ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ

Ιουνίου 21, 2016 at 9:50 μμ (Εργατικά)

Κανένας εργαζόμενος μόνος στην εποχή των δήθεν ¨τυχαίων περιστατικών λεκτικής και σωματικής βίας ¨ των προϊσταμένων των εταιρειών ταχυμεταφοράς αλλά και σε όλων των εργασιακών χώρων. 13435505_10208222221171263_6071248985064818161_n

Στις 17 Φλεβάρη 2016 ο συνάδελφος Νίκος Στέφος  μετά το τέλος του 8ωρου και εντός του εργασιακού χώρου καλέστηκε από τον προϊστάμενο, όπου του ανακοίνωσε ότι δεν είναι ευχαριστημένος από την απόδοσή του επικαλούμενος ότι δεν βγάζει την δουλειά όπως πρέπει καθώς επιστρέφει αδιακίνητα ταχυδρομικά αντικείμενα.          Ο συνάδελφος του απάντησε πως κάνει σωστά την δουλειά του παρά τον μεγάλο αριθμό των ταχυδρομικών αντικειμένων, η  λογική αντίδραση του συνάδελφου μπροστά στο φαινόμενο εντατικοποίησης που απαιτούσε           απ αυτόν ο προϊστάμενός του , έκανε τον τελευταίο να κινηθεί απειλητικά με φωνές και με τραμπούκικη διάθεση  προς τον συνάδελφο, με αποτέλεσμα να  τον σπρώξει και αν δεν είχαν μπει στην μέση  οι άλλοι παρόντες  εργαζόμενοι  σίγουρα θα υπήρχε και ο τραυματισμός του συναδέλφου Νίκου Στέφου.

Ο συνάδελφος άμεσα ενημέρωσε το κλαδικό ΣΕΤΤΑ, την ΑΠΕΤΤ και τον δικηγόρο του όπου του συνέστησε να καταγγείλει το γεγονός  την επόμενη μέρα στην ΣΕΠΕ όπως και έκανε. Επίσης την επόμενη ημέρα του συμβάντος το ΣΕΤΤΑ (μέλη του ΔΣ) έκανε παρέμβαση στην Γενική Ταχυδρομική Ζωγράφου απαιτώντας εξηγήσεις.

Στις 28 Μάρτη ημέρα της εργατικής  προσήλθαν εκπροσωπώντας την εργοδότρια εταιρία η δικηγόρος και ένα στέλεχος της,  η δικηγόρος δήλωσε  αποχή (ΑΠΟΧΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ) και ταυτόχρονα παρευρισκόμενη,  με το ξεκίνημα της συζήτησης η δικηγόρος της Γενικής Ταχυδρομικής αν και είχε δηλώσει ΑΠΟΧΗ άρχισε να εκφράζει την άποψη της  εταιρίας.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα της δικηγόρου, ο προϊστάμενος εξιστόρησε το συμβάν εντελώς διαφορετικά από αυτά που είχε πει στο ΣΕΤΤΑ κατά την παρέμβασή του την επόμενη μέρα,  δηλαδή πως δεν έγινε κάτι παραπάνω από έναν λεκτικό καθημερινό επεισόδιο μεταξύ δυο εργαζομένων που συμβαίνει σε όλες τις δουλειές και αυτός δεν είναι λόγος να σέρνεται μια εταιρία στην επιθεώρηση εργασίας.

Αλλά δεν έμεινε εκεί συνέχισε και ισχυρίστηκε ψευδώς και παραπλανητικά πως ο συνάδελφος μας τάχα δεν τηρούσε το ωράριο , έφτασε μάλιστα  σε σημείο να εμφανίσει την πρωτόδικη απόφαση που ρητά αποφασίζει την επιστροφή του συναδέλφου στην εργασία του με τους ίδιους όρους που είχε και στην Γενική Ταχυδρομική Αιγάλεω  και προφορικά να ανακοινώνει πως ο συνάδελφος  είναι προσωρινά στην εργασία και επειδή έχει κατατεθεί έφεση δεν αναγνωρίζουν την πρωτόδικη απόφαση, δικαστική απόφαση που δεν έχει  σχέση με το συγκεκριμένο συμβάν που γινόταν η  τριμερή. Όταν της ζητήθηκε από το ΣΕΤΤΑ και τους αλληλέγγυους να καταγραφούν τα όσα είχε πει εκείνη την στιγμή στο δελτίο της καταγγελίας αρνήθηκε και δήλωσε ότι θα  καταθέσει  υπόμνημα, μετά από όλα αυτά και κάτω από την πίεση του ΣΕΤΤΑ και των αλληλέγγυων για καταγραφή του προφορικού λόγου στο χαρτί και την άρνηση της δικηγόρου της εταιρίας η επιθεώρηση αποφάσισε την αναβολή με νέα ημερομηνία  εργατικής διαφοράς.

Από την πρώτη εργατική διαφορά τον Μάρτη και με αναβολή άλλων δυο(2) με υπαιτιότητα της Γενικής Ταχυδρομικής προφασιζόμενη  την αποχή των δικηγόρων  έχουμε καινούργια ημερομηνία τριμερής στην επιθεώρηση εργασίας στις 21 Ιούνη 2016 .

Για εμάς είναι παραπάνω από ξεκάθαρο από τα παραπάνω νομικά τερτίπια, την δήθεν έλλειψη εκπροσώπου   εταιρείας στην επιθεώρηση λόγο της αποχής των δικηγόρων με αποτέλεσμα τις συνεχιζόμενες αναβολές.     Ξεκάθαρο ότι ο προϊστάμενος της Γενικής Ταχυδρομικής Ζωγράφου άσκησε λεκτική και σωματική βία στον συνάδελφο για να τον εξαναγκάσει να ανταποδώσει και να καταφερθεί με βία απέναντι του ώστε να βρει πάτημα η εταιρεία και να τον διώξει. 13445288_10208222223651325_5497625901319089912_n

Μέχρι και σήμερα και πέρα από τις αναβολές της καταγγελίας του συναδέλφου στην επιθεώρηση εργασίας η Γενική Ταχυδρομική δεν ζήτησε ένα συγνώμη από τον συνάδελφο για την τρομοκρατία που δέχτηκε  και ακόμα χειρότερα      ο συγκεκριμένος προϊστάμενος είναι ακόμα στην θέση του.

Εμείς μια ερώτηση θα κάνουμε προς την εταιρεία , αν ο συνάδελφος δεν κρατούσε την ψυχραιμία του και απαντούσε με βία απέναντι  στην  βία που δέχτηκε  θα τον είχαν απολύσει από την Γενική Ταχυδρομική;;
Για όλους τους παραπάνω λόγους σαν μια πρώτη κινηματική απάντηση αλλά και για την εξ αναβολής τριμερή καταγγελία του συναδέλφου Νίκου Στέφου που θα γίνει στις 21 Ιούνη και ώρα 12:00 πμ στην επιθεώρηση Ανατολικού Τομέα , Πατησίων 37 , η ΑΠΕΤΤ αποφάσισε παρέμβαση στην Γενική Ταχυδρομική Ζωγράφου σήμερα 20 Ιούνη , με μέλη της και αλληλέγγυους η οποία και υλοποιήθηκε με τα παρακάτω   σωματεία , εργατικά σχήματα , εργατικές συνελεύσεις , συνελεύσεις γειτονιάς που είναι τα εξής :

Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ)
Σύλλογος Εργαζομένων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ)
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ VODAFONE-ΠΑΝΑΦΟΝ
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ – ΧΑΡΤΟΥ – ΨΗΦΙΑΚΩΝ ΜΕΣΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ
Συνέλευση αλληλεγγύης προλεταριακών αγώνων
Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου
Συντονιστικό δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας  και τα «απελευθερωμένα» ωράρια
Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού ΕΚΠΑ
Επιτροπή Αλληλεγγύης για το εργατικό ατύχημα στην Ιατρική του ΕΚΠΑ
Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής
ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΩΝ – ΤΑΧΥΜΕΤΑΦΟΡΩΝ ΝΟΜΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στην ΤΑΧΥΜΕΤΑΦΟΡΑ – ΤΑΧΥΔΡΟΜΗΣΗ (ΑΠΕΤΤ)
Αθήνα 20 Ιούνη 2016

 

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στην ΤΑΧΥΜΕΤΑΦΟΡΑ – ΤΑΧΥΔΡΟΜΗΣΗ

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για την επιχειρησιακή σύμβαση (ΙΙ)

Απριλίου 19, 2016 at 10:17 μμ (Αττικής)

ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΕ ΜΙΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΟΠΟΥ ΔΕ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ

Από κάποιους μπορεί να θεωρηθεί σαν απρόσκλητη επίσκεψη σε εκδήλωση όπου δεν είμαστε καλεσμένοι. Ωστόσο, στις διαπραγματεύσεις για τη νέα επιχειρησιακή σύμβαση θα καθοριστεί εν πολλοίς το πώς θα ζούμε για τα επόμενα τρία χρόνια, ενώ οι συνέπειες της δε θα πάψουν να υφίστανται αυτόματα με το τέλος της τριετίας. Θεωρούμε λοιπόν ότι έχουμε το δικαίωμα να παρέμβουμε με προτάσεις για μια επιχειρησιακή σύμβαση που θα καλύπτει στα πλαίσια του εφικτού τις ανάγκες των εργαζομένων στη δεδομένη χρονική συγκυρία. Οι κύριοι άξονες εκτιμούμε ότι πρέπει να είναι η προστασία της εργασίας, του εισοδήματος και των εργασιακών σχέσεων.

Εκτός από τη συγκυρία, ωστόσο υπάρχουν και οι γνωστές μακροχρόνιες εκκρεμότητες (ΛΑΚ, οικοδομικός συνεταιρισμός) για τις οποίες πρέπει να δρομολογηθούν διαδικασίες επίλυσής τους βάσει των επανειλημμένων σχετικών αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων.

 

Προστασία της εργασίας

Προφανώς το βασικό μέλημά μας ως εργαζόμενοι είναι η διασφάλιση των θέσεων εργασίας μας και αυτή οφείλει να είναι ο ακρογωνιαίος λίθος στη νέα σύμβαση. Μέλημα που δεν επιτυγχάνεται με τα άνευ ουσίας ευχολόγια της κλαδικής που εναποθέτουν την προστασία της εργασίας στη βούληση των δύο μερών. Όπως μας έδειξαν οι απολύσεις του περασμένου Οκτώβρη, η βούληση αυτή δε θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Η (κάθε) εργοδοσία, από τη στιγμή που διαθέτει ένα νομικό οπλοστάσιο, το οποίο συνεχώς ενισχύεται από τις μνημονιακές πολιτικές των τελευταίων χρόνων, δε θα διστάσει και να το χρησιμοποιήσει. Δε θα την εμποδίσουν προτροπές ηθικής και συναισθηματικής φύσης, παρά μόνο η δική μας πίεση στο να δεσμευτεί. Απαιτείται μια ξεκάθαρη και δεσμευτική ρήτρα προστασίας της εργασίας που θα βάζει κατηγορηματικά φραγμό σε αυθαίρετες απολύσεις.

Στο ίδιο πλαίσιο θα πρέπει να θιγούν ζητήματα που λειτουργούν υπονομευτικά για τις θέσεις εργασίας, όπως η επέκταση των ελαστικών μορφών εργασίας και η εξωτερίκευση τραπεζικών εργασιών, προτού βρεθούμε –και πάλι- μπροστά σε τετελεσμένα.

 

Προστασία του εισοδήματος

Δε θα ήταν και ιδιαίτερα πρωτότυπο να τονιστεί ότι η μεγάλη πλειοψηφία των συναδέλφων έχει υπερβεί προ πολλού τα όριά της και ότι κάθε περαιτέρω επιβάρυνση δημιουργεί πλέον πραγματικές δυσκολίες βιοπορισμού. Ως εκ τούτου δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να μπούμε στη λογική της μείωσης των μισθών μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο μείωσης του «λειτουργικού κόστους», για τον πολύ απλό λόγο ότι οι μισθοί αντιστοιχούν σε πραγματικούς ανθρώπους με πραγματικές ανάγκες που δε γίνεται να εξομοιώνονται με ντουβάρια και με αναλώσιμα μηχανών γραφείου.

Από εκεί και πέρα εκτός από την καθαρά «λογιστική» επιχειρηματολογία της αντίθεσής μας στις φημολογούμενες μειώσεις, υπάρχει και μια ακόμα πιο ουσιαστική όσον αφορά τις αρνητικές συνέπειες στην ίδια τη φύση της δουλειάς μας. Σύμφωνα με τις πληροφορίες λοιπόν στο στόχαστρο της Τράπεζας βρίσκονται αποκλειστικά οι συμβατικές αποδοχές και όχι οι άλλης μορφής εταιρικές παροχές (εταιρικές κάρτες, κινητά , αυτοκίνητα – ενίοτε διπλά-, λειτουργικά κτλ.), καθώς αυτές δεν επιβαρύνονται με εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές. Διακρίνουμε λοιπόν ότι δεν πρόκειται απλά για μια προσπάθεια εξοικονόμησης ενός συγκεκριμένου ποσού σε μια δεδομένη συγκυρία, αλλά για ευθεία επίθεση στο θεσμό του ενιαίου μισθολογίου –που κατακτήθηκε μετά από μια σκληρή απεργία 42 ημερών κι έκτοτε βρίσκεται πάντοτε στο στόχαστρο των τραπεζιτών- και που διασφαλίζει την τήρηση της στοιχειώδους αρχής ισονομίας «ίση αμοιβή για ίση εργασία». Αντί αυτού βλέπουμε να προκρίνονται οι εξατομικευμένες αμοιβές, που χορηγούνται κατά το δοκούν και αδιαφανώς, ανοίγουν την ψαλίδα στις απολαβές μεταξύ των εργαζομένων και συναρτώνται από την κατάληψη θέσεων, ωθώντας έτσι –και σε συνδυασμό με πρακτικές όπως οι ατομικοί στόχοι- τους εργαζόμενους στο μεταξύ τους ανταγωνισμό.

 

Προστασία των εργασιακών σχέσεων

Η νέα επιχειρησιακή σύμβαση θα πρέπει να απαντά και στη διαρκή πίεση για επιδείνωση των συνθηκών εργασίας, βάσει μιας λογικής που θέλει τους εργαζόμενους να μη νομιμοποιούνται να διεκδικούν κανένα άλλο δικαίωμα από τη στιγμή που τους δίνεται το «προνόμιο» να εργάζονται.

Είναι γεγονός ότι για σημαντικές πτυχές που αφορούν τις συνθήκες εργασίας μας (με βασικότερη π.χ. το ωράριο) υπάρχει μεν θεσμική κατοχύρωση, αλλά το πρόβλημα βρίσκεται στην εφαρμογή τους, καθώς στην πράξη οι σχετικές διατάξεις παραβιάζονται συστηματικά, με ευθύνη δυστυχώς και του Συνδικάτου που πολλές φορές κάνει τα στραβά μάτια «για το καλό της Τράπεζας». Αυτό επιβεβαιώνει απλώς τον κανόνα, ότι η βελτίωση των όρων της δουλειάς και της ζωής μας απαιτεί αγώνα στην καθημερινότητα από εμάς τους ίδιους και δεν μπορεί να έρθει ως αποτέλεσμα μιας στιγμιαίας ανάθεσης σε κάποιους «επαγγελματίες» εκπροσώπους.

Η νέα επιχειρησιακή σύμβαση θα πρέπει να εξασφαλίζει την τήρηση της εργατικής νομοθεσίας αναφορικά με τις άδειες, οι οποίες έχουμε δει ανάλογα με τις προτεραιότητες της Τράπεζας να προγραμματίζονται, να αναβάλλονται, να μεταφέρονται, να πληρώνονται (?), να παραγράφονται… Υπενθυμίζουμε και πάλι προς κάθε αρμόδιο ότι αναμένεται, εδώ και καιρό, η συμμόρφωση με το νόμο και τις συλλογικές συμβάσεις στη χορήγηση της γονικής άδειας, την οποία η Τράπεζα με καταχρηστικό τρόπο συναρτά από την οικογενειακή κατάσταση του δικαιούχου.

Θα πρέπει να βάζει φρένο στην παράνομη πρακτική των ατομικών στόχων που αυθαίρετα επιβάλλεται αυτή την περίοδο στην πώληση παρατραπεζικών προϊόντων. Αν η Τράπεζα εκτιμά ότι τα ασφαλιστήρια είναι πλέον σημαντικότερα από τις κλασικές τραπεζικές εργασίες, τότε ας συστήσει ξεχωριστά γραφεία ασφαλειών εντός των καταστημάτων με λειτουργούς επιφορτισμένους αποκλειστικά με το συγκεκριμένο αντικείμενο.

 

 

Υλοποίηση των αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων

Το μακροβιότερο σχήμα Διοίκησης στην ιστορία της Τράπεζας έχει καταφέρει οι εκκρεμείς αντιδικίες της με τους εργαζόμενους να βρίσκονται στο ίδιο ακριβώς σημείο που ήταν έξι χρόνια πριν, όταν παράλαβε από την προηγούμενη Διοίκηση. Σε αυτό έχει συμβάλλει βέβαια και η χαρακτηριστική αδράνεια από πλευράς ηγεσίας του Συλλόγου που, μολονότι έχει στη διάθεσή της ομόφωνες σχεδόν αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων, φαίνεται απρόθυμη να κάνει το παραμικρό – εκτός βέβαια από το κομμάτι που αφορά τις εκταμιεύσεις από το ταμείο του ΛΑΚ για συμμετοχή του στην εκάστοτε ΑΜΚ. Εμείς σεβόμαστε τόσο τη διαδικασία όσο και τις αποφάσεις των Γ.Σ., οι οποίες είναι για εμάς δεσμευτικές ακόμα κι όταν δε συμφωνούν με τις δικές μας θέσεις. Οι μεθοδεύσεις για την απόσπαση της συναίνεσης και η κατά το δοκούν εφαρμογή των αποφάσεων μπορεί να είναι χρήσιμες προσωρινά για κάποιους, στην πράξη όμως απαξιώνουν το συλλογικό μας όργανο κι αυτό σε βάθος χρόνου το βρίσκουμε αναπόφευκτα μπροστά μας.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΩΡΑ

ΜΕ ΓΝΩΜΟΝΑ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

protergat_logo_small

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για την επιχειρησιακή σύμβαση

Απριλίου 18, 2016 at 11:07 μμ (Αττικής)

Μειώσεις μισθών μετά από «σκληρή διαπραγμάτευση»;

Το σκηνικό έχει γίνει πια γνώριμο.

Σ’ ολόκληρη τη χώρα, από διαρροές (ή «άτυπες ενημερώσεις») μαθαίνουμε τις παράλογες απαιτήσεις των κακών ξένων δανειστών που προκαλούν τον πανικό. Οι (εκάστοτε) εκπρόσωποί μας δίνουν «σκληρές μάχες» στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων, για να καταλήξουν την ύστατη ώρα σε μια συμφωνία επώδυνη μεν, που ωστόσο αποτρέπει τα φημολογούμενα χειρότερα. Η συμφωνία έρχεται προς ψήφιση στη βουλή όπου ο (εκάστοτε) κυβερνητικός λόχος την υπερψηφίζει «με βαριά καρδιά». Εμείς οι υπόλοιποι, καλούμαστε να ματώσουμε και πάλι, οφείλουμε όμως να νιώθουμε ανακουφισμένοι επειδή αποφεύχθηκε το grexit.

Στην Τράπεζα, που αποτελεί μια μικρογραφία της κοινωνίας, όσα ισχύουν εκεί έξω αναπόφευκτα σε ένα βαθμό αναπαράγονται και σ’ αυτήν. Έτσι λοιπόν οι αντίστοιχοι παράγοντες εξουσίας χρησιμοποιούν ανάλογες πρακτικές για να προκαλέσουν παρόμοια αποτελέσματα. Οι τελευταίες εξελίξεις όσον αφορά τη νέα επιχειρησιακή σύμβαση επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Με δεδομένη τη λήξη ισχύος της προηγούμενης επιχειρησιακής σύμβασης την 31-12-2015, τη σύμπτωση της ημερομηνίας λήξης της με την αντίστοιχη της κλαδικής και την περιορισμένη διάρκεια της μετενέργειας αυτών, από πλευράς μας είχαμε θέσει το ζήτημα της προετοιμασίας για την ανανέωσή της μερικούς μήνες πριν από τη λήξη της. Κάθε συζήτηση όμως κόπηκε εν τη γενέσει της από το προεδρείο του ΣΥΤΑ χαρακτηριζόμενη «πρόωρη». Το γεγονός ότι οι επιχειρησιακές συμβάσεις (οφείλουν να) έπονται της κλαδικής φυσικά και αναγνωρίζεται από όλους. Θα έπρεπε να είχε υπάρξει έγκαιρα μια συμφωνία παράτασης της επιχειρησιακής, ώστε να συζητηθεί μετά την κλαδική. Το αδελφό σωματείο της ΕΤΕ π.χ. ήδη από τον Ιανουάριο είχε εξασφαλίσει μια εξάμηνη παράταση της αντίστοιχης ΕΣΣΕ.

Η πρώτη σχετική αναφορά από πλευράς διοίκησης του ΣΥΤΑ έγινε στην τακτική συνεδρίαση του Δ.Σ. για το μήνα Φεβρουάριο και αφορούσε -αποκλειστικά και μόνο- τη δημιουργία μιας «οικονομοτεχνικής επιτροπής» που θα κατέγραφε και θα κωδικοποιούσε τα περιεχόμενα όλων των προηγούμενων συμβάσεων. Στην πράξη αποδείχτηκε ότι η σκοπιμότητα της επιτροπής αυτής ήταν αντίστοιχη με αυτή των διαβόητων «αναλογιστικών μελετών» για τα ασφαλιστικά ταμεία – δηλαδή η δημιουργία ενός προκατασκευασμένου μοντέλου που έρχεται να καλύψει ειλημμένες πολιτικές, στην ουσία, αποφάσεις.

Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στην επόμενη τακτική συνεδρίαση που δεν έγινε παρά την 23ης Μαρτίου (μία μόλις εβδομάδα πριν τη λήξη και της μετενέργειας), όπου για πρώτη φορά έγινε αναφορά και στο πιθανό περιεχόμενο της νέας επιχειρησιακής σύμβασης. Εκεί λοιπόν ενημερωθήκαμε για την πρόθεση της Διοίκησης να επιβάλλει νέες μειώσεις στο προερχόμενο από επιχειρησιακές συμβάσεις μέρος του μισθού μας και μάλιστα τέτοιου ύψους που θα ανατρέπουν πλήρως το «κοινωνικοοικονομικό μας στάτους» (κατά την ορολογία του προεδρείου του ΣΥΤΑ). Δε θα αναφερθούμε σε ακριβή ποσοστά, αφενός επειδή αυτά ποτέ δεν κατατέθηκαν ως επίσημες προτάσεις παρά μόνο ως προφορικές πληροφορίες και, αφετέρου επειδή η διαρροή τέτοιων τρομοκρατικών σεναρίων συμβάλλει ώστε να δημιουργηθεί το κλίμα που θα επιτρέψει οι όποιες επερχόμενες μειώσεις, εφόσον είναι τελικά κατά τι μικρότερες, να παρουσιαστούν σαν «επιτυχία» σε μια «σκληρή διαπραγμάτευση».

Το πλέον ανησυχητικό στη συνεδρίαση αυτή δεν είχε να κάνει τόσο με τις προθέσεις της Διοίκησης, όσο με το γεγονός ότι, πίσω από τις συνήθεις κορώνες περί «αγωνιστικής εγρήγορσης» κλπ, άρχισε να γίνεται κι ένα ιδιότυπο «μασάζ» προκειμένου να εμπεδωθεί το αναπόφευκτο των αρνητικών για εμάς εξελίξεων και το ανώφελο της όποιας αντίδρασης.

«Παίρνουμε περισσότερα από ό,τι οι εργαζόμενοι στις άλλες τράπεζες», «πρέπει να εκλογικευτεί το μισθολογικό κόστος», «υπάρχουν ανισότητες μεταξύ δικτύου και διοίκησης» κ.α. Εν ολίγοις, τα γνωστά μπαγιάτικα εργοδοτικά ιδεολογήματα που ξαναζεστάθηκαν για να μας σερβιριστούν ως συνδικαλιστικά επιχειρήματα.

H δική μας πρόταση αφορούσε τη διενέργεια έκτακτης Γενικής Συνέλευσης ή/και σύγκλιση συμβουλίου κατ/των καθώς, για ένα τέτοιας σημασίας ζήτημα, θα έπρεπε να υπάρξει πλήρης ενημέρωση των εργαζόμενων για τις εξελίξεις προκειμένου να είναι οι ίδιοι/ες που θα λάβουν τις όποιες αποφάσεις και θα καθορίσουν τις όποιες δράσεις. Η σχετική πρόταση (όπως άλλωστε και κάθε ανάλογη στο παρελθόν) απορρίφθηκε με συνοπτικές διαδικασίες, μια και η διοίκηση του συλλόγου αντιλαμβάνεται τον εαυτό της σαν μια φωτισμένη πρωτοπορία που μπορεί να λειτουργεί από μόνη της εξ ονόματος των εργαζόμενων, χωρίς να έχει ανάγκη τη γνώμη τους παρά μόνο την ψήφο τους ανά τριετία.

Η συνάντηση της 28-03 με τον Πρόεδρο και το Διευθύνοντα Σύμβουλο της Τράπεζας δεν ήρθε να προσφέρει κάτι νέο. Δεν έγινε άλλωστε και κάποια εμβάθυνση σε αυτά καθαυτά τα ζητήματα που άπτονται της επιχειρησιακής σύμβασης. Το πλαίσιο ωστόσο επιβεβαιώθηκε εκ νέου. Μας είπαν λοιπόν ότι, μολονότι η Τράπεζα ανακεφαλαιοποιήθηκε επιτυχώς και οι δείκτες της είναι παραπάνω από ικανοποιητικοί, υπάρχει ανάγκη μείωσης του λειτουργικού (βλέπε μισθολογικού) κόστους. Παρουσιάστηκαν επίσης κάποιοι άλλοι περίεργοι δείκτες που καταδεικνύουν –κατά τη Διοίκηση- τη χαμηλή αποδοτικότητά μας. Από τον (έμπειρο συνδικαλιστή εξάλλου) Πρόεδρο της Τράπεζας πήραμε κάποια λόγια συμπάθειας και την αποποίηση από πλευράς του κάθε πρόθεσης για περαιτέρω μειώσεις πλην όμως, όπως θα έλεγε κι ο Πόντιος Πιλάτος, αυτό δεν είναι απόφαση της Διοίκησης αλλά άνωθεν επιβαλλόμενη ντιρεκτίβα, βάσει του εγκεκριμένου σχεδίου αναδιάρθρωσης, και ως εκ τούτου αποτελεί μονόδρομο. Άλλο ένα μνημόνιο…

Η έκτακτη συνεδρίαση του ΔΣ του ΣΥΤΑ της επόμενης ημέρας ήρθε να επιβεβαιώσει τις χειρότερες υποψίες. Με εκπροσώπους (υποτίθεται) των εργαζομένων να ξεπερνούν σε ζήλο και τους πιο αδιάλλακτους εργοδότες και να αναπαράγουν πλέον ανοιχτά στο σύνολό της την αντεργατική προπαγάνδα. Γιατί πως αλλιώς μπορούν να χαρακτηριστούν απόψεις που θέλουν το μεγάλο μισθολογικό κόστος να αποτελεί τροχοπέδη για την ανάπτυξη της Τράπεζας, που θεωρούν ως ύψιστη προτεραιότητα την αύξηση της κερδοφορίας της επιχείρησης σε βάρος του εργατικού μισθού, που θεωρούν ως δικαιοσύνη την εξίσωση των αμοιβών προς τα κάτω; Αν δε αυτά συνδυαστούν με την εκ των προτέρων απόρριψη κάθε αγωνιστικής κινητοποίησης, η οποία παρουσιαζόταν περίπου σαν αυτοκτονία από μέρους μας, τότε εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι η κατάληξη (και αυτής) της διαπραγμάτευσης είναι προδιαγεγραμμένη. Όταν δε η καθυστερημένη ανταπόκριση της Διοίκησης σε μια ανειλημμένη συμβατική της υποχρέωση (όπως η καταβολή του επιδόματος του άρθρου 10) αποτελεί αντικείμενο πανηγυρισμού και παρουσιάζεται σαν ένδειξη σύγκλισης μεταξύ των «κοινωνικών εταίρων» είναι πλέον σαφές ότι ο πήχης των διεκδικήσεων βρίσκεται πολύ χαμηλά.

Έκτοτε, για την πορεία των διαπραγματεύσεων έχει πέσει «σιγή ασυρμάτου». Κάποιοι μπορεί να πιστεύουν ότι στο διάστημα αυτό γίνεται μια «σκληρή διαπραγμάτευση» (όπως αντίστοιχα κάποιοι μπορεί να πιστεύουν η κυβέρνηση αγωνίζεται νυχθημερόν να σώσει μισθούς και συντάξεις). Δεδομένου ωστόσο ότι επί της ουσίας δεν υπάρχει καμία διαφωνία ως προς τη βασική επιδίωξη (τη μείωση του «μισθολογικού κόστους» χάριν της «ανταγωνιστικότητας»), τότε η όποια διαπραγμάτευση δεν αποτελεί παρά μια προσπάθεια επικοινωνιακής διαχείρισης, προκειμένου η δυσμενής μεταβολή των μισθολογικών απολαβών και των εργασιακών σχέσεων να γίνει με τρόπο και σε χρόνο που θα προκαλέσει τις λιγότερες δυνατές αναταράξεις. Κι εδώ η τακτική της κυβέρνησης που προσανατολίζεται στο να περάσει το νέο πακέτο μέτρων λίγο πριν από την πασχαλινή αργία (την οποία πρόκειται να μεγαλώσει κατά μία ημέρα με τη μεταφορά του εορτασμού της πρωτομαγιάς) δείχνει να αποτελεί οδηγό. Μια ταυτόχρονη συμφωνία για νέα συλλογική σύμβαση με επαχθείς για τους εργαζόμενους όρους θα αναδειχθεί πολύ λιγότερο μέσα στο γενικό ορυμαγδό, επιτρέποντας παράλληλα στους εκπροσώπους μας να καλυφθούν πίσω από ανέξοδες φραστικές (και μόνο) αντικυβερνητικές κορώνες. Εάν επίσης η όποια συμφωνία έρθει προς ψήφιση από το Δ.Σ. του ΣΥΤΑ λίγα 24ωρα πριν από την εκπνοή και της μηνιαίας παράτασης (όπως με τη διαδικασία του «κατεπείγοντος» περνάνε συνοπτικά από το κοινοβούλιο και οι αντίστοιχες συμφωνίες με τους δανειστές), ο εκβιασμός θα είναι ολοκληρωτικός. Ή αυτή τη σύμβαση ή καμία σύμβαση, take it or leave it.

Τέλος, για να βλέπουμε και τη μεγάλη εικόνα κι επειδή κάποιοι συνάδελφοι -καλόπιστα πιστεύουμε- εναποθέτουν τις ελπίδες τους στην ΟΤΟΕ και τη δυνατότητά της να δεσμεύσει τα πρωτοβάθμια σωματεία να μην υπογράψουν επιχειρησιακές με μειώσεις, εμείς δεν τρέφουμε την ίδια αυταπάτη. Η ηγεσία της ΟΤΟΕ δεν έχει όχι μόνο τη δυνατότητα αλλά πολύ περισσότερο ούτε και τη θέληση να πιέσει σε αυτή την κατεύθυνση. Είναι κεντρική επιλογή των τραπεζιτών αυτή τη φορά οι μειώσεις να μην περάσουν μέσω της κλαδικής σύμβασης (τις οποίες δύσκολα θα μπορούσε να σηκώσει η ΟΤΟΕ, ενώ και οι δυνατότητες αντίδρασης των τραπεζοϋπαλλήλων ενιαία ως κλάδος θα ήταν πολύ μεγαλύτερες), αλλά μέσω των επιμέρους επιχειρησιακών, όπου οι εργαζόμενοι μεμονωμένα ανά τράπεζα και έχοντας υποστεί όλη την προπαγάνδα επιχειρησιακού «πατριωτισμού» («εμείς που είμαστε καλύτερα και παίρνουμε περισσότερα από τους υπόλοιπους») έχουν σημαντικά λιγότερα περιθώρια. Οπότε το να αποτρέψουμε τις διαφαινόμενες αρνητικές εξελίξεις είναι στο δικό μας χέρι και μόνο…

clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για την κλαδική σύμβαση

Απριλίου 7, 2016 at 9:56 μμ (Τράπεζες)

Αγωνιστική Συνεργασία στην ΟΤΟΕ

Άνθρακες ο θησαυρός η νέα κλαδική σύμβαση της ΟΤΟΕ

Κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των τραπεζιτών

Για ακόμη μια φορά απογοήτευσε η ηγεσία της ΟΤΟΕ, αφού η κλαδική σύμβαση που υπέγραψε δεν καλύπτει ούτε στο ελάχιστο τις ανάγκες των εργαζόμενων, ενώ δεν διασφαλίζει τα εργασιακά μας δικαιώματα. Είναι μάλιστα προκλητικό να πανηγυρίζει, τη στιγμή που δεν πέτυχε ούτε τους κύριους στόχους που η ίδια είχε θέσει, δηλαδή  τη σταδιακή ανάκτηση των μισθολογικών απωλειών των τελευταίων χρόνων και την προστασία της απασχόλησης. Οι παρατάξεις που ψήφισαν την σύμβαση ουσιαστικά αποδέχονται όλο το μνημονιακό πλαίσιο των τελευταίων χρόνων για μείωση μισθών και ελευθερία απολύσεων.

  • H σύμβαση δεν διασφαλίζει τους μισθούς μας, που απλά «δε μειώνονται», μέχρι να έρθουν οι καινούριες επιχειρησιακές, που ένας θεός ξέρει τι μας επιφυλάσσουν (πχ Τράπεζα Αττικής). Αντίθετα αφήνει κι ένα ολάνοιχτο παράθυρο στις ορέξεις των τραπεζιτών, αφού το 3ο τρίμηνο του 2018 θα επανεξετασθούν οι μισθοί μας βάσει κερδών ή …απωλειών των τραπεζών. Για άλλη μια φορά, συνδέουν την κερδοφορία των τραπεζών με το δικό μας βαλάντιο, κάτι που όμως δεν γινόταν την περίοδο που οι τράπεζες είχαν τεράστια κέρδη. Τότε, τα κέρδη δεν τα μοιραστήκαμε, αντίθετα οι εργαζόμενοι έπαιρναν ψίχουλα, όμως σήμερα γίνεται αυτό ακριβώς που συμφέρει τους τραπεζίτες. Επίσης, το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που συζητάει η κυβέρνηση, αν περάσει, αναμένεται να πλήξει ακόμα περισσότερο το εισόδημά μας.
  • Όσον αφορά την προστασία της απασχόλησης, παρέμεινε το ίδιο ευχολόγιο για τη «βούληση και των δύο πλευρών να μην χαθούν θέσεις εργασίας». Όταν η βούληση των τραπεζών τείνει για απολύσεις, τότε τι μέλλει γενέσθαι, συνάδελφοι της ΟΤΟΕ; Το ζήτημα αυτό, ότι δεν υπάρχει ρήτρα προστασίας της εργασίας μας, έχει ιδιαίτερη σημασία, τόσο ενόψει προγραμμάτων «Εθελούσιων Αποχωρήσεων» που αν δεν συμπληρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός ενδέχεται να μην είναι εθελούσιες, όσο και σε περίπτωση που τα αποτελέσματα σε μια τράπεζα δεν είναι τα προβλεπόμενα. Πολύ περισσότερο ενόψει επερχόμενου νόμου που συζητούν Τρόικα και κυβέρνηση για εργασιακά και απελευθέρωση απολύσεων.
  • Η ασαφής αναφορά σε συμπληρωματικό πρόγραμμα Υγείας, η μορφή του οποίου θα οριστικοποιηθεί αργότερα (ιδιωτικό ασφαλιστικό πρόγραμμα), δεν μας παραξενεύει που ήταν το πρώτο όπου συμφώνησαν οι τραπεζίτες. Η ΟΤΟΕ, αφού εγκατέλειψε τη θέση για Ενιαίο Ταμείο Υγείας Τραπεζοϋπαλλήλων, αφού δεν αμφισβητεί επί της ουσίας τη συνεχή υποβάθμιση της Δημόσιας Υγείας, τώρα έρχεται και προτείνει ένα θολό «συμπληρωματικό πρόγραμμα Υγείας», ενώ είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα σημαίνει επιπλέον επιβάρυνση όλων των συναδέλφων και ίσως γίνει αιτία να απαλλαχθούν οι τράπεζες από ανάλογα προγράμματα που παρέχουν με δική τους επιβάρυνση. Αν μάλιστα αυτό συνδυασθεί με προγράμματα υγείας και ασφαλιστήρια που προωθούν πολλοί Σύλλογοι, φωτογραφίζεται μια διαδικασία απαλλαγής των τραπεζών από υποχρεώσεις και ιδιωτικοποίησης της Υγείας.
  • Όσον αφορά τα δάνεια προσωπικού, όπου θα μπορούσαμε να είχαμε κερδίσει αρκετές θεσμικές διευκολύνσεις, όλα παραπέμφθηκαν στις επιχειρησιακές, όπου είναι άγνωστο αν θα αντιμετωπιστούν ευνοϊκά ή κατά το δοκούν του κάθε τραπεζίτη. Δεν υπήρξε στήριξη ούτε στους υπερχρεωμένους συναδέλφους, αφού τα ήδη προσφερόμενα προγράμματα (πχ.split) δε διευκολύνουν ιδιαίτερα, παρά διαιωνίζουν το πρόβλημα.
  • Στα μοναδικά θετικά σημεία είναι η αύξηση της γονικής άδειας κατά 2 ημέρες ανά παιδί και η επέκτασή της μέχρι τα 18 χρόνια του παιδιού (από τα 16), και οι προβλέψεις σχετικά με τους εργαζόμενους, γονείς ή συζύγους ΑΜΕΑ, που είναι σημαντικές προφανώς, αν και αφορούν ελάχιστους συναδέλφους. Βέβαια, είναι γνωστό σε όλους ότι σε πολλές περιπτώσεις οι τράπεζες δεν δίνουν όλες τις γονικές. Και η σωρευτική 9μηνη άδεια εγκυμοσύνης για τις μητέρες, παρότι είναι θετικό ότι υπάρχει αναφορά, δεν μπήκε με σαφές υποχρεωτικό τρόπο (όπως υπάρχει στην επιχειρησιακή σύμβαση της ΕΤΕ), και συχνά οι τραπεζίτες ασκούν έμμεση πίεση για να ακυρώνεται. Ήδη, υπάρχουν πολλές καταγγελίες για εκβιασμό συναδελφισσών σε κάποιες τράπεζες να επιστρέψουν στη δουλειά, και καταστρατήγηση του μειωμένου ωραρίου.

Σίγουρα κάποιος μπορεί να πει πως «μέσα στη σημερινή συγκυρία, τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και πολύ χειρότερα». Αφήνοντας όμως για λίγο κατά μέρος την τρομολαγνεία και τον φόβο που προσπαθούν να επιβάλουν οι πλειοψηφούσες δυνάμεις, ας αναρωτηθούμε ψύχραιμα:

  • Αν αυτό ήταν το αποτέλεσμα μιας διαπραγμάτευσης με συναντήσεις με τους τραπεζίτες, χωρίς καμιά κινητοποίηση της βάσης, κανέναν αγώνα, χωρίς ούτε μια μέρα απεργίας, τι θα μπορούσαν άραγε να πετύχουν οι τραπεζοϋπάλληλοι εάν διεκδικούσαν αποφασιστικά και μαχητικά την υπογραφή κλαδικής και επιχειρησιακών συμβάσεων κατά τη διάρκεια της προηγούμενης ανακεφαλαιοποίησης, εκεί όπου έστω και μια μέρα απεργίας θα μπορούσε να κάνει τους τραπεζίτες να χάσουν τον ύπνο τους?
  • Η μπάλα δυστυχώς έχει περάσει στις επικείμενες επιχειρησιακές, όσον αφορά τα κρίσιμα ζητήματα του κλάδου, που υπερισχύουν πλέον. Μια τέτοια λογική όχι μόνο δεν ενώνει και δεν συσπειρώνει τους συναδέλφους, αλλά τους αφήνει στο έλεος των τραπεζιτών. Το πιο σημαντικό είναι ότι η ΟΤΟΕ δεν κάνει καμιά προσπάθεια να συνδεθεί με τους αγώνες άλλων κλάδων αυτό το διάστημα της κρίσης, κι έτσι μας φέρνει αντιμέτωπους με τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Ό,τι θέλουμε για μας, το θέλουμε για όλους!
  • Σήμερα θα έπρεπε ενάντια στο ασφαλιστικό έκτρωμα που φέρνει η κυβέρνηση, η ΟΤΟΕ να συντονιστεί με αγωνιζόμενους κλάδους και να οργανώσει ένα δυναμικό αγώνα, αφού θίγονται συντριπτικά οι εργαζόμενοι στις τράπεζες. Αντίθετα, δεν έχει πάρει καμιά πρωτοβουλία και ακολουθεί το σχεδιασμό της απαξιωμένης ΓΣΕΕ.
  • Συγχρόνως σε όλο αυτό το αρνητικό πλαίσιο, παρατηρούμε την αμείωτη εκχώρηση τραπεζικών εργασιών σε «εξωτερικούς συνεργάτες» και την επέκταση του απαράδεκτου φαινομένου των επινοικιαζομένων, που εκτελούν καθαρά τραπεζικές εργασίες. Τι έκανε η ΟΤΟΕ ενάντια σε αυτές τις πρακτικές και όλες τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις που υπονομεύουν το κλάδο και τους μελλοντικούς όρους εργασίας μας; Ούτε καν το έθεσε προς διαβούλευση ….

 

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες

Η Αγωνιστική Συνεργασία στην ΟΤΟΕ, και τον Γενάρη διαχώρισε τη θέση της απέναντι στο προτεινόμενο πλαίσιο, και στο τελευταίο Γενικό Συμβούλιο κατήγγειλε τη σύμβαση υποταγής και τη μεθόδευση. Αφού άφησαν να λήξει η σύμβαση και να βρεθούμε λίγο πριν τη λήξη της μετενέργειας, έκαναν μυστικές διαβουλεύσεις με τους τραπεζίτες και κατέληξαν στα ελάχιστα. Μια σύμβαση που βολεύει τους τραπεζίτες. Προτείναμε γενικές συνελεύσεις παντού, και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να αποφασίσουν την αγωνιστική διεκδίκηση μιας αξιοπρεπούς κλαδικής σύμβασης. Με αυξήσεις στους μισθούς, μείωση του χρόνου εργασίας, ρήτρα μη απολύσεων πραγματική, μια σύμβαση που να πιάνει όλους τους εργαζόμενους, κι όχι να αφήνει απέξω χιλιάδες συναδέλφους με ελαστικές εργασιακές σχέσεις.

Δεν μας προκαλεί εντύπωση ότι με την αποδοχή της σύμβασης, το μπλοκ ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-Εργοδοτικοί συνδικαλιστές έδειξαν συνέπεια στην γνωστή γραμμή «δεν αμφισβητούμε τα Μνημόνια και Μένουμε Ευρώπη πάση θυσία». Ούτε μας εκπλήσσει η στάση των συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ,  οι οποίοι συντάχθηκαν με την παραπάνω λογική. Μας δημιουργεί όμως εντύπωση η σύμβαση να υποστηρίζεται από συνδικαλιστές της ΛΑΕ, οι οποίοι στα λόγια καταφέρονται ενάντια στην ακολουθούμενη πολιτική των μνημονίων.

Εμείς γνωρίζουμε ότι τίποτα δεν πρόκειται να μας χαριστεί και ο μόνος τρόπος να έχουμε πραγματικές κατακτήσεις, ιδίως στη σημερινή ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου στον κόσμο της εργασίας, είναι η συγκρότηση ενός ταξικού εργατικού συνδικαλισμού, που με τη συσπείρωση, την οργάνωση, την αλληλεγγύη και τη μαχητικότητά του θα σηκώσει το γάντι και θα αρθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Αυτό το μέτωπο όμως δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να προκύψει μέσα από τον εργοδοτικό κρατικό συνδικαλισμό των ΠΑΣΚΕ ΔΑΚΕ και λοιπών κυβερνητικών, δεν μπορεί να γεννηθεί μέσα από τις διαπραγματεύσεις στα γραφεία και τους διαδρόμους, δεν μπορεί να ανασάνει μέσα στις γραφειοκρατικές ιεραρχικές δομές των οργάνων, όπως η ΟΤΟΕ και τα πρωτοβάθμια σωματεία στις τράπεζες. Μπορεί να προκύψει μόνο από την δραστηριοποίηση των συναδέλφων, την ενεργοποίηση των επιτροπών καταστημάτων, την σύγκλιση συνελεύσεων στους χώρους δουλειάς  και την οργάνωση για τη μάχη που είναι προ των πυλών: τον αγώνα για επιχειρησιακές συμβάσεις και τη μεγάλη μάχη του ασφαλιστικού που μας αφορά όλους!

Απρίλης 2016

http://pantrapezikosxhma.blogspot.gr/

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

31ο Συνέδριο ΟΤΟΕ: ΑΝΑΓΚΗ ΑΛΛΑΓΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΣΕ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΤΑΞΙΚΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ

Νοεμβρίου 27, 2015 at 7:42 πμ (Συνδικάτα, Τράπεζες)

Οι κυρίαρχοι οικονομικοί κύκλοι και οι απολογητές της εφαρμοζόμενης πολιτικής προσπαθούν να συσκοτίσουν τις πραγματικές αιτίες της παρατεταμένης καταστροφής που συνεχίζεται για 6η χρονιά στη χώρα. Από τη μεγάλη εικόνα μέχρι την καθημερινή πραγματικότητα που ζούμε, είναι φανερό το εξής: καταρχήν η παγκόσμια οικονομία δε μπορεί να ανακάμψει ουσιαστικά από την καπιταλιστική κρίση του 2007-2008 παρά τον πακτωλό χρήματος που έχει διοχετευθεί στις αγορές και την ολομέτωπη επίθεση στην εργασία. Από το 2007 συνολικά 62 τρις (!) δολάρια διοχετεύθηκαν στις αγορές (27 τρις σε δημόσιο χρέος και 35 τρις σε ιδιωτικό), γεγονός που σταθεροποιεί προσωρινά την παγκόσμια οικονομία αλλά συγχρόνως εγκυμονεί νέες φούσκες και κρίσεις. Συγχρόνως, η κλασσική απάντηση στις δομικές καπιταλιστικές κρίσεις που είναι η επίθεση στην εργασία και τα κοινωνικά δικαιώματα δημιουργεί υπόβαθρο για κοινωνικές εξεγέρσεις, αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος, ενώ θέτει στο περιθώριο όσους προκρίνουν πολιτικές της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας. Στα παραπάνω πλαίσια, δεν είναι παράξενο να οξύνονται οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και συγκρούσεις, όπως και να επεκτείνεται η αυταρχικοποίηση και η αναίρεση δημοκρατικών δικαιωμάτων.

Ο ελληνικός καπιταλισμός αποτέλεσε τον αδύναμο κρίκο σε αυτή τη συγκυρία, γεγονός που επιτάθηκε από την υιοθέτηση του ευρώ και τις αντιδραστικές πολιτικές που επέβαλαν οι αστικές τάξεις τη Ευρωπαϊκής Ένωσης στη χώρα. Όσοι είχαν αυταπάτες για τη φύση της ΕΕ και καλλιεργούσαν προσδοκίες είτε για υιοθέτηση «κευνσιανών» είτε για πιο φιλολαϊκές πολιτικές, εντός της ΕΕ και του Ευρώ, προσγειώθηκαν ανώμαλα στη σκληρή πραγματικότητα. Σήμερα, είναι φανερό ότι δύο δρόμοι ανοίγονται. Η πλήρης υποταγή στα αντιδραστικά σχέδια, που κύριο στόχο έχουν να πληρώσουμε οι εργαζόμενοι το λογαριασμό, ή ο δρόμος της ρήξης με την ΕΕ, τους ξένους δανειστές και την εγχώρια ολιγαρχία.

Έτσι, συνεχίζεται ο αντεργατικός οδοστρωτήρας και τα «μέτρα σωτηρίας» που παίρνονται με πρόσχημα την αποπληρωμή του χρέους, το οποίο όλο και αυξάνεται ωστόσο. Η αλλαγή πολιτικού διαχειριστή, με τον ερχομό στην εξουσία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, και το ξεπούλημα της λαϊκής ετυμηγορίας και του συντριπτικού ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, εξυπηρετεί την αστική πολιτική σε αγαστή σύμπνοια με τα κοράκια της ΕΕ κι της ΕΚΤ. Το 3ο μνημόνιο, πεντακομματικό αυτή τη φορά, ύψους 86 δις, επιβλήθηκε με διαδικασίες εξπρές, ήδη έχουν ψηφιστεί αντεργατικοί νόμοι στη βουλή, και αν εφαρμοστεί στο σύνολό του θα έχει ως αποτέλεσμα ένα πραγματικό εφιάλτη για τους εργαζόμενους και το λαό: διάλυση ασφαλιστικού συστήματος με αύξηση ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση στα 62 και στα 67, συντάξεις πείνας για όλους, τεράστια φορολεηλασία (αύξηση ΦΠΑ, ΕΝΦΙΑ, αύξηση φόρων), απελευθέρωση απολύσεων και διατήρηση της κατάργησης συλλογικών συμβάσεων στον ιδιωτικό τομέα, διάλυση δημόσιου τομέα (υγεία, παιδεία, πρόνοια), αύξηση ανεργίας και θέσεις εργασίας – ψίχουλα για νέους και παλιούς, ιδιωτικοποιήσεις όλων των δημόσιων τομέων και ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας σε ιδιώτες (λιμάνια, αεροδρόμια, ΟΣΕ – ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΕΥΑΘ, ΟΤΕ, ΔΕΗ κλπ), κατασχέσεις μισθών και συντάξεων, πλειστηριασμοί σπιτιών και πρώτης κατοικίας.

 

ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑ

 

Μεγάλο κομμάτι του 3ου μνημονίου μεταξύ κυβέρνησης και Τρόικας αφορά τον τραπεζικό τομέα, ο οποίος διανύει την τρίτη φάση ενός σκανδάλου. Ο ελληνικός λαός επιβαρύνθηκε με 40 δις χρέος (από τα 201 δις εγγυήσεων και λοιπών ενισχύσεων που έχουν δοθεί συνολικά από το κράτος στις τράπεζες από το 2008), προκειμένου να παραμείνουν ιδιωτικές και οι αποτυχημένοι τραπεζίτες στις θέσεις τους. Σήμερα, 9 μήνες μετά τα περίφημα «στρες τεστ» της ΕΚΤ που διαβεβαίωναν για την φερεγγυότητα των τραπεζών, αποδεικνύεται ότι οι τράπεζες είναι χρεωκοπημένες, τα 40 δις έγιναν καπνός, και απαιτείται νέα ανακεφαλαιοποίηση με ενίσχυση επιπλέον περίπου 7-9 δις από το κράτος. Ο ελληνικός λαός, αλλά και οι ευρωπαϊκοί, έχουν πληρώσει με αιματηρά μέτρα τη διάσωση των τραπεζών, που παραμένουν σε ιδιωτικά χέρια και καλύπτουν σκάνδαλα, φούσκες, θαλασσοδάνεια κλπ. Οι υποστηρικτές της ιδιωτικής πρωτοβουλίας αποδεικνύονται κρατικοδίαιτοι, αφού οι ιδιωτικές τράπεζες ζουν χάρη στο κρατικό χρήμα που λαμβάνουν!

Το 3ο μνημόνιο προχωρά την αντιδραστική αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος, με εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ήδη διαφαίνεται η προτίμηση για παράδοση των τραπεζών σε τιμή ευκαιρίας σε ξένα funds. Οι τράπεζες θα ελέγχονται πλέον από τους δανειστές, αφού το ΤΧΣ και οι διοικήσεις θα διορίζονται από ΕΚΤ και ΕΕ. Ακόμη όμως και με την νέα ανακεφαλαιοποίηση το προβλήματα των τραπεζών δεν έχουν λυθεί, ούτε το τραπεζικό σύστημα πρόκειται να λειτουργήσει, όπως διακηρύσσουν οι απολογητές της εφαρμοζόμενης πολιτικής και των τραπεζιτών. Αντίθετα, προκειμένου να κερδοσκοπήσουν οι ντόπιοι και ξένοι τραπεζίτες θα επιδιωχθεί νέα μείωση «λειτουργικού κόστους», δηλαδή θα κτυπηθούν οι εργαζόμενοι, καθώς και επιθετική διαχείριση του χαρτοφυλακίου. Δηλ. αναδιάρθρωση των κόκκινων δανείων (πιθανή ρευστοποίηση και πώληση σε funds) στεγαστικών και επιχειρηματικών, απελευθέρωση των πλειστηριασμών και μη προστασία της Α΄ κατοικίας, διαδικασίες εξπρές για κατασχέσεις – πλειστηριασμούς. Θυμίζουμε το παράδειγμα της Ισπανίας, όπου το 2014 έγιναν 35.000 εξώσεις Ά κατοικίας.

Η ΟΤΟΕ όλο το προηγούμενο διάστημα μέχρι και σήμερα στηρίζει με προκλητικό τρόπο τις σκανδαλώδεις ανακεφαλαιοποιήσεις και τις τράπεζες, μέχρι και με πανστρατιές υπέρ των ΑΜΚ, όπως πχ στην ΕΤΕ το 2013. Μας απομόνωσε από την κοινωνία, μη καταγγέλλοντας το τίμημα που πληρώνει ο λαός για να καλυφθούν οι ζημιές των τραπεζών, μη καλώντας σε μέτωπο ενάντια στην πολιτική Τρόικας και κυβερνήσεων. Καλλιεργούσε τη λογική ότι «για να έχουμε δουλειά», πρέπει να στηριχτούν με όποιο τρόπο και κόστος διοικήσεις των τραπεζών, ζητώντας «οι τράπεζες να παραμείνουν στους ιδιώτες» και ταυτιζόμενη με τα συμφέροντα των τραπεζών, κρύβοντας όλες τις δυσμενείς επιπτώσεις που ήδη έχουμε βιώσει. Παρότι τα ασφαλιστικά ταμεία, και τα ταμεία των τραπεζοϋπαλλήλων, έχουν δεχθεί συντριπτικό πλήγμα από το PSI, τις ανακεφαλαιοποιήσεις και τις συμμετοχές στις ΑΜΚ για στήριξη των τραπεζών, με απώλεια εκατοντάδων εκατομμυρίων λόγω του τζογαρίσματος σε τραπεζικές μετοχές (ΛΑΚ, ΤΥΠΕΤ, ΤΑΠΕΤΕ κλπ), η ΟΤΟΕ (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΙ) δεν έχει ψελλίσει ούτε μια αντίδραση σε αυτό το έγκλημα που πλήττει εν ενεργεία και συνταξιούχους, στο οποίο είναι συνυπεύθυνη, αφού συχνά οι συνδικαλιστές της ψήφιζαν αυτές τις αποφάσεις.

Σήμερα, η ίδια παραδέχεται ότι μέσα στην τετραετία 2011-2015 χάθηκαν 20.000 θέσεις εργασίας, ακόμη και με απολύσεις στις συνεταιριστικές τράπεζες αλλά και «εθελούσιες απολύσεις» σε άλλες τράπεζες (πχ. Ελληνική, Πειραιώς, Citibank κλπ). Εξακολουθεί δε την ίδια στιγμή να υπάρχει αλώβητο ένα μεγάλο κομμάτι γιάπηδων μεγαλοστελεχών τεχνοκρατών, που απολαμβάνει παχυλούς μισθούς και προκλητικά προνόμια, ενώ δεν είναι λίγες και οι εταιρείες που έχουν προνομιακή επιχείρηση σε ένα πάρτι εκατομμυρίων. Το συνδικαλιστικό κίνημα των τραπεζοϋπαλλήλων θα έπρεπε να αντισταθεί στο σχέδιο αναδιάρθρωσης του τραπεζικού συστήματος που θα το πληρώσουν τα λαϊκά στρώματα, να διεκδικήσει πέρασμα του τραπεζικού συστήματος σε δημόσια ιδιοκτησία με εργατικό-κοινωνικό έλεγχο στην υπηρεσία του λαού και όχι των κερδοσκόπων και των τραπεζιτών, να συντονιστεί με όλο το εργατικό και λαϊκό κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς σπιτιών και απειλή του λαϊκού εισοδήματος.

 

ΑΡΝΗΤΙΚΟΣ Ο ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΗΣ ΟΤΟΕ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

 

Οι εργασιακές σχέσεις στον κλάδο συνέχισαν να αλλάζουν σε αντιδραστική κατεύθυνση την προηγούμενη 3ετία. Εκτός από την τεράστια μείωση θέσεων εργασίας, στις τράπεζες εργάζεται μεγάλο ποσοστό με ελαστικές εργασιακές σχέσεις (συμβασιούχοι, ατομικές συμβάσεις, ενοικιαζόμενοι, προγράμματα ΕΣΠΑ κλπ), η εντατικοποίηση και οι απλήρωτες υπερωρίες έχουν γίνει καθημερινό φαινόμενο, περισσότεροι συνάδελφοι εργάζονται και Σάββατα – απογεύματα, σε πολλές τράπεζες υπήρξαν θέματα με άδειες (Probank, Εθνική, Πειραιώς κλπ). Οι μισθοί έχουν υποστεί σοβαρές μειώσεις, 10% λόγω της κλαδικής σύμβασης του 2013, κι επιπλέον 10-25% με ατομικές ή επιχειρησιακές συμβάσεις (Εμπορική, Εθνική κλπ). Στο ασφαλιστικό, οι τραπεζοϋπάλληλοι έχουν υποστεί συντριπτικό χτύπημα, καθώς εκτός από την αύξηση ορίων ηλικίας και τη μείωση συντάξεων που πλήττουν όλους τους εργαζόμενους και εμάς, αφού όλοι πλέον για κύρια σύνταξη βρίσκονται στο ΙΚΑ, έχουν προκύψει σοβαρά προβλήματα με τα επικουρικά ταμεία του κλάδου. Το ΤΑΠΙΛΤΑΤ βρίσκεται στα πρόθυρα διάλυσης, το επικουρικό ταμείο της ΕΤΕ κινδυνεύει από τα σχέδια αναδιάρθρωσης, το ταμείο αυτασφάλειας της ΕΤΕ αποφάσισε μείωση του εφάπαξ 38%, το ταμείο εφάπαξ της Ιονικής καταρρέει και το ΕΛΕΜ της ΑΤΕ κινδυνεύουν τα αποθεματικά του. Το ίδιο όσον αφορά τον κλάδο υγείας, με κορυφαία αρνητική στιγμή το κλείσιμο του ΤΥΠΑΤΕ. Όλα τα μέτρα του 3ου μνημονίου για το ασφαλιστικό και την υγειονομική περίθαλψη, και ειδικά η σχεδιαζόμενη ενοποίηση κύριας και επικουρικής σύνταξης, διαμορφώνουν ένα πλαίσιο όπου δεν χωράει εξαιρέσεις, ξεχωριστά ταμεία. Θα επηρεαστεί όλος ο κλάδος συντριπτικά με δραματικές επιπτώσεις, αν δεν ανατρέψουμε με πανεργατικό αγώνα τις σχεδιαζόμενες ρυθμίσεις σε όλα τα επίπεδα.

Η ΟΤΟΕ, ως κυρίαρχο συνδικαλιστικό όργανο του τραπεζικού κλάδου, φέρει βαριές ευθύνες για όλα τα παραπάνω και τη συνεχιζόμενη χειροτέρευση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Η επικράτηση του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού σφράγισε όλες τις επιλογές της ηγεσίας της. Δεν προκήρυξε απεργία ούτε για να διεκδικήσει καλύτερη κλαδική σύμβαση, συναινώντας στην εργασιακή ειρήνη και σταθερότητα που επιζητούσαν οι τραπεζίτες τις εποχές των ανακεφαλαιοποιήσεων, ακολουθώντας την απαξιωμένη ΓΣΕΕ όλο το διάστημα των μνημονίων. Από τη μια καλλιεργούσε αυταπάτες και τη λογική ότι «ενώ όλοι οι άλλοι κλάδοι πλήττονται από τα βάρβαρα μέτρα, εμείς θα εξαιρεθούμε», από την άλλη καλλιεργούσε το φόβο και την αποδοχή του μη χείρον βέλτιστον με τη λογική ότι «υπάρχουν και χειρότερα, ας υποστούμε μια μείωση, είναι δύσκολο το περιβάλλον κλπ». Το αποτέλεσμα από τη λανθασμένη αυτή τακτική το βιώνουμε όλοι μας. Η ΟΤΟΕ του ΝΑΙ σε ΟΛΑ ήταν σε ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας με τις κυβερνήσεις και τους τραπεζίτες, δεν είναι αφελείς, επίτηδες βάζουν πλάτη να περνούν τα μέτρα χωρίς να σείεται αγωνιστικά ο κλάδος, δεν διεκδικούν κλαδική, αρνούνται τη κλιμάκωση όταν κρίνονται σοβαρά ζητήματα του κλονισμού των κυβερνήσεων ή ανατροπής των μέτρων, καλλιεργώντας αυταπάτες ότι «θα προσφύγουν στα δικαστήρια»!

Χαρακτηριστικό είναι ότι δεν προκήρυξε καν μια αγωνιστική κινητοποίηση στο 3ο μνημόνιο τον Ιούλιο και Αύγουστο, ενώ ψηφίζονταν σοβαρά αντεργατικά μέτρα που έπλητταν τους τραπεζοϋπαλλήλους (ασφαλιστικό, φορολογικά, ιδιωτικοποιήσεις, ευρωπαϊκή οδηγία για τράπεζες). Κορυφαίο ατόπημα και δώρο στο σύστημα ήταν η υποστήριξη του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του Ιουλίου και η συμπόρευση με το ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ, τις προτάσεις των δανειστών και τη λογική των μνημονίων.

Στο θέμα της κλαδικής σύμβασης, συμφώνησε στις απαιτήσεις των τραπεζών για μειώσεις μισθών και παράταση ωραρίου, χωρίς να εξασφαλίσει καν ρήτρα μη απολύσεων. Απαίτησε δε εκβιαστικά από τους Συλλόγους Εθνικής και Εμπορικής να πάρουν πίσω τη ρήτρα για μη περαιτέρω μείωση μισθών από την κλαδική, με αποτέλεσμα να υποστούν επιπλέον μειώσεις 10%. Δεν έχει αντιταχθεί στη σωρεία ελαστικών εργασιακών σχέσεων στις τράπεζες, καθώς ένα μεγάλο ποσοστό δεν υπάγεται σε συλλογικές συμβάσεις, ενώ το φαινόμενο των ενοικιαζόμενων εργαζόμενων παίρνει τρομακτικές διαστάσεις. Τα σωματεία της αρνούνται στην πλειοψηφία τους να εντάξουν αυτούς τους εργαζόμενους στα σωματεία, αφήνοντάς τους όμηρους της εργοδοσίας και ασυνδικάλιστους. Δεν προσπάθησε καν να αντισταθμίσει τις τραγικές συνέπειες των εθελουσιών, ανοίγοντας το δρόμο να θεσμοθετηθούν οι εκβιαστικές αποχωρήσεις, ενώ δεν έχει ζητήσει τα χρήματα που οφείλουν οι τράπεζες από τις εθελούσιες βάσει νόμων. Δεν έχει στηρίξει τους εργαζόμενους από την πρ. Probank, που φορτώθηκαν μετοχοδάνεια για την ΑΜΚ της τράπεζας, και τώρα είναι όμηροι της ΕΤΕ που αρνείται να τα διαγράψει.

Στο θέμα του ασφαλιστικού, αφού έχει αποδεχτεί τους προηγούμενους αντιασφαλιστικούς νόμους, έχει σιωπήσει σε ύποπτο βαθμό στις επιχειρούμενες αλλαγές του 3ου μνημονίου, που πλήττουν συντριπτικά τον κλάδο όσον αφορά τα όρια ηλικίας (αύξηση από 2-15 χρόνια) και τις μειώσεις συντάξεων, καθώς και την ενοποίηση των ταμείων. Φέρει βαριές ευθύνες για τη νομιμοποίηση του θνησιγενούς ΕΤΑΤ, κατά του οποίου είχε γίνει η μεγάλη απεργία του 2005, ορίζοντας εκπρόσωπο της ΟΤΟΕ στο ΔΣ του Ταμείου. Όσον αφορά τα ταμεία της ΕΤΕ, καλλιεργεί την εξαίρεση και παζαρεύει με τη Διοίκηση να εξασφαλίσει χρηματοδότηση, οι συνταξιούχοι ζητούν προνομιακή εξαίρεση από την εισφορά 4-6 % που νομοθετήθηκε με το 3ο μνημόνιο, ενώ συναίνεσε στην αρνητική εξέλιξη στο Ταμείο Αυτασφάλειας, όπου οι ίδιοι οι συνδικαλιστές των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν μείωση 40% για να γίνει η εθελουσία. Στο θέμα του ΤΑΠΙΛΤΑΤ, δεν έχει πάρει θέση, τη στιγμή που ο εργοδοτικός Σύλλογος της Alpha Bank δρομολογεί τη διάλυσή του και στρέφει τους συναδέλφους σε ιδιωτικό ασφαλιστήριο. Με λίγα λόγια, στο Ασφαλιστικό έχει αποδεχθεί την ουσία του μνημονιακού πλαισίου, δεν υπερασπίζεται πλέον τα δικαιώματα σε Κύρια και Επικουρική Σύνταξη, και έχει διολισθήσει στην αποδοχή μοντέλων Επαγγελματικών ή Ιδιωτικών Ταμείων! Εδώ και λίγο καιρό δε, προβάλει ως στόχο μια συμφωνία για ιδιωτικό ασφαλιστήριο υγείας (με κάλυψη μικρού μόνο μέρους της ιατρικής δαπάνης), ως λύση στην ένταξη της συντριπτικής πλειοψηφίας των συναδέλφων στον ΕΟΠΥΥ, αντί να διεκδικήσει μαζί με όλη την εργατική τάξη ποιοτικές υπηρεσίες δημόσιας υγείας και ακυρώνοντας και την απόφαση του προηγούμενου συνεδρίου για Ενιαίο Ταμείο Υγείας.

Όλη η προηγούμενη στάση της ομοσπονδίας συμπυκνώνεται στις τελευταίες σοβαρές εξελίξεις. Ενώ η κλαδική σύμβαση λήγει στις 31/12/2015, κι ενώ τα σχέδια αναδιάρθρωσης των τραπεζών του Νοεμβρίου αναφέρουν ότι μετά τις ανακεφαλαιοποιήσεις θα έρθει μείωση του κόστους εργασίας, δηλαδή των μισθών και των θέσεων εργασίας, με κλείσιμο δεκάδων καταστημάτων, δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός και πρόταση για διεκδίκηση κλαδικής σύμβασης – ούτε στο συνέδριο! με διασφάλιση θέσεων εργασίας και ανάκτηση των μισθολογικών απωλειών. Αν λήξει και μετέλθουμε στη μετενέργεια, σε συνδυασμό με τα σχέδια της κυβέρνησης για απελευθέρωση μαζικών απολύσεων ως τον Μάρτη, το πλαίσιο θα είναι τόσο ασφυκτικό που οι πιθανότητες για θετική έκβαση θα είναι πολύ μικρές, με κύρια ευθύνη στην ομοσπονδία. Ήδη, οι τράπεζες της Ευρώπης προχωρούν σε μαζικές απολύσεις. Η ΟΤΟΕ αντίθετα, πρώτα στηρίζει τις ανακεφαλαιοποιήσεις και μετά θα ασχοληθεί με την κλαδική σύμβαση και την απειλή των θέσεων εργασίας..

Τέλος, το συνέδριο διεξάγεται ξανά ερήμην των συναδέλφων του κλάδου, σε πολυτελή ξενοδοχεία όταν οι εργαζόμενοι στενάζουν, ενώ οι κρίσιμες εξελίξεις επιτάσσουν την ενημέρωση και συμμετοχή των εργαζόμενων, για αγωνιστικές αποφάσεις και αλλαγή πορείας. Ωστόσο, η ΟΤΟΕ προτιμά να μη ζητά επικύρωση των θέσεών της από τους εργαζόμενους με αποφάσεις συνελεύσεων, με έκτακτες εκλογές αντιπροσώπων.

 

ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΚΛΑΔΟ

 

Η σημερινή συνδικαλιστική ηγεσία όλα δείχνουν ότι δεν μπορεί ούτε θέλει να οργανώσει τους τραπεζουπαλλήλους σε ταξική αγωνιστική κατεύθυνση, για να αποκρουστεί η τεράστια επίθεση που αναμένεται να κορυφωθεί το επόμενο διάστημα. Με λογική κομματικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, συμβιβασμού και παζαριών να αποσπάσουμε κανένα ψίχουλο, υποταγής στα συμφέροντα των εργοδοτών, συμφωνίας στην επικράτηση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων και κατακερματισμού στον κλάδο, συναίνεσης στην αποπληρωμή του δυσβάσταχτου χρέους και στην πολιτική της ΕΕ και του Ευρώ ενάντια στο λαό, είναι σίγουρο ότι θα μετρήσουμε νέες πολύ μεγάλες ήττες.

Απαιτείται ριζική στροφή στους στόχους πάλης, εναντίωση στον πραγματικό εχθρό, το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που μοιράζει τον πλούτο στα χέρια λίγων και καταδικάζει τους πολλούς στη φτώχεια και τη δουλεία. Να μην αποδεχτούμε ότι «δεν υπάρχει άλλος δρόμος», όπως μας λένε Τρόικα, κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ. Απαιτείται σύγκρουση εφ΄ όλης της ύλης με το κεφάλαιο και το πολιτικό του προσωπικό, την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και όλα τα μνημονιακά κόμματα νέα και παλιά, τους νεοναζιστές που καλλιεργούν το μίσος ενάντια στους φτωχούς ξένους και στηρίζουν τους ντόπιους εφοπλιστές. Να αντιπαλέψουμε την τρομοκρατία του μονόδρομου, της υποταγής στις διαταγές των αγορών και των δανειστών, της συνδιαχείρισης μήπως πάρουμε κανένα ψίχουλο. Καθένας καταλαβαίνει ότι μέσα στην ΕΕ και το Ευρώ δεν υπάρχει περιθώριο για το παραμικρό εργατικό και λαϊκό δικαίωμα, κλαδικές συμβάσεις, αξιοπρεπείς μισθοί και συντάξεις, δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα, μείωση της ανεργίας, αγροτική παραγωγή, ούτε καν δημοκρατία. Τα λεφτά για τις συντάξεις δίνονται στο χρέος, τα λεφτά για τα νοσοκομεία και τα σχολεία δίνονται στις τράπεζες, τα λιμάνια μέχρι και ο φυσικός πλούτος χαρίζονται στους ιδιώτες, ντόπιους και ξένους.

Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να αναδιοργανωθεί ριζικά. Με ενεργό συμμετοχή των εργαζομένων στη βάση, με τη δημοκρατία των γενικών συνελεύσεων, τον οριζόντιο συντονισμό των πρωτοβάθμιων σωματείων και των επιτροπών αγώνα, τη συλλογική προσπάθεια και όχι την ανάθεση στους “εκπροσώπους”. Να σταματήσει η πολυδιάσπαση των πολλών Συλλόγων σε ένα όμιλο, για να κρατάνε τις καρέκλες, άμεσες ενέργειες της ΟΤΟΕ για ενοποίηση. Κανένας συνάδελφος ασυνδικάλιστος, κανένας εργαζόμενος με ελαστικές εργασιακές σχέσεις εκτός σωματείων. Η πρότασή μας, είναι σύγκληση έκτακτων Γ. Συνελεύσεων για κάθε σοβαρό ζήτημα, εκλογές στους συλλόγους κάθε 2 χρόνια, κατάργηση της πολύχρονης απαλλαγής των εκπροσώπων από την εργασία, επαναλειτουργία του θεσμού των περιφερειακών συνελεύσεων και των περιφερειακών παραρτημάτων της ΟΤΟΕ. Τη στιγμή που υπάρχουν μόνο 5 τράπεζες, επιμένουμε ότι πρέπει να συζητηθεί η δημιουργία ενός κλαδικού συνδικάτου στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, με τοπικά παραρτήματα ανά νομούς, και μέλη όλους τους εργαζόμενους στον κλάδο.

Να ξεκόψουμε με τις λογικές του παρελθόντος που μας έφεραν ως εδώ, καθένας να στηρίζει τον εργοδότη και την κυβέρνησή του, ενός συνδικαλισμού στους διαδρόμους της βουλής να παζαρεύει εξαιρέσεις, ενός εργατικού κινήματος που δεν θα τολμάει να θίγει τα ιερά και τα όσια του συστήματος. Να συντονιστούμε με όλους τους αγωνιζόμενους κλάδους, σε ένα μεγάλο πανεργατικό μέτωπο αγωνιστικής ρήξης και ανατροπής, πραγματικής εργατικής αντιπολίτευσης, που θα ξεσηκώνει τους χώρους δουλειάς, θα δοκιμάζει δυναμικές μορφές ανυποχώρητου αγώνα, θα κατεβάζει διακόπτες και θα έχει πραγματικές δυνατότητες νίκης. Είναι επείγουσα η ανάγκη να ανατρέψουμε τον υποταγμένο συνδικαλισμό σε σωματεία, ΟΤΟΕ και ΓΣΕΕ.

Την πρότασή μας αυτή την καταθέτουμε ως Αγωνιστική Συνεργασία στην ΟΤΟΕ σε όλους τους αντιπροσώπους του συνεδρίου, αλλά και σε όλους τους εργαζόμενους του κλάδου ανοιχτά, με κάλεσμα να αποδυναμωθούν οι δυνάμεις των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-Εργοδοτικών. Για να επιτευχθεί όμως το τελευταίο, χρειάζεται αλλαγή πορείας και από τις δυνάμεις που επικαλούνται τον ταξικό προσανατολισμό του εργατικού κινήματος. Η Ενωτική Ριζοσπαστική Παρέμβαση στην ΟΤΟΕ δεν πήρε σαφείς αποστάσεις από την νεοφιλελεύθερη κυβερνητική πολιτική και σε κρίσιμες αποφάσεις τη στήριξε, όπως πχ όταν συμφώνησαν να δοθούν τα διαθέσιμα των ασφαλιστικών ταμείων στο χρέος το Μάιο. Ακόμη και όσοι διαφοροποιούνται στα λόγια από αυτή την πορεία συνεχίζουν να συντάσσονται οργανωτικά με τις φιλοκυβερνητικές δυνάμεις. Από την άλλη το Αγωνιστικό Μέτωπο, με τη κομματική σεχταριστική λογική του ΠΑΜΕ και την άρνηση για κοινή δράση, δεν πείθει ότι επιδιώκει πραγματικά μια αλλαγή πορείας στον κλάδο, επιλέγοντας ακόμη και ανίερες συμμαχίες προκειμένου να εξασφαλίζει τη συμμετοχή του στα προεδρεία των Συλλόγων και της Ομοσπονδίας.

 

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΕΝΑ ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

 

  • Άμεση υπογραφή κλαδικής σύμβασης. Αυξήσεις στους μισθούς για να ζούμε αξιοπρεπώς από τη δουλειά μας, να πάρουμε πίσω όσα έχουμε χάσει. Κανένας εργαζόμενος χωρίς συλλογική σύμβαση, όχι στις ατομικές συμβάσεις. Ρήτρα μη απολύσεων, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Όχι στη σύνδεση μισθών – αποδοτικότητας, κατάργηση της στοχοθεσίας. Πενθήμερο 7ωρο 35ωρο, προσλήψεις και μείωση του χρόνου εργασίας για να μειωθεί η ανεργία. Υπεράσπιση των κανονισμών εργασίας και οργανισμών Προσωπικού που υπήρχαν πριν την εφαρμογή των Μνημονίων. Όχι στις διακρίσεις εις βάρος των νέων εργαζόμενων. Να επαναπροσληφθούν οι συνάδελφοι των συνεταιριστικών τραπεζών. Καμιά απλήρωτη υπερωρία. Όχι στις ελαστικές εργασιακές σχέσεις. Να σταματήσει το σκλαβοπάζαρο των ενοικιαζόμενων, συμβασιούχων, πρακτικάριων. Ίσα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα για όλους.
  • Κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων και διατάξεων που διαλύουν τις συλλογικές συμβάσεις και τα εργατικά δικαιώματα. Όχι στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας.
  • Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων. Καμιά μείωση στις συντάξεις, σύνταξη στα 55 και στα 30 χρόνια δουλειάς, για να βρίσκουν δουλειά οι νέοι εργαζόμενοι. Αποκατάσταση των απωλειών από το PSI και τις ανακεφαλαιοποιήσεις. Καταλογισμός των ποινικών ευθυνών. Μείωση των υψηλών εργατικών εισφορών, αντίθετα να μη μειωθούν οι εργοδοτικές εισφορές. Να αποδοθούν οι οφειλές των τραπεζών στα ταμεία, να επιστραφούν τα κλεμμένα. Αποκλειστικά δημόσια, καθολική κοινωνική ασφάλιση. Όχι στα επαγγελματικά ταμεία και τα ιδιωτικά ασφαλιστήρια.
  • Καμιά ιδιωτικοποίηση, άμεση ή έμμεση (ΣΔΙΤ, εργολαβίες). Κατάργηση του ΤΑΙΠΕΔ, όχι στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Αποκλειστικά δημόσια βασικά κοινωνικά αγαθά (ενέργεια, νερό, συγκοινωνίες, υγεία, εκπαίδευση κλπ) ενάντια στην απελευθέρωση των αγορών και τους νόμους των ανταγωνισμού που προωθούν το κεφάλαιο και η ΕΕ.
  • Μείωση των φόρων στα λαϊκά στρώματα. Βαριά φορολογία του κεφαλαίου και της εκκλησίας. Πραγματικό πέρασμα στο Δημόσιο όλων των τραπεζών χωρίς αποζημίωση και επιβάρυνση για το λαό με εργατικό – λαϊκό έλεγχο. Παλεύουμε ενάντια στους πλειστηριασμούς, τις κατασχέσεις. Προστασία της Α΄ κατοικίας.
  • Δημοκρατία στους χώρους δουλειάς. Πλήρης προστασία της συνδικαλιστικής δράσης. Ανεξαρτησία των συνδικάτων από κράτος και εργοδοσία. Κατάργηση των δυνάμεων καταστολής (ΜΑΤ, ΔΕΛΤΑ).
  • Ανατροπή της πολιτικής του μαύρου μετώπου κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ και της κυβερνητικής πολιτικής. Παύση πληρωμών, διαγραφή του χρέους. Απειθαρχία, ρήξη, έξοδος από ΕΕ, Ευρωζώνη και ΝΑΤΟ.

Αγωνιστική Συνεργασία στην ΟΤΟΕ

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΓΙΑ ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΟΤΟΕ – ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΣΕΕ

 

ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ (ΠΕΙΡΑΙΩΣ) ΠΟΛΥΧΡΟΝΗΣ ΝΙΚΟΣ (ΕΘΝΙΚΗ)
ΚΑΛΠΑΚΙΔΟΥ ΕΛΠΙΔΑ (ALPHA BANK) ΠΟΥΛΑΡΙΚΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ (ALPHA BANK)
ΚΟΚΚΙΝΑΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ (ΠΕΙΡΑΙΩΣ) ΤΡΥΦΕΡΟΥ ΕΥΓΕΝΙΑ (ΕΘΝΙΚΗ)
ΚΟΥΚΟΥΝΟΣ ΑΡΗΣ (ΕΘΝΙΚΗ) ΤΣΑΚΙΡΗΣ ΒΙΚΤΟΡΑΣ (ΑΤΤΙΚΗΣ)
ΞΙΦΑΡΑ ΜΑΡΙΑ (ΕΘΝΙΚΗ) ΤΣΙΓΚΑΝΟΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ (ΕΘΝΙΚΗ)
ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ (ALPHA BANK)  

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Χείρα βοηθείας στις τράπεζες, εις βάρος του λαού!

Νοεμβρίου 9, 2015 at 10:25 μμ (Τράπεζες)

Με την ίδια χρεοκοπημένη συνταγή, συνεχίζει και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το έργο που έχουν ξεκινήσει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, σε πλήρη συμφωνία με ΕΕ και ΕΚΤ. Κάνει ακριβώς ό,τι είχε καταγγείλει σαν αντιπολίτευση. Ανακεφαλαιοποιεί τις τράπεζες με τα λεφτά του ελληνικού λαού, και τις παραδίδει στους ιδιώτες, γιατί στην ΕΕ απαγορεύεται να υπάρχουν δημόσιες τράπεζες, να τις ελέγχει η κοινωνία, να πληρώνει το κεφάλαιο για τις ζημιές του..

Δύο χρόνια μετά την προηγούμενη ανακεφαλαιοποίηση, κι ενώ το ελληνικό δημόσιο αναμένεται να ζημιωθεί κατά 35 δις συνολικά (καθώς μόνο το ¼ των 50 δις αναμένεται να επιστραφεί), δίνουν άλλα 25 δις από τα 86 δις του 3ου μνημονίου, και παραδίνουν τις τράπεζες στους ιδιώτες, Έλληνες και ξένους. Από το 2008 έχουν επιδοτηθεί με περίπου 201 δις ευρώ (εγγυήσεις, ζεστό χρήμα, αναβαλλόμενος φόρος), που τα έχει πληρώσει η εργατική τάξη με βάρβαρα αντεργατικά μέτρα και τρία μνημόνια.  Από την άλλη, χαρίζουν τα εκατοντάδες εκατομμύρια που χρωστούν στις τράπεζες καναλάρχες, μεγαλοεκδότες, κόμματα κλπ.

ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ, ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ ψήφισαν με συνοπτικές διαδικασίες το νόμο για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, από κοινού με άλλα αντεργατικά μέτρα για να δοθεί η δόση των 2 δις. Η ανακεφαλαιοποίηση θα δώσει τη χαριστική βολή στα λαϊκά στρώματα, καθώς θα πλήξει πολύπλευρα την κοινωνία. Οι τράπεζες χαρίζονται στους ιδιώτες και στην Τρόικα!

  • Τα αποτελέσματα των stress tests από την αμερόληπτη Blackrock, έδειξαν ότι οι κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών είναι 14,4 δις, που σύμφωνα με το νόμο θα καλυφθούν κατά 10 δις από το ΤΧΣ και κατά 4,4 από τους ιδιώτες που θα καλύψουν τις ΑΜΚ. Βέβαια, το 2014 τα ίδια stress tests είχαν βγάλει τις τράπεζες χωρίς προβλήματα! Oι τράπεζες θα παραμείνουν ιδιωτικές, ενώ το ποσοστό του ΤΧΣ μετά τις ΑΜΚ δε θα ξεπερνάει το 25-30%. Οι μετοχές του ΤΧΣ θα είναι ενέχυρο στο νέο ΤΑΙΠΕΔ, μαζί με όλα τα δημόσια περιουσιακά στοιχεία ύψους 50 δις συνολικά που ξεπουλιούνται για το χρέος!
  • Το ΤΧΣ πλέον ελέγχεται από τους δανειστές, καθώς ESM και ΕΚΤ θα διορίζουν την πλειοψηφία της Εκτελεστικής Επιτροπής και της Επιτροπής Επιλογής. Αυτοί με τη σειρά τους θα διορίζουν και τις διοικήσεις των τραπεζών. Οι εκπρόσωποι δε του ΤΧΣ θα έχουν όλοι τις απολαβές του Διοικητή της Τράπεζας Ελλάδος, δηλαδή χιλιάδες ευρώ!
  • Διευκολύνεται η είσοδος των ξένων επενδυτών στις τράπεζες, καθώς τις παίρνουν σε τιμή ευκαιρίας. Άλλωστε, όσοι μπήκαν στις ΑΜΚ του 2013 έχουν χάσει 90% τα κεφάλαιά τους. Ήδη διεθνή funds παρελαύνουν στις οικονομικές ιστοσελίδες. Ξένα ιδιωτικά κεφάλαια θα επιχειρήσουν να βάλουν χέρι σε ότι έχει απομείνει (ακίνητα από α΄ κατοικία μέχρι επιχειρήσεις, οικόπεδα, γη). Θα «επενδύσουν» στα φιλέτα με ότι αυτό σημαίνει για εργαζόμενους σε υπερδανεισμένες επιχειρήσεις.
  • Η ανακεφαλαιοποίηση θα πλήξει τα ασφαλιστικά ταμεία, που έχουν μετοχές και ομόλογα στις τράπεζες, και το ελληνικό δημόσιο, αντίστοιχη ζημιά με το PSI. Ήδη, το κούρεμα ομολόγων που προτείνει η Πειραιώς και η Alpha Bank, η πρώτη απόπειρα bail-in, το αποδεικνύει. Η περίπτωση του ΤΣΜΕΔΕ, που το 2013 έβαλε 400 εκ ευρώ και σήμερα έχει 17 εκ στην Τράπεζα Αττικής, ή και του ΤΥΠΕΤ που το 2013 έβαλε 2.675.000 € στην ΑΜΚ της ΕΤΕ και σήμερα η αξία συνολικά ανέρχεται σε περίπου 350.000, το επιβεβαιώνουν. Το ίδιο και  με το κούρεμα καταθέσεων από 1/1/16, καθώς ασφαλιστικοί οργανισμοί έχουν καταθέσεις πάνω από100.000 ευρώ. Καμία εξαίρεση δεν προβλέπεται γι αυτούς.
  • Μέσα στο μήνα θα έρθει νέος νόμος για τα κόκκινα δάνεια, που φτάνουν τα 107 δις. Ήδη τον Ιούλιο, οι αλλαγές στο δικονομικό κώδικα έγιναν  προς όφελος των τραπεζών, για να γίνονται οι πλειστηριασμοί και οι κατασχέσεις με φαστ τρακ διαδικασίες. Η Α΄ κατοικία πλέον δεν  προστατεύεται από 1/11. Όλα δείχνουν ότι θα πουλήσουν ή θα αναδιαρθρώσουν δάνεια μικρών επιχειρήσεων, που θα φέρει κλείσιμο επιχειρήσεων και απολύσεις εργαζομένων, που δεν θα έχουν ούτε καν προβάδισμα στις απαιτήσεις. Η τιτλοποίηση δανείων σε μη τραπεζικούς ομίλους είναι εφιαλτικό σενάριο. Από την άλλη, με μαζική εκστρατεία εκφοβισμού στην κοινωνία μέσω των συστημικών ΜΜΕ, προσπαθούν να στραγγίσουν τους φτωχούς μικροοφειλέτες να πουλήσουν όσο όσο τα σπίτια και ό,τι έχουν.

 

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες

Όλο αυτό το σχέδιο, μεγάλο κομμάτι του 3ου μνημονίου που συμφώνησε η κυβέρνηση με την ΕΕ, συνιστά μια μεγάλη αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος. Οι αλλαγές αυτές θα φέρουν μεγάλη συρρίκνωση και συγκεντροποίηση, ήδη ανακοινώνονται κλεισίματα καταστημάτων, ενώ είναι άγνωστο τι θα γίνει με τις συνεταιριστικές τράπεζες. Μαζί με τα σχέδια αναδιάρθρωσης που στέλνουν οι τράπεζες στην ΕΚΤ, στέλνονται και τα σχέδια που αφορούν το προσωπικό των τραπεζών. Οι νέοι ιδιοκτήτες θα ζητήσουν να απαλλαγούν από συλλογικές συμβάσεις, κανονισμούς εργασίας, μόνιμο προσωπικό, θέλουν να μειώσουν τους μισθούς δραματικά. Η κυβέρνηση σχεδιάζει να φέρει και νόμο για μαζικές απολύσεις, αλλά και για απαγόρευση απεργιών. Υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για τις θέσεις εργασίας! Η Deutsche Bank άλλωστε το Σεπτέμβριο ανακοίνωσε την περικοπή 23.000 θέσεων εργασίας!

    Η ΟΤΟΕ κρατάει εγκληματική στάση ξανά. ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΙ δεν έχουν ψελλίσει ούτε μια αντίδραση στη σκανδαλώδη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Θα μας ζητήσουν να βάλουμε πλάτη, να στηρίξουμε τους τραπεζίτες. Μετά το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, με το να μη καταγγέλλει η ομοσπονδία τις επιπτώσεις στο λαό και να μην καλεί σε ευρύτερο κοινωνικό πανεργατικό μέτωπο ενάντια στις μεθοδεύσεις για απελευθέρωση πλειστηριασμών / κατασχέσεις/ κούρεμα ομολόγων κλπ, μας απομονώνει από την κοινωνία και δίνει πάτημα να μιλάνε για ρετιρέ.

    Ενώ η κλαδική σύμβαση λήγει σε 2 μήνες, και η μετενέργεια κρατάει μόνο 3 μήνες, δεν υπάρχει καμιά πρωτοβουλία να διεκδικηθεί νέα σύμβαση. Από το καλοκαίρι δεν έχει γίνει καμιά συνεδρίαση του Γενικού Συμβουλίου της ΟΤΟΕ – παρότι είχαν κηρύξει στα λόγια διαρκή συνεδρίαση!- καμιά αγωνιστική δράση, ούτε στις καταγγελίες για παραβιάσεις ωραρίων κι απλήρωτες υπερωρίες. Καμιά αναφορά στα μέτρα του 3ου μνημονίου, για ασφαλιστικό, φοροχαράτσια, παρότι πλήττονται συντριπτικά οι τραπεζοϋπάλληλοι. Αντί να αγωνίζονται να μην περάσουν τα βάρβαρα μέτρα, παζαρεύουν κρυφά να εξαιρεθούν οι τραπεζοϋπάλληλοι, συμβάλλοντας στον κοινωνικό αυτοματισμό, και μετά έρχεται η Τρόικα και ζητάει να εφαρμοστούν όλα σε όλους(ταμεία υγείας, εισφορά 1%, περικοπές στους συνταξιούχους κλπ.). Αντί να πάρει πρωτοβουλία προς τα πρωτοβάθμια σωματεία του κλάδου, να ενοποιηθούν, να εγγράψουν τους εργαζόμενους με ελαστικές εργασιακές σχέσεις, να συγκαλέσουν έκτακτες συνελεύσεις, να οργανώσουν τον κλάδο με αγώνες και απεργίες, αφήνουν τις τράπεζες να μην εφαρμόζουν κανονισμούς εργασίας, επιτρέπουν τη διάλυση του κλάδου και τη διάσπαση, σιωπούν σε όλα.

Συνάδελφοι, η μαζική μας συμμετοχή στην απεργία στις 12 Νοέμβρη μπορεί  και πρέπει να είναι μια πρώτη αντίδραση από τους εργαζόμενους στις τράπεζες. Να ενωθούμε με τους εργαζόμενους που αγωνίζονται σε πολλούς κλάδους (λιμάνια, υγεία, παιδεία, δήμοι) και σε ένα μεγάλο πανεργατικό μέτωπο να παλέψουμε να μην περάσουν τα βάρβαρα μέτρα, να ζητήσουμε κλιμάκωση του αγώνα, να περάσουν επιτέλους οι τράπεζες υπό δημόσια ιδιοκτησία και κοινωνικό έλεγχο, όπως και οι επιχειρήσεις νερού, ρεύματος, συγκοινωνιών κλπ.

Να κατεβάσουμε ρολά, να συμμετέχουμε στην απεργιακή συγκέντρωση, να καταλάβουν οι τραπεζίτες απεργία ώστε να καθίσουν στο τραπέζι για υπογραφή συλλογικών συμβάσεων. Τώρα που οι τράπεζες θα προχωρήσουν στις ΑΜΚ, τώρα έχει δύναμη η απεργία μας! Κόντρα στους πουλημένους της ΓΣΕΕ, απεργούμε για μας και τα δικαιώματά μας! Για να ανατρέψουμε την αντεργατική επίθεση, να μπει ένα φρένο, να περάσουμε στην αντεπίθεση και να νικήσουμε!

 

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ 12 ΝΟΕΜΒΡΗ, ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ, ΑΘΗΝΑ ΜΟΥΣΕΙΟ 10.30

http://pantrapezikosxhma.blogspot.gr/

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για τις απολύσεις των συναδέλφων ΜΑΣ

Οκτωβρίου 5, 2015 at 7:51 μμ (Uncategorized)

Πέμπτη, 1/10, κατάστημα Χ, στο κλείσιμο.       Όλα λειτουργούν κανονικά.

Παρασκευή, 2/10, κατάστημα Χ, στο άνοιγμα.      4 από τους 10 είναι ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΙ. Συνολικά, 11 στην Τράπεζα.

Έρχονται, μαζεύουν τα πράγματά τους, η Διοίκηση φροντίζει να αλλάξει κλειδαριές και κωδικούς παρουσία τους για να μην έχουν καμιά αμφιβολία για την απόλυσή τους, κι η ιστορία μιας –εργασιακής- ζωής κλείνει για κάποιους ανθρώπους, άκομψα, άβολα, άγρια και σκληρά, όπως αρμόζει στο μεσαιωνικό καθεστώς των μνημονίων και των capital control.

Αυτό που βιώσαμε, όσοι εργαζόμαστε στα καταστήματα από τα οποία απολύθηκαν οι συνάδελφοί μας, δεν περιγράφεται. Όπως δεν περιγράφεται αναμφίβολα και η κατάσταση που βιώσαμε όλοι οι εργαζόμενοι στην Τράπεζα μαθαίνοντας για τις απολύσεις 11 διπλανών μας ανθρώπων, τους οποίους κάποτε γνωρίσαμε, κάποτε δουλέψαμε μαζί τους ή δεν τους ξέραμε προσωπικά, αλλά ήμασταν βέβαιοι ότι ήταν εκεί. Όπως εμείς. Δουλεύοντας, με την ίδια σιγουριά κι ασφάλεια, κάθε μέρα, όλη μέρα.

11 άνθρωποι λοιπόν. 11 μοναδικές περιπτώσεις, με οικογένειες, υποχρεώσεις, δάνεια, με μία πηγή εσόδων, τη δουλειά τους, βρέθηκαν στο δρόμο από τη μια μέρα στην άλλη. 11 άνθρωποι που έπρεπε το απόγευμα της Πέμπτης να γυρίσουν σπίτια τους και να βρουν το κουράγιο να πουν στους υπερήλικες γονείς τους, στα μικρά παιδιά τους, σε συζύγους, φίλους και γνωστούς, ότι από την επομένη δε θα δουλεύουν. Που κλήθηκαν ακόμα και να δικαιολογήσουν σε γείτονες γιατί δε φεύγουν το πρωί για τη δουλειά. Μετά από κατά μέσο όρο 15 χρόνια δουλειάς στην Τράπεζα. Στα 45 ή τα 55, σε μια οικονομία σε κρίση, όπου η αγορά εργασίας έχει κλείσει προ πολλού. Ενώ οι υποχρεώσεις τρέχουν και είναι ανελαστικές.

Αυτό που καταλάβαμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι είναι το καθεστώς της αβεβαιότητας στο οποίο ζούμε, όσο κι αν νομίζαμε ότι «όλα βαίνουν καλώς» και δε θα βρεθούμε στο δρόμο.

Απ’ τη μια μέρα στην άλλη, κυριολεκτικώς, οι διπλανοί μας απολύθηκαν.

Γιατί;

Γιατί στο μεσαιωνικό καθεστώς των capital control και των μνημονίων δεν υπάρχουν εγγυήσεις δικαιωμάτων για τους εργαζόμενους. Δεν εξετάζεται η ύπαρξη ή μη ενδεχόμενου δόλου, που σε κάθε διαδικασία απονομής ευθυνών συνιστά το καθοριστικό κριτήριο με το οποίο κρίνεται μια παράβαση. Δεν υφίσταται εξατομίκευση. Δεν ισχύει ό,τι προβλέπει το εργατικό δίκαιο κι οι διαδικασίες του πειθαρχικού. Όλα είναι ισοπεδωτικά. Η «λύση σύμβασης» είναι το δεδομένο.

Ας μη γελιόμαστε. Σοβαρά παραπτώματα, εκτός ΠΝΠ, κλείνουν με πειθαρχικά με μικρές ποινές και στις Τράπεζες και σε όλες τις υπηρεσίες. Εμείς όμως, οι τραπεζοϋπάλληλοι, στον καιρό των capital controls καλούμαστε να πληρώσουμε ακριβά τις επιταγές των μνημονίων.

Το ζητούμενο; Να εμπεδωθεί ο φόβος μέσα στον καθένα από μας. Για μια επικείμενη απόλυση, με το παραμικρό ή χωρίς, λόγω αλλαγής συνθηκών. Οι 11 συνάδελφοί μας έγιναν εξιλαστήρια θύματα, για να μάθουμε εμείς πόσο προσωρινοί είμαστε στη δουλειά μας. Για να σκύψουμε το κεφάλι άλλη μια φορά και να πούμε «πάλι καλά». Άνευ όρων και απαιτήσεων. Και, καλούμαστε να το δεχθούμε αυτό, με ανακοινώσεις αποχαιρετισμού από το Σύλλογο…

Ας απαντήσει ο καθένας ειλικρινά, αν θα μπορούσε να είναι στη θέση των 11 συναδέλφων μας.

Όλοι μας βιώσαμε την καθημερινή πίεση μικρο και μεγαλο-καταθετών, απελπισμένων συνταξιούχων και εργαζομένων τις πρώτες μέρες των capital control. Όλοι μας ξέραμε έναν τρόπο για να λειτουργούμε κάθε μέρα. Κι όταν ήρθε η ΠΝΠ, βρεθήκαμε να απολογούμαστε στο κοινό για κάτι το οποίο δεν ήταν δική μας ευθύνη.

Βρεθήκαμε πιεσμένοι, με το μαχαίρι στο λαιμό. Και δεν ξέραμε τι να κάνουμε.

Κανείς δε στάθηκε δίπλα μας. Ανέξοδες βόλτες μεγαλοσυνδικαλιστών στα καταστήματα, δεν προσέφεραν τίποτα. Δεν ήρθαν τα μέλη της Διοίκησης της ΟΤΟΕ ή των Συλλόγων μας να μπουν μπροστά και να εξηγήσουν στο κοινό τι συνέβαινε και να μας προστατεύσουν.

Ούτε καν, όταν απολύθηκαν οι 11 συνάδελφοί μας, δε βγήκε μια στάση εργασίας. Έτσι, συμβολικά. Για να δείξει ότι ο Σύλλογός μας και η ΟΤΟΕ στέκονται στο πλευρό των εργαζομένων και ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΟΤΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙΣ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ ΟΤΑΝ Ο ΔΙΠΛΑΝΟΣ ΣΟΥ ΑΠΟΛΥΕΤΑΙ.

Ζήσαμε το δράμα μας μόνοι μας.

ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ, ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΤΟ ΖΟΥΝ ΟΙ ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΜΑΣ.

Καλούμε στην έμπρακτή στήριξή τους το Σύλλογό μας και την ΟΤΟΕ.

Καλούμε στην κήρυξη άμεσα απεργιακών κινητοποιήσεων για την επαναπρόσληψή τους. ΔΕ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΕΝΩ ΤΟ ΔΙΠΛΑΝΟ ΜΑΣ ΓΡΑΦΕΙΟ ΜΕΝΕΙ ΑΔΕΙΟ. Ενδεχομένως, εκείνοι που αποφάσισαν τις απολύσεις αυτές να μη νοιάστηκαν ποτέ για το διπλανό τους. Ενδεχομένως, να μην ξέρουν τι σημαίνει κατάστημα και καθημερινή εργασία. ΕΜΕΙΣ ΟΜΩΣ ΞΕΡΟΥΜΕ.

Θεωρούμε ότι πρέπει να αναδειχθεί το ζήτημα και να γίνει πολιτικό θέμα με στόχο την επαναπρόσληψη των συναδέλφων μας.

Καλούμε το Σύλλογό μας να στηρίξει οικονομικά τις προσφυγές των συναδέλφων μας στα δικαστήρια. Ο καθένας απ’ αυτούς έχει συμβάλει στο ταμείο του Συλλόγου μερικές χιλιάδες ευρώ. Και όλοι μαζί στηρίζουμε αυτό το ταμείο για να μας εκπροσωπεί ο Σύλλογός μας σε κρίσιμες στιγμές. Θεωρούμε δε αυτονόητο ότι οι συνάδελφοί μας παραμένουν, συμμετέχουν και καλύπτονται από το Σύλλογό μας.

Οι ζωές των ανθρώπων δεν είναι ρήτρα των capital control.

Είναι ζωές. Τελεία και παύλα.

protergat_logo_small

Μόνιμος σύνδεσμος 1 σχόλιο

Τρομοκρατία, εκβιασμοί και παραβίαση της νομοθεσίας (ή κατ’ άλλους η «σύμπνοια των κοινωνικών εταίρων»)

Ιουλίου 31, 2015 at 12:40 πμ (Αττικής)

Η συνεχής επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων και η υπέρμετρη εντατικοποίηση της εργασίας που βιώνουμε ως εργαζόμενοι/ες εδώ κι αρκετά πλέον χρόνια δεν είναι κάτι καινούριο. Η εξαίρεση έχει γίνει πλέον κανόνας και η εργασιακή καθημερινότητα μια διαρκής κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.

Μέχρι τώρα η Τράπεζα φρόντιζε οι αποφάσεις της να κινούνται στα όρια των κανονισμών, προσδίδοντάς τους μια επίφαση νομιμότητας. Έτσι π.χ. οι προφορικές αυθημερόν μετακινήσεις καλύπτονταν εκ των υστέρων με μια ετεροχρονισμένη πράξη της Δ/νσης Ανθρώπινου Δυναμικού και όλα καλά. Το τελευταίο διάστημα ωστόσο παρατηρούμε μια ποιοτική αναβάθμιση στις πρακτικές της Τράπεζας, που φαίνεται ότι έχει πάψει πλέον να δεσμεύεται από οποιοδήποτε κανονιστικό πλαίσιο.

Αναστολή αδειών ή καλοκαιρινή άδεια το φθινόπωρο…

Ενόψει λοιπών των επικείμενων νέων στρες τεστ στα οποία θα υποβληθούν οι ελληνικές τράπεζες συμπεριλαμβανομένης της δικής μας, σε κάποιες διευθύνσεις διοίκησης όπου απασχολείται ένας σεβαστός αριθμός συναδέλφων ανακοινώθηκε η αναστολή των θερινών αδειών μέχρι τον Οκτώβριο.

Τις συνέπειες που είχε αυτή η απόφαση για τους/τις εργαζόμενους/ες εύκολα μπορεί να τις φανταστεί κανείς. Συνέπειες οικονομικές (ακυρώσεις κρατήσεων, εισιτηρίων κλπ), προσωπικές (με τις οικογένειες των συναδέλφων να καταδικάζονται να κάνουν ξεχωριστά διακοπές ή να μην κάνουν και καθόλου), ακόμα και ψυχοσωματικές (καθώς όλοι/ες ξέρουμε πόση σημασία έχει η θερινή άδεια για τη δυνατότητά μας να αποδίδουμε όλο τον υπόλοιπο χρόνο).

Εδώ, ωστόσο, δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με μια επίδειξη αναλγησίας από την πλευρά της εργοδοσίας, αλλά με μια κατάφωρη παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας που επισύρει σειρά κυρώσεων, μεταξύ των οποίων και ποινικές.

Το καθεστώς που διέπει την κανονική άδεια των εργαζομένων προσδιορίζεται από τους νόμους 539/45, 1346/83, 3127/2003, 3227/20004, 3302/2004, 3863/2010, καθώς και από την ΕΓΣΣΕ του 1990. Οι σχετικές διατάξεις δεν είναι απαραίτητο να παρατεθούν εδώ λεπτομερώς. Με μια απλή ανάγνωσή τους καταλαβαίνει κανείς ότι στις επιχειρήσεις όπου η ετήσια κανονική άδεια των πέντε εβδομάδων καταβάλλεται τμηματικά οφείλουν να τηρούνται, μεταξύ άλλων, οι εξής δύο προϋποθέσεις:

  • Οι μισές τουλάχιστον ημέρες της ετήσιας άδειας πρέπει να δοθούν στο διάστημα από την 1η Μαΐου έως την 30η Σεπτεμβρίου
  • Σε αυτές πρέπει να περιλαμβάνεται διάστημα 10 τουλάχιστον συνεχόμενων ημερών

Το θλιβερό κι εξοργιστικό ταυτόχρονα είναι ότι τη σαφή αυτή παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας διεκπεραιώνουν -ενίοτε με αξιοσημείωτη προθυμία- κάποιοι, κατ’ όνομα και μόνο, «συνάδελφοι», μερικοί εξ αυτών μάλιστα και με θεσμική συνδικαλιστική ιδιότητα.

Τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι στους/στις συναδέλφους που έχουν πληγεί από την παράνομη και καταχρηστική αυτή απόφαση της διοίκησης, δίνεται προφορικά μια θολή προοπτική πως αν καταφέρουν να ολοκληρώσουν τη συλλογή και επεξεργασία των στοιχείων που τους έχουν ζητηθεί τότε ίσως τους δοθεί μια εβδομάδα άδειας μέσα στον Αύγουστο. Ενημερώνουμε λοιπόν αυτά τα μεγαλόκαρδα διοικητικά στελέχη ότι δεν πρόκειται για «χάρη» στους/ις εργαζόμενους/ες. Αντίθετα, είναι υποχρέωση της Τράπεζας, σύμφωνα με το νόμο, να δοθούν τουλάχιστον δύο εβδομάδες άδειας (δέκα συνεχόμενες εργάσιμες μέρες) σε κάθε εργαζόμενο/η. Αν θέλουν λοιπόν να πιάσουν το στόχο πρέπει να εντατικοποιήσουν τις προσπάθειές τους…

 

Διπλοβάρδιες για τον εφημερεύοντα τραπεζοϋπάλληλο…

Για να μη μείνουν παραπονεμένοι και οι συνάδελφοι του δικτύου η Τράπεζα προχώρησε και σε άλλη μια καινοφανή ενέργεια. Ένας όχι αμελητέος αριθμός συναδέλφων του δικτύου καλείται, μετά το πέρας των εργασιών των καταστημάτων όπου είναι τοποθετημένοι, να μεταβούν σε άλλα καταστήματα και να κάνουν μια δεύτερη «βάρδια», εισάγοντας έτσι την πρακτική της εφημερίας και στο τραπεζικό σύστημα. Περιττεύει να πούμε ότι για αυτές τις –απογευματινές- μετακινήσεις δεν εκδόθηκε κανενός είδους πράξη από τη Δ.Α.Δ., καθώς αυτές αντιβαίνουν με τρόπο κραυγαλέο κάθε έννοια δικαίου και επισύρουν επίσης με τη σειρά τους κυρώσεις. Και φυσικά, ούτε λόγος για υπερωριακή αμοιβή…

 

Για τις γονικές άδειες: Η ανατροφή των παιδιών είναι υπόθεση των γονιών κι όχι των εργοδοτών

Κι επειδή η εργοδοτική αυθαιρεσία δεν είναι ένα φαινόμενο στιγμιαίο ή παροδικό που συνδέεται αποκλειστικά με τη σημερινή συγκυρία, αλλά αντίθετα έχει εξελιχθεί πλέον σε πάγια πρακτική, θεωρούμε σκόπιμο να αποσαφηνιστούν κάποια πράγματα σχετικά με την άδεια παρακολούθησης σχολικής επίδοσης τέκνων, αυτή που συνηθίζουμε να αποκαλούμε «γονική». Το χειμώνα που μας πέρασε παρατηρήθηκαν κρούσματα αυθαίρετου περιορισμού των αδειών αυτών σε συναδέλφους. Το ζήτημα τέθηκε από πλευράς μας στο Δ.Σ. του ΣΥΤΑ, με το προεδρείο του να αποφεύγει να προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια, διατεινόμενο ότι επρόκειτο για μεμονωμένα περιστατικά τα οποία επιλύθηκαν…

Η αδράνεια αυτή ωστόσο της διοίκησης του Συλλόγου είχε σαν αποτέλεσμα να αποχαλινωθεί εντελώς η πλευρά της εργοδοσίας, παγιώνοντας και αυτή την παράνομη πρακτική. Διαβάζουμε λοιπόν στο σχετικό οδηγό που έχει αναρτηθεί στο σύστημα διαχείρισης αδειών του intranet ότι η συγκεκριμένη άδεια δε χορηγείται στην περίπτωση που ο/η σύζυγος του/της εργαζόμενου/ης είναι συνταξιούχος και δεν εργάζεται.

Το καθεστώς που διέπει τις γονικές άδειες ορίζεται από το νόμο 1483/84, όπως τροποποιήθηκε και εμπλουτίστηκε στη συνέχεια για τον κλάδο μας με όσα ορίζονται από την κλαδική σύμβαση του 1988. Πουθενά σε αυτά τα κείμενα δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά στην παραπάνω εξαίρεση που αυθαίρετα εισάγει η Τράπεζα. Τουναντίον, επειδή υπήρξαν κι άλλοι πονηροί εργοδότες που θέλησαν να ερμηνεύσουν τους νόμους κατά το δοκούν, με το άρθρο 4 της ΕΓΣΣΕ του 2008-9 ορίστηκε ΡΗΤΑ ότι η άδεια χορηγείται ανεξαρτήτως του αν ο/η σύζυγος εργάζεται ή όχι.

Ένας Σύλλογος που θα εκπροσωπούσε πραγματικά τα συμφέροντα των εργαζομένων θα έπρεπε να είχε παρέμβει αποφασιστικά για να αποτρέψει κάθε τέτοια καταπάτηση των δικαιωμάτων μας εν τη γενέσει της. Όμως η διοίκηση του Συλλόγου μας προτιμά δυστυχώς να αφήνει τους εργαζόμενους έρμαια απέναντι στις διαθέσεις της εργοδοσίας, παρεμβαίνοντας επιλεκτικά και σε ατομική βάση με τη λογική του ρουσφετιού και της διαμεσολάβησης, για να συντηρεί έτσι τις πελατειακές σχέσεις εξάρτησης με τις οποίες ελέγχει τον πληθυσμό των εργαζομένων στην Τράπεζα.

Ως συμβολή από την πλευρά μας στο ξεκαθάρισμα του τοπίου, επισυνάπτουμε την έγκυρη κωδικοποίηση της νομοθεσίας περί αδειών, όπως έχει συνταχθεί από το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ, αναμένοντας τη διόρθωση από πλευράς της Τράπεζας της αντίστοιχης δικής της που βρίθει από κενά και ανακρίβειες. Καλό θα ήταν η Τράπεζα να απασχολήσει για λίγο τους νομικούς της συμβούλους ώστε να αποκατασταθεί η νομιμότητα. Αν αυτοί δεν μπορούν να κάνουν αυτά τα απολύτως αυτονόητα, ας απευθυνθεί στη διοίκηση του ΣΥΤΑ για να της δανείσει τους δικούς της νομικούς συμβούλους. Δεν θα είναι η πρώτη φορά άλλωστε…

clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για τη φιέστα της ΟΤΟΕ

Ιουνίου 22, 2015 at 2:00 πμ (Συνδικάτα, Τράπεζες)

Οι εργοδότες δεν έχουν καμιά θέση στα σωματεία μας!

 

Προκαλεί για άλλη μια φορά η ηγεσία της ΟΤΟΕ το κοινό αίσθημα των τραπεζοϋπάλληλων,  και όχι μόνο. Αντί να οργανώσει τον κλάδο για τα χιλιάδες εργασιακά προβλήματα, την κλαδική σύμβαση που λήγει σε λίγους μήνες, το ασφαλιστικό, τις εργασιακές σχέσεις, διοργανώνει επίσημες εκδηλώσεις – φιέστες σε ξενοδοχεία, καλώντας να χαιρετίσουν οι εκπρόσωποι των εργοδοτών!

Το διήμερο 17-18 Ιουνίου, συγκεκριμένα, η ΟΤΟΕ καλεί σε εκδήλωση για τις εργασιακές σχέσεις, το τραπεζικό σύστημα και το ασφαλιστικό, στην οποία θα χαιρετίσουν πρώτοι η Πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών, Λ. Κατσέλη, και οι Πρόεδροι των ΓΣΕΒΕΕ και ΕΣΕΕ. Βέβαια, για «ξεκάρφωμα» βάζουν και τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλο, που ουδεμία σχέση έχει με την εργατική τάξη εδώ και χρόνια, καθώς ως εργατοπατέρας έχει γίνει Διευθυντής στο βαθμό και έχει  διατελέσει σε ΔΣ επιχειρήσεων. Μάλιστα, μόλις δήλωσε πανηγυρικά ότι ζήτησε από την κυβέρνηση και «πέτυχε» την παράταση για 3 μήνες της εθνικής συλλογικής σύμβασης και των μισθών πείνας των 511 ευρώ!

Αλήθεια, γιατί συνάδελφοι της ΟΤΟΕ δεν καλέσατε και τον Πρόεδρο του ΣΕΒ, να μη μείνει κανείς παραπονεμένος από τους εργοδότες; Αν ακούγεται γελοίο, μάλλον συμφωνούμε ότι το να καλούνται να μιλήσουν για τα εργασιακά αυτά θέματα σε εκδήλωση  συνδικαλιστικής ομοσπονδίας αυτοί που ευθύνονται για τη διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος, τη διάλυση ουσιαστικά των συλλογικών συμβάσεων και τις συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα που επικρατούν στις εργασιακές σχέσεις είναι απαράδεκτο.

Τη στιγμή που υπάρχουν απολυμένοι συνάδελφοι, μειωμένοι μισθοί , κανονισμοί εργασίας και επιχειρησιακές συμβάσεις που καταστρατηγούνται, χιλιάδες συνάδελφοι στον κλάδο, ενοικιαζόμενοι, που εργάζονται με ελαστικές εργασιακές σχέσεις και οι οποίοι δεν ανήκουν καν στην ΟΤΟΕ,  ασφαλιστικά ταμεία υπό κατάρρευση από την αντεργατική πολιτική κεφαλαίου, κυβερνήσεων και ΕΕ, η ΟΤΟΕ αποσκοπεί με αυτήν την πρωτοβουλία, σύμφωνα με το δελτίο τύπου, στην «έναρξη ενός ουσιαστικού διαλόγου (!!!), με πρακτικές λύσεις, ρεαλιστικές και προωθητικές ιδέες» με τους εκπροσώπους της εργοδοσίας!

Δεν είναι τυχαίο ότι η σπουδαία αυτή εκδήλωση θα λάβει χώρα εργάσιμη μέρα πρωί, φοβούμενοι οι συνδικαλιστές της ΟΤΟΕ μην έρθουν τραπεζοϋπάλληλοι και γιουχάρουν, αλλά και γιατί δεν ενδιαφέρονται αν θα παρευρεθούν συνάδελφοι. Η ομοσπονδία αποδεικνύει πόσο μακριά βρίσκεται από τους χιλιάδες τραπεζοϋπαλλήλους, αφού όλα αυτά τα χρόνια ταυτίστηκε με τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό, ξεπουλώντας τα εργατικά μας δικαιώματα, απουσιάζοντας από τους αγώνες, ελαχιστοποιώντας τις απεργίες, για το «καλό των τραπεζών».

Και σήμερα, ενώ η κλαδική σύμβαση λήγει τον Δεκέμβριο, οι επιχειρησιακές συμβάσεις επίσης λήγουν σε πολλές τράπεζες, ο κλάδος υποφέρει από την έλλειψη προσωπικού μετά τις εθελουσίες, το ασφαλιστικό καταρρέει και όλα δείχνουν ότι έρχονται νέα μέτρα (ΦΠΑ, αύξηση ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση, μειώσεις σε κύριες και επικουρικές συντάξεις, ιδιωτικοποιήσεις κλπ), η ομοσπονδία αρνείται να οργανώσει τον κλάδο και να σχεδιάσει αγωνιστική δράση.

Όχι σ αυτόν τον προσχηματικό διάλογο, έναρξη των αγώνων, οργανωμένα και αποφασιστικά! Ανασυγκρότηση τώρα του συνδικαλιστικού κινήματος, σε ταξική βάση και με κριτήριο τα εργατικά συμφέροντα και μόνο, με τους εργαζόμενους να έχουν αποφασιστικό ρόλο και λόγο, για την αντεπίθεση που έχουμε ανάγκη.

 

http://pantrapezikosxhma.blogspot.gr/

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Πρωτοβουλία για ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών για ΕΛΠΕ

Ιουνίου 5, 2015 at 3:13 μμ (Εργατικά)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Σύντροφοι εργάτες!

Το 1992 στο δυστύχημα που έγινε στα διυλιστήρια της ΠΕΤΡΟΛΑ του Λάτση, 14 άνθρωποι βρήκαν φρικτό θάνατο ενώ 24 τραυματίστηκαν.

Δύο χρόνια μετά και ενώ όλα βοούσαν για τις ευθύνες τις εταιρείας, όλοι οι υπεύθυνοι αθωώθηκαν! Ακόμη και το πόρισμα του δυστυχήματος δεν είδε ποτέ το φως της δημοσιότητας.

 

Φέτος, στις 8 Μαΐου, 23 χρόνια μετά το ατύχημα αυτό, 6 εργάτες τραυματίζονται βαριά στις εργασίες συντήρησης που γίνονται στις δεξαμενές. Μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές τέσσερεις από τους τραυματισμένους εργάτες έχουν πεθάνει. Η απίστευτη ένταση εργασίας με 12ώρες και 16ωρες βάρδιες σε συνδυασμό με την αντικατάσταση του έμπειρου προσωπικού που απολύθηκε με εθελούσιες τα τελευταία 3 χρόνια οδήγησαν στο ατύχημα.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, οι εργάτες που τους χώρισε από το κεφάλαιο σε έλληνες και ξένους, σε μόνιμους και επινοικιαζόμενους εργολαβικούς τους ένωσε πάλι το ίδιο το κεφάλαιο με τόσο οδυνηρό τρόπο. Οι εργάτες των ΕΛΠΕ, Μπάμπης Δευτεραίος, ο Ραμτάν Ντελιλάϊ, ο Αντώνης Αβράμπου και ο Κώστας Μαγκούρας δεν θα ξαναχωρίσουν ποτέ πια…

Αυτές ακριβώς τις εργασιακές συνθήκες που οδήγησαν τους εργαζόμενους στο θάνατο, στο πλαίσιο εργασιακών σχέσεων που έχουν εγκαθιδρύσει το βασίλειο της αυθαιρεσίας στην παραγωγή, αντί να καταργηθούν άμεσα, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ τις διαπραγματεύεται με τους «θεσμούς» στην ΕΕ και το ΔΝΤ.

 

Την Πέμπτη 4 Ιουνίου στη σύσκεψη που καλέστηκε από την Πρωτοβουλία γι ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών για το νέο έγκλημα του κεφαλαίου αποφασίσαμε να σπάσουμε την εκκωφαντική σιωπή της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας γύρω από το εργοδοτικό έγκλημα. Εργαζόμενοι και άνεργοι εργατικές συλλογικότητες και σχήματα συγκροτήσαμε την «Πρωτοβουλία Ενάντια στα Εργοδοτικά Εγκλήματα». Πήραμε αποφάσεις για κινητοποιήσεις ώστε να αποκαλυφθούν οι ευθύνες των φυσικών και ηθικών αυτουργών αλλά και η κυβερνητική υποκρισία.

Όμως σε αυτή τη σοβαρή κατάσταση όπου θρηνούμε ήδη τέσσερα φρικτά δολοφονημένα αδέρφια μας μια κινητοποίηση αυτοεπιβεβαίωσης έχει μικρή αξία πρακτικά. Ο αγώνας για την δικαίωση των νεκρών αδελφών μας και η παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων ο αγώνας για την προστασία της ζωής της εργατικής τάξης θα πρέπει να συνεχιστεί μέχρι την δικαίωσή του. Μέχρι να δικαστούν και να καταδικαστούν οι υπεύθυνοι του εγκλήματος μέχρι να ληφθούν μέτρα για την προστασία της ζωής των εργατών ο αγώνας μας δεν θα σταματήσει.

 

Την Παρασκευή 5 Ιουνίου στις 6.30μμ καλούμε σε μαζική συμμετοχή στην συγκέντρωση και διαδήλωση στα Προπύλαια ώστε να καταγγείλουμε το έγκλημα του κεφαλαίου.

Την Δευτέρα 8 Ιουνίου στις 6 πμ καλούμε σε μαζικό μοίρασμα ανακοίνωσης και μπροστά στην πύλη των ΕΛΠΕ και την ίδια μέρα στις 6 μμ καλούμε τους εργαζόμενους στα διυλιστήρια κάθε εργαζόμενο και άνεργο κάθε εργατική και πολιτική συλλογικότητα στο Πολυτεχνείο αίθουσα Γκίνη σε νέα σύσκεψη για παραπέρα κλιμάκωση του αγώνα.

 πρωτοβουλία ενάντια στα εργοδοτικά εγκλήματα

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Η τοποθέτησή μας στη Γ.Σ. του Στλλόγου της 27-05

Ιουνίου 4, 2015 at 11:17 μμ (Αττικής)

Συνέλευση φέτος σε παρόμοιες συνθήκες με πρόπερσι, ενόψει ΑΜΚ. Στην προηγούμενη με όποιες επιφυλάξεις και διαφωνίες είχαμε συναινέσει, κάνοντας εξαίρεση στον κανόνα που για εμάς είναι ότι η περιουσία των ασφαλιστικών ταμείων είναι ένας κουμπαράς για τα γηρατιά των εργαζομένων και την αντιμετώπιση των ασθενειών τους και δεν προορίζονται ούτε για χρηματιστηριακό τζόγο ούτε για χρηματοδότηση επιχειρήσεων. Στην προηγούμενη συγκυρία ωστόσο είδαμε τη συμμετοχή στην ΑΜΚ ως ένα διαπραγματευτικό χαρτί για την επίλυση ενός συνολικού πακέτων ζητημάτων μας που εκκρεμούσαν επί χρόνια. Θυμίζω ότι στην ίδια συνέλευση είχε τεθεί επίσης προς έγκριση η πρόταση για τη μετεξέλιξη του οικοδομικού συνεταιρισμού σε ένα λογαριασμό που θα εξυπηρετούσε στεγαστικές ανάγκες των εργαζομένων και η οποία υπερψηφίστηκε ομόφωνα, ενώ ευθύς μετά την ολοκλήρωση της αύξησης θα έμπαιναν στο τραπέζι και όλες οι υπόλοιπες εκκρεμότητες –αδιάθετα υπόλοιπα αδειών, εκκρεμείς προαγωγές, συμβιβαστική επίλυση του ΛΑΚ 1 κλπ.

Η πραγματικότητα τελικά μας διέψευσε όλους και όχι με ευθύνη των εργαζομένων. Η ομόφωνη απόφαση των συναδέλφων για τον οικοδομικό γράφτηκε τελικά εκεί που δεν πιάνει μελάνι , ενώ όλα τα υπόλοιπα ζητήματα παραπέμφθηκαν στις καλένδες, να αναφέρονται μια στο τόσο στις εθιμοτυπικές συναντήσεις του ΔΣ με τον εκάστοτε διευθύνοντα και πέραν τούτου ουδέν. Αντίθετα η σπουδή του προεδρείου του ΣΥΤΑ αμέσως μετά την επιτυχή ανακεφαλαιοποίηση ήταν να καλέσει τη διοίκηση να προβεί στην «αναγκαία» εθελούσια καθώς η προτεραιότητα ήταν η μείωση του λειτουργικού-μισθολογικού κόστους για την τράπεζα προκειμένου αυτή να παραμείνει ανταγωνιστική σε σχέση με τις υπόλοιπες. Με το ίδιο άλλωστε σκεπτικό είχε υπογραφτεί για πρώτη φορά και επιχειρησιακή σύμβαση με μειώσεις, με τη διαφορά βέβαια ότι στην περίπτωση αυτή ακολουθήσαμε την πεπατημένη που είχαν ακολουθήσει άλλα πρωτοβάθμια σωματεία του κλάδου ενώ αντίθετα πρέπει να είμαστε -αν όχι το πρώτο τότε- ένα από τα ελάχιστα σωματεία στα χρονικά που καλούσε την εργοδοσία του να προβεί σε εθελούσιες απολύσεις. Γιατί αν δε θέλουμε να παίζουμε με τις λέξεις, οι εθελούσιες στην ουσία αποτελούν απολύσεις όπου απλά πετώντας τους εργαζόμενους εκτός δουλειάς τους δίνουν κι ένα μαξιλαράκι μερικών χιλιαδων ευρώ για να είναι λιγότερο οδυνηρή η πτώση.

Ωστόσο οι εθελούσιες δεν αφορούν μόνο τους συναδέλφους που αποχώρησαν, οι παρενέργειές τους επηρεάζουν και εμάς που παραμείναμε. Προειδοποιούσαμε ήδη από τότε για τις επιπτώσεις, την υπέρμετρη εντατικοποίηση, την επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων με τη διεύρυνση των ελαστικών μορφών απασχόλησης , με βασικότερη όλων το πλήγμα που θα επέφεραν στα ασφαλιστικά μας ταμεία. Επειδή μολονότι ο νόμος ορίζει ότι στις εθελούσιες οι τράπεζες οφείλουν να καλύπτουν τις ασφαλιστικές εισφορές που χάνονται από τα ταμεία λόγω της πρόωρης εξόδου των ασφαλισμένων, οι τράπεζες συνολικά –συμπεριλαμβανομένης της δικής μας- προτιμούν να τον αγνοούν, γλιτώνοντας έτσι αρκετά εκατομμύρια ευρώ και βελτιώνοντας οπωσδήποτε ακόμα περισσότερο την ανταγωνιστικότητά τους. Η εφαρμογή του νόμου δεν απαιτεί κανενός είδους επαναστατικό συνδικαλισμό ούτε προϋποθέτει ανατροπή του καπιταλισμού, για παράδειγμα να πούμε ότι στον ΟΤΕ που τρέχει αντίστοιχο πρόγραμμα, η διοίκησή του αναλαμβάνει κανονικά την υποχρέωση κάλυψης των διαφυγουσών εισφορών όπως έχει κάνει και στο παρελθόν. Όταν όμως στον κλάδο μας συνολικά κυριαρχεί ο εργοδοτικός συνδικαλισμός με τα σωματεία να αποτελούν το μακρύ χέρι των διοικήσεων και να έχουν κυρίαρχο μέλημα το «να μην πληρώσει η τράπεζά μας», τότε ακόμα και τα αυτονόητα αναιρούνται.

Στην παρούσα λοιπόν η πρόταση για συμμετοχή του ΛΑΚ και του Συλλόγου στην ΑΜΚ έρχεται αυτή τη φορά μέσα σε ένα διαφορετικό πακέτο. Η μόλις προ τριετίας αναλογιστική μελέτη της Prudential που καταδείκνυε τη βιωσιμότητα του ΛΑΚ 2 και τη δυνατότητα του να παρέχει εφάπαξ και στον τελευταίο ασφαλισμένο είναι πλέον μια ανάμνηση παλιά κλεισμένη μέσα στο συρτάρι, λόγω της αφαίμαξης από τις διαφυγούσες εισφορές και της ραγδαίας υποτίμησης της αξίας του χαρτοφυλακίου του.  Καλούμαστε τώρα να συναινέσουμε σε μια νέα αφαίμαξη, να γράψουμε μια ακόμη σελίδα στη μακρόχρονη πρακτική της καταλήστευσης των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων- για να μη μας τα πάρουν ας τα δώσουμε μόνοι μας. Τώρα λοιπόν που δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για κοροϊδία οι συνέπειες είναι ευκρινείς. Η συμμετοχή του ΛΑΚ στην ΑΜΚ θα σημάνει περαιτέρω πετσόκομμα των ασφαλιστικών μας παροχών, το μέγεθος του οποίου θα καθοριστεί από μια νέα αναλογιστική μελέτη, σύμφωνα με την οποία το εφάπαξ που θα μας αναλογεί θα είναι οι εισφορές μας συν κάποια τοκάκια. Σύνταξη από την Generali, περίθαλψη σε ευρω-δήθεν άθλια θεραπευτήρια μπακάλικα υπηρεσιών υγείας και πάει λέγοντας.

Εδώ να κάνουμε και μια παρένθεση για να αποδομήσουμε επιτέλους και το μύθο της «επιστημονικής ουδετερότητας» των αναλογιστικών μελετών. Οι αναλογιστικές μελέτες είναι πολιτικά κατευθυνόμενες με προδιαγεγραμμένα αποτελέσματα. Όπως ήταν και τα greek statistics με τα οποία μπήκε η Ελλάδα στην ΟΝΕ, όπως ήταν και η τεχνητή ανάλογα με τον τρόπο υπολογισμού διόγκωση του δημοσίου χρέους με την οποία επιβλήθηκε η ένταξη της Ελλάδας στους μηχανισμούς στήριξης, όπως είναι και τα διαβόητα πρωτογενή πλεονάσματα. Από εκεί και πέρα η στάση απέναντι στα συμπεράσματα που προκύπτουν από τις μελέτες αυτές καθορίζεται από το στρατόπεδο στο οποίο ανήκει κανείς. Όσοι ανήκουν στο εργατικό στρατόπεδο συσπειρώνονται γύρω από την άποψη πως τα βάρη της κρίσης δεν πρέπει να τα πληρώσουν οι εργαζόμενοι. Όσιοι ανήκουν στο εργοδοτικό στρατόπεδο υποστηρίζουν ότι τα βάρη της κρίσης πρέπει να «μοιραστούν δίκαια» και αφού κλείσουν προκλητικά τα μάτια στο συσσωρευμένο στα χέρια λίγων κοινωνικό πλούτο, υποστηρίζουν πως αναπόφευκτα πρέπει να περικοπούν ασφαλιστικά δικαιώματα διότι τα ταμεία δε βγαίνουν, δεν είναι βιώσιμα.

Για εμάς η κοινωνική ασφάλιση δεν είναι παραχώρηση, είναι δικαίωμα . Οι εργαζόμενοι είμαστε οι παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου και από την εργασία μας βγαίνουν όλα τα κέρδη τα οποία είτε μετατρέπονται σε κεφάλαιο είτε χρησιμοποιούνται για την προκλητική παρασιτική διαβίωση των καπιταλιστών. Το να μπορεί ο εργαζόμενος να ζήσει αξιοπρεπώς στα γεράματά του είναι στοιχειώδες δικαίωμα που δεν πρέπει να επιτρέψουμε να μπει σε καμιά λογιστική ή δημοσιονομική ζυγαριά. Τα κοινωνικοασφαλιστικά δικαιώματα διαμορφώθηκαν μέσα από σκληρούς αγώνες κι όχι μέσα από τον κοινωνικό εταιρισμό. Οι αστοί αναγκάστηκαν να τα αναγνωρίσουν, δεν τα παραχώρησαν . Δεν επιτρέπεται στο όνομα της κρίσης -για την οποία σίγουρα οι εργαζόμενοι δεν είναι υπεύθυνοι- να δεχόμαστε ως φυσιολογικό τον ακρωτηριασμό αυτών των δικαιωμάτων. Τα κοινωνικοασφαλιστικά δικαιώματα συναρτώνται με τις ανάγκες διαβίωσης εργαζομένων και συνταξιούχων κι αυτό ποτέ δεν πρέπει να εγκαταλειφθεί.

Εκτός από την άμεση προοπτική περικοπής του εφάπαξ, τελευταία προέκυψε και μια ακόμη χειρότερη που βάζει στον πάγκο του χασάπη τα πάντα-ΛΑΚ 1,2 και 3 (το τελευταίο μολονότι η καθαρά ανταποδοτική-αποταμιευτική του φύση δεν δημιουργεί κανενός είδους ελλείμματα και ανάγκη μελλοντικών προβλέψεων), οικοδομικό, κανονισμό εργασίας, συλλογικές συμβάσεις- μέσα από μια περίεργη τριγωνική συναλλαγή μεταξύ διοίκησης τράπεζας, διοίκησης συλλόγου και του νομικού γραφείου που μας εκπροσωπεί εδώ και πολλά χρόνια. Λέγαμε ότι έχουν δει πολλά τα μάτια μας και δύσκολα πλέον θα υπάρξει μια εξέλιξη που θα μας ξαφνιάσει αλλά η αποκάλυψη αυτής της συνεργασίας μας σόκαρε. Η θέση μας για τα άπειρα ηθικά και ουσιαστικά ζητήματα που προκύπτουν –άσχετα αν η σύμβαση αυτή τελικά ακυρώθηκε για άσχετους λόγους- ίσως να μην έχει και τόση σημασία. Ο ποινικός κώδικας ωστόσο είναι αρκετά σαφής.

Δικηγόρος  ή  άλλος  νομικός παραστάτης που βλάπτει με πρόθεσή του εκείνον, των  συμφερόντων  του  οποίου  έχει  αναλάβει  τη  νομική προστασία,  ή  που  στην  ίδια ένδικη υπόθεση βοηθεί με συμβουλές ή με παροχή  υπηρεσίας  και  τους  δύο  διαδίκους,  είτε  ταυτόχρονα   είτε διαδοχικά,  τιμωρείται  με φυλάκιση μέχρι τριών ετών. Αν όμως ενήργησε αφού  συνεννοήθηκε  με  αυτούς  που  έχουν   αντίθετα   συμφέροντα   ή επιδιώκοντας  κέρδος   τιμωρείται   με   φυλάκιση  τουλάχιστον   τριών μηνών.

Εδώ δηλαδή έχουν διαπραχθεί παραβάσεις του κοινού ποινικού δικαίου. Αλλά καταλαβαίνετε για το καλό της τράπεζας και κατ΄ επέκταση της εθνικής οικονομίας προκρίνεται το κουκούλωμα. Όπως το έθεσε κι ο πρόεδρος του ΣΥΤΑ, μη μας πιάνει «ηθικολαγνεία». Μπορώ να τον καθησυχάσω πάντως, το μόνο σίγουρο είναι ότι για υπερβάλλουσα ηθική δεν τον κατηγόρησε ποτέ κανείς.

Όπως λοιπόν καταλαβαίνετε από τα μέχρι τώρα συμφραζόμενα, δε συναινούμε στη συμμετοχή του ΛΑΚ και του Συλλόγου στην ΑΜΚ. Αρνούμαστε να γίνουμε συνένοχοι στο έγκλημα έστω κι αν αυτό μας κάνει δυσάρεστους σε κάποιους, έστω κι αν αυτό μας φέρνει σε αντίθεση με την κυρίαρχη γραμμή. Φανταζόμαστε και τα υποτιθέμενα επιχειρήματα που θα χρησιμοποιηθούν για να μας στηλιτεύσουν. Θα πουν ότι αρνούμαστε να στηρίξουμε την τράπεζα, το «στηρίζουμε» ακούγεται καλύτερο από το «χρηματοδοτούμε». Σε αυτούς απαντάμε ότι ως εργαζόμενοι στηρίζουμε και με το παραπάνω την επιχείρησή μας μέσω της εργασίας μας. Άλλοι είναι αυτοί που ακριβώς επειδή υστερούν στον τομέα αυτό νιώθουν την ανάγκη να πλειοδοτούν σε δηλώσεις «εθνικοφροσύνης» βροντοφωνάζοντας πόσο αγαπάνε την τράπεζα.

Θα μας πούνε για την κρίση, που κατά έναν περίεργο τρόπο δικαιολογεί τις μειώσεις μισθών αλλά παραβλέπεται όταν τίθενται οι εξωπραγματικοί στόχοι πωλήσεων. Στο τέλος υποθέτουμε ότι θα χρησιμοποιηθεί και το βαρύ πυροβολικό, το πάγιο επιχείρημα που μας απευθύνεται σε κάθε κριτική που ασκούμε όταν θίγονται τα συμφέροντα των εργαζομένων, «για να υπάρχουν μισθοί και συντάξεις, πρέπει να υπάρχει τράπεζα». Αυτοί που το χρησιμοποιούν ως επιχείρημα ας μη νομίζουν ότι πρωτοτυπούν. Η απειλή κλεισίματος της επιχείρησης αποτελεί διαχρονικά τον προσφιλή τρόπο εκβιασμού του κάθε, μικρού ή μεγάλου, εργοδότη απέναντι στις διεκδικήσεις των εργαζομένων, κάτι θυμόμαστε πιστεύω κι από την εποχή Κολίντζα. Το να αναπαράγεται από τους εκπροσώπους των εργαζομένων καταδεικνύει την κατάντια του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ανακοίνωση Αγωνιστικής Συνεργασίας στην ΟΤΟΕ για Νίκο Ρωμανό

Δεκεμβρίου 11, 2014 at 12:49 πμ (Uncategorized)

 

 

«Έχω διαβάσει, πολλές φορές, ότι οι άνθρωποι που δηλώνουν αθώοι νίπτοντας τας χείρας τους, το κάνουν συνήθως σε ματωμένους νιπτήρες. Φαίνεται μετά στα χέρια τους».
Μπέρτολντ Μπρεχτ

 

Μα είναι ληστής τραπεζών.

Και έχει τιμωρηθεί για αυτό. Αφού πρώτα βασανίστηκε ανελέητα μετά τη σύλληψη, καταδικάστηκε σε μια ξεκάθαρα πολιτική δίκη όπου όλες οι κατηγορίες αναβαθμίστηκαν σε σχέση με τις κοινές ποινικές δίκες και σε όλες επιβλήθηκαν οι ανώτερες προβλεπόμενες ποινές. Σύνολο, 15 χρόνια και 10 μήνες για μια (αποτυχημένη) απόπειρα ληστείας.

 

Ήταν βαριά οπλισμένος κι επικίνδυνος

Επειδή οι συνάδελφοί μας, ο διευθυντής και η ταμίας του καταστήματος, μάλλον δικαιούνται να γνωρίζουν κάτι παραπάνω από τα βαμπίρ των ΜΜΕ, στις καταθέσεις τους ήταν παραπάνω από σαφείς. Χαρακτήρισαν άψογη την συμπεριφορά των δραστών, τόσο προς τους ίδιους τους υπαλλήλους, όσο και προς τους πελάτες. Οι δράστες έφτασαν στο σημείο να επιτρέψουν σε όλους τους πελάτες που βρίσκονταν στην τράπεζα, ενώ η ληστεία ήταν ακόμη σε εξέλιξη, να αποχωρήσουν από το κατάστημα. Όπως το έθεσε και ο εισαγγελέας της έδρας: «πρώτη φορά βλέπω ληστεία που να αφήνουν τους ομήρους ελεύθερους, κατά δε την καταδίωξη, ενώ είχαν το επάνω χέρι διαθέτοντας βαρύ οπλισμό, ούτε πυροβόλησαν αστυνομικούς που τους καταδίωκαν ούτε χρησιμοποίησαν τον όμηρο σαν ασπίδα για να διαφύγουν». Άλλοι ήταν αυτοί που χρησιμοποίησαν τραπεζοϋπάλληλους σαν ανθρώπινες ασπίδες το Μάη του 2010 κι αυτοί δεν πρόκειται να λογοδοτήσουν ποτέ.

 

Και τώρα τι θέλει; Να βγει έξω;

Όχι. Δε ζήτησε ποτέ καμιά επιείκεια και κανενός είδους ιδιαίτερη μεταχείριση. Ζητούσε να εφαρμοστεί ο νόμος που δίνει τη δυνατότητα στους κρατούμενους να δώσουν εξετάσεις για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, και εφόσον επιτύχουν να λάβουν κάποιες εκπαιδευτικές άδειες αναγκαίες για την παρακολούθηση των σπουδών. Το δικαίωμα αυτό το κέρδισε με τον απολύτως προβλεπόμενο τρόπο και κάποιοι του το στερούσαν με το «έτσι θέλω». Μετατρέποντας τη φυλάκιση από διαδικασία επανένταξης σε ζωντανό ενταφιασμό.

 

Αφού έτσι αποφάσισαν οι δικαστές.

Το ότι η δικαστική εξουσία δεν είναι ανεξάρτητη από την αντίστοιχη πολιτική και οικονομική, δε συνιστά δα και καμία φοβερή ανακάλυψη. Μερικές φορές βέβαια η διαπλοκή της αποκτά και πιο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Ο εισαγγελέας που πρότεινε την απόρριψη του αιτήματος του Ρωμανού είναι ο ίδιος που λίγους μήνες πριν εισηγούταν θετικά για λόγους υγείας (ψυχολογικούς) την πρόωρη αποφυλάκιση του Λαυρεντιάδη και της υπόλοιπης συμμορίας της πρώην Proton Bank – όπου δεν ξεχνάμε ότι στο πλούσιο κατηγορητήριο υπάρχει και αυτό της αυτουργίας σε απόπειρα ανθρωποκτονίας.

 

Μήπως να τον κάνουμε και ήρωα;

Προφανώς και όχι. Όμως γνωρίζοντας αρκετούς που ενώ αυτοαποκαλούνται αγωνιστές, είναι ικανοί για 500 ευρώ και μια χειραψία με τον πρόεδρο της δημοκρατίας (ή με οποιοδήποτε πρόεδρο σε κάθε μορφής ιεραρχίες) να φτάσουν σε απύθμενα επίπεδα δουλοπρέπειας και γελοιότητας, η συνέπεια λόγου και στάσης ζωής (ή και θανάτου) δεν μπορεί να μην αναγνωριστεί.

 

Κι εμένα τι με νοιάζει;

Τα ανθρώπινα δικαιώματα διέπονται από την αρχή της οικουμενικότητας. Εάν δε γίνονται σεβαστά για όλους τότε δεν ισχύουν για κανένα. Όταν μια κυβέρνηση αφήνεται ασύδοτη να καταστρατηγεί όποτε θέλει τους ίδιους της τους νόμους για λόγους σκοπιμότητας ή εκδίκησης, τότε όλα μας τα δικαιώματα είναι υπό αίρεση.

 

Άλλωστε σε μια κοινωνία όπου η γενίκευση της εξαθλίωσης και η όξυνση της καταστολής θα αλληλοτροφοδοτούνται, οι γραμμές της νομιμότητας θα είναι πολύ σχετικές. Με ένα συνδικαλιστικό νόμο που θα καθιστά κάθε απεργία παράνομη και με την πολιτική επιστράτευση να έχει γίνει πια κοινός τόπος όποτε μια κινητοποίηση πάει να γίνει απειλητική, δεν είναι καθόλου δύσκολο να βρεθεί κανείς στην άλλη πλευρά. Κι εκεί η αλληλεγγύη είναι το μόνο όπλο μας.

 

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ

Τελικά το σύνθημα έγινε πραγματικότητα. Η αποφασιστικότητα και η αλληλεγγύη των ανθρώπων αποδείχθηκαν ισχυρότερες από μια κυβέρνηση, που μπορεί να έμοιαζε παντοδύναμη και άτρωτη, αλλά τελικά δεν είναι παρά μια χάρτινη τίγρη. Είναι ισχυρή μόνο όσο απέναντί της επικρατεί η ηττοπάθεια και η μοιρολατρία. Χωρίς αυτά μπορούμε να πετύχουμε πολύ περισσότερα από όσα θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε.

http://pantrapezikosxhma.blogspot.gr/

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ποτέ την Κυριακή

Οκτωβρίου 30, 2014 at 8:38 μμ (Εργατικά, Τράπεζες)

Η ερχόμενη Κυριακή είναι μια από τις 7 Κυριακές του χρόνου στις οποίες προβλέπεται να παραμένουν ανοικτά τα εμπορικά καταστήματα. Δηλωμένη πρόθεση των κυβερνώντων (καθώς και των πατρώνων τους, των φερέφωνων τους και των απανταχού Ταλιμπάν της «ελεύθερης αγοράς») είναι οι Κυριακές αυτές να είναι 52.

Μία προσωρινού χαρακτήρα απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας έχει αναστείλει προς το παρόν την πλήρη απελευθέρωση του ωραρίου των καταστημάτων. Η απόφαση δεν ήταν προϊόν αποκλειστικά της ευθυκρισίας κάποιων άξιων δικαστών. Προήλθε μέσα και από την πίεση ενός διογκούμενου κινήματος εργαζομένων που με ενεργές παρεμβάσεις στο εμπορικό κέντρο της Αθήνας και αλλού, είχαν ήδη καταφέρει σε σημαντικό βαθμό να ακυρώσουν στην πράξη την εφαρμογή της κυριακάτικης λειτουργίας των καταστημάτων

Όσοι/ες δεν έχουμε και τόση «εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη» δεν εφησυχάζουμε. Γνωρίζουμε το ρόλο της αστικής δικαιοσύνης ως βασικού πυλώνα του συστήματος εξουσίας και το ότι δεν διστάζει να κουρελιάσει κάθε έννοια δικαίου προκειμένου να εξυπηρετήσει τις εκάστοτε προτεραιότητές του- οι εργαζόμενοι/ες έχουμε βρεθεί άπειρες φορές στο στόχαστρό της. Με την πρώτη ευκαιρία το μέτρο θα επανέλθει κι αν βρει μειωμένες αντιστάσεις θα παγιωθεί.

Θεωρούμε ότι είναι αυτονόητο και δε χρήζει περαιτέρω ανάλυσης κι επιχειρηματολογίας το γιατί σε περίπτωση απελευθέρωσης του ωραρίου στο εμπόριο, ο τραπεζικός κλάδος θα είναι ο πρώτος που θα ακολουθήσει. Άλλωστε και η εμπειρία μας έχει δείξει ότι η μερική απελευθέρωση του ωραρίου στον κλάδο μας (σε συγκεκριμένο αριθμό τραπεζικών καταστημάτων βάσει της κλαδικής σύμβασης του 2006) ξεκίνησε με τη λειτουργία ενός τραπεζικού υποκαταστήματος μέσα σε εμπορικό κέντρο.

Τηλεοπτική διαφήμιση τράπεζας του ανταγωνισμού, που μέσω διάφορων μπόνους και εκπτώσεων επιβραβεύει τις κυριακάτικες αγορές, προβάλλει μια ευτυχισμένη οικογένεια που ξυπνάει με χαμόγελο και μετά από ένα πλούσιο πρωινό βγαίνει μες στην καλή χαρά να κάνει τα κυριακάτικα ψώνια της. Οι δικές μας οικογένειες δεν πρόκειται να είναι σαν αυτήν της διαφήμισης. Η κυριακάτικη λειτουργία της αγοράς θα σημαίνει ότι η μεγάλη πλειοψηφία των οικογενειών δεν θα μπορούν ποτέ να μαζευτούν γύρω από ένα τραπέζι καθώς οι εργαζόμενοι γονείς θα είναι έρμαια των εργοδοτών τους με ακαθόριστες ημέρες και ωράρια εργασίας που θα συστέλλονται και θα διαστέλλονται ανάλογα με τις προτεραιότητες της επιχείρησης.

Για τους εμποροϋπάλληλους οι δυνατότητες αντίδρασης είναι πιο περιορισμένες. Αντιμέτωποι με το φάσμα της απόλυσης. αναγκαστικά θα είναι στα πόστα τους, φορώντας το πλαστικό χαμόγελο, έτοιμοι να εξυπηρετήσουν αποκτηνωμένους καταναλωτές.

Για εμάς τα πράγματα είναι πιο απλά. Δε θα χρειαστεί να θυσιάσουμε ούτε χρήματα όπως θα συνέβαινε σε μια απεργιακή κινητοποίηση, ούτε προσωπικό χρόνο όπως θα απαιτούσε η συμμετοχή σε μια συγκέντρωση. Για την ακρίβεια, δεν θα χρειαστεί να κάνουμε απολύτως τίποτα περισσότερο και τίποτα το διαφορετικό από ότι κάνουμε κάθε Κυριακή.

Αυτή την Κυριακή λοιπόν πάμε σε πλατείες, γήπεδα, πάρκα, ταβέρνες, καφετέριες, εξοχές, παραλίες (οι πιο τολμηροί) κλπ. Χρόνος για ψώνια υπάρχει. Χρόνος για να ζήσουμε σπανίζει.

clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Οκτωβρίου 17, 2014 at 7:13 μμ (Εργατικά, Τράπεζες)

εκδήλωση ωράριο 2

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΝΑ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΛΕΞΗ

Ιουνίου 10, 2014 at 12:45 πμ (Αττικής)

Το εύκολο είναι να χαϊδεύει κανείς αυτιά. Να λέει ότι όλα βαίνουν καλώς. Ότι θα έρθει ο θεσμικός επενδυτής –ο «λευκός ιππότης» που έλεγε και το προεδρείο του Συλλόγου μας λίγο παλιότερα- για να σώσει την Τράπεζα και μαζί της κι εμάς. Ότι μπαίνουμε σε αναπτυξιακή τροχιά κι αφήνουμε τις εποχές της σκληρής λιτότητας πίσω μας. Ότι αρκεί να εκλέξουμε στη διοίκηση του Συλλόγου κάποιους ικανούς διαχειριστές, που θα διαπραγματευτούν με την όποια εργοδοσία -τον «κοινωνικό μας εταίρο» κατ’ άλλους- και, μέσα σε κλίμα αμοιβαίας κατανόησης, θα καταλήξουν στις καλύτερες δυνατές λύσεις που θα εξυπηρετούν τα κοινά μας συμφέροντα. Ότι πρέπει πάση θυσία να αποφύγουμε κάθε σύγκρουση που θα μπορούσε να χαλάσει το «καλό κλίμα» και να διαταράξει την εργασιακή ειρήνη. Ότι αρκεί να δουλέψουμε λίγο (ακόμα) περισσότερο για να έρθει ένα καλύτερο αύριο.

Το εύκολο είναι να λέει κανείς ιστορίες που καθησυχάζουν, που δημιουργούν την αίσθηση ότι, όσο κι αν ο κόσμος αλλάζει δραματικά γύρω μας, για μας δε θα αλλάξει τίποτα. Ακόμα κι αν γνωστοί και φίλοι (αν όχι εμείς οι ίδιοι), έχουν τουλάχιστον έναν άνεργο στο σπίτι -αν δεν έχουν μόνο έναν εργαζόμενο ή συνταξιούχο που το μηνιαίο μειωμένο εισόδημά του πρέπει να φτάνει για όλους… Ακόμα κι αν η αποδιάρθρωση του κοινωνικού κράτους, της Παιδείας, της Υγείας, της Ασφάλισης, κ.α., σημαίνει ότι όλοι μας χάνουμε ένα μέρος του μισθού μας για υπηρεσίες που μέχρι χθες ήταν –σε ένα βαθμό- διασφαλισμένες.

Μπορεί όμως κανείς να ισχυρίζεται ότι η γενική εξαθλίωση που επικρατεί γύρω μας, η δραματική μείωση των εισοδημάτων, δε μας επηρεάζει ούτε ως εργαζόμενους στον τραπεζικό τομέα; Πιστεύει κανείς ότι σε μια ρημαγμένη κοινωνία θα επιστρέψει η πολυπόθητη ανάπτυξη που θα επαναφέρει την προηγούμενη τάξη πραγμάτων, καταθέσεις στις τράπεζες, δάνεια σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά, κ.α;

Η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ. Αλλά η πραγματικότητα που βιώνουμε απέχει πάρα πολύ από εύπεπτες ιστορίες, που σαν τα παραμύθια, μπορούν να μας κάνουν να κλείσουμε τα μάτια και να αποκοιμηθούμε ήσυχοι.

Οι πολιτικές σκληρής λιτότητας δεν είναι ΜΙΑ εμμονή κάποιων μεμονωμένων (τύπου Μέρκελ, Λαγκάρντ, κ.α.), αλλά Η κεντρική επιλογή του κεφαλαίου (το οποίο αυτοί εκφράζουν) για την υπέρβαση της κρίσης. Η ιστορία δείχνει ότι οι κρίσεις και οι υφεσιακοί κύκλοι δεν οφείλονται σε «άστοχες» επιλογές κάποιων κυβερνώντων και οικονομικών παραγόντων. Είναι εγγενείς και δομικές στον καπιταλισμό. Η έξοδος από την ύφεση κάποια στιγμή θα έρθει, κι ας είναι μέσω μιας ανάκαμψης αναιμικής, πιο πρόσκαιρης απ’ ό,τι στο παρελθόν. Το πρόβλημα είναι ότι θα έρθει στο έδαφος της «κινεζοποίησης» των εργαζόμενων, της εξαθλίωσής μας. Έξοδος του κεφαλαίου από την κρίση δε θα σημάνει και έξοδο των εργαζομένων από τις συνθήκες που θα έχουν διαμορφωθεί: χαμηλές αμοιβές, εξαιρετικά διευρυμένα και ελαστικά ωράρια, υπερεντατικοποίηση της εργασίας. Το να πληρώνονται λιγότεροι, λιγότερο, για περισσότερη δουλειά εξασφαλίζει τη μέγιστη κερδοφορία του κεφαλαίου.

Μπορούμε να γυρίσουμε απ’ την άλλη και να αρνηθούμε να δούμε το «γενικό πλάνο» και να πούμε ότι δε μας αφορά. Μόνο που μας αφορά.

Γιατί, τελικά:

Όσο «καλή» κι αν είναι η εργοδοσία μας, δεν παύει να είναι εργοδοσία και ως εκ τούτου τα συμφέροντα της και τα αντίστοιχα δικά μας ως εργαζόμενων είναι καταρχήν ανταγωνιστικά. Οι τράπεζες δε λειτουργούν σε καθεστώς πλήρους κι ελεύθερου ανταγωνισμού μεταξύ τους (ο οποίος τελικά υπάρχει μόνο στα εγχειρίδια πολιτικής οικονομίας), αλλά βρίσκονται σε πλήρη σύμπνοια ως καρτέλ -σε αντίθεση με τους εργαζόμενους που αδυνατούν μέχρι τώρα να συντονιστούν αποτελεσματικά. Και τα μηνύματα από άλλες τράπεζες δείχνουν ότι η αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος όχι μόνο δεν έχει ολοκληρωθεί, αλλά περνά στην επόμενη φάση της που θα είναι και πιο βίαιη.

Η επίτευξη της κερδοφορίας που θα κάνει την Τράπεζα πιο θελκτική στα μάτια των υποψήφιων επενδυτών περνά μέσα από περαιτέρω μειώσεις αποδοχών και επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, όπως ακριβώς η επίτευξη του «πρωτογενούς πλεονάσματος» περνά μέσα από την υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου για την κοινωνία στο σύνολό της. Με μια κλαδική συλλογική σύμβαση που δεν διασφαλίζει την απασχόληση αλλά πολύ προσεκτικά δεν εκφράζει παρά τη –θολή- «βούληση των συμβαλλόμενων για διατήρηση των θέσεων εργασίας», η απειλή των απολύσεων όχι μόνο δεν απομακρύνεται αλλά είναι βέβαιο ότι θα χρησιμοποιηθεί, είτε άμεσα είτε έμμεσα, ως διαπραγματευτικό όπλο των τραπεζιτών για περαιτέρω υποχωρήσεις από την πλευρά μας.

Απέναντι σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα και τη δυσοίωνη προοπτική που προδιαγράφεται, το ουτοπικό θα ήταν να πιστέψουμε ότι όλα θα αντιμετωπιστούν με εκατέρωθεν καλή θέληση, ότι οι εργοδότες –και ιδιαίτερα οι τράπεζες- θα αυτοδεσμευθούν από κούφια ιδεολογήματα, όπως οι «κώδικες ηθικής και δεοντολογίας και η «εταιρική κοινωνική ευθύνη», χωρίς να ασκηθεί καμία πίεση και να απαιτηθεί καμία ρήξη. Ότι θα φάμε μια νόστιμη ομελέτα, αλλά τα αυγά θα παραμείνουν άθικτα.

Υπάρχουν κάποιοι βέβαια που δεν έχουν ανάλογους προβληματισμούς και μπορούν να υπόσχονται τα πάντα. Κι αυτό ενώ δεν έχουν όχι απλά επιτύχει, αλλά ούτε καν διεκδικήσει την αποκατάσταση ακόμα και των πιο κατάφωρων αδικιών και παρατυπιών σε βάρος των εργαζομένων. Όπως τη διευθέτηση των συσσωρευμένων υπολοίπων αδειών για τα οποία είναι παραπάνω από υπαρκτός ο κίνδυνος παραγραφής τους. Όπως τις εκκρεμείς από χρόνια προαγωγές που θα έδιναν στους/στις συναδέλφους κάποιες, όχι αμελητέες, αναδρομικές απολαβές. Όπως την επίλυση του ζητήματος του οικοδομικού συνεταιρισμού στη βάση της ομόφωνης απόφασης της περσινής μας Γ.Σ. Όπως τη διενέργεια διαφανών και αξιοκρατικών προσλήψεων νέων συναδέλφων που θα ανακούφιζαν τους/τις συναδέλφους δικτύου και διοίκησης που υπερβαίνουν τα όρια τους σε καθημερινή βάση.

Ασφαλώς, η ρύθμιση αυτών των ζητημάτων μπορεί να επηρέαζε προσωρινά τα οικονομικά αποτελέσματα της Τράπεζας. Φαίνεται πως αυτό είναι επαρκής λόγος για να παραπέμπονται μονίμως στις καλένδες. Τα προβλήματα των εργαζομένων θεωρούνται ήσσονος σημασίας μπροστά στις εκάστοτε προτεραιότητες της επιχείρησης: πρώτα η ΑΜΚ, μετά το πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου, έπειτα το κλείσιμο του τριμήνου, τώρα η νέα ανακεφαλαιοποίηση. Σύμφωνα με το σκεπτικό των εκπροσώπων μας όλες αυτές οι συγκυρίες αποτελούν λόγο αναβολής -και τελικά ματαίωσης- κάθε προσπάθειας για επίλυση των προβλημάτων μας.

Αντίθετα. το δικό μας σκεπτικό είναι ότι αυτές ήταν ευκαιρίες για την οριστική διευθέτησή τους. Οι συνθήκες εργασίας μας, που τελικά καθορίζουν και τις ίδιες μας τις ζωές, δεν είναι δευτερεύουσας σημασίας. Ούτε μπορεί η κανονικότητά μας να είναι τα καταστήματα λιανικής των τριών ατόμων, όπου οι εργαζόμενοι απαγορεύεται να αρρωστήσουν, τα υποστελεχωμένα επιχειρηματικά κέντρα, όπου οι εργαζόμενοι πασχίζουν να βγάλουν άκρη μέσα από τον κυκεώνα των μεταφορών και ταυτόχρονα να εξυπηρετήσουν και τους πελάτες, οι περιφερόμενοι ταμίες, που περιμένουν κάθε Παρασκευή το υπηρεσιακό που θα τους ενημερώνει πού θα εργάζονται από Δευτέρα, οι διευθύνσεις διοικητικής υποστήριξης στις οποίες όλο και λιγότεροι συνάδελφοι καλούνται να σηκώσουν το βάρος μιας ολοένα και πιο συγκεντρωτικής λειτουργίας. Οι άδειες, οι ασθένειες και το ωράριο εργασίας είναι αναφαίρετα δικαιώματα και όχι προνόμια που τελούν υπό την καλή προαίρεση της διοίκησης.

Οι εργαζόμενοι είναι άνθρωποι. Δεν είναι παραγωγικές μονάδες.

Τώρα είναι η περίοδος που όλα αυτά τα ζητήματα που τόσο καιρό κρύβονται επιμελώς κάτω από το χαλί, μπορούν να βγουν στην επιφάνεια, πλην όμως, όταν αυτό γίνεται με έναν τρόπο πρόσκαιρο, πλήρως ελεγχόμενο και καθαρά εκλογοκεντρικό, δεν οδηγεί πουθενά. Την επομένη των εκλογών, «προβληματισμοί» και «υποσχέσεις» θα ξεχαστούν για μια ακόμη φορά. Άλλωστε, το πόσο συμμετοχικές είναι οι διαδικασίες στο Σύλλογό μας και το πόσο υπολογίζει το προεδρείο τις απόψεις των μελών του, το μαρτυρούν τα ίδια τα γεγονότα: Η ωμή παραβίαση του καταστατικού με την ετσιθελική κατάργηση του θεσμού του Γενικού Συμβουλίου του Συλλόγου, επειδή κάποιοι αυθαίρετα αποφάνθηκαν ότι είναι «αναχρονιστικός». Ο περιορισμός στη χρήση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που υποκαταστάθηκε από έναν «ηλεκτρονικό κουβά» στο intranet, τον οποίο ακόμα κι οι εμπνευστές του δε διστάζουν να παρακάμψουν τώρα που το απαιτούν οι προεκλογικές τους ανάγκες χρησιμοποιώντας (θεωρητικά παράτυπους) εξωτερικούς λογαριασμούς για μαζική αποστολή ανακοινώσεων. Η όψιμα δημιουργημένη και ταυτόχρονα πολυδιαφημισμένη ιστοσελίδα που βρίθει από αυτόματες αναρτήσεις από μηχανές ειδησεογραφικών portal, διαφημιστικές καταχωρίσεις, selfies του προέδρου του ΣΥΤΑ και εμπορικούς συνδέσμους αλλά, από την οποία όμως απουσιάζουν παντελώς οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Είναι χαρακτηριστικό ότι ούτε καν τα άρθρα (κάποια εκ των οποίων πραγματικά ενδιαφέροντα) που περιέχονται στο προεκλογικό έντυπο της ΔΗΣΚ, δεν μπορούν να δημοσιευθούν στην ιστοσελίδα και να αποτελέσουν αντικείμενο συζήτησης. Η χρήση τους είν

Οι εργαζόμενοι που συμμετέχουμε στην Πρωτοβουλία, είναι σαφές ότι δεν πιστεύουμε στο είδος του συνδικαλισμού που πουλάει υποσχέσεις, ρουσφέτια και βόλεμα, ή ρυθμίσεις προβλημάτων σε ατομική βάση. Δεν πιστεύουμε ούτε ότι αρκεί κανείς να ψηφίσει μια φορά στα τρία χρόνια και μετά να αναθέσει σε άλλους να διαχειριστούν την εργασιακή ζωή του. Για εμάς η θεσμική εκπροσώπηση –η έδρα στο Δ.Σ. του Συλλόγου και η θέση στο Γενικό Συμβούλιο της ΟΤΟΕ- δεν είναι αυτοσκοπός. Και βέβαια, δεν είναι διαπραγματευτικό χαρτί για να εξυπηρετήσει κανείς τα ατομικά του συμφέροντα, στις πλάτες αυτών που τον εκλέγουν. Είναι εργαλεία για την υπεράσπιση και προώθηση των συμφερόντων του συνόλου των εργαζομένων.

Το να οργανωθούν οι εργαζόμενοι/ες σε οριζόντια, αντιιεραρχική κι αμεσοδημοκρατική βάση και να βάλουν μπροστά τα προτάγματά τους, αποφασίζοντας οι ίδιοι για τους τρόπους με τους οποίους θα τα διεκδικήσουν, σίγουρα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Όποτε όμως το καταφέρνουν, τότε πετυχαίνουν πολλά. Για αυτό και αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε. Για να ξανακάνουμε το συνδικαλισμό μια όμορφη λέξη.

ΜΑΚΡΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ (Διεύθυνση Ανάπτυξης και Διαχείρισης Προϊόντων)

ΜΑΝΔΕΛΟΣ ΣΠΥΡΟΣ (Κατάστημα Ηλιούπολης)

ΜΙΧΕΛΑΚΗΣ ΚΩΣΤΑΣ (Διεύθυνση Οικονομικών Υπηρεσιών)

ΜΠΑΪΡΑΚΤΑΡΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ (Διεύθυνση Θεματοφυλακής)

ΣΑΡΡΗ ΚΛΕΙΩ (Διεύθυνση Εμπλοκών και Επισφαλειών)

ΤΣΑΚΙΡΗΣ ΒΙΚΤΟΡΑΣ (Κατάστημα Πειραιά)

clip_image001

 

ΥΓ. Μολονότι αυτή την περίοδο στο μικρόκοσμό μας οι αρχαιρεσίες επισκιάζουν τα πάντα, συμβαίνουν ταυτόχρονα γεγονότα που ίσως αποδειχθούν τελικά περισσότερο σημαντικά από ότι μια λιγότερη ή περισσότερη έδρα σε ένα διοικητικό συμβούλιο. Σήμερα Τρίτη, στον Άρειο Πάγο εκδικάζεται η προσφυγή του Υπουργείου Οικονομικών κατά της θετικής για τις καθαρίστριες απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου.

Η αλληλεγγύη είναι το οξυγόνο των εργατικών αγώνων, η δύναμη που μπορεί να τους κάνει νικηφόρους απέναντι στις υπέρτερες δυνάμεις μιας καθεστωτικής τάξης που μπορεί να φαίνεται αλλά δεν είναι ακλόνητη. Σε αυτό το πλαίσιο θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντικό το ψήφισμα συμπαράστασης που ενέκρινε η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας της 28 Μάη και που παραθέτουμε στο παράρτημα.

 

 

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του Σ.Υ.Τ.Α. της 28-05-2014

Ιουνίου 1, 2014 at 9:29 μμ (Αττικής, Εργατικά)

ΨΗΦΙΣΜΑ

Συμπαράστασης στις απολυμένες καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών

595 γυναίκες καθαρίστριες εργαζόμενες για πάρα πολλά χρόνια στο Υπουργείο Οικονομικών, τέθηκαν σε διαθεσιμότητα στις 18/9/13.

Μέχρι το 2005 ήταν εργαζόμενες με συμβάσεις έργου. Μετά από οδηγία της Ευρωπαϊκής ένωσης και αφού επιβλήθηκε πρόστιμο στην Ελλάδα, οι συμβάσεις τους μετατράπηκαν σε αορίστου χρόνου.

Επί 8 μήνες οι εργαζόμενες βρίσκονται σε συνεχείς κα δυναμικές κινητοποιήσεις, παλεύοντας για το αυτονόητο δικαίωμά τους να διατηρήσουν τις θέσεις εργασίας τους για να μπορούν να στηρίζουν τις οικογένειές τους.

Στις 16/5, δυο μέρες πριν την απόλυσή τους, το Μονομελές Πρωτοδικείο της Αθήνας έκρινε ότι η διαθεσιμότητα στην οποία είχαν τεθεί οι καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών είναι παράνομη. Με την απόφαση αυτή, το υπουργείο Οικονομικών υποχρεώνεται να δεχθεί την επιστροφή των εργαζομένων στη δουλειά με τους ίδιους όρους που ίσχυαν έως και πριν τεθούν σε διαθεσιμότητα.

Έκτοτε, το υπουργείο Οικονομικών και η κυβέρνηση αρνούνται να εφαρμόσουν την απόφαση. Αρνούνται πεισματικά γιατί, αν αποδεχθούν τη δικαίωση των καθαριστριών, η συνολική πολιτική τους για μαζικές απολύσεις και κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων θα υποστεί ένα σημαντικό πλήγμα.

Οι καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών, αγωνιζόμενες όλο το προηγούμενο διάστημα, ζητάνε το αυτονόητο. Αξιοπρέπεια στη ζωή και τη δουλειά. Δε διεκδικούν κάτι μόνο για τις ίδιες, αλλά για όλους μας: την ανατροπή μιας πολιτικής που μας οδηγεί στην εξαθλίωση. Η δικαίωσή τους θα είναι δικαίωση όλων μας.

Ζητάμε την άμεση εφαρμογή της απόφασης για την επιστροφή των καθαριστριών στη δουλειά τους και τη μη άσκηση ένδικων μέσων εναντίον της από την κυβέρνηση.

afisa-katharistries-teliko-wquare-290x290

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Η ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ 28 ΜΑΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

Μαΐου 27, 2014 at 8:41 μμ (Αττικής)

Look mom no future
Η χαρά του copy-paste
«ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΗΝ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΥ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 2008-2011 ΜΕ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ & ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ-ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ, ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΟΥΣ, ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΥΣ, ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ & ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΥΣ ΓΙΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΤΟΥΣ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ».
«ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΑΤΑΛΑΝΤΕΥΤΑ ΤΗΝ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΥ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 2011-2014 ΜΕ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ & ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ-ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ, ΣΙΓΟΥΡΟΥΣ, ΚΑΤΑΡΤΙΜΕΝΟΥΣ, ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ & ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΥΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΛΛΟΝ».
«Ο ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΑ ΜΕ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ & ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ-ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ, ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ & ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΥΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΛΛΟΝ».
«ΜΕ ΜΙΑ ΨΥΧΗ, ΜΕ ΜΙΑ ΦΩΝΗ, ΜΕ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΥΡΙΟ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ».
Από μία απλή και μόνο ανάγνωση των τίτλων των ανακοινώσεων του προεδρείου του Σ.Υ.Τ.Α. τις ημέρες των ετήσιων τακτικών γενικών μας συνελεύσεων, μπορεί κανείς ήδη να βγάλει κάποια χρήσιμα συμπεράσματα για το συνδικαλιστικό μοντέλο που εκφράζει: απ’ τη μια, οι επαγγελματίες συνδικαλιστές που θα ξεπετάξουν την κορυφαία συλλογική μας διαδικασία αναμασώντας τις ίδιες ατάκες σε μια πολλοστή διασκευή της ίδιας παράστασης. Κι απ’ την άλλη, οι εργαζόμενοι/ες στο ρόλο του κοινού που η συμμετοχή του θα εξαντληθεί στο «περάστε-ψηφίστε-τελειώσατε».
Δε θα επιμείνουμε ωστόσο, στη σημειολογία των ανακοινώσεων. Ας εστιάσουμε στο περιεχόμενό τους: κατοχυρώθηκαν τα πραγματικά μας συμφέροντα; Ήρθε το καλύτερο μέλλον, το αύριο που πραγματικά μας αξίζει; Όσα έγιναν στο διάστημα που μεσολάβησε από την περσινή μας συνέλευση μέχρι σήμερα δε φαίνεται να επιβεβαιώνουν αυτές τις διακηρύξεις.
Μισθοί
Οι «λελογισμένες μειώσεις» της τριετούς επιχειρησιακής σύμβασης που μπήκαν ως «όριο-κόκκινη γραμμή» εξασφαλίζοντας «τα μέλη μας που δεν έχουν ακόμα δυνατά εισοδήματα να μην υποστούν, πέραν των κυβερνητικών μέτρων, επιπλέον δυσβάσταχτες συνέπειες» ήταν μόνο η αρχή. Με την κλαδική συλλογική σύμβαση δεχτήκαμε νέες οριζόντιες μειώσεις της τάξης του 9,5% (6% σε όλα τα κλιμάκια του βασικού μισθού και 3,5% από το χαμένο επίδομα ισολογισμού). Οι μειώσεις αυτές λειτούργησαν σωρευτικά, καθώς στη συνέχεια η πλειοψηφία του Δ.Σ. έσπευσε να τροποποιήσει την υπογεγραμμένη επιχειρησιακή σύμβαση, αίροντας τη ρήτρα συμψηφισμού των μειώσεων που υπήρχε σε αυτή. Οι «κόκκινες γραμμές» (το πιο σύντομο ανέκδοτο των τελευταίων χρόνων) ξέβαψαν και πάλι. Στην πρώτη πίεση που ασκήθηκε, οι υπογραφές αναιρέθηκαν με χαρακτηριστική ευκολία.
Αυτό, δε, που δεν μπορεί να μας κάνει και πολύ αισιόδοξους για τη συνέχεια είναι η αποδοχή από το προεδρείο της εργοδοτικής λογικής που βαφτίζει τις περικοπές «(εξ)ορθολογισμό του μισθολογικού κόστους», παρουσιάζοντάς τες σαν μονόδρομο προκειμένου να παραμείνουμε «ανταγωνιστικοί». Κι αφού νομιμοποίησαν μέσω της νέας Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας τους μισθούς πείνας των 586 ευρώ, μας τους υποδεικνύουν ταυτόχρονα και ως φόβητρο, το χειρότερο που δε μας έχει συμβεί (ακόμα) και άρα πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι.
altan2
Εθελούσιες
Ο άλλος δρόμος για τον «(εξ)ορθολογισμό του μισθολογικού κόστους» περνά μέσα από τη μείωση προσωπικού. Ανάγκη που συμμερίστηκε το προεδρείο μας καλώντας από την επόμενη μέρα της περσινής Α.Μ.Κ. για μια «αναγκαία εθελούσια έξοδο». Θα προσπεράσουμε τη βασική μας αντίθεση με τις εθελούσιες για τα πλήγματα που επιφέρουν στα ασφαλιστικά ταμεία, καθώς επίσης και τους όρους με τους οποίους κλήθηκαν οι συνάδελφοι να πάρουν μια απόφαση ζωής και να πουλήσουν τις δουλειές τους. Θα επικεντρωθούμε στο τι αφήνουν πίσω. Την ίδια ώρα που μεθοδευμένα αναπαράγεται η αντίληψη ότι περισσεύουν θέσεις εργασίας στην τράπεζα (και στον κλάδο γενικότερα), η πλειονότητα των συναδέλφων δουλεύει 9, 10 ή και περισσότερες ώρες καθημερινά, με ρυθμούς εντατικοποίησης που χτυπάνε κόκκινο. Αυτό συμβαίνει γιατί, παρά τη μείωση ορισμένων τραπεζικών εργασιών (π.χ. δάνεια), προστίθενται νέες (π.χ. καθυστερήσεις, αυξημένες συναλλαγές με το Δημόσιο, αυξημένοι έλεγχοι, κλπ). Το πρόβλημα των τραπεζών ωστόσο είναι ότι οι νέες εργασίες δεν αποφέρουν τα κέρδη που έφερναν αυτές που μειώθηκαν. Για την αποκατάσταση της κερδοφορίας τους επιλέγουν να μειώσουν μισθούς και προσωπικό, εντατικοποιώντας συγχρόνως την εργασία. Πίσω από το «περίσσευμα» θέσεων εργασίας κρύβεται ένα νέο μοντέλο εργαζόμενου, με χαμηλές αμοιβές κι ελαστικές εργασιακές σχέσεις.
Εργασιακές σχέσεις
Η αρχή είχε γίνει με τον καθαρισμό, τη φύλαξη και τη διεκπεραίωση. Οι εκάστοτε διοικήσεις του Σ.Υ.Τ.Α. ουδέποτε άρθρωσαν έναν αντίλογο ενάντια στην εισαγωγή των ελαστικών μορφών απασχόλησης, προσπαθώντας να απωθήσουν στη λήθη το γεγονός ότι μέχρι τότε οι καθαρίστριες, οι φύλακες και οι κλητήρες είχαν μια αξιοπρεπή εργασιακή σχέση που έδωσε και τη δυνατότητα σε μερικούς/ές εξ αυτών να ανέλθουν σε ανώτερες βαθμίδες στην ιεραρχία της Τράπεζας. Στη συνέχεια τα τηλεφωνικά κέντρα, η πληροφορική, ο νομικός και τεχνικός έλεγχος των δανεί-ων και έπονται κι άλλα. Ένα διαρκώς αυξανόμενο φάσμα εργασιών γίνεται πλέον από εργαζόμενους με συμβάσεις ενοικίασης που, ενώ καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες της Τράπε-ζας, αμείβονται χειρότερα, δεν καλύπτονται από καμία συλλογική σύμβαση ή κανονισμό και καθώς βρίσκονται κάτω από το διαρκή φόβο της απόλυσης δεν έχουν καμία δυνατότητα να απεργήσουν, λειτουργώντας έτσι, αναγκαστικά και παρά τη θέλησή τους, ως απεργοσπαστικός μηχανισμός στις δικές μας κινητοποιήσεις.
Δεν ήταν δύσκολο να προβλέψουμε ότι η μαζική εθελούσια θα συνοδευόταν από ταυτόχρονη εξάπλωση των ελαστικών μορφών απασχόλησης. Η Τράπεζά μας που φαίνεται πως είχε μείνει κάπως πίσω από τον ανταγωνισμό στην εκμετάλλευση της ενοικιαζόμενης εργασίας, σπεύδει τώρα να καλύψει το κενό στήνοντας η ίδια δουλεμπορικά προγράμματα ανακύκλωσης ανέργων ως δωρεάν εργατικό δυναμικό, τύπου «ΑΤΤΙΚΑΙΝ».
Απέναντι σε αυτή την άνωθεν επιβαλλόμενη διαίρεση των εργαζομένων η απάντησή μας οφείλει να είναι η διεκδίκηση της άμεσης ένταξης των ενοικιαζόμενων εργαζόμενων στις συλλογικές συμβάσεις και τον κανονισμό προσωπικού, καθώς και η εγγραφή τους στο Σύλλογο.
altan-union
Ωράριο
Διαχρονικός εχθρός κάθε εργοδοσίας ήταν, είναι και θα είναι οι πληρωμένες υπερωρίες. Η δική μας βρίσκει σύμμαχο και το προεδρείο του Σ.ΥΤ.Α. που εδώ και χρόνια έχει αποδεχτεί την ντε φάκτο κατάργησή τους, εγκαλώντας μας όταν κάναμε σχετική γραπτή νύξη για «στείρο συνδικαλισμό» και «οικονομίστικες λογικές δούναι και λαβείν», καθώς οφείλαμε να γνωρίζουμε ότι «κάθε εργαζόμενος μοχθεί και παλεύει συνειδητά για το μέλλον του, για σταθερή και σίγουρη εργασία, για την επιβίωση της επιχείρησης».
Εκτός από τις μειώσεις μισθών με την περσινή τριετή κλαδική σύμβαση, η ΟΤΟΕ έκανε άλλο ένα δώρο στους τραπεζίτες με τη διεύρυνση του ωραρίου λειτουργίας των διευθύνσεων. Σε προη-γούμενη κλαδική σύμβαση το είχε αποδεχτεί για έναν αριθμό καταστημάτων, τώρα, για τους λόγους που προαναφέρθηκαν, προτεραιότητα έχουν οι κεντρικές υπηρεσίες. Το ότι το ωράριο-λάστιχο θα ξεχείλωνε, ήταν παραπάνω από βέβαιο. Ρυθμίσεις για βάρδιες, εθελοντική συμμετοχή, κτλ, ήταν για τα μάτια του κόσμου. Στις συστηματικές παραβιάσεις του ωραρίου η ΟΤΟΕ απάντησε με μια σειρά συναντήσεων με διοικήσεις τραπεζών –συμπεριλαμβανομένης της δικής μας τον περασμένο μήνα-, από τις οποίες, κατά ένα μαγικό τρόπο, προέκυψε πως όλες σέβονται απολύτως τις συμβάσεις, τηρούν ευλαβικά το ωράριο και ούτε που διανοούνται να αφήσουν απλήρωτες υπερωρίες. Αν η πραγματικότητα δε συμφωνεί, τόσο το χειρότερο για αυτήν.
Υγεία / Ασφάλιση
Η ένταξη των ταμείων υγείας μας στον ΕΟΠΥΥ με μια κυβερνητική ντρίμπλα μετά την άδοξη λή-ξη της τελευταίας μέχρι σήμερα αξιοπρεπούς κινητοποίησης του κλάδου μας, συμπαρασύρει κι εμάς στη δίνη της οριστικής διάλυσης της πρωτοβάθμιας δημόσιας υγείας. Ο ΕΟΠΥΥ μετατρέπεται πλέον σε ασφαλιστική εταιρία που θα αγοράζει υπηρεσίες Υγείας και δε θα διαθέτει δικές του υποδομές (πολυϊατρεία και διαγνωστικά κέντρα) -με τις ευλογίες και της ΓΣΕΕ που συμφωνεί κι εκείνη με τη σειρά της ότι ο φορέας αυτός «είναι απαραίτητο να αποτελέσει ανεξάρτητο οργα-νισμό που δεν εμπλέκεται στο σύστημα ως πάροχος».
Αντί για υπόγειες διαδρομές με κλινικάρχες και ιδιοκτήτες διαγνωστικών κέντρων και αποδοχή της μετατροπής του δικαιώματος στη υγεία σε εμπόρευμα με λογικές και πρακτικές του τύπου «εκπτώσεις αυτή την εβδομάδα στα triplex», χρέος μας είναι να συσπειρωθούμε γύρω από το μέγιστο αίτημα μιας πραγματικής κοινωνικής ασφάλισης. Κι εδώ θα επιμείνουμε λίγο ακριβώς επειδή η κοινωνική ασφάλιση είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς δεν θα έπρε-πε να είναι η τακτική του συνδικαλιστικού κινήματος. Το οποίο δεν έχει αποσοβήσει καμία από τις πέντε τουλάχιστον μεγάλες-γενικές και τις πολλές περισσότερες επιμέρους αντιασφαλιστικές ανατροπές των τελευταίων χρόνων, δίνοντας κάθε φορά μάχες οπισθοφυλακών που λήγουν με προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα τη μέρα που ψηφίζεται το νομοσχέδιο. Με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία να ακυρώνει εκ των προτέρων κάθε προοπτική στους αγώνες προκρίνοντας τα παζάρια με υπουργούς με τη βοήθεια και κάποιων «φίλων» βουλευτών, σε μια προσπάθεια ν’ αλλάξουν κάποιες επιμέρους διατάξεις, οριακού συνήθως χαρακτήρα, ώστε να πανηγυρίσει μετά ότι κατάφερε να μειώσει την έκταση της επίθεσης, μέχρι που στην επόμενη φάση περνάνε και αυτά τα λίγα που είχαν αποτραπεί. Η υπεράσπιση της κοινωνικής ασφάλισης μετατρέπεται σε μια ατομική λοταρία όπου κάθε φορά μετράμε ποιες αλλαγές μας πιάνουν και ποιος σώζεται.
Οικοδομικός συνεταιρισμός
Επιστρέφοντας στα στενά καθ’ ημάς και παραμονές της γενικής συνέλευσης δεν μπορούμε παρά να θυμηθούμε και το πώς μια ομόφωνη απόφαση της αντίστοιχης περσινής –για τη δημιουργία μεταβατικού λογαριασμού σε αντικατάσταση του οικοδομικού- πετάχτηκε στα σκουπίδια. Με την Τράπεζα να υπαναχωρεί από τα συμφωνημένα με προσχηματικές και εκ των υστέρων δικαιολογίες και το προεδρείο του Σ.Υ.Τ.Α. να το καταπίνει αδιαμαρτύρητα, καθώς η σύμφυσή του με την εργοδοσία είναι πλέον τέτοια που δεν του επιτρέπει να αντιδράσει ακόμα και μετά από ένα τέτοιο άδειασμα. Οι πιο καχύποπτοι ίσως αναρωτηθούν κιόλας μήπως το μοναδικό ζητούμενο ήταν να περάσει αναίμακτα η άλλη πρόταση που υπερψηφίστηκε ομόφωνα και αφορούσε τη συμμετοχή του ΛΑΚ στην ΑΜΚ (η οποία υλοποιήθηκε στο ακέραιο). Σε κάθε περίπτωση ο εμπαιγμός είναι απροκάλυπτος και ο Σύλλογος αντί να πετάει την μπάλα στην εξέδρα της δικαιοσύνης οφείλει να διεκδικήσει τη λύση που θα ανταποκρίνεται στην ομόφωνη βούληση των μελών του.
κατάλογος
Άλλη μια χρονιά μας βρίσκει σε δυσμενέστερη από κάθε άποψη θέση σε σχέση με την προηγούμενη και οι επιθέσεις που δεχόμαστε ως εργαζόμενοι/ες δεν πρόκειται να στα-ματήσουν εδώ. Δε θα μπορέσει να τις αντιμετωπίσει ένας Σύλλογος που λειτουργεί σαν γραφείο τύπου της Τράπεζας, που προπαγανδίζει τον «κοινωνικό εταιρισμό», που απο-μακρύνει τους εργαζόμενους και προωθεί την ανάθεση και την παθητικότητα. Χρειάζεται ένας Σύλλογος που θα ενώνει τα μέλη του με ζωντανές μαζικές συλλογικές διαδικασίες στις οποίες κάθε εργαζόμενος θα έχει ουσιαστική συμμετοχή. Που θα έχει καθαρή στάση απέναντι στην εργοδοσία, χωρίς να «συνδιαλέγεται» και διαπλέκεται με αυτήν. Αυτό το Σύλλογο πρέπει να διεκδικήσουμε αν θέλουμε να δούμε και κάποιες νίκες. Στους εργατοπατέρες που αυτοανακηρύσσονται «επιστήμονες» και «τεχνοκράτες» και θέλουν να ορίζουν τις ζωές μας ερήμην μας, να απαντήσουμε με την ενεργή συμμετοχή και την παρέμβασή μας, με την ανασύνταξη των συλλογικών διαδικασιών. Μια αρχή μπορεί να δοθεί σε αυτή τη συνέλευση. Να είμαστε όλοι και όλες εκεί.
clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ο εξολοθρευτής άγγελος

Φεβρουαρίου 13, 2014 at 12:00 πμ (Αττικής)

Δεν ήρθα να κλείσω την ΕΡΤ, είτε να την συρρικνώσω, αλλά για να την νοικοκυρέψω.
Γκίκας Μάναλης 14-05-2013

Για μια ακόμα φορά οι οργανωτικές καινοτομίες που φέρνει η διοίκηση της Τράπεζας μας στις αρχές εταιρικής διαχείρισης, έδωσαν λύση στη μακροχρόνια εμπλοκή που υπήρχε στο ζήτημα της τοποθέτησης διευθύνοντος συμβούλου. Έτσι, από τους δύο βασικούς υποψήφιους για τη θέση, προκρίθηκαν και οι δύο, επιβεβαιώνοντας περίτρανα ότι στη δημοκρατία και στην Attica Bank δεν υπάρχουν αδιέξοδα.
Η ορθολογικότητα της απόφασης είναι αδιαμφισβήτητη. Χάρη στις γενναίες μειώσεις των αποδοχών μας και στην αποχώρηση ενός σημαντικού αριθμού συναδέλφων έγιναν οι απαραίτητες οικονομίες για να καλυφθούν οι αμοιβές και τα λειτουργικά κόστη και των δύο συμβούλων (ενώ δε γνωρίζουμε με τι καθεστώς θα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και τα δύο νέα μέλη του Δ.Σ.). Η καραμπόλα μετεγκαταστάσεων Διευθύνσεων ανά το λεκανοπέδιο βοηθά σημαντικά την εύρυθμη λειτουργία της Τράπεζας, ενώ το ψυγείο του Πειραιά σφύζει και πάλι από ζωή. Η αυτονομία που διασφαλίστηκε με την επιτυχία της πρόσφατης ΑΜΚ και τον απεγκλωβισμό από το δημόσιο επιβεβαιώνεται με ένα μεγαλοπρεπές κυβερνητικό καπέλωμα.
Μεγαλοεπιχειρηματίες με όλων των ειδών τις σχέσεις (μέχρι και συγγενικές) με την κυβέρνηση και τεχνοκράτες της αγοράς που βρίσκουν πάντα μια κρατική ή ημικρατική θέση να τους περιμένει όταν τα πράγματα στραβώσουν στον ιδιωτικό τομέα, είναι βέβαιο ότι θα συμβάλλουν αποφασιστικά στην υγιή αναπτυξιακή πορεία της Τράπεζας, ιδιαίτερα σε αυτή την κρίσιμη προεκλογική περίοδο.
Τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν περισσότερο βέβαια στον κ. Γκίκα Μάναλη ο οποίος είναι πλέον ευρύτερα γνωστός στο πανελλήνιο από το επιτυχημένο πέρασμά του από τη διοίκηση της ΕΡΤ, από όπου είναι σίγουρο ότι κανείς δεν πρόκειται πλέον να τον ξεπεράσει. Άλλωστε οι 2.656 απολύσεις με μια υπογραφή είναι επίδοση που δεν είναι εύκολο να καταρριφθεί. Όπως επίσης δεν είναι και αμελητέο επίτευγμα η θέσπιση ειδικής προσωπικής νομοθετικής ρύθμισης που να προβλέπει για τον ίδιο ότι «ο ειδικός διαχειριστής δεν υπέχει αστική ποινική ή άλλη ευθύνη, έναντι τρίτων για πράξεις ή παραλείψεις που αφορούν στην ειδική διαχείριση. Για τις πράξεις ή παραλείψεις του, κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων που του έχουν ανατεθεί, ενάγεται και ενέχεται σε αποζημίωση το Δημόσιο. Οι εκκρεμείς δίκες συνεχίζονται με παθητικώς νομιμοποιούμενο το Δημόσιο».
Η θητεία του ως διευθυντής οικονομικών υπηρεσιών στην πάλαι ποτέ FBB του προφυλακισμένου σήμερα κ. Ρέστη, αποτελεί άλλο ένα εχέγγυο καθώς επίσης και η κρυστάλλινα διαφανής λειτουργία του Ταμείου Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου.
Το προεδρείο του Συλλόγου μας έσπευσε, με τη γνωστή δουλοπρέπεια που το χαρακτηρίζει, να τους προϋπαντήσει με ουρανομήκης επευφημίες κάνοντας και πάλι μια εντυπωσιακή κυβίστηση, που κάποτε μπορεί να μας εξέπληττε αλλά πλέον δε μας κάνει εντύπωση. Η πρώιμη οργή του προεδρείου πριν λίγους μήνες για τα κυοφορούμενα, τότε ακόμα, ρουσφέτια («αποτελεί ντροπή, παράλληλα, δε, δημιουργεί οργή η περιρρέουσα ατμόσφαιρα που δημιουργείται σε βάρος της Attica Bank, … από υπουργικά και κομματικά γραφεία για επικείμενες προσλήψεις στην Τράπεζα απολυμένων μεγαλοστελεχών του ανταγωνισμού») δείχνει να έχει κάπως καταλαγιάσει ενώ η αποφασιστικότητά του να μην επιτρέψει «να χαθεί ούτε ένα €» από αυτούς που «Δημοσιοποιώντας, πριν καν την πρώτη επαφή με τη διοίκηση της Attica Bank, που δυνητικά θα τους έφερνε, κούνια που τους κούναγε, στον επόμενο σταθμό της επαγγελματικής τους περιοδείας, ορέγονται κατάληψη συγκεκριμένων θέσεων ευθύνης και απολαβή υψηλών μισθολογικών κ.ά. προνομίων» επίσης έχει κοπάσει. Έτσι, οι χθεσινοί «καταδότες της τρόικα» έγιναν «αναγνωρισμένα στελέχη της αγοράς» και τα «απολυμένα μεγαλοστελέχη του ανταγωνισμού» είναι πλέον «περιώνυμοι για την επαγγελματική κινητικότητα και κοινωνικοοικονομική τους δράση» και που όλοι μαζί «ανεβάζουν το διοικητικό πήχη ακόμα υψηλότερα» οδηγώντας μας στη «νέα εποχή».
Και για να αποφεύγεται κάθε πιθανή παρεξήγηση: κανένα προσωπικό πρόβλημα δεν έχουμε με το νέο CEO, δεν είχαμε άλλωστε ποτέ και την τύχη να τον γνωρίσουμε. Άλλωστε, στη δική μας ανάλυση, η βούληση και ο χαρακτήρας των προσώπων που βρίσκονται σε συγκεκριμένες θέσεις έχει μεν κάποια σημασία, αλλά αυτή είναι οπωσδήποτε πεπερασμένη. Η ασκούμενη από αυτούς πολιτική, πολύ λιγότερο έχει να κάνει τελικά με τις προσωπικές τους απόψεις ή το χαρακτήρα, και πολύ περισσότερο με το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργούν, τα συμφέροντα που εκφράζουν, τις δυνάμεις που εξυπηρετούν και τους συσχετισμούς ισχύος όπως διαμορφώνονται κάθε δεδομένη στιγμή. Ποτέ δε συμμεριστήκαμε λοιπόν ούτε την ταύτιση του προηγούμενου προέδρου της Τράπεζας με το απόλυτο κακό (άλλωστε σε κάθε επίπεδο διοίκησης παντού και πάντα φταίει ο εκάστοτε προηγούμενος), ούτε την προσωπολατρία του σημερινού, στον οποίο η αναγνώριση των καλών προθέσεων δεν αναιρεί το γεγονός ότι, το πλαίσιο πιέσεων και ισορροπιών μέσα στο οποίο λειτουργεί, μοιάζει να τον υπερβαίνει (κάτι το αναπόφευκτο από τη στιγμή που δεν μπόρεσε ή δε θέλησε να το υπερβεί ο ίδιος). Αντίθετα εκτιμούμε ότι πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, για αυτό άλλωστε και συνυπήρξαν αρμονικότατα επί μακρόν. Το μαστίγιο και το καρότο δεν είναι ανταγωνιστικές αλλά συμπληρωματικές τακτικές, το ίδιο χέρι είναι που τα κρατάει.
Το ζήτημα λοιπόν με το νέο CEO δεν είναι προσωπικό αλλά καθαρά πολιτικό. Δεν μπορούμε να ξέρουμε τις προθέσεις του- του ίδιου ή αυτών που τον προώθησαν- για την Τράπεζα, που γνωρίζουμε ότι εξακολουθεί να αποτελεί μια «ανορθογραφία» στο σκηνικό του, πλήρως ελεγχόμενου από το ΤΧΣ, ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Ελπίζουμε ότι δεν πρόκειται για άλλη μια «ειδική αποστολή» ανάλογη αυτών στις προηγούμενες επιχειρήσεις που προσέφερε τις υπηρεσίες του. Αλλά παράλληλα προετοιμαζόμαστε.

Απαιτούμε διαφάνεια και λογοδοσία (…αλλά μην το παρακάνουμε κιόλας)
«…η επιχειρούμενη με παράδοξο τρόπο ενοχοποίηση του εργάτη – τραπεζοϋπαλλήλου δεν μας αγγίζει και πως το επάγγελμά μας θα ξανάρθει στην επικαιρότητα θετικά, μιας και ως λειτούργημα, που είναι συνυφασμένο γεννεσιουργά με τη συσχέτιση ρίσκου και απόδοσης στη σώρευση και επένδυση κεφαλαίων, έχει δυναμική και ανταπεξέρχεται προοπτικά των όποιων δυσκολιών»

Από την ίδια ανακοίνωση Νο 163 του Σ.Υ.Τ.Α., αυτή η κάπως άσχετη με το θέμα της (ή μήπως όχι;) αναφορά δεν μπορεί παρά να μας προκαλεί κάποιες απορίες. Αν ως εργάτης-τραπεζοϋπάλληλος νοείται π.χ. ο κ. Φιλιππίδης, τότε σηκώνουμε τα χέρια ψηλά. Καθώς δε, έρχεται σε συνέχεια των ιδιαίτερα προβληματικών τοποθετήσεων για την υπόθεση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, τόσο της δικής του όσο και της ηγεσίας της ΟΤΟΕ , μας αναγκάζει να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Ακριβώς επειδή είμαστε εργάτες-τραπεζοϋπάλληλοι και όχι πραίτορες των τραπεζών.
Οι εισαγγελικές διώξεις δεν είναι παρά μία θορυβώδης προσπάθεια του συστήματος να καλλωπίσει τη βιτρίνα του και η εμπειρία μας έχει δείξει ότι, σε ανάλογες περιπτώσεις, τα τελικά αποτελέσματα τέτοιων διώξεων είναι αντιστρόφως ανάλογα της υπερπροβολής που λαμβάνουν στο πρώτο τους στάδιο. Προφανώς και δεν είμαστε τόσο ευκολόπιστοι ώστε να θεωρούμε ότι η «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη θα επιτελέσει απερίσπαστη το έργο της, κάνοντας την «αλήθεια να λάμψει» και «το μαχαίρι να φτάσει στο κόκαλο». Είναι περισσότερο από συμβολικό, άλλωστε, πως, την ίδια περίοδο που ξέσπασε το σκάνδαλο του Τ.Τ., έπεφτε η αυλαία σε ένα άλλο σκάνδαλο, αυτό του χρηματιστηρίου, με την πανηγυρική απαλλαγή των ελάχιστων από τους πρωταγωνιστές του που έφτασαν να δικαστούν.
Είναι όμως και κοινό μυστικό ότι οι σκελετοί στις ντουλάπες (όλων και ιδιαίτερα δε των συστημικών) τραπεζών είναι πολλοί κι ότι παραδοσιακά οι διοικήσεις τους (οι ίδιες που τους δημιούργησαν άλλωστε) προτιμούν να τους κρατούν κλειδωμένους, παρουσιάζοντας τους ζωντανούς και γεμάτους σφρίγος, με τη βοήθεια του κατάλληλου λογιστικού μακιγιάζ. Στην παραποίηση αυτή φυσικός τους σύμμαχος είναι οι όποιες ρυθμιστικές, εποπτικές, ελεγκτικές κλπ αρχές που πάντοτε υπηρετούν τις άνωθεν επιβαλλόμενες προτεραιότητες (ας θυμηθούμε π.χ. και τα stress test της πλάκας με τα πλήρως κατευθυνόμενα αποτελέσματα).
Από εκεί και πέρα είναι προφανές ότι οι έρευνες της δικαιοσύνης κατευθύνονται προς πολύ συγκεκριμένα μεγαλοστελέχη και όχι εναντίον του συνόλου των τραπεζοϋπαλλήλων, καθώς και ότι δεν πρόκειται να έχουν καμία ανασχετική επίδραση στην παροχή ρευστότητας στην οικονομία καθώς, αν και κάποιοι κάνουν πως δεν το έχουν αντιληφθεί, οι κάνουλες του τραπεζικού δανεισμού έχουν κλείσει εδώ και κάποια χρόνια για το σύνολο σχεδόν των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Καταλαβαίνουμε όμως πολύ καλά την αποπροσανατολιστική σκοπιμότητα του να ταυτίζεις σε έναν αχταρμά τον ταμία σε ένα κατάστημα του Τ.Τ. με τον κ. Φιλιππίδη ή ένα καλυμμένο κεφάλαιο κίνησης μερικών χιλιάδων ευρώ με τα θαλασσοδάνεια των εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ προς τις επιχειρήσεις π.χ. του κ. Λαυρεντιάδη ή σε πολιτικά κόμματα των οποίων αναμένεται πολύ σύντομα και η τυπική ληξιαρχική πράξη θανάτου. Είναι άλλωστε σπεσιαλιτέ των εργατοπατέρων οι μεγαλόφωνες καταγγελίες εναντίον των κυβερνήσεων ή των τραπεζιτών γενικώς κι αορίστως. Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτές πρέπει να γίνουν σαφείς και να αποκτήσουν ονοματεπώνυμα, ειδικά δε όταν είναι να στραφούν εναντίον της δικής τους εργοδοσίας.
Αν πραγματικά οι συνδικαλιστικές ηγεσίες ήθελαν να προστατέψουν τους εργαζόμενους στις τράπεζες, θα στρέφονταν ενάντια στις εκβιαστικές πρακτικές των διοικήσεων τους που αναγκάζουν τους τραπεζοϋπαλλήλους να λειτουργούν με το πιστόλι στον κρόταφο, παραβαίνοντας πάγιες θέσεις και αρχές στο όνομα όποιου ιδεολογήματος του κεφαλαίου ανάγεται κάθε φορά σε υπέρτατο σκοπό που αγιάζει όλα τα μέσα. Ωστόσο όλα αυτά τα ιδεολογήματα -από τη φρενίτιδα των στόχων έως την ιερή αγελάδα της ανακεφαλαιοποίησης- η συνδικαλιστική γραφειοκρατία τα κατάπινε αμάσητα: ή μάλλον τα μάσαγε για να τα κάνει πιο εύπεπτα και να τα σερβίρει ούτως ώστε να τα καταπιούμε εμείς.

…ΚΑΙ ΣΤΗ Δ/ΝΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ ΑΝΕΜΟΣ ΑΛΛΑΓΗΣ…

Τίτλος δανεικός από παλιότερη ανακοίνωση άλλης παράταξης πλην όμως κατάλληλος για την περίσταση. Χαιρετίζουμε την ιστορική αυτή τομή στο συνδικαλιστικό κίνημα που του δίνει και πάλι ταξική ταυτότητα και βάζει τέλος στα φαινόμενα πελατειακών σχέσεων και συνδιοίκησης με την εργοδοσία ενώ παράλληλα μας υπενθυμίζει κιόλας ότι δεν έχει μόνο η Ευρώπη εκλογές σε μερικούς μήνες.
clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος 4 σχόλια

Ένας αγώνας για τη δημόσια δωρεάν παιδεία

Οκτωβρίου 18, 2013 at 3:08 μμ (Εργατικά)

6 εβδομάδες απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων των πανεπιστημίων

10/9-18-10 ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ

Ένας αγώνας για τη δημόσια δωρεάν παιδεία

Το τελευταίο διάστημα μια κινητοποίηση εργαζομένων ήρθε να προσφέρει μια αχτίδα φωτός στη μνημονιακή Ελλάδα. Οι εργαζόμενοι/ες στα Α.Ε.Ι.-Τ.Ε.Ι. έχουν ήδη κλείσει έξι εβδομάδες απεργίας ενάντια στις διαθεσιμότητες-απολύσεις. Διαψεύδοντας αυτούς που πιστεύουν ή επιδιώκουν οι εκάστοτε κινητοποιήσεις να γίνονται απλά και μόνο για την τιμή των όπλων, με 24ωρες απεργίες-τουφεκιές, ο αγώνας τους έχει ήδη φέρει αποτελέσματα. Αν και αγωνίζονται μόνοι τους, χωρίς στήριξη από την ΑΔΕΔΥ, κατάφεραν το ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ για τη μνημονιακή Ελλάδα: οι δεσμεύσεις της κυβέρνησης για 12.500 διαθεσιμότητες-απολύσεις μέχρι τα μέσα Σεπτέμβρη δεν έχουν επιτευχθεί. Λείπουν από τη λίστα 1.349 υπάλληλοι από τα 8 μεγαλύτερα πανεπιστήμια της χώρας, οι οποίοι, αν δεν αντιστέκονταν, θα ήταν ήδη απολυμένοι από τις 16 Σεπτέμβρη, ενώ οι υπόλοιποι συνάδελφοί τους θα περίμεναν τη σειρά τους. Οι υπουργικές αποφάσεις ακυρώθηκαν στην πράξη και η κυβέρνηση πέρασε σε μια σειρά σπασμωδικών κινήσεων, αντισυνταγματικές ρυθμίσεις και τρομοκρατία, προκειμένου να σπάσει το μέτωπο της απεργίας τους.

Ο αγώνας τους φυσικά μόνο εύκολος δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Η απεργία διαρκείας δεν είναι εύκολη. Απαιτεί ενεργή συμμετοχή και όχι ανάθεση, αποφασιστικότητα τέτοια που να πείθει και τους αμφιταλαντευόμενους, άνοιγμα στην κοινωνία και δημιουργία συμμαχιών, σταθερή στρατηγική αλλά συνάμα και τακτική πολυμορφία.

Ωστόσο, ακριβώς επειδή στη συγκεκριμένη περίπτωση οι προϋποθέσεις αυτές έγιναν πράξη, ο αγώνας αυτός όχι μόνο αντέχει αλλά αναβαθμίζεται και κλιμακώνεται μέρα με τη μέρα, πιέζοντας την κυβέρνηση τόσο όσο καμιά άλλη κλαδική εργατική κινητοποίηση που μπορούμε να θυμηθούμε εδώ και πολλά χρόνια.

Η κυβέρνηση φυσικά δεν έχει μείνει με σταυρωμένα χέρια. Με την αγαστή συνεργασία πιστών της παραγόντων και ΜΜΕ χρησιμοποιεί κάθε βρώμικη και μαφιόζικη πρακτική που διαθέτει στο ρεπερτόριό της. Αυταρχισμό, τελεσίγραφα, εισαγγελικές παρεμβάσεις, απειλές για ποινικές διώξεις, διασπορά ψευδών ειδήσεων, συκοφάντηση των εργαζομένων και των πανεπιστημίων, ωμούς εκβιασμούς και υποδαύλιση κανιβαλικών λογικών, διχασμού και διαίρεσης των εργαζομένων. Μέχρι τώρα όλα αυτά έχουν πέσει στο κενό.

Ο αγώνας των εργαζομένων στα ΑΕΙ-ΤΕΙ μας ξαναθυμίζει ότι ο συνδικαλισμός είναι μία όμορφη λέξη. Δεν είναι τα «παραδείγματα» που τόσο πρόθυμα τα ΜΜΕ αναμεταδίδουν, μεγαλοσυνδικαλιστών που ξεπουλάνε αγώνες και κάνουν ό,τι μπορούν για να επιτρέπουν στους υπουργούς μιας μνημονιακής κυβέρνησης να προβοκάρουν το συνδικαλιστικό κίνημα στο σύνολό του. Είναι η συντροφικότητα και η αλληλεγγύη, η συνειδητοποίηση και η χειραφέτηση, η ανάταση και η δημιουργία, η συλλογική υπέρβαση του φόβου και της ηττοπάθειας, η αδιαπραγμάτευτη και αταλάντευτη επιλογή για υπεράσπιση της ελπίδας και της αξιοπρέπειας. Τους ευχαριστούμε που μας το θύμισαν και που μας επέτρεψαν να δούμε πέρα από τους «συνδικαλιστές» των προνομίων, των προαγωγών και των απαλλαγών, των εταιρικών κινητών, ακινήτων κι αυτοκινήτων, των οδοιπορικών και των εξόδων παράστασης.

Ο αγώνας των απεργών των ΑΕΙ-ΤΕΙ είναι με πολλούς τρόπους και δικός μας αγώνας. Αγωνίζονται ενάντια στην πολιτική που έχει ήδη οδηγήσει στη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης κατά 75% και τη συνακόλουθη ιδιωτικοποίηση των ΑΕΙ-ΤΕΙ στα οποία τα δικά μας παιδιά φοιτούν. Με το σχέδιο Αθηνά οι δομές της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μειώθηκαν κατά 30%, ενώ η μείωση του διοικητικού προσωπικού τώρα σε πανεπιστήμια σαν το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πολυτεχνείο κατά 45% προοιωνίζει τη μείωση του διδακτικού προσωπικού και των φοιτητών (το δικαίωμα φοίτησης των οποίων περιορίζεται από τους νόμους Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου) αντίστοιχα.

Εάν νικήσουν θα βγούμε κι εμείς πολλαπλά ωφελημένοι. Άμεσα επειδή θα συνεχίσουμε να έχουμε εμείς και τα παιδιά μας δικαίωμα πρόσβασης στην πανεπιστημιακή μόρφωση. Έμμεσα επειδή θα πρόκειται για μια νίκη των εργαζομένων έπειτα από πολύ καιρό που θα αποτελέσει οδηγό και για όλους τους εργαζόμενους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα στις διεκδικήσεις τους, για να σταματήσει και να ανατραπεί αυτή η πολιτική. Η νίκη τους θα είναι παρακαταθήκη όταν αύριο θα χρειαστεί να αγωνιστούμε κι εμείς ενάντια στον επερχόμενο Αρμαγεδώνα του ασφαλιστικού (με ενοποιήσεις εισφορών προς τα πάνω και παροχών προς τα κάτω, διάλυση της επικουρικής ασφάλισης και κονιορτοποίηση του εφάπαξ). Γι’ αυτό οφείλουμε να πλαισιώσουμε και να στηρίξουμε τον αγώνα τους.

Όσο για τις τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις που έχουν –υποτίθεται- το ρόλο του συντονισμού και της κάλυψης των εργατικών κινητοποιήσεων; Την έναρξη της αγωνιστικής σεζόν με τον καθιερωμένο τουρισμό της Δ.Ε.Θ., ακολούθησε το φιάσκο της απεργίας της 24ης Σεπτέμβρη που εξαγγέλθηκε αλλά ουδέποτε πραγματοποιήθηκε καθώς προτιμήθηκε να αναβληθεί για το τέλος Οκτώβρη προκειμένου «να προετοιμαστεί καλύτερα». Παρά το μεγαλειώδη αγώνα των εργαζόμενων στα πανεπιστήμια, η ΑΔΕΔΥ κι η ΓΣΕΕ εξετάζουν ως πιθανή ημερομηνία γενικής απεργίας την 6η Νοέμβρη… Ίσως από την άλλη να χρειαστεί να κάνουμε υπομονή ως το Μάη του 2014 οπότε και σύμφωνα με κάποιους φωστήρες της Ο.Τ.Ο.Ε. δε θα υπάρχει μνημόνιο και μέχρι τότε «να λες δεν πειράζει, θα ’ρθει άσπρη μέρα και για εμάς».

Αντί να υπομένουμε μέχρι τότε προτιμάμε να πάρουμε τους αγώνες και τις ζωές μας στα χέρια μας. Συμμετέχουμε και στηρίζουμε το συλλαλητήριο των εργαζομένων και απολυμένων του Δημόσιου και του Ιδιωτικού τομέα που διοργανώνουν οι εργαζόμενοι-απεργοί στα ΑΕΙ-ΤΕΙ το Σάββατο στις 14:00 στα Προπύλαια. Συμμετέχουμε μαζικά στο συντονιστικό που θα ακολουθήσει και στη μεγάλη συναυλία στις 18:00 στα Προπύλαια.

Επισυνάπτεται ανακοίνωση απεργών Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόσκληση πορείας-συντονιστικού-συναυλίας Σαββάτου εργαζόμενων-φοιτητών Πανεπιστημίου Αθηνών και Πολυτεχνείου.

Γιατί απεργούμε
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ 19_10_2013
clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Γλέντι οικονομικής ενίσχυσης

Οκτωβρίου 10, 2013 at 11:49 μμ (Εργατικά, Εκδηλώσεις)

glenti villa
Γλέντι Βίλα
ΠΡΟΣΒΑΣΗ

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Next page »

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.