Όταν τα ξυπνητήρια ήταν άνθρωποι

19 Φεβρουαρίου, 2020 at 9:08 μμ (Ιστορία)

Ενώ τώρα έχουμε πλειάδα μηχανημάτων και συσκευών για να προγραμματιστεί το καθημερινό μας ξύπνημα, για τους εργάτες στη Βρετανία των αρχών του 20ου αιώνα τη δουλειά αυτή την έκαναν άλλοι εργάτες μιας υπηρεσίας κάπως σαν τους ταχυδρόμους. Γνωστοί ως “knocker-upper” περνούσαν τα χαράματα από τα κτίρια των εργατών χτυπώντας τα παράθυρα αυτών που έπρεπε να σηκωθούν.

Ήταν συνήθως εργάτες από την ύπαιθρο που ήξεραν να υπολογίζουν την ώρα ανάλογα με τις εποχές και που μετεγκαταστάθηκαν στις πόλεις, έχοντας να προσαρμοστούν όχι μόνο στις βαριές κι επικίνδυνες βιομηχανικές εργασίες αλλά και σε άλλους ρυθμούς.  Οι νυχτερινές βάρδιες στα εργοστάσια διατάρασσαν το 24ωρο καθημερινό πρόγραμμα ενώ οι εργασίες στις αποβάθρες του Λονδίνου εξαρτώνταν από την κίνηση της παλίρροιας. Υπήρχαν και ξυπνητήρια εκείνη την εποχή αλλά ήταν τόσο ακριβά όσο και αναξιόπιστα.

Κάποιοι εργάτες μάθαιναν ότι έχουν βάρδια μόνο όταν τους χτυπούσε ο knocker-upper το πρωί. Αυτό συνέβαινε και με τους πελάτες της Doris Weigand, της πρώτης knocker-upper των βρετανικών σιδηροδρόμων (τη βλέπετε πιο κάτω στο 1941). Οι συνθήκες ήταν ανελέητες. Όπως γράφει κι ο  Paul Middleton «στο Ίστ Εντ του Λονδίνου, όπου η ζωή για τους εργαζόμενους ήταν πάντα στην κόψη του ξυραφιού, το να αργήσεις για δουλειά μπορούσε να σημαίνει επιτόπου απόλυση και καταδίκη των εργατών και των οικογενειών τους σε ένδεια και στερήσεις».

Οι Knocker-uppers χρησιμοποιούσαν ραβδιά, μακριά μπαστούνια ή ακόμα και φυσοκάλαμα. Η πιο διάσημη knocker-upper, η Mary Smith (στην κορυφή το 1931), χρησιμοποιούσε την τελευταία μέθοδο και ήταν «μια ιδιαίτερα αγαπητή παρουσία στο Ιστ Εντ του Λονδίνου τη δεκαετία του ‘30» σύμφωνα με το Atlas Obscura:

Ο John Topham, που τράβηξε φωτογραφίες της Smith επί τω έργω, θυμάται “κάθε Κυριακή πρωί σηκωνόταν στις τρεις για να ξυπνήσει τους ντόπιους εργάτες με ένα φυσοκάλαμο. Χρέωνε έξι πένες την εβδομάδα και ο βασικός ανταγωνιστής της ήταν ένας γέρος τρία μίλια μακριά που έκανε την ΄ίδια δουλειά χρησιμοποιώντας ένα καλάμι ψαρέματος για τα πιο ψηλά παράθυρα.

Η Smith ήταν γνωστή από το χαρακτηριστικό ήχο που έκαναν τα μπιζέλια στις πόρτες και τα παράθυρα. Στο παιδικό βιβλίο Mary Smith, απεικονίζεται να ξυπνάει τους πάντες, από τους ψαράδες μέχρι το δήμαρχο. Συχνά την έβλεπε κανείς «να κουβαλάει τον μπόγο της στο δρόμο, χαιρετώντας τους γείτονες και προσφέροντας ένα φλιτζάνι τσάι».

Αν και δεν ήταν επίπονη σαν δουλειά (και φυσικά υπήρχαν πολύ χειρότερες ), οι ζωές των knocker-uppers— που συνήθως ήταν ηλικιωμένοι και μερικές φορές αστυφύλακες εκτός υπηρεσίας – δεν ήταν και πολύ καλύτερες από των ανθρώπων που ξυπνούσαν. Σε αντίθεση με τα τηλεφωνήματα αφύπνισης στα ξενοδοχεία, οι knocker-uppers έπρεπε να συνεχίζουν να ενοχλούν τους πελάτες τους μέχρι αυτοί να σηκωθούν.

Η ίδια η Smith, ηρωίδα ενός παιδικού βιβλίου του A. U’Ren,  που γεννήθηκε το 1865 και ακολούθησε το επάγγελμα της μητέρας της, είχε μια δύσκολη ζωή. Έκανε δεκαέξι παιδιά από τα οποία επέζησαν και μεγάλωσαν μόλις τα δύο. Το επάγγελμά της απαρχαιώθηκε εκατό περίπου χρόνια αφού εμφανίστηκε, καθώς τα ξυπνητήρια γίνονταν πλέον πιο φθηνά και πιο αξιόπιστα ενώ και οι συνθήκες εργασίας γενικότερα βελτιώνονταν. Η Smith πέθανε το 1940, ένας θρύλος ενός επαγγέλματος που πλέον μοιάζει τόσο άσκοπο ώστε δύσκολα φαντάζεται κανείς ότι όντως υπήρχε.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πηγή

Μόνιμος σύνδεσμος 1 σχόλιο

18 ΦΛΕΒΑΡΗ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ

16 Φεβρουαρίου, 2020 at 11:21 μμ (Εργατικά)

ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 18 ΦΛΕΒΑΡΗ

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΝΕΟΣ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ

Στην τελική ευθεία μπαίνει το νέο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας και της κυβέρνησης με την κατάθεση του στη Βουλή και τη δρομολόγηση της διαδικασίας ψήφισής του. Με το ν/σ αυτό και παρά τις προεκλογικές υποσχέσεις, όχι μόνο δεν καταργείται ο Ν.4387/16 (ο γνωστός και ως «νόμος Κατρούγκαλου») αλλά αντίθετα τον παγιώνει και το θωρακίζει. Η προπαγανδιστική εκστρατεία των συστημικών ΜΜΕ που μας προετοίμαζαν για αυξήσεις στις συντάξεις (φτάνοντας μάλιστα και σε στημένα ρεπορτάζ με … επενδυτικές συμβουλές για τα προσδοκώμενα μελλοντικά εισοδήματα) ξεφούσκωσε και το πραγματικό περιεχόμενο του νομοσχεδίου πλέον αποκαλύπτεται. Με το νέο αντιασφαλιστικο έκτρωμα λοιπόν, μεταξύ άλλων:

  • Η σύνταξη διχοτομείται σε εθνική (που θα ισούται με ένα προνοιακού τύπου επίδομα εξαθλίωσης) και σε ανταποδοτική (χωρίς καμία κρατική εγγύηση)
  • Εκτοξεύονται τα όρια ηλικίας για συνταξιοδότηση στα 67 έτη για όλους, άντρες και γυναίκες
  • Ενσωματώνεται το Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης & Εφάπαξ Παροχών (ΕΤΕΑΕΠ) στον ΕΦΚΑ, με τα αποθεματικά του των 7 δις. ευρώ να πηγαίνουν στον «κουβά» του εγγενώς ελλειμματικού υπερταμείου και με προοπτική την κατάργηση της επικουρικής και χορήγησης μιας μόνο σύνταξης, της κύριας.
  • Καταργείται οριστικά η 13η και η 14η σύνταξη, που περικόπηκαν με τους προηγούμενους αντιασφαλιστικούς νόμους του 2010 – 2012.
  • Τα βαρέα και ανθυγιεινά όχι μόνο δεν επεκτείνονται αλλά δρομολογείται η κατάργηση τους για μια σειρά κλάδων εργαζομένων

Η υποτιθέμενη αύξηση των συντελεστών αναπλήρωσης του ανταποδοτικού μέρους είναι θεωρητική και μόνο καθώς:

  • Τα ποσοστά αναπλήρωσης παραμένουν εξαιρετικά χαμηλά κι οι όποιες αυξήσεις έχουν να κάνουν μόνο με το τμήμα που αφορά συντάξιμα χρόνια πάνω από 30.
  • Οι συντάξεις εξακολουθούν να υπολογίζονται με βάση το μέσο μισθό ολόκληρου του ασφαλιστικού βίου
  • Δεν συνιστούν αύξηση στο συνολικό ύψος των χορηγούμενων συντάξεων αλλά απλή ανακατανομή του ποσού που προβλεπόταν γα την «ετήσια εφάπαξ παροχή» του Ν.4611/19 (αυτό που η προηγούμενη κυβέρνηση είχε βαφτίσει «13η σύνταξη») η οποία και καταργείται
  • Τέλος για όποια μελλοντική αύξηση στη συνταξιοδοτική δαπάνη πιθανά προκύψει στο μέλλον υπάρχει η δυνατότητα συμψηφισμού της με το κόψιμο της «προσωπικής διαφοράς» (το μέρος εκείνο της σύνταξης που «δεν δικαιούται» ο ασφαλισμένος αλλά που το «φιλεύσπλαχνο» κράτος εξακολουθεί να δίνει). Έχουμε άλλωστε ανάλογη εμπειρία από το περιβόητο «επίδομα εξομάλυνσης» της μισθοδοσίας μας.

Ενάντια στο νέο νόμο-καρμανιόλα για το ασφαλιστικό έχει προκηρυχθεί για την Τρίτη  18 Φλεβάρη πανεργατική απεργία από την ΑΔΕΔΥ, από πλήθος εργατικών κέντρων και ομοσπονδιών κι εκατοντάδες πρωτοβάθμια σωματεία του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα.  Από το κάλεσμα απουσιάζει το συνδικαλιστικό ιερατείο του κλάδου μας που χωρίς να κρατά πια ούτε τα στοιχειώδη προσχήματα λειτουργεί ανοιχτά ως διαμεσολαβητής των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών (βλ. και ανακοίνωση ΣΥΤΑ Νο 194/14-02-20). Όσοι από την άλλη θεωρούμε την ασφάλιση συλλογικό δικαίωμα και όχι ατομικό τζογάρισμα δε γίνεται να μη δώσουμε αυτή τη μάχη.

Συμμετέχουμε και στηρίζουμε την απεργία της 18/02.

Σημειώνουμε για τους συναδέλφους ότι τα εργατικά κέντρα που έχουν ήδη πάρει απόφαση συμμετοχής (και συνεπώς καλύπτουν την απεργία για όλους ανεξαιρέτως τους εργαζόμενους) είναι τα ακόλουθα:

Αθήνας, Πειραιά, Αγρινίου, Εύβοιας, Ηρακλείου, Ιωαννίνων, Κορίνθου, Λαμίας, Λάρισας, Πάτρας, Πύργου, Τρικάλων, το Συνέδριο του ΕΚ Χανίων και μια σειρά άλλα που δεν αναφέρουμε καθώς δεν υπάρχει παρουσία της Τράπεζας μας.

Τέλος, μολονότι δεν είμαστε εμείς που έχουμε τη διαχείριση, θεωρούμε αυτονόητο ότι θα υπάρξει η θεσμοθετημένη ενίσχυση των απεργών συναδέλφων από το απεργιακό ταμείο του Συλλόγου.

 

ΣΤΙΣ 18 ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟΠΟΥΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για την αξιολόγηση

5 Φεβρουαρίου, 2020 at 1:16 πμ (Αττικής)

Μικρό το καλάθι και φέτος

Μετά την τεχνητή ευφορία της εορταστικής περιόδου, όπου όλοι οι διοικούντες την Τράπεζα μάς έστειλαν τις θερμές ευχαριστίες τους για την προσπάθεια που καταβάλλαμε κατά το προηγούμενο έτος και τις ακόμα πιο θερμές ευχές τους για το νέο, είναι πλέον καιρός για προσγείωση στην πραγματικότητα. Κι αυτή, όσον αφορά τον κλάδο μας, είναι ότι πέρα από τα όμορφα αναπτυξιακά παραμυθάκια, οι τράπεζες για να διατηρήσουν και να αυξήσουν την κερδοφορία τους κινούνται σε δύο βασικά άξονες:

  • Στη διαρκή επιβολή νέων (και αύξηση των υφιστάμενων) προμηθειών στο συναλλακτικό κοινό, και δη για υπηρεσίες που διαρκώς χειροτερεύουν
  • Στη μείωση του λειτουργικού (βλέπε μισθολογικού) κόστους.

Κι αν για το πρώτο σκέλος δε χρειάζονται και πολλές επεξηγήσεις καθώς επιβεβαιώνεται εύκολα τόσο από την προσωπική μας εμπειρία (είτε ως εργαζόμενοι είτε ως πελάτες) από συναλλαγές όσο και από το τιμολόγιο προμηθειών που αναθεωρείται ανά δεκαήμερο, για το δεύτερο θα πρέπει να αναφερθούμε λίγο εκτενέστερα.

Την περίοδο αυτή λοιπόν τρέχουν στην τράπεζα δύο έργα που σχετίζονται άμεσα με το σκοπό της περικοπής του λειτουργικού κόστους μέσω της μείωσης του προσωπικού. Το πρώτο έχει να κάνει με τη διαχείριση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, με σχετικά εξουσιοδοτημένες επιτροπές στελεχών να επεξεργάζονται αρχικά την επιλογή αναδόχου και εν συνεχεία την υποστηρικτική διαδικασία. Όπως έχουμε διαπιστώσει στην πράξη από ανάλογες διεργασίες που έγιναν τελευταία σε άλλες τράπεζες, η ανάθεση των εργασιών σήμανε και την απομάκρυνση των εργαζομένων με τρόπους περισσότερο (π.χ. Πειραιώς) ή λιγότερο (π.χ. Eurobank) βίαιους. Εμείς (και όχι μόνο) εκτιμούμε ότι οι εργαζόμενοι που απασχολούνται στις σχετικές με το αντικείμενο διευθύνσεις δεν περισσεύουν και μπορούν κάλλιστα να αξιοποιηθούν σε πολλά διαθέσιμα πόστα, όπως π.χ. στο γυμνό από κόσμο δίκτυο των καταστημάτων με τα άδεια γραφεία· να μην ταλαιπωρείται κι ο προσωπάρχης μας να βγάζει αποσπάσεις κάθε μέρα… Από την άλλη δεν αρκεί βέβαια να το λέμε και να συμφωνούμε αναμεταξύ μας, χρειάζεται οργανωμένη συλλογική παρέμβαση και διεκδίκηση για να μη γίνουν κάποιοι από εμάς “παράπλευρες απώλειες”. Κι επειδή η κατάτμηση των τραπεζικών (και όχι μόνο) επιχειρήσεων, μέσω της περαιτέρω απόσχισης κλάδων, δραστηριοτήτων και υπηρεσιών πρόκειται να συνεχιστεί και σε άλλους τομείς, δεν έχει κανείς μας την πολυτέλεια να θεωρήσει ότι αυτό αφορά μονάχα “κάποιους άλλους”.

Ραντεβού στα τυφλά

Το δεύτερο project που προβάλλεται με διθυραμβικούς τόνους και μάλιστα παρουσιάζεται σαν να πρόκειται για ικανοποίηση δικού μας αιτήματος, είναι η εισαγωγή του νέου συστήματος αξιολόγησης. Ωστόσο, ακόμα και οι πλέον καλοπροαίρετοι που πιθανά ήλπιζαν ότι με ένα νέο αξιοκρατικό σύστημα θα αναγνωριστεί η προσπάθειά τους και θα ανταμειφθεί η προσφορά τους, δεν μπορεί παρά να μούδιασαν με το ηλεκτρονικό μήνυμα της ΔΑΔ της 30/01 για το πρόγραμμα ατομικών συναντήσεων με εξειδικευμένους εξωτερικούς συμβούλους. Να θεωρήσουμε δηλαδή ότι η Τράπεζα, που διαθέτει πλήρη φάκελο με όλες τις πληροφορίες για τα προσόντα και τις δεξιότητες του καθενός (τίτλοι σπουδών, βαθμοί, εργασιακή εμπειρία κτλ), που μας απασχολεί επί δεκαετίες σε θέσεις που η ίδια μας τοποθετεί κατά την απόλυτη κρίση της για εργασία που υπόκειται σε διαρκή και καθημερινό έλεγχο και για την οποία λαμβάνει και ανατροφοδότηση από το κοινό, δεν μπορεί να μας αξιολογήσει και χρειάζεται το πόρισμα μιας συνέντευξης από κάποιον «ειδικό»;

Τόση αριστεία πώς να την αντέξεις;

Ποιοι είναι όμως αυτοί οι ειδικοί που θα μας κρίνουν; Από τα στοιχεία που είναι διαθέσιμα στην “περίτεχνη” ιστοσελίδα τους, η αλήθεια είναι ότι δεν εντυπωσιαστήκαμε κιόλας. Ούτε από τα οικονομικά μεγέθη (τριακόσια ευρώ εταιρικό κεφάλαιο δεν το λες και μεγάλη επένδυση), ούτε από τα (όχι και τόσο) βαριά βιογραφικά: η γνωστή πασπαλισμένη με χρυσόσκονη “αριστεία” των κολεγίων (που στην περίπτωση αυτή δεν έχει σχέση με τη βαθιά επιστημονική γνώση -η οποία επιτυγχάνεται με προσπάθεια και εργασία μακριά από κοσμικότητες-, αλλά με δημόσιες σχέσεις, στερεότυπα και, μπόλικη έπαρση) και βαρύγδουπους τίτλους (που στην πραγματικότητα αντιστοιχούν σε βεβαιώσεις παρακολούθησης σεμιναρίων). Εντοπίζει κανείς εν τούτοις και κάποιες πιο χαριτωμένες πλευρές όπως το εγχειρίδιο για το πώς θα αυξήσουμε την αποδοτικότητα μας αν κάνουμε γυμναστική μόλις ξυπνάμε, κόψουμε τον καφέ και χαμογελάμε περισσότερο ή τις εκπαιδευτικές ημερίδες συνοδεία κοκτέιλ, από τα πάνελ των οποίων εύκολα μπορεί να διακρίνει κανείς τις εκλεκτικές συγγένειες.

Δεν υπάρχουν «αθώες» αξιολογήσεις

Οι εκπαιδευτικές παρουσιάσεις του νέου συστήματος αξιολόγησης εκ των πραγμάτων (διεξαγωγή πέραν του ωραρίου και σε τμήματα των 65 ατόμων) δε θα μπορούσαν να είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικές, ωστόσο κάποια από τα σημεία αιχμής του είναι ήδη διακριτά:

  • Η υποτιθέμενη καινοτομία της “αυτοαξιολόγησης” και της υποβολής σχολίων από τον αξιολογούμενο, είναι ουσιαστικά άνευ περιεχομένου. Φυσικά και δεν πρόκειται να ληφθούν υπόψη, απλώς καταγράφονται. Έτσι για να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι έχουμε κάπου να πούμε τον καημό μας…
  • Εισάγεται η σύνδεση της αξιολόγησης με την ατομική στοχοθεσία. Η πολύ προσεκτικά διατυπωμένη αναφορά ότι «δεν μπαίνουν ατομικοί στόχοι προς το παρόν» υποκρύπτει το γεγονός ότι προφανώς δε γίνεται να μπουν αναδρομικά στόχοι για μια αξιολόγηση που αφορά προηγούμενο έτος (το 2019). Από εκεί και πέρα, ο δρόμος είναι ορθάνοιχτος.
  • Η ατομική στοχοθεσία δε θα αφορά μόνο την υπηρεσιακή εξέλιξη, αλλά προορίζεται να συνδεθεί και άμεσα με τους μισθούς, με το ενιαίο μισθολόγιο να μπαίνει στο στόχαστρο. Όπως διατυπώθηκε ανοιχτά κι από τους “ειδικούς” της εταιρείας που ανέλαβε την εποπτεία της αξιολόγησης, εν είδη “προβληματισμού”: «Γιατί να πληρώνεται στον ταμία ένα πτυχίο Θεολογίας ή Αστροφυσικής» (sic);

Από τη θεωρία στην πράξη

Σε ό,τι αφορά την εταιρεία συμβούλων, δεν μπορούμε φυσικά να γνωρίζουμε το περιεχόμενο και την ποιότητα των υπηρεσιών της προς τις διευθύνσεις προσωπικού των εταιρειών-πελατών τους. Σύμφωνα με τα βιογραφικά των στελεχών της πάντως, φαίνεται πως ο επικεφαλής έκανε μια θητεία στο HR μεγάλης εισηγμένης εταιρείας, παραρτήματος πολυεθνικής, που δραστηριοποιείται στην επαγγελματική ψύξη και διατηρούσε παραγωγική μονάδα με 210 εργαζόμενους στην περιοχή της Κάτω Αχαΐας. Φυσικά, η εφαρμογή όλου του πακέτου αντεργατικών μέτρων για την “εξυγίανση” της επιχείρησης (εθελούσιες, μειώσεις, εκ περιτροπής εργασία, κ.α.), ήταν απλά ένας σταθμός πριν κλείσει οριστικά το περασμένο καλοκαίρι το εργοστάσιο στην Αχαΐα και να μεταφερθεί στη Νιγηρία. Εκεί, ανεξαρτήτως από το αν οι εργαζόμενοι έχουν καταρτισμένο προσωπικό πλάνο ανάπτυξης και καλύτερο coaching, έχουν κάτι σημαντικότερο: κατώτατο μηνιαίο μισθό 39 ευρώ…

Ραντεβού στον αέρα (Up in the air)

Κλείνουμε με μια σινεφίλ πρόταση για όσους δεν έχουν δει τη συγκεκριμένη ταινία με πρωταγωνιστή τον Τζορτζ Κλούνει στο ρόλο ενός εξέχοντος συμβούλου “επαγγελματικής μετάβασης”, με άλλα λόγια ένα ειδήμον στις απολύσεις στέλεχος, που συνεργάζεται με τα HR εταιρειών που προβαίνουν σε περικοπές προσωπικού. Το έργο του είναι να “παρηγορεί” τον προς απόλυση, πουλώντας του ένα “εναλλακτικό σχέδιο”, που βασίζεται σε ένα ανολοκλήρωτο προσωπικό του όνειρο -αφού προηγουμένως μελετήσει προσεκτικά το βιογραφικό στο ιστορικό του. Η προσπάθεια του συμβούλου να “χρυσωθεί το χάπι”, προσαρμόζεται ψυχολογικά στο άτομο, αντιμετωπίζοντας (προβλέψιμα πάντα) οποιαδήποτε αντίδραση, τυχόν υπάρξει.

Οι ομοιότητες με το «θα ακολουθήσει προσωπική συνάντηση με εξειδικευμένο σύμβουλο της εταιρείας προκειμένου να σας αναλύσει τα αποτελέσματα, να συζητήσει μαζί σας τις αναπτυξιακές σας ανάγκες και να σας βοηθήσει στην κατάρτιση του προσωπικού σας πλάνου ανάπτυξης» του ηλεκτρονικού μηνύματος της ΔΑΔ, δεν ξέρουμε πόσο συμπτωματικές είναι. Είναι που μερικές φορές η ζωή μιμείται την τέχνη…

Υ.Γ. Με αυτά και με αυτά παραλίγο να ξεχάσουμε ότι κάπου υπάρχει και η ηγεσία του ΣΥΤΑ, η οποία από ότι φαίνεται μεριμνά ώστε η ίδια να μην εμφανίζεται πουθενά στο κάδρο. Κατανοούμε ότι το προεδρείο του Συλλόγου μας έχει παρατεταμένες εορταστικές υποχρεώσεις, υπάρχουν ωστόσο κάποιες απορίες στις οποίες μόνο αυτοί μπορούν να απαντήσουν:

  • Για τους συν/φους των διευθύνσεων που διαχειρίζονται τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια θα διασφαλιστεί η παραμονή τους στην Τράπεζα; Ή μήπως τους αρκεί που εξασφάλισαν κάποιες ευνοϊκές μεταθέσεις μακριά από τη διακεκαυμένη ζώνη για τα “δικά τους παιδιά” και μόνο;
  • Βάσει του νέου σύγχρονου, δημοκρατικού κλπ Κανονισμού Εργασίας (άρ.7 παρ.4) «για την κατάρτιση του συστήματος αξιολόγησης και της διαδικασίας αξιολόγησης θα συνεκτιμώνται και οι υποβληθείσες από το Σύλλογο εργαζομένων προτάσεις». Η διαδικασία των ατομικών συνεντεύξεων ήταν λοιπόν σε γνώση του προεδρείου; Συναίνεσε στη διαδικασία αυτή;
  • Έχει αλλάξει κάτι στην πάγια και διαχρονικά διατυπωμένη θέση της ΟΤΟΕ και των συλλόγων μελών της, με την οποία απορρίπτεται η επιβολή ατομικής στοχοθεσίας και η σύνδεση του μισθού με την επίτευξη στόχων;
  • Είναι τόσο μεγάλη επιτυχία που οι έξι σύμβουλοι της ΔΗΣΚ σήκωσαν τα χέρια τους στον οικονομικό απολογισμό και υπερψήφισαν τον εαυτό τους, που χρειάζεται να βγει και πανηγυρική ανακοίνωση για αυτό;

Όταν με το καλό τελειώσουν με το «τη κοπή τη πίτα» κι εφόσον βέβαια θέλουν, ασχολούνται και με τα ουσιαστικά ζητήματα που αφορούν τους εργαζόμενους.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΟΤΟΕ: Όταν λέμε κλιμάκωση, εννοούμε…

22 Δεκεμβρίου, 2019 at 5:39 μμ (Εργατικά, Τράπεζες)

Μπορεί συχνά να λέμε ότι είμαστε στο ίδιο έργο θεατές, αλλά όταν υπάρχουν απολύσεις είναι αλλιώς. Μας τρέλανε στην κλιμάκωση η ΟΤΟΕ μετά την κλαδική απεργία στις 11/12. Περίμεναν όλοι οι συνάδελφοι πραγματική κλιμάκωση, για να ανακληθούν οι απολύσεις αλλά και επειδή έχουμε κι άλλους «εν δυνάμει» απολυμένους σύμφωνα με τα λεγόμενα της Τράπεζας Πειραιώς. Περίμεναν νέα κλαδική απεργία, 48ωρη, καταλήψεις, μέσα στις γιορτές και την αύξηση της αγοραστικής κίνησης, τώρα που θα ήταν χτύπημα για τις τράπεζες και θα πιεζόντουσαν πραγματικά.

Και η ομοσπονδία τι φοβερό αγώνα έκανε; Δύο στάσεις εργασίας σε δύο χώρους στην Πειραιώς μόνο, ούτε καν πανελλαδική σε όλη την τράπεζα, και μια 24ωρη στις 19/12 στην Πειραιώς και 3ωρη στάση εργασίας στον κλάδο! «Αιφνιδιαστικές κινήσεις» που προαναγγέλλονταν δύο ημέρες νωρίτερα ώστε να μπορεί και η τράπεζα να πάρει τα μέτρα της. Υποτιθέμενοι «ακτιβισμοί» αποστερημένοι από κάθε μαζικότητα (που αποτελεί αναγκαία συνθήκη για την επιτυχία τέτοιων δράσεων) ίσα-ίσα για την καλλιέργεια ενός «αγωνιστικού» προφίλ για την ηγεσία.

Μάλλον δεν λέγεται κλιμάκωση από κλαδική απεργία να πας σε επιμέρους στάσεις. Μάλλον δεν είναι αυτός ο αγώνας που απαιτείται για τις απολύσεις και τις αποσχίσεις, που αφορούν πραγματικά όλο τον κλάδο, αφού το ίδιο έγινε στη Eurobank και το ίδιο ανακοινώθηκε και στην Alpha Bank και αφορά 600 συναδέλφους. Και έχουμε και νέες μαζικές απολύσεις στην «ψηφιακή» τράπεζα Praxia Bank.

Και δεν έκανε μόνο αυτό, έκανε και χειρότερα η ΟΤΟΕ. Συνδικαλιστές της έλεγαν στους συναδέλφους που πήγαν με σύμβαση δανεισμού στην Ίντρουμ και θα απαντούσαν στις 16/12 αν θα γύριζαν ή θα παρέμεναν στην εταιρεία, να μείνουν στο fund και ότι είναι εκτός συμφωνίας! Ο πρόεδρος της ΟΤΟΕ ανέφερε μετά την τριμερή στις 11/12 ότι η Γραμματέας του Υπ. Εργασίας έχει καλές προθέσεις (!!) και οι προτάσεις είναι σε καλή κατεύθυνση.

H ΟΤΟΕ ήδη από τότε παρουσίαζε την κυβέρνηση ΝΔ ότι είναι με τους εργαζόμενους, αφετέρου και αυτό είναι το χειρότερο από όλα, ζητάει αυτό που θέλει η ίδια η Τράπεζα! Δηλαδή, το αίτημα της ομοσπονδίας είναι οι απολυμένοι και οι συνάδελφοι που δεν πήγαν στο fund, και είναι στη διάθεση 3 μήνες, να μπορούν να φύγουν με εθελούσια (δηλαδή να απολυθούν αλλά με κάτι παραπάνω), ή να πάνε στην Ίντρουμ (δηλαδή ενώ οι ίδιοι αρνήθηκαν, πάλι να πιεστούν να γίνουν υπάλληλοι του fund), ή να μετακινηθούν στην επαρχία, όπου η τράπεζα αναφέρει ότι είναι μόνο 35 θέσεις και δεν φτάνουν για όλους τους εργαζόμενους. Δηλαδή, δεν ζητάει οι συνάδελφοι να τοποθετηθούν σε καταστήματα ή διευθύνσεις στην Αττική όπου υπάρχουν τεράστιες ανάγκες και μεγάλα κενά, όπως προέβλεπε η συμφωνία. Και σήμερα μας παρουσιάζει ως νίκη, χωρίς ανάκληση των απολύσεων, ότι το Υπουργείο θα συναντήσει ατομικά τους απολυμένους και θα τους εκβιάσει να αποδεχθούν αυτά που είχαν αρνηθεί.

Γι αυτό επιτίθενται θρασύτατα η Πειραιώς και οι άλλες τράπεζες. Που εξαρχής είχαν το σχέδιό τους, όταν ήθελαν κλαδική σύμβαση χωρίς ρήτρα απολύσεων αλλά με ένα ευχολόγιο, και την υπέγραψαν ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ. Και οι συνδικαλιστές της ΟΤΟΕ έχουν το θράσος να κατηγορούν τους εργαζόμενους, ότι φταίνε αυτοί που δεν τραβάνε, τη στιγμή που κλείνουν τον αγώνα. Αυτοί που παζαρεύουν με τους τραπεζίτες αν θα έχουμε δουλειά, που οι ευθύνες τους είναι εγκληματικές για τις απολύσεις. Αρνούνται πεισματικά να συγκαλέσουν μια Γενική Συνέλευση, να έχουν λόγο οι εργαζόμενοι τι αγώνα θέλουν και να αποφασίσουν οι ίδιοι για τα ζητήματα που τους αφορούν.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες. Οι εργαζόμενοι στην Πειραιώς τους χάλασαν τα σχέδια με τη στάση αξιοπρέπειας που κρατούν. Να νικήσουμε το φόβο και την τρομοκρατία που μας ασκούν οι τραπεζίτες και η κυβέρνηση. Μπορούμε να νικήσουμε με δυναμικούς συλλογικούς αγώνες, στα χέρια μας.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΟΤΟΕ

http://pantrapezikosxhma.blogspot.com/, τηλ. 6972116172, 6980925499

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Τετάρτη 11 Δεκέμβρη: ΑΠΕΡΓΙΑ

10 Δεκεμβρίου, 2019 at 6:58 πμ (Εργατικά, Τράπεζες)

Το ότι η απεργία της Τετάρτης μας αφορά όλους γίνεται εύκολα αντιληπτό χωρίς να απαιτούνται ούτε μακροσκελείς αναλύσεις ούτε κενοί περιεχομένου βερμπαλισμοί για «κήρυξη πολέμου» και άλλα ηχηρά παρόμοια- ιδιαίτερα όταν αυτά προέρχονται από ανυπόληπτους εργατοπατέρες οπότε και προκαλούν μάλλον τα αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα. Το επίδικο αυτής της κινητοποίησης είναι παραπάνω από σαφές: Αν αφήσουμε να περάσουν οι απολύσεις στην Πειραιώς ανοίγει η πόρτα για να γενικευθούν σε όλες τις τράπεζες ενώ παράλληλα καταδικάζουμε τους εαυτούς μας να ζούμε υπό διαρκή εκβιασμό για το (όποιο) υπόλοιπο του εργασιακού μας βίου έχοντας απεμπολήσει όλα τα δικαιώματά μας.

Είναι προτιμότερο να αντιστέκεται κανείς στην αρχή παρά στο τέλος και ήδη έχει χαθεί αρκετός χρόνος. Οι απολύσεις στην Αττικής ήταν περιορισμένες σε αριθμό και κρύφτηκαν κάτω απ’ το χαλί. Οι απολύσεις στην Εθνική ήταν μεν μαζικές αλλά καθώς αφορούσαν ενοικιαζόμενους, αντιμετωπίστηκαν ως συνήθως με καταδίκη στα λόγια και αδιαφορία στην πράξη. Τώρα πια δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για να εθελοτυφλεί κανείς. Ο κοινωνικός εταιρισμός μάς τελείωσε και είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η δύναμη της (κάθε) εργοδοσίας μπορεί να εξουδετερωθεί μόνο με την άσκηση μιας αντίθετης δύναμης από μέρους μας.

Η προκήρυξη κλαδικής απεργίας ήταν μονόδρομος. Όσο κι αν η ΟΤΟΕ προσπάθησε να το αποφύγει, με τη γνωστή ρητορεία περί «μαξιμαλισμού» κι «επαναστατικής γυμναστικής», είναι η χρεοκοπία της δικής της τακτικής που δεν αφήνει πλέον άλλα περιθώρια. Οι ατελέσφορες «συμφιλιωτικές» συναντήσεις κι ο «εποικοδομητικός διάλογος», οι ανέξοδες δηλώσεις συμπαράστασης από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, οι προσεκτικές εκφράσεις συμπάθειας από τα πεμπτοκλασάτα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος με τα οποία η ΟΤΟΕ κατάφερε να συναντηθεί, δεν πρόκειται να αποτρέψουν τις απολύσεις. Κι εμείς δεν πρόκειται να παρακαλέσουμε για κάτι που έχουμε τη δύναμη να το κερδίσουμε.

Η επιτυχία της απεργίας είναι αναγκαία. Τα ιδεολογήματα του τύπου «με τις απεργίες δε γίνεται τίποτα» που προωθούν τον άκρατο ατομικισμό και την ηττοπάθεια, δεν είναι μόνο αντιδραστικά αλλά και παραπλανητικά: κανείς δεν έχει ασυλία. Σε αυτά απαντάμε με την ενίσχυση της συλλογικής δράσης: κανένας δεν είναι μόνος του.

Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμά μας στη σταθερή και μόνιμη δουλειά.

Καμία «απόσχιση» εργαζομένων στις τράπεζες.

Δεν χαρίζουμε τα δικαιώματά μας για να αυξήσουν τα κέρδη τους οι τραπεζίτες.

Καμιά απόλυση συναδέλφου με οποιαδήποτε μορφή.

 Μαζική συμμετοχή στην απεργία της 11ης Δεκέμβρη,

Όλοι/ες στην απεργιακή κινητοποίηση στις 13:00 έξω από το Υπ. Εργασίας.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Απολύσεις στην τράπεζα Πειραιώς

3 Δεκεμβρίου, 2019 at 8:44 μμ (Εργατικά, Τράπεζες)

Την ίδια μέρα που ο ΣΥΕΤΕ στην Εθνική Τράπεζα έβγαλε καθησυχαστική ανακοίνωση για τα περί αλλαγής του Κανονισμού Εργασίας, αναφέροντας ότι όσοι λένε τα αντίθετα «παραπληροφορούν ,διασπείρουν φήμες και μισές αλήθειες» και πως «σπέρνουν τον φόβο και την ανασφάλεια στους συναδέλφους», την ίδια ακριβώς ημέρα ανακοινώθηκε η μαζική εκβιαστική απόλυση 24 συναδέλφων από το πρώην RBU της Τράπεζας Πειραιώς. Πρόκειται για 24 από τους περίπου 150 που είχαν μείνει στην τράπεζα για 3 μήνες περίπου με άδεια μετ’ αποδοχών, από τους 350 συνολικά που αρνήθηκαν να μεταφερθούν στην εταιρία Intrum, στην οποία πούλησε τα κόκκινα δάνειά της η Πειραιώς.

Η άμεση αντίδραση της ΟΤΟΕ όπως μας έχει συνηθίσει φυσικά τα τελευταία (πολλά) χρόνια είναι να ζητήσει συναντήσεις με τους εκπροσώπους των πολιτικών κομμάτων. Εκεί θα ψάξει τη λύση του προβλήματος η ΟΤΟΕ, στη Bουλή και στα δικαστήρια για άλλη μια φορά. Αντί να απευθυνθεί στη βάση και στους συναδέλφους σαν πραγματική συνδικαλιστική ομοσπονδία και να κηρύξει από σήμερα απεργία διαρκείας μέχρι την ανάκληση των απολύσεων και κατόπιν να επιδιώξει την οποιαδήποτε συνεννόηση, τρέχει για τσάι στα γραφεία των πολιτικών εκπροσώπων.

Συναδέλφισσες/οι, μετά τις 3 απολύσεις στην Αττικής, τους 50 ενοικιαζόμενους της Εθνικής, οι απολύσεις των συναδέλφων της Πειραιώς είναι απλά μια εικόνα από το μέλλον για όλες τις τράπεζες.  Και στην Alpha Bank πριν λίγες μέρες, ανακοίνωσαν ότι τους επόμενους μήνες οι 600 περίπου εργαζόμενοι από τις μονάδες διαχείρισης κόκκινων δανείων θα μεταφερθούν με το νόμο απόσχισης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ σε fund. Πρέπει να απολογηθούν στους εργαζόμενους οι εκπρόσωποι των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ που διατυμπάνιζαν την περίφημη – ιστορική φυσικά- συμφωνία με την τράπεζα, ότι θα είναι εθελοντική η μεταφορά στο fund. Πρώτη φορά οι τραπεζίτες τσαλαπατάνε συμφωνίες και συμβάσεις;

Ας καταλάβουν και οι υπόλοιποι συνάδελφοι στην Εθνική και στις άλλες τράπεζες ότι τον φόβο και την ανασφάλεια την σπέρνουν οι Τραπεζίτες και τα αφεντικά. Ότι οι ευθύνες αυτών που σπέρνουν καθησυχασμό και απάθεια είναι πλέον εγκληματικές. Και ότι μόνο με σκληρούς αγώνες από τη βάση μπορούμε να διεκδικήσουμε και να κερδίσουμε το οτιδήποτε.

Καλούμε τους εργαζόμενους σε κάθε τράπεζα να προχωρήσουν άμεσα σε γενικές συνελεύσεις για να οργανώσουμε απεργίας διαρκείας μέσα στα Χριστούγεννα, μέχρι την ανάκληση όλων των απολύσεων στην Τράπεζα Πειραιώς και σε κάθε Τράπεζα. Μέχρι να παρθούν πίσω όλα τα σχέδια των τραπεζιτών. Καμία εμπιστοσύνη σε κυβερνήσεις, αφεντικά και εργοδοτικούς συνδικαλιστές.

3-12-2019

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ! ΑΓΩΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΟΤΟΕ

http://pantrapezikosxhma.blogspot.com

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Να ανακληθούν οι απολύσεις

13 Οκτωβρίου, 2019 at 11:26 μμ (Αττικής, Εργατικά)

Πίσω από τα κλισέ ο ωμός εργοδοτικός κυνισμός

Θα μπορούσε να είναι «τρολιά» αν δεν έφερε φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του προέδρου του διοικητικού συμβουλίου της Τράπεζας. Πιστεύουμε ότι οι συνάδελφοι μηχανογράφοι που ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν την αποστολή του προεδρικού διαγγέλματος, μερίμνησαν να αφαιρέσουν από τη λίστα παραληπτών τους συνάδελφους που απολύθηκαν και που είναι λογικό να μην «αισθάνονται ότι χωρίς [αυτούς] η Τράπεζα δεν θα μπορέσει να επιτύχει τους στόχους της».

Ως προς το περιεχόμενο του προεδρικού διαγγέλματος, η ανάγνωση είναι διττή. Δεν μπορεί να το πάρει κάποιος εντελώς στα σοβαρά καθώς δεν αποτελεί παρά ένα αναμάσημα των κοινοτοπιών περί ανάπτυξης, εκσυγχρονισμού, αλλαγής σελίδας κτλ. που αναπαράγονται σε όλα τα επίπεδα διοίκησης -από την κυβέρνηση της χώρας έως το προεδρείο ενός συλλόγου γονέων και κηδεμόνων. Θα είναι τεράστιο λάθος, ωστόσο, να το πάρει κανείς κι εντελώς αψήφιστα, καθώς σκιαγραφεί το πλαίσιο μέσα από το οποίο μπορούν να γίνουν οι επόμενες απολύσεις. Αρχικά τίθεται ένας εξωπραγματικός στόχος (π.χ. διπλασιασμός χορηγήσεων και καταθέσεων), μετά η ευθύνη διαχέεται στους εργαζόμενους (καθώς αυτή της διοίκησης σταματά στη διακήρυξη του στόχου), οι οποίοι μετά καθίστανται υπόλογοι για τη μη επίτευξή του και μπορούν να αξιολογηθούν ως «ανεπαρκείς».

Ειδικά πάντως ως προς το στόχο της αύξησης των καταθέσεων, μια καλή εκκίνηση θα γινόταν αν τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου της Τράπεζας έφερναν και τις προσωπικές τους καταθέσεις στην Τράπεζα (ή έστω στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα). Για να το πούμε με το δικό τους τρόπο: Η ευθύνη για την επιτυχία των στόχων της Τράπεζας δεν περιορίζεται στους υπαλλήλους της.

Ενήλικες στο δωμάτιο

Αφού η μέθοδος των τετ α τετ συνομιλιών σε πριβέ συναντήσεις με μέλη της διοίκησης κατόπιν νυχτερινών ραντεβού, όπως αναμενόταν, δεν ευοδώθηκε, το προεδρείο του ΣΥΤΑ προχωρά με βαριά καρδιά στην υλοποίηση, μέρους μόνο, των αποφάσεων που έλαβε στις 04/10 για τη διεκδίκηση της επιστροφής των απολυμένων συναδέλφων. Έτσι σήμερα συγκαλεί νέα συνεδρίαση του Δ.Σ. με πρώτο θέμα στην ατζέντα την ενημέρωση για τις εξελίξεις στο θέμα των απολύσεων και την προκήρυξη στάσης εργασίας. Ωστόσο, η προκήρυξη στάσης εργασίας παράλληλα με τη διεξαγωγή της τριμερούς, δεν απαιτεί νέα συνεδρίαση και λήψη απόφασης. Έχει ήδη αποφασιστεί από τις 04/10 και από τη στιγμή που έγινε γνωστή η ακριβής ημέρα και ώρα για την τριμερή (όπως γνωστοποιήθηκε την Παρασκευή στο περιθώριο της ανακοίνωσης Νο 167 του ΣΥΤΑ) θα έπρεπε ήδη να έχει προκηρυχθεί και να βρισκόμασταν τώρα στην οργάνωση του πρακτικού σκέλους –αν κι εφόσον ενδιαφέρει πραγματικά η επιτυχία της. Θεωρώντας ως δεδομένη, λοιπόν την προκήρυξη στάσης εργασίας την Τετάρτη 16/10 κι επειδή -παντού και πάντα στην ιστορία του εργατικού κινήματος- οι απεργιακές κινητοποιήσεις συνοδεύονται από απεργιακές συγκεντρώσεις, προτείνουμε την οργάνωση μαζικής παράστασης διαμαρτυρίας έξω από το υπουργείο Εργασίας την ώρα διεξαγωγής της τριμερούς.

Δεν είμαστε βέβαια αισιόδοξοι για την αποδοχή της πρότασής μας καθώς μέχρι τώρα η βασική επιδίωξη του προεδρείου είναι η όσο το δυνατό μικρότερη δημοσιότητα και το θάψιμο κάτω από το χαλί του μείζονος αυτού ζητήματος. Κι ενώ το ΕΚΑ ευτυχώς έδειξε καλά αντανακλαστικά και στην κατά 5 ημέρες καθυστερημένη ενημέρωσή του από το ΣΥΤΑ ανταποκρίθηκε εκδίδοντας ψήφισμα συμπαράστασης το πρωί της μεθεπόμενης, εκκωφαντική είναι η σιγή της ΟΤΟΕ για ένα ζήτημα με κατεξοχήν κλαδική σημασία. Ίσως βρισκόταν υπό την επήρεια των πανηγυρισμών για τις αποφάσεις του ΣτΕ που στην ουσία σφραγίζουν ως συνταγματικό τον αντιασφαλιστικό νόμο Κατρούγκαλου επειδή κρίνονται ως αντισυνταγματικές μόνο κάποιες επιμέρους κι επουσιώδους σημασίας διατάξεις του, ίσα-ίσα για να συντηρείται η χίμαιρα της αναμονής λήψης αναδρομικών μέσω δικαστικών προσφυγών (και μόνο) και η πελατεία των δικηγορικών γραφείων.

Επιστροφή στην κανονικότητα

Στα πλαίσια της θεματολογίας της συνεδρίασης του ΔΣ του ΣΥΤΑ της 10/10 και αναφορικά με το θέμα των πολιτιστικών δραστηριοτήτων, προτείναμε για φέτος αντί της εκδρομής να διοργανωθεί από το Σύλλογό μας μια μουσική εκδήλωση (π.χ. πάρτι, συναυλία, λαϊκό γλέντι κτλ) με τα έσοδα που θα προέρχονταν από ένα μικρό αντίτιμο εισόδου σε συνδυασμό με συμπληρωματικές ενέργειες (π.χ. bazaar, διάθεση λαχνών, ημερολογίων κτλ) να διατίθενται για την ενίσχυση των απολυμένων συναδέλφων μας. Η πρότασή μας, όπως αναμενόταν, απορρίφθηκε από την πλειοψηφία που υπερασπίστηκε με σθένος το δικαίωμά της για τσάμπα εκδρομές, με την ευγενική χορηγία της Τράπεζας (από τα χρήματα που αυτή εξοικονομεί και από τις απολύσεις).

Κατόπιν αυτού αναμένεται η ανακοίνωση του προεδρείου με κάποιο τραγελαφικά βαρύγδουπο τίτλο του τύπου «ΟΙ ΕΚΔΡΟΜΙΚΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΜΑΖΙΚΕΣ ΑΠΟ ΠΟΤΕ ΔΗΛΩΝΟΥΝ ΠΙΣΤΗ ΓΙΑΤΟ ΠΑΡΟΝ & ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ» και το διαφημιστικό περιεχόμενο για κάποιο «εγνωσμένου κύρους τουριστικό γραφείο» (όπως π.χ. η Thomas Cook), τα «πολυτελή κλιματιζόμενα πούλμαν», τα «δωμάτια με μαγευτική θέα», τα «γεύματα με παραδοσιακά εδέσματα» κλπ. Συνδικαλισμός με τοποθέτηση προϊόντων.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Δελτίο Τύπου Ε.Κ.Α. – ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

10 Οκτωβρίου, 2019 at 9:23 μμ (Αττικής, Εργατικά, Συνδικάτα)

 

ΕΚΑ

ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΗΝΑΣ

Ταχ. Διεύθ.: Γ’ Σεπτεμβρίου 48Β, 104 33, Αθήνα ■ Τηλ.: 210 88 36 918 ■

■Web Site: www.eka.org.gr ■ e-mail: eka.press@gmail.com

 

Αρ. Πρωτ.: 8719                                                Αθήνα, 10/10/2019

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Το Εργατικό Κέντρο Αθήνας καταγγέλλει την διοίκηση της Attica Bank για τις άδικες, καταχρηστικές και, εν τέλει, άκυρες απολύσεις τριών συναδέλφων εργαζομένων. Η διοίκηση της τράπεζας προέβη σε καταγγελία της σύμβασης εργασίας των 3 εργαζομένων χωρίς καμία προειδοποίηση. Μάλιστα, ένας εκ των τριών συναδέλφων, βρισκόταν σε εγκεκριμένη κατά τον νόμο αναρρωτική άδεια προς αντιμετώπιση σοβαρού και μακροχρόνιου προβλήματος της υγείας του.

 

Το ΕΚΑ καταδικάζει τις καταχρηστικές απολύσεις και τονίζει ότι θα στηρίξει με όλες του τις δυνάμεις κάθε θεσμική, αγωνιστική και νομική δράση του Σωματείου Υπαλλήλων της Τράπεζας Αττικής προκειμένου οι τρεις συνάδελφοι να επιστρέψουν στην εργασία τους.

Το Δ.Σ.

DT_101019_ATTICA

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Απολύσεις στην τράπεζα Αττικής

6 Οκτωβρίου, 2019 at 11:11 μμ (Αττικής)

Όπως πλέον έχει γίνει γνωστό, η τράπεζα προέβη πριν από μερικές ημέρες σε δύο, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, απολύσεις συναδέλφων μας. Οι απολύσεις αυτές ήταν το αποτέλεσμα μιας μονομερούς κι αυθαίρετης απόφασης της διοίκησης που δεν είχε να κάνει με κανενός είδους πειθαρχική ή άλλη διαδικασία. Στον πόλεμο φατριών που διεξάγεται εδώ και περισσότερο από τρία χρόνια για τον έλεγχο της τράπεζας, η νικήτρια πλευρά δηλώνει, με εμφατικό και κυνικό συνάμα τρόπο, ποιος έχει το πάνω χέρι. Οι συγκεκριμένοι συνάδελφοι ήταν οι παράπλευρες απώλειες, ο άμαχος πληθυσμός που θυσιάζεται για να γίνει ξεκάθαρο το μήνυμα. Στη θέση τους θα μπορούσε και μπορεί, στο καθόλου μακρινό μέλλον, να βρεθεί ο καθένας μας.

Μπροστά σε μια τέτοια εξέλιξη η διοίκηση του ΣΥΤΑ δεν μπορούσε παρά να δείξει ότι αντιδρά. Η μέχρι τώρα συναίνεση κι έμπρακτη στήριξη σε όλες μα όλες τις εργοδοτικές επιθέσεις εναντίον μας (απολύσεις επί capital controls, μισθολογικές περικοπές, αποσχίσεις κλάδων κι εκχώρηση εργασιών, εκποίηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων, εθελούσιες με το πιστόλι στον κρόταφο, εξοντωτικές μετακινήσεις, δυσμενής τροποποίηση του κανονισμού εργασίας και τόσα πολλά ακόμα) γινόταν πάντα στο όνομα της αποτροπής των απολύσεων. Τώρα λοιπόν σπάει το ταμπού των απολύσεων με τρόπο τέτοιο που δε χωράει πλέον ευφημισμούς ή φτιασιδώματα. Η εργοδοσία απολύει εργαζόμενους απλά επειδή μπορεί.

Με δεδομένους τους συσχετισμούς στο διοικητικό συμβούλιο του ΣΥΤΑ και τη μουγκή πλειοψηφία των συμβούλων της ΔΗΣΚ των οποίων (για διαφορετικούς ίσως λόγους ο καθένας) η συμμετοχή εξαντλείται στην ανάταση του χεριού την ώρα της ψηφοφορίας, επιλέξαμε αντί να κατεβάσουμε ένα ξεχωριστό πλαίσιο απλά για να καταγραφεί στα πρακτικά, να στηρίξουμε το μίνιμουμ πλαίσιο δράσεων της προεδρικής εισήγησης, προσπαθώντας πλέον οι δράσεις αυτές να αποκτήσουν κάποια ουσιαστικά χαρακτηριστικά. Ωστόσο, ο πρόεδρος του ΣΥΤΑ μέσα τόσο από τη συζήτηση κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης, όσο και κυρίως από τη σχετική ανακοίνωση που εξέδωσε αργότερα, κατέδειξε τον καθαρά διεκπεραιωτικό χαρακτήρα των υποτιθέμενων «δράσεων» και τον τρόπο με τον οποίο θα τις καταστήσει κενές περιεχομένου. Πίσω λοιπόν από τα κούφια λόγια, το προεδρείο του ΣΥΤΑ αποφάσισε:

  • «Να καταδικάσει και να καταγγείλει δημόσια τις 2 απολύσεις». Ως «δημόσια» εννοείται η ανακοίνωση Νο 164 που κυκλοφόρησε το μεσημέρι της Παρασκευής αποκλειστικά για εσωτερική κατανάλωση. Μοναδική αγωνία τους να παραμείνει η υπόθεση «εντός των τειχών». Μη χαλάσει και το brand name της τράπεζας για δύο απολύσεις…
  • «Να διαμαρτυρηθεί υπεύθυνα (sic) στη Διοίκηση και τους εκπροσώπους των μετόχων για το ατυχές συμβάν (και πάλι sic), καλώντας τους να επανορθώσουν ως άλλωστε είναι σε θέση να κάνουν, εξομαλύνοντας μια κατάσταση που δυναμιτίζει το μέτωπο εργασιακής ειρήνης και σύμπνοιας των κοινωνικών εταίρων που τόσο ανάγκη έχει η Τράπεζα για την επανεκκίνησή της, αλλά και συνολικά το τραπεζικό σύστημα και η οικονομία». Κατανοούμε τη δυσχερή θέση του προέδρου που πιθανά θα ήθελε να ηγηθεί μιας δυναμικότερης αντίδρασης πλην όμως αυτό δεν είναι εφικτό. Όταν έχει κανείς ανεξόφλητα γραμμάτια προς την εργοδοσία φροντίζει να διαμαρτύρεται «υπεύθυνα», αλλιώς μπορεί να διαμαρτυρηθούν και τα γραμμάτια…
  • «Να προσφύγει στα αρμόδια Πολιτειακά Όργανα, αρχής γενομένης του Υπουργείου Εργασίας». Η βασική προσδοκία είναι η επέμβαση ενός από μηχανής θεού που θα συμβιβάσει προσωρινά τα πράγματα. Μόνο που οι γενικότερες πολιτικές και όχι μόνο συνθήκες έχουν αλλάξει από το 2017, όπως έδειξε και το γεγονός ότι ούτε η ευμενής υποδοχή (άλλοι θα την έλεγαν και γλείψιμο) του προέδρου του ΣΥΤΑ στη νέα κυβέρνηση, όσο ακόμα προσπαθούσε να σώσει τη θέση του στο Δ.Σ. της τράπεζας, έδειξε να πιάνει τόπο…
  • «Να προκηρύξει 3-ωρη πανελλαδική στάση εργασίας παράλληλα με τη διεξαγωγή της 3-μερούς συμφιλιωτικής σύσκεψης». Από τις απαντήσεις στη διάρκεια της συνεδρίασης σε πιθανές δράσεις που θα ενίσχυαν την κινητοποίηση –αν και όταν αυτή εξαγγελθεί- κατέστη σαφές ότι βασική μέριμνα είναι να μη διαταραχθούν οι εργασίες της τράπεζας κατά τη διάρκειά της. Κοινώς άλλη μια κινητοποίηση για τα μάτια του κόσμου, ίσα-ίσα για να βγει η υποχρέωση…
  • «Να υπενθυμίσει προς κάθε κατεύθυνση, εντός κι εκτός Τράπεζας, πως πάνω από τους δείκτες, τα νούμερα και τα αποτελέσματα είναι οι άνθρωποι και οι ζωτικές τους ανάγκες, η εταιρική κοινωνική ευθύνη, το ήθος και η αξιοπρέπεια, οι έντιμες σχέσεις και οι καθαρές και τίμιες κουβέντες». Είναι βέβαιο ότι με αυτή την υπενθύμιση η διοίκηση θα το ξανασκεφθεί, θα την πιάσει το φιλότιμο, θα συναισθανθεί την «εταιρική κοινωνική ευθύνη» της, θα δείξει μεταμέλεια και θα επανορθώσει…
  • «Να διακηρύξει πως η Κλαδική και η Επιχειρησιακή Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, όπως και ο Κανονισμός Εργασίας Προσωπικού της Τράπεζας δεσμεύει εξίσου όλα τα μέρη, όπως και ότι θα παλέψουμε θεσμικά, μαζικά και αγωνιστικά να πετύχουμε οι 2 εργαζόμενοι να επιστρέψουν στις θέσεις εργασίας τους» (οι επισημάνσεις δικές τους). Εδώ αξίζει να σταθούμε λίγο παραπάνω καθώς για να αντιμετωπιστεί μια νέα κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, αναγκαία προϋπόθεση είναι να προηγηθεί μια ειλικρινής αποτίμηση και (αυτο)κριτική για το πώς οδηγηθήκαμε ως εδώ. Το δούλεμα έχει και όρια…

Το προεδρείο του ΣΥΤΑ (εμφανίζεται να) ξιφουλκεί εναντίον του κυβερνητικού νομοθετήματος που καταργεί την υποχρέωση του εργοδότη να αιτιολογεί την απόλυση του εργαζόμενου. Με τον προηγούμενο κανονισμό εργασίας, αυτό το νομοθέτημα δε θα είχε εφαρμογή στην περίπτωση μας, καθώς για μονομερή καταγγελία σύμβασης εργασίας από την τράπεζα απαιτείτο να «ερευνηθεί από το Συμβούλιο Εργασιακών Σχέσεων ότι συντρέχει σπουδαίος λόγος κατά το άρθρο 672 ΑΚ». Εκτός από το διαδικαστικό μέρος (την αρμοδιότητα του καταργημένου πλέον Συμβουλίου) ιδιαίτερη σημασία έχει το ουσιαστικό: η εργοδοσία ήταν αυτή που όφειλε να στοιχειοθετήσει την ύπαρξη βάσιμου λόγου για να προβεί σε απόλυση. Αυτή την προστατευτική για τους εργαζόμενους διάταξη την αντικατέστησαν με τη δυνατότητα μονομερούς καταγγελίας από την τράπεζα «με τη διαδικασία, τους όρους, τις αρχές και τις προϋποθέσεις της εργατικής νομοθεσίας», ανοίγοντας διάπλατα το δρόμο για τις σημερινές (και τις μελλοντικές) απολύσεις. Της (ν)τροπολογίας Βρούτση είχε προηγηθεί η (ν)τροπολογία Σταθόπουλου.

Ειδικά δε όσον αφορά όσους δεν εντάχθηκαν στο (μοναδικό πλέον) λογιστικό κλάδο μετά την κατάργηση όλων των υπολοίπων, η ηγεσία του ΣΥΤΑ διεμήνυε ότι «Αποκτούν προσωποπαγείς θέσεις, διασφαλίζουν απόλυτα την εργασία τους στην Τράπεζα» (η υπογράμμιση δική τους) όταν κάποιοι επισημαίναμε ότι «Η κάλυψη μέσω της αναγνώρισης κάποιων θέσεων ως προσωποπαγών είναι δίκοπο μαχαίρι, μια και ταυτόχρονα αναγνωρίζονται ως θέσεις χωρίς αντικείμενο, ιδιαίτερα ευάλωτες στα πλαίσια των εξελισσόμενων πλάνων αναδιάρθρωσης και μετασχηματισμού των τραπεζών». Δεν έχουμε κάποιου είδους μαντικές ικανότητες, απλά είναι πιο εύκολο να λέει κανείς τα αυτονόητα όταν δεν είναι υποχείριο της εργοδοσίας.

Για αυτούς τους λόγους είναι κι ευνόητη η ασάφεια του άξονα «δράσης» σην απόφαση του προεδρείου που προβλέπει:

  • «Να συμπαρασταθεί και να συμπαραταχθεί με τα μέλη του στην εξελισσόμενη ήδη διαδικασία σε αγαστή συνεννόηση και συνεργασία μαζί τους, με την ΟΤΟΕ και τη ΓΣΕΕ να είναι από την πρώτη κιόλας στιγμή στο πλευρό τους». Ποια είναι η «εξελισσόμενη διαδικασία»; Πώς ακριβώς θα συμπαρασταθεί στους συναδέλφους; Με κάποιο απτό τρόπο ή απλά στο επίπεδο της ψυχικής συνδρομής; Στην ίδια συνεδρίαση της Παρασκευής κατέστη σαφές πώς ούτε το συνεργαζόμενο νομικό γραφείο πρόκειται να αναλάβει την υπόθεση, ούτε το ταμείο του Συλλόγου να συνδράμει στα νομικά έξοδα των συναδέλφων. Βλέπετε οι χρηματικοί και ανθρώπινοι πόροι του Συλλόγου μας είναι αυτή την περίοδο δεσμευμένοι στον υπέρτατο σκοπό: να επιστρέψει ο πρόεδρος του ΣΥΤΑ στο διοικητικό συμβούλιο της τράπεζας. Μολονότι η υπόθεση αυτή δεν μας αφορά καθόλου, η εκτίμησή μας είναι ότι η έκβαση της δεν θα είναι αίσια για τον πρόεδρό μας. Τώρα πια που έχει δώσει τα πάντα, η χρησιμότητα του για την εργοδοσία είναι αυτή μιας στυμμένης λεμονόκουπας. Την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη κανείς.

Το ερώτημα που τίθεται επιτακτικά λοιπόν είναι τι κάνουμε εμείς.

Περιμένουμε να έρθει η σειρά μας;

Ευελπιστούμε και τρέφουμε αυταπάτες για μια πιο ευνοϊκή μεταχείριση;

Δουλεύουμε περισσότερο, σκύβοντας το κεφάλι για να πιάσουμε στόχους και πλάνα ώστε να αξιολογηθούμε ως «επαρκείς»;

Αποδεχόμαστε ότι έτσι είναι τα πράγματα και δεν αλλάζουν και περιμένουμε μια νέα «εθελούσια» μήπως και πάρουμε κάτι παραπάνω ;

Σταυρώνουμε τα χέρια μας και περιμένουμε ότι με κάποιο μαγικό τρόπο τελικά η εργοδοσία θα το ξανασκεφτεί ή η κυβέρνηση θα πάρει θέση υπέρ των εργαζόμενων;

Για εμάς η απάντηση σε όλα τα παραπάνω είναι ΟΧΙ.

Ο μόνος δρόμος για να διασφαλίσουμε την εργασία μας είναι μια άμεση καθολική αγωνιστική απεργιακή απάντηση.

Παίρνουμε ξεκάθαρα θέση και δηλώνουμε ότι δεν αποδεχόμαστε καμιά απόλυση.

Απαιτούμε την άμεση επιστροφή των συναδέλφων μας στη δουλειά.

Άμεση κι έμπρακτη στήριξη από το ΣΥΤΑ με κάλυψη της νομικής τους υποστήριξης.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΑΠΕΡΓΙΑ 24/09

22 Σεπτεμβρίου, 2019 at 10:54 μμ (Εργατικά)

Συνεχίζοντας το αντεργατικό κρεσέντο όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων, η κυβέρνηση της ΝΔ μέσω του λεγόμενου «αναπτυξιακού πολυνομοσχεδίου» επιχειρεί να επιβάλει με σαρωτικό τρόπο μια σειρά από ανατροπές προς όφελος του κεφαλαίου και σε βάρος των εργαζόμενων, της δημόσιας περιουσίας και του περιβάλλοντος. Το ιδεολόγημα «των επενδύσεων που θα φέρουν την ανάπτυξη» ως πανάκεια με την οποία όλοι θα βγούμε κερδισμένοι θρυμματίζεται καθώς γίνεται σαφές ότι αυτή η ανάπτυξη έχει άλλο περιεχόμενο και διαφορετική σημασία για εργοδότες κι εργαζόμενους.

Γα το κεφάλαιο η «ανάπτυξη» έχει ως προϋπόθεση την πλήρη αποσάθρωση των εργασιακών σχέσεων και το σάρωμα των όποιων προστατευτικών για τους εργαζόμενους ρυθμίσεων έχουν απομείνει καθώς αυτές θεωρούνται ως «αντικίνητρα για επενδύσεις».

Στην κλίνη του Προκρούστη μπαίνουν καταρχήν οι συλλογικές συμβάσεις με μια σειρά διατάξεων:

  • Καθίσταται απόλυτη η υπεροχή των επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων εργασίας έναντι των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας δίνοντας τη δυνατότητα εξαίρεσης σε επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν «σοβαρά οικονομικά προβλήματα». Τα κριτήρια με τα οποία θα ορίζονται οι επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα θα θεσπίζονται αποκλειστικά από τον υπουργό με την έκδοση απόφασης. Στην πράξη το μόνο που αρκεί για να επικαλεστεί μια επιχείρηση «οικονομικά προβλήματα» είναι ένας «ξύπνιος» λογιστής.
  • Προβλέπεται ότι οι τοπικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας υπερισχύουν των εθνικών κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας.
  • Μπαίνουν νέα εμπόδια στην επεκτασιμότητα των συλλογικών συβάσεων εργασίας στη βάση των προβλημάτων που δήθεν αντιμετωπίζουν οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις και τον κίνδυνο των επιπτώσεων από την επεκτασιμότητα στον ανταγωνισμό των επιχειρήσεων. Στο όνομα αυτών των προβλημάτων, θα μπορούν να εξαιρούνται επιχειρήσεις από την επεκτασιμότητα. Αυτό θα γίνει με υπουργική απόφαση, μετά από γνώμη του Ανώτατου Συμβούλιου Εργασίας (είναι επταμελές και τα πέντε μέλη τα ορίζει η κυβέρνηση!). Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, ότι με αυτές τις διατάξεις η επεκτασιμότητα στην ουσία καθίσταται νεκρό γράμμα.
  • Δίνεται η δυνατότητα να εξαιρούνται επιχειρήσεις από τη σύναψη πλήρων εθνικών, κλαδικών και ομοιοεπαγγελματικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Στο όνομα και πάλι «σοβαρών οικονομικών προβλημάτων» δίνεται η δυνατότητα να μπαίνουν στις συλλογικές συμβάσεις ειδικοί όροι ή να αφαιρούνται συγκεκριμένοι όροι που αναφέρονται σε δικαιώματα των εργαζόμενων.
  • Συρρικνώνεται ακόμη περισσότερο το ήδη κουτσουρεμένο δικαίωμα των εργαζόμενων να προσφεύγουν μονομερώς στη διαιτησία.

Για να θωρακιστεί αυτό το αντεργατικό πλαίσιο, η κυβέρνηση προβαίνει και στη θέσπιση ρυθμίσεων που στρέφονται άμεσα εναντίον της συνδικαλιστικής δράσης:

  • Δημιουργείται «Μητρώο Συνδικαλιστικών Οργανώσεων Εργαζομένων» στο υπουργείο Εργασίας με στόχο το ηλεκτρονικό φακέλωμα των συνδικαλισμένων εργαζόμενων και τον έλεγχο των σωματείων.
  • Σε συνέχεια του απεργιοκτόνου νόμου Αχτσιόγλου με τον οποίο απαιτείται το 50%+1 των μελών για να παρθεί απόφαση για απεργία στα πρωτοβάθμια σωματεία, το σχέδιο νόμου της ΝΔ προβλέπει ηλεκτρονική ψηφοφορία στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων για τη διεξαγωγή απεργίας των πρωτοβάθμιων σωματείων. Ο στόχος προφανής: να χτυπηθεί το βασικό και δημοκρατικότερο όπλο οργάνωσης, συζήτησης, και ζύμωσης των εργαζομένων που είναι η Γενική Συνέλευση. Θέλουν συνδικάτα παροπλισμένα, χωρίς εσωτερική ζωή και λειτουργία κι εργαζόμενους έρμαια της προπαγάνδας των κυρίαρχων ΜΜΕ που θα ψηφίζουν διαδικτυακά από τον καναπέ εν είδη τηλεφωνικής δημοσκόπησης.

Πέρα από τα παραπάνω που είναι προφανή και μας αφορούν άμεσα ως κλάδο, υπάρχουν και αμέτρητες «ουρές» που θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη καθώς θα τις βρούμε μπροστά μας. Όταν π.χ. προβλέπονται κυρώσεις για τους έντιμους δημόσιους υπαλλήλους που θα «καθυστερούν τις επενδύσεις» επειδή δεν θα συναινούν στην κατάφωρη παραβίαση κάθε έννοιας νομιμότητας, μπορούμε να πιστεύουμε ότι θα μείνουν στο απυρόβλητο οι συνεπείς τραπεζοϋπάλληλοι που θα κρίνουν ως επισφαλή τη δανειοδότηση μιας επένδυσης;

Είναι λοιπόν άμεση ανάγκη να υπάρξει αποφασιστική, μαζική κι ενωτική απάντηση από πλευράς μας. Μια απάντηση που θα πηγαίνει πέρα από το επίπεδο της συμβολικής διαμαρτυρίας στο οποίο στο οποίο περιορίζεται η – πλήρως ελεγχόμενη από κράτος κι εργοδότες – συνδικαλιστική γραφειοκρατία που αυτή τη φορά ξεπέρασε και το χειρότερο εαυτό της. Η θλιβερή ηγεσία της ΓΣΕΕ έπαψε να τηρεί και τα στοιχειώδη προσχήματα: σαμποτάρει την αυριανή κινητοποίηση ξεκινώντας το γνωστό γαϊτανάκι με τις ημερομηνίες, επιδιώκει να τορπιλίσει το συντονισμό και τη συσπείρωση των εργαζόμενων και λειτουργεί πλέον ανοιχτά απεργοσπαστικά. Τον αγώνα για την απόκρουση της επίθεσης, την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας και την κάλυψη των σύγχρονων αναγκών μας πρέπει να τον πάρουμε στα χέρια μας.

Καλούμε όλους/ες τους εργαζόμενους/ες να συμμετέχουν την Τρίτη 24/9 στην απεργία για την απόσυρση του αντεργατικού νομοσχεδίου.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για τις εξελίξεις στην τράπεζα Πειραιώς

30 Μαΐου, 2019 at 10:26 μμ (Εργατικά, Τράπεζες)

OXI ΣΤΗΝ ΑΠΟΣΧΙΣΗ ΚΛΑΔΟΥ ΚΟΚΚΙΝΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Όλα κυλούσαν ήσυχα στον τραπεζικό κλάδο. Η πρόσφατα υπογραφείσα κλαδική σύμβαση έδινε τον τόνο για την επόμενη ημέρα. Οι κοινωνικοί εταίροι σε κλίμα σύμπνοιας εργάζονταν από κοινού για την ομαλή μετάβαση στη νέα ψηφιακή εποχή. Οι τραπεζοϋπάλληλοι ατενίζαμε το μέλλον με σιγουριά και αισιοδοξία, αδημονώντας για τα 3,5 ευρώ αύξηση που θα δούμε στους λογαριασμούς μας με τις μισθοδοσίες του Δεκεμβρίου. Με τις παρεμβάσεις της Ομοσπονδίας μας, διευθετήθηκαν οι εργασιακές εκκρεμότητες που ταλάνιζαν το τραπεζικό σύστημα, το οποίο πλέον θα μπορούσε να επικεντρωθεί στον ουσιαστικό του ρόλο, στηρίζοντας την πραγματική οικονομία και συμβάλλοντας έτσι στην ανάπτυξη συνολικά της εθνικής οικονομίας με την οποία όλοι και όλες – αφεντικά κι εργαζόμενοι/ες, τραπεζίτες και τραπεζοϋπάλληλοι – θα βγαίναμε κερδισμένοι.

Το ειδυλλιακό κλίμα ήρθε να χαλάσει τρεις ημέρες πριν από τις εκλογές ο κ. Φλαμπουράρης με μια δήλωσή του: «η κυβέρνηση θα προστατέψει τα δικαιώματα των τραπεζοϋπαλλήλων της Τράπεζας Πειραιώς, ενόψει της διαμόρφωσης ξεχωριστής εταιρίας κόκκινων δανείων και ως εκ τούτου της μεταβολής του προσώπου του εργοδότη». Το μήνυμα ήταν σαφές: η μεταβίβαση των δανείων σε εταιρείες που δεν είναι τράπεζες σημαίνει ότι κι οι εργαζόμενοι σε αυτές δεν θα είναι τραπεζοϋπάλληλοι. Εμείς, προκειμένου να αποφύγουμε τα χειρότερα, καλούμασταν να μεριμνήσουμε ώστε το κόμμα του κ. Φλαμπουράρη να παραμείνει στην κυβέρνηση..

Η ηγεσία της ΟΤΟΕ επέδειξε άριστα αντανακλαστικά και το πρωί της επόμενης εξέδωσε δελτίο τύπου[1] κατακεραυνώνοντας τον υπουργό (και μόνο αυτόν) που με την παρέμβασή του θέτει σε απειλή τις θέσεις εργασίας των συναδέλφων στις υπηρεσίες των καθυστερημένων δανείων και ζητώντας του να εγγυηθεί προσωπικά την εργασία των τραπεζοϋπαλλήλων στις τράπεζες. Η διοίκηση της τράπεζας Πειραιώς δεν υπάρχει πουθενά στο κάδρο.

Εμείς έχουμε μείνει με την απορία. Μα καλά με τη νέα κλαδική σύμβαση δεν θωρακίστηκε θεσμικά η απασχόληση για την επόμενη τριετία; Ή για να το πούμε με τα δικά τους λόγια[2] δεν ισχύει άραγε ότι: «Στη νέα κλαδική ΣΣΕ έχουμε μια βελτιωμένη ρήτρα απασχόλησης. Βελτιωμένη, γιατί δεν τελεί υπό την αίρεση των πλάνων αναδιάρθρωσης και των δεσμεύσεων των Τραπεζών απέναντι στους εποπτικούς θεσμούς, όπως ίσχυε με τη ρήτρα της προηγούμενης κλαδικής ΣΣΕ. Ως δήλωση βούλησης που επαναβεβαιώνεται ρητά, στη νέα κλαδική ΣΣΕ, η ρήτρα για την προστασία της απασχόλησης έχει νομική (και όχι… ετυμολογική) οντότητα, σημασία και αξία. Θέτει το πλαίσιο αποτροπής απολύσεων για ολόκληρο τον κλάδο» (οι επισημάνσεις δικές τους όπως και το δροσερό χιούμορ). Όταν οι κοινωνικοί εταίροι τα έχουν βρει, έχουν συμφωνήσει κι έχουν αποτυπώσει τη συμφωνία τους σε σύμβαση που έχει την ισχύ νόμου, μπορεί αυτή η συμφωνία να κινδυνεύσει από μια δήλωση ενός υπουργού που κατά πάσα πιθανότητα σε λίγες εβδομάδες δεν θα είναι καν στη θέση του; Η κριτική που ασκούσαμε τον Μάρτη δεν μας έλεγαν ότι είναι άδικη και είναι «ψιλά γράμματα» τα περί ρήτρας ενάντια σε αποσχίσεις – απολύσεις;

Φυσικά, παρά τη «δριμεία» ανακοίνωση της ΟΤΟΕ οι εξελίξεις δεν πάγωσαν ούτε αντιστράφηκαν. Δεν απαιτείται και ιδιαίτερη ευφυία για να καταλάβει κανείς ότι η απόσχιση δε δρομολογήθηκε από τη δήλωση Φλαμπουράρη. Αυτή ήρθε απλά ως μια αναφορά σε μια ήδη προειλημμένη απόφαση της τράπεζας Πειραιώς ενταγμένη στον επικοινωνιακό σχεδιασμό ενόψει εκλογών. Μια απόφαση που φρόντισε να διευκολύνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με το Ν.4601/2019 για τους εταιρικούς μετασχηματισμούς τον οποίο ψήφισε τον Μάρτη.

Η ηγεσία της ΟΤΟΕ, έχοντας στο πρόσφατο παθητικό της τόσο την ηχηρή απουσία της από την κινητοποίηση που έγινε το Φεβρουάριο στην Πειραιώς για αυτό ακριβώς το ζήτημα, όσο και την ακροβατική κυβίστηση με τη ματαίωση της προκηρυγμένης για τις 20/03 κλαδικής απεργίας, δύσκολα θα μπορούσε να συνεχίσει να κάνει την πάπια. Άλλωστε σε λίγες ημέρες επίκεινται κι αρχαιρεσίες σε έναν από τους μεγάλους συλλόγους του ομίλου Πειραιώς, οπότε η ηγεσία μας με την αξιοθαύμαστη διορατικότητά της και την προσαρμοστικότητα στις περιστάσεις που τη χαρακτηρίζει, εκεί που άλλοι θα έβλεπαν κρίση εκείνη είδε την ευκαιρία για αγωνιστικό ξέπλυμα. Αυτή τη φορά δε, δεν έμεινε στα λόγια αλλά πέρασε στη δράση- αν και η σωστή έκφραση θα ήταν «άστραψε και βρόντηξε»- προκηρύσσοντας 24ωρη απεργία στη συγκεκριμένη υπηρεσία της Πειραιώς (όχι σε ολόκληρη την τράπεζα, μην κάνουμε κι εξτρεμισμούς) και προαναγγέλλοντας «περαιτέρω κλιμάκωση του αγώνα»[3].

Την κινητοποίηση ακολούθησε συνάντηση της διοίκησης της τράπεζας με το προεδρείο της ΟΤΟΕ. Τα βασικά συμπεράσματα είναι: :

  1. Η απόσχιση του RBU είναι ειλημμένη απόφαση και έχει ήδη δρομολογηθεί
  2. Όσοι συνάδελφοι μεταφερθούν στη νέα εταιρεία θα υπογράψουν νέα σύμβαση και θα χάσουν την ιδιότητα του τραπεζοϋπαλλήλου
  3. Οι εργαζόμενοι του RBU εξαιρούνται από το νέο πρόγραμμα εθελούσιας.

Οι συνδικαλιστικοί μας εκπρόσωποι όμως είναι χαρούμενοι κι αισιόδοξοι άνθρωποι και για να μας μεταφέρουν τη θετική τους ενέργεια εστιάζουν στη φωτεινή πλευρά: «Η όποια συμμετοχή των εργαζομένων σε μελλοντικό εταιρικό σχήμα θα είναι σε ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΒΑΣΗ»[4] (επισήμανση και κεφαλαία δικά τους). Άλλωστε ζούμε σε μια δημοκρατική χώρα όπου πάντοτε έχεις το δικαίωμα της επιλογής. Όταν βρίσκεσαι με το πιστόλι στον κρόταφο είσαι ελεύθερος να διαλέξεις αν θα υπογράψεις ή θα το αφήσεις να εκπυρσοκροτήσει. Μια χαρά η απόσχιση, μας λέει η ΟΤΟΕ. 6 ώρες συνάντηση για να καταλήξουν στα ίδια…

Μετά από αυτή την «κατάκτηση», η ΟΤΟΕ έκρινε ότι δεν υπάρχει πλέον λόγος ανησυχίας κι αρνήθηκε να καλύψει την απεργία για την επόμενη (Τετάρτη 29 Μαΐου) που απέμεινε να στηρίζεται από μεμονωμένους φορείς (το κλαδικό χρηματοπιστωτικού και κάποια κατά τόπους εργατικά κέντρα). Ευτυχώς που είχαν αποφασίσει κλιμάκωση και όχι εκτόνωση.

Ωστόσο η μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργία 28/5 και τη συγκέντρωση δείχνει τις διαθέσεις του κόσμου της εργασίας, που εδώ και μήνες είναι έτοιμοι να αντισταθούν στα αντιδραστικά σχέδια των τραπεζιτών. Δεν θα πληρώσουμε ξανά εμείς τις ζημιές τους. 1200 συνάδελφοι δεν θα βρεθούν απολυμένοι και εκτός τράπεζας! Και δεν αφορά μόνο την Πειραιώς αυτό, αλλά ολόκληρο τον κλάδο, όπως μας πληροφορεί ο οικονομικός τύπος. Γι’ αυτό, να περάσουμε από τις ανακοινώσεις στη δράση. Να πάρουμε τους αγώνες στα δικά μας χέρια! Καμία εμπιστοσύνη σε ΟΤΟΕ και Συλλόγους, όπου ηγεμονεύουν ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ. Να προκηρυχθούν άμεσα Γενικές Συνελεύσεις σε κάθε σύλλογο, νομό και να αποτυπωθούν οι διαθέσεις των εργαζομένων. Όλοι στη συμμετοχή στις απεργίες που προκηρύσσουν πρωτοβάθμια σωματεία (κλαδικό και επιχειρησιακά). Κλιμάκωση μέχρι να κοπούν οι νέες ορέξεις των τραπεζιτών με επαναλαμβανόμενες απεργίες σ’ όλη την τράπεζα,  συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, καταλήψεις καταστημάτων, εκλογή επιτροπών αγώνα, συντονισμό. Κλαδική απεργία τώρα.

  • Να ματαιωθούν τώρα τα σχέδια της Τράπεζας Πειραιώς. Καμιά απόσχιση, καμιά απόλυση, καμιά αλλαγή στην εργασιακή μας σχέση. Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.
  • Να συσπειρωθεί ο κλάδος ενάντια στο ξήλωμα των δικαιωμάτων μας. Καμία «οικειοθελής» παραίτηση από τα κεκτημένα μας.

ΑΥΤΟΙ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΚΕΡΔΗ ΚΑΙ ΖΗΜΙΕΣ ΕΜΕΙΣ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΖΩΕΣ

30-5-2019

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΟΤΟΕ

http://pantrapezikosxhma.blogspot.com

[1] Δελτίο Τύπου 23-05-2019

[2] Από το πολύχρωμο ιλουστρασιόν φυλλάδιο της ΟΤΟΕ για την κλαδική, με τις 7 (επτά) φωτογραφίες του Προέδρου και του Γραμματέα τη στιγμή που υπογράφουν

[3] Ανακοίνωση Νο 12/27-05-2019

[4] Δελτίο τύπου 28-05-2019

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Έχουμε πρόεδρο!

29 Μαρτίου, 2019 at 2:36 πμ (Αττικής)

Με μεγάλη επιτυχία έκλεισε άλλος ένας κύκλος επεισοδίων του σίριαλ «Μοίρασμα θέσεων στη τράπεζα Αττικής» που χαρακτηρίστηκε από έντονο σασπένς και πολλές σεναριακές ανατροπές. Μετά από κλήση σε εταιρεία υπηρεσιών τηλεφωνικού καταλόγου βρέθηκε ο αριθμός του τηλεφώνου του προτεινόμενου προέδρου και μπόρεσε τελικά να ειδοποιηθεί, ενώ τα φημολογούμενα προβλήματα υγείας θεραπεύτηκαν μονομιάς όπως στις βιβλικές παραβολές. Κατόπιν αυτού, το διοικητικό κενό καλύφθηκε και μπορούμε πλέον να συνεχίσουμε απρόσκοπτα την πορεία μας προς τη νέα ψηφιακή εποχή.

Με την εξέλιξη αυτή έληξε και η περίοδος της ερμαφρόδιτης προεδρίας, όπου τα δύο καρπούζια είχαν χωρέσει στην ίδια μασχάλη και οι «διακριτοί ρόλοι» είχαν μπει στο γύψο. Με τον τρόπο της, έστω κι από σπόντα, συνέδραμε και η ηγεσία της ΟΤΟΕ η οποία, ματαιώνοντας την προκηρυγμένη απεργία της 20/03, έβγαλε τον πρόεδρο από ένα μεγάλο υπαρξιακό δίλημμα στο οποίο ο φλογερός σοσιαλιστής συνδικαλιστής ερχόταν σε σύγκρουση με το νέας κοπής τραπεζίτη. Αν μη τι άλλο, μπορεί πλέον να υπογράφει και πάλι ο ίδιος τις ανακοινώσεις που γράφει, απαλλάσσοντας από αυτό το άχαρο καθήκον τα ταλαίπωρα μέλη του προεδρείου του ΣΥΤΑ.

Βέβαια, όπως κάθε σαπουνόπερα που σέβεται τον εαυτό της, έτσι και η δική μας δεν πρόκειται να κλείσει εδώ. Ήδη παίζεται το τρέιλερ για τον επόμενο κύκλο με το πρώτο επεισόδιο να εκτυλίσσεται στην επόμενη γενική συνέλευση των μετόχων, τακτική ή έκτακτη. Η αγωνία στρέφεται τώρα στο αν θα παραιτηθεί ο συμπρωταγωνιστής. Εμείς τολμούμε να προβλέψουμε ότι, παρά τις πιέσεις και τις αντιξοότητες, καθώς δεν έχει ολοκληρώσει ακόμα το θεόπνευστο έργο της σωτηρίας της Τράπεζας και ορμώμενος από ανιδιοτελή κίνητρα, τελικά θα μας κάνει τη χάρη να παραμείνει. Αν καταφέρουμε δε  να προσελκύσουμε και τον Διευθυντή Εποπτευόμενων Εταιρειών της ΤτΕ μετά από την επικείμενη αποπομπή του, τότε πλέον θα μιλάμε για ένα πανίσχυρο διοικητικό τιμ.

Ακόμα κι αν όλα τα παραπάνω μοιάζουν (και σε μεγάλο βαθμό είναι) φαιδρά, εμείς δε βρίσκουμε και πολλούς λόγους να χαμογελάμε. Επειδή πέρα από τις ίντριγκες και τα κουτσομπολιά, όλοι οι προαναφερόμενοι, σε όποιο στρατόπεδο και αν ανήκαν, είτε φίλα προσκείμενοι στη κυβέρνηση είτε στο περιβάλλον του διοικητή της ΤτΕ, μπορεί μεν μεταξύ τους να είχαν άκρατο ανταγωνισμό, σε ό,τι αφορούσε όμως τους εργαζόμενους -στις «εθελούσιες», στις μειώσεις μισθών, στις εξοντωτικές μεταθέσεις, στην εξωτερίκευση των εργασιών κλπ.- η σύμπνοια ήταν απόλυτη και η ενότητα αρραγής. Το επιβεβαιώνει άλλωστε και το δελτίο της εταιρικής παρουσίασης που παραμένει αναρτημένο στο intranet, όπου ομόφωνα πανηγυρίζουν για την απώλεια 277 από τις 871 θέσεις εργασίας και τη μείωση των αμοιβών προσωπικού κατά 35% τη διετία 2016-2018.

Το ίδιο μας δείχνει άλλωστε και το κύκνειο άσμα του προηγούμενου διοικητικού σχήματος, ο νέος κανονισμός απολύσεων που μας άφησαν αμανάτι. Τώρα πλέον που οι «κοινωνικοί εταίροι» ξαναβρήκαν τους διακριτούς τους ρόλους και μπορεί να στηθεί και πάλι η παράσταση της «σκληρής διαπραγμάτευσης», εκτιμούμε πως έχει έρθει η σειρά του ΛΑΚ-εφάπαξ, με μια διευθέτηση που αφενός θα απαλλάσσει την Τράπεζα από την παροχή οποιασδήποτε εγγύησης και αφετέρου θα λειτουργήσει ως μέσο πίεσης για περαιτέρω αποχωρήσεις εργαζομένων (εντός ή εκτός προγράμματος εθελούσιας). Άλλωστε παρά τα ευχολόγια και τις αερολογίες των εργατοπατέρων, οι τραπεζίτες βλέπουν τα πράγματα πολύ πιο ξεκάθαρα: εκχώρηση εργασιών συνεπάγεται και απόσχιση κλάδων, μαζί με τα δάνεια θα φεύγουν και οι τραπεζοϋπάλληλοι.

Μετά από αυτό ίσως πάρουν σειρά και τα πιο μεγαλεπήβολα σχέδια για ιδιωτικοποίηση που προς ώρας δεν μπορούν ακόμα να υλοποιηθούν. Δεδομένου ότι οι αυτοαποκαλούμενοι επενδυτές γενικά απεχθάνονται να βάζουν το χέρι στην τσέπη, για να έχει κερδοσκοπικό ενδιαφέρον η Τράπεζα θα περιμένουν πρώτα αυτή να απαξιωθεί περαιτέρω, μαζί φυσικά με τους εργαζόμενούς της.

Τέλος, κόντρα στις τάσεις της εποχής που θέλουν όποιον κατέχει μια οποιαδήποτε θέση να γαντζώνεται σε αυτή, εμείς θα προχωρήσουμε στην πάγια και δεσμευτική για εμάς εναλλαγή αντιπροσώπων στα θεσμικά όργανα. Έτσι, στο εξής την εκπροσώπησή μας στο διοικητικό συμβούλιο του Συλλόγου αναλαμβάνει η συν/φισα Κλειώ Σαρρή ενώ ο συν/φος Βίκτορας Τσακίρης θα συνεχίσει να συμμετέχει στο γενικό συμβούλιο της OTΟE.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΝΕΑ ΚΛΑΔΙΚΗ: ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΥΝΤΑΞΗΣ, ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΥΡΩΣΗ

27 Μαρτίου, 2019 at 12:15 πμ (Εργατικά, Τράπεζες)

Μετά “βαίων και κλάδων” υποδέχεται ο κλάδος τη νέα συλλογική σύμβαση που διατυμπανίζει η πλειοψηφία της ΟΤΟΕ. Για άλλη μια φορά, τελευταία στιγμή δηλαδή λίγο πριν τη λήξη της 3μηνης μετενέργειας, οι εργοδοτικοί συνδικαλιστές συμφώνησαν σε αυτά που ήθελαν οι τραπεζίτες, ξεπουλώντας εντελώς τον κλάδο στην πιο κρίσιμη στιγμή του.

Μάλιστα, η ξεφτίλα τους ήταν τέτοια αυτή τη φορά που δεν δίστασαν να πάρουν πίσω ακόμα και τη μια και μοναδική 24ωρη απεργία που είχαν προκηρύξει για τις 20 Μάρτη, προφανώς γιατί τους το ζήτησαν τα αφεντικά τους. Γιατί οι τραπεζίτες δεν ήθελαν ούτε μια ώρα απεργιακού αγώνα, θέλουν πλήρη εργασιακή ειρήνη και σιγή νεκροταφείου, ξορκίζουν τους αγώνες, είχαν διαισθανθεί την αγωνιστική ανάταση του κλάδου και οι πυροσβέστες της ΟΤΟΕ για άλλη μια φορά έκαναν καλά τη δουλειά τους.

Και ποια έιναι αυτή η σύμβαση; Καταρχήν, ας γνωρίζουν οι συνάδελφοι ότι τόσο είχε πρεμούρα η ΟΤΟΕ να παρθεί απόφαση στο Γενικό Συμβούλιο της 18ης Μάρτη και να ακυρωθεί η απεργία 20/3, τόσο τους νοιάζουν οι δημοκρατικές διαδικασίες, που οι παρατάξεις που υποστήριξαν τη σύμβαση (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΙ) παρουσίασαν προφορικά τις διατάξεις της, δεν μοίρασαν καν γραπτό το κείμενο και δεν ήθελαν να δώσουν το λόγο στις παρατάξεις της μειοψηφίας, γελοιποιώντας τη διαδικασία. Οπότε άγνωσται οι βουλαί της ΟΤΟΕ για αυτό που θα υπογραφεί στο τέλος. Την καλοστημένη αυτή παράσταση στο ΓΣ δεν θελήσαμε να νομιμοποιήσουμε, οπότε καταψηφίσαμε και αποχωρήσαμε μαζί με άλλους συναδέλφους.

  • Πρώτο και σημαντικότερο είναι το θέμα της ρήτρας ενάντια στις απολύσεις, που φυσικά δεν υπήρξε. Το περίφημο ευχολόγιο για “βούληση για προστασία της απασχόλησης” μπήκε ξανά, είναι τόσο γενικό και άρα χειρότερο ως διατύπωση αυτή τη φορά, και δεν προστατεύει από μαζικές απολύσεις, συγχωνεύσεις, κλεισίματα καταστημάτων, απόσχιση κλάδου που υπάρχουν στα σχέδια αναδιάρθρωσης των τραπεζών. Γι αυτό και η Τράπεζα Πειραιώς την Παρασκευή, την ημέρα δηλαδή που τα βρήκαν με την ΟΤΟΕ, ανακοίνωσε και σε νέα τμήματα που ασχολούνται με τη διαχείριση δανείων ότι θα μεταφερθούν σε fund πολύ σύντομα, μαζί με τα πακέτα που θα πουληθούν. Δηλαδή, περίπου 1500 εργαζόμενοι θα πάψουν να έιναι τραπεζουπάλληλοι, αν υλοποιηθούν τα σχέδια της Πειραιώς. Τι θα απαντήσουν σε αυτούς τους εργαζόμενους; Γι αυτό και οι τραπεζίτες συνεχίζουν να διοχετεύουν στα οικονομικά ΜΜΕ πληροφορίες για μείωση χιλιάδων θέσεων εργασίας το 2019 και το 2020, με μαζικά κλεισίματα καταστημάτων. Αυτή είναι η περίφημη προστασία της απασχόλησης.
  • Στο μισθολογικό, όλοι καταλαβαίνουν ότι η σταδιακή αποκατάσταση των απωλειών που διατυμπάνιζε η ομοσπονδία δεν ήρθε ούτε φέτος. Γιατί από το 10,5% των μειώσεων το 2013 ως το 0,5% υπάρχει μια απόσταση. Αν όλη η φασαρία έγινε γιατί οι τραπεζίτες πρότειναν 2 ευρώ από το 2020, ποιον πείθουν όταν εξασφάλισαν 5 ευρώ και μάλιστα σε 9 μήνες από τώρα (1/12, δηλ επίσης το 2020);; Η προπαγάνδα μπορεί να κάνει λόγο για 2,75%, όμως αυτό θα έιναι στο τέλος της τριετίας για όσους αντέξουν να μείνουν στον κλάδο, κι έτσι οι τράπεζες ως το 2021 θα επιβαρυνθούν με τις τεράστιες αυξήσεις του 1%. Αλήθεια, το επίδομα ισολογισμού που δεν έχει καταργηθεί αλλά ανασταλεί υποτίθεται, να το ξεχάσουμε ε; Η αύξηση της φορολογίας από 1/1/2020 είναι σαφώς μεγαλύτερη από το 0,5%, οπότε δεν το λες και αυξήσεις αυτό με απλά μαθηματικά.
  • Για τα δάνεια των συναδέλφων, ούτε καν προγράμματα διευκόλυνσης για τους συναδέλφους που δυσκολεύονται να είναι ενήμεροι. Στα στεγαστικά, 2% επιτόκιο όταν πελάτες έχουν δάνεια με επιτόκιο λίγο πάνω από 1%. Αυτά παθαίνεις όταν σκέφτεσαι εντελώς συντεχνιακά, και δεν καταγγέλεις τα ληστρικά επιτόκια και την τοκογλυφία των τραπεζών, έρχεται και η σειρά σου και μάλιστα το ομολογούν κυνικά οι τραπεζίτες: “αυτά δίνουμε στην κοινωνία, αυτά θα δίνουμε και στους τραπεζουπαλλήλους”.
  • Για το ωράριο, δεν τέθηκε καν μείωση χρόνου εργασίας από πλευράς ΟΤΟΕ, (πχ 7ωρο), λόγω της ψηφιοποίησης. Η μείωση του ωραρίου συναλλαγών, που ήταν αίτημά μας τόσα χρόνια αφού αποδείχθηκε εντελώς εις βάρος των κατ/των από την αύξησή του το 2002, τώρα ήταν επιλογή των τραπεζιτών για να γλιτώσουν τα πρόστιμα της επιθεώρησης εργασίας.
  • Το καλύτερο δε είναι η υπογραφή και με τη βούλα στην αξιολόγηση βάσει στόχων ανά μονάδα. Αυτό βέβαια ισχύει εδώ και χρόνια, το πέρασαν και στη σύμβαση και το παρουσιάζουν ως θετικό! Δηλαδή, ένα βήμα πιο κοντά στη σύνδεση μισθού και παραγωγικότητας, ό,τι θέλει η εργοδοσία. Μα δεν έχουν ακούσει τους αγώνες των δημοσίων υπαλλήλων ενάντια στην αξιολόγηση, επειδή είναι η είσοδος των απολύσεων; Δεν είδαν την απόλυση εργαζομένων του ΟΤΕ πρόσφατα λόγω χαμηλής αξιολόγησης; Αντί να προασπίζουν τους κανονισμούς εργασίας και τη μη χειροτέρευσή τους (όπως έγινε στην Τρ. Αττικής τον Μάρτιο), υπογράφουν και την αλλαγή της αξιολόγησης, δουλεύοντάς μας δήθεν ότι μας προστατεύουν από τους ατομικούς στόχους.
  • Κουβέντα φυσικά για τους χιλιάδες ενοικιαζόμενους εργαζόμενους που εργάζονται και αυξάνονται στις τράπεζες με μισθούς πείνας με το σύγχρονο δουλεμπόριο, τους χιλιάδες εργαζόμενους με ατομικές συμβάσεις και προγράμματα, που είναι οι μόνοι που προσλαμβάνονται στις τράπεζες πλέον και αντικαθιστούν τους εργαζόμενους που αποχωρούν με τις εθελούσιες. Είναι όλο και λιγότεροι αυτοί που “πιάνονται” από αυτή τη σύμβαση, και όλο και περισσότεροι οι ελαστικά εργαζόμενοι. Δηλαδή, για να μην είμαστε άδικοι, έγινε κουβέντα αλλά ήταν κυριολεκτικά μόνο αυτό: μια προφορική συμφωνία (εδώ γελάνε!) ότι δεν θα επεκταθεί η εξωτερίκευση εργασιών (outsourcing) στους κλάδους που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες…

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι. Καταλαβαίνουμε ότι πολλοί συνάδελφοι θα ένοιωσαν ανακούφιση. Αυτό έχουν καλλιεργήσει οι ξεπουλημένοι συνδικαλιστές, ότι μας αξίζει το ελάχιστο, το μη χείρον βέλτιστον, έρχεται ο Αρμαγγεδώνας κι αυτοί μας διασφαλίζουν δήθεν με συμβάσεις υποταγής και ήττας και πρέπει να τους χρωστάμε και χάρη.

Για την ανάγκη ανάληψης  δράσης για την κλαδική πριν αρχίσει η μετενέργεια είχαμε προειδοποιήσει ήδη από το συνέδριο της ΟΤΟΕ το Νοέμβρη. Αλλά εκεί στον προγραμματισμό «δράσης» της, η ηγεσία είχε ως πρώτο ζήτημα στην ατζέντα της όχι την κλαδική σύμβαση αλλά την «εταιρική διακυβέρνηση», δηλαδή τη θέση των ίδιων στα διοικητικά συμβούλια των τραπεζών. Μέχρι να ’ρθει η αύξηση του 0,5% στους μισθούς, οι αποζημιώσεις και τα έξοδα παράστασης των μελών των ΔΣ δεν βλάπτουν… ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΙ αρνήθηκαν οποιαδήποτε δράση, επίτηδες άφησαν τελευταία στιγμή κολλημένοι στον τοίχο να δεχθούμε ως σωτηρία μια σύμβαση όπως όπως, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των τραπεζιτών.

Το πλαίσιο της ΟΤΟΕ ήταν τόσο γενικό κι αόριστο, χωρίς συγκεκριμένους στόχους (προστασία της απασχόλησης αντί για δέσμευση ενάντια σε απολύσεις – αποσχίσεις, αποκατάσταση των απωλειών αντί για συγκεκριμένα ποσοστά αυξήσεων – επαναφορά επιδομάτων πχ πολυετίας, ισολογισμού κλπ) ώστε το καθετί να μπορεί να παρουσιαστεί ως νίκη! Ενώ η απέναντι πλευρά έρχεται προετοιμασμένη και όλοι οι τραπεζίτες σε κοινή γραμμή να μη δώσουν τίποτα, η πλευρά των συγκεκριμένων παρατάξεων είναι σε γραμμή υποχώρησης, αρνείται το συντονισμό, την εμπλοκή των εργαζομένων με γενικές συνελεύσεις, τον αγώνα και ένα πρόγραμμα δράσης, δεν θέλει να κερδίσουμε αλλά να χάσουμε. Αποδεικνύεται ότι χωρίς αγώνα μόνο τέτοιες συμβάσεις μπορούν να υπογραφούν, ακίνδυνες για τους εργοδότες και αρνητικές για τους εργαζόμενους. 

Πάντως, η πραγματικότητα είναι ότι η χειροτέρευση στα δικαιώματά μας είναι τόσο μεγάλη και ραγδαία, και με την προηγούμενη κλαδική σύμβαση και με αυτήν, που γι αυτό χιλιάδες συνάδελφοι φεύγουν μαζικά από τον κλάδο με τις εθελούσιες, μεταξύ των οποίων και πολλοί νέοι. Γιατί νοιώθουν φόβο και τρομοκρατία, και όχι ασφάλεια όπως δήθεν παρουσιάζουν οι υποταγμένοι συνδικαλιστές, γιατί δεν βλέπουν αντιδράσεις στα σχέδια των τραπεζιτών. Κι εμείς θέλουμε την άθληση και τα πολιτιστικά δρώμενα από τα συνδικάτα, αλλά δεν βάζουμε το τέννις και το βόλει πάνω από την προστασία της μητρότητας στις εργαζόμενες των τραπεζών, που δεν εφαρμόζεται ακόμα στην Τράπεζα Πειραιώς για παράδειγμα.

Αλήθεια, θα τολμήσουν τώρα να περάσουν από τους ίδιους χώρους δουλειάς που έβγαζαν τους πύρινους λόγους να εισπράξουν τη γιούχα; Να υποθέσουμε ότι θα αφήσουν διαλυμένα τα νομαρχιακά παραρτήματα, μέχρι την επόμενη 3ετία;

Καμία εξουσιοδότηση στους συμβιβασμένους συνδικαλιστές να υπογράψουν αυτό το άθλιο κείμενο. Όσο πιο γρήγορα απαλλαγούμε από αυτούς, οργανωθούμε και αποφασίσουμε να διεκδικήσουμε τη ζωή που μας αξίζει ενάντια σε αυτούς που μας κλέβουν καθημερινά, τόσο καλύτερα για εμάς και τα δικαιώματά μας.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΟΤΟΕ

http://pantrapezikosxhma.blogspot.com

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για το νέο κανονισμό εργασίας

14 Μαρτίου, 2019 at 12:14 πμ (Αττικής)

«Το ΔΣ του Συλλόγου […] ενέκρινε [τον Κανονισμό] σε συνέχεια διαλόγου και κατάθεσης επί μέρους προσεγγίσεων».

Ευφημισμός, οπωσδήποτε, η διατύπωση για τη συνεδρίαση του Δ.Σ. του ΣΥΤΑ με θέμα το νέο κανονισμό εργασίας που κύλησε χωρίς εκπλήξεις. Από την αρχή της συνεδρίασης έγινε σαφές πως ό,τι κι αν λεγόταν εκεί μέσα δε θα είχε καμία σημασία, στο προτεινόμενο κείμενο κανονισμού δεν επρόκειτο να αλλάξει ούτε ένα σημείο στίξης και η όλη διαδικασία θα είχε καθαρά τελετουργικό χαρακτήρα. Άλλωστε την επόμενη ακριβώς ήμερα θα λάμβανε και ανάλογη τυπική έγκριση από το ΔΣ της Τράπεζας. Άρα οποιαδήποτε δυνατότητα να κατατεθούν και να συζητηθούν απόψεις ακόμα και μετά τη συνεδρίαση, όταν θα μπορούσαν όλοι να επεξεργαστούν το κείμενο του κανονισμού, είχε αποκλειστεί.

Με αυτά τα δεδομένα, την τελετή άνοιξε ο πρόεδρος του ΣΥΤΑ που αρχικά παρέλαβε το βραβείο σκηνοθεσίας ευχαριστώντας τους συντελεστές της παραγωγής. Η υποτιθέμενη «πρωτομιλία» του ήταν μια ανάγνωση του κανονισμού ώστε να βοηθηθούν και κάποιοι σύμβουλοι της ΔΗΣΚ που αποφεύγουν κείμενα μεγαλύτερα από ανάρτηση στο twitter.

Στη συνέχεια, στο βαθμό που αυτό ήταν δυνατό με μία πρώτη ανάγνωση, επισημάναμε (κάποια από) τα εμφανώς προβληματικά σημεία σε διατάξεις του νέου κανονισμού, επί των οποίων ο πρόεδρος έδωσε σαφείς, αναλυτικές και τεκμηριωμένες επεξηγήσεις όπως «δεν υπάρχει πρόβλημα» και «όλα θα πάνε καλά». Η γενική γραμματέας του ΣΥΤΑ ακόμα ψάχνει να βρει τα προβλεπόμενα κοινωνικά κριτήρια στις μετακινήσεις για να μας αποστομώσει.

Ακολούθησε η δευτερομιλία του προέδρου, με την οποία απένειμε συγχαρητήρια στον εαυτό του για το νέο, σύγχρονο, δημοκρατικό και λειτουργικό κανονισμό εργασίας και πλέον όλα ήταν έτοιμα για τη διεξαγωγή της ψηφοφορίας. Ηρωικές μορφές, οι σύμβουλοι της πλειοψηφίας που περίμεναν καρτερικά στα παρτέρια τους πότε θα έρθει η στιγμή να σηκώσουν το χέρι τους παραμένοντας σιωπηλοί προς αποφυγή ατυχημάτων. Την κρίσιμη στιγμή πάντως τα χέρια σηκώθηκαν συγχρονισμένα και η χορογραφία εκτελέστηκε με αρτιότητα. Ο πρόεδρος κήρυξε τη λήξη της συνεδρίασης και η αυλαία έπεσε.

«Σε σχέση με τον ΚΕΠ του 2004 δεν παρατηρούνται ουσιώδεις αποκλίσεις, ενώ συγκριτικά με τους ΚΕΠ των άλλων Τραπεζών η εικόνα είναι μικτή».

Η σκοπιμότητα της επιλογής μιας fast track διαδικασίας ήταν αντιληπτή εξαρχής. Είναι σαφές ότι οι μεταβολές με το νέο κανονισμό δεν είναι ευνοϊκές για εμάς. Η όποια εργασιακή σταθερότητα και ασφάλεια πλήττεται, καθώς η εργοδοσία επιδιώκει το εντελώς αντίθετο: εργασιακή ρευστότητα και ανασφάλεια. Τόσο για άμεση χρήση -στα πλαίσια της πρόθεσής της για περαιτέρω υποκατάσταση του υπάρχοντος δυναμικού-, όσο και για μελλοντική –έχοντας πλέον τη δυνατότητα να ανακυκλώνει διαρκώς εργαζόμενους διαφορετικών ταχυτήτων, κάτι που για όλους εμάς σημαίνει συνεχή πίεση για εξίσωση προς τα κάτω. Βασικές όψεις της δυσμενούς μεταβολής του εργασιακού τοπίου είναι:

ΣΚΟΠΟΣ

Από το προοίμιο κιόλας του κειμένου υπάρχει μια σαφής διαφορά στη διατύπωση: από το «η νομοθεσία είναι επικρατέστερη, όχι όμως και στα σημεία όπου ο Κανονισμός παρέχει μεγαλύτερη προστασία ή ευνοϊκότερη ρύθμιση» στο «η νομοθεσία είναι επικρατέστερη από τον Κανονισμό όταν παρέχει μεγαλύτερη προστασία ή ευνοϊκότερη ρύθμιση». Ακόμα κι αν άμεσα παράγει τα ίδια έννομα αποτελέσματα, έχει σημασία καθώς δίνει το στίγμα. Στον προηγούμενο κανονισμό η εργατική νομοθεσία ήταν η μίνιμουμ βάση πάνω στην οποία επέρχονταν επιμέρους βελτιωτικές παρεμβάσεις. Τώρα αυτό δεν είναι δεδομένο, πολλά κεκτημένα δικαιώματα έχουν κουτσουρευτεί και πλέον οι ελπίδες μας εναπόκειται στη νομοθεσία για να παρέμβει βελτιωτικά, σε ένα περιβάλλον όπου τα εργασιακά δικαιώματα όλο και περικόπτονται…

ΥΠΑΓΟΜΕΝΟΙ

Μια βασική έλλειψη (βλέποντάς το από εργατική σκοπιά) του προηγούμενου Κανονισμού ήταν η εξαίρεση από αυτόν των εργαζόμενων στην τράπεζα μέσω τρίτων, με ένα πιθανό ελαφρυντικό το γεγονός ότι, την εποχή που συντάχθηκε, το εύρος του φαινομένου ήταν ακόμα σχετικά περιορισμένο. Τώρα που το δουλεμπορικό καθεστώς της ενοικιαζόμενης εργασίας είναι γενικευμένο, είναι πασιφανές ότι η ύπαρξη εργαζομένων πολλών ταχυτήτων λειτουργεί σαν μοχλός για τη διαρκή υποβάθμιση των εργασιακών σχέσεων συνολικά. Οι εκπρόσωποί μας ευλογούν στην πράξη τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις που -στα λόγια και μόνο- καταγγέλλουν. Για εμάς σταθερός προσανατολισμός είναι ο αγώνας ενάντια στους τεχνητούς διαχωρισμούς των εργαζόμενων.

ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ

Είναι αντιφατικό μεν, συνηθισμένο δε, αυτοί που τυπικά ομνύουν στην αξιοκρατία και την αριστεία να αποφεύγουν τη μόνη κατά τεκμήριο αξιοκρατική διαδικασία: το δημόσιο διαγωνισμό. Με τον οποίο διασφαλίζεται ότι επιλέγονται οι καλύτεροι για να υπηρετήσουν επακριβώς καταγεγραμμένες και προσδιορισμένες ανάγκες σε θέσεις που προκηρύσσονται ανοιχτά. Αντί αυτού πλέον έχουμε μια ΜΗ διαδικασία: το σχετικό άρθρο παραπέμπει στην «εκάστοτε προβλεπόμενη στην Τράπεζα διαδικασία», ενώ αυτή θα έπρεπε να ρυθμίζεται από τον ίδιο τον Κανονισμό. Όσο κι αν από τους χειροκροτητές αυτό βαφτίζεται απλοποίηση και εκσυγχρονισμός, η αλήθεια είναι ότι πλέον η αδιαφάνεια, που ήδη επικρατεί, επιτείνεται. Πέρα από τα προφανή (π.χ. παράθυρο για εξατομικευμένες προσλήψεις για εξυπηρέτηση ξένων προς τις πραγματικές εργασιακές ανάγκες προτεραιοτήτων), αποτελεί μέρος ενός συνολικότερου πλαισίου που δίνει πολύ μεγαλύτερη άνεση στη διαχείριση του προσωπικού από τη Διοίκηση, η οποία θέλει να προσλαμβάνει, να τοποθετεί, να μετακινεί και να απολύει όσο πιο εύκολα γίνεται.

Άλλωστε το «φύγε εσύ έλα εσύ» το έχουμε ζήσει για τα καλά εδώ και αρκετά χρόνια. Εργαζόμενοι 40, 45 ετών, που βρίσκονται στην πιο παραγωγική τους περίοδο, θεωρούνται «πλεονάζοντες» στο όνομα της μείωσης του λειτουργικού κόστους, ώστε να μπορούν να χρυσοπληρώνονται εξωτερικοί συνεργάτες και γυρολόγοι «της αγοράς» που έρχονται για να φτιάξουν βιογραφικό ή για μια τελευταία αρπαχτή (ανάλογα και με την ηλικία τους).

ΔΟΚΙΜΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ

Με την κατάργηση του διαγωνισμού ως διαδικασία πρόσληψης, καθίσταται αμφιλεγόμενη και η έννοια του δόκιμου προσωπικού, του οποίου ο ρόλος συνδεόταν απευθείας με τη διαδικασία αυτή. Χωρίς μια σαφή διαδικασία ένταξης δεν υπάρχει κριτήριο για το πότε κάποιος προσλαμβάνεται ως δόκιμος. Στα πλαίσια της γενικευμένης χρήσης του θεσμού της μαθητείας ως εργαλείο εκμετάλλευσης εργατικής δύναμης με όρους δυσμενέστερους των προβλεπόμενων, οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν είναι πολλοί.

ΚΛΑΔΟΙ

Η κατάργηση κλάδων προσωπικού είναι άμεσα συνυφασμένη με την εξωτερίκευση τραπεζικών εργασιών, τόσο ως συνέπεια, όσο και ως υποβοήθηση για την περαιτέρω διεύρυνσή της. Όταν η έννοια του «πληροφορικάριου τραπεζοϋπάλληλου» καταργείται πρέπει να αρχίσουμε να ανησυχούμε. Ο πρώτος κλάδος που καταργήθηκε ΣΥΝΟΛΙΚΑ σε φορείς του δημοσίου το 2013, τέθηκε σε διαθεσιμότητα και επρόκειτο να απολυθεί (αν δε γίνονταν ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ κινητοποιήσεις) ήταν ο κλάδος της πληροφορικής. Γιατί; Για να δοθεί σε εργολάβους. Το Προεδρείο του ΣΥΤΑ αναφέρεται στον κίνδυνο εκχώρησης εργασιών και απόσχισης κλάδων, στην πραγματικότητα όμως ανοίγει διάπλατα το δρόμο. Να του επισημάνουμε ωστόσο ότι η μεταφορά σε άλλο κλάδο δε σημαίνει εξασφάλιση: η κατάργηση κλάδων με τη μεταφορά του προσωπικού σε άλλους, οδηγεί στη δημιουργία δεξαμενών απολύσεων και υποχρεωτικών μετακινήσεων ακόμα και εκτός νομού, μια και οι εναπομείναντες κλάδοι μεγαλώνουν, βαφτίζονται «υπερπλήρεις» και το προσωπικό «πλεονάζον». Υπάρχει λόγος να πανηγυρίζουμε λοιπόν;

Κι ενώ οι γενικές συνέπειες είναι μόνιμες, οι ειδικές διευθετήσεις των μεταβατικών διατάξεων είναι ακριβώς αυτό: μεταβατικές και με αποτελέσματα προσωρινά. Η κάλυψη μέσω της αναγνώρισης κάποιων θέσεων ως προσωποπαγών είναι δίκοπο μαχαίρι, μια και ταυτόχρονα αναγνωρίζονται ως θέσεις χωρίς αντικείμενο, ιδιαίτερα ευάλωτες στα πλαίσια των εξελισσόμενων πλάνων αναδιάρθρωσης και μετασχηματισμού των τραπεζών.

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

Το μαστίγιο λειτουργεί αποδοτικότερα όταν εναλλάσσεται πού και πού με το καρότο κι αυτό στην προκείμενη περίπτωση είναι η αξιολόγηση. Οι άδικες και μεροληπτικές κρίσεις, στις οποίες η οσφυοκαμψία και η ευελιξία υπερισχύουν των πραγματικών προσόντων και της προϋπηρεσίας, δεν πρόκειται να πάψουν, είναι δομικό στοιχείο αυτού του συστήματος. Έχοντας δε και το προηγούμενο της επιχείρησης εφαρμογής της στο δημόσιο για να «δικαιολογηθούν» απολύσεις, υποβαθμίσεις, μετακινήσεις και μειώσεις μισθών, καταλαβαίνουμε πως η αξιολόγηση δε θα γίνει με σκοπό την ανταμοιβή των διακριθέντων, αλλά τη δημιουργία μιας δεξαμενής δυνητικών διαθεσιμοτήτων και απολύσεων. Ιδιαίτερα αν συνδεθεί ο μισθός με την επίτευξη ατομικών στόχων. Ας σημειωθεί ότι, ενώ πριν οι ενστάσεις εξετάζονταν από το Συμβούλιο Εργασιακών Σχέσεων, τώρα πάνε σε «αρμόδιο όργανο που θα καθορίσει […] η Τράπεζα», στο οποίο ναι μεν θα συμμετέχει εκπρόσωπος του Συλλόγου, δε διευκρινίζεται όμως εάν θα έχει δικαίωμα ψήφου.

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙΣ-ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ

Στο πεδίο αυτό δε μιλάμε βάσει ερμηνειών και εκτιμήσεων αλλά βάσει γεγονότων. Τα σχετικά άρθρα έχουν συνταχθεί έτσι ώστε να καλύψουν αναδρομικά όλες τις προηγούμενες καταχρηστικές εργοδοτικές πρακτικές σε κάποιες από τις οποίες υπήρξαν αντιδράσεις, συλλογικές ή ατομικές, αγωνιστικές ή νομικές.

Την αρμοδιότητα είχε πριν το Συμβούλιο Εργασιακών Σχέσεων (που καταργείται και στο οποίο είχαμε δύο εκπροσώπους, οι οποίοι δεν ήταν δεδομένο ότι θα ήταν εσαεί φίλα προσκείμενοι στην εργοδοσία). Εξ ορισμού η μεταφορά της από ένα συλλογικό όργανο σε ένα πρόσωπο (όποιο κι αν είναι αυτό) εξ ορισμού αφαιρεί μια δικλείδα (σχετικής τουλάχιστον) αμεροληψίας και διαβούλευσης  και ενισχύει τον αυταρχισμό και την αυθαιρεσία. Η απάλειψη ακόμα και στοιχειωδών κοινωνικών κριτηρίων (το ενοχλητικό για κάποιους «κατά τη διενέργεια μεταθέσεων πρέπει να σταθμίζεται, εκτός από το συμφέρον της Τράπεζας, και η οικογενειακή κατάσταση όπως και η κατάσταση υγείας του υπαλλήλου, η ιεραρχική του θέση και η δυνατότητα εξέλιξης του») είναι ενδεικτική, την απαιτούσε άλλωστε η θεσμικά εκπεφρασμένη άποψη ότι τα παιδιά δε χρειάζονται και τους δύο γονείς (από μεγαλοψυχία πάντως δίνουν και τρεις ημέρες άδεια ετησίως για να τους συναντούν που και που). Κι ενώ υποτίθεται ότι πριν από μια μετακίνηση σε θέση εκτός νομού εξετάζεται η δυνατότητα κάλυψής της από εργαζόμενους που έχουν υποβάλει σχετική αίτηση, αναρωτιόμαστε πώς θα υπάρξουν τέτοιες αιτήσεις όταν ταυτόχρονα καταργούνται τα όποια οικονομικά κίνητρα για όσους πιθανά ενδιαφέρονταν. Όσο για την αποζημίωση των υποχρεωτικά μετατιθέμενων εκτός νομού:

  • Καταργείται το στεγαστικό επίδομα
  • Τα έξοδα εγκατάστασης που προηγουμένως καθορίζονταν με σαφήνεια (αποδοχές ενός μήνα) πλέον επαφίενται στην απόλυτη κρίση της Τράπεζας («καταβάλλονται έξοδα… η φύση κι η διάρκεια καταβολής …ορίζεται από την Τράπεζα λαμβανομένων υπόψη των ειδικότερων συνθηκών της κάθε μεταθέσεως»).

Όπως έδειξε και η περσινή εμπειρία με τις εκδικητικές μεταθέσεις της Πράξης 46/10.04.2018, η Διοίκηση ενίοτε χρησιμοποιεί τις μεταθέσεις όχι με σκοπό την κάλυψη (αντίθετα, ακόμα και σε βάρος) των πραγματικών αναγκών, αλλά ως μέσο πίεσης, εκφοβισμού και πειθάρχησης. Αυτό μπορεί πλέον να το κάνει με μεγαλύτερη ευχέρεια. Με μεταθέσεις ανά την επικράτεια χωρίς πλέον κανένα χρονικό όριο και αποσπάσεις για την κάλυψη «προσωρινών και/ή επειγουσών και/η άμεσων και/η εξαιρετικών αναγκών» που ξεχειλώνουν στο 12μηνο (περισσότερο πια κι από τη στρατιωτική θητεία).

Γνωρίζοντας ότι το θέμα «καίει», το προεδρείο του ΣΥΤΑ στην ερμηνευτική του ανακοίνωση Νο 130 νιώθει υποχρεωμένο να επισημάνει την αγωνιστική του επαγρύπνηση σε περιπτώσεις κατάχρησης του διευθυντικού δικαιώματος. Αν μιλούσαμε σε θεωρητικό μόνο επίπεδο θα αντιτείναμε ότι είναι πολύ πιο δύσκολο να στοιχειοθετήσεις καταχρηστικότητα στην άσκηση ενός δικαιώματος που έχεις καταστήσει πρακτικά απεριόριστο και με την υπογραφή σου. Επειδή όμως υπάρχουν και τα γεγονότα, την «επαγρύπνηση» αυτή τη βίωσαν περισσότερο από όλους οι ίδιοι οι εργαζόμενοι που βρέθηκαν στο στόχαστρο τα τελευταία δύο χρόνια, τόσο αυτοί που αναγκάστηκαν να υποκύψουν στον εκβιασμό και αποχώρησαν όσο κι εκείνοι που έμειναν και συνεχίζουν να το παλεύουν. Το προεδρείο του ΣΥΤΑ με τη στάση του το μόνο που δημιούργησε σε όλους μας ήταν ένα αίσθημα ανασφάλειας και απόλυτης υπαγωγής μας στις ορέξεις της εργοδοσίας.

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Εδώ οι συντάκτες προφανώς δεν είχαν και πολλά να ρυθμίσουν και το σχετικό άρθρο είναι σχεδόν πλήρης αντιγραφή του αντίστοιχου προηγούμενου με μια μικρή ωστόσο προσθήκη: «σε ώρες που δεν εμποδίζονται οι εργασίες». Που δεν μπορεί να είναι τυχαία. Η σκοπιμότητά της είναι προφανής κι αυτό που μένει να αποδειχθεί είναι το πιθανό εύρος εφαρμογής της, με τυχόν «περίεργες» ερμηνείες. Συνδικαλισμός εξ ορισμού είναι η οργάνωση και η δράση των εργαζόμενων στους χώρους δουλειάς τους κι όχι χόμπι του σαββατοκύριακου.

ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΕΣ ΠΟΙΝΕΣ

Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Τα ανώτερα χρηματικά πρόστιμα αυξάνονται κατά 1.500% (από το 1/5 των μηνιαίων αποδοχών σε αποδοχές 3 μηνών), ενώ διπλασιάζεται και η ανώτατη διάρκεια της ποινής προσωρινής παύσης (από 3 σε 6 μήνες). Το σκεπτικό με το οποίο η σκλήρυνση των ποινών συνιστά, σύμφωνα με την ανακοίνωση Νο 130 του ΣΥΤΑ, εκδημοκρατισμό και εχέγγυο αντικειμενικότητας, αδυνατούμε να το παρακολουθήσουμε. Μία, εύλογη τουλάχιστον, εκτίμηση είναι ότι είναι πιθανό να αυξηθεί η δραστηριότητα των πειθαρχικών, πιθανά και με την εκκαθάριση παλιότερων εκκρεμοτήτων. Κι αν οι περισσότεροι μπορεί να υποθέτουμε ότι τα πειθαρχικά δεν αφορούν εμάς αλλά κάποιους «κακούς», τα πράγματα μπορεί να μην είναι ακριβώς έτσι. Πρόσφατα σε μεγάλη τράπεζα κλήθηκαν σε απολογία ενώπιον του πειθαρχικού 45 συνάδελφοι για αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων τους.

ΛΥΣΗ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Ο θεμιτός και δίκαιος στόχος του κάθε συναδέλφου να εργαστεί έως τη σύνταξη στην τράπεζα δε θα είναι πια εφικτός αφού απαλείφθηκε η ενοχλητική διάταξη του προηγούμενου κανονισμού «η εργασιακή σχέση του μόνιμου προσωπικού λύνεται αυτοδικαίως, ως σύμβαση ορισμένου χρόνου την 31 Δεκεμβρίου του έτους κατά το οποίο ο εργαζόμενος συμπληρώσει το 65ο έτος της ηλικίας του εφόσον πληροί τις προϋποθέσεις άμεσης συνταξιοδότησης με πλήρη σύνταξη από οποιαδήποτε φορέα κοινωνικής ασφάλισης». Στην ανακοίνωση Νο 130 το προεδρείο του ΣΥΤΑ καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια να χρυσώσει το χάπι για την πλέον επώδυνη για τους εργαζόμενους μεταβολή του κανονισμού. Ξεκινά με μια μισή αλήθεια: η ΠΥΣ 6/2012 μετέτρεψε όλες τις συμβάσεις εργασίας σε αορίστου χρόνου σε αντίθεση με τα όσα προβλέπονταν από τις ήδη υφιστάμενες συμβάσεις και κανονισμούς. Δεν ήταν και εξακολουθεί να μην είναι, ωστόσο, δεσμευτική για το περιεχόμενο των συμβάσεων και των κανονισμών που θα υπογράφονταν μετά από την εφαρμογή της. Νομικό κώλυμα για την ύπαρξη μιας ανάλογα προστατευτικής ρήτρας στο νέο κανονισμό δεν υπήρχε. Δεν υπήρχε όμως ούτε και ανάλογη βούληση από πλευράς των εκπροσώπων μας.

Στα πλαίσια αυτά, η διατήρηση (έστω και κουτσουρεμένου) του επιδόματος αποχώρησης μετά τη 15ετία αναμένεται να γίνει εργαλείο για μια διαρκή «εθελούσια». Το να παρουσιάζεται σαν θετικό για τον εργαζόμενο που το παίρνει ακόμα κι αν αποχωρήσει χωρίς τη συγκατάθεση της Τράπεζας δε στηρίζεται στα πραγματικά δεδομένα. Με δύο μαζικά προγράμματα εθελούσιας τα τελευταία 2,5 χρόνια, είναι βέβαιο ότι όσοι παραμείναμε το επιλέξαμε επειδή θέλουμε να κάνουμε την ίδια δουλειά και αύριο.

 

«Το συνδικαλιστικό κίνημα να βρίσκεται σε μόνιμη επιφυλακή, αγωνιστική ετοιμότητα, συνειδητοποιημένη και μαζική δράση».

Ο νέος κανονισμός είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της εργοδοσίας, κάτι απολύτως αναμενόμενο καθώς εκείνη ουσιαστικά τον επέβαλλε χωρίς καμιά αντίδραση από το συνομιλητή της (ή «κοινωνικό εταίρο»), την πλειοψηφία του ΔΣ. Η συλλογική δράση είναι το μόνο που μας καθιστά ικανούς να αντιμετωπίσουμε εργοδοσίες, κυβερνήσεις κι άλλες φαινομενικά υπέρτερες δυνάμεις. Όταν απαξιώνεται και μπαίνει στο περιθώριο, τότε οι συσχετισμοί είναι εκ προοιμίου άνισοι και αυτό ακριβώς αποτυπώνεται σε αυτή την ετεροβαρή συμφωνία.

Η προσπάθεια για αλλαγή των συσχετισμών αυτών και για αποτελεσματική υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας, όμως, είναι συνεχής και καθημερινή και δε σταματάει κάτω από οποιοδήποτε κανονιστικό πλαίσιο. Δεν έχουμε ούτε τη διάθεση αλλά ούτε και την πολυτέλεια να μεμψιμοιρούμε, άλλωστε ούτε και η πραγματικότητα το επιτρέπει.

Μπροστά μας τώρα είναι η μάχη για την κλαδική σύμβαση. Είναι δεδομένο ότι τίποτα δεν πρόκειται να μας χαριστεί από τους «κοινωνικούς εταίρους» (ούτε βέβαια κι από την «αριστερή κυβέρνηση»). Εμείς είμαστε που θα πρέπει να βάλουμε μπροστά τις ανάγκες μας και να τις κάνουμε διεκδικήσεις. Την Τετάρτη 20 του μήνα αλλά και κάθε μέρα και με όποιο κανονισμό παλεύουμε για: Ρήτρα μη απολύσεων. Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Αύξηση των μισθών και μείωση του χρόνου εργασίας.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

“Δεν εφαρμόζουμε τον Κανονισμό επειδή σκοπεύουμε να τον αλλάξουμε»

28 Φεβρουαρίου, 2019 at 2:23 πμ (Αττικής)

…ήταν η τοποθέτηση πρωτοκλασάτου στελέχους της ΔΗΣΚ όταν κατέθετε ως μάρτυρας σε δικαστήριο συναδέλφισας (εναντίον της δυστυχώς) που κινήθηκε ένδικα για να αποτρέψει τη μετακίνησή της στην άλλη άκρη της Ελλάδας  στα πλαίσια της διαβόητης Πράξης Δ/ντος 46/10.04.2018.

Ενώ ένα τέτοιο επιχείρημα θα συγκέντρωνε άνετα 6 θετικές ψήφους στο διοικητικό συμβούλιο του ΣΥΤΑ, σε διαδικασίες όπου τηρούνται στοιχειώδη προσχήματα και δεν βιάζεται κατά συρροή η κοινή λογική δεν θα μπορούσε να σταθεί (η συναδέλφισσα φυσικά και δικαιώθηκε, όπως και πιστεύαμε ότι έπρεπε).

 Ο Κανονισμός Εργασίας ήταν πρόσκομμα στα σχέδια της εργοδοσίας να ισοπεδώσει τις εργασιακές σχέσεις για να «παίξει μπάλα» σε ανοιχτό γήπεδο και η πρεμούρα της για την αλλαγή του ήταν αναμενόμενη. Το ότι η ηγεσία του ΣΥΤΑ υπήρξε πρόθυμο στήριγμα στα σχέδιά της όλο αυτό τον καιρό δεν είναι και μυστικό. Οι μεθοδεύσεις που χρησιμοποιήθηκαν για την απόσπαση συναίνεσης στην περσινή συνέλευση είναι κι αυτές γνωστές. Η αδιαφάνεια στην όλη εξέλιξη των (όποιων) διαπραγματεύσεων και διεργασιών έλαβαν χώρα σε αυτό το διάστημα, επίσης τυπική για το συγκεκριμένο προεδρείο. Όμως πάντοτε υπάρχουν και χειρότερα και χθες τα είδαμε κι αυτά.

Σήμερα συγκαλείται συνεδρίαση του Δ.Σ. του Συλλόγου με θέμα «Έγκριση νέου Κανονισμού Εργασίας Προσωπικού και παροχή εξουσιοδότησης για την υπογραφή αυτού και κάθε σχετικού εγγράφου». Σε όλες τις εκφάνσεις της οργανωμένης ζωής ένα μέλος θεσμικού οργάνου καλείται να δώσει έγκριση σε κάτι που προηγουμένως έχει λάβει γνώση, έχει διαβάσει, αξιολογήσει, συζητήσει, συμβουλευτεί. Τον κανονισμό που καλούμαστε να εγκρίνουμε –τον «Καταστατικό Χάρτη – Οδηγό» Δικαιωμάτων και Υποχρεώσεων των εργαζομένων που θα καθορίσει το πλαίσιο στο οποίο θα δουλεύουμε για το υπόλοιπο λίγο πολύ του εργασιακού μας βίου – δεν τον έχουμε λάβει σε κείμενο. Τα άρθρα που τροποποιούνται σε σχέση με τον υφιστάμενο και το περιεχόμενο αυτών των αλλαγών περιμένουμε να τα ακούσουμε για πρώτη φορά στη σημερινή συνεδρίαση.

Μια που δουλεύουμε και σε τράπεζα κάποιες αναλογίες είναι αναπόφευκτες. Θα μπορούσε ποτέ κανείς να εγκρίνει μια πιστοδότηση  σε μια εισήγηση άγνωστου περιεχομένου ενόψει μιας προφορικής παρουσίασής της; Επειδή στην προκείμενη περίπτωση κάτι τέτοιο καλούμαστε να διαπράξουμε. Απιστία σε βάρος των εργαζομένων.

Εδώ ούτως ή άλλως δεν υφίσταται και καμία εισήγηση προς εξέταση. Η έγκριση ανακοινώνεται ως προαποφασισμένη και εν αναμονή μόνο των προβλεπόμενων –δεδομένων στο ΔΣ- υπογραφών. Αντί σχεδίου κανονισμού, το μόνο που έχουμε λάβει (μαζί με όσους συναδέλφους είχαν την αντοχή να διαβάσουν τη χθεσινή ανακοίνωση Νο 128) είναι ένα απόσπασμα από την περσινή ομιλία του προέδρου του ΣΥΤΑ σε playback.

Η απόλυτη αδιαφάνεια μαρτυρά πολλά κι από μόνη της για το (έστω κι άγνωστο ακόμα) περιεχόμενο του νέου κανονισμού. Ο μόνος τρόπος για να περιοριστούν οι κραδασμοί  είναι η επιβολή του ως τετελεσμένο.  Ως ένα (ακόμα) αναγκαίο κακό και πάντα στο όνομα της αυτόνομης πορείας της Τράπεζας, με τους εργαζόμενους να αντιμετωπίζονται σαν να είναι το εμπόδιο σε αυτή.

Επειδή η παρωδία συνεδρίασης που στήνεται δεν αντιστοιχεί στη σοβαρότητα του ζητήματος, ξεκαθαρίζουμε ότι για μας η μόνη έντιμη επιλογή είναι η κοινοποίηση σε όλους τους συναδέλφους του περιεχομένου του νέου κανονισμού και η έγκρισή του μετά από εκτενή συζήτηση από γενική συνέλευση.

Εν λευκώ έγκριση/εξουσιοδότηση δε δίνουμε. Δεν την απαιτεί ούτε τη δικαιούται καμιά κυβέρνηση, στη βάση της εκλογής της (με ψευδείς ή μη υποσχέσεις) σε ένα σύστημα πολύ λιγότερο αμεσοδημοκρατικό από το συνδικαλιστικό. Το συνδικαλιστικό σύστημα προβλέπει την αναγκαιότητα διεξαγωγής ΓΣ, όχι προ 10 μηνών, τώρα, εδώ που είμαστε, προβλέπει εγκρίσεις από το σύνολο των συναδέλφων. Δε θα καταργήσουμε τη συμμετοχή των εργαζόμενων υποβαθμίζοντάς τους σε ψηφοφόρους και μόνο. Τουλάχιστον όχι εμείς.

Δεν πρόκειται να το κάνουμε για μια συνδικαλιστική καρικατούρα κυβέρνησης. Που καταρχήν προεκλογικά ποτέ δεν έθεσε ζήτημα αλλαγής κανονισμού παρά μόνο ένταξης σε αυτόν όλων των συναδέλφων (οπότε ας κοπούν καλύτερα τα βαρύγδουπα περί «υλοποίησης προγραμματισμού  δράσης»). Που βάφτισε μια θολή έκθεση ιδεών «πλαίσιο» για να πετύχει την υπερψήφιση της (παρεμπιπτόντως κι επειδή είπαμε δουλεύουμε σε τράπεζα οι 91 ψήφοι στις 131 είναι 69,46%) από την περσινή ΓΣ για να το επισείει τώρα σε μια λογική «ας προσέχατε».

 Αν όντως ο νέος κανονισμός διασφαλίζει τις θέσεις εργασίας, σέβεται, αναγνωρίζει κι  ανταμείβει το ρόλο των εργαζομένων, δεν είναι αυτοί σε θέση να το κρίνουν και πιθανά να τα επιβεβαιώσουν και οι ίδιοι λαμβάνοντας γνώση του; Το μόνο επιχείρημα είναι ότι αφού κέρδισαν τις εκλογές, έχουν εκ των προτέρων δίκιο; Μάλλον υπάρχει πρόβλημα και μάλιστα μεγάλο…

Δε συναινούμε με κανέναν τρόπο στην κλειστή διαδικασία που επιλέχτηκε από το Προεδρείο του ΣΥΤΑ. Το ζήτημα αφορά όλους τους εργαζόμενους. Οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί τους έχουν καθήκον να διασφαλίζουν τα δικαιώματά τους, την έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωσή τους και να φροντίζουν πάνω απ’ όλα να γίνεται σοβαρή συζήτηση για τα σημαντικά ζητήματα που αφορούν την εργασιακή τους καθημερινότητα, φροντίζοντας η τελική απόφαση να λαμβάνεται από ΓΣ μετά την κατάθεσή όλων των προτάσεων και ενστάσεων και την ενδελεχή συζήτησή τους.

Ούτε καν έστω, λόγω της σοβαρότητας του ζητήματος η συνεδρίαση δεν έγινε απόγευμα ώστε να μπορούν και οι εργαζόμενοι να παρακολουθήσουν τη διαδικασία για να ενημερωθούν. Περιττή πολυτέλεια όταν ο στόχος είναι να περάσει ο Κανονισμός όπως διαμορφώθηκε από άλλους για μας.

Ο αυταρχισμός στο εσωτερικό δεν είναι παρά η άλλη όψη της υποταγής στην εργοδοσία.  Όταν ταυτίζει κανείς πλήρως τα συμφέροντά του με αυτή, τότε δεν έχει κοινό τόπο με τους εργαζόμενους. Συνδικαλισμό τέτοιου τύπου δεν κάνουμε, εξαρτήσεις και δεσμεύσεις δεν έχουμε, ο θεσμικός και ουσιαστικός μας ρόλος είναι ο έλεγχος του προεδρείου και όχι η εκ των προτέρων αποδοχή των προτεραιοτήτων και των σκοπιμοτήτων του.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Νέα επεισόδια στο δυσώδη πόλεμο της πολιτικής, οικονομικής και δικαστικής διαπλοκής

19 Φεβρουαρίου, 2019 at 12:15 πμ (Αττικής)

Εδώ και κάποιες ημέρες η Τράπεζα βρίσκεται για μια ακόμη φορά στο επίκεντρο της δημοσιότητας με αρνητικό τρόπο. Αρχικά με τη δημοσιοποίηση της άσκησης ποινικών διώξεων σε διοικητικά στελέχη αλλά και σε εργαζόμενους για δανειοδοτήσεις της περιόδου 2011-15 και στη συνέχεια εν είδη ρελάνς με τις αποκαλύψεις (εντός ή εκτός εισαγωγικών) για χορήγηση καταναλωτικού δανείου σε εν ενεργεία υπουργό. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση, μέσα από τα ελεγχόμενα από αυτές ΜΜΕ, χρησιμοποιούν όλα τα όπλα που διαθέτουν για να πλήξουν τα αντίπαλο στρατόπεδο. Στον πόλεμο αυτό δε χρειάζονται ούτε ατράνταχτα στοιχεία ούτε αδιάσειστες αποδείξεις. Αρκεί να δημιουργηθεί ένα πολιτικό «τζέρτζελο» για να προσφέρει υλικό επαρκές για προεκλογική χρήση. Προεκλογική περίοδος και σκανδαλολογία ανέκαθεν συμβάδιζαν. Ιδιαίτερα όταν επί της ουσίας της ακολουθούμενης πολιτικής δεν υπάρχει διαφωνία ανάμεσα στα αστικά κόμματα, τότε η σκανδαλολογία γίνεται το βασικό εργαλείο για την πολιτική αντιπαράθεση

Όσον αφορά τα καθ’ ημάς είναι προφανές ότι οι εξελίξεις αυτές δεν έρχονται ως κεραυνός εν αιθρία αλλά σαν εκκαθάριση εκκρεμοτήτων που έχουν παραμείνει ανοιχτές από την περίοδο του ανελέητου πολέμου για την απόκτηση του ελέγχου της Τράπεζας το Σεπτέμβρη του 2016. Μπορεί τότε τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα να έφτασαν σε ένα συμβιβασμό  αλλά ο ανταγωνισμός μεταξύ τους φυσικά δεν έπαψε ποτέ να υφίσταται. Τώρα ήρθε η ώρα να λύσουν τους λογαριασμούς τους. Σε αυτού του είδους τα ξεκαθαρίσματα εννοείται ότι δεν υπάρχει κανενός είδους φραγμός,  όπως η δεοντολογία ή το τραπεζικό απόρρητο. Είναι κοινό μυστικό ότι όλα είναι κατευθυνόμενα εκ των έσω. Υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε οι διοικούντες να αναλάβουν τις ευθύνες τους, πιθανά δε να επιληφθεί και ο εσωτερικός έλεγχος. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει καθώς οι διαρροές προέρχονται από τα ανώτατα κλιμάκια και η ρουφιανιά έχει πλέον αναχθεί σε «εταιρική κουλτούρα».

Εξίσου προφανές είναι ότι όλος ο θόρυβος καμία σχέση δεν έχει με την ουσία του ζητήματος. Όπως συμβαίνει πάντοτε σε αυτές τις περιπτώσεις κάποιοι αποδιοπομπαίοι τράγοι είναι απαραίτητοι για τον εξωραϊσμό του συστήματος συνολικά. Κι όπως η φυλάκιση κάποιου ξοφλημένου πολιτικού γίνεται το «πλυντήριο» του πολιτικού προσωπικού έτσι και η εμφάνιση της Attica Bank ως εστία «ασυδοσίας και διαφθοράς» έρχεται σε αντιπαραβολή με την «υγιή κι εύρυθμη» λειτουργία των συστημικών τραπεζών (για τις ποίες απλά χρειάστηκε ο ελληνικός λαός να πληρώσει μερικές δεκάδες δις μέσω των ανακεφαλαιοποιήσεων από το ΤΧΣ για να καλύψει τις δικές τους μαύρες τρύπες).

Δεν θα πέσουμε στην παγίδα του συστήματος, που μιλά για «έντιμους» και «ανέντιμους» πολιτικούς, για «έντιμους» και «διαπλεκόμενους» καπιταλιστές, για «μιζαδόρικη» και «υγιή» επιχειρηματικότητα και τα παρόμοια, κρύβοντας την πραγματικότητα της ληστρικής ουσίας του ίδιου του καπιταλισμού και του στυγνού ταξικού διαχωρισμού που επιφέρει.

Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στην «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη. Ο δικαστικός μηχανισμός είναι στο έπακρο πολιτικοποιημένος και σε περιόδους πολιτικών κρίσεων διασπάται σε τμήματα που στρατεύονται στο πλευρό του ενός ή του άλλου πολιτικού στρατοπέδου.

Το έργο το έχουμε δει καλά όλα αυτά τα χρόνια. Με όλες τις διοικήσεις όλων των τραπεζών διαχρονικά, με τα golden boys μεγαλοστελέχη που εμφανίζονται ως μεσσίες κατηγορώντας τους προηγούμενους αλλά στο τέλος φεύγουν νύχτα, έχοντας λύσει το οικονομικό τους πρόβλημα, λαμβάνοντας πέρα από τους προκλητικούς για την κοινωνία μισθούς τους και πλήθος άλλων παροχών. Για αυτούς δεν μας καίγεται καρφί καθώς μαζί τους δεν έχουμε τίποτα κοινό.

 Εμάς μας ενδιαφέρει ο απλός εργαζόμενος που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή και προσπαθεί να πείσει τους πελάτες να φέρουν μια κατάθεση ή να πουλήσει ένα ασφαλιστήριο μέσα σε ένα αρνητικό κλίμα. Μας ενδιαφέρει ο συνάδελφος στο διπλανό γραφείο, που καλή τη πίστη ή κάτω από ένα ιδιότυπο καθεστώς τρομοκρατίας με την απειλή της δυσμενούς μετάθεσης, της υποβάθμισης ή της περιθωριοποίησης, υπέγραψε κάποτε μια εισήγηση δανείου και τώρα βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα. Μας ενδιαφέρει ο εργαζόμενος που μετά από χρόνια σε ένα ιδιότυπο καθεστώς ενοικιαζόμενης σκλαβιάς, εντάχθηκε στην οικογένεια της Τράπεζας μας και έχει στηρίξει τις ελπίδες και τα όνειρα του στο μέλλον της.

Γιατί μην αμφιβάλλει κανείς ότι και πάλι εμείς θα είμαστε που θα κληθούμε να πληρώσουμε το λογαριασμό.  Με τις πλάτες της ηγεσίας του ΣΥΤΑ  – που έχοντας ως πρώτο μέλημα την αναπαραγωγή του εαυτού της δεν πρόκειται ποτέ να αντιπαρατεθεί επί της ουσίας με καμία διοίκηση – οι (άμεσες ή έμμεσες) απολύσεις, οι μειώσεις μισθών, η απώλεια των ασφαλιστικών δικαιωμάτων μας, η καταστρατήγηση (ου μην και κατάργηση) του κανονισμού εργασίας θα επιβληθούν και πάλι ως αναγκαίες για την «εξυγίανση» της Τράπεζας.

Εμείς από την πλευρά μας δεν πρόκειται να συναινέσουμε στο να γίνουμε και πάλι πρόβατα επί σφαγή.

Όχι στα πολιτικά παιχνίδια στην πλάτη των εργαζόμενων της Attica Bank

Κάτω τα χέρια από τις δουλειές μας, το μισθό μας, τη ζωή μας.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Σάββατο 16/2: Εργατική διαδηλωση

14 Φεβρουαρίου, 2019 at 5:05 μμ (Εργατικά)

Η Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής στηρίζει και συμμετέχει στην εργατική διαδήλωση που διοργανώνουν πρωτοβάθμια σωματεία του ιδιωτικού τομέα. το Σάββατο 16/2/19, στις 11.30πμ στην πλατεία Κοραή.

Διεκδικούμε την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και της ισχύος των ΣΣΕ, την κατάργηση του νόμου Βρούτση-Αχτσίογλου που επιτρέπει ορισμό του κατώτατου μισθού με κρατική παρέμβαση και των μνημονιακών νόμων που υπονόμευσαν την ελεύθερη προσφυγή των σωματείων στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ). Επίσης, διεκδικούμε και την επεκτασιμότητά των ΣΣΕ, ώστε κανένας να μη δουλεύει χωρίς συλλογική σύμβαση. Απαιτούμε την άμεση επαναφορά των μισθών-ημερομισθίων-ωρομισθίων στα επίπεδα που προέβλεπαν οι ΣΣΕ (Εθνική Γενική, κλαδικές, επιχειρησιακές) πριν τη μνημονιακή λαίλαπα, ώστε αυτά τα επίπεδα να αποτελέσουν τη βάση για διαπραγματεύσεις για μισθολογικές αυξήσεις. Τέλος, παράλληλα με την απαίτησή μας για αυξήσεις στο μισθό διεκδικούμε και τη μείωση του εργάσιμου χρόνου.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Στάση εργασίας στην Πειραιώς

4 Φεβρουαρίου, 2019 at 1:11 πμ (Εργατικά, Τράπεζες)

Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΠΕΙΛΕΙ ΑΝΟΙΧΤΑ ΓΙΑ ΜΑΖΙΚΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ!

 

Την προηγούμενη βδομάδα, Γεν. Διευθυντές των Διευθύνσεων της Τράπεζας Πειραιώς που διαχειρίζονται ή εμπλέκονται στα δάνεια οριστικής καθυστέρησης, επιβεβαίωσαν τις φήμες για  το σχεδιασμό  μεταφοράς ολόκληρων τμημάτων με εργαζομένους σε ξένα fund,  με τις σχέσεις εργασίας των εργαζομένων να είναι στον αέρα. Ακούγονται σενάρια ακόμα και για μονομερείς απολύσεις, με την «ελπίδα» ότι μετά την απόσχιση το όποιο fund θα ξαναπροσλάβει τους εργαζομένους με νέες σχέσεις εργασίας. Στις διευθύνσεις αυτές εργάζονται περίπου 1200 εργαζόμενοι, μεταξύ των οποίων ενοικιαζομενοι, και υπάλληλοι της Πειραιώς που θα πεταχτούν εκτός τράπεζας και κλαδικής σύμβασης.

Μετά το ξεχείλωμα του ωραρίου, τη μείωση χιλιάδων θέσεων εργασίας, τη διαρκή πίεση των εργαζομένων να αποχωρήσουν με εθελούσια, την τρομοκρατία της στοχοθεσίας στα καταστήματα και την εντατικοποίηση των συνθηκών εργασίας, η Πειραιώς κλιμακώνει την επίθεση. Είχε προηγηθεί πριν λίγες μέρες η θρασύτατη απαγόρευση της εισόδου των σωματείων εν ώρα εργασίας εντός των κτιρίων της Τράπεζας. Τώρα τίθεται υπο αμφισβήτηση το ίδιο το δικαίωμά μας στην εργασία.

 

ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ! ΠΑΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΑ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ!

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες. Η επιθετική αυτή κίνηση από την πλευρά της Τράπεζας Πειραιώς δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη! Να μην την πληρώσουμε πάλι εμείς! Οι  τραπεζίτες όταν μιλούν για μείωση κόστους αυτή αφορά μόνο τους εργαζόμενους, αφού λεφτά υπάρχουν για γιάπηδες και προκλητικούς μισθούς μεγαλοστελεχών, εταιρείες και μπίζνες με εργολαβίες και ακίνητα, μεγαλοεπιχειρηματίες που απολαμβάνουν και σήμερα δάνεια εκατομμυρίων με χαριστικούς όρους, καναλάρχες και διαφημίσεις.

Μπορούμε να μπλοκάρουμε τα σχέδιά τους συλλογικά με ένα καλά οργανωμένο αγωνιστικό σχέδιο. Όχι στη μοιρολατρία, την παθητικότητα, την ατομική στάση. Καμία εμπιστοσύνη στην ΟΤΟΕ, που κάνει σαν να μη συμβαίνει τίποτα όταν έχει βουίξει ο οικονομικός τύπος για τα σχέδια των τραπεζών. Η κίνηση αυτή είναι βόμβα στις διαπραγματεύσεις για την κλαδική σύμβαση, μόνο ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΙ σφυρίζουν αδιάφορα και αντιμετωπίζουν την επίθεση σαν απλό επικοινωνιακό τέχνασμα. Οι πρωτοβουλίες αυτές όμως είναι η αρχή για απολύσεις, για περισσότερη δουλειά με λιγότερα δικαιώματα για όλους.

1ο βήμα η μαζική συμμετοχή από όλους τους συναδέλφους ανεξαρτήτως εργασιακής σχέσης στη στάση εργασίας τη Δευτέρα 4/2, που προκήρυξαν 2 επιχειρησιακά και ένα κλαδικό σωματείο. Να γίνουν έκτακτες Γ. συνελεύσεις σε κάθε νομό, για να ενημερωθούν οι εργαζόμενοι και να παρθούν αποφάσεις. Προτείνουμε πρόγραμμα δράσης με προειδοποιητική 24ωρη απεργία, εκλογή επιτροπών αγώνα, κλιμάκωση, καταλήψεις, συγκεντρώσεις, συντονισμό με άλλα σωματεία που διεκδικούν κλαδική σύμβαση, απεργία σε όλο τον κλάδο.

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΔΕΥΤΕΡΑ 04/02/2019 12-5 μ.μ

& ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ RBU (Λ. Μεσογείων) ΣΤΙΣ 13:00

 

  • Να μην υλοποιηθούν τα σχέδια απόσχισης του RBU και κανένα σχέδιο μεταφοράς προσωπικού που εμπλέκεται με οποιονδήποτε τρόπο στη Διαχείριση κόκκινων δανείων – Recoveries Business Unit ή Piraeus Legacy Unit – σε άλλη εταιρεία, υφιστάμενη ή νέα. 
  • Να διασφαλιστούν οι εργασιακές σχέσεις όλων των εργαζομένων στον Όμιλο Πειραιώς.
  • Υπογραφή τώρα κλαδικής σύμβασης με ρήτρα μη απολύσεων . Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Αύξηση των μισθών και μείωση του χρόνου εργασίας μας.

3/2/2019

http://pantrapezikosxhma.blogspot.com

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Αγωνιστικός συναγερμός για την υπογραφή νέας κλαδικής σύμβασης!

20 Ιανουαρίου, 2019 at 8:01 μμ (Τράπεζες)

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Ο κλάδος των τραπεζών βρίσκεται εδώ και λίγες μέρες χωρίς συλλογική σύμβαση εργασίας. Η προηγούμενη έληξε 31/12 και διανύουμε την 3μηνη περίοδο μετενέργειας, που επιτάσσει υπογραφή ως τέλη Μαρτίου. Διαφορετικά, χάνουμε μια σειρά οικονομικά και θεσμικά δικαιώματα, κατακτήσεις ετών στον κλάδο μετά από αγώνες.

Το περιβάλλον είναι εξαιρετικά δυσμενές. Τα παραμύθια περί επαναφοράς των συλλογικών συμβάσεων από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κρατούν το νομικό πλαίσιο εναντίον μας. Οι τραπεζίτες έχουν δρομολογήσει τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, αφού μέσω των “εθελουσιών” αντικαθιστούν το προσωπικό που υπάγεται σε συμβάσεις και κανονισμούς εργασίας, με χιλιάδες εργαζόμενους ελαστικοποιημένων εργασιακών σχέσεων και ατομικών συμβάσεων. Οι τράπεζες πιέζουν, απειλούν, οδηγώντας σε αποχώρηση πολλούς νέους συναδέλφους και εργαζόμενους που απέχουν πολλά χρόνια από την συνταξιοδότηση, και το 2018 (Εθνική 620, Alpha Bank 600 κλπ)..

Τα σχέδια αναδιάρθρωσης τραπεζών προβλέπουν νέα μείωση θέσεων εργασίας, κλείσιμο εκατοντάδων καταστημάτων, επέκταση ελαστικών εργασιακών σχέσεων, χτύπημα ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Θέλουν να μειώσουν το εργατικό κόστος πάση θυσία. Τα δημοσιεύματα στον οικονομικό τύπο κάνουν λόγο για συγχωνεύσεις, απολύσεις, επιτείνουν το κλίμα της εργοδοτικής τρομοκρατίας (πχ. “Σύµφωνα µε τραπεζικά στελέχη, είναι πλέον «κοινό µυστικό ότι µπροστά µας έχουµε απολύσεις», Έθνος 13/1/19). Παράλληλα, τα σχέδια για την απώλεια των ζημιών από τα κόκκινα δάνεια προβλέπουν αφενός σοβαρούς κινδύνους για τους εργαζομένους που ασχολούνται με αυτά, αφετέρου για την κοινωνία μέσω του χτυπήματος της πρώτης κατοικίας και με πλειστηριασμούς σε ανέργους, συνταξιούχους και χαμηλόμισθους.

Η ευθύνη της ΟΤΟΕ είναι παραπάνω από τεράστια. Για άλλη μια φορά, περίμεναν να λήξει η σύμβαση για να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις και να είμαστε χρονικά με την πλάτη στον τοίχο. Γιατί πάνω  από όλα δεν θέλουν να διαταράξουν τους τραπεζίτες, βάζουν ως προτεραιότητα τη σταθερότητα των τραπεζών και όχι τα δικαιώματα των τραπεζουπαλλήλων. Βάζοντας πλάτη στα σχέδια των τραπεζών όλο το προηγούμενο διάστημα, μη λέγοντας κουβέντα και μην αντιδρώντας ούτε στο ελάχιστο στην απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας, το πογκρόμ στους εργαζόμενους,  το χτύπημα στο ωράριο, τα μαζικά κλεισίματα που θα γίνουν και μέσα στο 2019, στο όνομα της ψηφιοποίησης. Άλλωστε δεν ξεχνάμε τη φοβερή πρόταση της ΟΤΟΕ πριν ένα χρόνο για “Ταμείο απολυμένων”!

Ένα μήνα πριν πανηγύριζαν για την άνοδο ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΩΝ στο συνέδριο της ΟΤΟΕ, τα φοβερά τους κατορθώματα στον κλάδο, και σήμερα άρχισαν το γνωστό τροπάριο ότι λόγω της δύσκολης κατάστασης δεν μπορούν να εγγυηθούν τίποτα, υπονοώντας άλλη μια τεράστια υποχώρηση στις ορέξεις των τραπεζιτών. Έχουν το θράσος να ζητούν “να πάμε όλοι μαζί”, αυτοί που πουλάνε τα δικαιώματα των τραπεζουπαλλήλων, που θυμούνται τον κλάδο στις εκλογές για να κρατήσουν τις καρέκλες τους, πουλώντας παραμύθια ότι θα μας σώσουν με «τη σταθερότητα και το διάλογο», δηλαδή με παζάρια και αλισβερίσια,  και όχι με αγώνες. ¨Όπου ακούς πολύ ρεαλισμό, κράτα μεγάλο καλάθι για τις ήττες.. Ακόμα και τώρα αρνούνται να γίνουν Γενικές συνελεύσεις ανά τράπεζα, να αποφασιστούν πραγματικές απεργίες.

Συλλογικός, δυναμικός, εργατικός αγώνας για τη ζωή και τα δικαιώματά μας!

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι. Συνταγές μαγικές δεν υπάρχουν. Τα μνημόνια υπάρχουν και τα ζούμε καθημερινά στο πετσί μας, παρακολουθώντας την επέλαση των κεφαλαιοκρατών πάνω στα κορμιά μας και μέσα στις τράπεζες. Αυταπάτες ότι ο κλάδος θα γλιτώσει, θα εξαιρεθεί, θα μείνει μόνος ζωντανός, όπως μας έταζαν ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΙ-ΣΥΡΙΖΑ για να δίνουμε εργασιακή ειρήνη και να κάνουν τα χατίρια των τραπεζών, δεν μπορεί να έχει κανείς. Ότι δήθεν θα κάνουμε καλά τη δουλειά μας και θα γλιτώσουμε, όταν βλέπουμε και χιλιάδες συναδέλφους μας να έχουν κάνει πολύ καλά τη δουλειά τους, αλλά να πληρώνουν τις ζημιές των τραπεζών είτε με το να εργάζονται για 600-700  ευρώ, είτε με το να βρεθούν  στην αβεβαιότητα και την ανεργία με ένα πακέτο λίγων χιλιάδων ευρώ ή με μια μικρή σύνταξη, όταν οι υποχρεώσεις τρέχουν και είναι ανελέητες. Ο κόσμος της δουλειάς έχει πληρώσει με ανεργία πάνω από 25% και πογκρόμ απολύσεων τις ζημιές των αφεντικών.

Δεν υπάρχει χώρος και για μοιρολατρία, παθητικότητα, μη συμμετοχή, ατομική στάση. Τα προβλήματα υπάρχουν σε όλους μας, και θέλουν συλλογική αντιμετώπιση και όχι ατομική. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να λειτουργούμε με ανάθεση, να αφήνουμε άλλους να αποφασίζουν και να αγωνίζονται για εμάς χωρίς εμάς. Δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι θα την πληρώνουμε συνέχεια εμείς, ότι πρέπει να ζούμε με ψίχουλα, να μην έχουμε ζωή και υγεία. Ότι οι τραπεζίτες όταν μιλούν για μείωση κόστους αφορά μόνο τους εργαζόμενους, αφού λεφτά υπάρχουν για γιάπηδες και προκλητικούς μισθούς μεγαλοστελεχών, εταιρείες και μπίζνες με εργολαβίες και ακίνητα, μεγαλοεπιχειρηματίες που απολαμβάνουν και σήμερα δάνεια εκατομμυρίων με χαριστικούς όρους, καναλάρχες και διαφημίσεις.

Δεν θα κάνουμε εμείς άλλες θυσίες, υπομονή και ανοχή, να μετράμε συνεχώς ήττες! Να μην περιμένουμε πότε θα έρθει η σειρά του καθένα μας, να βρεθεί απολυμένος ή με μισό μισθό. Θυσίες να κάνουν οι τραπεζίτες και τα golden boys, οι επιχειρηματίες και όσοι γλεντάνε με τους δικούς μας κόπους. Ήρθε ο καιρός να απολαύσουμε εμείς την πρόοδο της τεχνολογίας που οι ίδιοι καταφέραμε. Να ανατρέψουμε τώρα τα αντεργατικά τους σχέδια!

Μπορούμε πραγματικά ακόμη και τώρα να πετύχουμε την υπογραφή μιας αξιοπρεπούς κλαδικής σύμβασης. Που να αφορά όλους τους εργαζομένους στον κλάδο, να διασφαλίσει ότι δεν θα γίνουν άλλες απολύσεις, μαζικές ή ατομικές, θα πάρουμε αυξήσεις στους μισθούς μας και όσα χάσαμε τα τελευταία χρόνια, θα εξαλειφθούν οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις, θα δουλεύουμε λιγότερο ως απότοκο της ψηφιοποίησης κλπ. Με έναν αγώνα όμως εντελώς διαφορετικό με ό,τι συνηθίσαμε τα τελευταία χρόνια και μετρήσαμε ήττες.

Οι αγώνες μπορούν να νικήσουν, όταν γίνονται οργανωμένα, μαζικά, με τη συμμετοχή όλων των εργαζομένων, με αποφάσεις των ίδιων σε συνελεύσεις και διαδικασίες βάσης, με απεργιακή κλιμάκωση κι όχι να κάνουμε κάτι για την τιμή των όπλων. Εδώ και μήνες βλέπουμε τις μεγάλες διαδηλώσεις στη Γαλλία, που πέτυχαν να παρθούν πίσω τα αντεργατικά μέτρα Μακρόν. Στη χώρα μας, βλέπουμε μικρές και μεγάλες εργατικές κινητοποιήσεις να στριμώχνουν την κυβέρνηση (πχ εκπαιδευτικοί), να οδηγούν σε νίκες και ανάκληση απολύσεων (πχ εγκύων, ντελιβεράδων κλπ). Επομένως, οι αγώνες φέρνουν αποτελέσματα.

Ως Αγωνιστική Συνεργασία, αυτά καταθέσαμε στο Γ. Συμβούλιο της ΟΤΟΕ το Δεκέμβρη. Ψηφίσαμε μαζί με το Αγωνιστικό Μέτωπο και το Συνδικαλιστικό Δίκτυο άλλη πρόταση από της πλειοψηφίας για το πλαίσιο της κλαδικής σύμβασης, γιατί θεωρούμε ότι χρειάζεται κοινή δράση και ένα μέτωπο κόντρα στον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό. Με τις μικρές μας δυνάμεις, θα συμβάλουμε όσο μπορούμε στην κινητοποίηση των εργαζομένων, σε έναν αγώνα για την κλαδική με αυτά τα χαρακτηριστικά, κόντρα στις διαθέσεις τόσο των τραπεζιτών να ξεμπερδέψουν με τα δικαιώματα στον κλάδο, όσο και της ΟΤΟΕ να υποταγεί και αυτή τη φορά σε αυτές τις ορέξεις.

Προτείνουμε:

 þ Γενικές Συνελεύσεις σε κάθε τράπεζα, νομό και χώρους δουλειάς, για το πλαίσιο της κλαδικής. Προειδοποιητικές 24ωρες, κλιμάκωση τέλη Φλεβάρη-αρχές Μάρτη, μέτωπο με τα κινήματα ενάντια στους πλειστηριασμούς και την τοπική κοινωνία ενάντια στα κλεισίματα καταστημάτων. Συντονισμό με άλλους κλάδους και σωματεία που παλεύουν για υπογραφή συλλογικής σύμβασης.

 þ Αυξήσεις στους μισθούς, επαναφορά επιδόματος ισολογισμού και πολυετιών. Προσλήψεις εργαζομένων των κανονισμών/συμβάσεων σε όλες τις τράπεζες. Ρήτρα για μη απολύσεις, στοπ στις “εθελούσιες”. Ένταξη των ελαστικά εργαζόμενων, κατάργηση εργολαβιών και της ενοικιαζόμενης εργασίας. Μείωση του χρόνου εργασίας. 7ωρο πενθήμερο, η ψηφιοποίηση να είναι σε όφελός μας και όχι εις βάρος μας. Ωράριο καταστημάτων 8-2 καθημερινά. Προστασία της μητρότητας παντού. Μείωση επιτοκίων για στεγαστικά δάνεια.

Γενάρης 2019

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΟΤΟΕ

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

28 Νοέμβρη απεργούμε

27 Νοεμβρίου, 2018 at 12:19 πμ (Εργατικά)

28 Νοέμβρη 2018:

Απεργούμε – διεκδικούμε – ξεσηκωνόμαστε! Όλοι στη μάχη για νέα κλαδική σύμβαση!

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες.

Στις 28/11 έχουμε την ευκαιρία να αντιδράσουμε απέναντι στο μαύρο μέτωπο που απειλεί τις ζωές μας. Την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που πουλάει παραμύθια ότι βγήκαμε από τα μνημόνια όταν διατηρεί όλους τους μνημονιακούς νόμους της 8ετίας και κατεβάζει έναν αντιδραστικό προϋπολογισμό για το 2019 με νέες περικοπές κοινωνικών δαπανών, όλα τα μνημονιακά κόμματα νέα και παλιά που «μας κουνάνε το δάχτυλο» να μην τολμάμε να διεκδικούμε και να αποδεχθούμε τη μιζέρια, τους ξένους και ντόπιους ολιγάρχες και τους πολιτικούς υπηρέτες τους που σπέρνουν ανεργία και μισθούς φτώχειας, τους χειρότερους εργοδότες δηλ. τους τραπεζίτες που έχουν το θράσος να ζητάνε να πληρώσουμε εμείς τις ζημιές τους!

Είμαστε σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο για τον κλάδο, αφού η κλαδική σύμβαση λήγει στις 31/12. Οι τραπεζίτες «διώχνουν» μαζικά καθημερινά συναδέλφους με συνεχιζόμενα εθελούσια προγράμματα, δεκάδες καταστήματα κλείνουν σε όλη την Ελλάδα, οι μισθοί μας έιναι καθηλωμένοι, τα ασφαλιστικά μας δικαιώματα χάνονται όλα σιγά σιγά, και η τρομοκρατία των απολύσεων και των ατομικών στόχων είναι καθημερινά φαινόμενα στους χώρους δουλειάς. Οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις και οι εργολαβίες αυξάνονται γοργά, και οι τραπεζίτες χρησιμοποιούν τον μπαμπούλα της ψηφιοποίησης για να μας πουν ότι περισσεύουμε και πρέπει να μείνουμε άνεργοι! Όμως εμείς βλέπουμε ότι η δουλειά δεν βγαίνει και η εντατικοποίηση αυξάνεται, οι απλήρωτες υπερωρίες παραμένουν, τα δικαιώματά μας θυσιάζονται, και χρειάζονται μαζικές προσλήψεις αντί για μείωση θέσεων εργασίας. Όσο κι αν θέλουν να μας πείσουν ότι οι νέες τεχνολογίες έιναι κάτι κακό και πρέπει να την πληρώσουν πάλι οι εργαζόμενοι, εμείς ξέρουμε ότι οι εργαζόμενοι ανακαλύψαμε τις επιστήμες και την τεχνολογία για να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη, να δουλεύουμε λιγότερο και να δουλεύουμε όλοι, να αξιοποίησουμε την πρόοδο προς όφελος των εργαζομένων κι όχι για να κερδίζουν οι εργοδότες.

Στην τρομοκρατία τους, απαντάμε με συλλογική δράση! Οι αγώνες στα χέρια μας!

Φτάνει, ως εδώ! Δεν θα την πληρώσουμε άλλο οι τραπεζοϋπάλληλοι. Οι τράπεζες έχουν ακόμη δεκάδες golden boys που γυρνάνε από τράπεζα σε τράπεζα με προκλητικούς μισθούς, δανείζουν εκατομμύρια σε επιχειρηματίες και διαγράφουν τεράστια επιχειρηματικά κόκκινα δάνεια φορτώνοντάς τα στο λαό και τις πλάτες μας, δίνουν εκατομμύρια σε εργολάβους και εταιρείες με αλισβερίσια, όταν έχουν χιλιάδες ενοικιαζόμενους των 700 ευρώ και δεν θέλουν να μας δώσουν πίσω αυτά που χάσαμε στους μισθούς μας τα τελευταία χρόνια!

Να απεργήσουμε, να δώσουμε τη μάχη της αξιοπρέπειας και του συλλογικού αγώνα, διεκδικώντας αξιοπρεπή κλαδική σύμβαση! Έχουμε δύναμη, μας έχουν ανάγκη, όλοι οι εργαζόμενοι ανεξαρτήτως εργασιακής σχέσης να σηκώσουμε κεφάλι, να στείλουμε ένα ηχηρό μήνυμα ότι δεν παραδινόμαστε! Με συνολικό πρόγραμμα δράσης και προοπτική κλιμάκωσης, με αποφάσεις γενικών συνελεύσεων. Δεν έχουμε καμιά εμπιστοσύνη στην ΟΤΟΕ και τη ΓΣΕΕ, πρέπει να απαλλαγούμε άμεσα από τους εργατοπατέρες και τους συνδικαλιστές που ξεπουλάνε τα δικαιώματά μας. Δεν απεργούμε γι αυτούς, αλλά για μας και τα δικαιώματά μας απέναντι στα αφεντικά και το κράτος. Η ΓΣΕΕ είναι πλήρως απαξιωμένη στους εργαζόμενους, αφού αναζητά συμμαχίες στους εργοδότες σε πανεθνικά μέτωπα. Η ΟΤΟΕ νοιάζεται περισσότερο για τη σταθερότητα των τραπεζών από τα εργασιακά μας δικαιώματα, ακόμα δεν έχει καταρτίσει πλαίσιο κλαδικής σύμβασης και πρόγραμμα δράσης, περιμένοντας ξανά να λήξει η σύμβαση και να είμαστε με την πλάτη στον τοίχο. Όπως έκανε στις προηγούμενες συμβάσεις και μετράμε ήττες.

Να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας, να οργανωθούμε, να φτιάξουμε επιτροπές αγώνα. Ο μήνας ξεκίνησε απεργιακά, στις 1 Νοέμβρη με το ελπιδοφόρο βήμα της διακλαδικής απεργίας πρωτοβάθμιων σωματείων ιδιωτικού τομέα για συλλογικές συμβάσεις εργασίας, σε συντονισμό πραγματικό από τα κάτω. Σε αυτό το δρόμο σας καλούμε, να μη λείψει κανείς! Δεν θα γίνουμε δούλοι στον 21ο αιώνα! Μπορούμε να νικήσουμε!

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΑΞΙΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ (ΑΘΗΝΑ, ΜΟΥΣΕΙΟ 10.30)

 

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΟΤΟΕ

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Next page »