Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής

Η παροχή bonus αποτελεί οικιοθελή παροχή της Διοίκησης της Τράπεζας και δεν αποτελεί μέρος των τακτικών αποδοχών

Κανονικά, στο παραπάνω απόσπασμα από την περσινή σχετική εγκύκλιο θα έπρεπε να ξεκινά και να τελειώνει κάθε συζήτηση για το δίκαιο, ορθολογικό, αξιοκρατικό ή όποιο άλλο χαρακτήρα των μπόνους. Το ότι φέτος, κατά τα φαινόμενα, περισσότερα χρήματα θα δοθούν σε λιγότερους δεν είναι παρά η αναμενόμενη εξέλιξη. Άλλωστε κατά τη διοίκηση «το σύστημα αυτό λειτούργησε αποτελεσματικά στο σύνολο σχεδόν των περιπτώσεων και επιβραβεύτηκαν οι λειτουργοί του Δικτύου οι οποίοι πέτυχαν τους στόχους που είχαν τεθεί, επιδεικνύοντας εργατικότητα και αποτελεσματικότητα» κάτι που σημαίνει ότι μερικές εκατοντάδες συνάδελφοι που δεν πήραν μπόνους πέρυσι ήταν ανίκανοι και τεμπέληδες. Φέτος ανίκανοι θα είναι όσοι δεν καταφέρουν ως θαυματοποιοί να αυξήσουν μεγέθη καταθέσεων που βασίστηκαν σε ακριβές προθεσμιακές πολλών εκατομμυρίων από ΔΕΚΟ, οργανισμούς κλπ, οι οποίες κατά κανόνα κλείνονταν μεν κεντρικά χρεώνονταν δε στα καταστήματα, υποκαθιστώντας τις παράλληλα με ταμιευτήρια. Οι ικανοί θα είναι κάποια μεγαλοστελέχη και «παρατρεχάμενοι» που θα αξιολογηθούν με βάση «το βαθμό αποτελεσματικής στήριξης των μονάδων πώλησης αλλά και της συνολικής λειτουργίας της Τράπεζας». Αλλά και όσοι πιάσουν τους στόχους, θα αμειφθούν εάν και εφόσον κριθεί ότι «ενεργοποιήθηκαν ιδιαίτερα για την επίτευξη των στόχων».

Οφείλουμε όμως να είμαστε ειλικρινείς και ρεαλιστές συνάμα. Το ότι στόχος της διοίκησης για φέτος ήταν η ενίσχυση των καταθέσεων πρώτης ζήτησης ήταν γνωστό ήδη από τις αρχές του έτους. Το πρόβλημα ξεκινά από τη στιγμή που επιβάλλεται, με την αποδοχή δυστυχώς της πλειοψηφίας του Δ.Σ. του Συλλόγου, η σύνδεση μισθών και στόχων, μια πρακτική που αμφισβητεί τις συλλογικές συμβάσεις, μειώνει τις συνολικές αμοιβές και προωθεί την ατομική διαπραγμάτευση. Όταν αντί για αυξήσεις στο μισθολόγιο και πληρωμή των υπερωριών, βολευόμαστε με την προσφορά χρηματικών ή άλλων επάθλων (τηλεοράσεις κλπ), σαν να μην είμαστε εργαζόμενοι αλλά διαγωνιζόμενοι. Οι ζωές μας δεν είναι ριάλιτι όπου η αμοιβή της εργασίας μας θα εξαρτάται από το αν θα αντεπεξέλθουμε σε μια σειρά δοκιμασιών που μας τίθενται ή από το αν θα μας περάσει η κριτική επιτροπή. Το να ζητάμε θεσμοθέτηση των μπόνους είναι σαν να ζητάμε θεσμοθέτηση των απλήρωτων υπερωριών και της εξοντωτικής εντατικοποίησης της εργασίας. Αντικείμενο διεκδίκησης πρέπει να είναι οι αυξήσεις για όλους μέσω επιχειρησιακής συλλογικής σύμβασης.

Αναφέροντας, δε, τις απλήρωτες υπερωρίες βλέπουμε τους φόβους μας να επαληθεύονται. Πιέσεις στους διευθυντές και διαδοχικές παρατάσεις στην προθεσμία υποβολής και έγκρισης του προϋπολογισμού των υπερωριών προκειμένου αυτές να περικοπούν τόσο ώστε να προσαρμοστούν στα επιθυμητά από τη διοίκηση επίπεδα, αγνοώντας το τι πραγματικά συμβαίνει καθ’ όλη τη φετινή περίοδο στο δίκτυο και τις διευθύνσεις.

Κι εμείς οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες στην τράπεζα τι κάνουμε απέναντι σε όλα αυτά; Κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει στους μετόχους και τη διοίκηση να θέτουν τους στόχους που επιθυμούν – δεν είναι η δουλειά μας να υποκαταστήσουμε τη διοίκηση- αλλά και κανείς δεν μπορεί να μας υποχρεώσει να ταυτιστούμε και με αυτούς. Είμαστε διακριτή οντότητα και οι δικοί μας στόχοι δεν είναι απαραίτητο να συμπίπτουν, εφόσον για τους διοικούντες η ανάπτυξη της τράπεζας περνά μέσα από την περιστολή των απολαβών και των εργασιακών μας δικαιωμάτων. Συνθήματα του τύπου «δεν κάνουμε βήμα πίσω», όταν δεν συνοδεύονται και από αντίστοιχες πράξεις είναι όχι απλά αναποτελεσματικά αλλά και επιζήμια για τα συμφέροντά μας, καθώς μειώνουν την αξιοπιστία του συλλογικού μας οργάνου απέναντι τόσο στη βάση των συναδέλφων όσο και στην εργοδοσία. Η εσπευσμένη και παράτυπη ανάκληση της στάσης εργασίας που είχε προκηρυχθεί για τις 13-06, με τα αιτήματα για τα οποία αποφασίστηκε (πληρωμή υπερωριών, προσλήψεις) να μην έχουν ικανοποιηθεί ούτε στο ελάχιστο, δεν ήταν απλά «ένα βήμα πίσω» αλλά μια άτακτη υποχώρηση. Αγώνες που δεν δίνονται δεν είναι δυνατό να κερδισθούν.

Οι αντοχές μας δεν είναι απεριόριστες και η αγωνιστική κινητοποίηση κάποια στιγμή θα αποτελέσει μονόδρομο. Η συνεχής υποχωρητικότητα που βαφτίζεται σε «σώφρων διαχείριση των κρίσεων» μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην πλήρη μετάλλαξή μας από εργαζόμενους και εργαζόμενες με αξιοπρέπεια σε ένα φθηνό, ελαστικό και αναλώσιμο «ανθρώπινο δυναμικό». Η διάθεση υπάρχει και αυτό που μένει είναι να σταθεί το Δ.Σ. του Συλλόγου μας στο ύψος των περιστάσεων και να αποδείξει έμπρακτα ότι είναι εκεί για να υπερασπίζεται τα δικαιώματα του συνόλου των εργαζομένων. Εμείς, με όσες δυνάμεις και μέσα διαθέτουμε, θα στηρίξουμε κάθε απόφαση που θα κινείται στην κατεύθυνση αυτή. Αρκεί αυτή τη φορά να υπάρχει συνέπεια λόγων και έργων.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σήμερα στις 25 Ιουνίου 2008 μετά από πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων κλαδικών και επιχειρησιακών σωματείων, εργατικών σχημάτων και αλληλέγγυων εργαζόμενων στην απολυμένη συναδέλφισσα Κωνσταντοπούλου Φωτεινή από την φαρμακοβιομηχανία DEMO, πραγματοποιήθηκε παράσταση διαμαρτυρίας στο Υπουργείο Απασχόλησης.

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Οι αρχαιρεσίες της 28^ης, 29^ης και 30^ης Μαΐου έχουν ήδη πια ξεχαστεί, όπως και όλο το πανηγυρικό κλίμα των ημερών που ακολούθησαν. Ο τελευταίος του απόηχος ήταν η πρώτη σύγκλιση του νέου Δ.Σ. την Παρασκευή, 06-06. Το κλίμα αρκούντως συναινετικό, με χαμόγελα και χειραψίες πανταχόθεν. Αγωνιστική φιλολογία και επικλήσεις για ενότητα και κοινό μέτωπο απέναντι στον πραγματικό αντίπαλο, την εργοδοσία.

Θεωρητικά, το κύριο θέμα της συνεδρίασης ήταν η συγκρότηση προεδρείου. Για εμάς οι σχετικές διεργασίες είχαν μικρή σημασία, άλλωστε τα πάντα ήταν γνωστά εκ των προτέρων. Επιλογή μας ήταν να μη θέσουμε κανενός είδους πρόσκομμα στην όλη διαδικασία. Το νέο Δ.Σ. και συνακόλουθα και το προεδρείο του, προέκυψε από την ψήφο των συναδέλφων, την οποία και σεβόμαστε απόλυτα.

Τα εκτός ημερήσιας διάταξης θέματα που συζητήθηκαν ήταν κατά βάση δύο. Η δική μας παρέμβαση αφορούσε την εκλογή εκπροσώπων καταστημάτων και διευθύνσεων. Το προεδρείο δεσμεύτηκε ότι οι εκλογές αυτές θα γίνουν μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους και ότι το Γενικό Συμβούλιο θα συγκληθεί αρχές του επομένου. Σύμφωνα με το καταστατικό, βέβαια, αυτή η διαδικασία θα έπρεπε να γίνει σε διάστημα 15 ημερών από τις αρχαιρεσίες. Οι αιτιολογίες, δε, που δόθηκαν για την αναβολή της για επτά μήνες αργότερα οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ήταν ελαφρώς ασυνάρτητες και, σε κάθε περίπτωση, όχι ιδιαίτερα πειστικές («έχει οικονομικό κόστος», «έχουμε δικαστήρια το Σεπτέμβριο», «δεν έχει πετύχει και πολύ στην Εμπορική»). Ανησυχητικές ήταν επίσης και οι αναφορές στο καταστατικό γενικότερα, καθώς φαίνεται να θεωρείται ότι εφόσον είναι εξαιρετικά δύσκολο να τροποποιηθεί μπορεί να εφαρμόζεται κατά το δοκούν. Συμφωνούμε ότι πρέπει να «εμπλουτισθεί» αλλά αυτό δε συμβαίνει όταν ακυρώνεται στην πράξη μια από τις δημοκρατικότερες ρυθμίσεις του.

Το άλλο έκτακτο ζήτημα ήταν η προκήρυξη στάσης εργασίας για την Παρασκευή 13-06. Η διακήρυξή της έγινε διθυραμβικά με τη συνήθη ανακοίνωση. Η αναστολή της έγινε τηλεφωνικά λίγα λεπτά μετά την κυκλοφορία του Υ.Σ. της 10-06 για τον προγραμματισμό υπερωριών 2008 Για την ακρίβεια, τα μέλη του ΔΣ ενημερώθηκαν τηλεφωνικώς για την απόφαση αναστολής της, οι εργαζόμενοι δεν έμαθαν ποτέ, ούτε πριν ούτε μετά τις 12.00 της Παρασκευής, εάν τελικά έπρεπε να κάνουν στάση ή όχι. Περιμένουμε ακόμα μια ανακοίνωση που να εξηγεί το σκεπτικό της απόφασης αυτής, όχι απαραίτητα για να διαφωνήσουμε με αυτό, αλλά τουλάχιστον για να ενημερωθούμε.

Για να ενημερωθούμε τουλάχιστον για το κατά πόσο η απόφαση της Τράπεζας για τις πραγματοποιημένες κατά το πρώτο εξάμηνο του 2008 υπερωρίες θα εγκριθούν τελικά ώστε να πληρωθούν στις 15 Ιουλίου. Ή μήπως δεν θα έπρεπε να υπάρχει ενημέρωση ή να ζητηθεί διευκρίνιση σχετικά με τις περιπτώσεις κατά τις οποίες ήδη υπάρχει ακόμα και υπέρβαση του ορίου Υπερωριακής Απασχόλησης εφόσον μάλιστα η απόφαση για τον προγραμματισμό υπερωριών του έτους πραγματοποιείται στα μέσα του Ιουνίου; Ας υπάρξει δέσμευση για την καταβολή των δεδουλευμένων ως έχουν και ας γίνει προγραμματισμός για το επόμενο 6μηνο έστω κι αν χρειασθεί να συνταχθεί με σκοπό τη μείωση των ωρών υπερωριακής απασχόλησης σε σχέση με αυτές του έτους 2007, ακόμα κι αν ο προγραμματισμός αυτός φαίνεται να είναι παράλογα αντιστρόφως ανάλογος με τον προγραμματισμό ανοίγματος νέων καταστημάτων για το 2008 με το ήδη υπάρχον ανθρώπινο δυναμικό.

Σε ό,τι αφορά το θέμα της επίσπευσης των προσλήψεων, γνωστοποιήθηκε (στα μέλη του ΔΣ πάντα) ότι «η Διοίκηση δεσμεύθηκε προφορικά». Πότε και πού έγινε αυτό και κυρίως πώς ακριβώς δεσμεύθηκε; Θα γίνει γνωστό το περιεχόμενο των συνομιλιών αυτών;

Κι έπειτα, την ίδια μέρα, ήρθε η Πράξη Προέδρου και η Απόφαση Συμβουλίου Εργασιακών Σχέσεων. Για μια ακόμα φορά είδαμε συναδέλφους να περιθωριοποιούνται τοποθετούμενοι σε μη οργανικές θέσεις (συμβούλων, αναπληρωτών, κλπ) που δημιουργήθηκαν εξ επί τούτου. Έχει άραγε η Τράπεζα, κι εμείς ως κοινότητα εργαζομένων, την πολυτέλεια να τίθενται εκτός παραγωγικής διαδικασίας άξιοι και δοκιμασμένοι συνάδελφοι σε περίοδο μεγάλων ελλείψεων σε στελεχικό δυναμικό;

Όσο κι αν ψάξαμε επίσης δε βρήκαμε πουθενά στο οργανόγραμμα δικτύου θέση «Προσωρινά Επικεφαλής» καταστήματος. Πρόκειται να αλλάξει το οργανόγραμμα κι απλώς ακόμα δεν έχουμε ενημερωθεί ή μήπως ο σκοπός αυτής της προσωρινότητας είναι να λειτουργεί ως ομηρία;

Το ήδη αποδυναμωμένο δίκτυο αποψιλώνεται ακόμα περισσότερο. Το νέο κατάστημα στη Λ. Αθηνών λειτουργεί ως τώρα με δύο άτομα και έπεται το άνοιγμα τριών ακόμα κατ/των μες στον Ιούλιο. Πώς θα στελεχωθούν άραγε αυτά;

Ήδη εμφανίστηκαν και τα πρώτα προβλήματα με τις καλοκαιρινές άδειες. Ο προγραμματισμός αδειών -που μέχρι πρότινος είχε τυπικό σχεδόν χαρακτήρα, καθώς, με καλή διάθεση και συναδελφικό κλίμα, όλοι κι όλες τελικά λίγο πολύ παίρναμε την άδεια την περίοδο που τη χρειαζόμασταν για να κάνουμε τις πολυπόθητες διακοπές μας- καθίσταται πλέον αδύνατος, ανατρέποντας και κάθε προσωπικό ή οικογενειακό προγραμματισμό. Εδώ και κάποιο διάστημα ήδη η απουσία ακόμα κι ενός/μίας εργαζομένου/ης από κατάστημα συνεπάγεται αυτόματα ότι το ή τα τμήματα που καλύπτει είτε «κατεβάζουν ρολά» είτε «φορτώνονται» σε όσους κι όσες μένουν πίσω, οι οποίοι/ες καλούνται να καλύψουν θέσεις που δε γνωρίζουν, αυτοσχεδιάζοντας και με πολλές, φυσικά, πιθανότητες για λάθη. Κι ανεξαρτήτως του αν το λάθος θα αποφευχθεί λόγω φιλοτιμίας και υπερπροσπάθειας από πλευράς κοινότητας εργαζομένων, η πίεση πάνω σε πραγματικούς ανθρώπους κι όχι σε αποπροσωποποιημένες θέσεις σε οργανογράμματα είναι τεράστια. Προφανώς, αναγνωρίζοντας τις δυσκολίες, η Διοίκηση προχώρησε στην, αστεία κι εξοργιστική συνάμα, προτροπή να εκπαιδευτούμε εντός των προσεχών ημερών ως ταμίες προκειμένου να λειτουργήσουν τα καταστήματα . Κερασάκι στην τούρτα.

4 Ιουνίου 2008

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στις 31 Μαρτίου 2008, δέκα μέρες περίπου μετά την απεργία της ΓΣΕΕ για το ασφαλιστικό, η φαρμακοβιομηχανία DEMO απέλυσε την εργάτρια Κωνσταντοπούλου Φωτεινή.
Η επίσημη αιτιολογία, την μέρα της απόλυσης, ήταν ότι η εργαζόμενη είχε «απρεπή συμπεριφορά προς τους ανωτέρους» και ότι δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα με την δουλειά και την απόδοση της συναδελφισσας.

Η πραγματική αιτία όμως ήταν:
α) η παρέμβαση της στην εταιρεία και στην Επιθεώρηση Εργασίας για το μεροκάματο του χιονιού, που η εταιρεία αρνιόταν να καταβάλλει.
β) η παρέμβαση στο χώρο δουλειάς για τα προβλήματα που είχαν να κάνουν με την ασφάλεια των εργαζομένων, μιας και είχε προηγηθεί σοβαρό ατύχημα (ηλεκτροπληξία) εργάτριας από διαρροή ρεύματος σε μηχανή στις 14 Μαρτίου 2008
γ) η συμμετοχή της σε όλες τις απεργίες για το ασφαλιστικό.

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες,

ένα «ευχαριστούμε» είναι πιθανότατα πολύ λίγο για όλους και όλες εσάς που μας εμπιστευτήκατε, αντιστεκόμενοι στις κάθε είδους πιέσεις και αψηφώντας την υστερική φιλολογία περί χαμένης ψήφου. Η εμπιστοσύνη σας αποκτά ακόμα πιο μεγάλη σημασία αν αναλογιστούμε και την καθυστερημένη, από πλευράς μας, είσοδο στην εκλογική διαδικασία. Η χρονική πίεση για την εντός προθεσμίας υποβολή ψηφοδελτίου οδήγησε σε μια αναγκαστική επίσπευση των διεργασιών που δεν άφησε περιθώρια για διερεύνηση της πιθανότητας συμμετοχής κι άλλων ενδιαφερόμενων.

Όπως, ωστόσο, έχουμε πει κι αλλού, η σύνθεση αυτού του ψηφοδελτίου μικρή σημασία έχει ως προς τα πρόσωπα. Κανείς και καμία από μας δεν ασχολήθηκε με την Πρωτοβουλία προσδοκώντας την προσωπική του/της προβολή ή ανέλιξη. Η συμμετοχή μας στο ψηφοδέλτιο και η, για πολλούς ανέλπιστη, κατάκτηση έδρας στο Δ.Σ. του Συλλόγου και η εκπροσώπηση σε ΟΤΟΕ και ΕΚΑ σε τίποτα δε μας καθιστά διαφορετικούς από κανέναν και καμία συνάδελφο. Ούτως ή άλλως από σήμερα είμαστε πάλι στις ίδιες θέσεις, στα γκισέ των καταστημάτων και στα γραφεία της διοίκησης, βιώνοντας την κοινή για όλους μας εργασιακή καθημερινότητα.

Τώρα όμως κάτι έχει αλλάξει. Η χαραμάδα άνοιξε τελικά, όπως γράφαμε σε παλιότερο κείμενό μας, διασφαλίζοντας την ύπαρξη ενός, έστω και μικρού, διαύλου μεταφοράς των ζητημάτων μας στο εκτελεστικό όργανο του Συλλόγου μας. Η δυνατότητα αυτή πρέπει να ανήκει σε όσο το δυνατό περισσότερους και περισσότερες και υπό αυτήν την έννοια το ανοιχτό μας κάλεσμα προς τους και τις συναδέλφους για συνεύρεση, διάλογο και δράση για τα εργασιακά μας θέματα, ισχύει τώρα πολύ περισσότερο από ότι πριν τις εκλογές. Οι εκλογές δεν είναι για μας η κατάληξη αλλά η αφετηρία του εγχειρήματος αυτού. Η διατήρηση και η διεύρυνση της επαφής και της επικοινωνίας μεταξύ μας είναι τόσο επιθυμητή όσο και αναγκαία για την αποτελεσματική ανάδειξη των προβλημάτων μας και την προσπάθεια επίλυσής τους.

Η σύνθεση του Δ.Σ., όπως προέκυψε, λίγα περιθώρια αφήνει για ουσιαστική συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων. Η ενισχυμένη αυτοδυναμία της ΔΗΣΚ -για την επίτευξη της οποίας επιστρατεύτηκαν πολλά θεμιτά αλλά και αθέμιτα μέσα που μετέφεραν λογικές άλλων χώρων και ωρών της ημέρας στο συνδικαλιστικό πεδίο- την απαλλάσσει από κάθε υποχρέωση να δεσμευτεί για οτιδήποτε. Εμείς θα είμαστε εκεί για να ελέγχουμε τις αποφάσεις, συμφωνώντας με και ενισχύοντας εκείνες που θα είναι στην κατεύθυνση της υπεράσπισης και προώθησης των συμφερόντων μας και ασκώντας κριτική και ενημερώνοντας το σύνολο των εργαζομένων όταν θα απειλούνται κατακτήσεις και δικαιώματά μας.

Η έκφραση όμως άποψης για τα τεκταινόμενα δεν μπορεί να αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο 9 ανθρώπων που καταλαμβάνουν ισάριθμες θέσεις στο Δ.Σ.. Απαιτούμε –κατ’ εφαρμογή του 20^ου άρθρου του καταστατικού του Συλλόγου μας- την άμεση, εντός 15 ημερών, εκλογή επιτροπών καταστημάτων με συνακόλουθη σύγκλιση του γενικού συμβουλίου που θα προκύψει, επανορθώνοντας, αναδρομικά έστω, μια κατάφωρη παραβίαση του καταστατικού που δεν επιβεβαιώνει το επίθετο «δημοκρατική» που χρησιμοποιούν οι παρατάξεις στην ονομασία τους. Ζητάμε ανοιχτές και δημόσιες συνεδριάσεις του Δ.Σ., με έγκαιρη προαναγγελία του χρόνου διεξαγωγής τους και της ημερήσιας διάταξης, ούτως ώστε να μπορούν να συμμετέχουν εργαζόμενοι κι εργαζόμενες που το επιθυμούν με επεξεργασμένες προτάσεις. Το σκοπό αυτό θα εξυπηρετούσε και η διεξαγωγή τους σε απογευματινές ώρες.

Ο ισότιμος διάλογος και η σύνθεση απόψεων στην κατεύθυνση της αναζήτησης της μεγαλύτερης δυνατής συναίνεσης ίσως να μη λένε και πολλά σε κάποιους, ιδιαίτερα όταν αυτοί έχουν την έπαρση μιας γηπεδικού τύπου ερμηνείας της εκλογικής τους νίκης. Για εμάς αποτελούν τη βασική και αναγκαία προϋπόθεση για μια έντιμη και συνάμα αποτελεσματική συνδικαλιστική δράση.

Καλούμε όσους κι όσες ενδιαφέρονται να ενημερωθούν αλλά και να καταθέσουν τις απόψεις τους στην ανοιχτή συζήτηση της Πρωτοβουλίας την Τετάρτη 04-06 στις 4:30 στα γραφεία της ΟΤΟΕ (Βησσαρίωνος 9). Για τους και τις συναδέλφους από τις άλλες πόλεις ισχύουν πάντοτε οι γνωστοί δίαυλοι διαδικτυακής επικοινωνίας μέχρι να βρούμε την πρώτη ευκαιρία να γνωριστούμε κι από κοντά, πιθανότατα και πάλι με τη χρήση των κανονικών μας αδειών και των προσωπικών μας μέσων. Όμως το ελπιδοφόρο μήνυμα των αρχαιρεσιών μας δίνει την αισιοδοξία και την αποφασιστικότητα να προσπαθήσουμε να υπερβούμε τα όποια εμπόδια.

Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής

Ψηφίσαντες 955

Άκυρα 17

Λευκά 31

Έγκυρα 907

ΔΗΣΚ 604 → 6 έδρες

ΔΗΣΚ Ενότητα-Αλληλεγγύη 149 → 1 έδρα

Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής 79 → 1 έδρα

ΔΑΚΕ 71 → 1 έδρα

Ανεξάρτητοι 4

Για την επιβεβαίωση και την ακρίβεια των αποτελεσμάτων θα πρέπει να περιμένουμε την ανακοίνωση της εφορευτικής επιτροπής.

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες, η μικρή ιστορία της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων είναι γνωστή, έλαβε χώρα δημοσίως άλλωστε. Βρεθήκαμε την περίοδο των απεργιών κάποιοι, λίγοι στην αρχή, άνθρωποι κι αρχίσαμε να συζητάμε και να προσπαθούμε να καταγράψουμε κάπως την εμπειρία μας. Στις 4 Μαΐου τελικά βγήκε το πρώτο κείμενο, γραμμένο ήδη από το Μάρτη, και μετά ξεκίνησε μια αργή αλλά σταθερή διαδικασία διεύρυνσης της αρχικά μικρής ομάδας ανθρώπων.

Το σημαντικό ωστόσο ήταν ότι εκείνο το πρώτο κείμενο άνοιξε έναν ευρύτερο διάλογο. Πολλοί άνθρωποι πήραν το λόγο αυτές τις μέρες, έχοντας μια βασική ανάγκη και επιθυμία: να μιλήσουν και να ακουστούν, να συζητήσουν την καθημερινότητά τους μέσα στους χώρους εργασίας. Κι αυτό που διαφάνηκε τελικά ήταν ότι, όλοι εμείς, οι εργαζόμενοι κι οι εργαζόμενες στην Τράπεζα Αττικής περιμέναμε καιρό να δοθεί απλώς μια ευκαιρία για να αρχίσουμε να συζητάμε.

◊◊◊

Όσοι συμμετέχουμε λοιπόν στη συζήτηση που διεξάγεται όλες αυτές τις μέρες έχουμε ορισμένα κοινά: Είμαστε εργαζόμενοι κι εργαζόμενες στο δίκτυο και τη διοίκηση που, παρά τις αντίξοες συνθήκες και με ελλιπή εφόδια, δίνουμε καθημερινά τη μάχη για την επιβίωση και ανάπτυξη της Τράπεζας σε ένα εντονότατα ανταγωνιστικό περιβάλλον. Που μοιραζόμαστε τις ίδιες δυσκολίες και ανησυχίες, νιώθουμε υπεύθυνοι για το μέλλον και προβληματιζόμαστε από και για τις εξελίξεις στο εργασιακό τοπίο, κι αναρωτιόμαστε αν όντως είναι “νομοτελειακές”, όπως ενίοτε παρουσιάζονται. Που μας συνοδεύει μια απογοήτευση, εδώ και πολλά χρόνια, από την πλήρη απουσία του συλλογικού μας οργάνου που δεν το αισθανόμαστε στο πλευρό μας, που το βλέπουμε να μετατρέπεται σε διοικητική υπηρεσία.

Φαίνεται λοιπόν ότι υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος εργαζομένων σ’ αυτή την Τράπεζα που θέλει να διατηρήσει την ανεξαρτησία του από τα κόμματα και την εργοδοσία και που αυτό που βασικά θέλει είναι να προσπαθήσει να πληροφορηθεί για το μέλλον του και τα δικαιώματά του. Ένας κόσμος που έχει προτάσεις να κάνει και που θέλει επιτέλους να τις κάνει.

◊◊◊

Σε ό,τι αφορά “εμάς”, τους “της Πρωτοβουλίας”; Εκείνους κι εκείνες που, την επομένη μιας Γενικής Συνέλευσης που συμπύκνωνε όλα τα χαρακτηριστικά μιας κατάστασης που μας έχει κουράσει όλους και όλες, αποφασίσαμε να μπούμε στη λογική των εκλογών, εκτιμώντας ότι τρία ακόμα χρόνια είναι πολλά και κρίσιμα, γιατί μέσα σ’ αυτά θα προχωρήσουν εξελίξεις που μετά θα’ ναι αργά για να αντιστραφούν, κι ότι τώρα πρέπει να μπουν όσο το δυνατόν περισσότερα εμπόδια στις προδιαγεγραμμένες εξελίξεις και στις διαφαινόμενες διαθέσεις;

Δεν έχουμε να πούμε και πολλά, λοιπόν, για “μας”. Οι περισσότεροι δεν είχαμε καμία εμπλοκή σε συνδικαλιστικές παρατάξεις, ήμασταν όμως εκεί με τις μικρές μας δυνάμεις, και συμμετείχαμε στο βαθμό που αναλογεί σε άτομα σε συλλογικές διαδικασίες.

Δεν έχουμε “μία γραμμή”, δεν έχουμε “μία άποψη”: οι απόψεις μας μπορεί να συγκλίνουν σε ζητήματα θεμελιώδη, αλλά να είναι διαφορετικές σε πάρα πολλά άλλα. Τις συζητάμε και τις αντιπαραθέτουμε: κι αυτό ακριβώς είναι που μπορεί να πάει τη συζήτηση μπροστά, όχι οι προδιαγεγραμμένες θέσεις. Κι επειδή θέλουμε να συνεχίσουμε να συζητάμε, αυτή την πολυμορφία οφείλουμε να τη διατηρήσουμε, όχι να την υπερβούμε.

Αυτό που μας συνενώνει, που μας κάνει ένα “εμείς”, είναι ότι όλοι και όλες ενδιαφερόμαστε για ένα συνδικαλισμό στον οποίο ο καθένας και η καθεμιά θα έχει λόγο και ουσιαστική συμμετοχή. Ένα συνδικαλισμό που δε θα κινείται στη λογική της υποχρεωτικής “αδερφοποίησης” με την εργοδοσία, όσο αλαζονικά κι αυθαίρετα κι αν αυτή λειτουργεί, που δε θα βάζει τα πάντα, ακόμα και τα στοιχειώδη, πάνω στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και που δε θα ξεχνάει ότι, σ’ αυτό το τραπέζι, ο σύλλογος, ως εκπρόσωπος του συνόλου των εργαζομένων, κι η εργοδοσία συζητάνε σαν ίσος προς ίσο.

Ένα συνδικαλισμό που να μη σταματάει στις εξόδους των κτιρίων, αλλά να λαμβάνει υπόψη του όλες τις πλευρές της ζωής, γιατί αυτά τα δύο επίπεδα, αυτό της εργασίας και αυτό της ζωής, δεν είναι δύο ξεχωριστοί κόσμοι: οι συνθήκες στο χώρο και κατά το χρόνο δουλειάς διαμορφώνουν ολόκληρη την καθημερινότητά μας, τους όρους με τους οποίους γυρίζουμε σπίτια μας και τη διάθεση με την οποία αντιμετωπίζουμε τους δικούς μας ανθρώπους.

Όσο για τους συγκεκριμένους, εκείνους κι εκείνες από μας που συμπεριλαμβάνονται στη λίστα που αναγκαστικά χρειάστηκε να διαμορφωθεί και να “κατέβει στις εκλογές” για να διασφαλιστεί ότι θα μπορούμε να μιλάμε και αύριο; Ποιοι είναι; Άνθρωποι από το παραδίπλα γραφείο, ή από τον άλλο όροφο, ένας ταμίας, τρεις εργαζόμενοι στη θεματοφυλακή, ένας χορηγητικός, μία εργαζόμενη στα εναλλακτικά δίκτυα, που απλώς εμφανίζουν τα ονόματά τους σε μια λίστα προκειμένου να προχωρήσει διεκπεραιωτικά η διαδικασία των εκλογών για να μπορέσουν να γίνουν άλλα, σημαντικότερα πράγματα στη συνέχεια.

◊◊◊

Τι θέλουμε; Βασικά πράγματα. Ικανοποιητικές αμοιβές και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Για εργαζόμενους με αξιοπρέπεια, που να μπορούν να κοιτάνε στα μάτια τον πελάτη. Στη βάση όχι της υπεράσπισης “κεκτημένων”, αλλά της προάσπισης των κατακτήσεων των προηγούμενων γενιών που έχουμε χρέος να τις παραδώσουμε και στα παιδιά μας για να μη διαπραγματεύονται αύριο από μηδενική βάση.

◊◊◊

Τα τελικά κείμενα των προεκλογικών περιόδων είθισται να είναι επιγραμματικά. Πάμε λοιπόν:

•Αυξήσεις στους μισθούς κι όχι δολώματα τύπου bonus και stock options, έπαθλα άγριας ανταγωνιστικής διεκδίκησης ανάμεσα σε συναδέλφους. Χωρίς σύνδεση αμοιβών με στόχους και τη συνακόλουθη μετατροπή των μισθών μας από σταθερούς σε μεταβλητούς, γιατί με την Τράπεζα έχουμε σύμβαση εργασίας και όχι σύμβαση έργου. Χωρίς άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα στα διευθυντικά στελέχη και τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Χωρίς τη μετάλλαξή μας από εργαζόμενους σε ένα ανώνυμο κι απρόσωπο “ανθρώπινο δυναμικό”, ελαστικό και αναλώσιμο, σε ένα “λειτουργικό κόστος” που πρέπει να μειωθεί.

•Συλλογικές συμβάσεις κι όχι ατομικές διαπραγματεύσεις. Χωρίς λογικές ατομικού βολέματος και συνδιαλλαγής με αντικείμενο διαπραγμάτευσης προσωπικά οφέλη για κάποιους λίγους, ενώ η μεγάλη πλειοψηφία θα αφήνεται στη μοίρα της.

•Χωρίς άλλες απλήρωτες υπερωρίες. Η ανάπτυξη της Τράπεζας δε διασφαλίζεται με την “εθελοντική” συνεισφορά μας.

•Ουσιαστική στελέχωση των καταστημάτων και των παραγωγικών διοικητικών διευθύνσεων μέσω διαφανών προσλήψεων με δημόσιο διαγωνισμό, ώστε να διασφαλιστεί η ποιότητα εξυπηρέτησης. Χωρίς συχνές μετακινήσεις που δημιουργούν συνθήκες ανασφάλειας για τους εργαζόμενους, ακυρώνοντας παράλληλα και τις σχέσεις πρόσωπο με πρόσωπο με τον πελάτη.

•Ίσες ευκαιρίες εξέλιξης, με αξιοκρατικά κριτήρια. Ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση και την επιμόρφωση.

•Χωρίς ιδιωτικοποίηση. Με διαβουλεύσεις για τη διερεύνηση των προθέσεων των μετόχων, που μπορούν να αποτελέσουν την αρχή για την αποτροπή της.

•Υπεράσπιση του ΛΑΚ. Διατήρηση της αυτονομίας του ΤΑΠΙΛΤΑΤ. Όχι στο διαχωρισμό μεταξύ παλαιών και νέων συναδέλφων στα ασφαλιστικά δικαιώματα.

•[Δια-]τήρηση του Οργανισμού Προσωπικού. Χωρίς αυθαίρετες και καταχρηστικές αποφάσεις της Διοίκησης σε ό,τι αφορά προαγωγές, όρους πρόσληψης, κλπ.

•Ενιαίους κανόνες εθελουσίας αποχώρησης, με διαφάνεια.

◊◊◊

Η αποτελεσματική υπεράσπιση των θέσεων αυτών όμως δεν μπορεί να γίνει από ένα σύλλογο που λειτουργεί σαν διεύθυνση προσωπικού. Ο σύλλογος πρέπει να είναι ισχυρός, ανεξάρτητος από την εργοδοσία και τα πολιτικά κόμματα και να λειτουργεί με απολύτως δημοκρατικές διαδικασίες, οριζόντια, όχι από τα πάνω προς τα κάτω. Να ενώνει κι όχι να διαιρεί. Να δραστηριοποιείται στο πεδίο της καθημερινής υπεράσπισης των δικαιωμάτων των εργαζομένων, να επεξεργάζεται και να καταθέτει προτάσεις, που να είναι αποτέλεσμα ενός ζωντανού και γόνιμου διαλόγου, στον οποίο ο καθένας κι η καθεμιά να μπορούν να υπερασπίζονται ελεύθερα την άποψή τους.

Για να γίνουν όλα αυτά, για να μπορέσουμε να υπερασπιστούμε αποτελεσματικά τα δικαιώματά μας και να [συν-]διαμορφώσουμε το μέλλον μας, για να έχουν όλοι και όλες λόγο στις αποφάσεις, δε χρειάζονται καινοτομίες: ΑΡΚΕΙ ΑΠΛΩΣ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ [ΚΕΦΑΛΑΙΑ, ΕΝΤΟΝΑ ΚΑΙ ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΣΜΕΝΑ], το οποίο μπορεί να αποτελέσει μια βάση για την ανασυγκρότηση του Συλλόγου. Με την εφαρμογή ορισμένων άρθρων του:

•Άμεση εκλογή εκπροσώπων καταστημάτων, που να γνωρίζουν τα επιμέρους προβλήματα, και τακτική σύγκλιση του Γενικού Συμβουλίου [άρθρο 20].

•Ανοιχτά Δ.Σ., στα οποία να μπορεί να παρέμβει κάθε συνάδελφος [άρθρο 11].

•Έκτακτες θεματικές συνελεύσεις για ζητήματα αιχμής, όπως ΛΑΚ, ωράριο, ασφαλιστικό, κ.α. [άρθρο 8].

Κλείνοντας, και σε ό,τι αφορά το εγχείρημα της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων συγκεκριμένα: δεν είναι αυτοσκοπός. Μέσα στις δεδομένες συνθήκες λειτουργίας του συλλόγου όμως, ο στόχος είναι η Πρωτοβουλία να παραμείνει σε ένα διαφορετικό πλαίσιο οργάνωσης και λειτουργίας, προσπαθώντας να διασφαλίσει ότι, στο εσωτερικό της τουλάχιστον, τα πράγματα θα είναι διαφορετικά.

•Με ανοιχτές διαδικασίες στις οποίες όλοι και όλες να έχουν πραγματικά δυνατότητα συμμετοχής.

•Με διαφάνεια μέσω της δημοσιοποίησης των διεργασιών και των συζητήσεων, για όσους δεν μπορούν να είναι εκεί και με στόχο την υπέρβαση του κατακερματισμού ανάμεσα σε Αθήνα και άλλες πόλεις, σε διοίκηση και καταστήματα.

•Με ουσιαστικό διάλογο μεταξύ όλων, ανεξαρτήτως του από πού προέρχονται, με μόνο όρο να επιθυμούν να συμβάλλουν στην υπεράσπιση των εργασιακών μας δικαιωμάτων.

Αυτή η νέα δυναμική στις διαδικασίες στο εσωτερικό έχει στόχο να καταλήγει όχι σε ένα [προ-]συγκροτημένο σύνολο θέσεων, για αποδοχή ή απόρριψη ως έχει, αλλά υπό συνεχή [ανα-]διαμόρφωση.

◊◊◊

Κι αν τύχει και πάμε παραπέρα; Οι όποιοι εκπρόσωποι θα είναι εναλλασσόμενοι, για να μην αναδεικνύεται κανένας υπεράνω εκείνων που εκπροσωπεί, και άμεσα ανακλητοί, όταν δε λειτουργούν στην κατεύθυνση που τους έχει ανατεθεί να λειτουργήσουν. Το τελευταίο που χρειάζεται είναι “λευκές επιταγές” και “απευθείας αναθέσεις έργου” ως προς τις ζωές μας ή ακόμα μερικοί εκπρόσωποι αποκομμένοι από αυτούς που εκπροσωπούν, κλεισμένοι σε γραφεία, χωρίς ουσιαστική σχέση με τους εργασιακούς χώρους για τους οποίους μιλάνε.

Το ζήτημα δεν είναι να ακολουθήσουμε τις συνήθεις διαδρομές, αλλά να βρούμε νέους δρόμους. Κι αυτό δεν είναι ζήτημα μόνο των ανθρώπων που δέχτηκαν να μπουν σε μια λίστα ή σε μια Πρωτοβουλία: εξαρτάται από όλους κι όλες εμάς.

Το ζητούμενο άλλωστε είναι ένα: να είμαστε εκεί την επόμενη μέρα. Όλοι και όλες μαζί.

Για την

Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής

Σπύρος Μανδέλος

Στέφανος Μπαϊρακτάρης

Κλειώ Σαρρή

Βίκτορας Τσακίρης

Τζένη Τσουπαροπούλου

Ιπποκράτης Χατόγλου

Κείμενο του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου που μοιράστηκε στους επισκέπτες της Έκθεσης Βιβλίου, στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, την Κυριακή 18 Μάη

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι μέρες τώρα. Στο ρετιρέ της Ομήρου επικρατούσε υπερδιέγερση. Τα μέτωπα είχαν γίνει ξαφνικά πολλά: με τη ΔΗΣΚ, του πρώην παντοδύναμου και νυν αποδιοπομπαίου, να απειλεί αρχικά και στη συνέχεια να προβαίνει σταδιακά σε αποκαλύψεις, τη ΔΑΚΕ να βγαίνει χαλαρά από αριστερά και μια περίεργη Πρωτοβουλία να απευθύνει ένα λόγο που κάποιοι θα ήθελαν να ενσωματώσουν, αλλά δεν είναι κι εντελώς εύκολο.

Οι εκλογές είναι πόλεμος και στον πόλεμο επιτρέπονται τα πάντα. Η μητέρα των μαχών θα γινόταν στο Τιτάνια. Κι έπρεπε να κερδηθεί πάση θυσία. Τα μηνύματα προς αυτή την κατεύθυνση ήταν σαφή: «ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ» και «ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΔΙΑΣΠΑΣΤΕΣ» (τα κεφαλαία δικά τους).

Όλα τα διαθέσιμα μέσα επιστρατεύτηκαν. Η προετοιμασία θύμιζε ραντεβού αγριεμένων οπαδών ποδοσφαιρικής ομάδας πριν πάνε για συμπλοκή. Τα όπλα βέβαια εδώ ήταν διαφορετικά. Αυτό όμως που βιώσαμε στη συνέλευση της 14ης Μαΐου ήταν μια μορφή συνδικαλιστικού χουλιγκανισμού. Οι σωστοί άνθρωποι τοποθετημένοι στις κατάλληλες θέσεις, στημένοι σαν τσεκαδόροι νυχτερινών μαγαζιών, να προβοκάρουν ή να προκαλούν χάβρα όταν μιλούν οι «ανεπιθύμητοι». Κλακαδόροι να μπαίνουν μέσα τρέχοντας για να χειροκροτήσουν τους «δικούς μας» και να ξαναβγούν. Ο ισόβιος, «άψογος και ακριβοδίκαιος» [;], πρόεδρος της συνέλευσης, να επικαλείται το χρόνο και τη διαδικασία, κατά βάση όμως μόνο απέναντι σε όσους έπρεπε να περιοριστούν. Επιμελημένα «συνδικαλιστικά τερτίπια» από μετρ του είδους.

____________________________________________________

Το ότι για μια ακόμη φορά η ουσιαστική συζήτηση και κριτική για τα προβλήματα της καθημερινότητάς μας απουσίασε και κυρίαρχο θέμα της συνέλευσης κατέληξε να είναι οι εταιρικές πιστωτικές κάρτες των μελών του Δ.Σ., έκανε κάποιους να φύγουν, μη θέλοντας να βλέπουν άλλο ένα πάνελ τύπου Τριανταφυλλόπουλου (μετά το παραεκκλησιαστικό και το παραδικαστικό, το «παρασυνδικαλιστικό»). Όσοι είχαν πιο γερό στομάχι έμειναν για να δουν τη συνέχεια και την κατάληξη ενός «διαλόγου» που περιστρεφόταν γύρω από τα προνόμια και τις απολαβές προσώπων για μια εργολαβικού τύπου συνδικαλιστική εκπροσώπηση, προσπαθώντας, με δυσκολία, να διακρίνουν μέσα από τα όσα λέγονταν εκείνα που πραγματικά έχουν σημασία για το μέλλον όλων μας.

Μετά τη συνέλευση της 14ης Μαΐου, αυτό που συνειδητοποιήσαμε τελικά ήταν ότι τα πράγματα είναι χειρότερα από ό,τι νομίζαμε. Οι εξελίξεις δρομολογούνται, ερήμην μας πάντα, και οδηγούμαστε σε επικίνδυνες ατραπούς.

Τα θεμελιώδη ζητήματα που αναδείχθηκαν χθες ήταν κατά βάση τα εξής:

• Το προεδρείο του Συλλόγου υπερασπίζεται την πολιτική των bonus και της σύνδεσης μισθού με στόχους, που οδηγεί στην ατομική διαπραγμάτευση, την αδιαφάνεια και την πλουσιοπάροχη ανταμοιβή λίγων μεγαλοστελεχών.
• Δεν έγινε καμιά κατηγορηματική διάψευση του ενδεχόμενου αλλαγής του Οργανισμού Προσωπικού.
• Παρά τις διαβεβαιώσεις για μια νικηφόρα έκβαση της υπόθεσης του ΛΑΚ, αφέθηκε ανοιχτό το ενδεχόμενο διαπραγμάτευσης για το καθεστώς ή τους όρους του.
• Δε δηλώθηκε μια ξεκάθαρη αντίθεση σε πιθανή ιδιωτικοποίηση, ούτε αναφέρθηκε κανένα συγκεκριμένο σχέδιο αντίδρασης.

Δυστυχώς, ελάχιστες τοποθετήσεις άγγιξαν την αγωνία που ζούμε εμείς οι εργαζόμενοι/ες καθημερινά στους χώρους δουλειάς. Η κυρίαρχη τάση φάνηκε πως ήταν ένας αγώνας για τη διασφάλιση των εδρών του ΔΣ, χωρίς, παρά τις επικλήσεις «στη βάση των συναδέλφων», κανένα ενδιαφέρον για το πώς περισσότεροι/ες από μας θα συμμετάσχουμε στην ανασυγκρότηση του συλλόγου.

____________________________________________________

Η εργοδοσία, μετά από όλα αυτά, έχει λόγους να χαίρεται. Οι αποφάσεις μπορούν να συνεχίζουν να λαμβάνονται κάπου αλλού, χωρίς εμείς να συζητάμε τι θα θέλαμε.

Κι ο σύλλογος; Τους τελευταίους μήνες εμφανίζεται να παρεμβαίνει, διά των εκπροσώπων του, κατά βάση για ζητήματα που αφορούν την προσωπικότητα, την τιμή και την υπόληψη των [ίδιων των] εκπροσώπων του και, δευτερευόντως, και μόνο στα χαρτιά, για ζητήματα που αφορούν τις ζωές του συνόλου των εργαζόμενων. Κι η συνέλευση της 14ης Μαίου ήρθε να επιβεβαιώσει οικτρά αυτή την πραγματικότητα.

Αν, λοιπόν, μέσω των παρεμβάσεων του ΔΣ, αυτό που κατά βάση δηλώνεται ότι μας απασχολεί είναι οι προσωπικές υποθέσεις των μελών του Δ.Σ., αν στη μία και μοναδική γενική συνέλευση του έτους τα προς συζήτηση θέματα καθιστούν αυτή την τάση μια πραγματικότητα δεδομένη, αν, τελικά, το ανώτατο όργανο [κατά το καταστατικό, κι όπως θα έπρεπε να είναι] του συλλόγου παρουσιάζει τέτοια εικόνα, σαν τη χθεσινή, υπάρχει πρόβλημα. Και τις συνέπειες του προβλήματος θα τις βιώσουμε όλοι και όλες, ανεξαρτήτως του αν συμμετέχουμε ή όχι στη διαμόρφωση αυτής της πραγματικότητας, ανεξαρτήτως του αν θεωρούμε ότι η διαχείριση των [συνδικαλιστικών] πραγμάτων θα έπρεπε να είναι διαφορετική.

Σε τρία χρόνια, όταν κάποιοι άλλοι θα έχουν κάνει την «ηρωική» τους έξοδο από την Τράπεζα (και από τη συνδικαλιστική δράση) και δε θα είναι εδώ ούτε για να δώσουν λογαριασμό ούτε για να βιώσουν τις συνέπειες, για όλους και όλες εμάς που θα παραμένουμε στα γραφεία και τα γκισέ, η κατάσταση θα είναι πολύ χειρότερη. Με την πίεση των εργαζομένων που επιβάλλεται στο όνομα της αυτόνομης ανάπτυξης της Τράπεζας να γίνεται τελικά το όχημα για το ευκολότερο ξεπούλημά της, απαλλαγμένης ίσως κι από «βαρίδια», όπως ο Οργανισμός Προσωπικού και το ΛΑΚ.

Οι εξελίξεις όμως τρέχουν. Και το ζήτημα της [όποιας] συμμετοχής του συλλόγου σ’ αυτές, στις αποφάσεις για τα φλέγοντα ζητήματα, την ιδιωτικοποίηση, το ΛΑΚ, τον οργανισμό προσωπικού, κ.α., δεν τίθεται. Και σε λίγο θα βρεθούμε, κι εμείς που γράφουμε αυτές τις γραμμές κι όλοι και όλες οι υπόλοιποι, να αναρωτιόμαστε γιατί κάποιοι μας αγνόησαν. Μάλλον ήρθε η ώρα να πάρουμε θέση. Για να μην αναλογιζόμαστε αύριο, όταν θα κληθούμε επιτακτικά να ζήσουμε μια πραγματικότητα που δε θα έχουμε [συν-]διαμορφώσει, που ήμασταν εμείς όταν τα πράγματα έπαιρναν το δρόμο τους.

Μπορούμε; Να διαμορφώσουμε κάτι, έστω περιορισμένο σε έκταση αλλά, σημαντικό; Ας δοκιμάσουμε τις δυνάμεις μας. Απτά και άμεσα, εκεί που είμαστε κάθε μέρα. Μακριά από τις συνήθεις θέσεις περί του μάταιου χαρακτήρα της όποιας συλλογικής δράσης [«"όλα αυτά" ποτέ δεν αλλάζουν τίποτα»], ας δούμε τα αποτελέσματα κι ας αποφασίσουμε μετά αν άξιζε ή όχι τον κόπο.

Δεν ξεκινάμε άλλωστε απ’ το μηδέν: κι οι εργαζόμενοι γενικότερα σ’ αυτή τη χώρα έχουν ιστορία κι ο Σύλλογος Υπαλλήλων Τράπεζας Αττικής έχει τη δική του, με αρκετές στιγμές αξιοπρέπειας. Άλλο αν κάποιοι επιμένουν να επικαλούνται τις κακές κι όχι τις καλές της στιγμές, δημιουργώντας μια αίσθηση στις νέες γενιές συναδέλφων ότι, τελικά, «τα πράγματα πάντα έτσι ήταν κι έτσι θα μείνουν», για να νομιμοποιήσουν έτσι μια πραγματικότητα που δεν εκφράζει κανέναν πια. Και στοιχεία της ιστορίας αυτής, που μας αφορά όλους και όλες, μπορούμε να τα επαναφέρουμε στην πραγματικότητά μας. Για να διαμορφώσουμε ξανά ένα κλίμα ενδιαφέροντος και συζήτησης, συνοχής και αλληλεγγύης [παρά τις ρωγμές που έχει υποστεί αυτή η τελευταία]. Γιατί δεν μπορεί το κλίμα που αποτυπώνεται σήμερα, στις ανακοινώσεις των παρατάξεων, στη χθεσινή γενική συνέλευση, της απουσίας συζήτησης για το παρόν και το μέλλον μας μέσα στην Τράπεζα κι η ενίσχυση της λογικής της «προσωπικής υπόθεσης», να είναι η «κανονικότητά» μας.

____________________________________________________

Τα πράγματα πηγαίνουν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Μέχρι να αποκτήσουμε τη δυναμική να αντιστρέψουμε την πορεία των πραγμάτων, το να μπουν όσο το δυνατόν περισσότερα εμπόδια στις προδιαγεγραμμένες εξελίξεις και στις διαφαινόμενες διαθέσεις, μοιάζει απαραίτητο. Δεν είμαστε διατεθειμένοι να συνεχίσουμε να αφήνουμε κάποιους να μας οδηγούν σε προαποφασισμένες ήττες διαπραγματευόμενοι και, μερικές φορές, επαιτώντας σχεδόν για κάποια ψήγματα φιλευσπλαχνίας, με μόνο όπλο την ικετευτική επίκληση της «εταιρικής ευθύνης». Είναι καιρός να βάλουμε τα θέλω μας μπροστά διεκδικώντας ό,τι είναι δίκαιο, θεμιτό και εφικτό.

Κάθε αγώνας που δε δίνεται οδηγεί στην περαιτέρω υποβάθμιση της ποιότητας ζωής μας και δεν έχουμε πλέον περιθώριο επιλογής, να αφήνουμε να τίθενται υπό διαπραγμάτευση, όχι απλώς οι συνθήκες εργασίας μας, αλλά και οι ίδιες μας οι ζωές. Γιατί τα δύο αυτά επίπεδα, αυτό της εργασίας και αυτό της ζωής, δεν είναι δύο ξεχωριστοί κόσμοι. Είναι αλληλένδετα: οι συνθήκες στο χώρο και κατά το χρόνο δουλειάς διαμορφώνουν ολόκληρη την καθημερινότητά μας, τους όρους με τους οποίους γυρίζουμε σπίτια μας και τη διάθεση με την οποία αντιμετωπίζουμε τους δικούς μας ανθρώπους.

Κρίνοντας ότι οι αντίξοες συνθήκες του σήμερα, θα είναι ακόμα χειρότερες αύριο, αν παραιτηθούμε από τη δυνατότητά μας να παρέμβουμε και να ελέγξουμε τις εξελίξεις, αποφασίζουμε να συμμετάσχουμε στις εκλογές με ένα ξεχωριστό ψηφοδέλτιο. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα έρθουμε αντιμέτωποι με μηχανισμούς που μπορούν να απογειώσουν ή να καταστρέψουν καριέρες και άρα να δελεάσουν ή να πιέσουν αντίστοιχα [κι επιτέλους: είθισται να «φοβάται» κανείς τις αντιδράσεις της εργοδοσίας, όχι των συνδικαλιστικών του εκπροσώπων]. Μηχανισμούς που καθοδηγούνται από ανθρώπους που έχουν αλλεργία στην κριτική: όπως ποτέ δεν την ασκούσαν έτσι και τώρα δεν τη δέχονται.

____________________________________________________

Αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά, αν σ’ αυτό το περιβάλλον είχαν λόγο όλοι και όλες, ισότιμα, χωρίς διακυμάνσεις ανάλογα με το αν είναι μέσα ή έξω από μηχανισμούς, αν δεν ήταν επιχείρημα στις συνελεύσεις το «Οι παρατάξεις 15 λεπτά. Όσοι δεν είναι επίσημη [παράταξη] 7», αν οι συνελεύσεις των εργαζομένων γίνονταν συχνότερα και η διαφάνεια επέτρεπε να μαθαίνουμε όλοι και όλες τι γίνεται και τι πρόκειται να γίνει, δε θα υπήρχε λόγος να κατέβει κανείς στις εκλογές. Στο περιβάλλον μας όμως, οι αποφάσεις παίρνονται με τη μικρότερη δυνατή συμμετοχή εκείνων τους οποίους πραγματικά αφορούν, πίσω από κλειστές πόρτες που καμιά χαραμάδα τους δεν αφήνει να βγει τίποτα προς τα έξω. Γι’ αυτή τη χαραμάδα πρέπει να παλέψουμε, για να κρατήσουμε την πόρτα έστω και λίγο ανοιχτή.

Δε ζητάμε από κανέναν να «μας εμπιστευτεί», όπως δεν εμπιστευόμαστε κανέναν για να διαχειριστεί εργολαβικά τα δικά μας εργασιακά συμφέροντα. Η λιγότερη δυνατή εμπιστοσύνη είναι αυτό που χρειάζεται για να υπάρχει πραγματικός έλεγχος των εκπροσώπων μας, κι αυτήν ακριβώς διεκδικούμε. Με ανοιχτές διαδικασίες, στις οποίες ο καθένας κι η καθεμιά να μπορούν να παρευρεθούν, να ακούσουν και να ακουστούν, να μιλήσουν, να ενημερωθούν και να συνδιαμορφώσουν. Με εκπροσώπους εναλλασσόμενους, για να μην αναδεικνύεται κανένας υπεράνω εκείνων που εκπροσωπεί, και άμεσα ανακλητούς, όταν δε λειτουργούν στην κατεύθυνση που τους έχει ανατεθεί να λειτουργήσουν. Με συνεχή κριτική των θέσεων, των προτάσεων, του λόγου εν γένει που θα βγαίνει και των πρακτικών που θα τον συνοδεύουν. Για να τελειώνουμε επιτέλους με τις «απευθείας αναθέσεις έργου» ως προς τις ζωές μας.

Γιατί δε χρειάζεται η διαμόρφωση ενός ακόμα πόλου εξουσίας, προσωποποιημένης ή απρόσωπης, πάντως αρκούντως απόμακρης. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να επαναλάβουμε οπωσδήποτε τη συνήθη διαδρομή. Πρέπει να υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι. Και πρέπει να τους ανακαλύψουμε. Κι αν δεν υπάρχουν να τους χαράξουμε.

Μοιάζει δύσκολο το εγχείρημα και σίγουρα έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε. Αλλά κι οι πιο μεγάλες πορείες ξεκινάνε με ένα μικρό βήμα μπροστά. Το μικρό αυτό βήμα μπροστά εξαρτάται από όλους και όλες εσάς. Η αναπαραγωγή του γνωστού μοντέλου δε μας ενδιαφέρει καθόλου: αν περιπέσουμε σ’ αυτό θα αποσυρθούμε. Η δική σας πραγματική και επί της ουσίας συμμετοχή είναι αυτή που θα διασφαλίσει ότι θα γίνουν τα πράγματα όπως ονειρευόμαστε, χωρίς κάποιοι να είναι εδώ και κάποιοι άλλοι εκεί, χωρίς απόσταση και αποστασιοποίηση.

Για την Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής

Σπύρος Μανδέλος

Βίκτωρας Τσακίρης

Ιπποκράτης Χατόγλου

http://protergatt.wordpress.com/

protergatt@gmail.com

Συνάδελφοι/ισσες

Τις τελευταίες μέρες διαφάνηκε η ανάγκη, αλλά κυρίως, η επιθυμία επικοινωνίας και υπέρβασης του κατακερματισμού και της έλλειψης επαφής μεταξύ μας. Είναι καιρός οι επιμέρους συζητήσεις και ανταλλαγές απόψεων να μετεξελιχθούν σε έναν ευρύτερο, ανοιχτό διάλογο με στόχο τη διερεύνηση των δυνατοτήτων μετεξέλιξης του εγχειρήματος της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων σε κάτι που να εκφράζει περισσότερους/ες από εκείνους/ες που αρχικά συνευρέθηκαν και το διαμόρφωσαν.

Στο πλαίσιο αυτό καλούμε όσους και όσες ενδιαφέρονται, με τις όποιες ενστάσεις και επιφυλάξεις τους, σε μια ανοιχτή συνάντηση αύριο, Πέμπτη, 15 Μαΐου, στις 4:30, στα γραφεία της ΟΤΟΕ (Βησσαρίωνος 9).

Τους και τις συναδέλφους που ζουν και εργάζονται σε άλλες πόλεις τους παρακαλούμε να συμμετάσχουν στο διάλογο μέσω των παρακάτω διαύλων επικοινωνίας:

http://protergatt.wordpress.com/

protergatt@gmail.com

Διεθνές ιστορικό συνέδριο, Σύγχρονη εικαστική έκθεση, Κινηματογραφικό αφιέρωμα

(Μάιος-Ιούνιος, Θεσ/νίκη-Αθήνα) 

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Οι μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου απομυζούν τον παγκόσμιο δημόσιο τομέα περισσότερο από ποτέ. Η Bloomberg αναφέρει ότι ο όμιλος της Citigroup και η UBS βγαίνουν από το σύστημα δημοπρασιών επιτοκίου της αγοράς κινητών αξιών.

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Εκλογές, κόμματα με φρου-φρου και αρώματα

Άρωμα εκλογών. Οι παρατάξεις επαναδραστηριοποιούνται. Κλιμάκιο του Συλλόγου (ή της ΔΗΣΚ, ποιος ξέρει, ούτως ή άλλως αυτές οι δύο έννοιες ήταν ανέκαθεν δυσδιάκριτες σε αυτή την Τράπεζα) βγαίνει μετά από καιρό βόλτα σε καταστήματα. Πλειοδοσία αγωνιστικών συνθημάτων σε μια δημοπρασία για την απόκτηση των πολυπόθητων ψήφων. Κρούσεις, ενίοτε πιεστικές, για να στελεχωθούν ψηφοδέλτια, όσο το δυνατόν πιο πολυάριθμα, ούτως ώστε να δοθεί μια επίφαση «συμμετοχικής δημοκρατίας», που να λειτουργήσει σαν τονωτική ένεση σε μια εκλογική διαδικασία που διαφορετικά θα πραγματοποιούταν σε κλίμα γενικευμένης αδιαφορίας.

Πού είναι η συνέλευση(οέο);

Τακτική γενική συνέλευση μια φορά το χρόνο. Διεκπεραιωτικού χαρακτήρα, με 2-3 επιδερμικές εισηγήσεις, λίγες αντεγκλήσεις επί προσωπικού με αφορμές διαδικαστικού χαρακτήρα, συνοπτική δια βοής έγκριση του απολογισμού και άντε να πάμε σπίτια μας, του χρόνου πάλι. Συμβούλιο καταστημάτων απλά ανύπαρκτο, με εκπροσώπους εκλεγμένους προ εξαετίας, των οποίων φυσικά η συντριπτική πλειοψηφία, αν όχι το σύνολο, έχει αλλάξει μονάδα. Οι αγωνίες, οι φόβοι, οι ελπίδες, οι ιδέες και οι προτάσεις των συναδέλφων μένουν να συζητιούνται ανά δύο στους χώρους δουλειάς κι απ’ το τηλέφωνο. Αποκλεισμένοι από κάθε δυνατότητα παρέμβασης στα ζητήματα που αφορούν τη ζωή μας, τρέχουμε και προσαρμοζόμαστε πίσω από τετελεσμένα.

Έχουμε εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη

Η υπόθεση του ΛΑΚ, για παράδειγμα, βρίσκεται στα χέρια του νομικού μας επιτελείου, το ήθος και την επιστημονική επάρκεια του οποίου κανένας δεν αμφισβητεί. Είναι όμως μια υπόθεση που θα έπρεπε να βρίσκεται και στα δικά μας χέρια. Είναι ένα ζήτημα εργασιακό και κοινωνικό που αφορά βασικούς όρους με τους οποίους μπήκαμε και εργαζόμαστε για την Τράπεζα. Τα ασφαλιστικά μέτρα έρχονται να λειτουργήσουν συμπληρωματικά στη συλλογική δράση, δεν μπορούν να την υποκαταστήσουν. Η εγκατάλειψη κάθε άλλης μορφής δράσης και ο περιορισμός της υπόθεσης σε ένα αποκλειστικά και μόνο νομικό ζήτημα, η μετατροπή της δηλαδή σε μια καθαρά δικαστική διαμάχη, λες και πρόκειται π.χ. για κληρονομικές διαφορές, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι κάνει καλό στην υπόθεσή μας. Εκτός από το ότι απαλλάσσει από ένα διεκδικητικό αγώνα εκείνους που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να αντέξουν το βάρος του.

Κύριε διευθυντά, θέλω μπόνους

Και, μετά το ΛΑΚ, ήρθαν τα μπόνους. Μας ξένισε η όψιμη έκπληξη και δυσαρέσκεια για τις ανισότητες στη διανομή τους. Η θεατρική ατάκα που προηγήθηκε της ανακοίνωσής τους άλλωστε ήταν όσο πιο σαφής γινόταν: «κάποιοι θα πάρετε το μπόνους στις 29 Φεβρουαρίου, οι άλλοι θα το πάρετε στις 30». Η αναζήτηση δικαιοσύνης στη διανομή των μπόνους είναι παντελώς άτοπη από τη στιγμή που αυτή καθεαυτή η θέσπιση αυτού του συστήματος πληρωμής, το οποίο οι εκπρόσωποί μας αποδέχτηκαν επί της αρχής, στοχεύει στην κατάργηση στην πράξη της αρχής της ίσης αμοιβής για ίση εργασία. Η εκ των υστέρων σπέκουλα περί «αξιοκρατίας και διαφάνειας» έγινε για το θεαθήναι και κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα δε θα μπορούσε να έχει –ούτε και είχε άλλωστε.

Η κοινωνία των πωλητών

Και μετά τα μπόνους τι; Μήπως εξατομικευμένοι στόχοι, ατομικές συμβάσεις, ενοικίαση εργασίας, τιμολόγιο παροχής υπηρεσιών, πλασιέ χρηματοοικονομικών προϊόντων με ποσοστά; Εργοδοσία χωρίς υποχρεώσεις και εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα (για την ακρίβεια όχι εργαζόμενοι αλλά «ανθρώπινοι πόροι») στο όνομα της αύξησης της ανταγωνιστικότητας; Ευχαριστούμε, λέμε να μην πάρουμε.

Εμπρός λαέ

Κι η απάντησή σε όλα αυτά; Απεργίες-μνημόσυνα, εάν και εφόσον ασφαλώς τις κηρύξουν ΟΤΟΕ-ΓΣΕΕ, εθιμοτυπικού χαρακτήρα, που αντιμετωπίζονται, όχι ως σημεία κορύφωσης μιας διαδικασίας κινητοποίησης, αλλά σαν πυροτεχνήματα. «Δεν υπάρχει συμμετοχή», λένε. Όντως για να υπάρξει συμμετοχή απαιτείται προεργασία, ενημέρωση, κινητοποίηση, περιφρούρηση, κάτι περισσότερο τέλος πάντων από το πάτημα του enter για την αποστολή ενός μέιλ (στην καλύτερη περίπτωση το μεσημέρι της προηγούμενης, στη χειρότερη στις 12 της ίδιας μέρας για συμμετοχή σε μια στάση εργασίας που προβλεπόταν να ξεκινήσει στις 11). Εκτός αν μιλάμε για το περίφημο «όλοι τα μολύβια κάτω στις 3:15», οπότε γινόμαστε το πρώτο σωματείο στα χρονικά που κηρύσσει στάση εργασίας μετά το τέλος του ωραρίου.

Τα φαυλεπίφαυλα διλήμματα

Φαυλεπίφαυλος, -η, -ο (λόγ.) ο πολύ φαύλος ΣΥΝ. Πανάθλιος, αχρειότατος. [ΕΤΥΜ. μτγν. <φαύλος + επί + φαύλος].

Το λήμμα στο λεξικό του Μπαμπινιώτη, όπου χρειάστηκε να ανατρέξουμε για να αποκωδικοποιήσουμε το περιεχόμενο της φράσης «φαυλεπίφαυλα διλήμματα και ψευδεπίγραφες επιταγές» που αναφερόταν σε πρόσφατη ανακοίνωση του Δ.Σ.. Η αναζήτηση τελικά δεν άξιζε και πολύ τον κόπο. Μια ακόμα ηχηρή κορόνα, κενή περιεχομένου, από τις αρίφνητες από τις οποίες βρίθουν οι ανακοινώσεις. Γραφή με ΚΕΦΑΛΑΙΑ, έντονα και υπογραμμισμένα, κραυγές στο χαρτί, με πατερναλιστικό ύφος. Βαρύγδουπες εκφράσεις, αφόρητοι βερμπαλισμοί, καλολογικά στοιχεία κι επαναστατικά τσιτάτα επιστρατεύονται για να μακιγιαριστεί η αδράνεια και να μοιάζει με αγωνιστικότητα. «Μας διαβάζει κι η εργοδοσία», είναι μια απάντηση που έχει δοθεί. Μόνο που η εργοδοσία υπολογίζει αυτούς που συνοδεύουν τα λόγια και με πράξεις, διαφορετικά μάλλον το διασκεδάζει.

Δρυός πεσούσης

Κι απ’ την άλλη, αυτή η «και καλά» αμείλικτη αλλά στην ουσία εύκολη και ανέξοδη κριτική σε πρακτικές του παρελθόντος και σε προηγούμενες διοικήσεις του Συλλόγου είναι πια τόσο άκαιρη που προκαλεί θλίψη και θυμηδία ταυτόχρονα. Θα είχε αξία εάν διατυπωνόταν τότε που έπρεπε, όταν αυτή ήταν η κρατούσα κατάσταση. Και το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ίσχυε δεν ήταν καθόλου μικρό και όχι τόσο μακρινό ώστε να μην το θυμόμαστε όσοι το προλάβαμε έστω και για λίγο. Θα μπορούσε να έχει έστω κάποια ψήγματα σοβαρότητας εάν συνοδευόταν κι από μια δόση αυτοκριτικής από εκείνους που ήταν οργανικά μέλη και φορείς των πρακτικών που τώρα κατακεραυνώνουν. Τίποτε από αυτά δεν έγινε. Το κυνήγι των φαντασμάτων του παρελθόντος υποκαθιστά την έλλειψη προοπτικής για το παρόν και το μέλλον.

Τις εκλογές τους, τους τις χαρίζουμε

Για να γίνουμε και λίγο συμπαθείς στους εκπροσώπους μας, ξεκαθαρίζουμε ότι δε μας ενδιαφέρει να συμμετάσχουμε στην επικείμενη εκλογοπανήγυρη. Γιατί εμείς πιστεύουμε ότι σε ένα πρωτοβάθμιο σωματείο το Δ.Σ. υπάρχει για να εφαρμόζει τις αποφάσεις της βάσης των συναδέλφων, όπως αυτές λαμβάνονται μέσα από ανοιχτές κι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Τις θέσεις ας τις καταλάβουν αυτοί που τόσο τις ποθούν, η δύναμη δεν πηγάζει από αυτές. Βρίσκεται σε όλους και όλες εμάς που μπορούμε απέναντι σε όλα όσα μας απασχολούν να πάρουμε θέση, να βρεθούμε, να μιλήσουμε, να ακούσουμε και –προπάντων- να δράσουμε. Οι αγώνες δίνονται στους δρόμους και όχι στους διαδρόμους.

Κι αν θέλουν να μας περάσουν ένα κλίμα ηττοπάθειας («δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα») ή αδιαφορίας («ο μισθός να πέφτει και τι μας νοιάζει;»), ας ξέρουν ότι

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΠΟΡΟΥΜΕ

ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΖΕΙ

Επέρχεται συνέχεια

Θα είμαστε εκεί.

_________________________________________________________________

Αυτό το κείμενο γράφτηκε το Μάρτιο του 2008. Όταν, κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων ενάντια στο [αντι-]ασφαλιστικό, μας δόθηκε η ευκαιρία να συναντηθούμε μεταξύ μας και να συζητήσουμε για πρώτη φορά το ενδεχόμενο μιας άλλου τύπου παρέμβασης στα του συλλόγου.

Τότε, θεωρήσαμε ότι οφείλαμε να περιμένουμε, να δούμε τις πιθανές –ουσιαστικές- αλλαγές στην τακτική των υπαρχόντων σχηματισμών, καθώς σκοπός μας δεν ήταν να λειτουργήσουμε ανταγωνιστικά ως προς αυτές, διεκδικώντας ένα μερίδιο από την εκλογική πίτα. [Δυστυχώς] από τότε μέχρι σήμερα τίποτα δεν έχει αλλάξει και το κείμενο, ως είχε, διατηρεί την επικαιρότητά του.

Η κινητικότητα άλλωστε των τελευταίων εβδομάδων, από πλευράς παρατάξεων, έχει χαρακτήρα καθαρά εκλογοκεντρικό: οι συναντήσεις και οι ζυμώσεις με «νέους» και «παλιούς» συναδέλφους γίνονται ενόψει εκλογών, πράγμα που μας κάνει να πιστεύουμε –βάσιμα- ότι την επομένη της εκλογής του νέου ΔΣ κάθε διάλογος θα σταματήσει. Όλοι θα επιστρέψουν στις θέσεις τους, κι οι συζητήσεις για μια «νέα πνοή» στο σύλλογο θα αποτελούν μια θολή ανάμνηση. Θα γυρίσουμε σε ένα πλαίσιο απομόνωσης, χωρίς συναντήσεις και συνελεύσεις, χωρίς ζυμώσεις και συζητήσεις, και τα πράγματα θα συνεχίσουν να γίνονται όπως γίνονταν και μέχρι πριν από μερικές βδομάδες.

Για μας λοιπόν, που μας αφορά η καθημερινότητα που θα [εξ-]ακολουθήσει στους χώρους δουλειάς, γιατί εμείς εκεί θα είμαστε, κι επειδή θεωρούμε ότι τα προβλήματα των εργαζόμενων δεν μπορούν να «επιλύονται» βάσει προσωπικών σχέσεων και διαπραγματεύσεων αλλά πρέπει να αποτελούν αντικείμενο συλλογικών διεκδικήσεων, το να ανοίξε�