ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΟΤΟΕ και ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ  ΓΣΕΕ 2009

ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΟΤΟΕ 2009 ΚΑΙ 2006

Την Παρασκευή 13-11-09 συγκλήθηκε η τακτική μηνιαία συνεδρίαση του Δ.Σ. του Συλλόγου. Η σύγκληση έγινε με όρους έκτακτου Δ.Σ.- με αποστολή πρόσκλησης αποκλειστικά στα μέλη του Δ.Σ. το μεσημέρι της προηγούμενης μέρας- ενώ ο χρόνος διεξαγωγής ήταν και πάλι στις 8 το πρωί – ώρα απαγορευτική για τους/τις συνάδελφους/ισσες που θα επιθυμούσαν να παραβρεθούν. Το σύντομο διάλειμμα δημοκρατίας που έλαβε χώρα στη συνεδρίαση του Οκτωβρίου – με κοινοποίηση της πρόσκλησης στο σύνολο των εργαζομένων και διεξαγωγή της σε ώρα που, αν και εντός ωραρίου, διευκόλυνε την παρουσία τους ελαφρώς- έλαβε τέλος. Αυτή τη φορά δε χρειαζόταν κοινό για την παράσταση. Φαίνεται πως, για κάποιους, ο ανοιχτός χαρακτήρας του ΔΣ επιβάλλεται μόνο όταν «θίγεται» το προεδρείο του Συλλόγου ή η διοίκηση της Τράπεζας.

Μόνο που το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Τράπεζας είναι προφανώς ένα ζήτημα πολύ σημαντικότερο για το παρόν και το μέλλον των εργαζομένων σε αυτήν από ότι το περιεχόμενο μιας παραταξιακής ανακοίνωσης κι η διασπορά ειδήσεων σε ό,τι αφορά πιθανές συγχωνεύσεις μας αφορά όλους κι όλες. Παρόλα αυτά η επιλογή είχε γίνει: μετά από μια ανακοίνωση την προηγούμενη μέρα η οποία προκάλεσε ιδιαίτερη ανησυχία, δε συνέτρεχε κανένας λόγος ενημέρωσης όλων των συναδέλφων για το ότι το ΔΣ θα συνεδρίαζε για το ζήτημα αυτό και, κατά συνέπεια, η δυνατότητα συμμετοχής τους στη διαδικασία προκειμένου να ενημερωθούν άμεσα για τις πληροφορίες που τυχόν υπήρχαν ή να εκφράσουν τη γνώμη τους για τις πρωτοβουλίες που τυχόν θα παίρνονταν αποκλείστηκε.

Κρίνοντας ότι το βασικό ζήτημα της ατζέντας ήταν ζωτικής σημασίας για το σύνολο των εργαζομένων, αποφασίσαμε ότι, σε αυτήν τουλάχιστον τη συνεδρίαση, έπρεπε να μπουν στην άκρη επίδικα θέματα (δημοκρατίας, π.χ.) που θα προκαλούσαν αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό του ΔΣ και να συμβάλλουμε στην τήρηση μιας κοινής στάσης απέναντι στα γεγονότα. Καθώς το τοπίο ήταν ιδιαίτερα θολό και επειδή δεν μπορεί να ασκηθεί συνδικαλιστική δράση βάσει δημοσιευμάτων, προτείναμε το ΔΣ του Συλλόγου να απαιτήσει να παραστεί στη συνεδρίαση του Δ.Σ. της Τράπεζας που επρόκειτο να λάβει χώρα την ίδια ημέρα στις 14:00 προκειμένου να λάβουμε τις απαραίτητες διευκρινίσεις στα πολλά και εύλογα ερωτηματικά που είχαν δημιουργηθεί. Όπως το ποιοι αιρετοί, διορισμένοι ή υπό παραίτηση εκπρόσωποι των βασικών μετόχων είχαν την πρωτοβουλία της συγκεκριμένης επιχειρηματικής κίνησης, βάσει ποιων εξουσιοδοτήσεων από τα αρμόδια όργανα των φορέων που εκπροσωπούν και πολλά ακόμα. Οι γενικόλογες και αυτονόητες διακηρύξεις περί πλήρους ενημέρωσης, υπεράσπισης θέσεων εργασίας και κεκτημένων συμφερόντων, αυστηρών ρητρών, κυβερνητικών δεσμεύσεων κτλ έχουν ουσιαστικό νόημα μόνο όταν υπάρχει και γνώση των πραγματικών γεγονότων ούτως ώστε  να μπορεί να χαραχτεί μια συγκεκριμένη στρατηγική αντιμετώπισης των όποιων εξελίξεων. Για εμάς λοιπόν η παρουσία μας στη συγκεκριμένη συνεδρίαση ήταν αυτοδίκαιη.

Για τον πρόεδρο του ΣΥΤΑ ωστόσο, που απεχθάνεται κάθε δυναμική κίνηση, ήταν επιβεβλημένο να ζητηθεί άδεια από τη διοίκηση για την παρουσία μας στη συνεδρίαση του ΔΣ της Τράπεζας, αίτημα στο οποίο, όπως μας διαβεβαίωσε, η θετική απάντηση έπρεπε να θεωρείται δεδομένη. Δεδομένου ότι το σημαντικότερο ήταν το να είμαστε εκεί και όχι το πώς θα μπαίναμε, τα ζητήματα επί του διαδικαστικού μπήκαν και πάλι στην άκρη. Μας δόθηκε η διαβεβαίωση ότι θα ενημερωνόμασταν εγκαίρως από το προεδρείο του Συλλόγου, δεδομένου ότι εντωμεταξύ ορισμένοι εξ ημών θα επέστρεφαν στις θέσεις εργασίας τους που απέχουν αρκετά από το κέντρο της Αθήνας, για να επιστρέψουμε σ’ αυτό. Μείναμε σύμφωνοι/ες λοιπόν να αναμένουμε ειδοποίηση για να βρεθούμε πριν την έναρξη του Δ.Σ. της Τράπεζας και «θεσμικά και συντεταγμένα» να συμμετάσχουμε σε αυτό.

Εννοείται, φυσικά, πως καμία σχετική ειδοποίηση δεν ήλθε. Μετά από επίμονες προσπάθειές μας να επικοινωνήσουμε με το προεδρείο του ΣΥΤΑ για να διευκρινιστεί το τι μέλλει γενέσθαι, η ιδιαίτερα αγαπητή αντιπρόεδρος του Συλλόγου (η οποία συχνά αναλαμβάνει το άχαρο έργο της πληροφόρησής μας όταν τα υπόλοιπα μέλη του προεδρείου παίζουν κρυφτούλι) μας ενημέρωσε –μία ώρα πριν την επίμαχη συνεδρίαση- ότι τελικά δεν τίθεται θέμα συγχώνευσης και, ως εκ τούτου, δεν υπήρχε λόγος να παραστούμε στο ΔΣ της Τράπεζας. Τελεία και παύλα. Αρκούσε η εισαγωγή μιας παραγράφου στο τέλος της ανακοίνωσης Νο 121 “η παρουσία του Δ.Σ. του Συλλόγου σε κάθε συνεδρίαση του Δ.Σ. της Τράπεζας, αρχής γινομένης από σήμερα, εξεταστεί δυνητικό ενδιαφέρον για συγχωνεύσεις, απορροφήσεις και συμμετοχές, κρίνεται επιβεβλημένη”, προορισμένης αποκλειστικά για εσωτερική κατανάλωση. Κι αυτό γιατί η ανεδαφικότητά της είναι απολύτως δεδομένη. Ο πρόεδρος του ΣΥΤΑ συμμετέχει μεν στο ΔΣ της Τράπεζας αφού όμως έχει προηγηθεί εκ μέρους του η υπογραφή «πρωτόκολλου εχεμύθειας» [ρύθμιση για την οποία προφανώς δεν ευθύνεται ο ίδιος], γι’ αυτό και το όφελος από την παρουσία του σ’ αυτό σε ό,τι αφορά την ενημέρωση των εργαζομένων είναι εξαιρετικά συζητήσιμο. Έτσι επιλέχθηκε μια διακριτική διατύπωση στην ανακοίνωση Νο 121: «η παρουσία του ΔΣ του Συλλόγου […] κρίνεται επιβεβλημένη». Δεν επιβάλλεται, ούτε απαιτείται.

Έτσι λοιπόν, ο πρόεδρος του Συλλόγου παραβρέθηκε κανονικά στη συνεδρίαση του Δ.Σ. της Τράπεζας, κάποιοι σύμβουλοι του προεδρείου –εμφανώς καταπονημένοι από το γλέντι της προηγούμενης νύχτας στο «Άσπρο Πιάτο»- πήγαν να αναπληρώσουν τον ύπνο που τους έλειπε και οι υπόλοιποι παραμείναμε κανονικά στις θέσεις εργασίας μας. Ματαιώθηκε επίσης και συνάντηση του Δ.Σ. του Συλλόγου με τον πρόεδρο της Τράπεζας που είχε προγραμματισθεί για το πρωί της Τρίτης καθώς «δεν συνέτρεχε πλέον λόγος». Το «πρωτόκολλο εχεμύθειας» που έχει υπογράψει ο πρόεδρος του Συλλόγου τηρήθηκε κανονικά, η ομερτά δεν κινδυνεύει.

Πέρα από την πολλοστή επανάληψη πολιτικάντικων πρακτικών υπεκφυγής και παραπλάνησης, δεν μπορούμε παρά να απορούμε με το γεγονός ότι ο πρόεδρος του Συλλόγου για την προοπτική συγχώνευσης με την Aspis έλαβε γνώση από τα σχετικά δημοσιεύματα σε έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, ενώ για τη ματαίωση της συγχώνευσης ήταν ενήμερος μια ώρα πριν συνεδριάσει το αρμόδιο όργανο.

Ως προς αυτό καθαυτό το επιχειρησιακό μέρος της συγκεκριμένης κίνησης και τη σκοπιμότητα συγχώνευσης με μια τράπεζα με ελάχιστα μερίδια αγοράς και ισάριθμο δίκτυο καταστημάτων, κατά κανόνα γειτονικών με τα αντίστοιχα δικά μας, ίσως δεν έχει νόημα να ασχοληθούμε μετά το ναυάγιο της συμφωνίας. Ωστόσο, αν αληθεύουν τα δημοσιεύματα σύμφωνα με τα οποία πρόθεση της Τράπεζας ήταν να απορροφήσει μόνο το ένα τρίτο των εργαζομένων στην Aspis (βλ. και http://www.kerdos.gr/Default.aspx?id=1126928&nt=103 ),  το γεγονός αυτό και μόνο επιβάλλει την κάθετη αντίθεσή μας. Για να μη βρεθούμε αύριο στη θέση τους.

Τέλος, πρέπει να επισημάνουμε ότι οποιαδήποτε –καλή ή κακή- επιχειρηματική πρωτοβουλία παρόμοιου τύπου θα ήταν καλό να γίνει από μια διοίκηση που θα υφίσταται και την επόμενη ημέρα για να διαχειριστεί τα δεδομένα που θα προκύψουν.

Υ.Γ. Το due diligence αποδίδεται στα ελληνικά «έλεγχος δέουσας επιμέλειας» ή «νομικο-οικονομικός έλεγχος». Αν για τον αμερικανοσπουδαγμένο πρόεδρο της Τράπεζας με τα ιδιόρρυθμα ελληνικά είναι λογικό να προτιμά να χρησιμοποιεί αγγλικούς όρους, για τον πρόεδρο ενός συλλόγου εργαζομένων θα ήταν προτιμότερο να εκφράζεται με γλώσσα κατανοητή σε κάθε εργαζόμενο/η, εφόσον βέβαια ο σκοπός είναι η ενημέρωση των εργαζομένων και όχι η επίδειξη της ευρυμάθειάς του.

protergatt@gmail.com

ΤΘ 72157 Ηλιούπολη 16310

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΗ «ΝΙΚΗ – ΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε»

ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΝ ΟΙ ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΙ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ, ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΠΙΣΩ ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ

Συνάδελφοι –ες

Η οικονομική κρίση, αφορμή και πρόσχημα, ζητάει από εμάς και τα ρέστα. Αυτοί που δημιούργησαν την κρίση είναι οι ίδιοι, που τον καιρό των κερδών τους, μας ζητούσαν λιτότητα και μικρούς μισθούς, για να είναι ανταγωνιστική η οικονομία τους. Σήμερα έρχονται ξανά να μας επιβάλουν απολύσεις, ακόμα μικρότερους μισθούς, ακόμα πιο ανασφαλείς και επισφαλείς θέσεις δουλειάς. Το σκηνικό ολοκληρώνεται με απλήρωτες υπερωρίες, ανασφάλιστη εργασία, αυταρχικές συμπεριφορές, εικονικές μειώσεις ωρών εργασίας και καθόλου εικονικές μειώσεις αποδοχών…

Σε αυτό το κλίμα, ο Κυριακού, ιδιοκτήτης της εταιρείας «ΝΙΚΗ – ΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε», με τις πλάτες των ομοίων του (κυβέρνησης προηγούμενης και σημερινής, ΣΕΒ, ΔΝΤ, ΟΟΣΑ, Ευρωπαϊκής Ένωσης) είναι ασύδοτος σε βάρος των εργαζομένων.

Από τον Ιούνιο έχει ξεκινήσει απανωτές απολύσεις. Σχεδόν κάθε εβδομάδα και τέσσερις απολυμένοι. Οι απολυμένοι στο χώρο παραγωγής ξεπερνούν τους είκοσι.

Την ίδια στιγμή που από τις τρεις βάρδιες κράταγε μόνο την μία, εκβίαζε τους εναπομείναντες εργαζόμενους να δουλέψουν δωδεκάωρα έως και δεκαεξάωρα γιατί αλλιώς θα τους απολύσει.

Η εταιρεία ανάγκαζε τους εργαζόμενους να δουλεύουν απλήρωτες υπερωρίες για να διορθωθούν υποτιθέμενα ή πραγματικά λάθη των εργατών. Όταν, μετά από εξαντλητικές συνθήκες εργαζόμενοι με οικογενειακές υποχρεώσεις αρνήθηκαν να δουλέψουν υπερωριακά, βρέθηκαν απολυμένοι.

Κατά την περίοδο των εορτών 2008-2009, οι εργαζόμενοι ζήτησαν δύο ημέρες ως αργία, έτσι ώστε μαζί με τις αργίες των εορτών να καθίσουν συνεχόμενες. Η εταιρεία, για να κάνει αυτή τη χάρη, απαίτησε να δουλέψουν απλήρωτες υπερωρίες για να βγει η δουλειά. Τελικά και οι απλήρωτες υπερωρίες έγιναν και οι δύο ημέρες κρατήθηκαν από την κανονική άδεια των εργαζομένων.

Στην εποχή των ελαστικών σχέσεων εργασίας, με κυρίαρχες πολιτικές: μισή δουλειά, μισός μισθός, μηδέν δικαιώματα, το μόνο που μπορεί να ανακόψει την επίθεση της εργοδοσίας, του κεφάλαιου και του κράτους είναι η δική μας οργάνωση και αλληλεγγύη.

Κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να αδιαφορήσει, όταν συνάδελφοί του φεύγουν από τη δουλειά με απόλυση. Αν η εργοδοσία μπορεί να αυθαιρετεί ανενόχλητη σε βάρος του διπλανού σου, αύριο θα έρθει και η δική σου σειρά.

Η εργοδοσία, όταν προχωρά σε απολύσεις, ισχυρίζεται πως έδιωξε κάποιους «ανίκανους», «κακούς» ή «πλεονάζοντες» εργαζόμενους. Όμως όλοι ξέρουμε πως οι απολύσεις φέρνουν εντατικοποίηση για τους υπόλοιπους. Απολύσεις και εξαντλητικές υπερωρίες πάνε μαζί. Οι υπερωρίες μικραίνουν τη ζωή, με τις υπερωρίες δεν υπάρχει χρόνος για να ζήσουμε. Η λύση για να ανταπεξέλθουμε στο αυξημένο κόστος ζωής δεν είναι οι υπερωρίες, είναι να αγωνιστούμε για αυξήσεις στους μισθούς.

- Να καταγγείλουμε τις απολύσεις, να απαιτήσουμε να ανακληθούν.

- Να υπερασπίσουμε κάθε συνάδελφο που παραβιάζονται τα δικαιώματά

του στην δουλειά και την ζωή.

- Με την αντίσταση και τη συναδελφική αλληλεγγύη μπορούμε να νικήσουμε.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ έξω από το κτίριο της «ΝΙΚΗ – ΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε.»

(Γ. Αβέρωφ 26-28 κοντά στο σταθμό Περισσού του ΗΣΑΠ)

Πέμπτη 19/11 στις 5.30 μ.μ.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

*Σε εκδικητική αλλαγή ειδικότητας του εργαζόμενου και συνδικαλιστή (προέδρου του Σ.Ε.Τ.Τ.Ε.Α) Ηρακλή Ποζαπαλίδη προχώρησε η εταιρεία ”Σπήντεξ”,  η τρίτη μεγαλύτερη εταιρεία στον κλάδο ταχυμεταφοράς – ταχυδρόμησης, προτείνοντας του μετά από 13 χρόνια στην ειδικότητα Οδηγού Δικύκλου Ταχυμεταφοράς (curier) να γίνει εισπράκτορας. Την ίδια στιγμή η εταιρεία μέσω αγγελιών αναζητεί οδηγούς δικύκλων για ταχυμεταφορές! Όπως καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι η Σπηντεξ, ακολουθεί το ίδιο έργο με την μητρική εταιρεία A.C.S που επέβαλε αλλαγή ειδικότητας σε 18 εργαζόμενους. “Είναι πρόκληση η εκδικητική δίωξη της συνδικαλιστικής δράσης του συναδέλφου είναι ευθεία επίθεση στο Σ.Ε.Τ.Τ.Ε.Α και ευρύτερα στο εργατικό κίνημα”, σημειώνεται σε ανακοίνωσή του το κλαδικό Σωματείο Εργαζομένων Ταχυμεταφορικών Ταχυδρομικών Επιχειρήσεων Αττικής και καλεί, πρωτοβάθμια σωματεία, την Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδος την ΓΣΕΕ και το ΕΚΑ σε ευρεία σύσκεψη την Πέμπτη (6.00 το απόγευμα) στο ΕΚΑ, με στόχο τη δημιουργία επιτροπής αλληλεγγύης για τη στήριξη του εργαζόμενου και συνδικαλιστή.

Το τελευταίο διάστημα η συζήτηση που διεξάγεται στο σύλλογο έχει να κάνει με αμοιβές, προνόμια, κ.α., κάποιων μελών του ΔΣ. Επειδή θεωρούμε ότι κάποια στιγμή αυτό το θέμα θα πρέπει να κλείσει και να ασχοληθούμε όλοι και όλες με κάτι ουσιαστικότερο ως προς το ρόλο μας, κάτι που δε θα επιτρέπει στην εργοδοσία να γελάει, παραθέτουμε εδώ μερικές επισημάνσεις για όσα έχουν γραφτεί και κάποιες προτάσεις για [αυτό που ο νέος πρωθυπουργός -στον οποίο οι αναφορές, από διάφορες πλευρές, περισσεύουν- θα αποκαλούσε] το «νοικοκύρεμα» του ΣΥΤΑ.

Ο,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟ (;)

Η εκλογή με δημοκρατικές διαδικασίες από τη βάση των συναδέλφων

νομιμοποιεί οποιαδήποτε συμπεριφορά των εκπροσώπων μετά τη «νωπή» εντολή;

Αναφορικά με την επιστολή του προέδρου του Σ.Υ.Τ.Α. της 14-10, και πέρα από τα πολλά σχόλια που προκάλεσε για το αν και κατά πόσο τα € 77.000 ετησίως είναι «μισθοί ίσοι ή και μικρότεροι» από αυτούς εκατοντάδων στελεχών της Τράπεζας, καθώς και για το αν οι Κλαδικές και Επιχειρησιακές Συλλογικές Συμβάσεις «αποκλειστικά και μόνο» είναι που έδωσαν αυξήσεις της τάξης του 22% στις αποδοχές ορισμένων, καθώς δε θέλουμε να μείνουμε σε αυτά:

Με τη (μη) απάντησή του ο πρόεδρος του ΣΥΤΑ μπορεί να αποφεύγει να αναφερθεί συγκεκριμένα σε όσα του καταμαρτυρούνται, δίνει όμως ένα δείγμα γραφής ενδεικτικό της φιλοσοφίας του για το συνδικαλισμό η οποία ταυτίζεται με λογικές που έχουν απαξιώσει το συνδικαλιστικό κίνημα.

Κατά τα γραφόμενα του, λοιπόν, η δικαίωση των αγώνων των εργαζομένων έρχεται μέσα από ένα Υ.Σ. στο οποίο χορηγούνται ή ανανεώνονται μερικές υπογραφές. Δε σημειώνεται ασφαλώς ότι η χορήγηση υπογραφής αποτελεί εδώ και καιρό το μοναδικό εργαλείο μισθολογικής πολιτικής της Τράπεζας, υποκαθιστώντας τόσο τις αυξήσεις στο Ενιαίο Μισθολόγιο μέσω Συλλογικών Συμβάσεων (τις οποίες άλλωστε η Διοίκηση επιμένει να μην αναγνωρίζει), όσο και τις απλήρωτες υπερωρίες. Η σύμπλευση του προεδρείου του Σ.Υ.Τ.Α. με την τακτική αυτή σημαίνει εγκατάλειψη των συλλογικών διεκδικήσεων για το σύνολο των εργαζομένων και υποκατάστασή τους με τη θεσιθηρία και την εξυπηρέτηση ατομικών αιτημάτων, χωρίς καμία αξιοκρατία και διαφάνεια.

Η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων στην Τράπεζα κάνει υπερωρίες για τις οποίες δεν πληρώνεται εδώ και πάνω από ενάμιση χρόνο. Από έναν πρόεδρο Συλλόγου Εργαζομένων θα αναμέναμε να διεκδικεί την πληρωμή τους για λογαριασμό των συναδέλφων και όχι να τους προτρέπει να εργάζονται «οικειοθελώς και πέραν του ωραρίου», μήπως και γίνουν μια μέρα διευθυντές για να λαμβάνουν όσα κι εκείνος. Η συναίνεση στις ελάχιστες αναγκαστικές αυξήσεις-κοροϊδία  για τους πολλούς και την ταυτόχρονη πλουσιοπάροχη ανταμοιβή λίγων μεγαλοστελεχών, η καλλιέργεια του άκρατου ανταγωνισμού και της «ατομικής λύσης», είναι ακριβώς αυτό που επιζητεί η (κάθε) εργοδοσία και ο πρόεδρος του Σ.Υ.Τ.Α., για τον οποίο σε ό,τι αφορά τα «πραγματικά ατομικά, συλλογικά, κλαδικά και ταξικά μας συμφέροντα», η έμφαση είναι αναμφισβήτητα στα ατομικά, τα προσφέρει απλόχερα.

Όσο για το αν σήμερα «τα πράγματα είναι καλύτερα από χθες», η «μικρή αλλά σοφή κοινωνία της Τράπεζας», όταν της δόθηκε η ευκαιρία να τοποθετηθεί επί της ουσίας επ’ αυτού μέσα από την αντίστροφη αξιολόγηση, απάντησε διαφορετικά  Άλλωστε σε σχέση με τους ανθηρούς δείκτες της Τράπεζας που αυτάρεσκα ο πρόεδρος παρουσιάζει οικειοποιούμενος τον κόπο χιλίων εκατό και πλέον εργαζομένων δεν αναφέρει το βασικότερο για εμάς: το πόσο εμείς αμειφθήκαμε για αυτά. Μία ματιά στους δημοσιευμένους ισολογισμούς της Τράπεζας αρκεί:

Η εκτίναξη των κερδών της Τράπεζας το 2007 συνοδεύτηκε από μείωση των συνολικών αμοιβών. Η συγκράτηση του 60% των κερδών στην περσινή χρήση, όπου μεγάλες και ιστορικές τράπεζες του ανταγωνισμού έγραψαν ζημιές, ανταμείφθηκε με την επαναφορά τους στα επίπεδα του 2006 ενώ οι οικονομικές συνθήκες για μας χειροτέρεψαν κατά πολύ από τότε.

Προτιμούμε, δε, να μην εφησυχάζουμε με την, εν είδη προφητείας, διαβεβαίωση ότι, υπό την ηγεσία του σημερινού προεδρείου, «αύριο νομοτελειακά θα είναι καλύτερα από σήμερα».  Ακριβώς επειδή «τίποτα δε χαρίζεται αλλά τα πάντα κατακτιούνται», νομοτέλειες τέτοιου τύπου δεν υπάρχουν.

ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΙΚΟΚΥΡΕΜΑ ΤΟΥ Σ.Υ.Τ.Α.

Μία από τις βασικές διακηρύξεις της νέας κυβέρνησης, που δεν μπορεί παρά να μας βρίσκει σύμφωνους, είναι αυτή του νοικοκυρέματος της διοίκησης και του περιορισμού της κρατικής σπατάλης. Στην κατεύθυνση αυτή ήδη έχουν ληφθεί κάποια μέτρα, όπως οι περικοπές στη χρήση κρατικών οχημάτων. Καλό θα είναι το παράδειγμα αυτό να ακολουθηθεί σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας ζωής, για να μην φτάσουμε στο σημείο να έχουμε λιτούς υπουργούς και χλιδάτους συνδικαλιστές.

ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΕΣ ΚΛΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ SMS

Στο δικό μας αξιακό σύστημα η χρέωση προσωπικών εξόδων, όπως οι λογαριασμοί των κινητών τηλεφώνων των μελών του προεδρείου, στο ταμείο του Συλλόγου είναι κάτι το απαράδεκτο. Ακόμα κι αν θεωρηθεί, «επιστημονικά και τεχνοκρατικά», ρομαντική η αντίληψη αυτή, η κοινή λογική επιβάλλει να υπάρχει στα έξοδα αυτά κάποιο όριο, δεδομένου μάλιστα ότι τηλεφωνικές γραμμές που μπορούν να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες διαθέτουν τα γραφεία [μας; τους; Του Συλλόγου σε κάθε περίπτωση]. Στο σύλλογο της Εθνικής π.χ. το σχετικό πλαφόν είναι 60 ευρώ το μήνα για κάθε σύμβουλο. Προς αποφυγή οποιασδήποτε παρανόησης, και για να το θέσουμε από την πλευρά μας όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται, δηλώνουμε ότι ως Πρωτοβουλία είμαστε όχι μόνο αδιάφοροι/ες αλλά και διαμετρικά αντίθετοι/ες με την πρακτική αυτή και δηλώνουμε από τώρα ότι αν ποτέ κάποιος/α από εμάς συμβεί να δικαιούται σχετικής επιδότησης θα την αποποιηθεί και το προβλεπόμενο ποσό θα κατατίθεται απευθείας στο Απεργιακό Ταμείο.

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ OUTSOURCING

Βάσει του καταστατικού του Συλλόγου μας τα καθήκοντα του Γραμματέα του Συλλόγου είναι αναλυτικά τα εξής:

1. Εκπροσωπεί, μαζί με τον Πρόεδρο, το Σύλλογο σε Δικαστήρια και τις άλλες αρχές
2. Φυλάει τη σφραγίδα και τα αρχεία του Συλλόγου
3. Ενημερώνει το μητρώο των μελών
4. Διεξάγει την αλληλογραφία και κρατά το πρωτόκολλο εισερχόμενων και εξερχόμενων εγγράφων
5. Τηρεί τα πρακτικά των συνεδριάσεων του Δ.Σ.

Το τελευταίο από αυτά τα καθήκοντα (και το μοναδικό που απαιτεί ουσιαστικά κάποιες ώρες εργασίας) ανατέθηκε πέρυσι [βλ. σχετικό απόσπασμα πρακτικών Δ.Σ.] – χωρίς καμία ενημέρωση, πόσο μάλλον απόφαση, του [συνόλου του] Δ.Σ. [βλ. σχετικό απόσπασμα πρακτικών Δ.Σ.]- σε εξωτερικούς συνεργάτες. Έναντι ενός αρκετά αλμυρού αντίτιμου (€ 300 ανά μήνα) μια εργασία που θα έπρεπε να διεκπεραιώνεται από το Σύλλογο εκχωρείται σε τρίτους, χωρίς η ποιότητα του αποτελέσματος να δικαιολογεί την επιβάρυνση αυτή (με αρκετά σημεία είτε να λείπουν είτε να καταγράφονται εσφαλμένα, με λάθη στα πρόσωπα που έχουν το λόγο κάθε φορά κτλ.).

Σε περίπτωση που ο φόρτος εργασίας από τα υπόλοιπα παραπάνω καθήκοντα δεν αφήνει χρόνο στους αρμόδιους λειτουργούς του Συλλόγου για την απομαγνητοφώνηση των πρακτικών, εμείς από την πλευρά μας είμαστε πρόθυμοι να βοηθήσουμε «οικειοθελώς και [απολύτως σίγουρα] πέραν του ωραρίου μας».

ΕΞΟΔΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗΣ

Πολλή συζήτηση σηκώνει και το ζήτημα της πληρωμής των εξόδων μετακίνησης των μελών του Προεδρείου από το ταμείο του Συλλόγου. Δαπάνες που πραγματοποιήθηκαν κατά καιρούς χωρίς καμία σχετική ενημέρωση ή προέγκριση από το Δ.Σ. (και που, οφείλουμε να ομολογήσουμε, αρκετές φορές «καλή τη πίστη» εγκρίναμε έστω κι εκ των υστέρων –κακώς τελικά) αποδείχτηκε ότι δεν είχαν σχέση με τους σκοπούς για τους οποίους υποτίθεται ότι έγιναν (όπως η έγκριση εξόδων μετάβασης σε Κρήτη και Ρόδο για εκλογή εκπροσώπων καταστημάτων). Δεσμεύσεις που αναλήφθηκαν για περιορισμό των σχετικών εξόδων δεν τηρήθηκαν (όπως η μετάβαση του προέδρου και του γραμματέα στη Θεσσαλονίκη για τις εκδηλώσεις της Δ.Ε.Θ., που είχε αποφασιστεί πως δε θα επιβάρυνε το Σωματείο καθώς -κατά τον πρόεδρο- θα καλυπτόταν από τη ΓΣΕΕ και την ΟΤΟΕ -βλ. πρακτικά συνεδρίασης 04-09-2009-, αλλά στον οικονομικό απολογισμό του επόμενου μήνα εμφανίστηκε ένα κόστος € 1.000,00 [ακριβώς!] για αυτήν τη μετακίνηση). Σε κάθε περίπτωση, σαφώς και θεωρούμε απαραίτητες τις επισκέψεις στα εκτός Αθήνας καταστήματα, πιστεύουμε ωστόσο ότι η αποζημίωση για αυτές δε θα πρέπει να υπερβαίνει όσα θα έπαιρνε ένας κανονικός εργαζόμενος για παροχή εργασίας εκτός έδρας.

Για να μην αναφέρουμε άλλα παραδείγματα, η ορθολογική διαχείριση των παραπάνω και μόνο κονδυλίων εξοικονομεί ένα σεβαστό ποσό για τις άλλες ανάγκες του Συλλόγου που καθιστά αχρείαστη την άντληση χρημάτων από το Απεργιακό Ταμείο για σκοπούς άσχετους και οπωσδήποτε πολύ λιγότερο σημαντικούς από το σκοπό τον οποίο αυτό εξυπηρετεί.

Στο σημείο αυτό να σημειώσουμε επίσης ότι είθισται οι προϋπολογισμοί να εγκρίνονται πριν την υλοποίησή τους κι όποτε εγκρίνονται εκ των υστέρων οι όποιες δαπάνες συνοδεύονται από λεπτομερείς αποδείξεις και εξηγήσεις για τον αναγκαστικό χαρακτήρα των επιλογών που έγιναν.

ΓΙΑ ΕΝΑΝ «ΠΡΑΣΙΝΟ» ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ

Η διαφύλαξη των φυσικών πόρων θα πρέπει να αποτελεί καθοριστικό στοιχείο της συνδικαλιστικής πρακτικής. Έτσι, για παράδειγμα, θα ήταν μάλλον προτιμότερο οι ανακοινώσεις του ΔΣ και των παρατάξεων να αποστέλλονται ΜΙΑ μόνο φορά με φαξ, και για όσο ακόμα αυτό θα είναι αναγκαίο. Θα ήταν καλό κάποια στιγμή να διασφαλιστεί ότι η ενημέρωση των συναδέλφων θα γίνεται αποκλειστικά μέσω μέιλ, κάτι που σημαίνει ταυτόχρονα και παροχή δυνατότητας πρόσβασης στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο για όλους και όλες τους/τις συναδέλφους ανεξαιρέτως,. Στο βαθμό που αυτό δεν είναι δυνατόν προς το παρόν, η χρήση του φαξ θα πρέπει να περιοριστεί στις πραγματικές ανάγκες, καθότι οποιαδήποτε άλλη πρακτική συνιστά κατασπατάληση χαρτιού [και οικονομικών πόρων της Τράπεζας ασφαλώς].

Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής

http://protergatt.wordpress.com/

protergatt@gmail.com

ΤΘ 72157 Ηλιούπολη 16310

Για τη συνεδρίαση του δ.σ. του σ.υ.τ.α. της 08-10-2009

και κυρίως για αυτές που θα ακολουθήσουν

Πέρα από τις ενδοπαραταξιακές διενέξεις, τα παιχνίδια εξουσίας, την προβοκατορολογία και τις κορώνες, ένα γεγονός που αξίζει να καταγραφεί ως ποιοτική εξέλιξη στη λειτουργία του Συλλόγου μας ήταν η μορφή που έλαβε η συνεδρίαση της 8 Οκτώβρη, ανοιχτή στους/στις συναδέλφους/ισσες και με προηγούμενη κοινοποίηση των θεμάτων της ημερήσιας διάταξης, με αποτελέσματα ιδιαίτερα ενθαρρυντικά.

Παρά το γεγονός ότι το προεδρείο του Συλλόγου είχε αναλάβει να διεκπεραιώσει μια πειθαρχικού τύπου διαδικασία για λογαριασμό της Διοίκησης (που δεν έχει τη δυνατότητα για κάτι τέτοιο, στη δεδομένη τουλάχιστον συγκυρία) κι άρα η συνεδρίαση είχε τις προδιαγραφές να μετατραπεί σε «αρένα», ο ανοιχτός της χαρακτήρας διασφάλισε την ομαλή διεξαγωγή της, με τους προβληματισμούς που κατατέθηκαν από τους εκτός Δ.Σ. συναδέλφους και συναδέλφισσες να προάγουν το επίπεδο της συζήτησης.

Θεωρούμε αυτονόητο ότι και όλες οι επόμενες συνεδριάσεις θα έχουν ανοιχτό χαρακτήρα. Σε διαφορετική περίπτωση, θα αναγκαστούμε να υποθέσουμε ότι η κίνηση αυτή έγινε αποκλειστικά και μόνο για λόγους εντυπώσεων, πόσο μάλλον αφού όταν συζητιούνταν ζητήματα πολύ σοβαρότερα για το παρόν και το μέλλον το δικό μας και της Τράπεζας από ό,τι μια παραταξιακή ανακοίνωση (κλαδικές και επιχειρησιακές συμβάσεις, ασφαλιστικό, προαγωγές, υπερωρίες, κ.α.) οι πόρτες παρέμεναν ερμητικά κλειστές για τους/τις εργαζόμενους/ες.

Η δημοσιότητα των συνεδριάσεων (καθώς και η διεξαγωγή τους σε ώρα που να επιτρέπει την παρουσία εργαζομένων σ’ αυτές) είναι σημαντικό βήμα για τον εκδημοκρατισμό της λειτουργίας του Συλλόγου, προβλέπεται δε και από το καταστατικό [άρθρο 11], όπως είχαμε επισημάνει ήδη πριν από τις εκλογές για την ανάδειξη του σημερινού ΔΣ. Τυχόν αναίρεσή της θα αποτελέσει σαφή οπισθοδρόμηση, αποκλείοντας [και πάλι] τους/τις εργαζόμενους/ες από διαδικασίες που, κατά τα λοιπά, γίνονται στο όνομά τους. Ας μη μείνουν η διαφάνεια και η λογοδοσία (την οποία άλλωστε συχνά-πυκνά επικαλείται και το προεδρείο του Συλλόγου μας, όπως στην τελευταία ανακοίνωση Νο 114) συνθήματα κενά περιεχομένου.

Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής

http://protergatt.wordpress.com/

protergatt@gmail.com

ΤΘ 72157 Ηλιούπολη 16310

Η δημοκρατία των μετόχων

H συμμετοχή ή μη του/της κάθε εργαζόμενου/ης σε ατομικό επίπεδο στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της Τράπεζας είναι, προφανώς, ιδιωτική υπόθεση και δεν επιδέχεται νουθεσίες.

Το πρόβλημα ξεκινά με την παρότρυνση, έως και πίεση, από πλευράς προεδρείου του ΣΥΤΑ προς τους συναδέλφους για αγορά – τόσο ατομικά όσο και σε επίπεδο Συλλόγου- όσο το δυνατό περισσότερων μετοχών με μια ηθικολογικού τύπου επιχειρηματολογία για το πώς, κατ’ αυτό τον τρόπο, αναβαθμίζεται ο ρόλος των εργαζομένων. Ανατριχιάζει κανείς όταν ακούει από εκπρόσωπο των εργαζομένων ως επιχείρημα  υπέρ της αναγκαιότητας απόκτησης μετοχών το «να ξεφύγουμε από το παρελθόν, το δημοσιοϋπαλληλίκι, τη γραφειοκρατία και την τεμπελιά» [αλήθεια, αυτή είναι η άποψη των εκπροσώπων μας για το βαθμό και τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουμε;]. Η διοίκηση του σωματείου μας που, κατά δήλωση, αυτοπροσδιορίζεται πολιτικά ως «κοινωνική αριστερά» υιοθετεί το ακραίο νεοφιλελεύθερο δόγμα του «λαϊκού καπιταλισμού» που έχει πλέον εγκαταλειφθεί από πολλούς από τους ένθερμους θιασώτες του [και βασικοί εκφραστές του αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα, όπως ο πρώην υφυπουργός Οικονομικών, Πέτρος Δούκας, -ο οποίος είχε προτείνει τη μετοχοποίηση και διανομή του συνόλου της δημόσιας περιουσίας- που δεν πρέπει να αισθάνεται και πολύ καλά τελευταία].

Με την απόκτηση λίγων μετοχών δεν πρόκειται να αλλάξει η σχέση που μας συνδέει με την Τράπεζα. Η συλλογική δύναμη που μας δίνει το δικαίωμα να διαπραγματευόμαστε με ίσους όρους με την εκάστοτε Διοίκηση απορρέει από την ιδιότητά μας ως εργαζόμενοι και όχι ως μικρομέτοχοι. Αν ο σύλλογος εργαζομένων απεμπολεί το ρόλο του εργαζομένου, ενώ από αυτόν ακριβώς απορρέει το ότι αποτελεί θεσμικά [ισότιμο] συνομιλητή, αυτό είναι πρόβλημα. Κι η καλλιέργεια της αυταπάτης της «συνιδιοκτησίας» έχει στόχο ακριβώς να διαρρήξει αυτή τη συλλογικότητα,  υποκαθιστώντας την με την ψευδαίσθηση μιας άλλης, όπου δεν θα υπάρχουν πλέον εργοδότες και εργαζόμενοι αλλά μόνο «εταίροι» που συνεργάζονται για την επίτευξη των στόχων τους, που δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν.

Κατά την ταπεινή μας άποψη, ο ιστορικός ανταγωνισμός κεφαλαίου και εργασίας συνεχίζει να υφίσταται και το σημείο ισορροπίας τους προκύπτει από τον εκάστοτε συσχετισμό δυνάμεων. Ο εκδημοκρατισμός της οικονομίας και η ενίσχυση της κοινωνίας της εργασίας περνούν από θεσμούς και πρακτικές εργατικού ελέγχου και όχι από την αύξηση του ποσοστού συμμετοχής στο μετοχικό κεφάλαιο κατά λίγες μονάδες τοις χιλίοις. Όταν πριν λίγα χρόνια καταργήθηκε αυθαίρετα η μία από τις δύο θέσεις των δημοκρατικά εκλεγμένων αντιπροσώπων των εργαζομένων στο Δ.Σ. της Τράπεζας, το προεδρείο του Συλλόγου το αποδέχτηκε αδιαμαρτύρητα [εάν δεν συναίνεσε κιόλας], επειδή αυτό εξυπηρετούσε τις παραταξιακές σκοπιμότητες της περιόδου. Τώρα μοιάζει σαν να προσπαθεί να την ξαναποκτήσει εξαγοράζοντάς την.

Στην κατεύθυνση αυτή απευθύνεται στη βάση των συναδέλφων όχι για να συναποφασίσουν και να καταθέσουν θέσεις και προτάσεις [με το συμβούλιο καταστημάτων να έχει θαφτεί στα συντρίμμια του Καταστατικού] αλλά για να συνεισφέρουν οικονομικά στο να αποκτήσει ο ΣΥΤΑ μετοχές, αφού αγοράσουν οι ίδιοι τις δικές τους [τι απόθεμα υπάρχει πια;], επισημαίνοντας και υπογραμμίζοντας ότι οι «υψηλόβαθμοι» οφείλουν να δώσουν κάτι τις παραπάνω. Δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς ότι μια ανάλογου μήκους κύματος πρόταση της ΔΑΚΕ στο ξέσπασμα της κρίσης (παρακράτηση απολαβών υψηλόβαθμων στελεχών σε λογαριασμό αποθεματικού) είχε τότε, φυσικά, αντιμετωπιστεί ειρωνικά από το προεδρείο. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που η διοίκηση του Συλλόγου εφαρμόζει τις πρακτικές που (υποτίθεται ότι) στηλιτεύει. Ούτε και παραβλέπεται η ομοιότητα της αντίληψης που προωθείται μέσα απ’ όλα αυτά με την άλλη που, πολιτικά, καταγγέλλεται, εκείνη που ισχυρίζεται ότι για να διασωθεί η ελληνική οικονομία θα πρέπει οι τεμπέληδες και χαραμοφάηδες εργαζόμενοι να κάνουν θυσίες, να δουλέψουν, λες και μέχρι τώρα δε δούλευαν αρκετά, να συνεισφέρουν οικονομικά με το να μη ζητάνε αυξήσεις, λες και μέχρι τώρα πήραν πολλές. Θα ισχυριστούμε βάσιμα πως εμείς και η καθημερινή μας αφοσίωση στη δουλειά είναι αυτά που στηρίζουν την Τράπεζα, τουλάχιστον όσο και οι μέτοχοι με τις επενδύσεις τους, κι όποιος επιθυμεί ας το αμφισβητήσει..

Τα κεντρικό σύνθημα της ανακοίνωσης Νο 107 του ΣΥΤΑ ενόψει της Δ.Ε.Θ. ήταν «Αναδιανομή πλούτου τώρα!». Τελικά, φαίνεται πως εννοούσαν την αύξηση του χρηματικού κεφαλαίου της Τράπεζας από τους μισθούς των εργαζομένων.

Σύστημα αντικινητροδότησης

Για τα μπόνους συνολικά ως πρακτική έχουμε αναφερθεί και παλαιότερα, όμως η εξέλιξη της εφαρμογής τους από τη Διοίκηση φαίνεται πως τα αποδομεί αποτελεσματικότερα, ίσως, από την κριτική μας.

Σειρά έχουν τώρα, λοιπόν, τα «παρατραπεζικά» προϊόντα. Βαφτιστήκαμε σε μια νύχτα ασφαλιστές και χωρίς εφόδια και εκπαίδευση καλούμαστε να προωθήσουμε ασφαλιστικά με πρακτικές πώλησης που ξεκινούν από τον εκβιασμό και καταλήγουν (συνήθως) στην επαιτεία και που σε καμία περίπτωση δε συμβαδίζουν με την ποιότητα εξυπηρέτησης προς την πελατεία που κρατά ζωντανή την Τράπεζα όλα αυτά τα χρόνια στον ανταγωνισμό. Το γεγονός δε ότι η μη επίτευξη στόχων στα προϊόντα αυτά ακυρώνει την οποιαδήποτε επίδοση στις κλασικές τραπεζικές εργασίες, αμφιβάλλουμε κατά πόσο λειτουργεί ως κίνητρο.

Η συνέχεια του έργου είναι λίγο-πολύ γνωστή. Προϊόντα-στόχοι που αλλάζουν κάθε τόσο με τους/τις υπαλλήλους να αναγκάζονται πολλές φορές να τα πουλούν πρώτα στους εαυτούς τους προκειμένου να πιάσουν τους (κατά κανόνα εξωπραγματικούς) στόχους. Αν δε τυχόν αυτοί καλυφθούν, τότε αναθεωρούνται κιόλας για να μην επέρχεται και «εφησυχασμός».

Η σύνδεση μισθών-στόχων είναι ο τρόπος με τον οποίο οι εργοδότες εντατικοποιούν την εργασία μειώνοντας ταυτόχρονα τις συνολικές αμοιβές και παρακάμπτουν τις συλλογικές συμβάσεις προωθώντας την ατομική διαπραγμάτευση. Δεν αναζητούμε τα «δίκαια μπόνους», διεκδικούμε δίκαιες αμοιβές.

ΠΡΟΒΟΛΗ της ταινίας Wobblies στον κινηματογράφο Μικρόκοσμος

WOBBLIES!

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ – IWW

Μια ταινία και ένα comics album για την άλλη Αμερική

Πριν από 1χρόνο κυκλοφόρησε στην Ελλάδα από τις εκδόσεις ΚΨΜ το συλλεκτικό λεύκωμα με σκίτσα, κόμικς και χαρακτικά των γνωστότερων εναλλακτικών σκιτσογράφων της Αμερικής, αφιερωμένη στα 100 χρόνια από την ίδρυση του θρυλικού συνδικάτου των ΗΠΑ, IWW (Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου).

Τώρα, προβάλλεται η ταινία αφιέρωμα στους Wobblies. Στην ταινία περιέχονται σπάνια ντοκουμέντα και αρχειακό υλικό που έρχονται στη δημοσιότητα για πρώτη φορά.

H ταινία των Stewart Bird και Deborah Shaffer, έχει επίσημη Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης, και επίσημη Συμμετοχή στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνο. Η NEW STAR σε πρώτη πανελλαδική προβολή την παρουσιάζει στον κινηματογράφο Μικρόσκοσμος από την Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου 2009.

Την Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου, στις 8.30 μ.μ., πριν από την προβολή της ταινίας, θα γίνει παρουσίαση του βιβλίου και της ιστορίας των Wobblies, στον κινηματογράφο Μικρόκοσμος.

Θα μιλήσει ο Μιχάλης Παπαμακάριος, συντάκτης του περιοδικού ΔΙΦΩΝΟ, για τον πολιτισμό και το κίνημα των Wobblies. Το βιβλίο-λεύκωμα θα παρουσιάσουν οι εκδόσεις ΚΨΜ. θα ακολουθήσει η προβολή της ταινίας.

Κινηματογράφος ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ: Λ. Συγγρού 106, Φιξ (ΜΕΤΡΟ Συγγρού-Φιξ), τηλ. 210-9215305

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ

Τα στοιχεία της έρευνας

Η αντίστροφη αξιολόγηση διενεργήθηκε από την Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής με στόχο την καταγραφή της καθημερινότητας στους χώρους εργασίας. Πραγματοποιήθηκε από την 1^η ως τη 12^η Ιουνίου, μέσω ερωτηματολογίων που απεστάλησαν σε 1.064 εργαζόμενους/ες στην Τράπεζα, στη βάση των στοιχείων του οργανογράμματος του Φεβρουαρίου 2009 (με τις μετέπειτα μετακινήσεις). Η συλλογή των στοιχείων έγινε μέσω απαντητικών επιστολών που οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να ταχυδρομήσουν σε ειδική ταχυδρομική θυρίδα. Το μέγεθος του πληθυσμού που συμμετείχε ήταν 264 άτομα, δηλαδή 24,81% (συμπεριλαμβάνουμε εδώ και 7 ερωτηματολόγια που έφτασαν μετά την Τετάρτη, 17/6). Για τη σύνθεση εκείνων που απάντησαν δείτε εδώ.

Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι, με βάση τα στοιχεία που είχαμε στη διάθεσή μας, η μόνη στάθμιση που μπορούσε να γίνει ήταν ως προς το φύλο. Παρά το ότι η συμμετοχή των γυναικών στην αντίστροφη αξιολόγηση, αν και ισότιμη (49,4% άντρες / 50,6% γυναίκες), είναι αναλογικά μικρότερη του αριθμού τους στη σύνθεση του συνόλου του πληθυσμού (42,6% άντρες / 57,4% γυναίκες), η στάθμιση ως προς τη διάσταση αυτή δεν τροποποιεί σημαντικά τα αποτελέσματα. Ως εκ τούτου, δε συμπεριλαμβάνεται παρακάτω.

Στα διαγράμματα που παρατίθενται εδώ, τα ΔΑ [Δεν απαντώ] συμπεριλαμβάνονται στις λεπτομερείς παρουσιάσεις, όχι στις συνοπτικές (σε «πίτα»), γι’ αυτό υπάρχει και μια μικρή διαφοροποίηση στα ποσοστά. Επίσης, στην ανάλυση των στοιχείων δε γίνεται αναφορά σε ποσοστά μικρότερα του 3%, τα οποία αναλογούν σε πολύ μικρό αριθμό απαντήσεων, κι άρα συνεπάγονται μια αδυναμία εξαγωγής ασφαλών συμπερασμάτων.

Στο σημείο αυτό, αφού ευχαριστήσουμε ξανά θερμά όσους κι όσες συμμετείχαν στην αντίστροφη αξιολόγηση, αποτιμώντας συνολικά τη διαδικασία, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι για μας ήταν ένα εξαιρετικής σημασίας εγχείρημα το οποίο έπρεπε να διεκπεραιωθεί. Αυτό δε σημαίνει ότι, εκ των υστέρων, με την πείρα που αποκτήσαμε και σε επίπεδο τεχνογνωσίας, δε διαπιστώνουμε πράγματα που θα έπρεπε να έχουν γίνει αλλιώς: για παράδειγμα, ο δισταγμός μας να συμπεριλάβουμε στις «κοινωνικο-δημογραφικές» ερωτήσεις μία που να αφορά τη θέση των συμμετεχόντων στην έρευνα σε δίκτυο ή διοίκηση, δε μας επέτρεψε να σταθμίσουμε ως προς αυτή τη διάσταση τα αποτελέσματα και να εξάγουμε πιο σαφή συμπεράσματα σε ό,τι αφορά κάποια ζητήματα, όπως π.χ. την αξιολόγηση του οργανόγραμματος και μια ενδεχόμενη διαφοροποίηση στη στάση των μεν και των δε απέναντί σ’ αυτό.

Τα στοιχεία που προέκυψαν από την αντίστροφη αξιολόγηση, τα οποία παρουσιάζονται και αναλύονται παρακάτω, αναδεικνύουν κάποιες σημαντικές τάσεις που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη από την εργασιακή κοινότητά μας και τα θεσμικά της όργανα, κι αν μη τι άλλο, να αποτελέσουν τη βάση μιας συζήτησης γύρω από την πραγματικότητα που βιώνουμε στους χώρους δουλειάς, αλλά και μετά το πέρας του ωραρίου [συν τις –πληρωμένες ή όχι- υπερωρίες]. Ούτως ή άλλως είναι τα μόνα στοιχεία που διαθέτουμε για να μπορέσουμε να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη ως σύνολο, κι όχι ως μεμονωμένα άτομα.

Για τα αποτελέσματα δείτε εδώ.

Με την ελπίδα να υπάρξουν κι άλλες παρόμοιες και μακάρι καλύτερα οργανωμένες αντίστοιχες πρωτοβουλίες,

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

http://protergatt.wordpress.com/

protergatt@gmail.com

ΤΘ 72157 Ηλιούπολη 16310

Την Πέμπτη, 18 Ιουνίου, πραγματοποιήθηκε το δεύτερο στάδιο της διαδικασίας της αντίστροφης αξιολόγησης. Αφού ευχαριστήσουμε θερμά τους συναδέλφους που παρέστησαν στη διαδικασία, συνεισφέροντας σημαντικά σ’ αυτήν, λειτουργώντας και σαν μια άτυπη «ελεγκτική επιτροπή», θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η διαδικασία που ακολουθήθηκε ήταν η εξής:

Οι φάκελοι καταμετρήθηκαν, ανοίχτηκαν, έγινε η εισαγωγή των στοιχείων στο ειδικό πρόγραμμα στατιστικής ανάλυσης και μετά ακολούθησε μια παρουσίαση των αποτελεσμάτων που ήταν δυνατό να εξαχθούν άμεσα, ορισμένα από τα οποία δημοσιοποιούνται σήμερα (βλ. εδώ) μαζί με τον οικονομικό απολογισμό (βλ. εδώ).

Να επισημάνουμε στο σημείο αυτό ότι τόσο τα έγγραφα των ΕΛΤΑ όσο και τα ίδια τα ερωτηματολόγια θα κρατηθούν στο αρχείο της Πρωτοβουλίας για ένα εύλογο χρονικό διάστημα, ούτως ώστε να είναι δυνατός, ανά πάσα στιγμή, ο έλεγχος κι η επιβεβαίωση των αποτελεσμάτων της έρευνας. Η πρόσβαση σ’ αυτά είναι ελεύθερη, με την προϋπόθεση βέβαια να γίνονται σεβαστοί οι κανόνες που τηρήθηκαν καθ’ όλη τη διαδικασία. Τα στατιστικά στοιχεία φυλάσσονται σε έναν Η/Υ και οποιοδήποτε μέλος του Συλλόγου επιθυμεί μπορεί να έρθει να κάνει τη δική του επεξεργασία εκεί: τα ίδια τα στοιχεία όμως δεν πρόκειται να «εκχωρηθούν» σε κανέναν.

Ευχαριστούμε θερμά τη διεύθυνση και το προσωπικό του Εργαστηρίου Πολιτικής Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών για την παραχώρηση του χώρου και της υποδομής του, καθώς και γενικότερα για τη ζεστή φιλοξενία.

__________

Τα πρώτα αποτελέσματα

Συγκεντρώθηκαν 257 ερωτηματολόγια από τα 1064 που είχαν σταλεί με βάση το οργανόγραμμα του Φεβρουαρίου (το οποίο ήταν εξαιρετικά χρήσιμο απ’ αυτή την άποψη), 248 μέσω ΕΛΤΑ και 9 μέσω εσωτερικής αλληλογραφίας. Κάποιες απαντητικές επιστολές που έφτασαν μετά τις 17/6 δε συμπεριλαμβάνονται στον παραπάνω αριθμό, θα ληφθούν όμως υπόψη στη διαδικασία: δεν έχουμε περιθώριο να αγνοήσουμε καμία άποψη που επιθυμεί να εκφραστεί.

Όταν ξεκίναγε αυτή η διαδικασία δεν μπορούσαμε παρά να ελπίζουμε ότι, στην καλύτερη περίπτωση, τα ερωτηματολόγια θα έφταναν τα 70-80, εάν και εφόσον οι άνθρωποι που αποφάσισαν πέρσι να ψηφίσουν την Πρωτοβουλία εξακολουθούσαν να την εμπιστεύονται.

Κι η προσμονή που είχαμε ήταν ακριβώς αυτή: να κάνουμε μια στοιχειώδη καταγραφή αυτής της τάξης, του 6,5-7,5% των εργαζομένων στην Τράπεζα, και δη των «συμπαθούντων» την Πρωτοβουλία, γνωρίζοντας ότι αυτό θα συνεπαγόταν μια μάλλον μη αντιπροσωπευτική εικόνα ως προς τις απόψεις που θα καταγράφονταν.

Η υπέρβαση αυτού του αριθμού κατά 180 ερωτηματολόγια όμως, με τη συμμετοχή να φτάνει το 24,16%, ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες μας, πόσο μάλλον τις βεβαιότητές μας. Λαμβάνοντας υπόψη, αφενός, την απόφαση του ΔΣ του ΣΥΤΑ για μη συμμετοχή στην αντίστροφη αξιολόγηση και, αφετέρου –και κυρίως-, τον κόπο που συνεπαγόταν, εν μέσω φόρτου εργασίας και οικογενειακών υποχρεώσεων, το να πάτε στα ΕΛΤΑ για να στείλετε την απαντητική επιστολή χωρίς να έχετε καμιά υποχρέωση να το κάνετε, δεν μπορούμε παρά να θεωρήσουμε το βαθμό συμμετοχής καθόλου αυτονόητο.

Το ποσοστό της συμμετοχής και –κυρίως- η ισορροπημένη κατανομή των απαντήσεων σε ό,τι αφορά τα «κοινωνικο-δημογραφικά» στοιχεία, επιτρέπουν να δούμε την αντίστροφη αξιολόγηση σαν κάτι παραπάνω από μια απλή -αναμφίβολα σημαντική ούτως ή άλλως- καταγραφή των απόψεων εκείνων που συμμετείχαν σ’ αυτήν: όπως διαφαίνεται από τα αποτελέσματα, αναδεικνύονται ξεκάθαρα κάποιες τάσεις που δεν μπορούν να αγνοηθούν κατά την εκπροσώπησή μας σε συνδικαλιστικό επίπεδο, πόσο μάλλον από εκείνους που διαχειρίζονται την καθημερινότητά μας στον εργασιακό χώρο εκ μέρους της εργοδοσίας. Ιδιαίτερα δε καθώς στην αντίστροφη αξιολόγηση κληθήκαμε να εκφράσουμε αυτό που ήδη συμβαίνει, αυτό που ήδη θεωρούμε δεδομένο και πραγματικό, κι όχι να μιλήσουμε στη βάση αμφισβητούμενων υποθέσεων, για το τι πρόκειται να κάνουμε ή να πιστέψουμε κάποτε [κατ’ αντιστοιχία με απαντήσεις σε ερωτήσεις του τύπου: «Τι θα ψηφίζατε εάν οι εκλογές ήταν σήμερα»]. Άρα εδώ έχουμε να κάνουμε με μια πραγματική καταγραφή της εμπειρίας όσων απαντήσαμε.

Αν και, σε κάθε περίπτωση, οι απαντήσεις αφορούν πρωτίστως εκείνους/ες που τις δίνουν, η αναγωγή των αποτελεσμάτων στο σύνολο των εργαζομένων, στο βαθμό που ο καθένας/η καθεμιά από μας, με βάση την εμπειρία του/της στη μικρή μας κοινότητα και γνωρίζοντας καλά το κλίμα της, θα θεωρήσει ότι υπάρχει περιθώριο να γίνει, μπορεί να μας δώσει τη δυνατότητα να έχουμε μια πρώτη απεικόνιση των θέσεων και των απόψεων που υπάρχουν ανάμεσά μας.

Από την πλευρά μας, δε θα κάνουμε καμιά αναγωγή στο σύνολο κατά την παρουσίαση των αποτελεσμάτων. Η στάθμιση των αποτελεσμάτων θα προϋπέθετε να είχαμε στη διάθεσή μας στοιχεία τα οποία διαθέτει μόνο η διεύθυνση ανθρώπινου δυναμικού (κατανομή των εργαζομένων ανά ηλικία, έτη εργασίας, ύψος αμοιβών, κ.α.). Άλλωστε, είπαμε, προσπαθούμε να κάνουμε μια έρευνα με επιστημονικούς όρους και δε θα διακινδυνεύσουμε τη σοβαρότητά της προς χάριν του εντυπωσιασμού.

Σε κάθε περίπτωση, τα αποτελέσματα που θα εξαχθούν αφορούν τουλάχιστον τις απόψεις των 257 (και πλέον) εργαζομένων που συμμετείχαμε στην αντίστροφη αξιολόγηση. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Θα θέλαμε λοιπόν να σας ευχαριστήσουμε όλους και όλες θερμά για τη συμμετοχή σας, η οποία, τόσο από τον αριθμό των απαντητικών επιστολών, όσο και από την κατανομή των απαντήσεων ανά ερώτημα, είναι προφανές ότι ξεπέρασε παραταξιακά στεγανά (με βάση πάντα τα αποτελέσματα των περσινών εκλογών). Αυτό μπορούμε να το πούμε με βεβαιότητα παρότι η παραταξιακή ένταξη των ανθρώπων που συμμετείχαν δεν υπάρχει τρόπος να διαπιστωθεί και άρα να σταθμιστεί: δε ζητήσαμε από κανέναν να δηλώσει τι ψήφισε. Αυτό άλλωστε δεν αφορά ούτε εμάς, ούτε και καμία έρευνα που στόχο έχει να καταγράψει τις απόψεις όλων μας για την κατάσταση στον εργασιακό μας χώρο. Στις κοινωνικές έρευνες άλλωστε, η όποια απόπειρα στάθμισης δε γίνεται με βάση τις πολιτικές απόψεις, αλλά με βάση δημογραφικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά (ηλικία, φύλο, εισόδημά, κ.α.).

Κυρίως όμως, όπως διαφάνηκε ήδη από τα πρώτα αποτελέσματα, η συμμετοχή ξεπέρασε τα στεγανά μίας και μόνο οπτικής για τα πράγματα. Αυτό ενισχύει την πεποίθηση ότι στην Τράπεζα υπάρχει κόσμος που, ανεξάρτητα με το τι ψηφίζει και πιστεύει, θέλει να εκφράσει τις απόψεις του και να συμμετάσχει ενεργά σε συλλογικές διεργασίες. Ένας κόσμος που δε θεωρεί δεδομένες και αναπόφευκτες τις δυσκολίες της εργασιακής του καθημερινότητας, που επιθυμεί να τις συζητήσει, ακόμα και να τις αλλάξει.

Το στοίχημα της αντίστροφης αξιολόγησης, το να μπορέσουμε να εκφράσουμε τους προβληματισμούς μας, επιτεύχθηκε. Το τι θα το κάνουμε μέσα στο Σύλλογό μας αυτό είναι ένα δεύτερο στοίχημα. Και αυτό θα το κερδίσουμε όλοι και όλες μαζί. Στο κάτω-κάτω, 257 άνθρωποι δεν είμαστε και λίγοι: μπορούμε και να συζητήσουμε και να προχωρήσουμε υλοποιώντας τις προτάσεις μας, μία από τις οποίες εξάλλου ήταν και η αντίστροφη αξιολόγηση.

Σε ό,τι αφορά τώρα εμάς: περάσαμε καλά, δεθήκαμε μεταξύ μας και κυρίως κάναμε κάτι που άξιζε τον κόπο. Η ιδέα για την αντίστροφη αξιολόγηση μετουσιώθηκε σε πράξη και διεκπεραιώθηκε σε όλα της τα στάδια, από μια ομάδα εργαζομένων που -πρωτοβουλιακά, αυτοοργανωμένα και μακριά από κάθε είδους εμπορευματική διαμεσολάβηση και κομματική ή άλλη χειραγώγηση- ανέλαβε και την έφερε σε πέρας παρά τις σημαντικές τεχνικές και άλλες δυσκολίες, ξεπερνώντας τα όποια κενά είχαμε στην τεχνογνωσία με τη μέθοδο της αλληλοδιδακτικής, μέσω πιο εξειδικευμένων φίλων, κυρίως όμως με αρκετή προσωπική δουλειά.

Με τα περιορισμένα μέσα που είχαμε στη διάθεσή μας, που δεν αφορούν μόνο την οικονομία του πράγματος, αλλά και τις ώρες που μπορέσαμε να διαθέσουμε ως κανονικοί/ες εργαζόμενοι/ες στην υλοποίηση μιας έρευνας τέτοιου μεγέθους, προσπαθήσαμε να κάνουμε κάτι παραπάνω από αυτό που λογικά θα μπορούσαμε. Και θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε στην ίδια κατεύθυνση μέχρι την ολοκλήρωση της έρευνας, αλλά και μετά. Με τα λάθη και τις αδυναμίες μας.

Ο πήχης ανέβηκε σε ό,τι αφορά τόσο την Πρωτοβουλία όσο και το Σύλλογό μας γενικότερα. Κι όλοι/ες αποκομίσαμε κάτι από αυτό το εγχείρημα: εκείνοι/ες που βοήθησαν στην υλοποίησή του, εκείνοι/ες που συμμετείχαν εκφράζοντας τις απόψεις τους μέσα απ’ αυτό, αλλά κι εκείνοι/ες που απλώς επεξεργάστηκαν μέσα τους και συζήτησαν μεταξύ τους την καθημερινότητά μας στην Τράπεζα, χωρίς να συμμετάσχουν. Ακόμα κι αυτοί που πολέμησαν την αντίστροφη αξιολόγηση με πρωτόγνωρη σφοδρότητα, ακόμα κι η εργοδοσία, που μάλλον θα αναγκαστούν να δώσουν σημασία στις αδύναμες μεμονωμένες φωνές που όταν ακόυγονται όλες μαζί κάνουν αρκετό θόρυβο.

 Ευχαριστούμε θερμά όσους κι όσες συμμετείχαν στην αντίστροφη αξιολόγηση.

Ευχαριστούμε επίσης κι εκείνους/ες που θα ήθελαν να το κάνουν, αλλά δεν το έκαναν για λόγους που τους υπερέβαιναν.

Ζητάμε εκ των προτέρων την κατανόησή σας στην περίπτωση που δεν καταφέρουμε να έχουμε ολοκληρώσει την επεξεργασία των αποτελεσμάτων την Παρασκευή, 26/6, αν και αυτός είναι ο στόχος μας.

__________

Για τη διαδικασία επεξεργασίας

των στοιχείων της αντίστροφης αξιολόγησης 

Την Πέμπτη, 18 Ιουνίου, στις 4 μ.μ., θα βρισκόμαστε στο Εργαστήριο Πολιτικής Επικοινωνίας του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών [Ξενοφώντος 4, 6^ος όρ. -Σύνταγμα*], όπου και σας περιμένουμε για να κάνουμε μαζί την καταμέτρηση των απαντητικών επιστολών που συγκεντρώθηκαν.

Στη συνέχεια, θα προχωρήσουμε στην καταγραφή των στοιχείων στο ειδικό πρόγραμμα στατιστικής ανάλυσης, σε τρεις Η/Υ που θα εγκατασταθούν ακριβώς γι’ αυτό το λόγο στην αίθουσα που θα μας φιλοξενήσει. Στη φάση αυτή, κάθε βοήθεια είναι σημαντική, καθώς στόχος μας είναι, παράλληλα, να γίνεται και η επαλήθευση της αντιστοιχίας των στοιχείων που θα περνιούνται στο πρόγραμμα με τις απαντήσεις στα ερωτηματολόγια κι ο έλεγχος αυτός να γίνεται από ανεξάρτητους παρατηρητές.

Μετά από αυτή τη διαδικασία θα ακολουθήσει η ανακοίνωση του αριθμού των ερωτηματολογίων που συγκεντρώθηκαν και του οικονομικού απολογισμού της έρευνας.

 Σας περιμένουμε. Η παρουσία σας θα είναι τιμή για μας.

Ευχαριστούμε θερμά τους/τις συναδέλφους/ισσες που συμμετείχαν στη διαδικασία από την 1^η έως τη 12^η Ιουνίου.

ΥΓ. Θα υπάρχει καφές και ό,τι άλλο χρειάζεται από τους συνεταιρισμούς των Ζαπατίστας της Τσιάπας και άλλους αντίστοιχους (βλ. http://sporos.org/). Άρα, ελάτε με «άδεια χέρια».

* Η Ξενοφώντος είναι η 1^η παράλληλος της Όθωνος, ακριβώς στο ύψος της πλατείας Συντάγματος.

Για την αντίστροφη αξιολόγηση

Να υπενθυμίσουμε ότι σήμερα, Παρασκευή, 12 Ιουνίου, είναι η καταληκτική ημερομηνία για την αποστολή των ερωτηματολογίων (Για το ερωτηματολόγιο δείτε εδώ).

Ευχαριστούμε θερμά τους/τις συναδέλφους/ισσες που έχουν ήδη αποστείλει τις απαντητικές επιστολές, καθώς κι εκείνους/ες που πρόκειται να το κάνουν σήμερα.

 _________ 

Για τη διαδικασία

Θα περιμένουμε μέχρι την Τετάρτη, 17/6, ούτως ώστε να φτάσουν στη θυρίδα της Πρωτοβουλίας όλα τα ερωτηματολόγια που θα έχουν σταλεί μέχρι το τέλος της προθεσμίας.

Την Πέμπτη, 18/6, τα ερωτηματολόγια θα μεταφερθούν και θα ανοιχτούν στο Εργαστήριο Πολιτικής Επικοινωνίας του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών [Ξενοφώντος 4, 6^ος όρ. –Σύνταγμα], θα καταμετρηθούν και θα αρχίσει η καταγραφή των στοιχείων στο ειδικό πρόγραμμα στατιστικής ανάλυσης. Η διαδικασία θα ξεκινήσει στις 4 μ.μ. και είναι ανοιχτή. Μπορείτε να παραστείτε απλώς ή και να βοηθήσετε στον έλεγχο των στοιχείων που θα περνιούνται στους Η/Υ. Μετά από αυτή τη διαδικασία θα ανακοινωθεί ο αριθμός των ερωτηματολογίων που συγκεντρώθηκαν και ο οικονομικός απολογισμός της έρευνας.

Η επεξεργασία των στοιχείων θα γίνει τις επόμενες μέρες, με τους ρυθμούς που δύνανται να την κάνουν οι φίλοι κι οι φίλες υποψήφιοι/ες διδάκτορες που μας βοηθάνε, οι οποίοι/ες, παρά τη δεδομένη προθυμία τους, είναι και φοιτητές/τριες και εργαζόμενοι/ες, κι άρα πραγματοποιούν την έρευνα αυτή στον ελεύθερο χρόνο τους, τον οποίο οφείλουμε να σεβαστούμε.

Την Παρασκευή, 26/6, ευελπιστούμε ότι θα είμαστε σε θέση να παρουσιάσουμε τα αποτελέσματα.

_________ 

Περί αξιοπρέπειας

Για εκείνους που έχουν διαμορφωθεί ως προσωπικότητες –και ως συνδικαλιστικές παρατάξεις- μέσα σε κομματικά γραφεία, είναι πολύ δύσκολο ακόμα και το να διανοηθούν ότι απλοί εργαζόμενοι/ες, από τη διοίκηση και το δίκτυο, από τα διπλανά γραφεία, μπορούν, αν το αποφασίσουν, να πάρουν το λόγο, με όλες τις δυσκολίες που αυτό συνεπάγεται, και να μιλήσουν για την εργασιακή καθημερινότητά τους.

Και, για αυτούς, η όποια αντίστοιχη πρωτοβουλία –άρα και η Πρωτοβουλία- πρέπει να αποδοθεί κάπου, να χαρακτηριστεί ως το μακρύ χέρι κάποιου: αρχικά της –μειοψηφούσας- ΔΗΣΚ, στη συνέχεια του ΚΚΕ, μετέπειτα του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και της ΔΑΚΕ και, προσεχώς, όταν εξαντληθεί το φάσμα των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων, και της Αλ Κάιντα. Οποιουδήποτε, αρκεί να «εξηγηθεί» το παράδοξο μιας Πρωτοβουλίας που κάνει πράγματα χωρίς να έχει έναν συνδικαλιστικό ή κομματικό «μπαμπά» από τον οποίο να αντλεί κάλυψη. Καμία κάλυψη. Εδώ είμαστε, με τα ονόματα και τα πρόσωπά μας.

Χωρίς καβάτζες. Χωρίς προσβάσεις στην εργοδοσία, τη διεύθυνση προσωπικού ή την πλειοψηφία του ΔΣ -την πλειοψηφούσα ΔΗΣΚ δηλαδή- για να επιλύσουν κανένα πρόβλημα μας ή να μας «προστατεύσουν».

Χωρίς καμία διασφάλιση. Εξού και το 10ωρο στη δουλειά στην Τράπεζα, κάθε μέρα, κάθε βδομάδα, κάθε μήνα, που μας πνίγει όπως όλους και όλες τους/τις υπόλοιπους/ες και δε μας αφήνει περιθώρια «ελεύθερου» χρόνου, στον οποίο να μπορούμε να ασχοληθούμε με την άνεσή μας με το συνδικαλισμό, αναλωνόμενοι/ες σε συνεχείς ανακοινώσεις. Γιατί εμάς ο συνδικαλισμός ΔΕΝ είναι μέσα στο οκτάωρό μας.

Χωρίς ταμεία (κομματικά, απεργιακά, κ.α.), χωρίς δημόσιο χρήμα, μυστικά κονδύλια, επιχορηγήσεις ή οποιουδήποτε είδους οικονομική «ενίσχυση» -άρα και έλεγχο από «ευγενικούς χορηγούς».

Ρεφενέ. Έτσι καλύπτουμε το οικονομικό κόστος των πρωτοβουλιών μας. Εξού και οι ανακοινώσεις-φωτοτυπία αντί ιλουστρασιόν φυλλαδίων, κι όλα τα άλλα όχι και τόσο εμφανίσιμα και εντυπωσιακά.

Χωρίς να τα ξέρουμε όλα. Κι έτσι, ρεφενέ, μέσω καλών φίλων, προσπαθούμε να κάνουμε μια έρευνα με επιστημονικούς και σοβαρούς όρους, καλύπτοντας μέσω εκείνων τα κενά που έχουμε εμείς στις γνώσεις μας. Θα ήταν προτιμότερο να πληρωνόταν αδρά μια εταιρεία από το ταμείο του ΣΥΤΑ για να το κάνει «τεχνοκρατικά» (χωρίς φυσικά να διασφαλίζεται καμιά αντικειμενικότητα στη διαδικασία, ο πελάτης παραγγέλνει ό,τι επιθυμεί); Ας το κάνουν έτσι εκείνοι που έχουν τη δυνατότητα να καθορίζουν τις ενέργειες του ΔΣ του Συλλόγου. Εμείς πάμε μέχρι εκεί που μπορούμε. Αλλά μέχρι εκεί θα πάμε.

Για να μη μείνουμε στη σιωπή. Το να μην αναγνωρίζεται μια θετική πρωτοβουλία κάποιων εργαζομένων είναι μέσα στα πλαίσια της –στενόμυαλης ίσως- παραταξιακής στρατηγικής. Δυστυχώς, στο δικό μας Σύλλογο, κάποιοι πάνε ακόμα πιο μακριά: η αντίστροφη αξιολόγηση καταδικάζεται και καλούμαστε να «μην απαντήσουμε». Δηλαδή, να μη μιλήσουμε.

Τι αντιπροτείνουν; Να μείνουμε στη σιωπή. Για μια ακόμα φορά. Για πόσα χρόνια ακόμα θα συνεχίσουμε να μένουμε στη σιωπή; Για πόσο καιρό ακόμα θα συνεχίσουν κάποιοι να υπερασπίζονται αυτό το μοντέλο με αποφασιστικότητα μεγαλύτερη από αυτή με την οποία υπερασπίζονται τα δικαιώματά μας; Για πόσο ακόμα θα εξακολουθήσουν να αντιμετωπίζουν τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες σαν υπηκόους τους;           

Κι η εργοδοσία; Η εργοδοσία μπορεί, για άλλη μια φορά, να γελάει: το προεδρείο φροντίζει για μια ακόμη φορά ο σύλλογος να αναλωθεί σε εσωτερικές διαμάχες και τα πραγματικά ζητήματα να μείνουν πίσω, να μην καταγραφούν, να μην αναδειχθούν.

Αν κάποιοι θέλουν να παίξουν αυτό το ρόλο, ας το κάνουν. Θα έχουν αναμφίβολα κάποια επιτυχία ως συνήθως. Εμείς προχωράμε και κάνουμε αυτό που πιστεύουμε. Και θα φτάσουμε μέχρι εκεί που μπορούμε, όσοι και όσες επιθυμούμε να πάμε παραπέρα.

Η διαφορά είναι διαφορά. Και δεν κρύβεται.

________________________

  Προς εκείνους που συντάσσουν και υπογράφουν τις ανακοινώσεις του ΔΣ

Τους οποίους καλούμε –ξανά- στην καταμέτρηση των ερωτηματολογίων, όπως άλλωστε κι όλα τα μέλη του ΔΣ

Επειδή, όσο κι αν κατά καιρούς παρουσιάζονται εξίσου υπερκομματικοί με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ανήκουν στη μεγάλη δημοκρατική παράταξη (πράγμα το οποίο εξάλλου, όποτε το καλούν οι συνθήκες, το προβάλλουν επαρκώς), θα έπρεπε να ξέρουν ότι τα πιστοποιητικά φρονημάτων έχουν καταργηθεί προ πολλού, κι ότι το «αποταξάμην [την ανανεωτική αριστερά, το κομμουνιστικό κόμμα, ή όποια άλλη πολιτική δύναμη]» ταιριάζει μάλλον σε διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα σε εκκλησίες κι όχι σε Συλλόγους. Υποπτευόμαστε, βάσιμα, ότι ακόμα κι αν, στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, έμπαιναν μαζί μας στο παραβάν ή επιτηρούσαν την παραμονή μας στην παραλία από την ανατολή έως τη δύση του ηλίου, θα συνέχιζαν να χρησιμοποιούν το ίδιο επιχείρημα, ταυτίζοντάς μας μια με τη μία και μια με την άλλη κομματική δύναμη. Και μια και φτάσαμε στην εποχή της χούντας και του εμφυλίου, να θυμίσουμε ότι τότε –και για αρκετά χρόνια μετά, κατά το μετεμφυλιακό κράτος- εκείνοι/ες από τους οποίους απαιτούνταν δηλώσεις μετανοίας όταν αρνούνταν να τις υπογράψουν το έκαναν κυρίως, όχι γιατί ήταν μέλη του ΚΚΕ –πολλοί άλλωστε απ’ αυτούς δεν ήταν-, αλλά γιατί δεν είχαν καμιά διάθεση να διαπραγματευτούν την αξιοπρέπειά τους.

Η Πρωτοβουλία γεννήθηκε πέρσι στο γκισέ και στο δρόμο. Εκεί υπάρχει, κι εκεί λογοδοτεί: στην εργασιακή καθημερινότητα και στους αγώνες για ένα καλύτερο, όχι αύριο αλλά, σήμερα. 

_______________________

1-12 Ιουνίου:

Μιλάμε για την καθημερινότητά μας στη δουλειά

Για τη γενική συνέλευση του Συλλόγου μας και το ερωτηματολόγιο

Γυρνώντας από τις κάλπες ή τις παραλίες, επιστρέφουμε στην ίδια εργασιακή πραγματικότητα όπου, όσο κι αν το εκλογικό αποτέλεσμα δημιουργεί προσδοκίες σε πολλούς ανάμεσά μας για το απώτερο μέλλον, άμεσα τίποτα δεν έχει αλλάξει και τα προβλήματα που βιώναμε μέχρι την προηγούμενη Παρασκευή μάς περιμένουν κι από σήμερα.

Η αλλαγή προϋποθέτει τη δική μας ενεργή συμμετοχή, σε όλα τα επίπεδα του δημόσιου βίου, αλλά πρωτίστως στους χώρους όπου εργαζόμαστε και, άρα, ζούμε για πάρα πολλές ώρες κάθε μέρα.

Για το δικό μας εργασιακό χώρο λοιπόν:

1-12 ιουνίου: Αντίστροφη αξιολόγηση

 Για το ερωτηματολόγιο δείτε εδώ

Η αντίστροφη αξιολόγηση, η διαδικασία αξιολόγησης από εμάς της Τράπεζας και των συνθηκών εργασίας και ζωής που μας προσφέρει συνεχίζεται. Η συμμετοχή μέχρι τώρα είναι παραπάνω από ικανοποιητική, με μια ανταπόκριση που φαίνεται, κρίνοντας από τον αριθμό των ερωτηματολογίων που έχουν ήδη συγκεντρωθεί, να ξεπερνάει τα παραταξιακά στεγανά. Δεν πρόκειται άλλωστε για ένα είδος ψηφοφορίας, αλλά για μια προσπάθεια καταγραφής όλων των διαφορετικών απόψεων.

Να υπενθυμίσουμε ότι η τελική ημερομηνία για την αποστολή είναι Παρασκευή, 12 Ιουνίου.

Στο σημείο αυτό, αφού ευχαριστήσουμε τον Πρόεδρο του Συλλόγου μας για τη μεγάλη σημασία που έδειξε ότι αποδίδει στο ερωτηματολόγιο, με –ολόκληρη- την ανακοίνωση 87 και με τη σχετική αναφορά του στην 88 (θα πρέπει να υποθέσουμε ότι το «δημοσκόποι» εμάς αφορούσε κι όχι εταιρίες τύπου V-PRC, MRB, κ.α. αν και σ’ αυτή την περίπτωση η αναφορά αυτή θα αποκτούσε νόημα), θα πρέπει να σημειώσουμε ότι:

Οι απαντήσεις στην επίθεση που δεχθήκαμε και την απόπειρα ουσιαστικά λογοκρισίας από πλευράς του προεδρείου του Συλλόγου, επιλέξαμε να δοθούν μετά το τέλος της διαδικασίας. Θα ήταν ίσως προς το συμφέρον του εγχειρήματος από πλευράς τακτικής, μετά από το ολίσθημα του προεδρείου, να διατηρούμε το θέμα κάθε μέρα στην επικαιρότητα με έναν πόλεμο ανακοινώσεων. Δεν μας ενδιαφέρει, ωστόσο, να λειτουργούμε με όρους [παρα-]πολιτικού μάρκετινγκ σε βάρος των συναδέλφων/ισσών που ξεκλέβουν με δυσκολία κάποια λεπτά από την πίεση της δουλειάς τους για να τα αφιερώσουν στο διάβασμα μιας ανακοίνωσης. Παρά την αντίληψη που μπορεί να έχουν άλλοι παράγοντες, εμείς θεωρούμε ότι απευθυνόμαστε σε σκεπτόμενους/ες κι ελεύθερους/ες εργαζόμενους/ες που έχουν το κριτήριο να αξιολογούν τις θέσεις και τις προσπάθειες κάθε πλευράς χωρίς να χρειάζονται υποδείξεις.

Επειδή λοιπόν αυτή τη φορά το προεδρείο υπερέβη τα εσκαμμένα, θα χρειαστεί να επανέλθουμε για να δοθεί μια απάντηση στα «επιχειρήματά» του, όταν και όπως πρέπει.

Προς το παρόν αρκούμαστε στο να επισημάνουμε ότι:

Κάποια στιγμή, θα πρέπει να αποφασίσουμε όλοι ότι, στο συνδικαλισμό, οι όποιες παρατάξεις οφείλουν να έχουν ως κύριο στόχο τους την εργοδοσία και όχι τις άλλες φωνές. Και ότι οι διαφωνίες πρέπει να έχουν να κάνουν, όχι με το πώς φιμώνεται η μειοψηφία ενός ΔΣ από την πλειοψηφία του, αλλά με διαφορετικές προσεγγίσεις για τον κοινό στόχο, την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της κοινότητάς μας, αυτής των εργαζομένων.

Αφού συμφωνήσουμε σ’ αυτόν τον κοινό στόχο, θα πρέπει τουλάχιστον να μάθουμε να αναγνωρίζουμε θετικές πρωτοβουλίες που δεν έτυχε να πάρουμε εμείς, ασκώντας τους ασφαλώς εποικοδομητική κριτική.

Το να βγάζει η κυρίαρχη παράταξη ενός ΔΣ ανακοίνωση (το ύφος της οποίας πιθανώς θα χαροποιούσε την εργοδοσία) για μια πρωτοβουλία μια άλλης παράταξης του ίδιου Συλλόγου, είναι ιδιαίτερα απογοητευτικό. Πόσο μάλλον όταν την υπογράφει ως ΔΣ κι όχι ως παράταξη, καθιστώντας την έτσι καταγγελία ενός ΔΣ απέναντι στην πρωτοβουλία μιας συνιστώσας των εργαζομένων.

Η πλειοψηφία του ΔΣ είχε μια ακόμα ευκαιρία να αποδείξει έμπρακτα ότι η κριτική που κατά καιρούς της ασκείται για αυταρχική συμπεριφορά και για μη διασφάλιση του δικαιώματος έκφρασης των εργαζομένων είναι άδικη. Δυστυχώς, επιμένει να επιβεβαιώνει το εντελώς αντίθετο.

Λίγα λόγια για τη γενική συνέλευση του συλλόγου μας της 03-06-2009

(για τους/τις πολλούς/ες που, δυστυχώς, δεν ήταν εκεί)

 Η συμμετοχή

Η συμμετοχή ήταν μικρότερη από άλλες χρονιές. Η κινητοποίηση του προεδρείου του Συλλόγου άλλωστε ήταν πολύ περιορισμένη σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή (πιθανότατα επειδή η φετινή συνέλευση δε συνοδευόταν από εκλογές). Επισκέψεις σε καταστήματα δεν έγιναν και η, μέσω ανακοίνωσης, «απειλή» για καταλήψεις κτιρίων όπου δε θα αποχωρούσαν οι εργαζόμενοι/ες στην ώρα τους, φυσικά δε λήφθηκε σοβαρά υπόψη από κανένα. Κάποια καταστήματα έκλεισαν στις 6 και στις 7, όπως κάθε μέρα, και η προσέλευση των εργαζόμενων από το δίκτυο ήταν, εκ των πραγμάτων, προβληματική. Στο μέλλον πρέπει να υπάρξει ένας προβληματισμός για πιθανή αλλαγή ημέρας και ώρας ώστε να διευκολύνονται και οι συνάδελφοι/-ισσές των εκτός λεκανοπεδίου κατ/των.

Από την άλλη, η ανώτατη διοίκηση της Τράπεζας παραβρέθηκε σύσσωμη: γενικοί διευθυντές, διευθυντές διευθύνσεων, περιφερειακοί, κ.α.. Θα ήταν άδικο να τους θεωρούμε όλους ένα, ορισμένοι όμως εξ αυτών καλό θα ήταν να θυμούνται τη συναδελφική τους ιδιότητα περισσότερο από μια φορά το χρόνο και να πράττουν ανάλογα.

Η διαδικασία

Φέτος, το τριμελές προεδρείο της Γενικής Συνέλευσης σκεπτόμενο, επιτέλους, την υστεροφημία του τήρησε (κάποια από) τα στοιχειώδη προσχήματα κατά τη διεξαγωγή της συνέλευσης. Η «προεδρική φρουρά» δεν αφέθηκε εντελώς ασύδοτη να βρίζει και να τρομοκρατεί όπως συνέβαινε μέχρι πρότινος, γεγονός που βέβαια πρώτα από όλα οφείλεται στην ύπαρξη μιας πιο συγκροτημένης παρουσίας συναδέλφων/-ισσών που μέχρι τώρα συνήθιζαν να προσέρχονται ατομικά και να περιορίζονται, αναγκαστικά, σε ρόλο παρατηρητών.

Αυτό που διαφάνηκε μέσα από τη διαδικασία είναι ότι έφτασε ο καιρός, αυτοί που χρόνια τώρα ξέρουν (όχι να μιλάνε αλλά) μόνο να φωνάζουν, να μάθουν πια και να ακούνε. Ίσως κάτι αλλάζει τελικά σε αυτόν το Σύλλογο.

Ο οικονομικός απολογισμός

Ως προς τα του οικονομικού απολογισμού οφείλουμε να παρατηρήσουμε τα εξής: Διαβάστηκε μια μακροσκελής έκθεση από το ένα μέλος της τριμελούς Ελεγκτικής Επιτροπής με μια σειρά από παρατηρήσεις. Δεν είναι ούτε πρόθεση ούτε αρμοδιότητά μας να την κοινοποιήσουμε ή να τη σχολιάσουμε. Ως προς τη διαδικασία της ψηφοφορίας, όμως, έχουμε να επισημάνουμε ότι κακώς – τόσο βάσει καταστατικού όσο και βάσει κοινής λογικής-  αυτή έγινε φανερή, δια ανατάσεως των χειρών, και όχι μυστική, σε κάλπη, όπως αυτή του διοικητικού απολογισμού. Και αφού έγινε έτσι, στη συνέχεια αντί να καταμετρηθούν τα «ναι» και τα «λευκά» (που οπωσδήποτε δεν ήταν πλειοψηφικά αλλά ούτε και αμελητέα) έγινε μια αστραπιαία εκτίμηση «με το μάτι» που κατέληξε στο αποτέλεσμα «σχεδόν παμψηφία».

Το να μην μπορεί να γίνει μια κανονική ψηφοφορία με ένα αποτέλεσμα που να καταγράφεται στα πρακτικά της Γενικής Συνέλευσης δεν είναι ιδιαίτερα τιμητικό για τη λειτουργία του Συλλόγου μας. Η για πολλοστή φορά –σε συνεδριάσεις Δ.Σ. και σε Γενικές Συνελεύσεις- επαναλαμβανόμενη επίσπευση των διαδικασιών ελέγχου επί των οικονομικών δεν αφήνει και τις καλύτερες εντυπώσεις.

Ο διοικητικός απολογισμός

Το ενθαρρυντικό ήταν ότι, αυτή τη φορά, το λόγο πήραν περισσότεροι συνάδελφοι (δυστυχώς όχι και συναδέλφισσες), κάποιοι νέοι και κάποιοι παλαιότεροι που σπάνια μέχρι τώρα μιλούσαν δημοσίως, εκτός από τους «παραδοσιακούς» συνδικαλιστές που μονοπωλούν εδώ και χρόνια όλες τις λειτουργίες του Συλλόγου.

Το άσχημο ήταν ότι, όταν άρχισαν να τίθενται και κάποια πραγματικά ενδιαφέροντα ζητήματα, η αίθουσα είχε ήδη, σε μεγάλο βαθμό, αδειάσει.

Σε κάθε περίπτωση, το ότι ο αριθμός των αρνητικών ψήφων από μονοψήφιος που ήταν σταθερά τα τελευταία 7 τουλάχιστον χρόνια αυξήθηκε σε 50, έχει, αν μη τι άλλο, σημασία. Και για να χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση των ημερών, ελπίζουμε οι διοικούντες το Σύλλογο να «έλαβαν το μήνυμα».

Εμείς συνεχίζουμε να μιλάμε για την καθημερινότητά μας στη δουλειά

και –προφανώς- θα συνεχίσουμε να το κάνουμε και μετά τη 12^η Ιουνίου.

Αντίστροφη Αξιολόγηση

Το ερωτηματολόγιο που φτάνει σήμερα στα χέρια σας είναι το αποτέλεσμα μιας προσπάθειας που έγινε από συναδέλφους και συναδέλφισσες της Πρωτοβουλίας σε συνεργασία με ομάδα υποψηφίων διδακτόρων του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Σκοπός του είναι η καταγραφή της πραγματικής κατάστασης των εργαζομένων στην Τράπεζα, η αποτύπωση της οποίας εξάλλου αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση προκειμένου να τεθεί κάποτε ένα πλαίσιο διεκδικήσεων που να ανταποκρίνεται στις πραγματικές μας ανάγκες.

Ενώ η συζήτηση που διεξάγεται γύρω μας αφορά τις ευρωεκλογές και το μέλλον μιας άλλης κοινότητας, ευρύτερης, εμείς οφείλουμε να μιλήσουμε για το παρόν της δικής μας μικρής κοινότητας και για τα προβλήματά της. Σε μια πραγματικότητα όπου η κυρίαρχη συνθήκη είναι ο αποκλεισμός των εργαζομένων από τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων, ακόμα και αυτών του Συλλόγου τους, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αποτυπωθεί η άποψη του/της καθενός/καθεμιάς από μας για την κατάσταση που βιώνουμε στην εργασιακή μας καθημερινότητα.

Σε μια κοινότητα που λειτουργεί με πραγματικά δημοκρατικές διαδικασίες, η διατύπωση άποψης και η άσκηση κριτικής οφείλει να γίνεται από και προς όλες τις κατευθύνσεις. Κανείς δεν έχει το αλάθητο και κανείς δεν είναι υπεράνω κριτικής. Όλοι και όλες εμείς, εδώ και πολλά χρόνια, υποκείμεθα σε μια μονομερή αξιολόγηση, από την πλευρά της Διοίκησης, με κριτήρια που συχνά καθορίζονται αυθαίρετα, από ανθρώπους που δεν έχουν κάτσει ούτε μία μέρα στο γκισέ. Ενώ, εμείς, απ’ την άλλη, δεν έχουμε το δικαίωμα να αξιολογήσουμε τις πράξεις και τις επιλογές της Διοίκησης που επιδρούν άμεσα στη διαμόρφωση της καθημερινότητάς μας, στους χώρους εργασίας αλλά και έξω από αυτούς, μετά τη λήξη ενός οχτάωρου που όλο και «ξεχειλώνει» και δεν μπορεί να είναι όλη μας η ζωή.

Εάν είχαμε να κάνουμε με κάποιους πραγματικά τεχνοκράτες μάνατζερ που να λειτουργούν πάνω σε αμερικανικά πρότυπα, η διαδικασία αυτή θα έπρεπε να είχε ήδη γίνει από την πλευρά της ίδιας της Τράπεζας προκειμένου, στη βάση της δικής της λογικής, να βγάλει συμπεράσματα που να βοηθούν στη χάραξη του επιχειρησιακού της σχεδιασμού, αλλά και για να δώσει στους/στις εργαζόμενους/ες την αίσθηση (και μόνο) της «συμμετοχής» σε αυτόν, με σκοπό να καλλιεργήσει την «ταύτισή» τους με την επιχείρηση. Στην περίπτωσή μας όμως, η Διοίκηση λειτουργεί με έναν τρόπο που συνδυάζει τον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό με τον ανατολικό δεσποτισμό, απαξιώνοντας πλήρως, και τυπικά και επί της ουσίας, τον εργαζόμενο και καθιστώντας τον τελευταίο τροχό της αμάξης, ένα απλό εκτελεστικό όργανο, απρόσωπο, που δεν μπορεί να έχει γνώμη. Οι εργαζόμενοι/ες όμως στην Τράπεζα, όπως και οι πελάτες, είναι οι φυσικοί κριτές της λειτουργίας της, καθώς είναι αυτοί που την υλοποιούν κάθε μέρα και άρα οι πλέον κατάλληλοι για να επισημάνουν τις θετικές και τις αρνητικές πλευρές της.

Η αξιολόγηση βέβαια από μόνη της δε λέει τίποτα: σε άλλες Τράπεζες γίνεται ήδη, οργανωμένη από τη Διοίκηση. Μια τέτοιου τύπου αξιολόγηση ΔΕΝ μπορεί να υποκαταστήσει αυτή που πρέπει να γίνεται από την πλευρά των εργαζομένων: γιατί, εδώ, στην αντίστροφη αξιολόγηση, οι εργαζόμενοι/ες παίρνουν το λόγο χωρίς να τους τον «παραχωρεί» κανείς και γι’ αυτό το περιεχόμενο είναι άλλο και η αξιοποίηση των αποτελεσμάτων διαφορετική. Θα ήταν ασφαλώς καλύτερο η διαδικασία αυτή να γινόταν από τον ίδιο το Σύλλογο: ένα Σύλλογο που να ενδιαφέρεται για τη γνώμη των μελών του και να προσπαθεί πραγματικά να την εκφράσει. Ας ελπίσουμε ότι αυτό θα γίνει κάποτε. Προς το παρόν, πάμε μόνοι/ες μας.

Η διαδικασία

Προσπαθήσαμε ώστε το ερωτηματολόγιο να είναι περιεκτικό, αλλά συνάμα και αναλυτικό, χωρίς γενικεύσεις και απλουστευτικά σχήματα, με ένα εύρος απαντήσεων που να δίνει τη δυνατότητα στον καθένα/στην καθεμιά να προσδιορίσει με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια την άποψή του/της.

Αναγνωρίζοντας τις αντικειμενικές δυσκολίες, επιλέξαμε μια διαδικασία αποστολής και συλλογής πιο χρονοβόρα και δαπανηρή από την αποστολή ενός απλού e-mail, που όμως διασφαλίζει τόσο την εγκυρότητα της διαδικασίας όσο και την πλήρη τήρηση της ανωνυμίας.

Έτσι, το ερωτηματολόγιο φτάνει στα χέρια σας μαζί με ένα φάκελο απαντητικής επιστολής, το τέλος της οποίας θα πληρωθεί –«ρεφενέ»- από τα μέλη της Πρωτοβουλίας. Εσείς, το μόνο που χρειάζεται να κάνετε, είναι να συμπληρώσετε το ερωτηματολόγιο, να το βάλετε στο φάκελο και να το ρίξετε σε ένα κουτί των ΕΛΤΑ, ΧΩΡΙΣ να σημειώσετε σ’ αυτόν κανένα στοιχείο της ταυτότητάς σας.

Η διαδικασία της συλλογής ξεκινάει από σήμερα, Δευτέρα, 1 Ιουνίου, και ολοκληρώνεται την Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2009. Οι φάκελοι θα πρέπει λοιπόν να φτάσουν στην ταχυδρομική θυρίδα που δημιουργήθηκε ειδικά γι’ αυτό το λόγο (αλλά θα εξακολουθήσει να υπάρχει και μετά για να διευκολυνθεί η επικοινωνία κι ο διάλογος) με σφραγίδα ταχυδρομείου μέχρι και τη 12^η Ιουνίου. Η προθεσμία αυτή τίθεται για έναν πρακτικό λόγο, κάποια στιγμή πρέπει να βγουν τα αποτελέσματα, αλλά και για έναν ουσιαστικό που έχει να κάνει με την εγκυρότητα της διαδικασίας: οι απαντήσεις πρέπει να συλλεγούν σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, σχετικά μικρό, ούτως ώστε να διασφαλίζεται ότι όλοι/ες απάντησαν υπό τις ίδιες συνθήκες.

Στη συνέχεια, θα ακολουθήσει η επεξεργασία των αποτελεσμάτων, στην οποία πάλι θα μας βοηθήσουν οι υποψήφιοι διδάκτορες του Πανεπιστημίου Αθηνών που ειδικεύονται στο αντικείμενο.

Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν μόλις ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία, τόσο στο μπλογκ όσο και με μέιλ.

Το εγχείρημα δεν είναι από τα εύκολα. Προχωράμε όμως σ’ αυτό γιατί πιστεύουμε ότι έχει σημασία για όλους και όλες μας.

Ευχαριστούμε προκαταβολικά για τη συμμετοχή σας

 1-12 Ιουνίου:

Μιλάμε για την καθημερινότητά μας στη δουλειά

Πρώτοι στη δουλειά, πρώτοι στον αγώνα (απαρχαιωμένο σύνθημα της ΚΝΕ και τωρινό σύνθημα του ΣΥΤΑ)

Η εργασία απελευθερώνει («Arbeit macht frei», η επιγραφή στην είσοδο του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Νταχάου, ίσως το αυριανό σύνθημα του ΣΥΤΑ)

Μετά από 1 χρόνο συμμετοχής στις διεργασίες του Δ.Σ. του ΣΥΤΑ, οφείλουμε να κάνουμε κάποιες παρατηρήσεις.

Ποιος είναι, τελικά, ο ρόλος του Συλλόγου σε μια Τράπεζα που:

• Δεν αναγνωρίζει συλλογικές συμβάσεις, διαιτητικές αποφάσεις και υποχρεώσεις όπως το ενιαίο μισθολόγιο και το ασφαλιστικό
• Δεν πληρώνει υπερωρίες και παραβιάζει συστηματικά το ωράριο
• Αδιαφορεί πλήρως για την ταλαιπωρία που υφίστανται οι συνάδελφοι και οι πελάτες από την έλλειψη οργάνωσης και την προχειρότητα των αμφιλεγόμενων εφαρμογών της, όπως το νέο οργανόγραμμα
• Προσλαμβάνει εργαζόμενους έξω από τον Κανονισμό Προσωπικού, άλλους με ελαστικές σχέσεις και χωρίς πλήρη εργασιακά δικαιώματα και άλλους με πλουσιοπάροχα πακέτα
• Υποβαθμίζει συστηματικά το προσωπικό των καταστημάτων και επεκτείνει την αναξιοκρατία
• Παραγκωνίζει δοκιμασμένους συναδέλφους με πολυετή προσφορά στην Τράπεζα

Τα παραπάνω και πολλά άλλα ακόμα φαίνεται πως δεν ενδιαφέρουν το προεδρείο του Συλλόγου μας, του οποίου οι κύριες δράσεις τους τελευταίους μήνες είχαν να κάνουν με την εκδρομή, τις κοπές πιτών ανά την Ελλάδα (που συνεχίζονταν μέχρι και τον περασμένο μήνα- ελπίζουμε να έχουν πια ολοκληρωθεί), τη χοροεσπερίδα που σημείωσε τη «συνήθη λαμπρή επιτυχία» και κάπου ενδιάμεσα τη συμμετοχή στη γενική απεργία της 2ας Απρίλη για την οποία κυκλοφόρησε μια «εκρηκτική» ανακοίνωση με ψηφιακά πυροτεχνήματα και στη συνέχεια αφέθηκε, ως συνήθως, στην τύχη της.

Οι επικείμενες ευρωεκλογές, σε συνάρτηση με τη γνωστή εσωτερική διαμάχη των δύο παρατάξεων που πρόσκεινται στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, επιβάλλουν σε κάποιους την υιοθέτηση ενός πιο «αγωνιστικού» προφίλ, με οικτρά, ωστόσο, αποτελέσματα.

Έτσι λοιπόν, ακριβώς ένα χρόνο μετά την προηγούμενη, κυκλοφορεί και πάλι ανακοίνωση με την υπογραφή ΔΗΣΚ με στόχο, μέσα από τις συνήθεις μπηχτές και υπονοούμενα, να φανεί ποιος έχει τις πιο πολλές «άκρες» στη Χαριλάου Τρικούπη.

Αναγγέλλεται, με τυμπανοκρουσίες και καθυστέρηση 5 μηνών, το άνοιγμα του απεργιακού ταμείου που- έπειτα από πρότασή μας και παρά τις αρχικές αντιρρήσεις κάποιων στο προεδρείο που θεωρούν ότι το απεργιακό ταμείο μπορεί να καλύπτει οποιοδήποτε άλλο έξοδο (εορταστικές εκδηλώσεις, πολιτιστικά και άλλα που ίσως δεν ξέρουμε) πλην της ενίσχυσης των απεργών συναδέλφων- είχε ήδη από το Δεκέμβριο αποφασιστεί στο Δ.Σ..

Στη συνέχεια, και με αφορμή την κυκλοφορία της εγκυκλίου 3540 για τον προγραμματισμό υπερωριών, θυμούνται πάλι το ζήτημα του ωραρίου, όταν για τις οφειλόμενες από πέρσι απλήρωτες υπερωρίες όχι απλά αδρανούν αλλά και σαμποτάρουν κάθε προσπάθεια για αγωνιστική διεκδίκησή τους (ακόμα και αυτές που είχαν, υποτίθεται, οι ίδιοι προτείνει). Τώρα στην ανακοίνωση Νο 83 (αυτή με τις στρουθοκαμήλους) προχωράει κάνοντας σύσταση στη Διοίκηση «να γίνει αποτελεσματικότερη». Μετά από αυτό, η εργοδοσία κλονίστηκε συθέμελα και πλέον συμμορφώνεται πλήρως στις υποχρεώσεις της…

Θα χρειαστούν πολύ περισσότερα από αυτά για να ανατραπεί η παγιωμένη πλέον μέσα στην Τράπεζα – και όχι μόνο- πεποίθηση ότι οι σχέσεις του προεδρείου του ΣΥΤΑ με τη Διοίκηση είναι υπέρ του δέοντος στενές.

Τέλος να αναφέρουμε και τις εντυπώσεις μας από την επίσκεψή μας- και όχι mystery shopping- στο «κατάστημα-όνειδος» της Τράπεζας, σύμφωνα πάντα με το ανώτατο διοικητικό στέλεχος με τις ωραίες ατάκες. Εμείς συναντήσαμε ένα κατάστημα εμφανίσιμο και τακτοποιημένο, με καλή παρουσία στην τοπική αγορά και με συναδέλφους/ισσες ευπρεπείς κι εξυπηρετικούς/ές. Ίσως όλα αυτά να μη μετράνε για όσους θεωρούν ως κύρια εργασιακά προσόντα τη ρουφιανιά, το γλείψιμο και την υποταγή. Καθώς όμως δεν πρόκειται να λειτουργήσουν τα καταστήματα οι ίδιοι με τους ευνοούμενους τους, καλό θα ήταν να είναι κάπως πιο φειδωλοί στους χαρακτηρισμούς απέναντι στους συναδέλφους/ισσες που παράγουν την υπεραξία από την οποία καρπώνονται τις, διόλου ευκαταφρόνητες, απολαβές τους.

Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής

http://protergatt.wordpress.com/

protergatt@gmail.com

Υ.Γ. Σκηνές πανικού εκτυλίχθηκαν χθες το απόγευμα στην Ομήρου κατά την επίσκεψη ελεγκτών της Επιθεώρησης Εργασίας. Ελπίζουμε πως δε χρειάστηκε να κλειστούν συνάδελφοι σε ψυγεία όπως έγινε πριν από λίγο καιρό με τις εργάτριες στη Νάουσα. Έτσι κι αλλιώς, τα δικά μας «ψυγεία» είναι πιο άνετα και χωρούν περισσότερους.

Την Παρασκευή, 15 Μαΐου 2009 και ώρα 7:00 μ.μ. στην αίθ. ΚΕΤ (Αιόλου 42-44, 2^ος ορ.), σύντροφοι και φίλοι του Σπύρου Μαρκόπουλου, συνάδελφοι και συμφοιτητές του από το Π.Μ.Σ «Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνιολογία» διοργανώνουν συνάντηση αφιερωμένη στη μνήμη του.

Για περισσότερες πληροφορίες και υποστήριξη της εκδήλωσης: http://spyrosmarkopoulos.wordpress.com

Ο σύντροφος Σπύρος Μαρκόπουλος έφυγε από κοντά μας την Κυριακή 12 Απρίλη 2009.

Ο Σπύρος, γιος δασκάλας και παλαίμαχου συνδικαλιστή στο χώρο των τραπεζών, μάχιμος δάσκαλος, γεννήθηκε στις 3/1/1966 στο Αγρίνιο. Μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου πήγε Γυμνάσιο και Λύκειο. Πέρασε στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία το 1983, από όπου αποφοίτησε το 1985. Διορίστηκε δάσκαλος στην Πάρο, πήγε στο Βέλγιο ως δάσκαλος, όπου  έκανε  και μεταπτυχιακές σπουδές, που τις συνέχισε στην Αθήνα στο τομέα Πολιτικών Επιστημών και Κοινωνιολογίας, για να είναι τα τελευταία χρόνια δάσκαλος στα Πετράλωνα, στο 137^ο Δημοτικό Σχολείο. Φέτος ήταν στη Μετεκπαίδευση στην Πάτρα.

Πάντα με ενεργή συμμετοχή στα κοινά, στο Μαράσλειο με την ΕΜΑΣ,  αργότερα ως δάσκαλος μέσα από τις Παρεμβάσεις – Κινήσεις – Συσπειρώσεις και στο Σύλλογο Εκπαιδευτικών Π. Ε. « Ο Παρθενώνας» με το σχήμα «Δάσκαλοι σε Κίνηση». Τρία χρόνια πρόεδρος του Συλλόγου,  χρόνια  μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου, πολλές φορές αντιπρόσωπος των Παρεμβάσεων στις Γενικές Συνελεύσεις της ΔΟΕ. Συμμετείχε ενεργά στο εκπαιδευτικό περιοδικό «Εκπαιδευτική Κοινότητα» στη Συντακτική του ομάδα, πάντα  με άποψη για την παιδαγωγική και κοινωνική δράση. Μέλος του Παιδαγωγικού Ομίλου των Παρεμβάσεων – Κινήσεων – Συσπειρώσεων Π.Ε. Δραστηριοποιούνταν στην εκπαιδευτική, αντιρατσιστική κίνηση «Πίσω θρανία», προσφέροντας δωρεάν μαθήματα ελληνικής γλώσσας σε μετανάστες, πρωταγωνιστούσε στο κίνημα για πλήρη δικαιώματα των μεταναστών, αλλά και των παιδιών τους μέσα  και έξω από τα σχολεία.

Πάντα στην πρώτη τη γραμμή, όπως στην απεργία των δασκάλων του 2006.

Για περισσότερα στοιχεία βλ. http://www.paremvasis.gr/2009/n140409.htm

Μετάφραση από ρεπορτάζ για την ετήσια γενική συνέλευση των μετόχων της Royal Bank of Scotland. Η τράπεζα (στην οποία το βρετανικό κράτος ελέγχει πάνω από το 70% του μετοχικού της κεφαλαίου) παρουσίασε καθαρές ζημιές ύψους 857 εκ. λιρών (960 εκ. ευρώ) το πρώτο τρίμηνο, υπό το βάρος των μεγάλων παραγραφών ζημιών που σχετίζονται με την πιστωτική κρίση. Την αντίστοιχη περσινή περίοδο, η RBS είχε σημειώσει κέρδη 245 εκ. λιρών.

Η τράπεζα ανέφερε ότι οι ζημιές της από την αγορά πίστωσης και οι απομειώσεις που σχετίζονται με τη μερική εξαγορά της ολλανδικής τράπεζας ABN Amro, ανήλθαν συνολικά στα 4,93 δισ. λίρες στο πρώτο τρίμηνο, οι οποίες όμως σε μεγάλο μέρος αντισταθμίστηκαν από την ισχυρή της επίδοση στο τμήμα διεθνών επενδύσεων.

Στην προσπάθειά της να περιορίσει το κόστος λειτουργίας κατά 2,5 δισ. λίρες, η τράπεζα ανακοίνωσε τον περασμένο μήνα απολύσεις 9.000 υπαλλήλων της στα επόμενα 2 χρόνια, οι μισές από τις οποίες θα γίνουν στη Βρετανία.

Ενώ η τράπεζα προβαίνει σε μαζικές απολύσεις, οι αμοιβές του διοικητή της Φρέντι Γκούντγουιν την περασμένη περίοδο ήταν τέσσερα εκατομμύρια διακόσιες χιλιάδες λίρες τον χρόνο (1.300.000 λίρες μισθός και 2.900.000 λίρες μπόνους). Παράλληλα εξασφάλισε σύνταξη 585.000 λίρες τον χρόνο. Στο διάστημα που ο Φρέντι Γκούντγουιν ήταν στο τιμόνι της Royal Bank of Scotland συγκέντρωσε συνολικά αμοιβές ύψους 21 εκατομμυρίων λιρών.

Η υπόθεση παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς η Royal Bank of Scotland δραστηριοποιείται και στην Ελλάδα, κυρίως στον τομέα της ναυτιλιακής πίστης, απασχολώντας 60 περίπου εργαζόμενους.

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Ανακοίνωση της Αγωνιστικής Πρωτοβουλίας Εργαζομένων στην Αγροτική Τράπεζα για το θέμα του Ταμείου Υγείας

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

ΜΕΡΕΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΦΑΣΟΛΑΔΑΣ

Διαγωνισμός φασολάδας από την Αμερικανική Γεωργική Σχολή

Μεγάλη επιτυχία σημείωσε και φέτος ο 16ος Διαγωνισμός Φασολάδας που διοργανώθηκε από την Αμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης. Η εκδήλωση της Φασολάδας πραγματοποιήθηκε στον πανέμορφο χώρο του οινοποιείου «Κελάρι Παπαχρήστου» χορηγού της εκδήλωσης, στην Παλλήνη Αττικής.

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ, ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΔΕΝ ΘΑ ΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ

Αυτό που εδώ και χρόνια ζούμε στους χώρους εργασίας είναι η καταστρατήγηση δικαιωμάτων που έχουν κατακτηθεί μέσα από πολύχρονους αγώνες. Τώρα, στην παρούσα ιστορική συγκυρία που το καπιταλιστικό σύστημα δημιούργησε την οικονομική κρίση, τα αφεντικά γενικεύουν περαιτέρω την επισφάλεια στην εργασία αξιώνοντας την πειθάρχηση και την συναίνεσή μας.

Οι επισφαλείς σχέσεις εργασίας εμφανίστηκαν αρχικά τη δεκαετία του ‘90  με την ακραία υποτίμηση των μεταναστών εργατών και επεκτάθηκαν σταδιακά και σε άλλα κομμάτια εργαζόμενων.

Έτσι, η ανασφάλιστη και η μαύρη εργασία, τα ελαστικά ωράρια και οι αμέτρητες υπερωρίες, τα stage και οι συμβάσεις έργου, η δουλειά με το κομμάτι και τα γραφεία επενοικίασης εργαζομένων, η περικοπή επιδομάτων και η υπονόμευση των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων, η συνεχής εναλλαγή ανεργίας και εργασίας αποτελούν την πραγματικότητα που βιώνουν πολλοί από εμάς, τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία. Αποτελούν την πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει μια διευρυμένη ζώνη «αόρατων εργαζόμενων», όπου ο καθένας τρέχει συνέχεια, ανασφαλής και μόνος του, για την επιβίωση.

Όμως το καινούριο στοιχείο της εργασιακής μας μιζέριας είναι ότι η γενίκευση της επισφάλειας αφορά εξίσου, ειδικά το τελευταίο διάστημα, και κομμάτια εργαζομένων που μέχρι τώρα εργάζονταν σε πιο «ασφαλείς» συνθήκες και υπό ευνοϊκότερες όρους.

Η επέκταση του καθεστώτος των συμβασιούχων στο δημόσιο και του θεσμού των ωρομίσθιων στα σχολεία (τους οποίους το κράτος καθυστερεί ή και αρνείται να τους πληρώσει!), το άνοιγμα του ζητήματος του ασφαλιστικού των δημοσίων υπαλλήλων, οι εξαγγελίες για πάγωμα μισθών και επιδομάτων, η επιβολή διαθεσιμότητας σε πολλές βιομηχανίες και οι απειλές για ομαδικές απολύσεις είναι  πλέον στην ημερήσια διάταξη της επίθεσης των αφεντικών.

Επιπλέον η ωμή βία και η ένταση της εκμετάλλευσης στα σύγχρονα κάτεργα που παρουσιάζονται ως «χώροι εργασίας» εντείνεται το τελευταίο διάστημα. Τα παραδείγματα των δολοφονημένων σε «εργατικό ατύχημα» εργατών στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος, στους οποίους πρόσφατα το δικαστήριο επέρριψε την ευθύνη για το ατύχημα, και της επίθεσης με βιτριόλι εναντίον της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της απόπειρας επιβολής του φόβου και της διάχυσης του κλίματος τρομοκρατίας μέσα στους χώρους δουλειάς. Η επιδίωξή τους είναι ξεκάθαρη: να το βουλώσουμε και να πειθαρχήσουμε στη συνεχή υποτίμησή μας.

Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα είναι απαραίτητο ως εργαζόμενοι-ες να ξεκαθαρίσουμε, αρχικά στη σκέψη μας, δύο-τρία βασικά πράγματα.

Πρώτο: η κρίση δεν είναι φυσική καταστροφή, όπως αγκομαχούν να μας πείσουν δημοσιογράφοι και οικονομικοί αναλυτές, είναι δομικό πρόβλημα του καπιταλιστικού συστήματος. Εμείς, ως οι εκμεταλλευόμενοι-ες αυτού του συστήματος, δεν έχουμε καμία «ευθύνη συνδιαχείρισης» της κρίσης μαζί με τους ιδιοκτήτες αυτού του κόσμου. Επίσης δεν έχουμε την πρόθεση να δώσουμε καμία πνοή ζωής στο σύστημά τους.

Δεύτερο: η επέκταση και η πειθάρχηση στις επισφαλείς σχέσεις εργασίας αποτελούν τη συγκεκριμένη μεθόδευση των αφεντικών προκειμένου να πληρώσουμε εμείς για την κρίση τους. Καλούν λοιπόν εμάς να πληρώσουμε για την κρίση που αυτοί δημιούργησαν, σφυρίζοντας αδιάφορα για όλα όσα, τόσα χρόνια, συστηματικά κατάκλεψαν. Και αυτό γιατί η μετακύλιση του κόστους της κρίσης είναι ο αποτελεσματικότερος αυτή τη στιγμή τρόπος προκειμένου να δημιουργήσουν συνθήκες κερδοφορίας για τις επιχειρήσεις τους άμεσα. Η πρόσφατη κοινωνικοποίηση της χασούρας των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων είναι παραπάνω από ενδεικτική: αυτοί που για χρόνια μας παραμύθιαζαν ότι δεν υπάρχουν χρήματα για τους μισθούς και τις συντάξεις βρήκαν μέσα σε λίγες μέρες 28 δις για τους τραπεζίτες φίλους τους!

Τρίτο: η δημόσια συζήτηση για την υποτιθέμενη «έκρηξη της εγκληματικότητας» δεν είναι καθόλου άσχετη με την επέκταση της επισφάλειας και την κρίση. Όλοι όσοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι «περισσότερη και καλύτερη αστυνομία» γνωρίζουν πολύ καλά ότι πίσω τους είναι η εξέγερση του Δεκέμβρη και μπροστά τους οι ενδεχόμενες κοινωνικές εκρήξεις εξαιτίας της όξυνσης του ταξικού πολέμου από τα αφεντικά. Έτσι το κράτος από την πλευρά του με πρόσχημα το «αίσθημα ανασφάλειας που νιώθει ο πολίτης» επιλέγει την αστυνομοκρατία και την σφοδρή καταστολή ως το μοναδική διέξοδο προκειμένου να καταφέρει να διαχειριστεί το κοινωνικό ζήτημα. Οι πρώτοι αποδέκτες της καταστολής είναι οι μετανάστες, απέναντι στους οποίους το κράτος ήδη προσπαθεί να ενεργοποιήσει την διαδικασία του «κοινωνικού αυτοματισμού».

Το κράτος και ο επιχειρηματικός κόσμος έχουν ήδη λάβει θέσεις μάχης εναντίον μας. Μαζί με αυτούς ο υποταγμένος συνδικαλισμός των γραφειοκρατών και των εργατοπατέρων που εδώ και χρόνια αδιαφορούν για τους εργατικούς αγώνες ή τους ξεπουλούν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Είναι πλέον προφανές ότι από τον υποταγμένο συνδικαλισμό δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα παραπάνω από εθιμοτυπικές απεργίες. Όχι μόνο γιατί, εδώ και χρόνια, είναι επιλογή των συνδικαλιστικών δομών να μην υπερασπίζονται τα αιτήματα του κόσμου της επισφαλούς εργασίας και των «αόρατων» εργαζομένων, ντόπιων ή μεταναστών.

Αλλά και γιατί είναι δηλωμένη η πρόθεση των συνδικαλιστών γραφειοκρατών να συνδιαχειριστούν την κρίση μαζί με τα αφεντικά: ήδη η ΓΣΕΕ ετοιμάζεται να προτείνει μαζί με τον ΣΕΒ σειρά μέτρων «για τη διάσωση των επιχειρήσεων». Αντί λοιπόν να παρακολουθούμε τι κάνουν τα κάθε απόχρωσης συνδικαλιστικά και κομματικά στελέχη πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας στους αγώνες που δίνει η ίδια η τάξη μας.

Τα τελευταία χρόνια, όσες φορές οι εργαζόμενοι διεκδίκησαν συλλογικά και πήραν τον αγώνα στα χέρια τους κατάφεραν να κερδίσουν μικρές, αλλά σημαντικές, νίκες.

Η εξέγερση των μεταναστών εργατών γης στη Νέα Μανωλάδα, η ολιγοήμερη κατάληψη των εγκαταστάσεων της Altec από τους εργαζόμενους, οι συντονισμένες δράσεις ενάντια στις απολύσεις στους χώρους του βιβλίου, του εμπορίου και των ταχυμεταφορικών εταιριών,  ο αγώνας της ΠΕΚΟΠ, και οι μαζικές κινητοποιήσεις αλληλεγγύης, για να καταργηθεί το καθεστώς δουλεμπορίου των εργαζόμενων στις εταιρίες καθαρισμού…

Όλα αυτά αποτελούν παραδείγματα αγώνων από τα οποία μπορούμε να αντλήσουμε δύναμη για να πιστέψουμε ξανά στις δικές μας δυνάμεις. Όλοι αυτοί οι αγώνες, και μαζί τους η εξέγερση του Δεκέμβρη (που, εκτός από τους μαθητές και τους μετανάστες, έφερε στο προσκήνιο και τους επισφαλείς νέους εργαζόμενους που έχουν αποκλειστεί από τις δομές του επίσημου συνδικαλισμού), αποδεικνύουν έμπρακτα πως υπάρχει ένα κομμάτι εργαζομένων σήμερα που αναζητά χώρο προκειμένου να εκφράσει τα συμφέροντά του, να οργανωθεί και να δράσει με σκοπό να απαντήσει στην επίθεση εναντίον του.

Ως εργάτες-τριες λοιπόν που ζούμε μέσα στην καθημερινότητα της γενικευμένης επισφάλειας απαντάμε με το σύνθημα όλων των πρόσφατων εργατικών διαδηλώσεων στις  πόλεις όλου του κόσμου: δε θα πληρώσουμε εμείς για την κρίση σας!

Σε καμία περίπτωση δε μας ενδιαφέρει η σωτηρία των επιχειρήσεων. Αντίθετα, σε κάθε περίπτωση επιδιώκουμε συλλογικά την ικανοποίηση των δικών μας αναγκών και επιθυμιών.

Απέναντι στην επίθεση κράτους και αφεντικών αντιτάσσουμε την πρακτική του αγώνα και της συλλογικής διεκδίκησης. Απέναντι στην αδιέξοδη και αναποτελεσματική πρακτική της ανάθεσης επιλέγουμε την αυτοοργάνωση στους χώρους δουλειάς μας για την άμεση διεκδίκηση όσων μας ανήκουν. Πράγμα που συγκεκριμένα σημαίνει: τη δημιουργία εργατικών επιτροπών και σωματείων βάσης, τη δημιουργία εργατικών ομάδων και πυρήνων αντίστασης, σε κάθε μικρό ή μεγάλο χώρο δουλειάς, που θα λειτουργούν με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Έτσι ώστε να κατακτήσουμε ξανά τη συναδελφική και ταξική αλληλεγγύη μέσα από την πάλη, την αξιοπρέπεια μέσα από τον αγώνα. Είναι πια καιρός να συνειδητοποιήσουμε τη συλλογική μας δύναμη και να μην χαριστούμε σε κανέναν!

Στη βάση αυτή, μια πρωτοβουλία από πρωτοβάθμια σωματεία και εργατικές συλλογικότητες, από αγωνιζόμενους εργάτες-τριες, από επισφαλείς εργαζομένους-ες και άνεργους-ες, συναντηθήκαμε με αφορμή τη φετινή Εργατική Πρωτομαγιά. Αναγνωρίζοντας ότι η γενίκευση της επισφάλειας οδηγεί τις εργασιακές σχέσεις πίσω στα τέλη του 19^ου αιώνα, τότε που οι εργάτες διεκδικούσαν το οχτάωρο στις ματωμένες πρωτομαγιάτικες απεργίες, προχωρούμε στη διοργάνωση μιας πρωτομαγιάτικης πορείας και μιας εκδήλωσης-συζήτησης που θέλουμε να ανήκουν στους «αόρατους εργαζόμενους» της επισφάλειας…

ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ Τετάρτη 29 Απρίλη, 6.00 μμ, Πλατεία Κουμουνδούρου

ΠΟΡΕΙΑ Παρασκευή 1^η Μάη, 11.00 πμ, Πλατεία Βικτωρίας

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Εργατική Συνέλευση για την Πρωτομαγιά του 2009

http://protomagia2009.blogspot.com/