτουν όλα όσα κρύβονται κάτω από τις εργολαβίες ιδιαίτερα στις δημόσιες υπηρεσίες. Σιωπή!! Το κράτος κοιμάται και δεν καταλαβαίνει! Οι διοικήσεις των οργανισμών, των επιχειρήσεων, των νοσοκομείων κοιμούνται και δεν καταλαβαίνουν.! Ο επίσημος συνδικαλισμός δεν καταλαβαίνει!
Συντελούνται κάθε μέρα μικρά και μεγάλα εγκλήματα, παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.. κανένας δεν καταλαβαίνει. Απαντούν με ένα στόμα ο υπουργός, ο διοικητής του νοσοκομείου, ο πρόεδρος του οργανισμού «εμένα δεν με ενδιαφέρει». Μα καταπατούνται όλα τα εργατικά δικαιώματα, δεν μας βάζουν ένσημα, δεν μας πληρώνουν τις ώρες που εργαζόμαστε, μας βάζουν και υπογράφουμε λευκά χαρτιά με αποδοχές που ποτέ δεν μας έδωσαν, υπογράφουμε με την πρόσληψη την οικιοθελή αποχώρηση, δηλώνουν πλασματικές ώρες, δεν μας πληρώνουν τις υπερωρίες, δεν μας κολλάνε τα βαρέα και δεν θεμελιώνουμε δικαίωμα σύνταξης, μας ασκούν ψυχολογική βία εκβιάζοντάς μας με απολύσεις και «μαύρες λίστες». Στήνουν εργοδοτικά σωματεία για να μας εκπροσωπήσουν οι Προσωπάρχες και οι υποτακτικοί τον εργολάβων.
Καταγγέλλουμε καθημερινά στις ελεγκτικές υπηρεσίες, στο ΙΚΑ, στα ανώτατα συνδικαλιστικά όργανα. Κατεβαίνουμε με αγωγές, ομαδικές και ατομικές. Ζητάμε στοιχεία που αφορούν τις εργασιακές μας σχέσεις και επικαλούνται προσωπικά δεδομένα!! Όταν καταφέρνουμε, με χίλια ζόρια, να προσεγγίσουμε τα υπουργικά γραφεία για να εφαρμοστούν τα αυτονόητα και να αλλάξει το νομικό καθεστώς που επιτρέπει στις δημόσιες και στις ιδιωτικές επιχειρήσεις να επικρατούν από την εργοδοσία οι πρακτικές της cosa nostra, ούτε αυτοί καταλαβαίνουν και ας καταγγέλλουμε και στους υπουργούς ότι τα ίδια γίνονται με τις εργολαβίες καθαρισμού και μέσα στα υπουργεία τους!! Ίδια λίγο πολύ αντιμετώπιση, από τα ΣΕΠΕ και τα ΚΕΠΕΚ που καταφεύγουμε για επιθεωρήσεις στους τόπους εργασίας. Υπάρχει ένας τεράστιος φάκελος από τη δράση μας για την εγκληματική συμπεριφορά της εργοδοσίας. Τα καταγγείλαμε και στα ΜΜΕ.Η ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΟΛΩΝ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ Η ΙΔΙΑ: ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ!!
Μα είναι δυνατόν; Μέσα στο υπουργείο σας, μέσα στο νοσοκομείο σας, μέσα στους ΗΣΑΠ που δούλευε η Κωνσταντίνα…να μην ισχύουν ούτε καν αυτοί οι λειψοί νόμοι και οι κανονισμοί, να υπάρχουν μαύρες νησίδες από τους εργολάβους; Η απάντηση τους είναι αφοπλιστική! «Εμείς αναθέτουμε και πληρώνουμε τους εργολάβους για να καθαρίζουν. Με ποιους δουλεύουν, πώς δουλεύουν, είναι δική τους δουλειά, εμάς δεν μας ενδιαφέρει». Με όλο αυτό το κατεστημένο τα έβαλε η Κωσταντίνα, γι’ αυτό της έδωσαν αυτή την τόσο αποτρόπαια απάντηση!!
Η Κωσταντίνα κινδυνεύει είναι για τέταρτη μέρα στην εντατική και ακόμα δεν έχει κινηθεί καμία διαδικασία για να βρεθούν οι ένοχοι! Θα προσπαθήσουν για άλλη μια φορά να απαντήσουν, «δεν μας ενδιαφέρει». Εμείς όμως θα επιμείνουμε και θα ξανατραβήξουμε την κουρτίνα όσες φορές χρειαστεί και θα αποκαλύψουμε όλα όσα κρύβονται.
Την Κωσταντίνα επιχείρησαν να την δολοφονήσουν. ΚΙ ΕΜΑΣ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ!!!
Καλούμε όλους τους εργαζόμενους Έλληνες και Μετανάστες, τη νεολαία που έχει κατέβει στους δρόμους, κάθε έντιμο και αξιοπρεπή άνθρωπο σε αλληλεγγύη και συμπαράσταση. Να αποκαλύψουμε τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς, που κρύβονται πίσω από την απόπειρα δολοφονίας της Κωσταντίνας.
Να αποκαλύψουμε όλους όσους μας σκοτώνουν κάθε μέρα γιατί όλους και όλες εμάς, Έλληνες και Μετανάστες ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ!!
Καλούμε την κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της:
- Να βρεθούν άμεσα και να αποκαλυφθούν οι ένοχοι.
- Να εφαρμοστούν τα εργατικά δικαιώματα και να σπάσουν τα εργασιακά γκέτο των εργολαβιών καθαρισμού.
- Να πεταχτούν έξω από τα υπουργεία και τις δημόσιες υπηρεσίες οι εργολάβοι δουλέμποροι.
- Καλούμε όλα τα συνδικάτα, όλους τους φορείς και τους εργαζομένους στα ΜΜΕ σε ενεργητική συμπαράσταση.
Η αποκάλυψη του αποτρόπαιου εγκλήματος είναι χρέος τιμής για κάθε πολιτισμένο άνθρωπο.
Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ!!
Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού
THΛ 2108221083 – 6978844725 – 6978865730
EMAIL: pekop1999@gmail.com
FORUM http://pekop.formyjob.net
Λογαριασμός οικονομικής ενίσχυσης για την οικογένεια της Κωσταντίνας.
Τράπεζα Πειραιώς
DECHEVA ELENA TODOR
KUNEVA KOSTADINA
5012-019021-277
Για τα γεγονότα των ημερών
Για τα γεγονότα των ημερών μπορεί κανείς να δει τα εξής:
Αθηναϊκό Indymedia: http://athens.indymedia.org/
“… Το βράδυ του Σαββάτου 6 Δεκέμβρη οι κρατικοί δολοφόνοι περιπολούσαν σε κεντρικό δρόμο των Εξαρχείων [...] ο μπάτσος έβγαλε το όπλο του και πυροβόλησε εν ψυχρώ ένα παιδί 15 χρονών, το οποίο μεταφέρθηκε νεκρό στον Ευαγγελισμό. Αμέσως μετά το κέντρο της Αθήνας κατακλύστηκε από μπάτσους και κλούβες, ενώ ο κόσμος συγκεντρώθηκε στον Ευαγγελισμό [...] Λίγο αργότερα τα ΜΑΤ έκαναν επίθεση στην πλατεία Εξαρχείων και στους γύρω δρόμους που είναι γεμάτοι με οδοφράγματα και γίνονται συγκρούσεις. Κόσμος από όλη την Αθήνα κατευθύνεται στο Πολυτεχνείο. Συνελεύσεις και συγκεντρώσεις γίνονται και σε άλλες πόλεις [...] Αργότερα το βράδυ συγκρούσεις γίνονται έξω από το Πολυτεχνείο, καθώς και αυθόρμητη πορεία στην Αθήνα που χτυπήθηκε από τα ΜΑΤ, ενώ εχούν καταληφθεί επίσης η ΑΣΟΕΕ και η Νομική. Ταυτόχρονα γενικεύονται οι συγκρούσεις στην Ερμού και έγινε επίθεση στο ΑΤ Ακροπόλεως [...] Πίσω από τα κροκοδείλια δάκρυα και τις “συγνώμες” μπάτσων και πολιτικών αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο κάθε μορφής εξουσίας. Η καταστολή, οι συλλήψεις, οι σφαίρες, πλαστικές ή κανονικές και η παραπληροφόρηση…”.
Απελευθερωμένη εργατική ζώνη [κατάληψη ΓΣΕΕ]: http://gseefreezone.blogspot.com/
“… Την ιστορία μας ή θα την καθορίσουμε εμείς ή θα καθοριστεί ερήμην μας. Εμείς, οι χειρώνακτες εργάτες υπάλληλοι, άνεργοι, προσωρινοί, ντόπιοι και μετανάστες, που δεν είμαστε τηλεθεατές και συμμετέχουμε από το Σάββατο βράδυ, μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στις διαδηλώσεις, στις συγκρούσεις με την αστυνομία, στις καταλήψεις του κέντρου και των γειτονιών, που πολλές φορές χρειάστηκε να παρατήσουμε τη δουλειά μας και τις καθημερινές μας υποχρεώσεις για να βρεθούμε στο δρόμο με τους μαθητές, τους φοιτητές και τους άλλους προλετάριους που αγωνίζονται. Αποφασίσαμε να καταλάβουμε το κτήριο της γσεε για : Να το μετατρέψουμε σε χώρο ελεύθερης έκφρασης και συνάντησης των εργατών. Να διαλύσουμε το μύθο που προωθούν τα ΜΜΕ ότι οι εργάτες ήταν και είναι απόντες από τις συγκρούσεις και ότι η οργή που εκφράζεται αυτές τις μέρες είναι υπόθεση…”.
Κατάληψη Πολυτεχνείου: http://katalipsipolytexneiou.blogspot.com/
Κατειλημμένες Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης 98 FM: http://www.radio98fm.org/
“… ΣΥΝΕΧΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ (ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΟΥ ΔΥΝΑΤΟΥ) ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ”.
Κατάληψη ΑΣΟΕΕ: http://katalipsiasoee.blogspot.com/
“… Η συγκεκριμένη κρατική δολοφονία δεν ήταν επίσης ένα μεμονωμένο περιστατικό. Όσοι-ες διατηρούνε στοιχειώδη κοινωνική μνήμη δεν ξεχνάνε ούτε την δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά τον Νοέμβριο του 1985 από τον μπάτσο Μελίστα, ούτε τις πιο πρόσφατες δολοφονίες του 23χρονου Ηρακλή Μαραγκάκη από ειδικό φρουρό στο Ηράκλειο Κρήτης, της 43χρονης Μαρίας Κουλούρη στην αγωνιζόμενη Λευκίμμη, ούτε άλλωστε τους δολοφονημένους αγωνιστές από το καθεστώς της δημοκρατίας (Κουμής, Κανελλοπούλου, Τσιρώνης, Τεμπονέρας κ.α.). Δεν ξεχνάνε επίσης την γενικότερη δολοφονική πολιτική του κράτους και του κεφαλαίου. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα «εργατικά ατυχήματα» – καθημερινές δολοφον
ίες στα εργασιακά κάτεργα, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την μαζική εξόντωση εργατών στο Πέραμα τον Ιούλιο, τις καθημερινές δολοφονίες και ξυλοδαρμούς αναρίθμητων ανώνυμων μεταναστών από τα σύνορα του ελληνικού κράτους μέχρι τα αστυνομικά κρατητήρια, όπως και τις δολοφονίες των κρατουμένων στα κολαστήρια της δημοκρατίας. Η συγκεκριμένη κρατική δολοφονία τέλος παίρνει την απάντηση που της αναλογεί… Στους δρόμους των πόλεων που φλέγονται από χιλιάδες νεολαίους, εργαζόμενους, άνεργους και μετανάστες που συγκρούονται με τις μονάδες καταστολής και επιτίθονται στους ναούς της κατανάλωσης, στους νόμιμους ληστές που βρίσκονται στις τράπεζες, στους νόμιμους δολοφόνους που βρίσκονται στα αστυνομικά τμήματα…”.
Κατάληψη Νομικής: http://www.nomikikatalipsi.blogspot.com/
“… Το γεγονός της δολοφονίας εξακολουθεί να πυροδοτεί συγκρούσεις προς όλες τις κατευθύνσεις, να κινητοποιεί τον κόσμο να μας ΕΞΟΡΓΙΖΕΙ. Ο κόσμος έγινε δρόμος και ο δρόμος έγινε κόσμος. Άνθρωποι κάθε ηλικίας κατεβαίνουν στο δρόμο και δηλώνουν το παρόν τους σε μια κοινωνία που νιώθουν ότι από καιρό σφυρίζει αδιάφορα και αγνοεί την ύπαρξή τους. Δεν είναι μόνο οι δεκαπεντάχρονοι που επαναστατούν. Κάθε άνθρωπος ανεξαρτήτως ηλικίας, που έχει νιώσει ότι βασικές ελευθερίες και δικαιώματά του καταστείλονται, η αξιοπρέπειά του χάνεται, ΕΞΕΓΕΊΡΕΤΑΙ [...] Το ΡΑΔΙΟ ΕΝΤΑΣΗ της κατειλλημένης Νομικής σχολής βρίσκεται στον αέρα! Συντονιστείτε στα 100,55 FM.”.
Κατάληψη Δημαρχείου Αγ. Δημητρίου: http://katadimadim.blogspot.com/
“… 23 χρόνια από την ωμή δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά, 18 χρόνια από τη στυγερή δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα, 5 χρόνια από τη δολοφονία του Ηρακλή Μαραγκάκη, 6 μήνες από τη δολοφονία κατοίκου της Λευκίμμης, λίγα χρόνια, μήνες ή μέρες από τις δολοφονίες και τους βασανισμούς ανυπεράσπιστών μεταναστών, τσιγγάνων, εγκλείστων απεργών πείνας, εργατών και φοιτητών, με τις «ζαρντινιέρες», τα «πράσινα παπούτσια» και τόσα άλλα που ποτέ δεν έφτασαν στα αυτιά μας και βρισκόμαστε αντιμέτωποι ξανά με το ίδιο στυγερό πρόσωπο της αστυνομίας και του κράτους, απροκάλυπτο και ειδεχθές όσο και το σύστημα το οποίο υπερασπίζονται. 70 νεκροί συνολικά την τελευταία δεκαετία, θύματα της κρατικής καταστολής, μόνο μεμονωμένα περιστατικά δεν μπορούν να θεωρηθούν…”.
Κατάληψη παλαιού Δημαρχείου Χαλανδρίου και ΚΕΠ: http://dimarxeio-antipliroforisi.blogspot.com/
“… Η θλίψη και η οργή που όλοι και όλες νιώθουμε είναι ανώφελο να εκφράζεται κάνοντας ζάπινγκ στον καναπέ μπροστά σε ένα κουτί. Αποφασίσαμε να καταλάβουμε το Παλαιό Δημαρχείο-ΚΕΠ στην πλατεία Χαλανδρίου, χώρο διεξαγωγής του δημοτικού συμβουλίου, και να το μετατρέψουμε σε ένα χώρο αντιπληροφόρησης και συζήτησης για περαιτέρω δράσεις. Καλούμε τους κατοίκους του Χαλανδρίου και των γύρω περιοχών σε στήριξη της κατάληψης και σε συμμετοχή σε ανοιχτές, ισότιμες και μη χειραγωγούμενες διαδικασίες συνδιαμόρφωσης…”.
Κατάληψη Δημοτικού Περίπτερου Ν. Σμύρνης: http://eleftherosgalaxias.blogspot.com/
“… Την Κυριακή 14/12/08 καταλάβαμε το κτίριο του «ΓΑΛΑΞΙΑ», στο κέντρο της πλατείας Νέας Σμύρνης, παρακινούμενοι από την κοινωνική εξέγερση που πυροδότησε η δολοφονία του 16χρονου μαθητή. Αγανακτισμένοι από τα γεγονότα και τα Μέσα Μαζικής Χειραγώγησης, αποφασίσαμε να μετατρέψουμε το κτίριο του «ΓΑΛΑΞΙΑ» σε ΚΕΝΤΡΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ & ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΔΡΑΣΗΣ. ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ : την άμεση απελευθέρωση των συλληφθέντων, την άμεση καταδίκη των φυσικών και ηθικών αυτουργών της δολοφονίας, τη διάλυση των ΜΑΤ και όλων των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους, να αφοπλιστεί η αστυνομία – να καταργηθούν οι τρομονόμοι. ΚΑΛΟΥΜΕ όλους και όλες που κατοικούν στη Νέα Σμύρνη και τις γειτονικές περιοχές να συμμετέχουν στον αγώνα και τις δραστηριότητες του Ελεύθερου Γαλαξία. Οι δημόσιοι χώροι μας ανήκουν. Οι μαζικοί και ανυποχώρητοι κοινωνικοί αγώνες είναι η μόνη απάντηση. Συνεχίζουμε τον αγώνα στους δρόμους, αντιστεκόμαστε και καλούμε όλους στην πάλη για την ανατροπή των κυβερνήσεων των δολοφόνων και κάθε διαχειριστή της εξουσίας. Τίποτα δεν τελείωσε, όλα τώρα αρχίζουν. ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ…”.
Κατάληψη Πνευματικού Κέντρου Ν. Φιλαδέλφιας: http://katalipsinf.blogspot.com/
“… Kάποιοι μιλούν για μεμονωμένο περιστατικό ή για υπερβολική-απαράδεκτη-αφελής αντίδραση καταφέρνοντας να εξοργίζουν περαιτέρω παρά να πείθουν.Άλλοι πάλι λένε ότι η πλειοψηφία των ‘οργάνων της τάξεως’ είναι απλώς δημόσιοι υπάλληλοι που επίσης αμείβονται με 800 ευρώ εκτελώντας το υπηρεσιακό τους καθήκον. ‘Τι φταίνε και αυτοί που κάποιος άρρωστος πήρε το’ όπλο του και έφαγε ένα παιδί;’, λένε.. Αυτό που δεν κατανοούν όσοι συμμερίζονται τη άποψη αυτή είναι ότι δεν ενοχλείσαι τόσο από το άτομο πίσω απ’τη στολή αλλά από τη θέση που η πολιτεία του έχει δώσει. Σκέφτεσαι ότι ο εκάστοτε μπάτσος, ΜΑΤατζής ή ειδικός φρουρός επέλεξε τη θέση αυτή αλλά ταυτόχρονα δεν ανέλαβε και τις πολλαπλές ευθύνες του(δηλ. την άμεση προστασία όλων των πολιτών). Αντίθετα –εφόσον το καθήκον το επιβάλλει – έχει αποδειχτεί στο παρελθόν αλλά και τώρα ότι νομιμοποιείται να σε γεμίσει χημικά…μώλωπες…σφαίρες το άλλο λεπτό…”.
Κατάληψη Πνευματικού Κέντρου και Ραδιοφώνου Γιάννενα: http://katalipsiioannina.blogspot.com/
“… απ’ τις 8:00 βρίσκεται υπό κατάληψη το Δημαρχείο από το συντονιστικό καταλήψεων πανεπιστημίου Ιωαννίνων, στα παραλειπόμενα έχουν γίνει 4 προσαγωγές ( οι 3 συνεχίζονται μέχρι αυτή τη στιγμή ) όπως και η εμφάνιση διμοιρίας ΜΑΤ έξω από το κατειλημμένο δημαρχείο. Περισσότερες λεπτομέρειες αργότερα…”.
Κατάληψη Σχολής Θεάτρου [Θεσ/νίκη]: http://katalipsisxolistheatrou.blogspot.com/
Με αφορμή τα γνωστά σε όλες και όλους μας γεγονότα, έχει γίνει κοινή πεποίθηση ότι πρέπει να πάρουμε τις ζωές μας στα 
χέρια μας. Μέρος της προσπάθειας αυτής είναι η λαϊκή συνέλευση που πραγματοποιείται αυτή τη στιγμή στο κτίριο της βίλλας Βαρβάρα στην Άνω Πόλη. Το συγκεκριμένο κτήριο είναι ιστορικά φορτισμένο μιας και τελούσε υπό κατάληψη τη 5ετία 93-98 στεγάζοντας τις ζωές, τις επιθυμίες και τον αγώνα ανθρώπων που βρίσκονται ακόμα και σήμερα στο δρόμο μαζί μας. Τίποτα δε πάει χαμένο, η φλόγα καίει ακόμα!
ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΕΝ ΨΥΧΡΩ
Ο τραυματισμός των δύο συναδέλφων και πολλών άλλων διαδηλωτών κατά τη διάρκεια της πορείας για την απεργία της 21ης Οκτωβρίου, αποτελεί μεν στιγμιότυπο ενός επεισοδίου αστυνομικής βίας, η άσκηση όμως αυτού του είδους βίας δεν είναι ούτε και μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν μια «κακή στιγμή» των μηχανισμών καταστολής, ούτε απλώς σαν ένα μεμονωμένο επεισόδιο της πολιτικο-κοινωνικής «επικαιρότητας». Η προληπτική άσκηση καταστολής αποτελεί μια ενσυνείδητη επιλογή του κράτους μπροστά στο διογκούμενο κύμα δυσαρέσκειας στην κοινωνία. Η πρακτική αυτή έχει στόχο τον εκφοβισμό και, μέσω αυτού, την αποτροπή της έκφρασης διαμαρτυρίας [...] Τα δικά μας όπλα είναι η συναδελφικότητα και η αλληλεγγύη.
Από την ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας της 29-10-08.
06/12/2008, 21:10. 15χρονος πέφτει νεκρός στη συμβολή των οδών Τζαβέλα και Μεσολογγίου. ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΕΝ ΨΥΧΡΩ.
“Έρχεται ένα περιπολικό στην Τζαβέλα-Ναυαρίνου. Σταματάει το περιπολικό και κοιτάει προς τα κάτω. Σαν να έψαχναν κάτι. Διαπληκτίζονται λεκτικά με μια ομάδα μέσα από το περιπολικό με μια παρέα ανθρώπων. Δεν ήταν κουκουλοφόροι. Υπάρχουν καφετέριες εκεί και ήταν τα παιδιά. Κατεβαίνουν από το περιπολικό οι αστυνομικοί μετά από 50μ και λίγα λεπτά μετά τον λεκτικό διαπληκτισμό. Δεν έγινε επίθεση και δεν υπάρχει σωματική επαφή. Ούτε στο περιπολικό έγινε κάποια επίθεση. Μόνο μια ομάδα ανθρώπων άρχισε να φωνάζει. Πετάχτηκαν δύο πλαστικά μπουκάλια νερό και ήταν στην θέση τους οι αστυνομικοί. Ξαναμπαίνουν στο περιπολικό και φεύγουν προς Χαριλάου Τρικούπη και γυρίζουν πεζοί με γρήγορο βήμα και φθάνουν πάλι στο ίδιο σημείο.
Στην οδό Τζαβέλα και Μεσολογγίου ήταν η ομάδα που είχαν διαπληκτιστεί. Δεν κινήθηκαν προς το μέρος τους. Υπήρχε απόσταση πάνω από 20 μέτρα. Δεν έφθασαν σώμα με σώμα. Μόνο λεκτικοί διαξιφισμοί σε απόσταση 40μ. Μετά από φωνές και βρισιές, ΤΕΙΝΕΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΚΑΙ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ. Είδα την προέκταση του χεριού του. Δεν ήταν στον αέρα.”
Από κατάθεση αυτόπτη μάρτυρα
Η νοοτροπία της βίας δεν είναι προϊόν της τελευταίας περιόδου, όσο κι αν η σημερινή κυβέρνηση είναι, από κάθε άποψη, μια από τις χειρότερες στην ιστορία της χώρας. Η «βαριά αντρική» κουλτούρα της αστυνομίας που δεν ανέχεται την «πρόκληση» ενός εφήβου που δε σκύβει το κεφάλι του όταν τον αγριοκοιτάξουν τα «όργανα της τάξης», έχει μια ιστορική συνέχεια στο ελληνικό κράτος: από τη Χωροφυλακή στα Τάγματα Ασφαλείας και από την ΕΣΑ στα ΜΑΤ.
Η ωμή αστυνομική βία, η πιο κραυγαλέα όψη της βίας που ασκείται στην κοινωνία, δεν είναι και η μοναδική. Έρχεται να συνοδεύσει τη βία που ασκούν το κράτος και το κεφάλαιο έναντι των εργαζομένων και της κοινωνίας, μια μορφή βίας που δε συνθλίβει χέρια ή κεφάλια, αλλά την ίδια την καθημερινότητα και τις συνθήκες ζωής μας: με τη μορφή του οικονομικού καταναγκασμού, της διαρκούς πίεσης για να δουλεύουμε περισσότερο, να αμειβόμαστε λιγότερο και να οφείλουμε να είμαστε κι ευγνώμονες για αυτό.
Και η δική μας απάντηση;
Θα συνταχθούμε με τους εργαζόμενους και την κοινωνία, υπερασπιζόμενοι τα θεμελιώδη δικαιώματά μας ή θα λειτουργήσουμε συντεχνιακά, προσδοκώντας στα ψίχουλα που θα πέσουν από το τραπέζι, ανοίγοντας ταυτόχρονα την πόρτα για την επέλαση ενός νέου εργασιακού και κοινωνικού μεσαίωνα;
Ελπίζουμε ότι, αυτή τη φορά, το προεδρείο του ΣΥΤΑ θα καταφέρει να ιεραρχήσει σωστά τα γεγονότα και να αντιληφθεί ότι οι ανθρώπινες ζωές είναι σημαντικότερες από τα ντουβάρια και τις τζαμαρίες (βλ. ανακοινώσεις ΣΥΤΑ νο. 32 και 33). Οι ζημιές στο κτίριο της Μαυρομιχάλη αποκαταστάθηκαν και πλέον αυτό λειτουργεί κανονικά, όπως το ίδιο θα γίνει και με τις φθορές που υπέστη προχθές το κτίριο της Ακαδημίας. Η ζωή του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου δεν πρόκειται να «αποκατασταθεί».
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 10/12
Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για τη μνήμη του Αλέξη.
_____________________
Υ.Γ. Σε 48ωρη απεργία στις 9 και 10 Δεκεμβρίου κατεβαίνουν οι εργαζόμενοι της Εθνικής Τράπεζας με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του ΣΥΕΤΕ. Ο σύλλογος χαρακτηρίζει την απεργία την πρώτη κινητοποίηση «κατά των golden boys» γιατί η διοίκηση Αράπογλου: αρνείται το διάλογο με το σύλλογο, προσφεύγει στα δικαστήρια για να ακυρώσει ακόμη και την απόφαση του ΟΜΕΔ για την κλαδική σύμβαση ΟΤΟΕ-τραπεζών, προσλαμβάνει 400 άτομα ως στελέχη από την αγορά με παχυλές αμοιβές τα οποία αυθαίρετα ονομάζει «ειδικούς συμβούλους» αντί να προσλάβει με δημόσιο διαγωνισμό νέους εργαζόμενους, χρησιμοποιεί για την κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών ενοικιαζόμενους εργαζομένους, μοιράζει προκλητικά bonus και stock options στον εαυτό της και στους εκλεκτούς της, δεν συμπαρίσταται στην κοινωνία για να ξεπεραστεί η κρίση που προκάλεσε η νεοφιλελεύθερη πολιτική της απορρύθμισης κ.ά. Η κινητοποίηση συμπίπτει κατά τη δεύτερη ημέρα (10/12) με τη γενική απεργία της ΓΣΕΕ ενώ ο πρόεδρος του συλλόγου Γ. Γιαννακόπουλος τονίζει ότι «η απαξίωση της τράπεζας με τον πλουτισμό της παρέας του διοικητή δεν θα μείνει αναπάντητη».
Ελευθεροτυπία 04/12/08
Ευτυχώς όλα αυτά συμβαίνουν κάπου αλλού…
ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ
« Η καπιταλιστική κρίση
και η στάση των τραπεζοϋπαλλήλων
απέναντι σ΄ αυτήν »
Ομιλητής: Φάνης Παπαδάτος, οικονομολόγος (Τράπεζα Ελλάδος)
Τρίτη 9 Δεκεμβρίου, ώρα 16.30
ΟΤΟΕ (Σίνα και Βησσαρίωνος 4 )
ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ - Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση Εργαζομένων Εθνικής
Για τον τραυματισμό των δύο συναδέλφων στην πορεία της απεργίας της 21ης Οκτωβρίου
Την Τρίτη, 21 Οκτωβρίου, κατά τη διάρκεια της πορείας για την απεργία, τραυματίστηκαν από επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων δύο μέλη της Πρωτοβουλίας.
Ακολουθούν μια σύντομη περιγραφή των γεγονότων, ανακοινώσεις φορέων, σχετικά δημοσιεύματα και φωτογραφίες. Το άρθρο αυτό θα ανανεώνεται σταθερά μέχρι να συμπεριλάβει το σύνολο των σχετικών αναφορών.
_____________________________________
Εμείς, από την πλευρά μας, ευχαριστούμε όλους και όλες τους/τις συναδέλφους που δείχνουν τη συμπαράστασή τους και στέκονται δίπλα μας όλες αυτές τις μέρες.
Σπύρος Μανδέλος, Βίκτωρας Τσακίρης
_____________________________________
ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ
Η επίθεση έγινε στην οδό Πανεπιστημίου, ενώ η πορεία κατευθυνόταν στα Προπύλαια, όπου και επρόκειτο να διαλυθεί. Στο ύψος της οδού Αμερικής, τη στιγμή που το μπλοκ των απεργών της Ολυμπιακής έστριψε με προορισμό τα γραφεία της εταιρείας Pantheon, διμοιρία που βρισκόταν στο απέναντι πεζοδρόμιο (αριστερά όπως κατέβαινε η πορεία, προς την πλευρά της οδού Σταδίου) επιχείρησε να διασχίσει κάθετα την Πανεπιστημίου, κόβοντας την πορεία στα δύο, προκειμένου να κυνηγήσει το μπλοκ των απεργών.
Τότε, έγινε μια προσπάθεια από τους διαδηλωτές που βρίσκονταν στο συγκεκριμένο σημείο να σχηματιστούν «αλυσίδες» για να αναχαιτισθεί η εφόρμηση των ΜΑΤ και να προστατευτεί έτσι ο κόσμος που αμέριμνος συνέχιζε να πορεύεται. Εν μέρει, αυτό επιτεύχθηκε, καθώς οι άνδρες της συγκεκριμένης διμοιρίας έκαναν χρήση περισσότερο των ασπίδων τους για να απωθήσουν και λιγότερο των γκλομπ. Μέσα στη σύγχυση ωστόσο που ακολούθησε, δημιουργήθηκε ένα κενό ανάμεσα στα τμήματα της πορείας και μια διμοιρία που βγήκε από την οδό Ομήρου επιτέθηκε στους διαδηλωτές από πίσω, χτυπώντας αδιάκριτα.
Ο τραυματισμός του Βίκτωρα Τσακίρη έγινε από χτύπημα άνδρα των ΜΑΤ, που τον πλησίασε τρέχοντας από πίσω και δεξιά και τον χτύπησε στο κεφάλι με τη λαβή του γκλομπ. Ο Σπύρος Μανδέλος έβαλε το χέρι του για να προστατέψει το κεφάλι του και το χτύπημα (με γκλομπ επίσης) τον βρήκε εκεί, με αποτέλεσμα να υποστεί σοβαρό κάταγμα στο ύψος του καρπού.
Στο ίδιο σημείο τραυματίστηκαν και άλλα άτομα, λιγότερο ή περισσότερο σοβαρά.
_____________________________________
Ο τραυματισμός των δύο συναδέλφων και πολλών άλλων διαδηλωτών κατά τη διάρκεια της πορείας για την απεργία της 21ης Οκτωβρίου, αποτελεί μεν στιγμιότυπο ενός επεισοδίου αστυνομικής βίας, η άσκηση όμως αυτού του είδους βίας δεν είναι ούτε και μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν μια «κακή στιγμή» των μηχανισμών καταστολής, ούτε απλώς σαν ένα μεμονωμένο επεισόδιο της πολιτικο-κοινωνικής «επικαιρότητας». Η προληπτική άσκηση καταστολής αποτελεί μια ενσυνείδητη επιλογή του κράτους μπροστά στο διογκούμενο κύμα δυσαρέσκειας στην κοινωνία. Η πρακτική αυτή έχει στόχο τον εκφοβισμό και, μέσω αυτού, την αποτροπή της έκφρασης διαμαρτυρίας, στην αιχμή της οποίας θα βρίσκονται οι εργαζόμενοι, στο (άμεσο) μέλλον. Το συνδικαλιστικό κίνημα οφείλει να λαμβάνει υπόψη αυτό το δεδομένο και να είναι σε θέση να απαντά άμεσα και συλλογικά. Τα δικά μας όπλα είναι η συναδελφικότητα και η αλληλεγγύη.
_____________________________________
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΦΟΡΕΩΝ
Ανακοίνωση ΓΣΕΕ – 22/10/2008
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – Απρόκλητη επίθεση της αστυνομίας κατά απεργών
Η ΓΣΕΕ καταδικάζει την αναίτια επίθεση των ΜΑΤ σε μπλοκ διαδηλωτών στη χτεσινή συγκέντρωση που διοργάνωσαν ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ. Το αποτέλεσμα αυτής της επίθεσης ήταν ο τραυματισμός διαδηλωτών μεταξύ των οποίων και των συνδικαλιστών Τραπεζοϋπαλλήλων Βίκτωρα Τσακίρη και Σπύρου Μανδέλου.
Καλούμε επιτέλους την Κυβέρνηση να σταματήσει αυτή την απαράδεκτη πρακτική της αστυνομίας και να λάβει μέτρα για την παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων.
ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
Ανακοίνωση ΟΤΟΕ – 22/10/2008
Δελτίο Τύπου Νο244 – ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΜΑΤ
Καταδικάζουμε την άνανδρη και απρόκλητη επίθεση των ΜΑΤ εναντίον των διαδηλωτών που εκδηλώθηκε χθες κατά τη διάρκεια της πορείας της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ προς το Σύνταγμα, με αποτέλεσμα να ξυλοκοπηθούν άγρια και να τραυματιστούν εργαζόμενοι, που συμμετείχαν στην πορεία.
Θύματα της αναίτιας επίθεσης των ΜΑΤ στο τέλος της πορείας υπήρξαν και δύο συνδικαλιστές τραπεζοϋπάλληλοι, οι οποίοι τραυματίστηκαν.
Η ΟΤΟΕ διαμαρτύρεται έντονα γι’ αυτήν την προκλητική επίδειξη κρατικής βίας από τις δυνάμεις καταστολής, που έχουν στόχο την τρομοκράτηση των εργαζομένων και καλεί την Κυβέρνηση «να μαζέψει» αμέσως και να ελέγξει τους θερμοκέφαλους ένστολους «της Δημόσιας Τάξης».
ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΟΤΟΕ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ [ΠΡΟΕΔΡΕΙΟΥ] ΣΥΤΑ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΣΧΗΜΑΤΩΝ
ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ – Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση Εθνικής Τράπεζας – Απεργία, πορεία και επίθεση ΜΑΤ σε απεργούς συναδέλφους
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΑΛΛΩΝ ΦΟΡΕΩΝ
Ανακοίνωση ΣΥΡΙΖΑ – 21/10/2008
_____________________________________
ΣΧΕΤΙΚΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ
ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 23/10/2008 – ΜΑΤ κατά φοιτητών, συνδικαλιστών – A.K.M.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ – 23/10/2008 – Η πορεία κατέληξε στη βία – Καραμίτσου Αφροδίτη
ΕΘΝΟΣ – 23/10/2008 – Έστειλαν μήνυμα στην κυβέρνηση – Κατερίνα Κοκκαλιάρη
Η ΑΥΓΗ – 23/10/2008 – Απαίτηση για άλλο προϋπολογισμό και άλλη οικονομική πολιτική – Ανδρέας Πετρόπουλος
ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ – 23/10/2008 – Μπάτσων εποποιία. Ασυγκίνητοι και από την αναπηρία [σελ. 7]
ΤΑ ΝΕΑ On-line – 22/10/2008 – Επεισόδια μετά το χθεσινό συλλαλητήριο
ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ – 22/10/2008 – Επίθεση των ΜΑΤ κατά διαδηλωτών καταγγέλλει ο ΣΥΡΙΖΑ
Ο ΧΡΟΝΟΣ [Κομοτηνή] – 24/10/2008 – Στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Αθήνα. Με ΜΑΤ και δακρυγόνα αντιμετωπίστηκαν οι εργαζόμενοι κλωστοϋφαντουργίας
Η ΕΠΟΧΗ – 26/10/2008 – Πανεργατική πορεία σε κλίμα… αστυνομοτρομοκρατίας – Δήμητρα Κοντοαγγέλου - ΑιΜΑΤοκύλισαν την απεργιακή πορεία – Νίκος Δουκάκης
ΠΡΙΝ – 26/10/2008 – Καταστολή. Κτύπημα από ΜΑΤ και γραφειοκρατία – Στράτος Βουραζέρης [σελ. 17]
ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ
ΕΛΛΗΝΟΦΡΕΝΕΙΑ (ΣΚΑΪ 100,3) – 22/10/2008
ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΙ ΤΟΠΟΙ
IN.GR – 22/10/2008 - Επεισόδια κατά το συλλαλητήριο της Τρίτης στην Αθήνα
ATHENS INDYMEDIA – 24/10/2008 – Ενημέρωση από την απεργιακή συγκέντρωση 21/10
ATHENS INDYMEDIA – 24/10/2008 – Φωτογραφίες τραυματία πορείας 21/10
INDY.GR – 23/10/2008 – Για τις επιθέσεις των ΜΑΤ στους απεργούς διαδηλωτές
ΑΣΥΝΤΑΧΤΟΣ ΤΥΠΟΣ – Ανεξάρτητη κίνηση δημοσιογράφων της Ένωσης Ημερήσιων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης – Βαριά τραυματισμένος εργαζόμενος κατά την απεργία της 21ης Οκτωβρίου “χάθηκε” από τα πολιτικώς ορθά δελτία ειδήσεων των ΜΜΕ
I-LIVE.GR – 22/10/2008 – Επεισόδια διαδηλωτών – αστυνομίας στην απεργία – Δαλιδά Βάρδα
_____________________________________
Οι μικρές διαφορές με τις μεγάλες συνέπειες
Το καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορεί να αναπαράγεται διαρκώς ομαλά υπονομεύοντας τις δύο βασικές πηγές πλούτου, την εργασία και τη φύση. Δημιούργησε μια κρίση που τώρα τη φορτώνει στις πλάτες μας. Οι θύτες μεταμορφώνονται σε θύματα και μας ρίχνουν στο φιλότιμο.
Ως τραπεζοϋπάλληλοι έχουμε βιώσει από πρώτο χέρι τη φρενίτιδα του άγριου ανταγωνισμού, των εξωπραγματικών στόχων, της επιδείνωσης της εκμετάλλευσης των εργαζομένων στο όνομα της αύξησης της κερδοφορίας – μέχρι πρότινος, άλλωστε, μάς επιβαλλόταν ως νομοτελειακό μοντέλο. Τώρα το μοντέλο αυτό κατέρρευσε και η κερδοσκοπική φούσκα έσκασε. Η πραγματικότητα δεν μπορεί πλέον να εξωραϊστεί. Οι θολές υποσχέσεις για υψηλές θέσεις με μεγάλα μπόνους δεν λειτουργούν πια το ίδιο αποτελεσματικά σαν δόλωμα.
Το καινούριο μοτίβο είναι η επίκληση της συλλογικής εταιρικής ευθύνης, βάσει της οποίας θα χρειαστεί όλοι και όλες να καταβάλλουμε μια επιπλέον υπερπροσπάθεια – αφιλοκερδώς εννοείται- για να βγούμε αλώβητοι από την κρίση. Τα όσα είπε ο Πρόεδρος της Τράπεζας στη συνάντηση της Παρασκευής ήταν, άλλωστε, σαφή. Το ότι πολλοί και πολλές από εμάς δουλεύουμε μέχρι τις 7 και τις 8 το βράδυ είναι μεν αξιέπαινο, αλλά δεν είναι αρκετό, μπορούμε και περισσότερο. Εξάλλου αμειβόμαστε πλουσιοπάροχα, γι’ αυτό και δεν πρέπει να έχουμε απαιτήσεις στο προσεχές μέλλον. Η επιβράβευση της προσπάθειάς μας θα έρθει με τον καιρό, όχι για όλους βέβαια, αλλά για «αυτούς που πραγματικά αξίζουν». Οι πραγματικά αδικημένοι είναι οι μέτοχοι, που βλέπουν την κερδοφορία της μετοχής τους να μην είναι τόσο υψηλή όσο θα ήθελαν. Ήρθε ο καιρός να εργαστούμε εθελοντικά για χάρη τους.
Την ίδια, όμως, στιγμή που μας ζητούν-για μια ακόμη φορά – θυσίες, μας επιτίθενται ποικιλοτρόπως, βάζοντας στο στόχαστρο τους μισθούς, την ασφάλιση, τις συλλογικές συμβάσεις . Η κατάθεση νέας αγωγής κατά ΟΤΟΕ και ΟΜΕΔ για τη μη εφαρμογή της κλαδικής σύμβασης έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά από προκλήσεις. Η Διοίκηση της Τράπεζας εμμένει στην ίδια στείρα λογική ακόμα και τώρα που το μπλοκ των τραπεζιτών έχει διασπαστεί και πολλές τράπεζες του ανταγωνισμού συμμορφώνονται με την απόφαση της διαιτησίας.
Αυτά βέβαια, όπως τόνισε κι o πρόεδρος του Συλλόγου μας στo χαιρετισμό που απηύθυνε στην προχθεσινή συνάντηση, δεν είναι παρά «μικρές διαφορές που νομοτελειακά προκύπτουν» και, ως εκ τούτου, δεν υπήρχε λόγος να κάνει ο ίδιος καμία άλλη αναφορά σ’ αυτές.
Οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες στην Τράπεζα Αττικής έχουμε επανειλημμένα επιδείξει και υπευθυνότητα και υπομονή και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε. Η διεύρυνση της καταθετικής βάσης, την οποία επιτακτικά ζητά η διοίκηση για να βγούμε από την κρίση, θα είναι κατεξοχήν αποτέλεσμα -και πάλι- της δικής μας υπερπροσπάθειας. Ταυτόχρονα, όμως, υπερασπιζόμαστε τις, δίκαιες και κερδισμένες με αγώνες, εργατικές κατακτήσεις. Η τακτική του «σφάξε με πασά μου να αγιάσω» ούτε έχει μέχρι τώρα, ούτε πρόκειται ποτέ να οδηγήσει πουθενά.
Αύριο απεργούμε.
<!–[if gte vml 1]> <![endif]–>
