ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΜΙΣΘΩΝ: Η ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΖΩΗΣ

Μαρτίου 1, 2017 at 1:14 πμ (Αττικής)

Αυτή τη φορά θα πρέπει να ξεκινήσουμε συγχαίροντας τη Διοίκηση… Σπεύδοντας να πιστώσει τους λογαριασμούς μας με την προκαταβολή μισθού το βράδυ της Παρασκευής, αφενός, συνέβαλε στο να περάσουμε ένα… ωραιότατο εορταστικό τριήμερο και, αφετέρου, μας απάλλαξε από ατελείωτες ώρες υπολογισμών με πίνακες, μισθοδοσίες και αριθμομηχανές. Σε κάθε περίπτωση, αυτή η σαρακοστή απέκτησε νόημα, εγκαινιάζοντας μια περίοδο με τις απολαβές μας λεηλατημένες και τις συνθήκες της καθημερινότητάς μας να επιδεινώνονται δραματικά.

Η εισβολή της νέας πραγματικότητας στις ζωές μας ήταν σαρωτική. Το Σάββατο, τα τηλέφωνα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πήραν φωτιά. Η προκαταβολή που είδαμε στους λογαριασμούς μας ήταν πετσοκομμένη σχεδόν κατά το μισό (κάποιοι μάλιστα βρέθηκαν να αναρωτιούνται πώς θα περάσουν ένα δεκαπενθήμερο με 250€…). Το σοκ που βίωσε ο καθένας από μας βλέποντας να αποκρυσταλλώνεται στο δικό του εισόδημα η νέα επιχειρησιακή σύμβαση ήταν μεγάλο. Άλλο να περιμένεις γενικά μειώσεις κι άλλο να τις βλέπεις να επηρεάζουν τη ζωή σου, την προσωπική και οικογενειακή σου κατάσταση.

Χρειάστηκε να φτάσουμε στην Τρίτη για να ενημερωθούμε στοιχειωδώς από τη Διοίκηση. Τώρα περιμένουμε όλοι με αγωνία την εκκαθάριση (να δούμε κι αυτή την περιβόητη εξομάλυνση… Παρεμπιπτόντως, εκκρεμούν κι οι αναδρομικές περικοπές του Γενάρη-Φλεβάρη …). Όμως ήδη η γενική εικόνα για το εγγύς μέλλον μας έχει αποκαλυφθεί. Πιθανότατα όλοι μας, ενώ μεν την αναμέναμε, ταυτόχρονα προσπαθούσαμε όλο αυτό τον καιρό να την παραβλέψουμε, να την απωθήσουμε ή να την αποδεχτούμε ως άλλη μια πρόσκαιρη δυσκολία που με κάποιο τρόπο θα την ξεπεράσουμε και δη σχετικά αναίμακτα. Μια τέτοια βίαιη μεταβολή ωστόσο δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για ευοίωνες προσδοκίες. Οι αντικειμενικές συνθήκες είναι εδώ για να μας θυμίζουν την υποβάθμιση των συνθηκών της ζωής μας.

Το μεγάλο ποσό που λείπει πια από τη μισθοδοσία μας κάλυπτε για τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων αποκλειστικά ανελαστικές δαπάνες. Κι αν παλιότερα, παράλληλα με τις μειώσεις προωθούνταν και ορισμένα αντισταθμιστικά ημίμετρα/ασπιρίνες (π.χ. ρυθμίσεις δανείων) ώστε τουλάχιστον να εξακολουθούν να καλύπτονται κάποιες βασικές ανάγκες, τώρα πια ούτε αυτό δε γίνεται. Οι μισθοί μας μειώθηκαν «μεσοσταθμικά κατά 17,74%», αλλά το κόστος ενοικίων, διδάκτρων, τροφίμων, φαρμάκων δε θα μειωθεί ανάλογα. Θα παραμένει σταθερό (αν δεν αυξηθεί κιόλας…). Βρισκόμαστε πλέον αντιμέτωποι με μια σαρωτική αλλαγή της καθημερινότητάς μας, αυτού που κάποιοι αποκαλούν «κοινωνικό μας στάτους»… Μένει τώρα σε μας, να ανακαλύψουμε τρόπους για να συνεχίσουμε να καλύπτουμε τις ανάγκες μιας σκληρής καθημερινότητας με πολύ λιγότερα χρήματα.

ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ…

Γιατί όμως όλα αυτά; Δε θα σταθούμε καν στα όσα ισχυρίζεται το προεδρείο του ΣΥΤΑ. Ούτως ή άλλως, δε λέει τίποτα διαφορετικό από τη Διοίκηση της Τράπεζας. Κινδυνολογεί βέβαια περισσότερο, για να μας πείσει για την ορθότητα της επιλογής του, κρούει τον κώδωνα για «ατυχήματα», μπας και μας κάνει να δεχθούμε τη σαρωτική μείωση των μισθών μας περίπου σαν νίκη και να μην αναλωνόμαστε σε «γκρίνια», όπως χαρακτηρίζει τη δίκαιη αγανάκτηση που νιώθουμε.

Η Διοίκηση της Τράπεζας λοιπόν, στη χθεσινή επιστολή της, επισημαίνει ότι οι μειώσεις έγιναν για την «περαιτέρω ανάπτυξή της και ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας» της Τράπεζας. Δε μιλάει για «αυθυπαρξία» της Τράπεζας, θα ήταν γελοίο άλλωστε να ισχυριστεί ότι η Αττικής κινδυνεύει από τους εργαζόμενούς της. Ούτε η κριτική τους, ούτε ενδεχόμενες κινητοποιήσεις τους δε θα προκαλούσαν «αρνητική δημοσιότητα» σε μια Τράπεζα που βρίσκεται στο στόχαστρο ενός άγριου πολέμου συμφερόντων. Αυτήν αντίθετα την προκάλεσε και πάλι η Διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδος που πριν από λίγες ημέρες έβγαλε, για μια ακόμη φορά, μέσω επιλεκτικών διαρροών, την Αττικής στη σέντρα ανακυκλώνοντας το σίριαλ του Σεπτέμβρη. Κι όλα αυτά μόνο και μόνο για να προκαλέσει αντιπερισπασμό σε δημοσιεύματα που κατήγγειλαν τις ευθύνες της για τη διαφυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια των capital control (δηλαδή, για πολύ πιο σοβαρές και με σημαντικότερες συνέπειες παραβιάσεις από αυτές για τις οποίες κατηγορήθηκαν και απολύθηκαν κάποιοι συνάδελφοί μας). Εμείς οι «καλοπληρωμένοι» και «όχι αρκετά αποδοτικοί» εργαζόμενοι θα κληθούμε και πάλι να αντιμετωπίσουμε τα απόνερα από το «ρεπορτάζ» του Βήματος. Αποδεικνύεται λοιπόν περίτρανα ότι δεν είναι οι εργαζόμενοι το πρόβλημα. Κι αν κάποιος θέλει πραγματικά να υπερασπιστεί την «αυθυπαρξία» της Τράπεζας θα πρέπει να αναμετρηθεί με συγκεκριμένους παράγοντες (όπως π.χ. τον κ. Στουρνάρα), αντί να αναλώνεται σε αβρότητες και φιλοφρονήσεις μαζί του…

Όπως λοιπόν ευθαρσώς λέει η Διοίκηση, η μείωση των μισθών μας έγινε «για να αναπτυχθεί περαιτέρω» η Τράπεζα, με την ανάπτυξή της φυσικά να περνάει πάνω από τα δικές μας πλάτες. Μπορεί ενδεχομένως κάποιοι λίγοι να χαίρονται που «παραχώρησαν» ένα μέρος του μισθού τους για τον ευγενή αυτό σκοπό ή να πιστεύουν πραγματικά ότι στο μέλλον «μόνο κερδισμένοι θα βγουν». Είναι αμφίβολο όμως αν αυτό μπορεί κανείς να το πει στο σύντροφό του, τα παιδιά του ή τους γονείς του για να τους εξηγήσει γιατί πια τα πράγματα στο σπίτι τους δεν θα είναι ποτέ πια τα ίδια…

Μένει βέβαια ένα ερώτημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε, όταν οι δικοί μας θα μας ρωτήσουν τι κάναμε για να υπερασπίσουμε τους μισθούς μας, την ποιότητα ζωής μας, τη δυνατότητά μας να καλύπτουμε ικανοποιητικά τις ανάγκες μας, τι μάχη τέλος πάντων δώσαμε πριν χάσουμε όσα χάσαμε. Θα πρέπει λοιπόν να εξηγήσουμε ότι ο Σύλλογός μας αποφάσισε, πλειοψηφικά, σε μια ΓΣ, να αποδεχθεί μια «επιστημονικά και τεχνοκρατικά» τεκμηριωμένη πρόταση του προεδρείου του που μίλαγε… γενικά κι αόριστα για μειώσεις, υποσχόμενο, εξίσου γενικά κι αόριστα «κάτι καλύτερο» από το 25% που αρχικά ζήταγε η Διοίκηση. Και να επιμένει ότι δε χρειάζεται ούτε να κινητοποιηθούμε, ούτε να απεργήσουμε, ούτε να φωνάξουμε, ούτε να διεκδικήσουμε. Αποκλείοντας οποιαδήποτε σχετική πρόταση μετά βδελυγμίας, με τρόπο σκαιό, σαν «επαναστατική γυμναστική»… Ε, μάλλον ήρθε η ώρα να απολογηθούν κάποιοι απέναντί μας, τώρα που τα εκπληκτικά αποτελέσματα της διαπραγμάτευσης που έκαναν τα βιώνουμε όλοι μας. Και να παραδεχθούν επιτέλους ότι το να αντιμετωπίζεις την εργοδοσία έχοντας παραιτηθεί από τα βασικά σου όπλα είναι σαν ένας πυγμάχος να ανεβαίνει στο ρινγκ με τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα, με ένα και μόνο ερώτημα στο κεφάλι του: πόσο ξύλο θα φάει.

Μειώθηκε λοιπόν το «μισθολογικό  κόστος». Μόνο που οι εργαζόμενοι δεν είναι «λειτουργικά έξοδα», σαν το νερό και το ρεύμα. Δεν είναι ντουβάρια, ούτε υπολογιστές. Είναι άνθρωποι με ανάγκες και υποχρεώσεις. Τις οποίες πια αδυνατούν να καλύψουν. Οι εργαζόμενοι δεν είναι ούτε απλά ένας «μηχανισμός εφαρμογής των στρατηγικών επιλογών και της αποτελεσματικής επιχειρησιακής λειτουργίας», όπως λέει η Διοίκηση. Η λειτουργία και η ύπαρξη της Τράπεζας είναι προϊόν της δικής μας εργασίας (ακόμα και όταν οι υπόλοιποι επικουρικοί συντελεστές παραγωγής δε λειτουργούν, όπως στην περίοδο της κατάρρευσης του μηχανογραφικού συστήματος).

«ΑΤΕΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΕ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ»…

Ο πρόεδρος του ΣΥΤΑ βλέπει εργαζόμενους που ατενίζουν το μέλλον με σιγουριά κι αισιοδοξία κι απαιτεί την ευγνωμοσύνη μας και βέβαια δεν μπορούμε να του στερήσουμε αυτό το δικαίωμα. Όπως άλλωστε κι ο παλιός του γνώριμος (άλλος ένας υπερασπιστής των συμφερόντων μας…) υφυπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων που όταν κυκλοφορεί στο δρόμο πνίγεται στις αγκαλιές του κόσμου ενώ οι ελευθεροεπαγγελματίες του ζητούν να βάλει κι άλλες εισφορές…

Μπορεί ακόμα να επιχαίρει για τις περιορισμένες μειώσεις της προηγούμενης ΕΣΣΕ, αποφεύγοντας ωστόσο επιμελώς να αναφέρει ότι αυτές ήρθαν σωρευτικά στις οριζόντιες μειώσεις της τάξης του 9,5% που επιβλήθηκαν με την κλαδική σύμβαση της ίδιας περιόδου. Τότε τη «βρώμικη δουλειά» την είχε φέρει σε πέρας η ηγεσία της ΟΤΟΕ, τώρα την ανέλαβε ο ίδιος.

Εμείς όμως πρέπει να δούμε πώς φθάσαμε ως εδώ προκειμένου να αποφύγουμε να επαναλάβουμε τα ίδια λάθη στο μέλλον. Επειδή η νέα επιχειρησιακή σύμβαση μολονότι θέτει  ένα ασφυκτικό πλαίσιο για την επόμενη τριετία, δεν πρόκειται να είναι το τέλος της διαδρομής, πόσο μάλλον η «βάση να εκκινήσουμε και πάλι … για νέους νικηφόρους συνδικαλιστικούς αγώνες». Δεν αποτελεί παρά ένα σημείο με απότομη κλίση σε μια διαρκώς συνεχιζόμενη καθοδική πορεία. Τα ακόμα χειρότερα έπονται εκτός αν μπορέσουμε να τα αποτρέψουμε προβάλλοντας αποτελεσματικές αντιστάσεις και σίγουρα όχι αναθέτοντας εν λευκώ, σε πνεύμα τυφλής εμπιστοσύνης τις διαπραγματεύσεις για τη δική μας ζωή σ’ αυτούς που μας έφτασαν ως εδώ.

clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ανακοίνωση της Αγωνιστικής Συνεργασίας στην ΟΤΟΕ για πλειστηριασμούς

Φεβρουαρίου 21, 2017 at 7:49 μμ (Τράπεζες)

Είμαστε αλληλέγγυοι στους αγωνιστές του κινήματος κατά των πλειστηριασμών της λαϊκής κατοικίας

Καταγγέλουμε τις αστυνομικές και εισαγγελικές διώξεις σε βάρος του κινήματος κατά των πλειστηριασμών στη Θεσσαλονίκη, και προσωπικά ενάντια στα μέλη του Συντονισμού Συλλογικοτήτων Θεσ/νίκης, το δάσκαλο Ηλία Σμήλιο, δημοτικό σύμβουλο Αμπελοκήπων-Μενεμένης και πρ. μέλος του Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. και το δικηγόρο Ζήση Κλεισιάρη, μέλος της Εναλλακτικής Πρωτοβουλίας και πρ. μέλος του ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.

Τους τελευταίους μήνες το κίνημα κατά των πλειστηριασμών της λαϊκής κατοικίας, με πρωτοφανή μαζικότητα και μαχητικά χαρακτηριστικά, δίνει μια σημαντική μάχη με επιτυχία ενάντια στα συμφέροντα των τραπεζών και των μεγαλοσυμβολαιογράφων, για να υπερασπίσει τη λαϊκή κατοικία των εργαζομένων, ανέργων, συνταξιούχων, ανήμπορων.

Το κίνημα αυτό έχει την υποστήριξη πολλών συλλογικοτήτων, συνελεύσεων γειτονιάς και επιτροπών αγώνα, σωματείων, φοιτητικών συλλόγων κ.ά. Αγκαλιάστηκε από πλατιά στρώματα της κοινωνίας στη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις, που όλο και πιο συχνά απευθύνονται στον Συντονισμό Συλλογικοτήτων για να ζητήσουν βοήθεια και αλληλεγγύη για πλειστηριασμούς, κομμένες παροχές ρεύματος από τη ΔΕΗ, κατασχέσεις λογαριασμών κ.ά. Προκάλεσε έντονες συζητήσεις, πολιτικές αντιπαραθέσεις και αναταράξεις, φόβο στους κυρίαρχους κύκλους και ελπίδα στην πληττόμενη κοινωνία για σοβαρό πλήγμα στην ασκούμενη μνημονιακή και αντιλαϊκή πολιτική.

Έτσι μετά την πρώτη αποτυχία συκοφάντησης και απαξίωσης του από την κυβέρνηση και τα συμφέροντα που εκπροσωπεί, η επίθεση εναντίον του πήρε τα γνωστά χαρακτηριστικά της αστυνομικής και δικαστικής δίωξης και καταστολής. Στον Ηλία Σμήλιο αποδίδεται η παραβίαση του μισού ποινικού κώδικα(!!!) απλά και μόνο γιατί με εκατοντάδες άλλους πολίτες υπεράσπισαν το δικαίωμα των εργαζόμενων, των συνταξιούχων και των ανέργων στην λαϊκή κατοικία απέναντι στην λεηλασία που ασκούν οι τράπεζες.

Οι τραπεζουπάλληλοι γνωρίζουμε από πρώτο χέρι ότι ενώ πολλοί επιχειρηματίες εξακολουθούν να έχουν ασυλία, προκλητική μεταχείριση στα «δανεικά κι αγύριστα» και στα χαμηλά επιτόκια για εκατομμύρια ευρώ, όπως συχνά αποκαλύπτονται και δημόσια (π.χ. συζήτηση στη βουλή για δάνεια ΜΜΕ, κομμάτων κλπ), την ίδια στιγμή οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι και οι χαμηλόμισθοι, που είδαν μισθούς και συντάξεις να πετσοκόβονται, κυνηγιούνται ανελέητα από τους τοκογλύφους τραπεζίτες για μικροποσά, δεν έχουν καμία στήριξη και κινδυνεύουν να βρεθούν χωρίς καν ένα σπιτικό. Κι όλα αυτά, ενώ ο λαός έχει πληρώσει με το αίμα του κυριολεκτικά τις τράπεζες με πάνω από 250 δις τα τελευταία χρόνια.

  • Είμαστε στο πλευρό τους και εκφράζουμε την αλληλεγγύη και συμφωνία με τον αγώνα και τους στόχους αυτού του κινήματος. Καταγγέλουμε τις πρακτικές των τραπεζιτών και του κράτους.
  • Απαιτούμε την άμεση παύση κάθε δίωξης και την απόσυρση όλων των κατηγοριών.
  • Απαιτούμε την πλήρη προστασία της λαϊκής κατοικίας και εισοδήματος από πλειστηριασμούς και κατασχέσεις, τη διαγραφή των χρεών των μακροχρόνια ανέργων κ.ά. ευπαθών ομάδων, τη δραστική μείωση των δανείων των εργαζομένων προς τις τράπεζες.
  • Καλούμε τις εργατικές συσπειρώσεις, τα σωματεία και κάθε εργαζόμενο να σταθεί έμπρακτα αλλέγγυος στους διωκόμενους αγωνιστές, και να κάνει σημαία του τον αγώνα ενάντια στην καταλήστευση του εργατικού εισοδήματος και το τραπεζικό κεφάλαιο. Απαιτούμε επιτέλους από το συνδικαλιστικό κίνημα των τραπεζών όλων των ρευμάτων να πάρει θέση υπέρ του λαού και της εργατικής τάξης και να καταγγείλει τις διαθέσεις των αρπακτικών τραπεζιτών.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΟΤΟΕ

http://pantrapezikosxhma.blogspot.gr/

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗΣ

Φεβρουαρίου 21, 2017 at 7:43 μμ (Αττικής)

Οι άμεσα επικείμενες πλέον εξελίξεις με την επιχειρησιακή σύμβαση, που γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι δεν πρόκειται να είναι ευνοϊκές για τους εργαζόμενους, δημιουργούν την ανάγκη στο προεδρείο του ΣΥΤΑ να αντισταθμίσει τις εντυπώσεις παρουσιάζοντας μια κάποια «επιτυχία», ένα success story.

Ως τέτοιο παρουσιάστηκε από το προεδρείο  του ΣΥΤΑ η έναρξη συνεργασίας με ένα θεραπευτήριο/διαγνωστικό (ας είμαστε λίγο φειδωλοί με τη χρήση του όρου «νοσοκομείο») στην Κυψέλη σε αντικατάσταση αυτής με το Πραξιτέλειο με το άδοξο τέλος που όμως θα ζει για πάντα στις καρδιές μας. Η ανακοίνωση Νο 120/10-02-2017, που κατά βάση αποτελεί μια αντιγραφή κι επικόλληση από την ιστοσελίδα του θεραπευτηρίου, παρουσιάζει μια ειδυλλιακή εικόνα μιας υπερσύγχρονης μονάδας με εξοπλισμό της πιο τελευταίας τεχνολογίας και με κορυφαίους επιστήμονες που ανυπομονούν να μας παράσχουν υψηλού επιπέδου υπηρεσίες, κάτι σαν το Grey’s Anatomy α λα ελληνικά.

Ωστόσο, μία πρόχειρη αναζήτηση στο διαδίκτυο  μας φέρνει αντιμέτωπους με μια πραγματικότητα αρκετά διαφορετική από τη διαφημιστική ανακοίνωση του ΣΥΤΑ, κάποιες όψεις της οποίας θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζουμε:

  1. Η συγκεκριμένη επιχείρηση, όπως και πολλές άλλες στον κλάδο της ιδιωτικής υγείας, στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην απλήρωτη εργασία με καθυστερήσεις μισθών που φτάνουν μέχρι και τους 14 μήνες. Πηγή: http://www.efsyn.gr/arthro/ergasia-me-enanti-stin-idiotiki-ygeia-0
  2. Καθώς το παραπάνω άρθρο της Εφημερίδας των Συντακτών είναι από το 2015 και σε περίπτωση που αναρωτιέται κανείς αν από τότε έχει υπάρξει κάποια βελτίωση, μπορεί να δει ότι και το 2016 η επιχείρηση εξακολουθεί να συμπεριλαμβάνεται σε αυτές που αφήνουν συστηματικά απλήρωτους τους εργαζόμενους. Πηγή: http://www.pamehellas.gr/index.php/component/content/article/157-greek-categories/2012-10-02-11-32-37/2012-12-17-12-32-39/6136-%CE%B1%CF%80%CE%BB%CE%AE%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B7-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CE%B5-%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%BA%CE%BB%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%BA%CE%AD%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%B1
  3. Η επιχείρηση δεν είναι ιδιαίτερα ανεκτική σε όσους διεκδικούν τα δεδουλευμένα τους. Καταγγελία του Σωματείου Προσωπικού Ιδιωτικών Κλινικών για απόλυση εργαζόμενης, μέλους του Δ.Σ. του σωματείου η οποία απολύθηκε για τη συνδικαλιστική της δράση, επειδή διεκδικούσε καταβολή δεδουλευμένων 11 μηνών και πρόσληψη του απαραίτητου προσωπικού για την ασφάλεια ασθενών και εργαζομένων. Πηγή: http://www.902.gr/eidisi/ergatiki-taxi/20859/apolysi-syndikalistrias-kataggellei-somateio-prosopikoy-idiotikon
  4. Και για να μην κατηγορηθούμε για μια στενή «εργατίστικη» αντίληψη που παραβλέπει το ιατρικό/επιστημονικό σκέλος (αν και το κατά πόσο υπάρχει «ουδέτερη» επιστήμη χωρίς κοινωνικό και πολιτικό πρόσημο είναι κάτι το συζητήσιμο) διαφωτιστικό είναι ένα παλιότερο περιστατικό στο οποίο η εν λόγω επιχείρηση σε συνεργασία με εταιρεία τηλεοπτικών παραγωγών καταγγέλλεται ότι διενήργησε εν κρυπτώ ομαδικές εξετάσεις για HIV στους συμμετέχοντες σε τηλεπαιχνίδι. Αξίζει δε τον κόπο να δει κανείς το ποιος ήταν ο χειρισμός των αποτελεσμάτων των εξετάσεων αυτών.

Πηγή: http://tvxs.gr/news/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BF%CF%81%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CF%84%CE%BF-2010

Ο λόγος που παραθέτουμε τις πληροφορίες αυτές δεν είναι φυσικά ότι προκρίνουμε κάποια άλλη επιχείρηση του κλάδου για συνεργασία αλλά για να αντιληφθούμε καλύτερα τη συνολική εικόνα του τεράστιου ζητήματος της υγείας. Η εμπορευματοποίηση της υγείας σημαίνει για τους εργαζόμενους/ασφαλισμένους αφενός μετακύλιση του κόστους  περίθαλψης σε βάρος τους αλλά ταυτόχρονα και υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών.

Ας είμαστε όμως πρακτικοί και ρεαλιστές. Το προεδρείο του ΣΥΤΑ κάνει μπίζνες και εκεί δε χωρούν συναισθηματισμοί για απλήρωτους εργαζόμενους, απολύσεις συνδικαλιστών, ιατρικά απόρρητα και ρατσιστικές συμπεριφορές. Οπότε δε μένει παρά να τους ευχηθούμε:

Καλές δουλειές!

clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για τη Γενική Συνέλευση της 18ης Γενάρη

Ιανουαρίου 20, 2017 at 1:25 πμ (Αττικής)

ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΜΙΣΘΩΝ, «ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ» ΚΑΙ «ΕΝΤΙΜΟΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ»

Μετά την Έκτακτη Γενική Συνέλευση της 18ης Γενάρη παραμένουμε ως εργαζόμενοι μετέωροι. Είναι πλέον βέβαιο ότι πάμε για μισθολογικές μειώσεις, σε ύψος άγνωστο μεν ακόμα, πλην όμως σίγουρα σημαντικό. Η εργοδοσία ζητά μείωση της τάξης του 50% στο επιχειρησιακό μέρος των αποδοχών, που μεταφράζεται σε 25% περίπου επί του συνολικού μισθού μας.

Το προεδρείο του ΣΥΤΑ υποδεικνύει σαν απάντηση έναν «ιστορικό συμβιβασμό με την εργοδότρια πλευρά» με στόχο τον «εξορθολογισμό κόστους». Προ μηνών, το λέγαμε, «το αίμα που θα σφραγίσει τη νέα ισορροπία δυνάμεων είναι αυτό των ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ της Τράπεζας Αττικής». Αυτό ακριβώς φροντίζει να διεκπεραιώσει η διοίκηση του ΣΥΤΑ.

Και μάλιστα, αποκλείοντας κάθε δυνατότητα παρέμβασης από δω και πέρα των ίδιων των εργαζόμενων: Το προεδρείο του ΣΥΤΑ (θεωρεί ότι) έλαβε λευκή επιταγή για να προχωρήσει σε μια –υποτιθέμενη- διαπραγμάτευση για έναν «έντιμο συμβιβασμό», χωρίς καμία απολύτως δέσμευση έναντι των εργαζομένων και φυσικά αποκλείει εκ των προτέρων κάθε σκέψη για κινητοποίηση (γιατί υπήρξαν σχετικές προτάσεις) η οποία θα ενίσχυε τη διαπραγματευτική μας θέση. Καλούμαστε απλώς να περιμένουμε το μοιραίο.

ΑΝΤΕ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ… ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΟΙ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΕΤΑΙΡΟΙ» (ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ)

Για το ζήτημα της Επιχειρησιακής Σύμβασης η θέση μας παρουσιάστηκε στην τοποθέτησή μας (βλ. συνημμένο αρχείο). Θα μείνουμε εδώ σε κάποια σχόλια για τη διαδικασία που ακολουθήθηκε στη συνέλευση: Ήταν εξαιρετικά προβληματική από πολλές απόψεις και μας γύρισε πολλά χρόνια πίσω σε πρακτικές που πιστεύαμε –αφελώς τελικά όπως αποδείχθηκε– ότι είχαν ξεπεραστεί. Φαίνεται όμως ότι τώρα ήρθε η ώρα να βγει όλο το οπλοστάσιο.

Το προεδρείο της συνέλευσης αντιμετώπισε την αυξημένη, σε σχέση με προηγούμενες φορές, συμμετοχή ομιλητών με την αυθαίρετη απόφαση να δοθούν «δέκα λεπτά στους εκπροσώπους των παρατάξεων, πέντε λεπτά στους υπόλοιπους». Μέχρι πέρσι, τα λεπτά που διατίθεντο για κάθε ομιλία ήταν δεκαπέντε. Αλλά προχθές, στόχος δεν ήταν να συζητήσουμε, ήταν να βγει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Πέραν της μείωσης του χρόνου, ο διαχωρισμός σε εκπροσώπους παρατάξεων και «λοιπούς» κατάργησε κάθε έννοια ισοτιμίας των μελών του Συλλόγου.

ΕΚΝΕΥΡΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΑΠΡΕΠΕΙΕΣ

Οι τοποθετήσεις όσων πήραν το λόγο μετά τον πρόεδρο ήταν αρκετά ήπιες χωρίς καμία λεκτική ή άλλη πρόκληση. Δήλωναν όμως διαφωνία. Κι η διαφωνία προφανώς δεν επιτρέπεται. Ο πρόεδρος στη δευτερολογία του, με ιδιαίτερο εκνευρισμό, προέβη σε χυδαίες επιθέσεις επί προσωπικού απέναντι σε όσους είχαν τολμήσει να εκφράσουν άλλη άποψη, ευτελίζοντας το θεσμικό του ρόλο ως πρόεδρος του συλλογικού οργάνου όλων των εργαζομένων.

ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΙ ΨΗΦΙΖΕΙΣ, ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΧΕΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Για πρώτη φορά μετά από μια δεκαετία τουλάχιστον, ο πρόεδρος αποφάσισε η ψηφοφορία να είναι φανερή. Η δυνατότητα να γίνεται ψηφοφορία διά ανατάσεως των χειρών προβλέπεται μεν από το καταστατικό, έως τώρα όμως εφαρμοζόταν σε ήσσονος σημασίας ψηφοφορίες (π.χ. εκλογή εφορευτικής επιτροπής, έγκριση οικονομικού απολογισμού). Για το διοικητικό απολογισμό και για όλες τις σημαντικές αποφάσεις γινόταν μυστική ψηφοφορία με κάλπη. Αν λάβουμε δε υπόψη και τις υπερπαραγωγές των τελευταίων συνελεύσεων με τις πολλαπλές κάλπες και τα ψηφοδέλτια διαφόρων χρωμάτων, η σκοπιμότητα της μετάβασης σε φανερή ψηφοφορία ήταν ακόμα πιο εξόφθαλμη.

Το ρεσιτάλ του προέδρου ολοκληρώθηκε όταν, πριν τη φανερή ψηφοφορία, φρόντισε να τονίσει ότι ο καθένας αναλαμβάνει την ευθύνη των συνεπειών της ψήφου του… Όταν στο λέει αυτό ο εκπρόσωπός σου στα διάφορα συμβούλια της Τράπεζας, σ’ αυτά που αποφασίζουν προαγωγές, μετακινήσεις, πειθαρχικές ποινές, το μήνυμα είναι σαφές. Έτσι, αρκετοί συνάδελφοι προτίμησαν να αποχωρήσουν για να αποφύγουν την έκθεση.

Στην πρώτη ψηφοφορία τα χέρια που σηκώθηκαν για την υπερψήφιση της εισήγησης της πλειοψηφίας ήταν μεν ευάριθμα, αλλά όχι τόσα όσα θα ήθελαν με αποτέλεσμα η ψηφοφορία να επαναληφθεί. Στην επαναληπτική ψηφοφορία οι ψηφολέκτες και οι γνωστοί «Ταλιμπάν» του προεδρείου γύριζαν την αίθουσα «παρακινώντας» (όχι και τόσο διακριτικά) όσους δεν είχαν σηκώσει το χέρι τους στην πρώτη ψηφοφορία και μετά από μια αστραπιαία καταμέτρηση 10 δευτερολέπτων ανακοινώθηκε ο αριθμός 158, ο οποίος ήταν δια γυμνού οφθαλμού μεγαλύτερος των παρευρισκόμενων στην αίθουσα εκείνη τη στιγμή αλλά ας μην αφήσουμε τέτοιες λεπτομέρειες να χαλάσουν μια ωραία ιστορία…

Με αυτά και με αυτά το προεδρείο του Συλλόγου κατήγαγε μια περιφανή νίκη ενάντια στον «εσωτερικό εχθρό» και μπορεί ελεύθερα πλέον να παραδώσει γη και ύδωρ στα αφεντικά του.

 

Υ.Γ. Καθώς ο πρόεδρος του ΣΥΤΑ μεταξύ άλλων άφησε ημιτελή μια αιχμή επί προσωπικού σχετικά με το επαγγελματικό ήθος κάποιων εξ ημών, θα τον παρακαλούσαμε να αναπτύξει το συλλογισμό του ώστε να κινηθούμε κι εμείς ανάλογα. Γνωρίζουμε ωστόσο, ότι οι ψεύτες, ρουφιάνοι και ψιθυριστές όταν καλούνται να αναλάβουν την ευθύνη όσων λένε γίνονται κότες και λαγοί (με όλο το σεβασμό απέναντι στα συμπαθή ζώα) οπότε μάλλον θα περιμένουμε άδικα.

 

Η ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΜΑΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Δεν πρόκειται να σας κουράσω καθώς θα είμαι πολύ σύντομος. Κι αυτό επειδή μολονότι τα θέματα αυτά καθαυτά της ατζέντας είναι προφανώς πάρα πολύ σημαντικά και μπορούν να ειπωθούν πάρα πολλά, ωστόσο η διαδικασία στην οποία θα συζητηθούν έχει διαμορφωθεί έτσι ώστε να απογυμνωθεί απ΄ το περιεχόμενό της και να γίνει καθαρά διεκπεραιωτική.

Η επιχειρησιακή σύμβαση δεν είναι ένα ζήτημα που προέκυψε τώρα. Από εμάς τουλάχιστον έχει τεθεί στο δ.σ. του ΣΥΤΑ εδώ κι ενάμιση χρόνο περίπου, όταν δηλαδή πλησίαζε στη λήξη της η προηγούμενη ΕΣΣΕ 2013-15. Ότι δηλαδή έπρεπε εμείς να βάλουμε μπροστά ένα πλαίσιο για μια νέα ΕΣΣΕ με βάση τις δικές μας ανάγκες και από εκεί και πέρα να συζητήσουμε πάνω στην τακτική με την οποία θα τη διεκδικούσαμε. Οι απαντήσεις τον πρώτο καιρό ήταν ότι είναι πολύ νωρίς και θα τα δούμε όταν έρθει η ώρα του. Μετά  όταν ήταν να λήξει και η τρίμηνη μετενέργεια συστήθηκε εκείνη η μυστήρια κοινή επιτροπή που θα «κωδικοποιούσε τις διατάξεις των προηγούμενων ΕΣΣΕ» ή κάπως έτσι-κάτι θα έκανε τέλος πάντων- κι αυτό κράτησε αρκετούς μήνες. Τώρα ποιο ήταν το έργο αυτής της επιτροπής μη μας ρωτήσετε δεν τόμαθε ποτέ κανείς, ούτε έβγαλε κάνα πόρισμα ή οτιδήποτε. Έπειτα τα ίδιο θέμα μπήκε σε ψήφιση στην περσινή συνέλευση και πέρασε αλλά δεν μπορεί να μην παρατηρήσει κανείς ότι αφενός τέθηκε σε ένα εντελώς ασαφές πλαίσιο χωρίς συγκεκριμένες προτάσεις αλλά με τα γνωστά γενικόλογα περί «εξορθολογισμού» κι «εκσυγχρονισμού» κτλ κι αφετέρου ότι τέθηκε σε ψήφιση μαζί –αν θυμάμαι καλά ήταν το μπλε ψηφοδέλτιο- με το παντελώς άσχετο ζήτημα του Οικοδομικού- το γνωστό τυράκι  που πάει μαζί με τη φάκα και που μπαίνει προς ψήφιση σε όλες τις ΓΣ από το 2013 και που σκοπό είχε να λειτουργήσει συμψηφιστικά, να σκεφτούμε δηλαδή ότι «εντάξει θα χάσουμε από την επιχειρησιακή δεν ξέρουμε ακριβώς πόσα αλλά κάτι θα μας βγει από τον οικοδομικό, θα ρεφάρουμε κάπως». Και φτάνουμε στο τώρα όπου η συνέλευση αυτή έχει προκηρυχθεί εδώ και δεκαπέντε μέρες και η πρόταση του προεδρείου  έγινε γνωστή στο μεν διοικητικό συμβούλιο πριν από 2-3 ώρες ενώ οι λοιποί κοινοί θνητοί δεν το μάθαμε παρά αφού φτάσαμε εδώ, να μη χαλάσει η έκπληξη.  Κι αυτή η υποτιθέμενη πρόταση δεν αποτελεί παρά μια ακόμα ανακοίνωση –μεγαλύτερη σε μέγεθος μόνο- με το συνήθη σχολιασμό της πολιτικής και οικονομικής επικαιρότητας συνοδευόμενη από τις γνωστές ψευταγωνιστικές κορόνες.

Και ας μας πει κάποιος αν σε αυτή την πολυσέλιδη ανακοίνωση βλέπει κανείς έστω κι έναν αριθμό, κάτι συγκεκριμένο επί του οποίου να αποφανθούμε θετικά ή αρνητικά. Καλούμαστε να πούμε ναι σε «κάτι», να δεχθούμε προκαταβολικά άγνωστες μειώσεις γιατί αυτό που προέχει είναι να υπάρχει σύμβαση. Βέβαια από την άλλη προβάλλεται ως επιτυχία ότι το 2016 δεν υπογράφτηκε σύμβαση και πορευτήκαμε με μια «συμφωνία κυρίων». Μονά ζυγά δικά μας, κάθε φορά ό,τι βολεύει.

Τέθηκε μια πρόταση από τη Συναδελφική Αλληλεγγύη. Μολονότι έχουμε αρκετές ενστάσεις –εκεί που αναφέρουν ΟΜΕΔ εμείς θα βάζαμε απεργία καθώς δεν πιστεύουμε στη διαιτησία και στους θεσμούς αλλά στους εργαζόμενους και στους αγώνες τους, άρα μια σκληρή και αδιάλλακτη εργοδοσία δεν θα υποχωρήσει με προσφυγή στον ΟΜΕΔ αλλά με απεργιακή κινητοποίηση. Παρόλα αυτά αν από τη μια έχουμε μια πρόταση που λέει λίγο πολύ να κρατήσουμε τον κορμό της προηγούμενης  σύμβασης, να δούμε τι άλλο –αν όχι οικονομικό τουλάχιστον θεσμικό- μπορούμε να διεκδικήσουμε και από εκεί και πέρα διαμορφώνουμε την τακτική και από την άλλη μία εν λευκώ εξουσιοδότηση για ό,τι ήθελε προκύψει «…πρόκειται από τη μια να σταθμίσουμε εκ νέου τα πάντα αφενός να καταλήξουμε εξουσιοδοτώντας σχετικά τους εκπροσώπους μας για την υλοποίηση όλων όσων προστατεύουν τακτικά και στρατηγικά το καλό μας».

Ε τότε θα προτιμήσουμε την πρώτη πρόταση σαν μια μίνιμουμ βάση και πάνω σε αυτή θα δούμε τι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε. Με γνώμονα τρεις βασικούς άξονες:

Προστασία της εργασίας, με μια ρήτρα που θα αποτρέπει τις απολύσεις και πέρα από ευχολόγια για κοινή βούληση κτλ όπως έχει δείξει η πείρα μας αυτό δεν αρκεί και οι απολυμένοι συνάδελφοι της περιόδου των capital controls σιγά-σιγα ξεχνιούνται και καθώς κάποιοι έχουν χάσει την κύρια αγωγή δεν θα φωνάξει φέτος ο πρόεδρος από το βήμα με βροντερή φωνή ότι «όλοι θα επιστρέψουν» και να κάνει μετά μια προσεκτικά προβαρισμένη παύση για να πέσει το χειροκρότημα. Και μια τέτοια ρήτρα κρίνεται απαραίτητη καθώς από την άλλη  ξέρουμε ότι από το ΣΥΤΑ με την παρούσα διοίκησή του δεν πρέπει να περιμένουμε και πολλές κινητοποιήσεις.

Προστασία του εισοδήματος. Όχι, δε συναινούμε στο να συμπιεσθούν κι άλλο οι αποδοχές μας επειδή όπως θα ‘λεγε κι ο πρώην γραμματέας του Συλλόγου  «παίρνουμε πάρα πολλά λεφτά, υπάρχουν άλλοι εργαζόμενοι που παίρνουν λιγότερα οπότε για λόγους δικαιοσύνης πρέπει να γίνουν μειώσεις». Όπου ως δικαιοσύνη εννοείται βέβαια η εξίσωση προς τα κάτω.

Και τρίτο προστασία των εργασιακών σχέσεων. Όλοι (σχεδόν) γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τι επικρατεί στην τράπεζα μετά την εθελούσια στην οποία έφυγε σχεδόν το 15% των εργαζομένων, οι περισσότεροι μάχιμοι, τις τραγικές ελλείψεις που στο δίκτυο καλύπτονται με ανεξέλεγκτες αυθημερόν αποσπάσεις και στις διευθύνσεις με διαρκή εξάπλωση ελαστικών μορφών απασχόλησης. Μία εθελούσια στην οποία ο ΣΥΤΑ έβαλε πλάτη γνωρίζοντας εκ των προτέρων τι θα προκύψει. Και που όσο κι αν κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή, αν εξετάσουμε την εθελούσια συνολικά δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι οι συνάδελφοι που έφυγαν το έκαναν  επειδή δελεάστηκαν από την παχυλή αποζημίωση ή επειδή όλοι τους βρήκαν μεγάλες επαγγελματικές ευκαιρίες. Οι αποχωρήσεις κατά βάση είχαν να κάνουν με την εξάντληση από την εργασιακή καθημερινότητα όπως αυτή διαμορφώνεται και από το φόβο για τα χειρότερα που πιθανό να έρθουν.

Και να ανοίξουν και άλλα ζητήματα όπως η εκχώρηση τραπεζικών εργασιών που και για την εργασία μας λειτουργεί υπονομευτικά και τελικά στοιχίζει πολύ ακριβότερα στην τράπεζα, μόνο που τα λεφτά δεν πάνε στους εργαζόμενους αλλά εκεί που πρέπει.

Αυτά γιατί η συνήθης κατηγορία που μας απαγγέλλεται από την πλειοψηφία είναι ότι δεν έχουμε προτάσεις. Όπου ως προτάσεις κατ’  αυτούς είναι το να προτείνουμε εμείς τι μειώσεις πρέπει να γίνουν και να πούμε να κόψουμε το τάδε επίδομα αντί για κάποιο άλλο. Ε αυτό δεν πρόκειται να το κάνουμε, όπως δεν πρόκειται να φέρουμε κανένα γνωστό μας με κάνα περίεργο διαγνωστικό για να κάνουμε μπίζνες πάνω στους εργαζόμενους. Αν θυμάστε ήμασταν οι κακοί που δεν πανηγυρίζαμε για το ντιλ με το Πραξιτέλειο καθώς κάτι τέτοιες συμφωνίες είναι προσφορές από τους εργαζόμενους προς τις επιχειρήσεις και όχι το αντίστροφο.

Η άλλη κλασική μομφή που ακούμε είναι για τη βιωσιμότητα της τράπεζας, η οποία προφανώς απειλείται με την κριτική μας, αν κλείσει θα φταίμε εμείς που είμαστε παράλογοι.  Έχουμε ξαναπεί ότι αυτό παραείναι φτηνιάρικο ως επιχείρημα και είναι ένας εκβιασμός που στην αγορά τον ασκούν γενικά οι εργοδότες – ξέρετε μη μιλάτε πολύ γιατί κλείνω το εργοστάσιο και το πάω στη Βουλγαρία πού είναι φτηνά τα μεροκάματα.

Αλλά πέρα από αυτό το ποιος υπερασπίζεται τελικά τους εργαζόμενους και τη δουλειά τους στην Τράπεζα φάνηκε τον περασμένο Σεπτέμβρη όταν κάποιοι λούφαζαν και περίμεναν να δουν που θα κάτσει το μπρα-ντε-φερ κυβέρνησης-ΤτΕ για τον έλεγχο της Τράπεζας οπότε ναι μεν είχαν κάνει κομπρεμί με το Σπίρτζη αλλά ας τάχουμε καλά και με το Στουρνάρα (κι αποδείχτηκε ότι για την πάρτη τους καλά έκαναν) και αρκέστηκαν στο να χαιρετίσουν καλωσορίζοντας το νέο πανίσχυρο διοικητικό μας σχήμα με το οποίο προχωράμε στην επόμενη ημέρα με το χαμόγελο στα χείλη κτλ. Εμείς από την άλλη που δεν έχουμε παρόμοιες ανησυχίες για το μέλλον μας πήραμε ξεκάθαρη θέση, καταλογίζοντας τις ευθύνες όλων χωρίς να ωραιοποιούμε τις καταστάσεις. Γιατί για να παραφράσουμε λίγο τον  Όργουελ «Συνδικαλισμός θα πει να λες  όσα ενοχλούν τους άλλους, εργοδοσία και κυβέρνηση,  και δεν θέλουν να μαθευτούν. ‘Όλα τα άλλα είναι δημόσιες σχέσεις».

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος 1 σχόλιο

Συμπαράσταση στους βάσκους αλληλέγγυους

Δεκέμβριος 31, 2016 at 11:03 πμ (Uncategorized)

ΨΗ­ΦΙ­ΣΜΑ

29/12/2016

Η αλ­λη­λεγ­γύη είναι δί­καιη

Εκ­φρά­ζου­με την αμέ­ρι­στη αλ­λη­λεγ­γύη μας και απαι­τού­με την άμεση απε­λευ­θέ­ρω­ση των 2 βά­σκων αγω­νι­στών και των 2 προ­σφύ­γων που αμ­φι­σβή­τη­σαν έμπρα­κτα το ρα­τσι­στι­κό συ­νο­ρια­κό κα­θε­στώς της ΕΕ, συ­νε­λή­φθη­σαν στο λι­μά­νι της Ηγου­με­νί­τσας και απει­λού­νται σή­με­ρα με βα­ριές κα­τη­γο­ρί­ες οι μεν και με μακρά κρά­τη­ση και απέ­λα­ση οι δε.

Δη­λώ­νου­με ότι η πράξη πο­λι­τι­κής ανυ­πα­κο­ής του Μικέλ και της Μπέ­γκο για τη με­τα­φο­ρά προ­σφύ­γων από την Ελ­λά­δα στη Χώρα των Βά­σκων είναι μια πράξη που όχι μόνο δεν πρέ­πει να διώ­κε­ται αλλά που απο­τε­λεί πα­ρά­δειγ­μα αν­θρω­πιάς, αλ­λη­λεγ­γύ­ης και δι­καιο­σύ­νης, σε μια Ευ­ρώ­πη που θυ­μί­ζει όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο τις σκο­τει­νό­τε­ρες επο­χές της ιστο­ρί­ας της, μια Ευ­ρώ­πη που υψώ­νει φρά­χτες και πα­ρα­τάσ­σει στρα­τιω­τι­κά σώ­μα­τα απέ­να­ντι στους πρό­σφυ­γες του πο­λέ­μου, της κα­τα­πί­ε­σης και της φτώ­χιας, την ίδια στιγ­μή που αφή­νει το κε­φά­λαιο να κυ­κλο­φο­ρεί ελεύ­θε­ρα.

Οι συλ­λη­φυ­θε­ντες-ισ­σες Mikel Zuloaga, Begoña Huarte, Reza Ali και Ahmet Awais αξί­ζουν τον πλήρη σε­βα­σμό και τη στή­ρι­ξη μας.

Να μην δε­χτού­με την ποι­νι­κο­ποί­η­ση της αλ­λη­λεγ­γύ­ης με το πρό­σχη­μα της πά­τα­ξης της “δια­κί­νη­σης”, που προ­βλέ­πει εξο­ντω­τι­κές ποι­νές φυ­λά­κι­σης.

Μαζί τους να αγω­νι­στού­με ενά­ντια στη βαρ­βα­ρό­τη­τα της Ευ­ρώ­πης-Φρού­ριο, για να κα­ταρ­γη­θεί η συμ­φω­νία ΕΕ-Τουρ­κί­ας με την ολό­πλευ­ρη συμ­με­το­χή της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης, ενά­ντια στο δια­χω­ρι­σμό των αν­θρώ­πων ανά­λο­γα με την εθνι­κό­τη­τα, τη θρη­σκεία, το φύλο, για την ελευ­θε­ρία με­τα­κί­νη­σης και το δι­καί­ω­μα πα­ρα­μο­νής.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Αύριο απεργούμε

Δεκέμβριος 7, 2016 at 12:16 πμ (Αττικής)

Η ανάκληση της παράτασης της απόσπασης

Στη νέα εποχή βαδίζει πλέον η Attica Bank απαλλαγμένη από το περιττό λειτουργικό κόστος των υπεράριθμων υπαλλήλων της. Με καμιά τριανταριά αποσπάσεις ημερησίως επιτυγχάνεται η παρουσία ταμείου και δύο υπογραφών σε όλα τα καταστήματα και πλέον η Τράπεζα λειτουργεί σαν μια καλολαδωμένη μηχανή, έτοιμη να κινηθεί εξωστρεφώς ώστε όχι μόνο να επαναπροσεγγίσει τους πελάτες που χάθηκαν κατά την περίοδο της Καλογριτσιάδας, αλλά παράλληλα να προσελκύσει και να αναπτύξει νέες συνεργασίες, αυξάνοντας έτσι το μερίδιό της στην αγορά. Στην προσπάθεια αυτή συντελούν και οι καινοτομίες που γίνονται σε εργασιακά ζητήματα με τις αγκυλώσεις του παρελθόντος (όπως π.χ. το ωράριο) να μπαίνουν στο χρονοντούλαπο και νέες ρηξικέλευθες πρακτικές (όπως την εθελοντική παράλληλη απασχόληση σε δύο καταστήματα) να ανοίγουν νέες προοπτικές για το επάγγελμά μας…

 

Εθελούσια για πάντα

Καθώς όμως λειτουργικό κόστος για περικοπή πάντοτε θα υπάρχει, το πρόγραμμα εθελούσιας, που τυπικά ολοκληρώθηκε τον περασμένο μήνα, συνεχίζεται «σιωπηρά» και «άτυπα», μέχρις ότου οι αχάριστοι συνάδελφοι που δεν εκτίμησαν με την πρώτη τα πλεονεκτήματα του προγράμματος να το σκεφτούν καλύτερα. Κάποιοι κακοήθεις κάνουν λόγο για πιέσεις κι εκβιασμούς αλλά εμείς είμαστε σίγουροι ότι στην οικογένεια της Attica Bank δε συμβαίνουν τέτοια πράγματα…

 

Τσάι και συμπάθεια

Ένας ακόμα λόγος που μας κάνει να ατενίζουμε το μέλλον με σιγουριά και αισιοδοξία είναι κι ο καφές που ήπιαν προ ημερών ο πρόεδρος του Συλλόγου μας με το διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας. Ο τελευταίος εξέφρασε μάλιστα τη συμπάθειά του για το δύσκολο έργο μας:

«Ο κ. Διοικητής […] εξέφρασε την αισιοδοξία του για το παρόν και το μέλλον της Attica Bank, […] ενώ ζήτησε την έμπρακτη ανταπόκριση όλων και ειδικότερα των εργαζομένων, […] η επιτυχία περνά πάντα μέσα από την εργατοϋπαλληλική δύναμη κάθε επιχείρησης, την εγκαθίδρυση κλίματος συνεννόησης και σύμπνοιας των κοινωνικών εταίρων για εργασιακή ειρήνη και σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων των λειτουργών που αγόγγυστα σηκώνουν καθημερινά τα βάρη δουλειάς στα γκισέ και τα μετόπισθεν».

Την εκτίμησή του άλλωστε για τους εργαζόμενους της Attica Bank ο κ. Στουρνάρας την απέδειξε έμπρακτα τον περασμένο Σεπτέμβρη, όταν στο μπρα-ντε-φερ με την κυβέρνηση για τον έλεγχο της Διοίκησής της, δε δίστασε να τινάξει την Τράπεζα (και μαζί της και τους εργαζόμενους) στον αέρα. Ωστόσο, είμαστε βέβαιοι ότι ο –μετρ των δημοσίων σχέσεων- πρόεδρος του ΣΥΤΑ δε θα χάλασε το άριστο κλίμα της συνάντησης με τέτοιες ενοχλητικές λεπτομέρειες…

 

Η πρώτη (;) παράπλευρη απώλεια;

Την Τετάρτη, 30/11, το Προεδρείο του ΣΥΤΑ κάλεσε έκτακτο ΔΣ με θέμα το επικείμενο κλείσιμο του καταστήματος της Κέρκυρας. Εάν σκοπός της συνεδρίασης ήταν αφενός η ενημέρωση του Δ.Σ. του Συλλόγου για το ζήτημα και αφετέρου η ανάληψη δράσης για την υπεράσπιση των επτά συναδέλφων μας που βρίσκονται αντιμέτωποι με την προοπτική μιας αναγκαστικής εθελούσιας-απόλυσης, η πλειοψηφία του ΔΣ του ΣΥΤΑ με τη στάση της φρόντισε να τους αναιρέσει και τους δύο.

Το «ενημερωτικό» σκέλος δεν ήταν παρά μια σειρά από αντιφάσεις, υπεκφυγές και αναπάντητα, τελικά, ερωτηματικά.

  • Το γεγονός παρουσιάστηκε σαν έκτακτο και εντελώς απρόοπτο. Από την άλλη, κάποια μεσαία στελέχη της Τράπεζας διατείνονται ότι το γνώριζαν αρκετές μέρες νωρίτερα. Ίσως διαθέτουν κάποιο μεταφυσικό χάρισμα…
  • Η απόφαση παρουσιάστηκε ως οριστική και αμετάκλητη. Στην ανακοίνωση που εξέδωσε το προεδρείο του ΣΥΤΑ αργότερα το μεσημέρι, ωστόσο, έκανε λόγο για «φήμες και διαρροές» και «σκέψη διακοπής λειτουργίας». Σε τι χρησιμεύει αυτό το παιχνίδι με τις λέξεις;
  • Η απόφαση παρουσιάστηκε να λήφθηκε εν μια νυκτί πιθανώς δε και «εν βρασμώ». Διοίκηση που να βασίζεται στο θυμικό συναντάται κατά βάση σε ατομικές επιχειρήσεις και σίγουρα όχι σε τραπεζικά ιδρύματα που λειτουργούν σε ένα πολύ σφιχτό κανονιστικό πλαίσιο, έχοντας υποβάλλει και λάβει έγκριση από τις αρμόδιες αρχές για πολύ συγκεκριμένα πλάνα αναδιάρθρωσης.
  • Έκδηλη ήταν η αγωνία του προεδρείου να χαρακτηριστεί το γεγονός ως κάτι το μεμονωμένο, που αφορούσε τη συγκεκριμένη μονάδα και τις «ιδιαιτερότητές» της, αποσυνδέοντάς το από τη γενικότερη πολιτική της Διοίκησης για περαιτέρω μείωση του λειτουργικού/εργασιακού κόστους και ρίχνοντας έμμεσα την ευθύνη στους ίδιους τους εργαζόμενους.
  • Ο ωμός εκβιασμός που ασκήθηκε στους συναδέλφους του καταστήματος για να επιλέξουν μεταξύ εθελούσιας και καταγγελίας σύμβασης, προσπεράστηκε σαν ένα ατυχές συμβάν

Από την όλη διαδικασία γινόταν σαφές ότι δεν υπήρχε – ούτε κι αυτή τη φορά- καμία διάθεση για να αναληφθεί οποιαδήποτε πρωτοβουλία. Και πράγματι όταν φθάσαμε στο δια ταύτα:

  • Δηλώθηκε ρητά ότι δεν μπορεί να προβληθεί ως αίτημα η συνέχιση της λειτουργίας του καταστήματος. Μοναδικό πεδίο διεκδίκησης ήταν μήπως δοθεί η δυνατότητα σε (κάποιους από τους) εργαζόμενους να παραμείνουν στην Τράπεζα, μετοικώντας στην Αθήνα (κι ας έχουν στηρίξει μια ολόκληρη ζωή σε μια δουλειά με έδρα την Κέρκυρα).
  • Αποκλείστηκε κάθετα οποιαδήποτε πρόταση για κινητοποίηση. Ως εναλλακτική προσφέρθηκε η συμμετοχή στην αυριανή απεργία της ΓΣΕΕ της οποίας θα μπορούσε να «εμπλουτιστεί η θεματική». Ούτε αυτό έγινε τελικά.

Κατανοούμε ότι το βασικό άγχος του προεδρείου του ΣΥΤΑ είναι να αποποιηθεί οποιασδήποτε ευθύνης σε ενδεχόμενες αρνητικές εξελίξεις. Ωστόσο, το κρυφτό είναι ένα παιδικό παιχνίδι που δεν αρμόζει στη συγκεκριμένη περίπτωση όπου διακυβεύονται ζωές εργαζομένων.

 

Παντού υπάρχει ένας μύθος

Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, αύριο έχουμε και την παραδοσιακή ετήσια 24ωρη, με την οποία η ΓΣΕΕ βγάζει και φέτος την αγωνιστική της υποχρέωση, ώστε μετά να ξεκινήσει κι επίσημα η εορταστική περίοδος. Η απόφασή μας για συμμετοχή στην απεργία δεν έχει να κάνει με τα αισθήματα που τρέφουμε για τους εξωνημένους εργατοπατέρες, τους οποίους τελικά συμφέρει να είναι μειωμένη η συμμετοχή, ώστε μετά να μπορούν να επικαλούνται το πάγιο βολικό άλλοθι ότι αυτοί ναι μεν θέλουν κινητοποιήσεις, αλλά «δεν τραβάει ο κόσμος». Εμείς θα απεργήσουμε επειδή ούτως ή άλλως έχουμε άπειρους λόγους για να το κάνουμε, έχοντας ταυτόχρονα επίγνωση ότι απαιτούνται πολλά περισσότερα από πλευράς μας προκειμένου οι κινητοποιήσεις μας να έχουν αποτέλεσμα και να μην παραμένουν στο επίπεδο της εκτόνωσης.

clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για την εθελούσια

Οκτώβριος 19, 2016 at 12:56 πμ (Αττικής)

«Και να θυμάσαι:

Αν εθελούσια δε γονατίσεις,

ούτε νεκρό δεν μπορούν να σε γονατίσουν»

Η ανακοίνωση των όρων του προγράμματος εθελούσιας εξόδου αποτέλεσε αναμφίβολα μια ψυχρολουσία για όσους συναδέλφους προσδοκούσαν ένα μεγάλο «πακέτο». Το γεγονός ότι αντίστοιχα προγράμματα του μακρινού πλέον παρελθόντος αφορούσαν κατά βάση εργαζόμενους με θεμελιωμένα συνταξιοδοτικά δικαιώματα, είχε δημιουργήσει μια παραπλανητική αίσθηση ότι η εθελούσια είναι κάτι ευνοϊκό για το οποίο θα πρέπει να αδημονούμε.

Η αλήθεια είναι ότι, σ’ αυτές τις περιπτώσεις, η εθελούσια ήταν απλώς σχετικά ανώδυνη. Δεν ήταν ποτέ χρυσή ευκαιρία. Η σημερινή συγκυρία όμως είναι εντελώς διαφορετική και δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αυταπάτες. Είναι ξεκάθαρο πως πλέον δε μιλάμε για μια «γέφυρα προς τη σύνταξη» αλλά για μια «γέφυρα προς την ανεργία».

Σε ό,τι μας αφορά, δεν μπορούμε να πούμε ότι εκπλαγήκαμε κιόλας. H Διοίκηση της Τράπεζας προχωρά στο πρόγραμμα εθελούσιας προκειμένου να περικόψει το «μισθολογικό κόστος» για πολύ συγκεκριμένους και απολύτως δικούς της λόγους. Το «μισθολογικό κόστος» στη διάλεκτο της εργοδοσίας είμαστε εμείς (όταν είναι να πληρωθούμε, γιατί όταν δουλεύουμε απλήρωτες υπερωρίες ή και Σαββατοκύριακα είμαστε «κοινωνικοί εταίροι»…), άρα εξ ορισμού η εθελούσια δεν μπορεί να είναι προς όφελός μας.

Στο πλαίσιο αυτό και παρά το γεγονός ότι η τελική απόφαση για συμμετοχή ή όχι στο πρόγραμμα εθελούσιας είναι καθαρά προσωπική, υπάρχουν κάποια βασικά δεδομένα που δε γίνεται να αγνοηθούν.

Για το σύνολο των εργαζομένων:

  • Οι εθελούσιες και η παύση καταβολής των ασφαλιστικών εισφορών πλήττουν τα ήδη ρημαγμένα ασφαλιστικά μας ταμεία.
  • Η αποχώρηση ενός σημαντικού αριθμού εργαζομένων θα καταστήσει κατά πολύ δυσμενέστερη την εργασιακή καθημερινότητα αυτών που θα παραμείνουν.
  • Η –όποια, μερική πάντα- αναπλήρωση των κενών που θα προκύψουν θα γίνει με επέκταση των δουλεμπορικών («ελαστικών» όπως λένε πιο κομψά οι τεχνοκράτες) μορφών απασχόλησης.

Για εκείνους που σκέφτονται να αποχωρήσουν:

  • Δεδομένου ότι η πρόσφατη αντιασφαλιστική ανατροπή των Κατρούγκαλου-Πετρόπουλου δεν πρόκειται να είναι η τελευταία (όπως δεν ήταν και καμία από όλες τις προηγούμενες που κάθε φορά «έλυναν το ασφαλιστικό μια για πάντα»), εάν κάποιος αποφασίσει να αποχωρήσει χωρίς να έχει κατοχυρώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα, η θέση του είναι ιδιαίτερα επισφαλής απέναντι σε ενδεχόμενες νέες ρυθμίσεις που θα τον εντάξουν σε διαφορετικά ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης.
  • Κανένας συνάδελφος δεν πρέπει να κοινοποιεί το ενδιαφέρον του για αποχώρηση αν δεν είναι αποφασισμένος να φύγει, διότι αυτομάτως καταγράφεται στους υπό αποχώρηση και ενδεχομένως να του ασκηθούν πιέσεις σε δεύτερο στάδιο.

«ΕΓΩ ΚΙ Η ΕΘΕΛΟΥΣΙΑ» Ή «ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ»;

Η στάση της ηγεσίας του ΣΥΤΑ απέναντι στα γεγονότα ήταν η απολύτως αναμενόμενη. Μας είχε προϊδεάσει άλλωστε με την ανακοίνωση Νο 100/03-10-2016:

Εθελούσια έξοδος και Επιχειρησιακή Συλλογική Σύμβαση Εργασίας […] αποτελούν κατά σειρά δύο άλλα πεδία που η Τράπεζα και οι κοινωνικοί εταίροι πρέπει να κινηθούν […] ώστε και η επιχείρηση να στηριχθεί, και οι μέτοχοι και οι πελάτες να ωφεληθούνε, αλλά και οι εργαζόμενοι να μην νοιώσουν εκδιωχθέντες ή ξένοι στην οικογένειά τους.

Πέρα από το ότι στο παραπάνω απόσπασμα οι εργαζόμενοι μπαίνουν, για μια ακόμα φορά, σε τελευταία μοίρα από το ίδιο το σωματείο που υποτίθεται ότι τους εκπροσωπεί, αυτό που ενοχλεί περισσότερο είναι η ουσία αυτής της δήλωσης: Αποπνέει ηττοπάθεια και μοιρολατρία, με τους εργαζόμενους σε ρόλο ικέτη να εκλιπαρούν για μια ήπια μεταχείριση. Κάτι ανάλογο με το  να ζητάς από ένα βιαστή να δείξει λίγη τρυφερότητα.

Το γλυκό ήρθε κι έδεσε με την ανακοίνωση Νο 102/17-10-2016 σύμφωνα με την οποία:

Χαιρετίζουμε την εξαγγελία, καθότι αποτελεί αφενός δικαίωμα επιστροφής μέρους της υπεραξίας που κάθε εργαζόμενος παρήγαγε αφετέρου υποχρέωση προσφοράς της εργοδοσίας επιπρόσθετων των συμβατικών ανταμοιβών προς αυτόν για το συν τω χρόνω επιτελεσθέν έργο του

Σύμφωνα με ένα χαοτικό σκεπτικό που αδυνατούμε να παρακολουθήσουμε, η αποζημίωση της εθελούσιας συνιστά ανάκτηση της κλεμμένης υπεραξίας από την πλευρά των εργαζόμενων… Μήπως μας οδηγεί κι ένα βήμα πιο κοντά στο σοσιαλισμό; Γνωρίζουμε ότι οι αρχισυνδικαλιστές μας δεν είναι δα και τίποτα επιστήμονες, όπως μανιωδώς επιμένουν να αυτοπροβάλλονται, αυτές οι ασυναρτησίες όμως δεν είναι προϊόν γνωστικής  ανεπάρκειας. Είναι η αμήχανη προσπάθεια εξωραϊσμού μιας επιθετικής πρακτικής της εργοδοσίας για την οποία ήταν εξαρχής δεδομένο ότι δεν επρόκειτο να φέρουν το παραμικρό πρόσκομμα.

Η διοίκηση του ΣΥΤΑ δε διαπραγματεύεται απολύτως τίποτα με την εργοδοσία. Στόχος της είναι απλά να μας σερβιριστούν τα δυσάρεστα με τέτοιο τρόπο ώστε να προκληθούν οι λιγότεροι δυνατοί κραδασμοί. Ενόψει δε της νέας Επιχειρησιακής Σύμβασης είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα ανασυρθεί η φιλολογία περί «εξορθολογισμού (sic) του μισθολογικού κόστους», «λελογισμένων μειώσεων», «εξομάλυνσης ανισοτήτων» (προς τα κάτω φυσικά) κ.ο.κ.

Το προεδρείο του ΣΥΤΑ, αντί να μένει στη φοβερά εμπνευσμένη… προτροπή προς τους εργαζόμενους σε ατομική βάση «να αξιολογήσουν ενδελεχώς και να αποφασίσουν σύμφωνα με το ατομικό τους συμφέρον», οφείλει να μιλήσει ξεκάθαρα για την εθελούσια και να πει ευθέως αυτά που υπονοεί στην τελευταία του ανακοίνωση. Στην οποία εμφανίζει ένα σκεπτικισμό απέναντι στο πρόγραμμα της εθελούσιας. Το πρόβλημα που έχει όμως είναι ότι, αν το πει αυτό ανοιχτά, θα πρέπει να προτείνει και μια αντίδραση των εργαζομένων σε συλλογικό επίπεδο σ’ αυτήν. Θέλοντας να αποφύγει κάθε σύγκρουση, αρνείται να μπει στη συζήτηση και μένει σε προσωπικές προτροπές, νίπτοντας τα χείρας του, πετώντας την ευθύνη στους εργαζόμενους για ό,τι μέλλει γενέσθαι.

Ο ρόλος ενός συλλόγου εργαζομένων σε κρίσιμες φάσεις σαν αυτή, είναι να βγει μπροστά και να απαιτήσει. Να συσπειρώσει τους εργαζόμενους καλώντας τους, μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις τους, να συναποφασίσουν για την αντίδρασή τους. Και η διοίκηση του ΣΥΤΑ μόνο αυτό δεν κάνει.

Είναι σαφές ότι η εποχή των «έντιμων συμβιβασμών» και των αναίμακτων «αμοιβαία επωφελών» λύσεων έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί και οι προσδοκίες για επαναφορά του συστήματος σε μια προηγούμενη χρονική περίοδο είναι καταδικασμένες να διαψευσθούν. Το «κοινωνικό συμβόλαιο» πάνω στο οποίο βασιζόταν, έχει ήδη προ πολλού ακυρωθεί και οι θεατρινισμοί της ημιθανούς συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που προσπαθεί να διεκδικήσει ένα ρόλο σε μια συνθήκη όπου δεν προβλέπεται κάτι γι’ αυτή, δεν πρόκειται να το αναβιώσουν. Όσο πιο γρήγορα το πάρουμε απόφαση τόσο πιο γρήγορα θα αναδιοργανώσουμε τις δυνάμεις μας για τις δύσκολες μάχες που έχουμε μπροστά μας.

clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος 1 σχόλιο

Εκδήλωση για τις εθελούσιες

Οκτώβριος 8, 2016 at 10:32 πμ (Εκδηλώσεις)

afisa-gia-e8elousia-copy

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ;

Σεπτεμβρίου 21, 2016 at 11:09 μμ (Αττικής)

Για τους παλιότερους από εμάς που προλάβαμε εποχές στις οποίες την ύπαρξη της Τράπεζας γνώριζαν κατά βάση μόνο οι εργαζόμενοί της και οι οικογένειές τους, η ανάδειξή της επί μία εβδομάδα, όχι απλά σε πρώτο, αλλά σχεδόν αποκλειστικό θέμα των δελτίων ειδήσεων αποτέλεσε οπωσδήποτε ένα σοκ. Το αμερικανικό δόγμα, σύμφωνα με το οποίο δεν υπάρχει κακή δημοσιότητα, δε θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την πραγματικότητα…

 

ΗΘΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ…

Κατά την εξέλιξη του διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες, η Τράπεζα Αττικής έγινε στόχος μιας ανηλεούς επίθεσης που σε καμιά περίπτωση δεν αφορούσε την ΟΥΣΙΑ της κατάστασής της, ούτε βέβαια είχε να κάνει με καμιά προσπάθεια «εξυγίανσης» του τραπεζικού συστήματος στο σύνολό του. Τριγωνικές συναλλαγές, κόκκινα δάνεια, εγγυήσεις με πληρεξούσια, παρεμβάσεις κυβερνήσεων, εξυπηρέτηση εργολάβων και ΜΜΕ, όλα αποδόθηκαν στην Αττικής, λες και όλες οι υπόλοιπες (συστημικές όμως, κατά συνέπεια αλώβητες ως συνδεδεμένες ΑΡΡΗΚΤΑ με μεγάλα συμφέροντα…) δεν είχαν ιδέα από όλα αυτά…

Σημείο εκκίνησης για την επίθεση αυτή ήταν η περίφημη «εγγυητική Καλογρίτσα», παραμονές του διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η Τράπεζα βρέθηκε στη δίνη ενός άγριου πολέμου επιχειρηματικών συμφερόντων νυν και υποψήφιων καναλαρχών. Πολύ γρήγορα, στην όλη επιχείρηση μετατροπής της σε πολιορκητικό κριό εναντίον του Καλογρίτσα, ενεπλάκησαν και τα κόμματα της αντιπολίτευσης και η κυβέρνηση, για απολύτως δικούς τους λόγους και άσχετους από τα τεκταινόμενα στην Τράπεζα Αττικής.

 

ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΙ;

Η Τράπεζα, όλο αυτό το διάστημα, απαξιωνόταν μέρα με τη μέρα. Κάποιοι ΦΡΟΝΤΙΖΑΝ να γίνει αυτό. Την ίδια στιγμή που έχυναν κροκοδείλια δάκρυα για τους άνεργους των ΜΜΕ που έμεναν χωρίς άδεια, δεν έδιναν δεκάρα για τους εργαζόμενους της Αττικής που οδηγούσαν στην καταστροφή. Όχι ότι για τους άνεργους των ΜΜΕ ενδιαφέρονταν στην πραγματικότητα… Επιχείρημα ήταν κι αυτοί σε έναν πόλεμο επιχειρηματιών που δε δίσταζαν να χρησιμοποιούν αυτούς που χρόνια δεν πλήρωναν, κακοπλήρωναν, απέλυαν, κ.α., για να προασπίσουν τα δικά τους συμφέροντα.

Στα δελτία ειδήσεων άρχισε ένας τρομολαγνικός βομβαρδισμός αποκαλύψεων και «αποκαλύψεων», πρωτοστατούντων «σοβαρών» μεγαλοδημοσιογράφων, γνωστών υπηρετών των αφεντικών τους και του κεφαλαίου γενικότερα. Μέρες πριν κατατεθεί το πόρισμα των ελεγκτικών μηχανισμών, κάποιοι είχαν ήδη διορίσει επίτροπο, σπάσει την τράπεζα σε καλή και κακή, ενώ καλούσαν τους μηχανικούς να διαδηλώσουν έξω από το ΤΣΜΕΔΕ και το κοινό να αποσύρει τις καταθέσεις του… Οι ίδιοι τηλεοπτικοί σταρ που στο όνομα της σταθερότητας του τραπεζικού συστήματος αναλαμβάνουν εργολαβικά την υπεράσπιση όλων των μνημονιακών πολιτικών, απειλούσαν να το τινάξουν στον αέρα, αν δεν έπεφτε η Τράπεζα Αττικής, ως νέα Ιφιγένεια, για να πέσει ο Καλογρίτσας.

 

«ΟΣΜΗ ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ» – ΜΟΝΤΕΛΟ ‘89

Τη σκυτάλη πήραν τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Πέρα από την εξυπηρέτηση της πολιτικής αντιπαράθεσης καθεαυτής, οποιαδήποτε αναφορά στο «τρίγωνο Καλογρίτσας-Τράπεζα Αττικής-Τηλεοπτικές άδειες» (ή «Καλογρίτσας-ΣΥΡΙΖΑ BANK-ΣΥΡΙΖΑ TV»…) τους διασφάλιζε άφθονη προβολή από τα δελτία. Οι καναλάρχες έδιναν πρόθυμα βήμα σε όσους ταυτίζονταν μαζί τους…

Αν και είχε ήδη προετοιμαστεί το έδαφος, με τις αναφορές σε πρόσωπα όπως ο Μαντζουράνης, κ.α., την επίσημη κήρυξη πολέμου έκανε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη συνέντευξή του στη ΔΕΘ, όπου δε δίστασε να προβεί σε παραλληλισμό –αν μη τι άλλο ανακριβή- με την τράπεζα Κρήτης, θέλοντας να προκαλέσει συνειρμούς «βρώμικου ‘89». Το μοντέλο του σκανδάλου Κοσκωτά εφαρμόστηκε μέχρι κεραίας σε μια πολιτική αντιπαράθεση που κάποιοι ΗΘΕΛΑΝ να γίνει. Ταίριαζε άλλωστε. «Αριστερά» στην κυβέρνηση, δεξιά στην αντιπολίτευση, κι ένα «ηθικό πλεονέκτημα» που η πρώτη το χε και το χασε και η δεύτερη έπρεπε να το κερδίσει για τον εαυτό της. Το μόνο που έλειπε ήταν μια τράπεζα. Κι ο Μητσοτάκης, έδωσε το σήμα. Μετά, λοιπά κόμματα και ΜΜΕ ανέλαβαν τα υπόλοιπα. Μέχρι και το… ΠΑΣΟΚ έφτασε να καταγγέλλει κομματική παρέμβαση στην τράπεζα Αττικής… Μετά από αυτό θα μπορούσε ενδεχομένως ακόμα και η Χρυσή Αυγή να καταγγείλει το ρατσισμό και την ξενοφοβία…

Η επίθεση στην Τράπεζα Αττικής έγινε από πολιτικούς και οικονομικούς κύκλους που, ΟΥΤΩΣ Η ΑΛΛΩΣ, δεν ενθουσιάζονται ιδιαίτερα με την ύπαρξή της, καθώς απορρίπτουν με βδελυγμία κάθε υποψία δημόσιου χαρακτήρα στο τραπεζικό σύστημα. Χτυπώντας τη Τράπεζα θα τέλειωναν και με τον όποιο δημόσιο χαρακτήρα, ενώ σε δεύτερο χρόνο θα μπορούσαν και να την πάρουν έναντι πινακίου φακής.

Όσο για την κυβέρνηση, που στο παρελθόν αντιμετώπιζε θετικά την αυτόνομη συνέχεια της Τράπεζας, θέλοντας πάνω της να στηρίξει τα πλάνα της για μια αναπτυξιακή τράπεζα που θα αποτελούσε το βασικό πόλο στο περίφημο «παράλληλο τραπεζικό σύστημα», άφησε το όλο έργο να εξελιχθεί. Κι όταν τα πράγματα έφτασαν στο όριο τα ξέχασε όλα. Δεν είχε κανένα πρόβλημα να κλείσει την ιστορία των τηλεοπτικών αδειών με το μικρότερο για αυτήν κόστος, ακόμα κι αν αυτό πρόκειται να συμπαρασύρει μερικές εκατοντάδες εργαζομένων στην Τράπεζα. Τι –εκλογικό- κόστος μπορεί να έχουν άλλωστε κυβέρνηση και κόμματα από εμάς; Εκτιμούν άλλωστε ότι ανήκουμε σε έναν κλάδο που δεν μπορεί ή δε θέλει να σηκώσει το ανάστημά του…

 

ΤΟ ΒΟΣΚΟΤΟΠΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ

Εν μέσω αδειοδότησης καναλιών, παραδοσιακός ιδιοκτήτης ΜΜΕ παραδεχόταν σε επιτροπή της Βουλής ότι λάμβανε δάνεια δεκάδων εκατομμυρίων με μοναδική εγγύηση την υπογραφή του και δεν κουνήθηκε φύλλο. Τα δάνεια «αέρα» δεν αποτελούσαν είδηση άλλωστε στον κόσμο των ΜΜΕ και των επιχειρηματιών. Είναι γνωστό ότι τηλεοπτικός σταθμός δανειοδοτούνταν στο παρελθόν με εξασφάλιση τα δικαιώματα προβολής για τα Στρουμφάκια και τα οποία αποτιμήθηκαν στο 1 εκατομμύριο ευρώ ανά επεισόδιο, χωρίς να δούμε τα ειρωνικά σχόλια που θα αναμένονταν.

Στο επίκεντρο της επίθεσης ενάντια στην Αττικής βρέθηκε το διαβόητο βοσκοτόπι. Εμείς δε γνωρίζουμε τι έχει συμβεί στην πραγματικότητα, κι είμαστε πιθανώς οι τελευταίοι που θα μάθουμε, ωστόσο θα πρέπει μάλλον να εμπιστευτούμε στο σημείο αυτό μεγαλοδημοσιογράφο που, έχοντας αναλάβει εργολαβικά την επίθεση στην Τράπεζα, ανέφερε, χωρίς φυσικά να δώσει την πρέπουσα σημασία, ότι αυτό εκτιμήθηκε στα 100 εκατομμύρια από εταιρεία real estate ΣΥΣΤΗΜΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ…

Δεν αναφέρουμε τα παραπάνω σε μια λογική συμψηφισμού αμαρτημάτων. Δεδομένου ωστόσο του πλήρους ελέγχου όλων των συναλλαγών από τις εποπτικές αρχές, αν πραγματικά πρόκειται ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του, τότε πολύ απλά η Τράπεζα Αττικής είναι τόσο βρώμικη ή καθαρή όσο κι η Τράπεζα της Ελλάδος (κι αυτό είναι ίσως το μόνο στο οποίο έχει δίκιο ο Σπίρτζης και ο ΣΥΡΙΖΑ γενικότερα…). Όλοι μας ξέρουμε πώς δουλεύαμε όλο το προηγούμενο διάστημα με την εποπτεία της. Ας μας πουν λοιπόν πώς τους ξέφυγε, αν τους ξέφυγε, μια τέτοια «λεπτομέρεια».

 

ΑΥΤΟΙ ΠΑΝΕ ΓΙΑ ΆΛΛΑ. ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Δεν είμαστε φιλικά διακείμενοι σε καμιά κυβέρνηση, κανένα αφεντικό, τραπεζίτη, εργολάβο, εφοπλιστή, καναλάρχη. Δεν μπορούμε όμως να μην επισημάνουμε την ξέχειλη ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ κάποιων που όπως, στο ανέκδοτο, ενώ τρώνε ένα πιάτο με ακαθαρσίες φωνάζουν επειδή βρήκαν μέσα μια τρίχα.

Προχθές φάνηκε να βρίσκεται η συμβιβαστική λύση και να πηγαίνουμε παρακάτω. Όπως συμβαίνει στα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών κι αφού χυθεί αίμα διαμορφώνονται νέες ισορροπίες, τα αντίπαλα στρατόπεδα μετρούν κέρδη και απώλειες κι ετοιμάζονται για τους επόμενους γύρους. Συμμαχίες, αντιπαλότητες και λυκοφιλίες αναδιαμορφώνονται και κάθε πλευρά προσαρμόζεται στο νέο σκηνικό.

Το δρόμο δείχνει η δίκη για την υπόθεση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου (μεταξύ των κατηγορουμένων παρεμπιπτόντως περιλαμβάνεται και ιδιοκτήτης ΜΜΕ) που διεξάγεται αυτές τις μέρες χωρίς να τραβά καθόλου τα φώτα της δημοσιότητας. Άπαντες φαίνεται να απαλλάσσονται όπως άλλωστε είχαμε προβλέψει από το ξεκίνημά της (οι εισαγγελικές διώξεις δεν είναι παρά μία θορυβώδης προσπάθεια του συστήματος να καλλωπίσει τη βιτρίνα του […] τα τελικά αποτελέσματα τέτοιων διώξεων είναι αντιστρόφως ανάλογα της υπερπροβολής που λαμβάνουν στο πρώτο τους στάδιο, ανακοίνωση 13-02-2014). Και σ’ αυτή την περίπτωση, την πλήρωσαν ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ…

Όλα καλά λοιπόν; Προφανώς και όχι, καθώς στη δική μας περίπτωση το αίμα που θα σφραγίσει τη νέα ισορροπία δυνάμεων είναι αυτό των ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ της Τράπεζας Αττικής, για τους οποίους, στη συνέντευξη τύπου, η νέα Διοίκηση προανήγγειλε πρόγραμμα εθελούσιας εξόδου και περικοπές αποδοχών. Θα χρησιμοποιηθούν παρελκυστικές προτροπές για «να πετύχει η εθελούσια», που πέρα από το ότι εμπεριέχουν μια κάθε άλλο παρά συναδελφική λογική που θέλει κάποιους να θυσιάζονται για να σωθούν οι υπόλοιποι, είναι ούτως ή άλλως απατηλές. Η προοπτική της μείωσης του μισθού συμπιέζει και την αποζημίωση της εθελούσιας και αντίστροφα. Οι εργαζόμενοι λοιπόν της Τράπεζας Αττικής θα πληρώσουν για να ισορροπήσουν αντιπολίτευση και κυβέρνηση, νυν και μελλοντικοί καναλάρχες. ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ συναινούν σ’ αυτό. Μηδενός εξαιρουμένου. Εμείς τι κάνουμε;

Η πλειοψηφία του ΔΣ του ΣΥΤΑ, συνεχίζει να μιλάει με το σύνηθες «τεχνοκρατικό» ύφος, λες και όλα βαίνουν καλώς, λες και ο ρόλος του σωματείου είναι να αναμασάει «επιχειρήματα» που ούτε οι Διοικήσεις, στην πιο ρηχή και κοινότοπη εκδοχή τους, δεν τα λένε. Δε λέμε, ήταν αναμφίβολα σημαντικό το ότι μετά από την πίεση του μαζικού κινήματος…, ο πρόεδρος του ΣΥΤΑ ανέκτησε τη θέση του στο Δ.Σ. της Τράπεζας, έτοιμος να δηλώσει παρών-κυριολεκτικά και μεταφορικά- στις κρίσιμες αποφάσεις που αυτό πρόκειται να λάβει…

Ας σοβαρευτούμε. Ο ΣΥΤΑ ΟΦΕΙΛΕΙ να βγει επιτέλους επιθετικά για να ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΕΙ τους εργαζόμενους της Τράπεζας, οι οποίοι ΔΕ ΦΤΑΙΝΕ ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ και δε θα πρέπει να θυσιαστούν στο βωμό συμφερόντων καναλαρχών, κομμάτων, κ.α. Το να ζητάει ειλικρίνεια στις διαβουλεύσεις, είναι εντελώς παρωχημένο. Ειλικρινώς χθες η Διοίκηση ανακοίνωσε μειώσεις και εθελούσια. Ειλικρινώς, ΔΕΝ ΟΦΕΙΛΕΙ και το σωματείο να απαντήσει;

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ από το προεδρείο του ΣΥΤΑ να καλέσει άμεσα έκτακτη ΓΣ για να αποφασίσουμε όλοι μαζί πώς θα προασπίσουμε τους μισθούς και τις θέσεις εργασίας μας.

ΔΕ ΘΑ ΘΥΣΙΑΣΤΟΥΜΕ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ ΤΟΥΣ

Από την πλευρά μας, σταθήκαμε έμπρακτα στο πλευρό κάθε απολυμένου, κάθε εργαζόμενου στο δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα, σε ΜΜΕ, κατασκευαστικές, ή όπου αλλού, που δουλεύει απλήρωτος επί μήνες ή που ο μισθός του μειώνεται, κάθε συνταξιούχου που βλέπει τη σύνταξή του να μετατρέπεται σε «επίδομα» απορίας. Και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε. Τα κανάλια που τόσο κόπτονται το τελευταίο διάστημα για τα εργασιακά δικαιώματα, θα θυμηθούν να δώσουν μάχη για να μη γίνουν οι εργαζόμενοι της Τράπεζας Αττικής θύμα στον πόλεμο των αφεντικών τους; Ρητορικό το ερώτημα…

clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος 1 σχόλιο

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ

Ιουνίου 21, 2016 at 9:50 μμ (Εργατικά)

Κανένας εργαζόμενος μόνος στην εποχή των δήθεν ¨τυχαίων περιστατικών λεκτικής και σωματικής βίας ¨ των προϊσταμένων των εταιρειών ταχυμεταφοράς αλλά και σε όλων των εργασιακών χώρων. 13435505_10208222221171263_6071248985064818161_n

Στις 17 Φλεβάρη 2016 ο συνάδελφος Νίκος Στέφος  μετά το τέλος του 8ωρου και εντός του εργασιακού χώρου καλέστηκε από τον προϊστάμενο, όπου του ανακοίνωσε ότι δεν είναι ευχαριστημένος από την απόδοσή του επικαλούμενος ότι δεν βγάζει την δουλειά όπως πρέπει καθώς επιστρέφει αδιακίνητα ταχυδρομικά αντικείμενα.          Ο συνάδελφος του απάντησε πως κάνει σωστά την δουλειά του παρά τον μεγάλο αριθμό των ταχυδρομικών αντικειμένων, η  λογική αντίδραση του συνάδελφου μπροστά στο φαινόμενο εντατικοποίησης που απαιτούσε           απ αυτόν ο προϊστάμενός του , έκανε τον τελευταίο να κινηθεί απειλητικά με φωνές και με τραμπούκικη διάθεση  προς τον συνάδελφο, με αποτέλεσμα να  τον σπρώξει και αν δεν είχαν μπει στην μέση  οι άλλοι παρόντες  εργαζόμενοι  σίγουρα θα υπήρχε και ο τραυματισμός του συναδέλφου Νίκου Στέφου.

Ο συνάδελφος άμεσα ενημέρωσε το κλαδικό ΣΕΤΤΑ, την ΑΠΕΤΤ και τον δικηγόρο του όπου του συνέστησε να καταγγείλει το γεγονός  την επόμενη μέρα στην ΣΕΠΕ όπως και έκανε. Επίσης την επόμενη ημέρα του συμβάντος το ΣΕΤΤΑ (μέλη του ΔΣ) έκανε παρέμβαση στην Γενική Ταχυδρομική Ζωγράφου απαιτώντας εξηγήσεις.

Στις 28 Μάρτη ημέρα της εργατικής  προσήλθαν εκπροσωπώντας την εργοδότρια εταιρία η δικηγόρος και ένα στέλεχος της,  η δικηγόρος δήλωσε  αποχή (ΑΠΟΧΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ) και ταυτόχρονα παρευρισκόμενη,  με το ξεκίνημα της συζήτησης η δικηγόρος της Γενικής Ταχυδρομικής αν και είχε δηλώσει ΑΠΟΧΗ άρχισε να εκφράζει την άποψη της  εταιρίας.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα της δικηγόρου, ο προϊστάμενος εξιστόρησε το συμβάν εντελώς διαφορετικά από αυτά που είχε πει στο ΣΕΤΤΑ κατά την παρέμβασή του την επόμενη μέρα,  δηλαδή πως δεν έγινε κάτι παραπάνω από έναν λεκτικό καθημερινό επεισόδιο μεταξύ δυο εργαζομένων που συμβαίνει σε όλες τις δουλειές και αυτός δεν είναι λόγος να σέρνεται μια εταιρία στην επιθεώρηση εργασίας.

Αλλά δεν έμεινε εκεί συνέχισε και ισχυρίστηκε ψευδώς και παραπλανητικά πως ο συνάδελφος μας τάχα δεν τηρούσε το ωράριο , έφτασε μάλιστα  σε σημείο να εμφανίσει την πρωτόδικη απόφαση που ρητά αποφασίζει την επιστροφή του συναδέλφου στην εργασία του με τους ίδιους όρους που είχε και στην Γενική Ταχυδρομική Αιγάλεω  και προφορικά να ανακοινώνει πως ο συνάδελφος  είναι προσωρινά στην εργασία και επειδή έχει κατατεθεί έφεση δεν αναγνωρίζουν την πρωτόδικη απόφαση, δικαστική απόφαση που δεν έχει  σχέση με το συγκεκριμένο συμβάν που γινόταν η  τριμερή. Όταν της ζητήθηκε από το ΣΕΤΤΑ και τους αλληλέγγυους να καταγραφούν τα όσα είχε πει εκείνη την στιγμή στο δελτίο της καταγγελίας αρνήθηκε και δήλωσε ότι θα  καταθέσει  υπόμνημα, μετά από όλα αυτά και κάτω από την πίεση του ΣΕΤΤΑ και των αλληλέγγυων για καταγραφή του προφορικού λόγου στο χαρτί και την άρνηση της δικηγόρου της εταιρίας η επιθεώρηση αποφάσισε την αναβολή με νέα ημερομηνία  εργατικής διαφοράς.

Από την πρώτη εργατική διαφορά τον Μάρτη και με αναβολή άλλων δυο(2) με υπαιτιότητα της Γενικής Ταχυδρομικής προφασιζόμενη  την αποχή των δικηγόρων  έχουμε καινούργια ημερομηνία τριμερής στην επιθεώρηση εργασίας στις 21 Ιούνη 2016 .

Για εμάς είναι παραπάνω από ξεκάθαρο από τα παραπάνω νομικά τερτίπια, την δήθεν έλλειψη εκπροσώπου   εταιρείας στην επιθεώρηση λόγο της αποχής των δικηγόρων με αποτέλεσμα τις συνεχιζόμενες αναβολές.     Ξεκάθαρο ότι ο προϊστάμενος της Γενικής Ταχυδρομικής Ζωγράφου άσκησε λεκτική και σωματική βία στον συνάδελφο για να τον εξαναγκάσει να ανταποδώσει και να καταφερθεί με βία απέναντι του ώστε να βρει πάτημα η εταιρεία και να τον διώξει. 13445288_10208222223651325_5497625901319089912_n

Μέχρι και σήμερα και πέρα από τις αναβολές της καταγγελίας του συναδέλφου στην επιθεώρηση εργασίας η Γενική Ταχυδρομική δεν ζήτησε ένα συγνώμη από τον συνάδελφο για την τρομοκρατία που δέχτηκε  και ακόμα χειρότερα      ο συγκεκριμένος προϊστάμενος είναι ακόμα στην θέση του.

Εμείς μια ερώτηση θα κάνουμε προς την εταιρεία , αν ο συνάδελφος δεν κρατούσε την ψυχραιμία του και απαντούσε με βία απέναντι  στην  βία που δέχτηκε  θα τον είχαν απολύσει από την Γενική Ταχυδρομική;;
Για όλους τους παραπάνω λόγους σαν μια πρώτη κινηματική απάντηση αλλά και για την εξ αναβολής τριμερή καταγγελία του συναδέλφου Νίκου Στέφου που θα γίνει στις 21 Ιούνη και ώρα 12:00 πμ στην επιθεώρηση Ανατολικού Τομέα , Πατησίων 37 , η ΑΠΕΤΤ αποφάσισε παρέμβαση στην Γενική Ταχυδρομική Ζωγράφου σήμερα 20 Ιούνη , με μέλη της και αλληλέγγυους η οποία και υλοποιήθηκε με τα παρακάτω   σωματεία , εργατικά σχήματα , εργατικές συνελεύσεις , συνελεύσεις γειτονιάς που είναι τα εξής :

Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ)
Σύλλογος Εργαζομένων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ)
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ VODAFONE-ΠΑΝΑΦΟΝ
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ – ΧΑΡΤΟΥ – ΨΗΦΙΑΚΩΝ ΜΕΣΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ
Συνέλευση αλληλεγγύης προλεταριακών αγώνων
Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου
Συντονιστικό δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας  και τα «απελευθερωμένα» ωράρια
Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού ΕΚΠΑ
Επιτροπή Αλληλεγγύης για το εργατικό ατύχημα στην Ιατρική του ΕΚΠΑ
Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής
ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΩΝ – ΤΑΧΥΜΕΤΑΦΟΡΩΝ ΝΟΜΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στην ΤΑΧΥΜΕΤΑΦΟΡΑ – ΤΑΧΥΔΡΟΜΗΣΗ (ΑΠΕΤΤ)
Αθήνα 20 Ιούνη 2016

 

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στην ΤΑΧΥΜΕΤΑΦΟΡΑ – ΤΑΧΥΔΡΟΜΗΣΗ

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για την επιχειρησιακή σύμβαση (ΙΙ)

Απρίλιος 19, 2016 at 10:17 μμ (Αττικής)

ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΕ ΜΙΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΟΠΟΥ ΔΕ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ

Από κάποιους μπορεί να θεωρηθεί σαν απρόσκλητη επίσκεψη σε εκδήλωση όπου δεν είμαστε καλεσμένοι. Ωστόσο, στις διαπραγματεύσεις για τη νέα επιχειρησιακή σύμβαση θα καθοριστεί εν πολλοίς το πώς θα ζούμε για τα επόμενα τρία χρόνια, ενώ οι συνέπειες της δε θα πάψουν να υφίστανται αυτόματα με το τέλος της τριετίας. Θεωρούμε λοιπόν ότι έχουμε το δικαίωμα να παρέμβουμε με προτάσεις για μια επιχειρησιακή σύμβαση που θα καλύπτει στα πλαίσια του εφικτού τις ανάγκες των εργαζομένων στη δεδομένη χρονική συγκυρία. Οι κύριοι άξονες εκτιμούμε ότι πρέπει να είναι η προστασία της εργασίας, του εισοδήματος και των εργασιακών σχέσεων.

Εκτός από τη συγκυρία, ωστόσο υπάρχουν και οι γνωστές μακροχρόνιες εκκρεμότητες (ΛΑΚ, οικοδομικός συνεταιρισμός) για τις οποίες πρέπει να δρομολογηθούν διαδικασίες επίλυσής τους βάσει των επανειλημμένων σχετικών αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων.

 

Προστασία της εργασίας

Προφανώς το βασικό μέλημά μας ως εργαζόμενοι είναι η διασφάλιση των θέσεων εργασίας μας και αυτή οφείλει να είναι ο ακρογωνιαίος λίθος στη νέα σύμβαση. Μέλημα που δεν επιτυγχάνεται με τα άνευ ουσίας ευχολόγια της κλαδικής που εναποθέτουν την προστασία της εργασίας στη βούληση των δύο μερών. Όπως μας έδειξαν οι απολύσεις του περασμένου Οκτώβρη, η βούληση αυτή δε θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Η (κάθε) εργοδοσία, από τη στιγμή που διαθέτει ένα νομικό οπλοστάσιο, το οποίο συνεχώς ενισχύεται από τις μνημονιακές πολιτικές των τελευταίων χρόνων, δε θα διστάσει και να το χρησιμοποιήσει. Δε θα την εμποδίσουν προτροπές ηθικής και συναισθηματικής φύσης, παρά μόνο η δική μας πίεση στο να δεσμευτεί. Απαιτείται μια ξεκάθαρη και δεσμευτική ρήτρα προστασίας της εργασίας που θα βάζει κατηγορηματικά φραγμό σε αυθαίρετες απολύσεις.

Στο ίδιο πλαίσιο θα πρέπει να θιγούν ζητήματα που λειτουργούν υπονομευτικά για τις θέσεις εργασίας, όπως η επέκταση των ελαστικών μορφών εργασίας και η εξωτερίκευση τραπεζικών εργασιών, προτού βρεθούμε –και πάλι- μπροστά σε τετελεσμένα.

 

Προστασία του εισοδήματος

Δε θα ήταν και ιδιαίτερα πρωτότυπο να τονιστεί ότι η μεγάλη πλειοψηφία των συναδέλφων έχει υπερβεί προ πολλού τα όριά της και ότι κάθε περαιτέρω επιβάρυνση δημιουργεί πλέον πραγματικές δυσκολίες βιοπορισμού. Ως εκ τούτου δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να μπούμε στη λογική της μείωσης των μισθών μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο μείωσης του «λειτουργικού κόστους», για τον πολύ απλό λόγο ότι οι μισθοί αντιστοιχούν σε πραγματικούς ανθρώπους με πραγματικές ανάγκες που δε γίνεται να εξομοιώνονται με ντουβάρια και με αναλώσιμα μηχανών γραφείου.

Από εκεί και πέρα εκτός από την καθαρά «λογιστική» επιχειρηματολογία της αντίθεσής μας στις φημολογούμενες μειώσεις, υπάρχει και μια ακόμα πιο ουσιαστική όσον αφορά τις αρνητικές συνέπειες στην ίδια τη φύση της δουλειάς μας. Σύμφωνα με τις πληροφορίες λοιπόν στο στόχαστρο της Τράπεζας βρίσκονται αποκλειστικά οι συμβατικές αποδοχές και όχι οι άλλης μορφής εταιρικές παροχές (εταιρικές κάρτες, κινητά , αυτοκίνητα – ενίοτε διπλά-, λειτουργικά κτλ.), καθώς αυτές δεν επιβαρύνονται με εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές. Διακρίνουμε λοιπόν ότι δεν πρόκειται απλά για μια προσπάθεια εξοικονόμησης ενός συγκεκριμένου ποσού σε μια δεδομένη συγκυρία, αλλά για ευθεία επίθεση στο θεσμό του ενιαίου μισθολογίου –που κατακτήθηκε μετά από μια σκληρή απεργία 42 ημερών κι έκτοτε βρίσκεται πάντοτε στο στόχαστρο των τραπεζιτών- και που διασφαλίζει την τήρηση της στοιχειώδους αρχής ισονομίας «ίση αμοιβή για ίση εργασία». Αντί αυτού βλέπουμε να προκρίνονται οι εξατομικευμένες αμοιβές, που χορηγούνται κατά το δοκούν και αδιαφανώς, ανοίγουν την ψαλίδα στις απολαβές μεταξύ των εργαζομένων και συναρτώνται από την κατάληψη θέσεων, ωθώντας έτσι –και σε συνδυασμό με πρακτικές όπως οι ατομικοί στόχοι- τους εργαζόμενους στο μεταξύ τους ανταγωνισμό.

 

Προστασία των εργασιακών σχέσεων

Η νέα επιχειρησιακή σύμβαση θα πρέπει να απαντά και στη διαρκή πίεση για επιδείνωση των συνθηκών εργασίας, βάσει μιας λογικής που θέλει τους εργαζόμενους να μη νομιμοποιούνται να διεκδικούν κανένα άλλο δικαίωμα από τη στιγμή που τους δίνεται το «προνόμιο» να εργάζονται.

Είναι γεγονός ότι για σημαντικές πτυχές που αφορούν τις συνθήκες εργασίας μας (με βασικότερη π.χ. το ωράριο) υπάρχει μεν θεσμική κατοχύρωση, αλλά το πρόβλημα βρίσκεται στην εφαρμογή τους, καθώς στην πράξη οι σχετικές διατάξεις παραβιάζονται συστηματικά, με ευθύνη δυστυχώς και του Συνδικάτου που πολλές φορές κάνει τα στραβά μάτια «για το καλό της Τράπεζας». Αυτό επιβεβαιώνει απλώς τον κανόνα, ότι η βελτίωση των όρων της δουλειάς και της ζωής μας απαιτεί αγώνα στην καθημερινότητα από εμάς τους ίδιους και δεν μπορεί να έρθει ως αποτέλεσμα μιας στιγμιαίας ανάθεσης σε κάποιους «επαγγελματίες» εκπροσώπους.

Η νέα επιχειρησιακή σύμβαση θα πρέπει να εξασφαλίζει την τήρηση της εργατικής νομοθεσίας αναφορικά με τις άδειες, οι οποίες έχουμε δει ανάλογα με τις προτεραιότητες της Τράπεζας να προγραμματίζονται, να αναβάλλονται, να μεταφέρονται, να πληρώνονται (?), να παραγράφονται… Υπενθυμίζουμε και πάλι προς κάθε αρμόδιο ότι αναμένεται, εδώ και καιρό, η συμμόρφωση με το νόμο και τις συλλογικές συμβάσεις στη χορήγηση της γονικής άδειας, την οποία η Τράπεζα με καταχρηστικό τρόπο συναρτά από την οικογενειακή κατάσταση του δικαιούχου.

Θα πρέπει να βάζει φρένο στην παράνομη πρακτική των ατομικών στόχων που αυθαίρετα επιβάλλεται αυτή την περίοδο στην πώληση παρατραπεζικών προϊόντων. Αν η Τράπεζα εκτιμά ότι τα ασφαλιστήρια είναι πλέον σημαντικότερα από τις κλασικές τραπεζικές εργασίες, τότε ας συστήσει ξεχωριστά γραφεία ασφαλειών εντός των καταστημάτων με λειτουργούς επιφορτισμένους αποκλειστικά με το συγκεκριμένο αντικείμενο.

 

 

Υλοποίηση των αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων

Το μακροβιότερο σχήμα Διοίκησης στην ιστορία της Τράπεζας έχει καταφέρει οι εκκρεμείς αντιδικίες της με τους εργαζόμενους να βρίσκονται στο ίδιο ακριβώς σημείο που ήταν έξι χρόνια πριν, όταν παράλαβε από την προηγούμενη Διοίκηση. Σε αυτό έχει συμβάλλει βέβαια και η χαρακτηριστική αδράνεια από πλευράς ηγεσίας του Συλλόγου που, μολονότι έχει στη διάθεσή της ομόφωνες σχεδόν αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων, φαίνεται απρόθυμη να κάνει το παραμικρό – εκτός βέβαια από το κομμάτι που αφορά τις εκταμιεύσεις από το ταμείο του ΛΑΚ για συμμετοχή του στην εκάστοτε ΑΜΚ. Εμείς σεβόμαστε τόσο τη διαδικασία όσο και τις αποφάσεις των Γ.Σ., οι οποίες είναι για εμάς δεσμευτικές ακόμα κι όταν δε συμφωνούν με τις δικές μας θέσεις. Οι μεθοδεύσεις για την απόσπαση της συναίνεσης και η κατά το δοκούν εφαρμογή των αποφάσεων μπορεί να είναι χρήσιμες προσωρινά για κάποιους, στην πράξη όμως απαξιώνουν το συλλογικό μας όργανο κι αυτό σε βάθος χρόνου το βρίσκουμε αναπόφευκτα μπροστά μας.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΩΡΑ

ΜΕ ΓΝΩΜΟΝΑ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

protergat_logo_small

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για την επιχειρησιακή σύμβαση

Απρίλιος 18, 2016 at 11:07 μμ (Αττικής)

Μειώσεις μισθών μετά από «σκληρή διαπραγμάτευση»;

Το σκηνικό έχει γίνει πια γνώριμο.

Σ’ ολόκληρη τη χώρα, από διαρροές (ή «άτυπες ενημερώσεις») μαθαίνουμε τις παράλογες απαιτήσεις των κακών ξένων δανειστών που προκαλούν τον πανικό. Οι (εκάστοτε) εκπρόσωποί μας δίνουν «σκληρές μάχες» στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων, για να καταλήξουν την ύστατη ώρα σε μια συμφωνία επώδυνη μεν, που ωστόσο αποτρέπει τα φημολογούμενα χειρότερα. Η συμφωνία έρχεται προς ψήφιση στη βουλή όπου ο (εκάστοτε) κυβερνητικός λόχος την υπερψηφίζει «με βαριά καρδιά». Εμείς οι υπόλοιποι, καλούμαστε να ματώσουμε και πάλι, οφείλουμε όμως να νιώθουμε ανακουφισμένοι επειδή αποφεύχθηκε το grexit.

Στην Τράπεζα, που αποτελεί μια μικρογραφία της κοινωνίας, όσα ισχύουν εκεί έξω αναπόφευκτα σε ένα βαθμό αναπαράγονται και σ’ αυτήν. Έτσι λοιπόν οι αντίστοιχοι παράγοντες εξουσίας χρησιμοποιούν ανάλογες πρακτικές για να προκαλέσουν παρόμοια αποτελέσματα. Οι τελευταίες εξελίξεις όσον αφορά τη νέα επιχειρησιακή σύμβαση επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Με δεδομένη τη λήξη ισχύος της προηγούμενης επιχειρησιακής σύμβασης την 31-12-2015, τη σύμπτωση της ημερομηνίας λήξης της με την αντίστοιχη της κλαδικής και την περιορισμένη διάρκεια της μετενέργειας αυτών, από πλευράς μας είχαμε θέσει το ζήτημα της προετοιμασίας για την ανανέωσή της μερικούς μήνες πριν από τη λήξη της. Κάθε συζήτηση όμως κόπηκε εν τη γενέσει της από το προεδρείο του ΣΥΤΑ χαρακτηριζόμενη «πρόωρη». Το γεγονός ότι οι επιχειρησιακές συμβάσεις (οφείλουν να) έπονται της κλαδικής φυσικά και αναγνωρίζεται από όλους. Θα έπρεπε να είχε υπάρξει έγκαιρα μια συμφωνία παράτασης της επιχειρησιακής, ώστε να συζητηθεί μετά την κλαδική. Το αδελφό σωματείο της ΕΤΕ π.χ. ήδη από τον Ιανουάριο είχε εξασφαλίσει μια εξάμηνη παράταση της αντίστοιχης ΕΣΣΕ.

Η πρώτη σχετική αναφορά από πλευράς διοίκησης του ΣΥΤΑ έγινε στην τακτική συνεδρίαση του Δ.Σ. για το μήνα Φεβρουάριο και αφορούσε -αποκλειστικά και μόνο- τη δημιουργία μιας «οικονομοτεχνικής επιτροπής» που θα κατέγραφε και θα κωδικοποιούσε τα περιεχόμενα όλων των προηγούμενων συμβάσεων. Στην πράξη αποδείχτηκε ότι η σκοπιμότητα της επιτροπής αυτής ήταν αντίστοιχη με αυτή των διαβόητων «αναλογιστικών μελετών» για τα ασφαλιστικά ταμεία – δηλαδή η δημιουργία ενός προκατασκευασμένου μοντέλου που έρχεται να καλύψει ειλημμένες πολιτικές, στην ουσία, αποφάσεις.

Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στην επόμενη τακτική συνεδρίαση που δεν έγινε παρά την 23ης Μαρτίου (μία μόλις εβδομάδα πριν τη λήξη και της μετενέργειας), όπου για πρώτη φορά έγινε αναφορά και στο πιθανό περιεχόμενο της νέας επιχειρησιακής σύμβασης. Εκεί λοιπόν ενημερωθήκαμε για την πρόθεση της Διοίκησης να επιβάλλει νέες μειώσεις στο προερχόμενο από επιχειρησιακές συμβάσεις μέρος του μισθού μας και μάλιστα τέτοιου ύψους που θα ανατρέπουν πλήρως το «κοινωνικοοικονομικό μας στάτους» (κατά την ορολογία του προεδρείου του ΣΥΤΑ). Δε θα αναφερθούμε σε ακριβή ποσοστά, αφενός επειδή αυτά ποτέ δεν κατατέθηκαν ως επίσημες προτάσεις παρά μόνο ως προφορικές πληροφορίες και, αφετέρου επειδή η διαρροή τέτοιων τρομοκρατικών σεναρίων συμβάλλει ώστε να δημιουργηθεί το κλίμα που θα επιτρέψει οι όποιες επερχόμενες μειώσεις, εφόσον είναι τελικά κατά τι μικρότερες, να παρουσιαστούν σαν «επιτυχία» σε μια «σκληρή διαπραγμάτευση».

Το πλέον ανησυχητικό στη συνεδρίαση αυτή δεν είχε να κάνει τόσο με τις προθέσεις της Διοίκησης, όσο με το γεγονός ότι, πίσω από τις συνήθεις κορώνες περί «αγωνιστικής εγρήγορσης» κλπ, άρχισε να γίνεται κι ένα ιδιότυπο «μασάζ» προκειμένου να εμπεδωθεί το αναπόφευκτο των αρνητικών για εμάς εξελίξεων και το ανώφελο της όποιας αντίδρασης.

«Παίρνουμε περισσότερα από ό,τι οι εργαζόμενοι στις άλλες τράπεζες», «πρέπει να εκλογικευτεί το μισθολογικό κόστος», «υπάρχουν ανισότητες μεταξύ δικτύου και διοίκησης» κ.α. Εν ολίγοις, τα γνωστά μπαγιάτικα εργοδοτικά ιδεολογήματα που ξαναζεστάθηκαν για να μας σερβιριστούν ως συνδικαλιστικά επιχειρήματα.

H δική μας πρόταση αφορούσε τη διενέργεια έκτακτης Γενικής Συνέλευσης ή/και σύγκλιση συμβουλίου κατ/των καθώς, για ένα τέτοιας σημασίας ζήτημα, θα έπρεπε να υπάρξει πλήρης ενημέρωση των εργαζόμενων για τις εξελίξεις προκειμένου να είναι οι ίδιοι/ες που θα λάβουν τις όποιες αποφάσεις και θα καθορίσουν τις όποιες δράσεις. Η σχετική πρόταση (όπως άλλωστε και κάθε ανάλογη στο παρελθόν) απορρίφθηκε με συνοπτικές διαδικασίες, μια και η διοίκηση του συλλόγου αντιλαμβάνεται τον εαυτό της σαν μια φωτισμένη πρωτοπορία που μπορεί να λειτουργεί από μόνη της εξ ονόματος των εργαζόμενων, χωρίς να έχει ανάγκη τη γνώμη τους παρά μόνο την ψήφο τους ανά τριετία.

Η συνάντηση της 28-03 με τον Πρόεδρο και το Διευθύνοντα Σύμβουλο της Τράπεζας δεν ήρθε να προσφέρει κάτι νέο. Δεν έγινε άλλωστε και κάποια εμβάθυνση σε αυτά καθαυτά τα ζητήματα που άπτονται της επιχειρησιακής σύμβασης. Το πλαίσιο ωστόσο επιβεβαιώθηκε εκ νέου. Μας είπαν λοιπόν ότι, μολονότι η Τράπεζα ανακεφαλαιοποιήθηκε επιτυχώς και οι δείκτες της είναι παραπάνω από ικανοποιητικοί, υπάρχει ανάγκη μείωσης του λειτουργικού (βλέπε μισθολογικού) κόστους. Παρουσιάστηκαν επίσης κάποιοι άλλοι περίεργοι δείκτες που καταδεικνύουν –κατά τη Διοίκηση- τη χαμηλή αποδοτικότητά μας. Από τον (έμπειρο συνδικαλιστή εξάλλου) Πρόεδρο της Τράπεζας πήραμε κάποια λόγια συμπάθειας και την αποποίηση από πλευράς του κάθε πρόθεσης για περαιτέρω μειώσεις πλην όμως, όπως θα έλεγε κι ο Πόντιος Πιλάτος, αυτό δεν είναι απόφαση της Διοίκησης αλλά άνωθεν επιβαλλόμενη ντιρεκτίβα, βάσει του εγκεκριμένου σχεδίου αναδιάρθρωσης, και ως εκ τούτου αποτελεί μονόδρομο. Άλλο ένα μνημόνιο…

Η έκτακτη συνεδρίαση του ΔΣ του ΣΥΤΑ της επόμενης ημέρας ήρθε να επιβεβαιώσει τις χειρότερες υποψίες. Με εκπροσώπους (υποτίθεται) των εργαζομένων να ξεπερνούν σε ζήλο και τους πιο αδιάλλακτους εργοδότες και να αναπαράγουν πλέον ανοιχτά στο σύνολό της την αντεργατική προπαγάνδα. Γιατί πως αλλιώς μπορούν να χαρακτηριστούν απόψεις που θέλουν το μεγάλο μισθολογικό κόστος να αποτελεί τροχοπέδη για την ανάπτυξη της Τράπεζας, που θεωρούν ως ύψιστη προτεραιότητα την αύξηση της κερδοφορίας της επιχείρησης σε βάρος του εργατικού μισθού, που θεωρούν ως δικαιοσύνη την εξίσωση των αμοιβών προς τα κάτω; Αν δε αυτά συνδυαστούν με την εκ των προτέρων απόρριψη κάθε αγωνιστικής κινητοποίησης, η οποία παρουσιαζόταν περίπου σαν αυτοκτονία από μέρους μας, τότε εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι η κατάληξη (και αυτής) της διαπραγμάτευσης είναι προδιαγεγραμμένη. Όταν δε η καθυστερημένη ανταπόκριση της Διοίκησης σε μια ανειλημμένη συμβατική της υποχρέωση (όπως η καταβολή του επιδόματος του άρθρου 10) αποτελεί αντικείμενο πανηγυρισμού και παρουσιάζεται σαν ένδειξη σύγκλισης μεταξύ των «κοινωνικών εταίρων» είναι πλέον σαφές ότι ο πήχης των διεκδικήσεων βρίσκεται πολύ χαμηλά.

Έκτοτε, για την πορεία των διαπραγματεύσεων έχει πέσει «σιγή ασυρμάτου». Κάποιοι μπορεί να πιστεύουν ότι στο διάστημα αυτό γίνεται μια «σκληρή διαπραγμάτευση» (όπως αντίστοιχα κάποιοι μπορεί να πιστεύουν η κυβέρνηση αγωνίζεται νυχθημερόν να σώσει μισθούς και συντάξεις). Δεδομένου ωστόσο ότι επί της ουσίας δεν υπάρχει καμία διαφωνία ως προς τη βασική επιδίωξη (τη μείωση του «μισθολογικού κόστους» χάριν της «ανταγωνιστικότητας»), τότε η όποια διαπραγμάτευση δεν αποτελεί παρά μια προσπάθεια επικοινωνιακής διαχείρισης, προκειμένου η δυσμενής μεταβολή των μισθολογικών απολαβών και των εργασιακών σχέσεων να γίνει με τρόπο και σε χρόνο που θα προκαλέσει τις λιγότερες δυνατές αναταράξεις. Κι εδώ η τακτική της κυβέρνησης που προσανατολίζεται στο να περάσει το νέο πακέτο μέτρων λίγο πριν από την πασχαλινή αργία (την οποία πρόκειται να μεγαλώσει κατά μία ημέρα με τη μεταφορά του εορτασμού της πρωτομαγιάς) δείχνει να αποτελεί οδηγό. Μια ταυτόχρονη συμφωνία για νέα συλλογική σύμβαση με επαχθείς για τους εργαζόμενους όρους θα αναδειχθεί πολύ λιγότερο μέσα στο γενικό ορυμαγδό, επιτρέποντας παράλληλα στους εκπροσώπους μας να καλυφθούν πίσω από ανέξοδες φραστικές (και μόνο) αντικυβερνητικές κορώνες. Εάν επίσης η όποια συμφωνία έρθει προς ψήφιση από το Δ.Σ. του ΣΥΤΑ λίγα 24ωρα πριν από την εκπνοή και της μηνιαίας παράτασης (όπως με τη διαδικασία του «κατεπείγοντος» περνάνε συνοπτικά από το κοινοβούλιο και οι αντίστοιχες συμφωνίες με τους δανειστές), ο εκβιασμός θα είναι ολοκληρωτικός. Ή αυτή τη σύμβαση ή καμία σύμβαση, take it or leave it.

Τέλος, για να βλέπουμε και τη μεγάλη εικόνα κι επειδή κάποιοι συνάδελφοι -καλόπιστα πιστεύουμε- εναποθέτουν τις ελπίδες τους στην ΟΤΟΕ και τη δυνατότητά της να δεσμεύσει τα πρωτοβάθμια σωματεία να μην υπογράψουν επιχειρησιακές με μειώσεις, εμείς δεν τρέφουμε την ίδια αυταπάτη. Η ηγεσία της ΟΤΟΕ δεν έχει όχι μόνο τη δυνατότητα αλλά πολύ περισσότερο ούτε και τη θέληση να πιέσει σε αυτή την κατεύθυνση. Είναι κεντρική επιλογή των τραπεζιτών αυτή τη φορά οι μειώσεις να μην περάσουν μέσω της κλαδικής σύμβασης (τις οποίες δύσκολα θα μπορούσε να σηκώσει η ΟΤΟΕ, ενώ και οι δυνατότητες αντίδρασης των τραπεζοϋπαλλήλων ενιαία ως κλάδος θα ήταν πολύ μεγαλύτερες), αλλά μέσω των επιμέρους επιχειρησιακών, όπου οι εργαζόμενοι μεμονωμένα ανά τράπεζα και έχοντας υποστεί όλη την προπαγάνδα επιχειρησιακού «πατριωτισμού» («εμείς που είμαστε καλύτερα και παίρνουμε περισσότερα από τους υπόλοιπους») έχουν σημαντικά λιγότερα περιθώρια. Οπότε το να αποτρέψουμε τις διαφαινόμενες αρνητικές εξελίξεις είναι στο δικό μας χέρι και μόνο…

clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για την κλαδική σύμβαση

Απρίλιος 7, 2016 at 9:56 μμ (Τράπεζες)

Αγωνιστική Συνεργασία στην ΟΤΟΕ

Άνθρακες ο θησαυρός η νέα κλαδική σύμβαση της ΟΤΟΕ

Κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των τραπεζιτών

Για ακόμη μια φορά απογοήτευσε η ηγεσία της ΟΤΟΕ, αφού η κλαδική σύμβαση που υπέγραψε δεν καλύπτει ούτε στο ελάχιστο τις ανάγκες των εργαζόμενων, ενώ δεν διασφαλίζει τα εργασιακά μας δικαιώματα. Είναι μάλιστα προκλητικό να πανηγυρίζει, τη στιγμή που δεν πέτυχε ούτε τους κύριους στόχους που η ίδια είχε θέσει, δηλαδή  τη σταδιακή ανάκτηση των μισθολογικών απωλειών των τελευταίων χρόνων και την προστασία της απασχόλησης. Οι παρατάξεις που ψήφισαν την σύμβαση ουσιαστικά αποδέχονται όλο το μνημονιακό πλαίσιο των τελευταίων χρόνων για μείωση μισθών και ελευθερία απολύσεων.

  • H σύμβαση δεν διασφαλίζει τους μισθούς μας, που απλά «δε μειώνονται», μέχρι να έρθουν οι καινούριες επιχειρησιακές, που ένας θεός ξέρει τι μας επιφυλάσσουν (πχ Τράπεζα Αττικής). Αντίθετα αφήνει κι ένα ολάνοιχτο παράθυρο στις ορέξεις των τραπεζιτών, αφού το 3ο τρίμηνο του 2018 θα επανεξετασθούν οι μισθοί μας βάσει κερδών ή …απωλειών των τραπεζών. Για άλλη μια φορά, συνδέουν την κερδοφορία των τραπεζών με το δικό μας βαλάντιο, κάτι που όμως δεν γινόταν την περίοδο που οι τράπεζες είχαν τεράστια κέρδη. Τότε, τα κέρδη δεν τα μοιραστήκαμε, αντίθετα οι εργαζόμενοι έπαιρναν ψίχουλα, όμως σήμερα γίνεται αυτό ακριβώς που συμφέρει τους τραπεζίτες. Επίσης, το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που συζητάει η κυβέρνηση, αν περάσει, αναμένεται να πλήξει ακόμα περισσότερο το εισόδημά μας.
  • Όσον αφορά την προστασία της απασχόλησης, παρέμεινε το ίδιο ευχολόγιο για τη «βούληση και των δύο πλευρών να μην χαθούν θέσεις εργασίας». Όταν η βούληση των τραπεζών τείνει για απολύσεις, τότε τι μέλλει γενέσθαι, συνάδελφοι της ΟΤΟΕ; Το ζήτημα αυτό, ότι δεν υπάρχει ρήτρα προστασίας της εργασίας μας, έχει ιδιαίτερη σημασία, τόσο ενόψει προγραμμάτων «Εθελούσιων Αποχωρήσεων» που αν δεν συμπληρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός ενδέχεται να μην είναι εθελούσιες, όσο και σε περίπτωση που τα αποτελέσματα σε μια τράπεζα δεν είναι τα προβλεπόμενα. Πολύ περισσότερο ενόψει επερχόμενου νόμου που συζητούν Τρόικα και κυβέρνηση για εργασιακά και απελευθέρωση απολύσεων.
  • Η ασαφής αναφορά σε συμπληρωματικό πρόγραμμα Υγείας, η μορφή του οποίου θα οριστικοποιηθεί αργότερα (ιδιωτικό ασφαλιστικό πρόγραμμα), δεν μας παραξενεύει που ήταν το πρώτο όπου συμφώνησαν οι τραπεζίτες. Η ΟΤΟΕ, αφού εγκατέλειψε τη θέση για Ενιαίο Ταμείο Υγείας Τραπεζοϋπαλλήλων, αφού δεν αμφισβητεί επί της ουσίας τη συνεχή υποβάθμιση της Δημόσιας Υγείας, τώρα έρχεται και προτείνει ένα θολό «συμπληρωματικό πρόγραμμα Υγείας», ενώ είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα σημαίνει επιπλέον επιβάρυνση όλων των συναδέλφων και ίσως γίνει αιτία να απαλλαχθούν οι τράπεζες από ανάλογα προγράμματα που παρέχουν με δική τους επιβάρυνση. Αν μάλιστα αυτό συνδυασθεί με προγράμματα υγείας και ασφαλιστήρια που προωθούν πολλοί Σύλλογοι, φωτογραφίζεται μια διαδικασία απαλλαγής των τραπεζών από υποχρεώσεις και ιδιωτικοποίησης της Υγείας.
  • Όσον αφορά τα δάνεια προσωπικού, όπου θα μπορούσαμε να είχαμε κερδίσει αρκετές θεσμικές διευκολύνσεις, όλα παραπέμφθηκαν στις επιχειρησιακές, όπου είναι άγνωστο αν θα αντιμετωπιστούν ευνοϊκά ή κατά το δοκούν του κάθε τραπεζίτη. Δεν υπήρξε στήριξη ούτε στους υπερχρεωμένους συναδέλφους, αφού τα ήδη προσφερόμενα προγράμματα (πχ.split) δε διευκολύνουν ιδιαίτερα, παρά διαιωνίζουν το πρόβλημα.
  • Στα μοναδικά θετικά σημεία είναι η αύξηση της γονικής άδειας κατά 2 ημέρες ανά παιδί και η επέκτασή της μέχρι τα 18 χρόνια του παιδιού (από τα 16), και οι προβλέψεις σχετικά με τους εργαζόμενους, γονείς ή συζύγους ΑΜΕΑ, που είναι σημαντικές προφανώς, αν και αφορούν ελάχιστους συναδέλφους. Βέβαια, είναι γνωστό σε όλους ότι σε πολλές περιπτώσεις οι τράπεζες δεν δίνουν όλες τις γονικές. Και η σωρευτική 9μηνη άδεια εγκυμοσύνης για τις μητέρες, παρότι είναι θετικό ότι υπάρχει αναφορά, δεν μπήκε με σαφές υποχρεωτικό τρόπο (όπως υπάρχει στην επιχειρησιακή σύμβαση της ΕΤΕ), και συχνά οι τραπεζίτες ασκούν έμμεση πίεση για να ακυρώνεται. Ήδη, υπάρχουν πολλές καταγγελίες για εκβιασμό συναδελφισσών σε κάποιες τράπεζες να επιστρέψουν στη δουλειά, και καταστρατήγηση του μειωμένου ωραρίου.

Σίγουρα κάποιος μπορεί να πει πως «μέσα στη σημερινή συγκυρία, τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και πολύ χειρότερα». Αφήνοντας όμως για λίγο κατά μέρος την τρομολαγνεία και τον φόβο που προσπαθούν να επιβάλουν οι πλειοψηφούσες δυνάμεις, ας αναρωτηθούμε ψύχραιμα:

  • Αν αυτό ήταν το αποτέλεσμα μιας διαπραγμάτευσης με συναντήσεις με τους τραπεζίτες, χωρίς καμιά κινητοποίηση της βάσης, κανέναν αγώνα, χωρίς ούτε μια μέρα απεργίας, τι θα μπορούσαν άραγε να πετύχουν οι τραπεζοϋπάλληλοι εάν διεκδικούσαν αποφασιστικά και μαχητικά την υπογραφή κλαδικής και επιχειρησιακών συμβάσεων κατά τη διάρκεια της προηγούμενης ανακεφαλαιοποίησης, εκεί όπου έστω και μια μέρα απεργίας θα μπορούσε να κάνει τους τραπεζίτες να χάσουν τον ύπνο τους?
  • Η μπάλα δυστυχώς έχει περάσει στις επικείμενες επιχειρησιακές, όσον αφορά τα κρίσιμα ζητήματα του κλάδου, που υπερισχύουν πλέον. Μια τέτοια λογική όχι μόνο δεν ενώνει και δεν συσπειρώνει τους συναδέλφους, αλλά τους αφήνει στο έλεος των τραπεζιτών. Το πιο σημαντικό είναι ότι η ΟΤΟΕ δεν κάνει καμιά προσπάθεια να συνδεθεί με τους αγώνες άλλων κλάδων αυτό το διάστημα της κρίσης, κι έτσι μας φέρνει αντιμέτωπους με τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Ό,τι θέλουμε για μας, το θέλουμε για όλους!
  • Σήμερα θα έπρεπε ενάντια στο ασφαλιστικό έκτρωμα που φέρνει η κυβέρνηση, η ΟΤΟΕ να συντονιστεί με αγωνιζόμενους κλάδους και να οργανώσει ένα δυναμικό αγώνα, αφού θίγονται συντριπτικά οι εργαζόμενοι στις τράπεζες. Αντίθετα, δεν έχει πάρει καμιά πρωτοβουλία και ακολουθεί το σχεδιασμό της απαξιωμένης ΓΣΕΕ.
  • Συγχρόνως σε όλο αυτό το αρνητικό πλαίσιο, παρατηρούμε την αμείωτη εκχώρηση τραπεζικών εργασιών σε «εξωτερικούς συνεργάτες» και την επέκταση του απαράδεκτου φαινομένου των επινοικιαζομένων, που εκτελούν καθαρά τραπεζικές εργασίες. Τι έκανε η ΟΤΟΕ ενάντια σε αυτές τις πρακτικές και όλες τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις που υπονομεύουν το κλάδο και τους μελλοντικούς όρους εργασίας μας; Ούτε καν το έθεσε προς διαβούλευση ….

 

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες

Η Αγωνιστική Συνεργασία στην ΟΤΟΕ, και τον Γενάρη διαχώρισε τη θέση της απέναντι στο προτεινόμενο πλαίσιο, και στο τελευταίο Γενικό Συμβούλιο κατήγγειλε τη σύμβαση υποταγής και τη μεθόδευση. Αφού άφησαν να λήξει η σύμβαση και να βρεθούμε λίγο πριν τη λήξη της μετενέργειας, έκαναν μυστικές διαβουλεύσεις με τους τραπεζίτες και κατέληξαν στα ελάχιστα. Μια σύμβαση που βολεύει τους τραπεζίτες. Προτείναμε γενικές συνελεύσεις παντού, και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να αποφασίσουν την αγωνιστική διεκδίκηση μιας αξιοπρεπούς κλαδικής σύμβασης. Με αυξήσεις στους μισθούς, μείωση του χρόνου εργασίας, ρήτρα μη απολύσεων πραγματική, μια σύμβαση που να πιάνει όλους τους εργαζόμενους, κι όχι να αφήνει απέξω χιλιάδες συναδέλφους με ελαστικές εργασιακές σχέσεις.

Δεν μας προκαλεί εντύπωση ότι με την αποδοχή της σύμβασης, το μπλοκ ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-Εργοδοτικοί συνδικαλιστές έδειξαν συνέπεια στην γνωστή γραμμή «δεν αμφισβητούμε τα Μνημόνια και Μένουμε Ευρώπη πάση θυσία». Ούτε μας εκπλήσσει η στάση των συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ,  οι οποίοι συντάχθηκαν με την παραπάνω λογική. Μας δημιουργεί όμως εντύπωση η σύμβαση να υποστηρίζεται από συνδικαλιστές της ΛΑΕ, οι οποίοι στα λόγια καταφέρονται ενάντια στην ακολουθούμενη πολιτική των μνημονίων.

Εμείς γνωρίζουμε ότι τίποτα δεν πρόκειται να μας χαριστεί και ο μόνος τρόπος να έχουμε πραγματικές κατακτήσεις, ιδίως στη σημερινή ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου στον κόσμο της εργασίας, είναι η συγκρότηση ενός ταξικού εργατικού συνδικαλισμού, που με τη συσπείρωση, την οργάνωση, την αλληλεγγύη και τη μαχητικότητά του θα σηκώσει το γάντι και θα αρθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Αυτό το μέτωπο όμως δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να προκύψει μέσα από τον εργοδοτικό κρατικό συνδικαλισμό των ΠΑΣΚΕ ΔΑΚΕ και λοιπών κυβερνητικών, δεν μπορεί να γεννηθεί μέσα από τις διαπραγματεύσεις στα γραφεία και τους διαδρόμους, δεν μπορεί να ανασάνει μέσα στις γραφειοκρατικές ιεραρχικές δομές των οργάνων, όπως η ΟΤΟΕ και τα πρωτοβάθμια σωματεία στις τράπεζες. Μπορεί να προκύψει μόνο από την δραστηριοποίηση των συναδέλφων, την ενεργοποίηση των επιτροπών καταστημάτων, την σύγκλιση συνελεύσεων στους χώρους δουλειάς  και την οργάνωση για τη μάχη που είναι προ των πυλών: τον αγώνα για επιχειρησιακές συμβάσεις και τη μεγάλη μάχη του ασφαλιστικού που μας αφορά όλους!

Απρίλης 2016

http://pantrapezikosxhma.blogspot.gr/

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

31ο Συνέδριο ΟΤΟΕ: ΑΝΑΓΚΗ ΑΛΛΑΓΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΣΕ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΤΑΞΙΚΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ

Νοέμβριος 27, 2015 at 7:42 πμ (Συνδικάτα, Τράπεζες)

Οι κυρίαρχοι οικονομικοί κύκλοι και οι απολογητές της εφαρμοζόμενης πολιτικής προσπαθούν να συσκοτίσουν τις πραγματικές αιτίες της παρατεταμένης καταστροφής που συνεχίζεται για 6η χρονιά στη χώρα. Από τη μεγάλη εικόνα μέχρι την καθημερινή πραγματικότητα που ζούμε, είναι φανερό το εξής: καταρχήν η παγκόσμια οικονομία δε μπορεί να ανακάμψει ουσιαστικά από την καπιταλιστική κρίση του 2007-2008 παρά τον πακτωλό χρήματος που έχει διοχετευθεί στις αγορές και την ολομέτωπη επίθεση στην εργασία. Από το 2007 συνολικά 62 τρις (!) δολάρια διοχετεύθηκαν στις αγορές (27 τρις σε δημόσιο χρέος και 35 τρις σε ιδιωτικό), γεγονός που σταθεροποιεί προσωρινά την παγκόσμια οικονομία αλλά συγχρόνως εγκυμονεί νέες φούσκες και κρίσεις. Συγχρόνως, η κλασσική απάντηση στις δομικές καπιταλιστικές κρίσεις που είναι η επίθεση στην εργασία και τα κοινωνικά δικαιώματα δημιουργεί υπόβαθρο για κοινωνικές εξεγέρσεις, αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος, ενώ θέτει στο περιθώριο όσους προκρίνουν πολιτικές της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας. Στα παραπάνω πλαίσια, δεν είναι παράξενο να οξύνονται οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και συγκρούσεις, όπως και να επεκτείνεται η αυταρχικοποίηση και η αναίρεση δημοκρατικών δικαιωμάτων.

Ο ελληνικός καπιταλισμός αποτέλεσε τον αδύναμο κρίκο σε αυτή τη συγκυρία, γεγονός που επιτάθηκε από την υιοθέτηση του ευρώ και τις αντιδραστικές πολιτικές που επέβαλαν οι αστικές τάξεις τη Ευρωπαϊκής Ένωσης στη χώρα. Όσοι είχαν αυταπάτες για τη φύση της ΕΕ και καλλιεργούσαν προσδοκίες είτε για υιοθέτηση «κευνσιανών» είτε για πιο φιλολαϊκές πολιτικές, εντός της ΕΕ και του Ευρώ, προσγειώθηκαν ανώμαλα στη σκληρή πραγματικότητα. Σήμερα, είναι φανερό ότι δύο δρόμοι ανοίγονται. Η πλήρης υποταγή στα αντιδραστικά σχέδια, που κύριο στόχο έχουν να πληρώσουμε οι εργαζόμενοι το λογαριασμό, ή ο δρόμος της ρήξης με την ΕΕ, τους ξένους δανειστές και την εγχώρια ολιγαρχία.

Έτσι, συνεχίζεται ο αντεργατικός οδοστρωτήρας και τα «μέτρα σωτηρίας» που παίρνονται με πρόσχημα την αποπληρωμή του χρέους, το οποίο όλο και αυξάνεται ωστόσο. Η αλλαγή πολιτικού διαχειριστή, με τον ερχομό στην εξουσία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, και το ξεπούλημα της λαϊκής ετυμηγορίας και του συντριπτικού ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, εξυπηρετεί την αστική πολιτική σε αγαστή σύμπνοια με τα κοράκια της ΕΕ κι της ΕΚΤ. Το 3ο μνημόνιο, πεντακομματικό αυτή τη φορά, ύψους 86 δις, επιβλήθηκε με διαδικασίες εξπρές, ήδη έχουν ψηφιστεί αντεργατικοί νόμοι στη βουλή, και αν εφαρμοστεί στο σύνολό του θα έχει ως αποτέλεσμα ένα πραγματικό εφιάλτη για τους εργαζόμενους και το λαό: διάλυση ασφαλιστικού συστήματος με αύξηση ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση στα 62 και στα 67, συντάξεις πείνας για όλους, τεράστια φορολεηλασία (αύξηση ΦΠΑ, ΕΝΦΙΑ, αύξηση φόρων), απελευθέρωση απολύσεων και διατήρηση της κατάργησης συλλογικών συμβάσεων στον ιδιωτικό τομέα, διάλυση δημόσιου τομέα (υγεία, παιδεία, πρόνοια), αύξηση ανεργίας και θέσεις εργασίας – ψίχουλα για νέους και παλιούς, ιδιωτικοποιήσεις όλων των δημόσιων τομέων και ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας σε ιδιώτες (λιμάνια, αεροδρόμια, ΟΣΕ – ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΕΥΑΘ, ΟΤΕ, ΔΕΗ κλπ), κατασχέσεις μισθών και συντάξεων, πλειστηριασμοί σπιτιών και πρώτης κατοικίας.

 

ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑ

 

Μεγάλο κομμάτι του 3ου μνημονίου μεταξύ κυβέρνησης και Τρόικας αφορά τον τραπεζικό τομέα, ο οποίος διανύει την τρίτη φάση ενός σκανδάλου. Ο ελληνικός λαός επιβαρύνθηκε με 40 δις χρέος (από τα 201 δις εγγυήσεων και λοιπών ενισχύσεων που έχουν δοθεί συνολικά από το κράτος στις τράπεζες από το 2008), προκειμένου να παραμείνουν ιδιωτικές και οι αποτυχημένοι τραπεζίτες στις θέσεις τους. Σήμερα, 9 μήνες μετά τα περίφημα «στρες τεστ» της ΕΚΤ που διαβεβαίωναν για την φερεγγυότητα των τραπεζών, αποδεικνύεται ότι οι τράπεζες είναι χρεωκοπημένες, τα 40 δις έγιναν καπνός, και απαιτείται νέα ανακεφαλαιοποίηση με ενίσχυση επιπλέον περίπου 7-9 δις από το κράτος. Ο ελληνικός λαός, αλλά και οι ευρωπαϊκοί, έχουν πληρώσει με αιματηρά μέτρα τη διάσωση των τραπεζών, που παραμένουν σε ιδιωτικά χέρια και καλύπτουν σκάνδαλα, φούσκες, θαλασσοδάνεια κλπ. Οι υποστηρικτές της ιδιωτικής πρωτοβουλίας αποδεικνύονται κρατικοδίαιτοι, αφού οι ιδιωτικές τράπεζες ζουν χάρη στο κρατικό χρήμα που λαμβάνουν!

Το 3ο μνημόνιο προχωρά την αντιδραστική αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος, με εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ήδη διαφαίνεται η προτίμηση για παράδοση των τραπεζών σε τιμή ευκαιρίας σε ξένα funds. Οι τράπεζες θα ελέγχονται πλέον από τους δανειστές, αφού το ΤΧΣ και οι διοικήσεις θα διορίζονται από ΕΚΤ και ΕΕ. Ακόμη όμως και με την νέα ανακεφαλαιοποίηση το προβλήματα των τραπεζών δεν έχουν λυθεί, ούτε το τραπεζικό σύστημα πρόκειται να λειτουργήσει, όπως διακηρύσσουν οι απολογητές της εφαρμοζόμενης πολιτικής και των τραπεζιτών. Αντίθετα, προκειμένου να κερδοσκοπήσουν οι ντόπιοι και ξένοι τραπεζίτες θα επιδιωχθεί νέα μείωση «λειτουργικού κόστους», δηλαδή θα κτυπηθούν οι εργαζόμενοι, καθώς και επιθετική διαχείριση του χαρτοφυλακίου. Δηλ. αναδιάρθρωση των κόκκινων δανείων (πιθανή ρευστοποίηση και πώληση σε funds) στεγαστικών και επιχειρηματικών, απελευθέρωση των πλειστηριασμών και μη προστασία της Α΄ κατοικίας, διαδικασίες εξπρές για κατασχέσεις – πλειστηριασμούς. Θυμίζουμε το παράδειγμα της Ισπανίας, όπου το 2014 έγιναν 35.000 εξώσεις Ά κατοικίας.

Η ΟΤΟΕ όλο το προηγούμενο διάστημα μέχρι και σήμερα στηρίζει με προκλητικό τρόπο τις σκανδαλώδεις ανακεφαλαιοποιήσεις και τις τράπεζες, μέχρι και με πανστρατιές υπέρ των ΑΜΚ, όπως πχ στην ΕΤΕ το 2013. Μας απομόνωσε από την κοινωνία, μη καταγγέλλοντας το τίμημα που πληρώνει ο λαός για να καλυφθούν οι ζημιές των τραπεζών, μη καλώντας σε μέτωπο ενάντια στην πολιτική Τρόικας και κυβερνήσεων. Καλλιεργούσε τη λογική ότι «για να έχουμε δουλειά», πρέπει να στηριχτούν με όποιο τρόπο και κόστος διοικήσεις των τραπεζών, ζητώντας «οι τράπεζες να παραμείνουν στους ιδιώτες» και ταυτιζόμενη με τα συμφέροντα των τραπεζών, κρύβοντας όλες τις δυσμενείς επιπτώσεις που ήδη έχουμε βιώσει. Παρότι τα ασφαλιστικά ταμεία, και τα ταμεία των τραπεζοϋπαλλήλων, έχουν δεχθεί συντριπτικό πλήγμα από το PSI, τις ανακεφαλαιοποιήσεις και τις συμμετοχές στις ΑΜΚ για στήριξη των τραπεζών, με απώλεια εκατοντάδων εκατομμυρίων λόγω του τζογαρίσματος σε τραπεζικές μετοχές (ΛΑΚ, ΤΥΠΕΤ, ΤΑΠΕΤΕ κλπ), η ΟΤΟΕ (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΙ) δεν έχει ψελλίσει ούτε μια αντίδραση σε αυτό το έγκλημα που πλήττει εν ενεργεία και συνταξιούχους, στο οποίο είναι συνυπεύθυνη, αφού συχνά οι συνδικαλιστές της ψήφιζαν αυτές τις αποφάσεις.

Σήμερα, η ίδια παραδέχεται ότι μέσα στην τετραετία 2011-2015 χάθηκαν 20.000 θέσεις εργασίας, ακόμη και με απολύσεις στις συνεταιριστικές τράπεζες αλλά και «εθελούσιες απολύσεις» σε άλλες τράπεζες (πχ. Ελληνική, Πειραιώς, Citibank κλπ). Εξακολουθεί δε την ίδια στιγμή να υπάρχει αλώβητο ένα μεγάλο κομμάτι γιάπηδων μεγαλοστελεχών τεχνοκρατών, που απολαμβάνει παχυλούς μισθούς και προκλητικά προνόμια, ενώ δεν είναι λίγες και οι εταιρείες που έχουν προνομιακή επιχείρηση σε ένα πάρτι εκατομμυρίων. Το συνδικαλιστικό κίνημα των τραπεζοϋπαλλήλων θα έπρεπε να αντισταθεί στο σχέδιο αναδιάρθρωσης του τραπεζικού συστήματος που θα το πληρώσουν τα λαϊκά στρώματα, να διεκδικήσει πέρασμα του τραπεζικού συστήματος σε δημόσια ιδιοκτησία με εργατικό-κοινωνικό έλεγχο στην υπηρεσία του λαού και όχι των κερδοσκόπων και των τραπεζιτών, να συντονιστεί με όλο το εργατικό και λαϊκό κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς σπιτιών και απειλή του λαϊκού εισοδήματος.

 

ΑΡΝΗΤΙΚΟΣ Ο ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΗΣ ΟΤΟΕ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

 

Οι εργασιακές σχέσεις στον κλάδο συνέχισαν να αλλάζουν σε αντιδραστική κατεύθυνση την προηγούμενη 3ετία. Εκτός από την τεράστια μείωση θέσεων εργασίας, στις τράπεζες εργάζεται μεγάλο ποσοστό με ελαστικές εργασιακές σχέσεις (συμβασιούχοι, ατομικές συμβάσεις, ενοικιαζόμενοι, προγράμματα ΕΣΠΑ κλπ), η εντατικοποίηση και οι απλήρωτες υπερωρίες έχουν γίνει καθημερινό φαινόμενο, περισσότεροι συνάδελφοι εργάζονται και Σάββατα – απογεύματα, σε πολλές τράπεζες υπήρξαν θέματα με άδειες (Probank, Εθνική, Πειραιώς κλπ). Οι μισθοί έχουν υποστεί σοβαρές μειώσεις, 10% λόγω της κλαδικής σύμβασης του 2013, κι επιπλέον 10-25% με ατομικές ή επιχειρησιακές συμβάσεις (Εμπορική, Εθνική κλπ). Στο ασφαλιστικό, οι τραπεζοϋπάλληλοι έχουν υποστεί συντριπτικό χτύπημα, καθώς εκτός από την αύξηση ορίων ηλικίας και τη μείωση συντάξεων που πλήττουν όλους τους εργαζόμενους και εμάς, αφού όλοι πλέον για κύρια σύνταξη βρίσκονται στο ΙΚΑ, έχουν προκύψει σοβαρά προβλήματα με τα επικουρικά ταμεία του κλάδου. Το ΤΑΠΙΛΤΑΤ βρίσκεται στα πρόθυρα διάλυσης, το επικουρικό ταμείο της ΕΤΕ κινδυνεύει από τα σχέδια αναδιάρθρωσης, το ταμείο αυτασφάλειας της ΕΤΕ αποφάσισε μείωση του εφάπαξ 38%, το ταμείο εφάπαξ της Ιονικής καταρρέει και το ΕΛΕΜ της ΑΤΕ κινδυνεύουν τα αποθεματικά του. Το ίδιο όσον αφορά τον κλάδο υγείας, με κορυφαία αρνητική στιγμή το κλείσιμο του ΤΥΠΑΤΕ. Όλα τα μέτρα του 3ου μνημονίου για το ασφαλιστικό και την υγειονομική περίθαλψη, και ειδικά η σχεδιαζόμενη ενοποίηση κύριας και επικουρικής σύνταξης, διαμορφώνουν ένα πλαίσιο όπου δεν χωράει εξαιρέσεις, ξεχωριστά ταμεία. Θα επηρεαστεί όλος ο κλάδος συντριπτικά με δραματικές επιπτώσεις, αν δεν ανατρέψουμε με πανεργατικό αγώνα τις σχεδιαζόμενες ρυθμίσεις σε όλα τα επίπεδα.

Η ΟΤΟΕ, ως κυρίαρχο συνδικαλιστικό όργανο του τραπεζικού κλάδου, φέρει βαριές ευθύνες για όλα τα παραπάνω και τη συνεχιζόμενη χειροτέρευση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Η επικράτηση του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού σφράγισε όλες τις επιλογές της ηγεσίας της. Δεν προκήρυξε απεργία ούτε για να διεκδικήσει καλύτερη κλαδική σύμβαση, συναινώντας στην εργασιακή ειρήνη και σταθερότητα που επιζητούσαν οι τραπεζίτες τις εποχές των ανακεφαλαιοποιήσεων, ακολουθώντας την απαξιωμένη ΓΣΕΕ όλο το διάστημα των μνημονίων. Από τη μια καλλιεργούσε αυταπάτες και τη λογική ότι «ενώ όλοι οι άλλοι κλάδοι πλήττονται από τα βάρβαρα μέτρα, εμείς θα εξαιρεθούμε», από την άλλη καλλιεργούσε το φόβο και την αποδοχή του μη χείρον βέλτιστον με τη λογική ότι «υπάρχουν και χειρότερα, ας υποστούμε μια μείωση, είναι δύσκολο το περιβάλλον κλπ». Το αποτέλεσμα από τη λανθασμένη αυτή τακτική το βιώνουμε όλοι μας. Η ΟΤΟΕ του ΝΑΙ σε ΟΛΑ ήταν σε ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας με τις κυβερνήσεις και τους τραπεζίτες, δεν είναι αφελείς, επίτηδες βάζουν πλάτη να περνούν τα μέτρα χωρίς να σείεται αγωνιστικά ο κλάδος, δεν διεκδικούν κλαδική, αρνούνται τη κλιμάκωση όταν κρίνονται σοβαρά ζητήματα του κλονισμού των κυβερνήσεων ή ανατροπής των μέτρων, καλλιεργώντας αυταπάτες ότι «θα προσφύγουν στα δικαστήρια»!

Χαρακτηριστικό είναι ότι δεν προκήρυξε καν μια αγωνιστική κινητοποίηση στο 3ο μνημόνιο τον Ιούλιο και Αύγουστο, ενώ ψηφίζονταν σοβαρά αντεργατικά μέτρα που έπλητταν τους τραπεζοϋπαλλήλους (ασφαλιστικό, φορολογικά, ιδιωτικοποιήσεις, ευρωπαϊκή οδηγία για τράπεζες). Κορυφαίο ατόπημα και δώρο στο σύστημα ήταν η υποστήριξη του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του Ιουλίου και η συμπόρευση με το ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ, τις προτάσεις των δανειστών και τη λογική των μνημονίων.

Στο θέμα της κλαδικής σύμβασης, συμφώνησε στις απαιτήσεις των τραπεζών για μειώσεις μισθών και παράταση ωραρίου, χωρίς να εξασφαλίσει καν ρήτρα μη απολύσεων. Απαίτησε δε εκβιαστικά από τους Συλλόγους Εθνικής και Εμπορικής να πάρουν πίσω τη ρήτρα για μη περαιτέρω μείωση μισθών από την κλαδική, με αποτέλεσμα να υποστούν επιπλέον μειώσεις 10%. Δεν έχει αντιταχθεί στη σωρεία ελαστικών εργασιακών σχέσεων στις τράπεζες, καθώς ένα μεγάλο ποσοστό δεν υπάγεται σε συλλογικές συμβάσεις, ενώ το φαινόμενο των ενοικιαζόμενων εργαζόμενων παίρνει τρομακτικές διαστάσεις. Τα σωματεία της αρνούνται στην πλειοψηφία τους να εντάξουν αυτούς τους εργαζόμενους στα σωματεία, αφήνοντάς τους όμηρους της εργοδοσίας και ασυνδικάλιστους. Δεν προσπάθησε καν να αντισταθμίσει τις τραγικές συνέπειες των εθελουσιών, ανοίγοντας το δρόμο να θεσμοθετηθούν οι εκβιαστικές αποχωρήσεις, ενώ δεν έχει ζητήσει τα χρήματα που οφείλουν οι τράπεζες από τις εθελούσιες βάσει νόμων. Δεν έχει στηρίξει τους εργαζόμενους από την πρ. Probank, που φορτώθηκαν μετοχοδάνεια για την ΑΜΚ της τράπεζας, και τώρα είναι όμηροι της ΕΤΕ που αρνείται να τα διαγράψει.

Στο θέμα του ασφαλιστικού, αφού έχει αποδεχτεί τους προηγούμενους αντιασφαλιστικούς νόμους, έχει σιωπήσει σε ύποπτο βαθμό στις επιχειρούμενες αλλαγές του 3ου μνημονίου, που πλήττουν συντριπτικά τον κλάδο όσον αφορά τα όρια ηλικίας (αύξηση από 2-15 χρόνια) και τις μειώσεις συντάξεων, καθώς και την ενοποίηση των ταμείων. Φέρει βαριές ευθύνες για τη νομιμοποίηση του θνησιγενούς ΕΤΑΤ, κατά του οποίου είχε γίνει η μεγάλη απεργία του 2005, ορίζοντας εκπρόσωπο της ΟΤΟΕ στο ΔΣ του Ταμείου. Όσον αφορά τα ταμεία της ΕΤΕ, καλλιεργεί την εξαίρεση και παζαρεύει με τη Διοίκηση να εξασφαλίσει χρηματοδότηση, οι συνταξιούχοι ζητούν προνομιακή εξαίρεση από την εισφορά 4-6 % που νομοθετήθηκε με το 3ο μνημόνιο, ενώ συναίνεσε στην αρνητική εξέλιξη στο Ταμείο Αυτασφάλειας, όπου οι ίδιοι οι συνδικαλιστές των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν μείωση 40% για να γίνει η εθελουσία. Στο θέμα του ΤΑΠΙΛΤΑΤ, δεν έχει πάρει θέση, τη στιγμή που ο εργοδοτικός Σύλλογος της Alpha Bank δρομολογεί τη διάλυσή του και στρέφει τους συναδέλφους σε ιδιωτικό ασφαλιστήριο. Με λίγα λόγια, στο Ασφαλιστικό έχει αποδεχθεί την ουσία του μνημονιακού πλαισίου, δεν υπερασπίζεται πλέον τα δικαιώματα σε Κύρια και Επικουρική Σύνταξη, και έχει διολισθήσει στην αποδοχή μοντέλων Επαγγελματικών ή Ιδιωτικών Ταμείων! Εδώ και λίγο καιρό δε, προβάλει ως στόχο μια συμφωνία για ιδιωτικό ασφαλιστήριο υγείας (με κάλυψη μικρού μόνο μέρους της ιατρικής δαπάνης), ως λύση στην ένταξη της συντριπτικής πλειοψηφίας των συναδέλφων στον ΕΟΠΥΥ, αντί να διεκδικήσει μαζί με όλη την εργατική τάξη ποιοτικές υπηρεσίες δημόσιας υγείας και ακυρώνοντας και την απόφαση του προηγούμενου συνεδρίου για Ενιαίο Ταμείο Υγείας.

Όλη η προηγούμενη στάση της ομοσπονδίας συμπυκνώνεται στις τελευταίες σοβαρές εξελίξεις. Ενώ η κλαδική σύμβαση λήγει στις 31/12/2015, κι ενώ τα σχέδια αναδιάρθρωσης των τραπεζών του Νοεμβρίου αναφέρουν ότι μετά τις ανακεφαλαιοποιήσεις θα έρθει μείωση του κόστους εργασίας, δηλαδή των μισθών και των θέσεων εργασίας, με κλείσιμο δεκάδων καταστημάτων, δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός και πρόταση για διεκδίκηση κλαδικής σύμβασης – ούτε στο συνέδριο! με διασφάλιση θέσεων εργασίας και ανάκτηση των μισθολογικών απωλειών. Αν λήξει και μετέλθουμε στη μετενέργεια, σε συνδυασμό με τα σχέδια της κυβέρνησης για απελευθέρωση μαζικών απολύσεων ως τον Μάρτη, το πλαίσιο θα είναι τόσο ασφυκτικό που οι πιθανότητες για θετική έκβαση θα είναι πολύ μικρές, με κύρια ευθύνη στην ομοσπονδία. Ήδη, οι τράπεζες της Ευρώπης προχωρούν σε μαζικές απολύσεις. Η ΟΤΟΕ αντίθετα, πρώτα στηρίζει τις ανακεφαλαιοποιήσεις και μετά θα ασχοληθεί με την κλαδική σύμβαση και την απειλή των θέσεων εργασίας..

Τέλος, το συνέδριο διεξάγεται ξανά ερήμην των συναδέλφων του κλάδου, σε πολυτελή ξενοδοχεία όταν οι εργαζόμενοι στενάζουν, ενώ οι κρίσιμες εξελίξεις επιτάσσουν την ενημέρωση και συμμετοχή των εργαζόμενων, για αγωνιστικές αποφάσεις και αλλαγή πορείας. Ωστόσο, η ΟΤΟΕ προτιμά να μη ζητά επικύρωση των θέσεών της από τους εργαζόμενους με αποφάσεις συνελεύσεων, με έκτακτες εκλογές αντιπροσώπων.

 

ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΚΛΑΔΟ

 

Η σημερινή συνδικαλιστική ηγεσία όλα δείχνουν ότι δεν μπορεί ούτε θέλει να οργανώσει τους τραπεζουπαλλήλους σε ταξική αγωνιστική κατεύθυνση, για να αποκρουστεί η τεράστια επίθεση που αναμένεται να κορυφωθεί το επόμενο διάστημα. Με λογική κομματικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, συμβιβασμού και παζαριών να αποσπάσουμε κανένα ψίχουλο, υποταγής στα συμφέροντα των εργοδοτών, συμφωνίας στην επικράτηση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων και κατακερματισμού στον κλάδο, συναίνεσης στην αποπληρωμή του δυσβάσταχτου χρέους και στην πολιτική της ΕΕ και του Ευρώ ενάντια στο λαό, είναι σίγουρο ότι θα μετρήσουμε νέες πολύ μεγάλες ήττες.

Απαιτείται ριζική στροφή στους στόχους πάλης, εναντίωση στον πραγματικό εχθρό, το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που μοιράζει τον πλούτο στα χέρια λίγων και καταδικάζει τους πολλούς στη φτώχεια και τη δουλεία. Να μην αποδεχτούμε ότι «δεν υπάρχει άλλος δρόμος», όπως μας λένε Τρόικα, κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ. Απαιτείται σύγκρουση εφ΄ όλης της ύλης με το κεφάλαιο και το πολιτικό του προσωπικό, την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και όλα τα μνημονιακά κόμματα νέα και παλιά, τους νεοναζιστές που καλλιεργούν το μίσος ενάντια στους φτωχούς ξένους και στηρίζουν τους ντόπιους εφοπλιστές. Να αντιπαλέψουμε την τρομοκρατία του μονόδρομου, της υποταγής στις διαταγές των αγορών και των δανειστών, της συνδιαχείρισης μήπως πάρουμε κανένα ψίχουλο. Καθένας καταλαβαίνει ότι μέσα στην ΕΕ και το Ευρώ δεν υπάρχει περιθώριο για το παραμικρό εργατικό και λαϊκό δικαίωμα, κλαδικές συμβάσεις, αξιοπρεπείς μισθοί και συντάξεις, δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα, μείωση της ανεργίας, αγροτική παραγωγή, ούτε καν δημοκρατία. Τα λεφτά για τις συντάξεις δίνονται στο χρέος, τα λεφτά για τα νοσοκομεία και τα σχολεία δίνονται στις τράπεζες, τα λιμάνια μέχρι και ο φυσικός πλούτος χαρίζονται στους ιδιώτες, ντόπιους και ξένους.

Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να αναδιοργανωθεί ριζικά. Με ενεργό συμμετοχή των εργαζομένων στη βάση, με τη δημοκρατία των γενικών συνελεύσεων, τον οριζόντιο συντονισμό των πρωτοβάθμιων σωματείων και των επιτροπών αγώνα, τη συλλογική προσπάθεια και όχι την ανάθεση στους “εκπροσώπους”. Να σταματήσει η πολυδιάσπαση των πολλών Συλλόγων σε ένα όμιλο, για να κρατάνε τις καρέκλες, άμεσες ενέργειες της ΟΤΟΕ για ενοποίηση. Κανένας συνάδελφος ασυνδικάλιστος, κανένας εργαζόμενος με ελαστικές εργασιακές σχέσεις εκτός σωματείων. Η πρότασή μας, είναι σύγκληση έκτακτων Γ. Συνελεύσεων για κάθε σοβαρό ζήτημα, εκλογές στους συλλόγους κάθε 2 χρόνια, κατάργηση της πολύχρονης απαλλαγής των εκπροσώπων από την εργασία, επαναλειτουργία του θεσμού των περιφερειακών συνελεύσεων και των περιφερειακών παραρτημάτων της ΟΤΟΕ. Τη στιγμή που υπάρχουν μόνο 5 τράπεζες, επιμένουμε ότι πρέπει να συζητηθεί η δημιουργία ενός κλαδικού συνδικάτου στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, με τοπικά παραρτήματα ανά νομούς, και μέλη όλους τους εργαζόμενους στον κλάδο.

Να ξεκόψουμε με τις λογικές του παρελθόντος που μας έφεραν ως εδώ, καθένας να στηρίζει τον εργοδότη και την κυβέρνησή του, ενός συνδικαλισμού στους διαδρόμους της βουλής να παζαρεύει εξαιρέσεις, ενός εργατικού κινήματος που δεν θα τολμάει να θίγει τα ιερά και τα όσια του συστήματος. Να συντονιστούμε με όλους τους αγωνιζόμενους κλάδους, σε ένα μεγάλο πανεργατικό μέτωπο αγωνιστικής ρήξης και ανατροπής, πραγματικής εργατικής αντιπολίτευσης, που θα ξεσηκώνει τους χώρους δουλειάς, θα δοκιμάζει δυναμικές μορφές ανυποχώρητου αγώνα, θα κατεβάζει διακόπτες και θα έχει πραγματικές δυνατότητες νίκης. Είναι επείγουσα η ανάγκη να ανατρέψουμε τον υποταγμένο συνδικαλισμό σε σωματεία, ΟΤΟΕ και ΓΣΕΕ.

Την πρότασή μας αυτή την καταθέτουμε ως Αγωνιστική Συνεργασία στην ΟΤΟΕ σε όλους τους αντιπροσώπους του συνεδρίου, αλλά και σε όλους τους εργαζόμενους του κλάδου ανοιχτά, με κάλεσμα να αποδυναμωθούν οι δυνάμεις των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-Εργοδοτικών. Για να επιτευχθεί όμως το τελευταίο, χρειάζεται αλλαγή πορείας και από τις δυνάμεις που επικαλούνται τον ταξικό προσανατολισμό του εργατικού κινήματος. Η Ενωτική Ριζοσπαστική Παρέμβαση στην ΟΤΟΕ δεν πήρε σαφείς αποστάσεις από την νεοφιλελεύθερη κυβερνητική πολιτική και σε κρίσιμες αποφάσεις τη στήριξε, όπως πχ όταν συμφώνησαν να δοθούν τα διαθέσιμα των ασφαλιστικών ταμείων στο χρέος το Μάιο. Ακόμη και όσοι διαφοροποιούνται στα λόγια από αυτή την πορεία συνεχίζουν να συντάσσονται οργανωτικά με τις φιλοκυβερνητικές δυνάμεις. Από την άλλη το Αγωνιστικό Μέτωπο, με τη κομματική σεχταριστική λογική του ΠΑΜΕ και την άρνηση για κοινή δράση, δεν πείθει ότι επιδιώκει πραγματικά μια αλλαγή πορείας στον κλάδο, επιλέγοντας ακόμη και ανίερες συμμαχίες προκειμένου να εξασφαλίζει τη συμμετοχή του στα προεδρεία των Συλλόγων και της Ομοσπονδίας.

 

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΕΝΑ ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

 

  • Άμεση υπογραφή κλαδικής σύμβασης. Αυξήσεις στους μισθούς για να ζούμε αξιοπρεπώς από τη δουλειά μας, να πάρουμε πίσω όσα έχουμε χάσει. Κανένας εργαζόμενος χωρίς συλλογική σύμβαση, όχι στις ατομικές συμβάσεις. Ρήτρα μη απολύσεων, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Όχι στη σύνδεση μισθών – αποδοτικότητας, κατάργηση της στοχοθεσίας. Πενθήμερο 7ωρο 35ωρο, προσλήψεις και μείωση του χρόνου εργασίας για να μειωθεί η ανεργία. Υπεράσπιση των κανονισμών εργασίας και οργανισμών Προσωπικού που υπήρχαν πριν την εφαρμογή των Μνημονίων. Όχι στις διακρίσεις εις βάρος των νέων εργαζόμενων. Να επαναπροσληφθούν οι συνάδελφοι των συνεταιριστικών τραπεζών. Καμιά απλήρωτη υπερωρία. Όχι στις ελαστικές εργασιακές σχέσεις. Να σταματήσει το σκλαβοπάζαρο των ενοικιαζόμενων, συμβασιούχων, πρακτικάριων. Ίσα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα για όλους.
  • Κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων και διατάξεων που διαλύουν τις συλλογικές συμβάσεις και τα εργατικά δικαιώματα. Όχι στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας.
  • Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων. Καμιά μείωση στις συντάξεις, σύνταξη στα 55 και στα 30 χρόνια δουλειάς, για να βρίσκουν δουλειά οι νέοι εργαζόμενοι. Αποκατάσταση των απωλειών από το PSI και τις ανακεφαλαιοποιήσεις. Καταλογισμός των ποινικών ευθυνών. Μείωση των υψηλών εργατικών εισφορών, αντίθετα να μη μειωθούν οι εργοδοτικές εισφορές. Να αποδοθούν οι οφειλές των τραπεζών στα ταμεία, να επιστραφούν τα κλεμμένα. Αποκλειστικά δημόσια, καθολική κοινωνική ασφάλιση. Όχι στα επαγγελματικά ταμεία και τα ιδιωτικά ασφαλιστήρια.
  • Καμιά ιδιωτικοποίηση, άμεση ή έμμεση (ΣΔΙΤ, εργολαβίες). Κατάργηση του ΤΑΙΠΕΔ, όχι στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Αποκλειστικά δημόσια βασικά κοινωνικά αγαθά (ενέργεια, νερό, συγκοινωνίες, υγεία, εκπαίδευση κλπ) ενάντια στην απελευθέρωση των αγορών και τους νόμους των ανταγωνισμού που προωθούν το κεφάλαιο και η ΕΕ.
  • Μείωση των φόρων στα λαϊκά στρώματα. Βαριά φορολογία του κεφαλαίου και της εκκλησίας. Πραγματικό πέρασμα στο Δημόσιο όλων των τραπεζών χωρίς αποζημίωση και επιβάρυνση για το λαό με εργατικό – λαϊκό έλεγχο. Παλεύουμε ενάντια στους πλειστηριασμούς, τις κατασχέσεις. Προστασία της Α΄ κατοικίας.
  • Δημοκρατία στους χώρους δουλειάς. Πλήρης προστασία της συνδικαλιστικής δράσης. Ανεξαρτησία των συνδικάτων από κράτος και εργοδοσία. Κατάργηση των δυνάμεων καταστολής (ΜΑΤ, ΔΕΛΤΑ).
  • Ανατροπή της πολιτικής του μαύρου μετώπου κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ και της κυβερνητικής πολιτικής. Παύση πληρωμών, διαγραφή του χρέους. Απειθαρχία, ρήξη, έξοδος από ΕΕ, Ευρωζώνη και ΝΑΤΟ.

Αγωνιστική Συνεργασία στην ΟΤΟΕ

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΓΙΑ ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΟΤΟΕ – ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΣΕΕ

 

ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ (ΠΕΙΡΑΙΩΣ) ΠΟΛΥΧΡΟΝΗΣ ΝΙΚΟΣ (ΕΘΝΙΚΗ)
ΚΑΛΠΑΚΙΔΟΥ ΕΛΠΙΔΑ (ALPHA BANK) ΠΟΥΛΑΡΙΚΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ (ALPHA BANK)
ΚΟΚΚΙΝΑΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ (ΠΕΙΡΑΙΩΣ) ΤΡΥΦΕΡΟΥ ΕΥΓΕΝΙΑ (ΕΘΝΙΚΗ)
ΚΟΥΚΟΥΝΟΣ ΑΡΗΣ (ΕΘΝΙΚΗ) ΤΣΑΚΙΡΗΣ ΒΙΚΤΟΡΑΣ (ΑΤΤΙΚΗΣ)
ΞΙΦΑΡΑ ΜΑΡΙΑ (ΕΘΝΙΚΗ) ΤΣΙΓΚΑΝΟΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ (ΕΘΝΙΚΗ)
ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ (ALPHA BANK)  

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Χείρα βοηθείας στις τράπεζες, εις βάρος του λαού!

Νοέμβριος 9, 2015 at 10:25 μμ (Τράπεζες)

Με την ίδια χρεοκοπημένη συνταγή, συνεχίζει και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το έργο που έχουν ξεκινήσει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, σε πλήρη συμφωνία με ΕΕ και ΕΚΤ. Κάνει ακριβώς ό,τι είχε καταγγείλει σαν αντιπολίτευση. Ανακεφαλαιοποιεί τις τράπεζες με τα λεφτά του ελληνικού λαού, και τις παραδίδει στους ιδιώτες, γιατί στην ΕΕ απαγορεύεται να υπάρχουν δημόσιες τράπεζες, να τις ελέγχει η κοινωνία, να πληρώνει το κεφάλαιο για τις ζημιές του..

Δύο χρόνια μετά την προηγούμενη ανακεφαλαιοποίηση, κι ενώ το ελληνικό δημόσιο αναμένεται να ζημιωθεί κατά 35 δις συνολικά (καθώς μόνο το ¼ των 50 δις αναμένεται να επιστραφεί), δίνουν άλλα 25 δις από τα 86 δις του 3ου μνημονίου, και παραδίνουν τις τράπεζες στους ιδιώτες, Έλληνες και ξένους. Από το 2008 έχουν επιδοτηθεί με περίπου 201 δις ευρώ (εγγυήσεις, ζεστό χρήμα, αναβαλλόμενος φόρος), που τα έχει πληρώσει η εργατική τάξη με βάρβαρα αντεργατικά μέτρα και τρία μνημόνια.  Από την άλλη, χαρίζουν τα εκατοντάδες εκατομμύρια που χρωστούν στις τράπεζες καναλάρχες, μεγαλοεκδότες, κόμματα κλπ.

ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ, ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ ψήφισαν με συνοπτικές διαδικασίες το νόμο για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, από κοινού με άλλα αντεργατικά μέτρα για να δοθεί η δόση των 2 δις. Η ανακεφαλαιοποίηση θα δώσει τη χαριστική βολή στα λαϊκά στρώματα, καθώς θα πλήξει πολύπλευρα την κοινωνία. Οι τράπεζες χαρίζονται στους ιδιώτες και στην Τρόικα!

  • Τα αποτελέσματα των stress tests από την αμερόληπτη Blackrock, έδειξαν ότι οι κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών είναι 14,4 δις, που σύμφωνα με το νόμο θα καλυφθούν κατά 10 δις από το ΤΧΣ και κατά 4,4 από τους ιδιώτες που θα καλύψουν τις ΑΜΚ. Βέβαια, το 2014 τα ίδια stress tests είχαν βγάλει τις τράπεζες χωρίς προβλήματα! Oι τράπεζες θα παραμείνουν ιδιωτικές, ενώ το ποσοστό του ΤΧΣ μετά τις ΑΜΚ δε θα ξεπερνάει το 25-30%. Οι μετοχές του ΤΧΣ θα είναι ενέχυρο στο νέο ΤΑΙΠΕΔ, μαζί με όλα τα δημόσια περιουσιακά στοιχεία ύψους 50 δις συνολικά που ξεπουλιούνται για το χρέος!
  • Το ΤΧΣ πλέον ελέγχεται από τους δανειστές, καθώς ESM και ΕΚΤ θα διορίζουν την πλειοψηφία της Εκτελεστικής Επιτροπής και της Επιτροπής Επιλογής. Αυτοί με τη σειρά τους θα διορίζουν και τις διοικήσεις των τραπεζών. Οι εκπρόσωποι δε του ΤΧΣ θα έχουν όλοι τις απολαβές του Διοικητή της Τράπεζας Ελλάδος, δηλαδή χιλιάδες ευρώ!
  • Διευκολύνεται η είσοδος των ξένων επενδυτών στις τράπεζες, καθώς τις παίρνουν σε τιμή ευκαιρίας. Άλλωστε, όσοι μπήκαν στις ΑΜΚ του 2013 έχουν χάσει 90% τα κεφάλαιά τους. Ήδη διεθνή funds παρελαύνουν στις οικονομικές ιστοσελίδες. Ξένα ιδιωτικά κεφάλαια θα επιχειρήσουν να βάλουν χέρι σε ότι έχει απομείνει (ακίνητα από α΄ κατοικία μέχρι επιχειρήσεις, οικόπεδα, γη). Θα «επενδύσουν» στα φιλέτα με ότι αυτό σημαίνει για εργαζόμενους σε υπερδανεισμένες επιχειρήσεις.
  • Η ανακεφαλαιοποίηση θα πλήξει τα ασφαλιστικά ταμεία, που έχουν μετοχές και ομόλογα στις τράπεζες, και το ελληνικό δημόσιο, αντίστοιχη ζημιά με το PSI. Ήδη, το κούρεμα ομολόγων που προτείνει η Πειραιώς και η Alpha Bank, η πρώτη απόπειρα bail-in, το αποδεικνύει. Η περίπτωση του ΤΣΜΕΔΕ, που το 2013 έβαλε 400 εκ ευρώ και σήμερα έχει 17 εκ στην Τράπεζα Αττικής, ή και του ΤΥΠΕΤ που το 2013 έβαλε 2.675.000 € στην ΑΜΚ της ΕΤΕ και σήμερα η αξία συνολικά ανέρχεται σε περίπου 350.000, το επιβεβαιώνουν. Το ίδιο και  με το κούρεμα καταθέσεων από 1/1/16, καθώς ασφαλιστικοί οργανισμοί έχουν καταθέσεις πάνω από100.000 ευρώ. Καμία εξαίρεση δεν προβλέπεται γι αυτούς.
  • Μέσα στο μήνα θα έρθει νέος νόμος για τα κόκκινα δάνεια, που φτάνουν τα 107 δις. Ήδη τον Ιούλιο, οι αλλαγές στο δικονομικό κώδικα έγιναν  προς όφελος των τραπεζών, για να γίνονται οι πλειστηριασμοί και οι κατασχέσεις με φαστ τρακ διαδικασίες. Η Α΄ κατοικία πλέον δεν  προστατεύεται από 1/11. Όλα δείχνουν ότι θα πουλήσουν ή θα αναδιαρθρώσουν δάνεια μικρών επιχειρήσεων, που θα φέρει κλείσιμο επιχειρήσεων και απολύσεις εργαζομένων, που δεν θα έχουν ούτε καν προβάδισμα στις απαιτήσεις. Η τιτλοποίηση δανείων σε μη τραπεζικούς ομίλους είναι εφιαλτικό σενάριο. Από την άλλη, με μαζική εκστρατεία εκφοβισμού στην κοινωνία μέσω των συστημικών ΜΜΕ, προσπαθούν να στραγγίσουν τους φτωχούς μικροοφειλέτες να πουλήσουν όσο όσο τα σπίτια και ό,τι έχουν.

 

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες

Όλο αυτό το σχέδιο, μεγάλο κομμάτι του 3ου μνημονίου που συμφώνησε η κυβέρνηση με την ΕΕ, συνιστά μια μεγάλη αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος. Οι αλλαγές αυτές θα φέρουν μεγάλη συρρίκνωση και συγκεντροποίηση, ήδη ανακοινώνονται κλεισίματα καταστημάτων, ενώ είναι άγνωστο τι θα γίνει με τις συνεταιριστικές τράπεζες. Μαζί με τα σχέδια αναδιάρθρωσης που στέλνουν οι τράπεζες στην ΕΚΤ, στέλνονται και τα σχέδια που αφορούν το προσωπικό των τραπεζών. Οι νέοι ιδιοκτήτες θα ζητήσουν να απαλλαγούν από συλλογικές συμβάσεις, κανονισμούς εργασίας, μόνιμο προσωπικό, θέλουν να μειώσουν τους μισθούς δραματικά. Η κυβέρνηση σχεδιάζει να φέρει και νόμο για μαζικές απολύσεις, αλλά και για απαγόρευση απεργιών. Υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για τις θέσεις εργασίας! Η Deutsche Bank άλλωστε το Σεπτέμβριο ανακοίνωσε την περικοπή 23.000 θέσεων εργασίας!

    Η ΟΤΟΕ κρατάει εγκληματική στάση ξανά. ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΙ δεν έχουν ψελλίσει ούτε μια αντίδραση στη σκανδαλώδη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Θα μας ζητήσουν να βάλουμε πλάτη, να στηρίξουμε τους τραπεζίτες. Μετά το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, με το να μη καταγγέλλει η ομοσπονδία τις επιπτώσεις στο λαό και να μην καλεί σε ευρύτερο κοινωνικό πανεργατικό μέτωπο ενάντια στις μεθοδεύσεις για απελευθέρωση πλειστηριασμών / κατασχέσεις/ κούρεμα ομολόγων κλπ, μας απομονώνει από την κοινωνία και δίνει πάτημα να μιλάνε για ρετιρέ.

    Ενώ η κλαδική σύμβαση λήγει σε 2 μήνες, και η μετενέργεια κρατάει μόνο 3 μήνες, δεν υπάρχει καμιά πρωτοβουλία να διεκδικηθεί νέα σύμβαση. Από το καλοκαίρι δεν έχει γίνει καμιά συνεδρίαση του Γενικού Συμβουλίου της ΟΤΟΕ – παρότι είχαν κηρύξει στα λόγια διαρκή συνεδρίαση!- καμιά αγωνιστική δράση, ούτε στις καταγγελίες για παραβιάσεις ωραρίων κι απλήρωτες υπερωρίες. Καμιά αναφορά στα μέτρα του 3ου μνημονίου, για ασφαλιστικό, φοροχαράτσια, παρότι πλήττονται συντριπτικά οι τραπεζοϋπάλληλοι. Αντί να αγωνίζονται να μην περάσουν τα βάρβαρα μέτρα, παζαρεύουν κρυφά να εξαιρεθούν οι τραπεζοϋπάλληλοι, συμβάλλοντας στον κοινωνικό αυτοματισμό, και μετά έρχεται η Τρόικα και ζητάει να εφαρμοστούν όλα σε όλους(ταμεία υγείας, εισφορά 1%, περικοπές στους συνταξιούχους κλπ.). Αντί να πάρει πρωτοβουλία προς τα πρωτοβάθμια σωματεία του κλάδου, να ενοποιηθούν, να εγγράψουν τους εργαζόμενους με ελαστικές εργασιακές σχέσεις, να συγκαλέσουν έκτακτες συνελεύσεις, να οργανώσουν τον κλάδο με αγώνες και απεργίες, αφήνουν τις τράπεζες να μην εφαρμόζουν κανονισμούς εργασίας, επιτρέπουν τη διάλυση του κλάδου και τη διάσπαση, σιωπούν σε όλα.

Συνάδελφοι, η μαζική μας συμμετοχή στην απεργία στις 12 Νοέμβρη μπορεί  και πρέπει να είναι μια πρώτη αντίδραση από τους εργαζόμενους στις τράπεζες. Να ενωθούμε με τους εργαζόμενους που αγωνίζονται σε πολλούς κλάδους (λιμάνια, υγεία, παιδεία, δήμοι) και σε ένα μεγάλο πανεργατικό μέτωπο να παλέψουμε να μην περάσουν τα βάρβαρα μέτρα, να ζητήσουμε κλιμάκωση του αγώνα, να περάσουν επιτέλους οι τράπεζες υπό δημόσια ιδιοκτησία και κοινωνικό έλεγχο, όπως και οι επιχειρήσεις νερού, ρεύματος, συγκοινωνιών κλπ.

Να κατεβάσουμε ρολά, να συμμετέχουμε στην απεργιακή συγκέντρωση, να καταλάβουν οι τραπεζίτες απεργία ώστε να καθίσουν στο τραπέζι για υπογραφή συλλογικών συμβάσεων. Τώρα που οι τράπεζες θα προχωρήσουν στις ΑΜΚ, τώρα έχει δύναμη η απεργία μας! Κόντρα στους πουλημένους της ΓΣΕΕ, απεργούμε για μας και τα δικαιώματά μας! Για να ανατρέψουμε την αντεργατική επίθεση, να μπει ένα φρένο, να περάσουμε στην αντεπίθεση και να νικήσουμε!

 

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ 12 ΝΟΕΜΒΡΗ, ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ, ΑΘΗΝΑ ΜΟΥΣΕΙΟ 10.30

http://pantrapezikosxhma.blogspot.gr/

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για τις απολύσεις των συναδέλφων ΜΑΣ

Οκτώβριος 5, 2015 at 7:51 μμ (Uncategorized)

Πέμπτη, 1/10, κατάστημα Χ, στο κλείσιμο.       Όλα λειτουργούν κανονικά.

Παρασκευή, 2/10, κατάστημα Χ, στο άνοιγμα.      4 από τους 10 είναι ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΙ. Συνολικά, 11 στην Τράπεζα.

Έρχονται, μαζεύουν τα πράγματά τους, η Διοίκηση φροντίζει να αλλάξει κλειδαριές και κωδικούς παρουσία τους για να μην έχουν καμιά αμφιβολία για την απόλυσή τους, κι η ιστορία μιας –εργασιακής- ζωής κλείνει για κάποιους ανθρώπους, άκομψα, άβολα, άγρια και σκληρά, όπως αρμόζει στο μεσαιωνικό καθεστώς των μνημονίων και των capital control.

Αυτό που βιώσαμε, όσοι εργαζόμαστε στα καταστήματα από τα οποία απολύθηκαν οι συνάδελφοί μας, δεν περιγράφεται. Όπως δεν περιγράφεται αναμφίβολα και η κατάσταση που βιώσαμε όλοι οι εργαζόμενοι στην Τράπεζα μαθαίνοντας για τις απολύσεις 11 διπλανών μας ανθρώπων, τους οποίους κάποτε γνωρίσαμε, κάποτε δουλέψαμε μαζί τους ή δεν τους ξέραμε προσωπικά, αλλά ήμασταν βέβαιοι ότι ήταν εκεί. Όπως εμείς. Δουλεύοντας, με την ίδια σιγουριά κι ασφάλεια, κάθε μέρα, όλη μέρα.

11 άνθρωποι λοιπόν. 11 μοναδικές περιπτώσεις, με οικογένειες, υποχρεώσεις, δάνεια, με μία πηγή εσόδων, τη δουλειά τους, βρέθηκαν στο δρόμο από τη μια μέρα στην άλλη. 11 άνθρωποι που έπρεπε το απόγευμα της Πέμπτης να γυρίσουν σπίτια τους και να βρουν το κουράγιο να πουν στους υπερήλικες γονείς τους, στα μικρά παιδιά τους, σε συζύγους, φίλους και γνωστούς, ότι από την επομένη δε θα δουλεύουν. Που κλήθηκαν ακόμα και να δικαιολογήσουν σε γείτονες γιατί δε φεύγουν το πρωί για τη δουλειά. Μετά από κατά μέσο όρο 15 χρόνια δουλειάς στην Τράπεζα. Στα 45 ή τα 55, σε μια οικονομία σε κρίση, όπου η αγορά εργασίας έχει κλείσει προ πολλού. Ενώ οι υποχρεώσεις τρέχουν και είναι ανελαστικές.

Αυτό που καταλάβαμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι είναι το καθεστώς της αβεβαιότητας στο οποίο ζούμε, όσο κι αν νομίζαμε ότι «όλα βαίνουν καλώς» και δε θα βρεθούμε στο δρόμο.

Απ’ τη μια μέρα στην άλλη, κυριολεκτικώς, οι διπλανοί μας απολύθηκαν.

Γιατί;

Γιατί στο μεσαιωνικό καθεστώς των capital control και των μνημονίων δεν υπάρχουν εγγυήσεις δικαιωμάτων για τους εργαζόμενους. Δεν εξετάζεται η ύπαρξη ή μη ενδεχόμενου δόλου, που σε κάθε διαδικασία απονομής ευθυνών συνιστά το καθοριστικό κριτήριο με το οποίο κρίνεται μια παράβαση. Δεν υφίσταται εξατομίκευση. Δεν ισχύει ό,τι προβλέπει το εργατικό δίκαιο κι οι διαδικασίες του πειθαρχικού. Όλα είναι ισοπεδωτικά. Η «λύση σύμβασης» είναι το δεδομένο.

Ας μη γελιόμαστε. Σοβαρά παραπτώματα, εκτός ΠΝΠ, κλείνουν με πειθαρχικά με μικρές ποινές και στις Τράπεζες και σε όλες τις υπηρεσίες. Εμείς όμως, οι τραπεζοϋπάλληλοι, στον καιρό των capital controls καλούμαστε να πληρώσουμε ακριβά τις επιταγές των μνημονίων.

Το ζητούμενο; Να εμπεδωθεί ο φόβος μέσα στον καθένα από μας. Για μια επικείμενη απόλυση, με το παραμικρό ή χωρίς, λόγω αλλαγής συνθηκών. Οι 11 συνάδελφοί μας έγιναν εξιλαστήρια θύματα, για να μάθουμε εμείς πόσο προσωρινοί είμαστε στη δουλειά μας. Για να σκύψουμε το κεφάλι άλλη μια φορά και να πούμε «πάλι καλά». Άνευ όρων και απαιτήσεων. Και, καλούμαστε να το δεχθούμε αυτό, με ανακοινώσεις αποχαιρετισμού από το Σύλλογο…

Ας απαντήσει ο καθένας ειλικρινά, αν θα μπορούσε να είναι στη θέση των 11 συναδέλφων μας.

Όλοι μας βιώσαμε την καθημερινή πίεση μικρο και μεγαλο-καταθετών, απελπισμένων συνταξιούχων και εργαζομένων τις πρώτες μέρες των capital control. Όλοι μας ξέραμε έναν τρόπο για να λειτουργούμε κάθε μέρα. Κι όταν ήρθε η ΠΝΠ, βρεθήκαμε να απολογούμαστε στο κοινό για κάτι το οποίο δεν ήταν δική μας ευθύνη.

Βρεθήκαμε πιεσμένοι, με το μαχαίρι στο λαιμό. Και δεν ξέραμε τι να κάνουμε.

Κανείς δε στάθηκε δίπλα μας. Ανέξοδες βόλτες μεγαλοσυνδικαλιστών στα καταστήματα, δεν προσέφεραν τίποτα. Δεν ήρθαν τα μέλη της Διοίκησης της ΟΤΟΕ ή των Συλλόγων μας να μπουν μπροστά και να εξηγήσουν στο κοινό τι συνέβαινε και να μας προστατεύσουν.

Ούτε καν, όταν απολύθηκαν οι 11 συνάδελφοί μας, δε βγήκε μια στάση εργασίας. Έτσι, συμβολικά. Για να δείξει ότι ο Σύλλογός μας και η ΟΤΟΕ στέκονται στο πλευρό των εργαζομένων και ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΟΤΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙΣ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ ΟΤΑΝ Ο ΔΙΠΛΑΝΟΣ ΣΟΥ ΑΠΟΛΥΕΤΑΙ.

Ζήσαμε το δράμα μας μόνοι μας.

ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ, ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΤΟ ΖΟΥΝ ΟΙ ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΜΑΣ.

Καλούμε στην έμπρακτή στήριξή τους το Σύλλογό μας και την ΟΤΟΕ.

Καλούμε στην κήρυξη άμεσα απεργιακών κινητοποιήσεων για την επαναπρόσληψή τους. ΔΕ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΕΝΩ ΤΟ ΔΙΠΛΑΝΟ ΜΑΣ ΓΡΑΦΕΙΟ ΜΕΝΕΙ ΑΔΕΙΟ. Ενδεχομένως, εκείνοι που αποφάσισαν τις απολύσεις αυτές να μη νοιάστηκαν ποτέ για το διπλανό τους. Ενδεχομένως, να μην ξέρουν τι σημαίνει κατάστημα και καθημερινή εργασία. ΕΜΕΙΣ ΟΜΩΣ ΞΕΡΟΥΜΕ.

Θεωρούμε ότι πρέπει να αναδειχθεί το ζήτημα και να γίνει πολιτικό θέμα με στόχο την επαναπρόσληψη των συναδέλφων μας.

Καλούμε το Σύλλογό μας να στηρίξει οικονομικά τις προσφυγές των συναδέλφων μας στα δικαστήρια. Ο καθένας απ’ αυτούς έχει συμβάλει στο ταμείο του Συλλόγου μερικές χιλιάδες ευρώ. Και όλοι μαζί στηρίζουμε αυτό το ταμείο για να μας εκπροσωπεί ο Σύλλογός μας σε κρίσιμες στιγμές. Θεωρούμε δε αυτονόητο ότι οι συνάδελφοί μας παραμένουν, συμμετέχουν και καλύπτονται από το Σύλλογό μας.

Οι ζωές των ανθρώπων δεν είναι ρήτρα των capital control.

Είναι ζωές. Τελεία και παύλα.

protergat_logo_small

Μόνιμος σύνδεσμος 1 σχόλιο

Τρομοκρατία, εκβιασμοί και παραβίαση της νομοθεσίας (ή κατ’ άλλους η «σύμπνοια των κοινωνικών εταίρων»)

Ιουλίου 31, 2015 at 12:40 πμ (Αττικής)

Η συνεχής επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων και η υπέρμετρη εντατικοποίηση της εργασίας που βιώνουμε ως εργαζόμενοι/ες εδώ κι αρκετά πλέον χρόνια δεν είναι κάτι καινούριο. Η εξαίρεση έχει γίνει πλέον κανόνας και η εργασιακή καθημερινότητα μια διαρκής κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.

Μέχρι τώρα η Τράπεζα φρόντιζε οι αποφάσεις της να κινούνται στα όρια των κανονισμών, προσδίδοντάς τους μια επίφαση νομιμότητας. Έτσι π.χ. οι προφορικές αυθημερόν μετακινήσεις καλύπτονταν εκ των υστέρων με μια ετεροχρονισμένη πράξη της Δ/νσης Ανθρώπινου Δυναμικού και όλα καλά. Το τελευταίο διάστημα ωστόσο παρατηρούμε μια ποιοτική αναβάθμιση στις πρακτικές της Τράπεζας, που φαίνεται ότι έχει πάψει πλέον να δεσμεύεται από οποιοδήποτε κανονιστικό πλαίσιο.

Αναστολή αδειών ή καλοκαιρινή άδεια το φθινόπωρο…

Ενόψει λοιπών των επικείμενων νέων στρες τεστ στα οποία θα υποβληθούν οι ελληνικές τράπεζες συμπεριλαμβανομένης της δικής μας, σε κάποιες διευθύνσεις διοίκησης όπου απασχολείται ένας σεβαστός αριθμός συναδέλφων ανακοινώθηκε η αναστολή των θερινών αδειών μέχρι τον Οκτώβριο.

Τις συνέπειες που είχε αυτή η απόφαση για τους/τις εργαζόμενους/ες εύκολα μπορεί να τις φανταστεί κανείς. Συνέπειες οικονομικές (ακυρώσεις κρατήσεων, εισιτηρίων κλπ), προσωπικές (με τις οικογένειες των συναδέλφων να καταδικάζονται να κάνουν ξεχωριστά διακοπές ή να μην κάνουν και καθόλου), ακόμα και ψυχοσωματικές (καθώς όλοι/ες ξέρουμε πόση σημασία έχει η θερινή άδεια για τη δυνατότητά μας να αποδίδουμε όλο τον υπόλοιπο χρόνο).

Εδώ, ωστόσο, δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με μια επίδειξη αναλγησίας από την πλευρά της εργοδοσίας, αλλά με μια κατάφωρη παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας που επισύρει σειρά κυρώσεων, μεταξύ των οποίων και ποινικές.

Το καθεστώς που διέπει την κανονική άδεια των εργαζομένων προσδιορίζεται από τους νόμους 539/45, 1346/83, 3127/2003, 3227/20004, 3302/2004, 3863/2010, καθώς και από την ΕΓΣΣΕ του 1990. Οι σχετικές διατάξεις δεν είναι απαραίτητο να παρατεθούν εδώ λεπτομερώς. Με μια απλή ανάγνωσή τους καταλαβαίνει κανείς ότι στις επιχειρήσεις όπου η ετήσια κανονική άδεια των πέντε εβδομάδων καταβάλλεται τμηματικά οφείλουν να τηρούνται, μεταξύ άλλων, οι εξής δύο προϋποθέσεις:

  • Οι μισές τουλάχιστον ημέρες της ετήσιας άδειας πρέπει να δοθούν στο διάστημα από την 1η Μαΐου έως την 30η Σεπτεμβρίου
  • Σε αυτές πρέπει να περιλαμβάνεται διάστημα 10 τουλάχιστον συνεχόμενων ημερών

Το θλιβερό κι εξοργιστικό ταυτόχρονα είναι ότι τη σαφή αυτή παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας διεκπεραιώνουν -ενίοτε με αξιοσημείωτη προθυμία- κάποιοι, κατ’ όνομα και μόνο, «συνάδελφοι», μερικοί εξ αυτών μάλιστα και με θεσμική συνδικαλιστική ιδιότητα.

Τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι στους/στις συναδέλφους που έχουν πληγεί από την παράνομη και καταχρηστική αυτή απόφαση της διοίκησης, δίνεται προφορικά μια θολή προοπτική πως αν καταφέρουν να ολοκληρώσουν τη συλλογή και επεξεργασία των στοιχείων που τους έχουν ζητηθεί τότε ίσως τους δοθεί μια εβδομάδα άδειας μέσα στον Αύγουστο. Ενημερώνουμε λοιπόν αυτά τα μεγαλόκαρδα διοικητικά στελέχη ότι δεν πρόκειται για «χάρη» στους/ις εργαζόμενους/ες. Αντίθετα, είναι υποχρέωση της Τράπεζας, σύμφωνα με το νόμο, να δοθούν τουλάχιστον δύο εβδομάδες άδειας (δέκα συνεχόμενες εργάσιμες μέρες) σε κάθε εργαζόμενο/η. Αν θέλουν λοιπόν να πιάσουν το στόχο πρέπει να εντατικοποιήσουν τις προσπάθειές τους…

 

Διπλοβάρδιες για τον εφημερεύοντα τραπεζοϋπάλληλο…

Για να μη μείνουν παραπονεμένοι και οι συνάδελφοι του δικτύου η Τράπεζα προχώρησε και σε άλλη μια καινοφανή ενέργεια. Ένας όχι αμελητέος αριθμός συναδέλφων του δικτύου καλείται, μετά το πέρας των εργασιών των καταστημάτων όπου είναι τοποθετημένοι, να μεταβούν σε άλλα καταστήματα και να κάνουν μια δεύτερη «βάρδια», εισάγοντας έτσι την πρακτική της εφημερίας και στο τραπεζικό σύστημα. Περιττεύει να πούμε ότι για αυτές τις –απογευματινές- μετακινήσεις δεν εκδόθηκε κανενός είδους πράξη από τη Δ.Α.Δ., καθώς αυτές αντιβαίνουν με τρόπο κραυγαλέο κάθε έννοια δικαίου και επισύρουν επίσης με τη σειρά τους κυρώσεις. Και φυσικά, ούτε λόγος για υπερωριακή αμοιβή…

 

Για τις γονικές άδειες: Η ανατροφή των παιδιών είναι υπόθεση των γονιών κι όχι των εργοδοτών

Κι επειδή η εργοδοτική αυθαιρεσία δεν είναι ένα φαινόμενο στιγμιαίο ή παροδικό που συνδέεται αποκλειστικά με τη σημερινή συγκυρία, αλλά αντίθετα έχει εξελιχθεί πλέον σε πάγια πρακτική, θεωρούμε σκόπιμο να αποσαφηνιστούν κάποια πράγματα σχετικά με την άδεια παρακολούθησης σχολικής επίδοσης τέκνων, αυτή που συνηθίζουμε να αποκαλούμε «γονική». Το χειμώνα που μας πέρασε παρατηρήθηκαν κρούσματα αυθαίρετου περιορισμού των αδειών αυτών σε συναδέλφους. Το ζήτημα τέθηκε από πλευράς μας στο Δ.Σ. του ΣΥΤΑ, με το προεδρείο του να αποφεύγει να προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια, διατεινόμενο ότι επρόκειτο για μεμονωμένα περιστατικά τα οποία επιλύθηκαν…

Η αδράνεια αυτή ωστόσο της διοίκησης του Συλλόγου είχε σαν αποτέλεσμα να αποχαλινωθεί εντελώς η πλευρά της εργοδοσίας, παγιώνοντας και αυτή την παράνομη πρακτική. Διαβάζουμε λοιπόν στο σχετικό οδηγό που έχει αναρτηθεί στο σύστημα διαχείρισης αδειών του intranet ότι η συγκεκριμένη άδεια δε χορηγείται στην περίπτωση που ο/η σύζυγος του/της εργαζόμενου/ης είναι συνταξιούχος και δεν εργάζεται.

Το καθεστώς που διέπει τις γονικές άδειες ορίζεται από το νόμο 1483/84, όπως τροποποιήθηκε και εμπλουτίστηκε στη συνέχεια για τον κλάδο μας με όσα ορίζονται από την κλαδική σύμβαση του 1988. Πουθενά σε αυτά τα κείμενα δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά στην παραπάνω εξαίρεση που αυθαίρετα εισάγει η Τράπεζα. Τουναντίον, επειδή υπήρξαν κι άλλοι πονηροί εργοδότες που θέλησαν να ερμηνεύσουν τους νόμους κατά το δοκούν, με το άρθρο 4 της ΕΓΣΣΕ του 2008-9 ορίστηκε ΡΗΤΑ ότι η άδεια χορηγείται ανεξαρτήτως του αν ο/η σύζυγος εργάζεται ή όχι.

Ένας Σύλλογος που θα εκπροσωπούσε πραγματικά τα συμφέροντα των εργαζομένων θα έπρεπε να είχε παρέμβει αποφασιστικά για να αποτρέψει κάθε τέτοια καταπάτηση των δικαιωμάτων μας εν τη γενέσει της. Όμως η διοίκηση του Συλλόγου μας προτιμά δυστυχώς να αφήνει τους εργαζόμενους έρμαια απέναντι στις διαθέσεις της εργοδοσίας, παρεμβαίνοντας επιλεκτικά και σε ατομική βάση με τη λογική του ρουσφετιού και της διαμεσολάβησης, για να συντηρεί έτσι τις πελατειακές σχέσεις εξάρτησης με τις οποίες ελέγχει τον πληθυσμό των εργαζομένων στην Τράπεζα.

Ως συμβολή από την πλευρά μας στο ξεκαθάρισμα του τοπίου, επισυνάπτουμε την έγκυρη κωδικοποίηση της νομοθεσίας περί αδειών, όπως έχει συνταχθεί από το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ, αναμένοντας τη διόρθωση από πλευράς της Τράπεζας της αντίστοιχης δικής της που βρίθει από κενά και ανακρίβειες. Καλό θα ήταν η Τράπεζα να απασχολήσει για λίγο τους νομικούς της συμβούλους ώστε να αποκατασταθεί η νομιμότητα. Αν αυτοί δεν μπορούν να κάνουν αυτά τα απολύτως αυτονόητα, ας απευθυνθεί στη διοίκηση του ΣΥΤΑ για να της δανείσει τους δικούς της νομικούς συμβούλους. Δεν θα είναι η πρώτη φορά άλλωστε…

clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για τη φιέστα της ΟΤΟΕ

Ιουνίου 22, 2015 at 2:00 πμ (Συνδικάτα, Τράπεζες)

Οι εργοδότες δεν έχουν καμιά θέση στα σωματεία μας!

 

Προκαλεί για άλλη μια φορά η ηγεσία της ΟΤΟΕ το κοινό αίσθημα των τραπεζοϋπάλληλων,  και όχι μόνο. Αντί να οργανώσει τον κλάδο για τα χιλιάδες εργασιακά προβλήματα, την κλαδική σύμβαση που λήγει σε λίγους μήνες, το ασφαλιστικό, τις εργασιακές σχέσεις, διοργανώνει επίσημες εκδηλώσεις – φιέστες σε ξενοδοχεία, καλώντας να χαιρετίσουν οι εκπρόσωποι των εργοδοτών!

Το διήμερο 17-18 Ιουνίου, συγκεκριμένα, η ΟΤΟΕ καλεί σε εκδήλωση για τις εργασιακές σχέσεις, το τραπεζικό σύστημα και το ασφαλιστικό, στην οποία θα χαιρετίσουν πρώτοι η Πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών, Λ. Κατσέλη, και οι Πρόεδροι των ΓΣΕΒΕΕ και ΕΣΕΕ. Βέβαια, για «ξεκάρφωμα» βάζουν και τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλο, που ουδεμία σχέση έχει με την εργατική τάξη εδώ και χρόνια, καθώς ως εργατοπατέρας έχει γίνει Διευθυντής στο βαθμό και έχει  διατελέσει σε ΔΣ επιχειρήσεων. Μάλιστα, μόλις δήλωσε πανηγυρικά ότι ζήτησε από την κυβέρνηση και «πέτυχε» την παράταση για 3 μήνες της εθνικής συλλογικής σύμβασης και των μισθών πείνας των 511 ευρώ!

Αλήθεια, γιατί συνάδελφοι της ΟΤΟΕ δεν καλέσατε και τον Πρόεδρο του ΣΕΒ, να μη μείνει κανείς παραπονεμένος από τους εργοδότες; Αν ακούγεται γελοίο, μάλλον συμφωνούμε ότι το να καλούνται να μιλήσουν για τα εργασιακά αυτά θέματα σε εκδήλωση  συνδικαλιστικής ομοσπονδίας αυτοί που ευθύνονται για τη διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος, τη διάλυση ουσιαστικά των συλλογικών συμβάσεων και τις συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα που επικρατούν στις εργασιακές σχέσεις είναι απαράδεκτο.

Τη στιγμή που υπάρχουν απολυμένοι συνάδελφοι, μειωμένοι μισθοί , κανονισμοί εργασίας και επιχειρησιακές συμβάσεις που καταστρατηγούνται, χιλιάδες συνάδελφοι στον κλάδο, ενοικιαζόμενοι, που εργάζονται με ελαστικές εργασιακές σχέσεις και οι οποίοι δεν ανήκουν καν στην ΟΤΟΕ,  ασφαλιστικά ταμεία υπό κατάρρευση από την αντεργατική πολιτική κεφαλαίου, κυβερνήσεων και ΕΕ, η ΟΤΟΕ αποσκοπεί με αυτήν την πρωτοβουλία, σύμφωνα με το δελτίο τύπου, στην «έναρξη ενός ουσιαστικού διαλόγου (!!!), με πρακτικές λύσεις, ρεαλιστικές και προωθητικές ιδέες» με τους εκπροσώπους της εργοδοσίας!

Δεν είναι τυχαίο ότι η σπουδαία αυτή εκδήλωση θα λάβει χώρα εργάσιμη μέρα πρωί, φοβούμενοι οι συνδικαλιστές της ΟΤΟΕ μην έρθουν τραπεζοϋπάλληλοι και γιουχάρουν, αλλά και γιατί δεν ενδιαφέρονται αν θα παρευρεθούν συνάδελφοι. Η ομοσπονδία αποδεικνύει πόσο μακριά βρίσκεται από τους χιλιάδες τραπεζοϋπαλλήλους, αφού όλα αυτά τα χρόνια ταυτίστηκε με τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό, ξεπουλώντας τα εργατικά μας δικαιώματα, απουσιάζοντας από τους αγώνες, ελαχιστοποιώντας τις απεργίες, για το «καλό των τραπεζών».

Και σήμερα, ενώ η κλαδική σύμβαση λήγει τον Δεκέμβριο, οι επιχειρησιακές συμβάσεις επίσης λήγουν σε πολλές τράπεζες, ο κλάδος υποφέρει από την έλλειψη προσωπικού μετά τις εθελουσίες, το ασφαλιστικό καταρρέει και όλα δείχνουν ότι έρχονται νέα μέτρα (ΦΠΑ, αύξηση ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση, μειώσεις σε κύριες και επικουρικές συντάξεις, ιδιωτικοποιήσεις κλπ), η ομοσπονδία αρνείται να οργανώσει τον κλάδο και να σχεδιάσει αγωνιστική δράση.

Όχι σ αυτόν τον προσχηματικό διάλογο, έναρξη των αγώνων, οργανωμένα και αποφασιστικά! Ανασυγκρότηση τώρα του συνδικαλιστικού κινήματος, σε ταξική βάση και με κριτήριο τα εργατικά συμφέροντα και μόνο, με τους εργαζόμενους να έχουν αποφασιστικό ρόλο και λόγο, για την αντεπίθεση που έχουμε ανάγκη.

 

http://pantrapezikosxhma.blogspot.gr/

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Πρωτοβουλία για ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών για ΕΛΠΕ

Ιουνίου 5, 2015 at 3:13 μμ (Εργατικά)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Σύντροφοι εργάτες!

Το 1992 στο δυστύχημα που έγινε στα διυλιστήρια της ΠΕΤΡΟΛΑ του Λάτση, 14 άνθρωποι βρήκαν φρικτό θάνατο ενώ 24 τραυματίστηκαν.

Δύο χρόνια μετά και ενώ όλα βοούσαν για τις ευθύνες τις εταιρείας, όλοι οι υπεύθυνοι αθωώθηκαν! Ακόμη και το πόρισμα του δυστυχήματος δεν είδε ποτέ το φως της δημοσιότητας.

 

Φέτος, στις 8 Μαΐου, 23 χρόνια μετά το ατύχημα αυτό, 6 εργάτες τραυματίζονται βαριά στις εργασίες συντήρησης που γίνονται στις δεξαμενές. Μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές τέσσερεις από τους τραυματισμένους εργάτες έχουν πεθάνει. Η απίστευτη ένταση εργασίας με 12ώρες και 16ωρες βάρδιες σε συνδυασμό με την αντικατάσταση του έμπειρου προσωπικού που απολύθηκε με εθελούσιες τα τελευταία 3 χρόνια οδήγησαν στο ατύχημα.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, οι εργάτες που τους χώρισε από το κεφάλαιο σε έλληνες και ξένους, σε μόνιμους και επινοικιαζόμενους εργολαβικούς τους ένωσε πάλι το ίδιο το κεφάλαιο με τόσο οδυνηρό τρόπο. Οι εργάτες των ΕΛΠΕ, Μπάμπης Δευτεραίος, ο Ραμτάν Ντελιλάϊ, ο Αντώνης Αβράμπου και ο Κώστας Μαγκούρας δεν θα ξαναχωρίσουν ποτέ πια…

Αυτές ακριβώς τις εργασιακές συνθήκες που οδήγησαν τους εργαζόμενους στο θάνατο, στο πλαίσιο εργασιακών σχέσεων που έχουν εγκαθιδρύσει το βασίλειο της αυθαιρεσίας στην παραγωγή, αντί να καταργηθούν άμεσα, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ τις διαπραγματεύεται με τους «θεσμούς» στην ΕΕ και το ΔΝΤ.

 

Την Πέμπτη 4 Ιουνίου στη σύσκεψη που καλέστηκε από την Πρωτοβουλία γι ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών για το νέο έγκλημα του κεφαλαίου αποφασίσαμε να σπάσουμε την εκκωφαντική σιωπή της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας γύρω από το εργοδοτικό έγκλημα. Εργαζόμενοι και άνεργοι εργατικές συλλογικότητες και σχήματα συγκροτήσαμε την «Πρωτοβουλία Ενάντια στα Εργοδοτικά Εγκλήματα». Πήραμε αποφάσεις για κινητοποιήσεις ώστε να αποκαλυφθούν οι ευθύνες των φυσικών και ηθικών αυτουργών αλλά και η κυβερνητική υποκρισία.

Όμως σε αυτή τη σοβαρή κατάσταση όπου θρηνούμε ήδη τέσσερα φρικτά δολοφονημένα αδέρφια μας μια κινητοποίηση αυτοεπιβεβαίωσης έχει μικρή αξία πρακτικά. Ο αγώνας για την δικαίωση των νεκρών αδελφών μας και η παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων ο αγώνας για την προστασία της ζωής της εργατικής τάξης θα πρέπει να συνεχιστεί μέχρι την δικαίωσή του. Μέχρι να δικαστούν και να καταδικαστούν οι υπεύθυνοι του εγκλήματος μέχρι να ληφθούν μέτρα για την προστασία της ζωής των εργατών ο αγώνας μας δεν θα σταματήσει.

 

Την Παρασκευή 5 Ιουνίου στις 6.30μμ καλούμε σε μαζική συμμετοχή στην συγκέντρωση και διαδήλωση στα Προπύλαια ώστε να καταγγείλουμε το έγκλημα του κεφαλαίου.

Την Δευτέρα 8 Ιουνίου στις 6 πμ καλούμε σε μαζικό μοίρασμα ανακοίνωσης και μπροστά στην πύλη των ΕΛΠΕ και την ίδια μέρα στις 6 μμ καλούμε τους εργαζόμενους στα διυλιστήρια κάθε εργαζόμενο και άνεργο κάθε εργατική και πολιτική συλλογικότητα στο Πολυτεχνείο αίθουσα Γκίνη σε νέα σύσκεψη για παραπέρα κλιμάκωση του αγώνα.

 πρωτοβουλία ενάντια στα εργοδοτικά εγκλήματα

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Η τοποθέτησή μας στη Γ.Σ. του Στλλόγου της 27-05

Ιουνίου 4, 2015 at 11:17 μμ (Αττικής)

Συνέλευση φέτος σε παρόμοιες συνθήκες με πρόπερσι, ενόψει ΑΜΚ. Στην προηγούμενη με όποιες επιφυλάξεις και διαφωνίες είχαμε συναινέσει, κάνοντας εξαίρεση στον κανόνα που για εμάς είναι ότι η περιουσία των ασφαλιστικών ταμείων είναι ένας κουμπαράς για τα γηρατιά των εργαζομένων και την αντιμετώπιση των ασθενειών τους και δεν προορίζονται ούτε για χρηματιστηριακό τζόγο ούτε για χρηματοδότηση επιχειρήσεων. Στην προηγούμενη συγκυρία ωστόσο είδαμε τη συμμετοχή στην ΑΜΚ ως ένα διαπραγματευτικό χαρτί για την επίλυση ενός συνολικού πακέτων ζητημάτων μας που εκκρεμούσαν επί χρόνια. Θυμίζω ότι στην ίδια συνέλευση είχε τεθεί επίσης προς έγκριση η πρόταση για τη μετεξέλιξη του οικοδομικού συνεταιρισμού σε ένα λογαριασμό που θα εξυπηρετούσε στεγαστικές ανάγκες των εργαζομένων και η οποία υπερψηφίστηκε ομόφωνα, ενώ ευθύς μετά την ολοκλήρωση της αύξησης θα έμπαιναν στο τραπέζι και όλες οι υπόλοιπες εκκρεμότητες –αδιάθετα υπόλοιπα αδειών, εκκρεμείς προαγωγές, συμβιβαστική επίλυση του ΛΑΚ 1 κλπ.

Η πραγματικότητα τελικά μας διέψευσε όλους και όχι με ευθύνη των εργαζομένων. Η ομόφωνη απόφαση των συναδέλφων για τον οικοδομικό γράφτηκε τελικά εκεί που δεν πιάνει μελάνι , ενώ όλα τα υπόλοιπα ζητήματα παραπέμφθηκαν στις καλένδες, να αναφέρονται μια στο τόσο στις εθιμοτυπικές συναντήσεις του ΔΣ με τον εκάστοτε διευθύνοντα και πέραν τούτου ουδέν. Αντίθετα η σπουδή του προεδρείου του ΣΥΤΑ αμέσως μετά την επιτυχή ανακεφαλαιοποίηση ήταν να καλέσει τη διοίκηση να προβεί στην «αναγκαία» εθελούσια καθώς η προτεραιότητα ήταν η μείωση του λειτουργικού-μισθολογικού κόστους για την τράπεζα προκειμένου αυτή να παραμείνει ανταγωνιστική σε σχέση με τις υπόλοιπες. Με το ίδιο άλλωστε σκεπτικό είχε υπογραφτεί για πρώτη φορά και επιχειρησιακή σύμβαση με μειώσεις, με τη διαφορά βέβαια ότι στην περίπτωση αυτή ακολουθήσαμε την πεπατημένη που είχαν ακολουθήσει άλλα πρωτοβάθμια σωματεία του κλάδου ενώ αντίθετα πρέπει να είμαστε -αν όχι το πρώτο τότε- ένα από τα ελάχιστα σωματεία στα χρονικά που καλούσε την εργοδοσία του να προβεί σε εθελούσιες απολύσεις. Γιατί αν δε θέλουμε να παίζουμε με τις λέξεις, οι εθελούσιες στην ουσία αποτελούν απολύσεις όπου απλά πετώντας τους εργαζόμενους εκτός δουλειάς τους δίνουν κι ένα μαξιλαράκι μερικών χιλιαδων ευρώ για να είναι λιγότερο οδυνηρή η πτώση.

Ωστόσο οι εθελούσιες δεν αφορούν μόνο τους συναδέλφους που αποχώρησαν, οι παρενέργειές τους επηρεάζουν και εμάς που παραμείναμε. Προειδοποιούσαμε ήδη από τότε για τις επιπτώσεις, την υπέρμετρη εντατικοποίηση, την επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων με τη διεύρυνση των ελαστικών μορφών απασχόλησης , με βασικότερη όλων το πλήγμα που θα επέφεραν στα ασφαλιστικά μας ταμεία. Επειδή μολονότι ο νόμος ορίζει ότι στις εθελούσιες οι τράπεζες οφείλουν να καλύπτουν τις ασφαλιστικές εισφορές που χάνονται από τα ταμεία λόγω της πρόωρης εξόδου των ασφαλισμένων, οι τράπεζες συνολικά –συμπεριλαμβανομένης της δικής μας- προτιμούν να τον αγνοούν, γλιτώνοντας έτσι αρκετά εκατομμύρια ευρώ και βελτιώνοντας οπωσδήποτε ακόμα περισσότερο την ανταγωνιστικότητά τους. Η εφαρμογή του νόμου δεν απαιτεί κανενός είδους επαναστατικό συνδικαλισμό ούτε προϋποθέτει ανατροπή του καπιταλισμού, για παράδειγμα να πούμε ότι στον ΟΤΕ που τρέχει αντίστοιχο πρόγραμμα, η διοίκησή του αναλαμβάνει κανονικά την υποχρέωση κάλυψης των διαφυγουσών εισφορών όπως έχει κάνει και στο παρελθόν. Όταν όμως στον κλάδο μας συνολικά κυριαρχεί ο εργοδοτικός συνδικαλισμός με τα σωματεία να αποτελούν το μακρύ χέρι των διοικήσεων και να έχουν κυρίαρχο μέλημα το «να μην πληρώσει η τράπεζά μας», τότε ακόμα και τα αυτονόητα αναιρούνται.

Στην παρούσα λοιπόν η πρόταση για συμμετοχή του ΛΑΚ και του Συλλόγου στην ΑΜΚ έρχεται αυτή τη φορά μέσα σε ένα διαφορετικό πακέτο. Η μόλις προ τριετίας αναλογιστική μελέτη της Prudential που καταδείκνυε τη βιωσιμότητα του ΛΑΚ 2 και τη δυνατότητα του να παρέχει εφάπαξ και στον τελευταίο ασφαλισμένο είναι πλέον μια ανάμνηση παλιά κλεισμένη μέσα στο συρτάρι, λόγω της αφαίμαξης από τις διαφυγούσες εισφορές και της ραγδαίας υποτίμησης της αξίας του χαρτοφυλακίου του.  Καλούμαστε τώρα να συναινέσουμε σε μια νέα αφαίμαξη, να γράψουμε μια ακόμη σελίδα στη μακρόχρονη πρακτική της καταλήστευσης των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων- για να μη μας τα πάρουν ας τα δώσουμε μόνοι μας. Τώρα λοιπόν που δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για κοροϊδία οι συνέπειες είναι ευκρινείς. Η συμμετοχή του ΛΑΚ στην ΑΜΚ θα σημάνει περαιτέρω πετσόκομμα των ασφαλιστικών μας παροχών, το μέγεθος του οποίου θα καθοριστεί από μια νέα αναλογιστική μελέτη, σύμφωνα με την οποία το εφάπαξ που θα μας αναλογεί θα είναι οι εισφορές μας συν κάποια τοκάκια. Σύνταξη από την Generali, περίθαλψη σε ευρω-δήθεν άθλια θεραπευτήρια μπακάλικα υπηρεσιών υγείας και πάει λέγοντας.

Εδώ να κάνουμε και μια παρένθεση για να αποδομήσουμε επιτέλους και το μύθο της «επιστημονικής ουδετερότητας» των αναλογιστικών μελετών. Οι αναλογιστικές μελέτες είναι πολιτικά κατευθυνόμενες με προδιαγεγραμμένα αποτελέσματα. Όπως ήταν και τα greek statistics με τα οποία μπήκε η Ελλάδα στην ΟΝΕ, όπως ήταν και η τεχνητή ανάλογα με τον τρόπο υπολογισμού διόγκωση του δημοσίου χρέους με την οποία επιβλήθηκε η ένταξη της Ελλάδας στους μηχανισμούς στήριξης, όπως είναι και τα διαβόητα πρωτογενή πλεονάσματα. Από εκεί και πέρα η στάση απέναντι στα συμπεράσματα που προκύπτουν από τις μελέτες αυτές καθορίζεται από το στρατόπεδο στο οποίο ανήκει κανείς. Όσοι ανήκουν στο εργατικό στρατόπεδο συσπειρώνονται γύρω από την άποψη πως τα βάρη της κρίσης δεν πρέπει να τα πληρώσουν οι εργαζόμενοι. Όσιοι ανήκουν στο εργοδοτικό στρατόπεδο υποστηρίζουν ότι τα βάρη της κρίσης πρέπει να «μοιραστούν δίκαια» και αφού κλείσουν προκλητικά τα μάτια στο συσσωρευμένο στα χέρια λίγων κοινωνικό πλούτο, υποστηρίζουν πως αναπόφευκτα πρέπει να περικοπούν ασφαλιστικά δικαιώματα διότι τα ταμεία δε βγαίνουν, δεν είναι βιώσιμα.

Για εμάς η κοινωνική ασφάλιση δεν είναι παραχώρηση, είναι δικαίωμα . Οι εργαζόμενοι είμαστε οι παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου και από την εργασία μας βγαίνουν όλα τα κέρδη τα οποία είτε μετατρέπονται σε κεφάλαιο είτε χρησιμοποιούνται για την προκλητική παρασιτική διαβίωση των καπιταλιστών. Το να μπορεί ο εργαζόμενος να ζήσει αξιοπρεπώς στα γεράματά του είναι στοιχειώδες δικαίωμα που δεν πρέπει να επιτρέψουμε να μπει σε καμιά λογιστική ή δημοσιονομική ζυγαριά. Τα κοινωνικοασφαλιστικά δικαιώματα διαμορφώθηκαν μέσα από σκληρούς αγώνες κι όχι μέσα από τον κοινωνικό εταιρισμό. Οι αστοί αναγκάστηκαν να τα αναγνωρίσουν, δεν τα παραχώρησαν . Δεν επιτρέπεται στο όνομα της κρίσης -για την οποία σίγουρα οι εργαζόμενοι δεν είναι υπεύθυνοι- να δεχόμαστε ως φυσιολογικό τον ακρωτηριασμό αυτών των δικαιωμάτων. Τα κοινωνικοασφαλιστικά δικαιώματα συναρτώνται με τις ανάγκες διαβίωσης εργαζομένων και συνταξιούχων κι αυτό ποτέ δεν πρέπει να εγκαταλειφθεί.

Εκτός από την άμεση προοπτική περικοπής του εφάπαξ, τελευταία προέκυψε και μια ακόμη χειρότερη που βάζει στον πάγκο του χασάπη τα πάντα-ΛΑΚ 1,2 και 3 (το τελευταίο μολονότι η καθαρά ανταποδοτική-αποταμιευτική του φύση δεν δημιουργεί κανενός είδους ελλείμματα και ανάγκη μελλοντικών προβλέψεων), οικοδομικό, κανονισμό εργασίας, συλλογικές συμβάσεις- μέσα από μια περίεργη τριγωνική συναλλαγή μεταξύ διοίκησης τράπεζας, διοίκησης συλλόγου και του νομικού γραφείου που μας εκπροσωπεί εδώ και πολλά χρόνια. Λέγαμε ότι έχουν δει πολλά τα μάτια μας και δύσκολα πλέον θα υπάρξει μια εξέλιξη που θα μας ξαφνιάσει αλλά η αποκάλυψη αυτής της συνεργασίας μας σόκαρε. Η θέση μας για τα άπειρα ηθικά και ουσιαστικά ζητήματα που προκύπτουν –άσχετα αν η σύμβαση αυτή τελικά ακυρώθηκε για άσχετους λόγους- ίσως να μην έχει και τόση σημασία. Ο ποινικός κώδικας ωστόσο είναι αρκετά σαφής.

Δικηγόρος  ή  άλλος  νομικός παραστάτης που βλάπτει με πρόθεσή του εκείνον, των  συμφερόντων  του  οποίου  έχει  αναλάβει  τη  νομική προστασία,  ή  που  στην  ίδια ένδικη υπόθεση βοηθεί με συμβουλές ή με παροχή  υπηρεσίας  και  τους  δύο  διαδίκους,  είτε  ταυτόχρονα   είτε διαδοχικά,  τιμωρείται  με φυλάκιση μέχρι τριών ετών. Αν όμως ενήργησε αφού  συνεννοήθηκε  με  αυτούς  που  έχουν   αντίθετα   συμφέροντα   ή επιδιώκοντας  κέρδος   τιμωρείται   με   φυλάκιση  τουλάχιστον   τριών μηνών.

Εδώ δηλαδή έχουν διαπραχθεί παραβάσεις του κοινού ποινικού δικαίου. Αλλά καταλαβαίνετε για το καλό της τράπεζας και κατ΄ επέκταση της εθνικής οικονομίας προκρίνεται το κουκούλωμα. Όπως το έθεσε κι ο πρόεδρος του ΣΥΤΑ, μη μας πιάνει «ηθικολαγνεία». Μπορώ να τον καθησυχάσω πάντως, το μόνο σίγουρο είναι ότι για υπερβάλλουσα ηθική δεν τον κατηγόρησε ποτέ κανείς.

Όπως λοιπόν καταλαβαίνετε από τα μέχρι τώρα συμφραζόμενα, δε συναινούμε στη συμμετοχή του ΛΑΚ και του Συλλόγου στην ΑΜΚ. Αρνούμαστε να γίνουμε συνένοχοι στο έγκλημα έστω κι αν αυτό μας κάνει δυσάρεστους σε κάποιους, έστω κι αν αυτό μας φέρνει σε αντίθεση με την κυρίαρχη γραμμή. Φανταζόμαστε και τα υποτιθέμενα επιχειρήματα που θα χρησιμοποιηθούν για να μας στηλιτεύσουν. Θα πουν ότι αρνούμαστε να στηρίξουμε την τράπεζα, το «στηρίζουμε» ακούγεται καλύτερο από το «χρηματοδοτούμε». Σε αυτούς απαντάμε ότι ως εργαζόμενοι στηρίζουμε και με το παραπάνω την επιχείρησή μας μέσω της εργασίας μας. Άλλοι είναι αυτοί που ακριβώς επειδή υστερούν στον τομέα αυτό νιώθουν την ανάγκη να πλειοδοτούν σε δηλώσεις «εθνικοφροσύνης» βροντοφωνάζοντας πόσο αγαπάνε την τράπεζα.

Θα μας πούνε για την κρίση, που κατά έναν περίεργο τρόπο δικαιολογεί τις μειώσεις μισθών αλλά παραβλέπεται όταν τίθενται οι εξωπραγματικοί στόχοι πωλήσεων. Στο τέλος υποθέτουμε ότι θα χρησιμοποιηθεί και το βαρύ πυροβολικό, το πάγιο επιχείρημα που μας απευθύνεται σε κάθε κριτική που ασκούμε όταν θίγονται τα συμφέροντα των εργαζομένων, «για να υπάρχουν μισθοί και συντάξεις, πρέπει να υπάρχει τράπεζα». Αυτοί που το χρησιμοποιούν ως επιχείρημα ας μη νομίζουν ότι πρωτοτυπούν. Η απειλή κλεισίματος της επιχείρησης αποτελεί διαχρονικά τον προσφιλή τρόπο εκβιασμού του κάθε, μικρού ή μεγάλου, εργοδότη απέναντι στις διεκδικήσεις των εργαζομένων, κάτι θυμόμαστε πιστεύω κι από την εποχή Κολίντζα. Το να αναπαράγεται από τους εκπροσώπους των εργαζομένων καταδεικνύει την κατάντια του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Next page »