Πέμπτη 14 Δεκέμβρη: ΑΠΕΡΓΙΑ

Δεκέμβριος 13, 2017 at 12:24 πμ (Εργατικά)

 

 

ΑΠΕΡΓΙΑ 14 ΔΕΚΕΜΒΡΗ: ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΝ ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΜΑΣ!

ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ!

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ επιδιώκει ακόμα πιο επιθετικά να κλείσει άμεσα όλα τα προαπαιτούμενα της 3ης αξιολόγησης σε βάρος των εργαζόμενων και της κοινωνίας. Υλοποιεί το αντιδραστικό σχέδιο των μνημονίων, των συνολικών σχεδίων ανάταξης των κερδών του κεφαλαίου, της ΕΕ και του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην ευρύτερη περιοχή.

Κυρίως όμως πιστώνεται με μια ακόμα «επιτυχία», καταφέρνοντας να δώσει ξεχωριστό νόημα στην καθιερωμένη 24ωρη απεργία που προκηρύσσει η ΓΣΕΕ κάθε Δεκέμβριο ενόψει της ψήφισης του Προϋπολογισμού – που υπό άλλες συνθήκες θα φαινόταν (και πιθανότατα θα ήταν) εθιμοτυπική και διεκπεραιωτική. Η απόπειρα επιβολής ρύθμισης (ως συνήθως με τη μορφή τροπολογίας σε άσχετο νομοσχέδιο) που θα βάζει σοβαρά εμπόδια στο δικαίωμα της απεργίας για τις πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις έρχεται να διαλύσει και τις τελευταίες αυταπάτες. Όχι ως προς τη φύση και το ρόλο της σημερινής κυβέρνησης (δεν πιστεύουμε ότι υπάρχουν και πολλοί που θεωρούν ακόμα ότι διαφέρει κάπου ουσιωδώς από τις προηγούμενες), αλλά κυρίως ως προς τις ψευδαισθήσεις για τον προσωρινό χαρακτήρα των μνημονίων και για τις ελπίδες για ανάκαμψη και επιστροφή στην κανονικότητα μέσω της «ανάπτυξης».

Ο περιορισμός του δικαιώματος στην απεργία δεν έρχεται ως αντίδραση σε μια έξαρση κινητοποιήσεων, ίσα-ίσα είναι κοινός τόπος ότι το συνδικαλιστικό κίνημα, με κύρια ευθύνη της ξεπουλημένης συνδικαλιστικής ηγεσίας, βρίσκεται σε ύφεση αναντίστοιχη των απαιτήσεων των καιρών. Η ρύθμιση αυτή έρχεται για να θωρακίσει το κεφάλαιο στο διηνεκές απέναντι στις ενδεχόμενες μελλοντικές απόπειρες αντίστασης των εργαζομένων, ακριβώς επειδή ο εργασιακός μεσαίωνας των μνημονίων έχει έρθει για να μείνει· είναι πλέον η νέα κανονικότητα. Οι ίδιοι αποδεικνύουν ότι – σε αντίθεση με διάφορα που κατά καιρούς κυκλοφορούσαν και στους χώρους μας ότι η απεργία δεν ενοχλεί τον εργοδότηη απεργία είναι ένα όπλο στα χέρια των εργαζόμενων που απειλεί πραγματικά τα σχέδιά τους και θέλουν να μας το αφαιρέσουν.

Το τι σημαίνει αυτή η νέα κανονικότητα για τους εργαζόμενους στις τράπεζες, όπου η εργοδοτική τρομοκρατία πλέον βασιλεύει κανονικά, είναι παραπάνω από εμφανής:

  • Απολύσεις. Με ένα ευνοϊκό για αυτές νομοθετικό πλαίσιο, οι τράπεζες στο όνομα της «αναδιάρθρωσης», της «εξυγίανσης» ή της «μείωσης του λειτουργικού κόστους» (ανέκαθεν οι πλέον απάνθρωπες πρακτικές καλύπτονταν πίσω από εύηχους όρους) έχουν ουσιαστικά προαναγγείλει την αποχώρηση τουλάχιστον 10.000 ακόμα τραπεζοϋπαλλήλων. Καθώς η δεξαμενή των εθελουσιών έχει στερέψει, οι μέθοδοι που θα χρησιμοποιηθούν για να επιτευχθεί ο στόχος αναμένεται να είναι πολύ λιγότερο συναινετικές και πολύ περισσότερο βίαιες.
  • Αλλαγή εργασιακών σχέσεων. Με την εκχώρηση εργασιών στις τράπεζες να μην περιορίζεται πλέον στις «βοηθητικές» λειτουργίες (φύλαξη, διεκπεραίωση, καθαρισμός, κέντρα τηλεφωνικής εξυπηρέτησης) αλλά να περνά και στον πυρήνα των τραπεζικών εργασιών (διαχείριση κόκκινων δανείων), θα εξαπλωθούν περαιτέρω οι ελαστικές μορφές εργασίας (εργολαβίες, ενοικιαζόμενοι, μπλοκάκια) και θα αυξηθεί ακόμα περισσότερο ο διαχωρισμός των εργαζομένων στις τράπεζες σε πολλαπλές ταχύτητες, και με τη μεγάλη πλειοψηφία τους να μην απολαμβάνει κανένα από τα όποια ευεργετήματα από κανονισμούς, συλλογικές συμβάσεις κτλ.
  • Εντατικοποίηση της εργασίας. Πρόθεση των τραπεζών διαφαίνεται να είναι ο πλήρης διαχωρισμός ανάμεσα στο κομμάτι της πώλησης και αυτό της διαχείρισης, κρατώντας υπό την άμεση εποπτεία τους μόνο το πρώτο. Ακόμα και για τους εργαζόμενους στον τομέα αυτό – που θα είναι οι «τυχεροί» που θα εξακολουθούν να διατηρούν επίσημα την ιδιότητα του τραπεζοϋπάλληλου – τα πράγματα μόνο ρόδινα δεν πρόκειται να είναι. Η πίεση για την επίτευξη –ανέφικτων κατά κανόνα- στόχων θα συμπαρασύρει προς τα κάτω τόσο τις αμοιβές (μέσω της σύνδεσης μισθοδοσίας με στοχοθεσία) όσο και τις συνθήκες εργασίας. Ήδη ζούμε σε όλες τις τράπεζες καθεστώς απίστευτης πίεσης – εκβιασμών για να πιάνουμε τους στόχους ειδικά πωλώντας τραπεζοασφαλιστικά προϊόντα, ενώ το 37ωρο πλέον δεν τηρείται σχεδόν πουθενά.
  • Διάλυση του κοινωνικού χαρακτήρα της ασφάλισης. Με τα τελευταία απομεινάρια των ασφαλιστικών ταμείων των τραπεζοϋπαλλήλων που εξασφάλιζαν κάποιες παροχές επικούρησης ή εφάπαξ στους εργαζόμενους (ΛΕΠΕΤΕ, ΤΑΠΙΛΤΑΤ, ΛΑΚ κτλ) να μπαίνουν στο στόχαστρο, η προοπτική προδιαγράφεται ζοφερή. Μία κύρια σύνταξη που θα θυμίζει προνοιακό επίδομα θα συμπληρώνεται από μια επαγγελματική/ιδιωτική ασφάλιση, κάτι που για τους εργαζόμενους θα σημαίνει περισσότερες εισφορές, λιγότερες παροχές και καμία απολύτως εγγύηση.

Και βέβαια το «μενού» στα πλαίσια της γ αξιολόγησης έχει ακόμα ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς και δώρα στις τράπεζες με τις λαϊκές κατοικίες, ιδιωτικοποίησεις (μέσα μαζικής μεταφοράς), ξεπούλημα της ΔΕΗ, αλλαγή ακόμα και της αποζημίωσης σε εργατικό ατύχημα πάντα προς όφελος των εργοδοτών, και πολλά άλλα που αφορούν ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ και μας πάνε όλο πιο κοντά στον πάτο.

Απέναντι σε αυτή την προοπτική δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να απεργήσουμε την Πέμπτη και θα κληθούμε να το ξανακάνουμε στο μέλλον. Προφανώς και δεν πρέπει να μας εφησυχάζει το προσωρινό πάγωμα στην επιβολή της συγκεκριμένης αντιαπεργιακής διάταξης. Η μεθόδευση είναι πλέον παραπάνω από γνώριμη. Ξεκινά με μια προκαταρκτική φημολογία, συνεχίζεται με τροχιοδεικτικές βολές που μετρούν τις πρώτες αντιδράσεις, αποσύρεται για να επακολουθήσει «διάλογος» και τελικά επανέρχεται για να ψηφιστεί από τον κυβερνητικό λόχο. Στην περίπτωση αυτή δε, δεδομένη πρέπει να θεωρείται και η υπερψήφιση από τη μνημονιακή αντιπολίτευση (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ κλπ) καθώς το φιλελεύθερο μένος είναι πολύ ισχυρότερο του αντιπολιτευτικού.

Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία θα βγάλει την υποχρέωση με ένα χαρτοπόλεμο ηχηρών μεν πλην απολύτως ανώδυνων ανακοινώσεων και μετά θα προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο τελευταίο ΓΣ της ΟΤΟΕ ενώ τέθηκε από πλευράς μας το θέμα δεν πάρθηκε καμιά απόφαση, ΓΣΕΕ και ΟΤΟΕ δεν πήραν καμιά πρωτοβουλία ούτε όταν κατατέθηκε αιφνιδιαστικά η τροπολογία, η θέση της ΟΤΟΕ για τις απολύσεις είναι η δημιουργία ταμείου για τους απολυμένους, ακολουθούν γραμμή ήττας και υποταγής, γραμμή συνδιαλλαγής με την εργοδοσία και εργασιακής ειρήνης, στάση αναμονής των κυβερνητικών πρωτοβουλιών. Συνεπώς δεν είναι τυχαίο ότι οι αντιαπεργιακές ρυθμίσεις αφορούν αποκλειστικά τα πρωτοβάθμια σωματεία και όχι τις όποιες κινητοποιήσεις των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και ομοσπονδιών όπου το πλαίσιο είναι απολύτως ελεγχόμενο. Μόνο αποστροφή μας δημιουργούν πλέον οι εργοδοτικοί και κρατικοί συνδικαλιστές, που λειτουργούν προς όφελος των κυβερνώντων και αρχόντων σε επίπεδο λόγων και πράξεων, είναι απέναντί μας και πρέπει να τους πολεμήσουμε παίρνοντας στα χέρια μας τα συνδικάτα.

Το βάρος λοιπόν για να αποτρέψουμε την πορεία αυτή πέφτει σε εμάς και δεν θα μπορούσε άλλωστε να γίνει κι αλλιώς. Όλοι ξέρουμε ότι με μια 24ωρη απεργία δεν πετυχαίνουμε και πολλά, όμως όλοι ξέρουμε ότι όταν γίνονται όλα αυτά και δεν απαντάμε καν με μια 24ωρη απεργία καταρχήν αλλά σκύβουμε το κεφάλι και πάμε για δουλειά, έτσι τους ανοίγουμε την όρεξη να μας αφαιρέσουν ακόμη και το δικαίωμα στην απεργία και δίνουμε πάτημα στα άθλια κυβερνητικά παπαγαλάκια να λένε ότι «δεν φταίει ο νόμος, αλλά οι εργαζόμενοι που δεν απεργούν!». Όλοι ξέρουμε ότι στον κλάδο των τραπεζών, τους πονάει πολύ η συμμετοχή ακόμα και σε μια μέρα απεργία, να μη δουλέψουν οι τράπεζες για μια μέρα ή και για λίγες ώρες, να σηκώσουμε κεφάλι όλοι οι εργαζόμενοι, νέοι και παλιοί, απέναντι στην τρομοκρατία που επικρατεί αυτήν την περίοδο στους χώρους δουλειάς.

Με τους αγώνες που έδωσαν προηγούμενες γενιές εργαζομένων, κατακτήθηκαν αυτές οι ελάχιστες εγγυήσεις στην εργατική νομοθεσία που ξηλώνονται σήμερα. Είναι δική μας υπόθεση να τις κατακτήσουμε και πάλι, χτίζοντας ένα καινούριο κίνημα στηριγμένο σε ταξική βάση. Ένα εργατικό κίνημα σύγκρουσης, γενικών συνελεύσεων, με δυναμικούς ανυποχώρητους αγώνες στα χέρια των εργαζόμενων. Για να πάρουμε πίσω όσα έχουμε χάσει. Να έχουμε αξιοπρεπείς μισθούς, αξιοπρεπή κοινωνική ασφάλιση (σύνταξη και υγεία), σταθερή δουλειά και όχι δουλεία ειδικά για τη νέα γενιά, ανθρώπινα ωράρια και ελεύθερο χρόνο, δημόσια αγαθά για μας και τα παιδιά μας, δημοκρατικά δικαιώματα και όχι συνεχή καταστολή. Ας γίνουμε ξανά επικίνδυνοι για τα συμφέροντα του κεφαλαίου και των υπηρετών του.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ, 10.30 ΜΟΥΣΕΙΟ

http://pantrapezikosxhma.blogspot.gr/

 

Advertisements

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ανακοίνωση Αγωνιστικής Συνεργασίας στην ΟΤΟΕ για πλειστηριασμούς

Νοέμβριος 3, 2017 at 1:39 πμ (Εργατικά, Τράπεζες)

Η πολιτική των τραπεζών για τα κόκκινα δάνεια και τους πλειστηριασμούς στρέφεται ενάντια στο λαό και τους εργαζόμενους!

 Ενόψει της 3ης αξιολόγησης κυβέρνηση και «θεσμοί» βρίσκονται σε διαδικασία «διαπραγμάτευσης» νέου πακέτου αντιλαϊκών – αντεργατικών  μέτρων. Την ίδια στιγμή εντείνονται οι πιέσεις από ΤτΕ, ΕΚΤ, SSM,  για άμεση εφαρμογή των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών και η κυβέρνηση ανακοινώνει ότι θα ξεκινήσουν τέλη Νοέμβρη.

Ο Καραμούζης (πρόεδρος της ΕΕΤ και της EFG) μιλώντας σε εκδήλωση στο Λονδίνο υπογραμμίζει ότι «είναι κρίσιμο να πραγματοποιηθούν απρόσκοπτα οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, καθώς μέσω αυτών αποθαρρύνονται οι στρατηγικοί κακοπληρωτές, η διαδικασία είναι διαφανής, το κυριότερο όμως,  βελτιώνεται η αξία ρευστοποίησης των διαθέσιμων εξασφαλίσεων αντανακλώντας τα επίπεδα των προβλέψεων που έχουν σχηματιστεί για τα NPEs».Ο Μητράκος (υποδιοικητής της ΤτΕ) κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην ετήσια σύνοδο του ΔΝΤ  στην Ουάσιγκτον δήλωσε: «Διαθέτουμε το πιο λεπτομερές πλαίσιο της διαχείρισης δραστηριότητας για την πώληση δανείων σε ευρωπαϊκό επίπεδο» επισημαίνοντας ότι «δεν θα κλείσει η αξιολόγηση  αν δεν ενεργοποιηθεί η διαδικασία των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών

Είναι γεγονός λοιπόν ότι  αυτός ο σχεδιασμός αρπαγής της λαϊκής περιουσίας και κατοικίας από το κεφάλαιο και τα κοράκια του αποτελεί μνημονιακή απαίτηση, και δέσμευση που συμπεριλαμβάνεται στα  πλάνα αναδιάρθρωσης των τραπεζών. Αν ισχύει ότι οι τράπεζες απαιτούν, και όλως περιέργως συμφωνούν οι δανειστές, να αλλάξει ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας ώστε να ευνοηθούν οι τράπεζες και να εισπράττουν τουλάχιστον το 75%-85% του ποσού που «πιάνει» ένα ακίνητο στον πλειστηριασμό, αντί 65% που ισχύει σήμερα, συρρικνώνοντας περαιτέρω το δικαίωμα του Δημοσίου, των Ασφαλιστικών μας Ταμείων και τέλος τις απαιτήσεις των εργαζομένων που και σήμερα περιορίζονται σε μόλις το 25% του προϊόντος των πλειστηριασμών, αυτό θα συνιστά άλλη μια πρόκληση ενάντια στον εργαζόμενο λαό.

Οι τράπεζες λοιπόν, παρά το γεγονός ότι το μεγαλύτερο σε αξία μέρος των κόκκινων δανείων τους αφορούν χρηματοδοτήσεις μεγάλων επιχειρήσεων, με σκανδαλώδεις όρους και συμβάσεις (χαμηλά επιτόκια και χωρίς επαρκείς εξασφαλίσεις) σε πλήρη διαπλοκή με το πολιτικό σύστημα και κυρίαρχες μερίδες του επιχειρηματικού κεφαλαίου (μη εξυπηρετούμενα ανοίγματα που ξεπερνούν τα 100 δις για το σύνολο των Τραπεζών), σήμερα στοχοποιούν  και βγάζουν στο σφυρί τη λαϊκή περιουσία και κατοικία των μισθωτών, συνταξιούχων, αυτοαπασχολούμενων για να «φτιάξουν» τους ισολογισμούς τους και να ξανακερδίσουν στο μέλλον από τη διαχείριση των πλειστηριασμένων ακινήτων.

Επίσης προχωρούν και σε πωλήσεις δανείων. Την αρχή έκανε η EFG με πώληση πακέτου 1,5δις (από τα οποία τα 880εκ είχαν διαγραφεί από τα βιβλία της) στο 3% της αξίας τους (πήρε δηλ. 45εκ) και ακολουθούν η ΕΤΕ με 3δις, η ALPHA με 1,5δις και η Πειραιώς με 3δις. Ξεκίνησαν δηλαδή πουλώντας καταναλωτικά δάνεια σε πακέτα, που αφορούν μικρά ποσά και μεγάλο κομμάτι του λαού. Όμως, οι στρατηγικοί κακοπληρωτές παραμένουν οι μεγάλοι επιχειρηματίες, εργολάβοι, εφοπλιστές, ξενοδόχοι, που πήραν δάνεια εκατομμύρια και καταφέρνουν σήμερα συγκεκαλυμένες διαγραφές δανείων μέσω της διαπλοκής με τραπεζικά στελέχη και κομματικά γραφεία. Αυτή είναι η ταξική πολιτική των τραπεζών.

Είναι σκανδαλώδης και προκλητική η πολιτική των τραπεζών που ζούμε καθημερινά στο χώρο μας: στους φτωχούς δανειολήπτες που έχουν πληρώσει για χρόνια τόκους, και σήμερα χάνουν τη σύνταξη ή το μισθό τους, τους ανέργους, τους χαμηλόμισθους κλπ, τους ταλαιπωρούν και τους αρνούνται οποιαδήποτε διευκόλυνση ή  έκπτωση, και με ληστρικές ρυθμίσεις απειλούν να βγάλουν τα σπίτια τους στο σφυρί για λίγες χιλιάδες ευρώ. Και από την άλλη, όλες οι τράπεζες δίνουν τσάμπα και σε εξευτελιστική τιμή (3%, 7% κλπ) πακέτα δανείων σε μεγάλα funds, ελληνικά και ξένα,  που θα κερδοσκοπήσουν ασύστολα.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι με κάθε πώληση πακέτου δανείων στα funds, οι Τράπεζες έχουν γράψει και γράφουν ζημιές που πρέπει να καλύψουν στην κεφαλαιακή τους επάρκεια και οι οποίες «ροκανίζουν» τα κεφάλαια που έχουν ήδη λάβει από τους φορολογούμενους. Παράλληλα, μέσα από τα funds στα οποία τα πωλούν, κερδίζουν πάλι οι ίδιοι κύκλοι συμφερόντων και πολλά Στελέχη, που αφού πρώτα έλαβαν παχυλές αποζημιώσεις εθελουσίων εξόδων από τις Τράπεζες, έχουν σπεύσει να στελεχώσουν τις εν λόγω εταιρείες διαχείρισης. Μας τα παίρνουν διπλά δηλαδήΑπό τη μια από την στήριξη που παρείχαμε στις Τράπεζες μέσω της φορολογίας μας που πήγε στις ανακεφαλαιοποιήσεις, από την άλλη εκποιώντας την ακίνητη περιουσία του λαού, η οποία τελικά πλουτίζει μόνο τις τσέπες τους.

Πρέπει επιπλέον να τονίσουμε ότι σήμερα δεν υπάρχει καμιά ουσιαστική προστασία της πρώτης κατοικίαςΗ κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παρά τις επικοινωνιακές προσπάθειες που κάνει, με το 3ο και 4ο μνημόνιο ψήφισε όλο το απαραίτητο νομικό υπόβαθρο που απαιτούσαν τραπεζίτες, ΕΕ και ΔΝΤ για να επιτευχθούν οι απαιτούμενοι στόχοι των πλάνων αναδιάρθρωσης (νομική ασυλία τραπεζικών στελεχών, ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, εταιρείες διαχείρισης κλπ).

Οι τράπεζες και τα υπόλοιπα κοράκια καίγονται να προχωρήσουν οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, και τους έχει κοστίσει το γεγονός ότι τους τελευταίους μήνες έχει αναπτυχθεί ένα μαζικό και μαχητικό κίνημα που στηρίζεται από κινήσεις γειτονιάς, συντονισμούς συλλογικοτήτων, επιτροπές αγώνα, σωματεία, φοιτητικούς συλλόγους κλπ, που δίνει μάχη κατά των πλειστηριασμών σε όλη την Ελλάδα, παρά την επιχείρηση συκοφάντησης και απαξίωσής  του από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ, και παρά την αστυνομική δίωξη , και καταστολή πολλές φορές των μελών του.

Η ΟΤΟΕ και οι πρωτοβάθμιοι σύλλογοι αρνούνται μέχρι τώρα πεισματικά να πάρουν θέση υπέρ της κοινωνίας και τάσσονται με το πλευρό των τραπεζιτών. Οι εργοδοτικές και κυβερνητικές δυνάμεις, ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ, που έχουν την πλειοψηφία κρατούν φιλοεργοδοτική στάση και μας στοχοποιούν στην κοινωνία. Έχουν τη δυνατότητα να καταγγείλουν στοιχεία να καλέσουν τους συναδέλφους στις υπηρεσίες δανείων να ορθώσουν ανάστημα και να δείξουν ανυπακοή, να αποκαλύψουν όσα νόμιμα και παράνομα, αλλά σίγουρα ανήθικα, κάνουν οι τράπεζες. Δυστυχώς, όλες οι συνδικαλιστικές παρατάξεις σιωπούν και η ευθύνη και των αγωνιστικών δυνάμεων είναι μεγάλη απέναντι στην υπόλοιπη τάξη.

Οι τραπεζοϋπάλληλοι παίρνουμε θέση στο πλευρό των ανέργων, συνταξιούχων, χαμηλόμισθων που όλα τα τελευταία χρόνια έχουν πληρώσει τα 250δις των τραπεζών. Είναι οι οικογένειές μας, οι φίλοι μας, οι συνάδελφοί μας, οι συνταξιούχοι τραπεζοϋπάλληλοι, η κοινωνία μας εν γένει, που δεν μπορούν να πληρώσουν το στεγαστικό δάνειο και κινδυνεύουν από τα κοράκια που εξυφαίνουν τρόπους να τους πιούν το αίμα.

Απαιτούμε την πλήρη προστασία της λαϊκής κατοικίας και εισοδήματος από πλειστηριασμούς και κατασχέσεις, τη διαγραφή των χρεών των μακροχρόνια ανέργων, χαμηλόμισθων, χαμηλοσυνταξιούχων κ.ά. ευπαθών ομάδων, δραστική μείωση και χαμηλά επιτόκια στα στεγαστικά δάνεια των εργαζομένων και τραπεζοϋπαλλήλων που έχουν πρόβλημα μετά τις μειώσεις μισθών.

Το αίτημα για πέρασμα των τραπεζών υπό δημόσια ιδιοκτησία, με απαλλοτρίωση χωρίς ένα ευρώ αποζημίωση, και λειτουργία με εργατικό – κοινωνικό έλεγχο είναι δίκαιο σήμερα περισσότερο από ποτέ.

Καλούμε τις εργατικές συσπειρώσεις, τα σωματεία και κάθε εργαζόμενο να σταθεί έμπρακτα αλληλέγγυος και να κάνει σημαία του τον αγώνα ενάντια στην καταλήστευση του εργατικού εισοδήματος από το τραπεζικό κεφάλαιο.

Απαιτούμε επιτέλους από το συνδικαλιστικό κίνημα των τραπεζών να πάρει θέση υπέρ του λαού και της εργατικής τάξης και να καταγγείλει τις διαθέσεις των αρπακτικών τραπεζιτών.

Καλούμε τους εργαζόμενους στις τράπεζες να συμμετέχουν στην πανελλαδική κινητοποίηση ενάντια στους πλειστηριασμούς λαϊκής κατοικίας, στις 4 Νοέμβρη, στα Προπύλαια στις 12:30 και στη συνέλευση αγώνα στις 15:00 στο ΤΕΕ (Σύνταγμα, Νίκης 5).

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2017

http://pantrapezikosxhma.blogspot.gr/

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για τη νέα πιστωτική πολιτική

Νοέμβριος 2, 2017 at 11:13 μμ (Αττικής)

«Για να κρύψουν την έλλειψη πραγματικών σκέψεων, κάποιοι έχουν εφεύρει μια εντυπωσιακή μηχανή που κατασκευάζει μεγάλες σύνθετες λέξεις, περίπλοκες κοινοτοπίες, ατέλειωτες προτάσεις, νέες και ανήκουστες εκφράσεις, που όλα αυτά μαζί δημιουργούν μια κατά το δυνατόν δύσκολη γλώσσα, που δίνει την εντύπωση της ευρυμάθειας. Όμως, με όλα αυτά, στην ουσία δεν λένε τίποτα: όποιος τους ακούει δεν γίνεται αποδέκτης σκέψεων, δεν νιώθει τη γνώση του να αυξάνει, αλλά αισθάνεται την ανάγκη να αναστενάξει: “Ακούω τον μύλο να γυρίζει, αλεύρι όμως δεν βλέπω” – ή βλέπει επιτέλους καθαρά πόσο λειψοί, πόσο χαμερπείς, πόσο άχρωμοι είναι αυτοί που κρύβονται πίσω απ’ αυτή τη βαρύγδουπη απεραντολογία» (Αρθουρ Σοπενάουερ)

Μαζεμένα έπεσαν τα ύπουλα μισόλογα και οι φτηνιάρικες σπέκουλες στην ανακοίνωση Νο 20 του προεδρείου του ΣΥΤΑ. Το να απαντηθούν όλα αυτά αναλυτικά ένα προς ένα μοιάζει αρκετά δελεαστικό, ωστόσο φρονούμε ότι είναι προτιμότερο αυτό να γίνει δια ζώσης σε μια ανοικτή δημόσια διαδικασία (όπως π.χ. μια ανακοινωμένη απογευματινή συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου μετά τη λήξη του ωραρίου εργασίας) ώστε να μπορούν να προσέλθουν για πλήρη ενημέρωση και όσοι συνάδελφοι ενδιαφέρονται.

Η μεγάλη πλειοψηφία όμως των εργαζομένων πιθανότατα δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για αυτού του είδους τις αντιπαραθέσεις. Αυτό που κυρίως την απασχολεί είναι ο καθημερινός αγώνας μέσα σε ένα εργασιακό και κοινωνικό περιβάλλον που δυσχεραίνει μέρα με τη μέρα. Και επειδή συνήθως η πραγματικότητα είναι αμείλικτη και δε σηκώνει πολλά φτιασιδώματα, εμείς απλώς παραθέτουμε κάποια αυτούσια αποσπάσματα από τη νέα και την παλιά πιστωτική πολιτική της τράπεζας για να βγάλει ο καθένας τα δικά του συμπεράσματα.

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 128 /27-10-2010 ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 69/ 16-10-2017
ΟΡΙΣΜΟΣ ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΗ
Ως δανειολήπτης ορίζεται το φυσικό πρόσωπο
• Με την ιδιότητα του υπαλλήλου της Τράπεζας,
• Με την ιδιότητα του συνταξιούχου της Τράπεζας
ΟΡΙΣΜΟΣ ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΗ
Ως δανειολήπτης ορίζεται το φυσικό πρόσωπο με την ιδιότητα του εν ενεργεία υπαλλήλου της Τράπεζας.
Οι συνταξιούχοι της Τράπεζας δεν δικαιούνται των ατομικών δανείων και δανείων συνεταιρισμού ΣΣΕ ΟΤΟΕ και ΕΣΣΕ.

Σημείωση: Αναφέρονταν ρητά οι εξαιρέσεις. Για όλα τα υπόλοιπα προϊόντα (π.χ. κάρτες) δικαιούνταν τους ίδιους όρους με τους εν ενεργεία υπαλλήλους

Οι αποχωρήσαντες υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι της Τράπεζας δεν δικαιούνται των δανείων που χορηγούνται σύμφωνα με τις εκάστοτε Συλλογικές και Επιχειρησιακές Συμβάσεις Εργασίας καθώς και των προνομιακών όρων στα πελατειακά προϊόντα.
Σχετικά με τα δάνεια ΣΣΕ ΟΤΟΕ και ΕΣΣΕ διευκρινίζεται ότι οι συνταξιούχοι της Τράπεζας μπορούν να παραμένουν δανειολήπτες των στεγαστικών δανείων της ΣΣΕ ΟΤΟΕ μέχρι την ολοσχερή αποπληρωμή τους με τους ίδιους όρους και προϋποθέσεις . Διευκρινίζεται ότι οι συνταξιούχοι της τράπεζας θα παραμένουν δανειολήπτες των στεγαστικών δανείων της ΣΣΕ ΟΤΟΕ, των δανείων συγκέντρωσης οφειλών «ATTICA ΛΥΣΗ Υπαλλήλων Attica Bank» και του καταναλωτικού δανείου (κωδικός προϊόντος 1545) μέχρι την ολοσχερή αποπληρωμή τους, με τους ίδιους όρους και προϋποθέσεις.

Σημείωση: Εδώ αντίθετα αναφέρονται ρητά τα προϊόντα στα οποία δικαιούνται ίδιους όρους ενώ για όλα τα υπόλοιπα προϊόντα:

Σε περίπτωση αποχώρησης υπαλλήλου που έχει λάβει προϊόν (δάνειο, πιστωτική κάρτα κλπ.) με όρους που δίδονται μόνο σε υπαλλήλους, τότε αυτό πρέπει να εξοφληθεί ολοσχερώς ή δύναται να μετατραπεί σε προϊόν πελατειακό

Επιτόκια
Αφορά τα επιτόκια που έχουν ως βάση EURIBOR ή ΕΠΙΤΟΚΙΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ και επιπλέον περιθώριο (spread)
Για τους υπαλλήλους παρέχεται έκπτωση 40% επί της ελάχιστης τιμής του περιθωρίου των επιτοκίων της τράπεζας, όπως αυτά κάθε φορά ισχύουν με:
• ανώτατο περιθώριο 2,5% όταν πρόκειται για απόκτηση πρώτης κατοικίας
• κατώτατο περιθώριο 2,5% όταν πρόκειται για λοιπά προϊόντα στεγαστικής πίστης
• κατώτατο περιθώριο 3,00% όταν πρόκειται για προϊόντα καταναλωτικής πίστης
Πελατειακά Προϊόντα
Στεγαστικά Δάνεια
Παρέχεται έκπτωση 0,25 ποσοστιαίων μονάδων επί της ελάχιστης τιμής του εύρους του περιθωρίου των επιτοκίων της τράπεζας (σήμερα 4,00%), όπως αυτά κάθε φορά ισχύουν ήτοι :
Για Στεγαστικά Δάνεια κυμαινόμενου επιτοκίου με βάση το EURIBOR ελάχιστο περιθώριο spread 3,75% πλέον εισφοράς του Ν.128/75 (4% – 0,25 = 3,75%).

Το να επικαλεστεί κάποιος το αναπότρεπτο μιας δυσάρεστης εξέλιξης είναι κάτι που (ίσως) μπορεί να συζητηθεί. Το να παριστάνει όμως ανερυθρίαστα ότι δε συμβαίνει τίποτα κι ότι σχεδόν κανείς δεν θίγεται, είναι κάτι τελείως διαφορετικό το οποίο προϋποθέτει είτε μεγάλη άγνοια είτε μεγάλο θράσος.

Δεν περνά απαρατήρητο ότι εδώ δεν υπήρξαν ούτε διαβουλεύσεις, ούτε επιτροπές, ούτε οικονομοτεχνικές κι αναλογιστικές μελέτες. Η μασκαράτα του «κοινωνικού εταιρισμού» είναι χρήσιμη μόνο όταν πρόκειται να παραχωρηθούν τα δικά μας κεκτημένα, οπότε και είναι βολική μια επίφαση συναίνεσης. Όταν αυτή δεν απαιτείται, το διευθυντικό δικαίωμα φτάνει και περισσεύει και γίνεται απόλυτο.

Η εργοδοσία κάνει τα αναμενόμενα, το να βγάζει από τη μύγα ξύγκι είναι ένα από αυτά. Το θέμα, και πάλι, είναι τι κάνουμε εμείς…

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΤΑΞΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ

Οκτώβριος 27, 2017 at 3:20 πμ (Αττικής)

ΑΣΦΑΛΙΣΤΗΡΙΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΣΤΕΛΕΧΗ (ΟΠΩΣ «ΣΥΣΣΙΤΙΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ»)

Η νιοστή επανάληψη του σίριαλ με τα ασφαλιστήρια δεν προσέφερε και πολλά περισσότερα από όσα ήδη γνωρίζουμε. Τα ίδια ερωτήματα έχουν τεθεί ξανά και ξανά και οι όποιες απαντήσεις (δεν) δόθηκαν. Τα επαναλαμβανόμενα καλέσματα για παραίτηση σε κάποιους που έχουν αποδείξει διαχρονικά ότι δε φημίζονται και ιδιαίτερα για την ευθιξία τους, ενώ έχουν αναγάγει σε επιστήμη το να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους όταν μπαίνουν ζητήματα ηθικής και πολιτικής τάξης, είναι σαφές ότι δεν πρόκειται να έχουν κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Η συνέχιση της αντιπαράθεσης με αυτούς τους όρους, από ένα σημείο και μετά, στην ουσία εξυπηρετεί αυτούς που δε θέλουν να δώσουν απάντηση ούτε σε αυτό το θέμα, ούτε και σε κανένα άλλο. Επιπλέον, μετατρέπεται σε διένεξη επί προσωπικού, που ελάχιστα αφορά πλέον όλους εμάς, ένα ζήτημα που είναι σοβαρό: η ίδια η ύπαρξη αυτών των ασφαλιστηρίων που σημαίνει δημιουργία εργαζομένων πολλών ταχυτήτων και περαιτέρω άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ λίγων μεγαλοστελεχών και της μεγάλης πλειοψηφία των εργαζομένων.

Άλλωστε μια ανάλυση που αγνοεί τις κοινωνικές διεργασίες κι εστιάζει αποκλειστικά σε πρόσωπα είναι, κατά την άποψή μας, απλοϊκή και μονοδιάστατη. Όπως η άνοδος του συνδικαλιστικού κινήματος δεν μπορεί να προέλθει από την εμπνευσμένη καθοδήγηση ενός πεφωτισμένου ηγέτη, έτσι και η κάμψη του δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά και μόνο στην ακαταλληλότητα ενός εκπροσώπου, ακόμα κι αν αυτός είναι διεφθαρμένος μέχρι το μεδούλι.

Εξίσου παραπλανητική θεωρούμε τη διάκριση μεταξύ των διοικητικών σχημάτων που έχουν περάσει από την Τράπεζα, είτε εστιάζοντας σε πεπραγμένα της προηγούμενης Διοίκησης κι εξαγνίζοντας τη νέα (που υποτίθεται ότι αποσκοπεί στην «εξυγίανση» της Τράπεζας) είτε, αντίστροφα, ωραιοποιώντας την προηγούμενη Διοίκηση ως «φιλεργατική» και αποδίδοντας τη διαρκή μείωση των απολαβών μας και επιδείνωση των εργασιακών συνθηκών μας σε κάποιου είδους «εμμονές» των τωρινών διοικούντων. Η εργοδοσία είναι μία, συνεχόμενη, ενιαία και αδιαίρετη. Σκοπός της θα είναι πάντοτε η αποκόμιση της μέγιστης δυνατής υπεραξίας από τους εργαζόμενους μέσω της υποτίμησης της εργατικής μας δύναμης. Να δουλεύουμε όλο και περισσότερο για να πληρωνόμαστε όλο και λιγότερο, να είμαστε εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα απέναντι σε μια εργοδοσία χωρίς υποχρεώσεις. Το πόσο το πετυχαίνει εξαρτάται από το ευρύτερο πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί και τους συσχετισμούς ισχύος όπως διαμορφώνονται κάθε δεδομένη στιγμή. Όταν το βασικό εργαλείο που έχουμε για να προασπίσουμε τα δικαιώματά μας , δηλαδή το σωματείο μας, όχι μόνο δε λειτουργεί σε αυτή την κατεύθυνση, βάζοντας φραγμούς στις αντεργατικές πρακτικές της Διοίκησης, αλλά αντίθετα τη συνδράμει στην εφαρμογή τους φροντίζοντας επιμελώς να αποτρέψει την οποιαδήποτε αντίδραση, τότε σίγουρα οι συσχετισμοί μεταβάλλονται αρνητικά για εμάς.

ΝΕΑ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ: ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΤΟΥΣ

Εντωμεταξύ, η εργοδοσία μας αλωνίζει. Κι ενώ τα αποτελέσματα των μεθοδεύσεων που αφορούν το ΛΑΚ ΙΙ και τον Κανονισμό Προσωπικού αναμένονται, μία πρόγευση του τι πρόκειται να ακολουθήσει αποτελεί η εφαρμογή της νέας πιστωτικής πολιτικής υπαλλήλων.

Ένας μεγάλος αριθμός συναδέλφων καλείται εντός μερικών ημερών να αποπληρώσει άμεσα ποσά διόλου ευκαταφρόνητα (εκατοντάδων η και χιλιάδων ευρώ) τα οποία λογίζονται πλέον ως υπέρβαση των νέων, μονομερώς μειωμένων πιστωτικών ορίων λαμβάνοντας και την ανάλογη (4%) επιτοκιακή επιβάρυνση. Ακόμα και όσοι ήταν απολύτως συνεπείς μέχρι σήμερα στην εξυπηρέτηση της οφειλής τους κινδυνεύουν εν μια νυκτί να χαρακτηριστούν κακοπληρωτές. Κι επειδή ως γνωστό «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος» λογικά θα ακολουθήσουν οι αναμενόμενες «διευκολύνσεις». Νέα δάνεια για να εξυπηρετηθούν τα παλιότερα, ρυθμίσεις επί ρυθμίσεων, μπαλόνια κ.ο.κ.

Ακόμα πιο ποταπή είναι η αντιμετώπιση των συνταξιούχων συναδέλφων μας, που εφεξής θεωρούνται ξένο σώμα και παύουν να έχουν οποιαδήποτε από τα προβλεπόμενα από τις συλλογικές συμβάσεις ευεργετήματα. Άνθρωποι που έφαγαν τη ζωή τους μέσα στην Τράπεζα προσφέροντας επί δεκαετίες τις υπηρεσίες τους ανταμείβονται με τον τριπλασιασμό σχεδόν (από 6% σε 16,65%) του επιτοκίου των πιστωτικών καρτών τους κι επιπλέον με την υποχρέωση καταβολής εισφοράς € 32 ετησίως.

Το ζήτημα έχει δύο βασικά σκέλη. Όσον αφορά το νομικό σκέλος, ο εργαζόμενος της Τράπεζας, σε ό,τι αφορά τα προϊόντα Πίστης Ιδιωτών, είναι πελάτης και έχει τα ανάλογα δικαιώματα και υποχρεώσεις, όπως αντίστοιχα δικαιώματα και υποχρεώσεις έχει και η Τράπεζα απέναντί του, σύμφωνα με τη μεταξύ τους σύμβαση χορήγησης. Σύμφωνα λοιπόν με τη σύμβαση η Τράπεζα έχει το δικαίωμα να μεταβάλλει το πιστωτικό όριο αν συντρέχει σπουδαίος λόγος (π.χ κάποια μεταβολή στην πιστοληπτική ικανότητα του κατόχου της κάρτας ή τη φερεγγυότητα του), συνεκτιμώντας τη συνέπεια της τήρησης των όρων της σύμβασης από τον κάτοχο της κάρτας. Τόσο η μονομερής μείωση των ορίων σε καθόλα ενήμερους συναδέλφους, όσο και (ιδίως) η αλλαγή επιτοκίου στις κάρτες των συνταξιούχων, αποτελούν μεταβολές βασικών όρων των συμβάσεων και ως μονομερείς αποφάσεις ενέχουν αυθαιρεσία και καταχρηστικότητα και μπορούν να προσβληθούν. Μιλώντας δε για πιστωτικές κάρτες, δεν μπορεί κανείς να μην επισημάνει την κραυγαλέα αντίθεση με το τι συμβαίνει με τις χρυσές πιστωτικές κάρτες των στελεχών όπου οι οφειλές, ανεξάρτητα από το ύψος τους και τις καθυστερήσεις στην εξυπηρέτησή τους, δεν μπορούν να διεκδικηθούν καθώς η σύμβασή τους δεν μπορεί να καταγγελθεί.

Όσον αφορά το ηθικό αλλά και πολιτικό σκέλος, δε δεχόμαστε να πληρώνουν τα συνήθη «υποζύγια», οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι, τα σπασμένα των στρατηγικών κακοπληρωτών μεγαλοοφειλετών.

Για εμάς τα ατομικά, συλλογικά, κλαδικά και ταξικά μας συμφέροντα είναι κοινά με αυτά και των συναδέλφων μας συνταξιούχων και της εργαζόμενης κοινωνίας γενικότερα. Για άλλους ταυτίζονται με αυτά των τραπεζιτών.

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

Ας μην τα βλέπουμε όμως όλα μαύρα. Οι διοικήσεις της Τράπεζας και του Συλλόγου μπορεί να κάνουν ζοφερή την καθημερινότητά μας, αλλά τα υλικά αγαθά δεν είναι το παν σε αυτή τη ζωή. Αφού μέχρι τις 12 Νοέμβρη αποπληρώσουμε τις κάρτες μας, στη συνέχεια στις 18-19 Νοέμβρη μπορούμε πλέον απερίσπαστοι να βιώσουμε «στιγμές πνευματικής διαύγειας και ψυχικής ανάτασης» στις «φωλιές θαλπωρής και εγκράτειας» των Μετεώρων. Ίσως η λύση τελικά να είναι ο αναχωρητισμός. Βοήθειά μας….

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ενάντια στους εργαζόμενους πίσω από κλειστές πόρτες

Σεπτεμβρίου 24, 2017 at 11:49 μμ (Αττικής)

«Εκεί που έφεραν την έρημο λένε ότι έφεραν ειρήνη»- Τάκιτος

Την περασμένη Δευτέρα 18/9 συγκλήθηκε η τακτική μηνιαία συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου του ΣΥΤΑ. Το βασικό θέμα της ατζέντας ήταν ο ορισμός εκπροσώπων του Συλλόγου –κατόπιν σχετικής πρόσκλησης της Διοίκησης- για τη σύσταση δύο επιτροπών που θα επεξεργαστούν:

Α) Την τροποποίηση (ή ίσως και κατάργηση) του ΛΑΚ ΙΙ (εφάπαξ)

Β) Τη σύνταξη νέου κανονισμού εργασίας

Όπως ήταν αναμενόμενο, το προεδρείο του ΣΥΤΑ επέλεξε για την εκπροσώπηση τον εαυτό του. Το πρόβλημα ωστόσο, δεν έχει να κάνει με το ποιοί θα μας εκπροσωπήσουν στις επιτροπές αυτές για λογαριασμό μας, αλλά για το τι ακριβώς πρόκειται να διαπραγματευτούν. Επειδή όταν πας να διαπραγματευτείς από μηδενική βάση κάτι που έχεις, η μόνη δυνατή κατάληξη είναι να το χάσεις, συνολικά ή εν μέρει. Εκτός αν πιστέψουμε ότι μέλημα της εργοδοσίας είναι η θέσπιση ενός πιο φιλεργατικού κανονισμού ή η αύξηση των παροχών μας. Ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν είμαστε τόσο αφελείς.

Ειδικότερα για το κάθε ζήτημα πρέπει να σημειωθούν:

Για το ΛΑΚ ΙΙ

Το μέλλον του Λογαριασμού υποθηκεύτηκε από τότε που –με την ανοχή της ηγεσίας του ΣΥΤΑ- επικράτησαν οι ατομικές συμβάσεις έναντι των συλλογικών στις νέες προσλήψεις, καθώς και από την εξάπλωση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων που είχαν ως αποτέλεσμα η πλειοψηφία των συναδέλφων να μένουν εκτός του Λογαριασμού κι αυτός πλέον να αφορά μια κλειστή ομάδα εργαζομένων. Την κατάσταση επιδείνωσαν ακόμα περισσότερο οι διαδοχικές εθελούσιες –εδώ όχι απλά με την ανοχή αλλά με τη συνέργεια της ηγεσίας του ΣΥΤΑ–, με αποκορύφωμα την τελευταία κατά την οποία αποχώρησε το 1/5 περίπου των ασφαλισμένων. Αν συμπεριλάβουμε ακόμα τη μείωση των μισθών που επέφερε και αντίστοιχη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, καθώς και τη μείωση των αποθεματικών από τη συμμετοχή στις ΑΜΚ, τα ελλείμματα που εμφανίζουν οι αναλογιστικές μελέτες μοιάζουν με αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Βάσει του κανονισμού του, το ΛΑΚ είναι λογαριασμός εγγυημένων παροχών και τα εκάστοτε τυχόν ελλείμματα είναι υποχρεωμένη να καλύπτει η Τράπεζα. Βασικό μέλημα της ηγεσίας του ΣΥΤΑ , ωστόσο, είναι να μην πληρώσει τίποτα η Τράπεζα και να απαλλαγεί από κάθε συμβατική υποχρέωσή της. Όμως η φύση του Λογαριασμού είναι τέτοια ώστε η μόνη εναλλακτική είναι να πληρώσουν οι εργαζόμενοι, είτε μέσω του πετσοκόμματος του εφάπαξ, είτε με τη μετατροπή του Λογαριασμού σε καθαρά ανταποδοτικό στη λογική του επαγγελματικού ταμείου, που πρακτικά θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα. Αυτή τη λύση φαίνεται να προκρίνει η ηγεσία του Συλλόγου. Προσπερνώντας ακόμα και τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων που ενέκριναν τη δική τους πρόταση για συνολική επίλυση του ΛΑΚ που θα περιλάμβανε και την εκκρεμότητα του ΛΑΚ Ι (συνταξιοδοτικού), διευκολύνουν την εργοδοσία στο να ξηλώσει ό,τι έχει απομείνει από τα κεκτημένα μας με τη μέθοδο της σαλαμοποίησης

Από εκεί και πέρα στο επικοινωνιακό σκέλος της υπόθεσης (βλ. ανακοίνωση ΣΥΤΑ Νο 13/21-09-2017) δεν μπορεί κανείς να μην παρατηρήσει την εξόφθαλμη αντίφαση. Από τη μια «αγανακτούν» με τη διοίκηση της ΕΤΕ που επιβουλεύεται το λογαριασμό επικούρησης των εργαζομένων της, ενώ ταυτόχρονα ετοιμάζονται να ξεπουλήσουν το εφάπαξ μας βάσει της ίδιας ακριβώς εργοδοτικής επιχειρηματολογίας περί ελλειμμάτων. Εμφανίζονται ως αλληλέγγυοι σε προωθημένες μορφές αγώνα των συναδέλφων της ΕΤΕ (κατάληψη κεντρικού καταστήματος), ενώ στο εσωτερικό διαχρονικά απορρίπτουν μετά βδελυγμίας ως «ακραίες» πολύ πιο απλές πρακτικές, όπως τη μαζική παρουσία εργαζομένων έξω από κεντρικά κτίρια της Τράπεζας σε απεργίες (της ΓΣΕΕ και όχι του Συλλόγου στον οποίο έχουν την πλειοψηφία), προκειμένου να μη διαταραχτεί η λειτουργία της (κάτι που είναι το ζητούμενο σε μια απεργία και το οποίο αποδέχονται μόνο όταν αφορά τις κινητοποιήσεις σε άλλες τράπεζες). Κατανοούμε ότι βρήκαν την ευκαιρία για ένα «αγωνιστικό» ξέπλυμα πλην όμως ο εργοδοτικός συνδικαλισμός δεν ξεπλένεται τόσο εύκολα. Μπορεί να παριστάνουν τους λέοντες αλλά όλοι ξέρουμε ότι είναι απλά χαμαιλέοντες.

Για τον κανονισμό εργασίας

Στον ένα χρόνο περίπου που ασκεί τα καθήκοντά της η νέα Διοίκηση, έχει γίνει απολύτως σαφές ότι αποσκοπεί στην ιδιωτικοποίηση της Τράπεζας. Μια σειρά από επιθετικές ενέργειες –η μαζική εθελούσια, οι σαρωτικές μειώσεις μισθών, το ντε φάκτο σπάσιμο της Τράπεζας σε καλή και κακή, η συρρίκνωση του δικτύου, η διευθέτηση των δικαστικών και όχι μόνο εκκρεμοτήτων με το χειρότερο τρόπο για τους εργαζόμενους– συντελούν στο να καταστεί η Τράπεζα ελκυστική για τον όποιο υποψήφιο επενδυτή –«σωτήρα». Ο στόχος αυτός προϋποθέτει το ξήλωμα κάθε δικαιώματός μας που θα μπορούσε να του σταθεί εμπόδιο.

Ένα από τα τελευταία αναχώματα στην πορεία αυτή είναι ο Κανονισμός Προσωπικού, όπως φάνηκε και στην περίπτωση των επαπειλούμενων απολύσεων του περασμένου Μάρτη στην αποτροπή των οποίων συνέβαλλε και το προστατευτικό πλαίσιο που αυτός παρέχει. Η εργοδοσία μπορεί προσωρινά να έκανε πίσω, γνωρίζαμε όμως ότι θα επανέλθει. Ξαφνικά η ηγεσία του ΣΥΤΑ, μετά την προτροπή της Διοίκησης, ανακάλυψε την ανάγκη «εκσυγχρονισμού» κι «επικαιροποίησης» του Κανονισμού σε μια εποχή που ξέρουμε ότι οι κατακτήσεις προηγούμενων χρόνων βάλλονται συστηματικά. Ο όποιος νέος Κανονισμός είναι δεδομένο ότι θα περιορίζει τα δικαιώματα των εργαζομένων, καθιστώντας ανεξέλεγκτο το διευθυντικό δικαίωμα και δίνοντας τη δυνατότητα στην εργοδοσία να προβαίνει σε διαδικασίες fast track, παρακάμπτοντας τα θεσμοθετημένα συμβούλια κι επιτροπές. Με το ισχύον πλαίσιο είναι αναγκασμένη να κινείται στα όρια του Κανονισμού, παρακάμπτοντας π.χ. την προβλεπόμενη διαδικασία προσλήψεων μέσω διαγωνισμού μέσα από το παραθυράκι για «εξαιρετικές περιπτώσεις ιδιαζουσών αναγκών» ή προχωρώντας σε κατ’ ουσία μετακινήσεις με τη μορφή των ανανεωνόμενων δεκαπενθήμερων αποσπάσεων.  Τώρα θέλει να έχει λυμένα τα χέρια ώστε να προχωρά μονομερώς είτε σε απολύσεις είτε σε επιδείνωση των εργασιακών συνθηκών τέτοια που να εξωθεί τους εκάστοτε ανεπιθύμητους σε αποχώρηση (απαλλάσσοντάς την κι από κάθε υποχρέωση καταβολής αποζημίωσης). Σκοπός του νέου κανονισμού εργασίας είναι η αποδυνάμωση του ρόλου των εργαζομένων, με μείωση ή και απαλοιφή του όποιου λόγου έχουν σε ζητήματα προσλήψεων, απολύσεων, πειθαρχικών ποινών, προαγωγών, μετακινήσεων, τοποθετήσεων κ.α.

Άλλωστε παραδείγματα ανάλογων «μεταρρυθμίσεων» έχουμε άφθονα. Στο Δημόσιο Τομέα η «φιλεργατική» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το έχει κάνει ήδη πράξη. Ακόμα περισσότερες ομοιότητες βρίσκουμε στην περίπτωση του ΟΤΕ –που ιδιωτικοποιήθηκε πριν την εποχή της κρίσης– όπου το γερμανικό μονοπώλιο σε συνεργασία με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία φρόντισε με μια μαζική εθελούσια να ξεφορτωθεί το παλιό προσωπικό και τα δικαιώματά του, για να επιβάλλει τις νέες και άθλιες εργασιακές σχέσεις. Στην περίπτωση αυτή, επιστρατεύτηκε και η αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου, από την τότε κυβέρνηση , με το οποίο προβλέπεται ότι όλες οι συμβάσεις που υποκρύπτουν μονιμότητα μετατρέπονται σε συμβάσεις αορίστου χρόνου. H περίπτωση αυτή έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ακουμπά και τη δική μας Τράπεζα, όπου πολλοί συνάδελφοι έχουν συμβάσεις «ορισμένου χρόνου μέχρι συνταξιοδότησης». Μπορεί οι μνημονιακοί νόμοι να είναι όλοι εναντίον του εργαζομένου, το θέμα όμως αν υπερισχύει ο μνημονιακός νόμος ή η αρχική διμερής σύμβαση μεταξύ επιχείρησης και εργαζομένου, δεν έχει κριθεί στα δικαστήρια. Αυτά τα νομικά κωλύματα θέλει να υπερβεί η εργοδοσία με την αλλαγή του κανονιστικού πλαισίου. Έχοντας άλλωστε και τη συνδρομή κυβέρνησης και «θεσμών» που με τον επικείμενο αντισυνδικαλιστικό νόμο θα περιορίζει ασφυκτικά το δικαίωμα στην απεργία, μπορούμε να καταλάβουμε ότι το εργασιακό μέλλον που μας προοιωνίζεται είναι ζοφερό.

Το ζήτημα είναι εξαιρετικά σοβαρό καθώς αφενός δεν αφορά πλέον ένα μέρος αλλά το σύνολο των εργαζομένων (υφιστάμενων αλλά και μελλοντικών) και αφετέρου δε θα έχει περιορισμένη διάρκεια (όπως μια δυσμενής σύμβαση στη λήξη της οποίας μπορούμε να διεκδικήσουμε κάτι από όσα έχουμε χάσει), αλλά θα επηρεάσει το υπόλοιπο του εργασιακού μας βίου.

Το ζητούμενο για εμάς είναι η προάσπιση του κανονισμού και των δικαιωμάτων που απορρέουν από αυτόν και η διεύρυνσή τους. Όχι η άνευ όρων παράδοσή τους.

Συνένοχοι συνωμότες

Σοβαρό θέμα, επίσης, δημιουργείται με αυτή καθεαυτή τη δομή και τη λειτουργία των συλλογικών οργάνων. Αυτοί που με κάθε ευκαιρία ομνύουν στους θεσμούς στα λόγια ταυτόχρονα απαξιώνουν στην πράξη ένα βασικό θεσμικό όργανο του Συλλόγου (το διοικητικό συμβούλιο), μεταφέροντας τις αρμοδιότητές του σε κλειστές και αδιαφανείς επιτροπές, συστήνοντας έτσι εξωθεσμικά παράκεντρα εξουσίας. Δεν πρόκειται απλώς για ένα ζήτημα τάξης. Είναι ζήτημα ουσίας. Νωπή είναι η εμπειρία της επιτροπής που είχαν συστήσει πέρυσι για τη σύναψη επιχειρησιακής σύμβασης, η οποία επί πολλούς μήνες λειτουργούσε εν κρυπτώ, χωρίς καμία ενημέρωση για τις εργασίες της, μέχρι τον περασμένο Φλεβάρη που ανακοινώθηκε απευθείας η επίτευξη συμφωνίας με τις γνωστές σφαγιαστικές μειώσεις.

Στο εύλογο ερώτημα ποια είναι η σκοπιμότητα των επιτροπών αυτών – από τη στιγμή που με δεδομένη την πλειοψηφία της στο διοικητικό συμβούλιο, η ηγεσία του ΣΥΤΑ μπορεί πρακτικά να επιβάλλει τις όποιες προτάσεις της- η απάντηση είναι απλή. Καθώς δεν αντέχουν ούτε τον έλεγχο ούτε την κριτική, προτιμούν τη σύγχυση και τη συσκότιση ώστε να μην εκτίθενται όταν οι αποφάσεις τους έρχονται σε κραυγαλέα αντίθεση με αυτά που διακηρύσσουν δημόσια. Δεν είναι τυχαίο ότι ούτε καν σε 8μελείς και 12μελείς επιτροπές δε «χωράει» έστω ένας εκπρόσωπος άλλης παράταξης πέραν της δικής τους (θυμίζουμε ότι στο ΔΣ δεν είναι μόνοι τους). Αρχές όπως η διαφάνεια και η λογοδοσία πετάγονται στον κάλαθο των αχρήστων.

Υ.Γ. Είναι γνωστό ότι από τον πρόεδρο του ΣΥΤΑ δε λείπει το θράσος. Ο ίδιος που σε άλλες περιπτώσεις μας παρακινεί να εργαζόμαστε «οικειοθελώς και πέραν του ωραρίου» για το καλό της Τράπεζας, τώρα ξαφνικά ανακαλύπτει κι εξανίσταται για τη μη καταβολή υπερωριών. Όταν κάτι λες ότι το δικαιούσαι αλλά δεν ασκείς αυτό το δικαίωμά σου στην πράξη, τότε απλώς κοροϊδεύεις τον κόσμο. Για μια ακόμη φορά.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Η Θεά Άρτεμις

Αύγουστος 11, 2017 at 1:54 πμ (Αττικής)

Όπως γνωρίζετε ήδη από τις ανακοινώσεις στον τύπο, «έκλεισε» η συμφωνία της πώλησης των κόκκινων δανείων της Τράπεζας. Μετά λοιπόν από μαραθώνιες διαπραγματεύσεις και μεγάλο αγώνα, καταφέραμε να ξεφορτωθούμε τα κόκκινα δάνεια, αφού πουλήσαμε χαρτοφυλάκιο ύψους 806 εκατομμυρίων λαμβάνοντας το αστρονομικό για τα παγκόσμια χρονικά ποσό των 70 εκατομμυρίων. Μαζί όμως με τη νύφη, που χρόνια προσπαθούσαμε να την παντρέψουμε αλλά δεν βρισκόταν κανένας υποψήφιος εθελοντής, δώσαμε και μια μικρή προίκα όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις. Ο γαμπρός επενδυτής εξασφάλισε τη διαχείριση δανείων ύψους 1,3 δισεκατομμυρίων ευρώ, την οποία φυσικά δώσαμε πρόθυμα, αφού ο σκοπός μας εξαρχής ήταν να παντρέψουμε πάση θυσία τη νύφη.

Η διαχείριση λοιπόν των δανείων, που εμείς δεν μπορούσαμε να κάνουμε, ανατέθηκε από δω και στο εξής στην εταιρία «Θεά Άρτεμις», η οποία θα ελέγχεται κατά 80% από τον επενδυτή και 20% από την Τράπεζα, προφανώς για το ξεκάρφωμα για να μην πει κανείς ότι ο ιδιώτης επενδυτής θα κάνει ότι θέλει. Τις πολύτιμες όμως υπηρεσίες της, η «θεά Άρτεμις» δεν θα τις προσφέρει δωρεάν, αλλά έναντι ενός συμβολικού αντιτίμου το οποίο ονομάζεται «προμήθεια διαχείρισης», η οποία θα καταβάλλεται κάθε χρόνο για τα επόμενα 7 έτη. Αξίζει επίσης να σημειώσουμε ότι οι δικηγόροι έκαναν πάλι το θαύμα τους: στη συμφωνία προβλέπεται ότι ο επενδυτής προστατεύεται και σε περίπτωση αλλαγής της νομικής μορφής της Τράπεζας, ακόμα δηλαδή κι αν η Τράπεζα σπάσει σε «καλή» και «κακή».

Με λίγα λόγια ο σωτήρας επενδυτής, χρηματοδότησε την Τράπεζα με το ποσό των 70 εκατομμυρίων, λαμβάνοντας τόκο υπό τη μορφή της «προμήθειας διαχείρισης», επί του ποσού των 1,3 δισεκατομμυρίων ευρώ. Στα οικονομικά εγχειρίδια λένε ότι η απόδοση είναι ανάλογη του αναλαμβανόμενου ρίσκου. Στην περίπτωση μας δεν ισχύει αυτό. Ο νικητής τα παίρνει όλα, και ο νικητής είναι η Aldridge.

 Η συμφωνία, μεταξύ της Τράπεζάς μας και της Aldridge, παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ, ως μία συμφωνία σταθμός στα Τραπεζικά χρονικά, που δείχνει το δρόμο σε όλο το τραπεζικό σύστημα. Για μας δεν είναι έτσι. Η διαχείριση των δανείων ήταν ανέκαθεν καθαρά τραπεζικό αντικείμενο. Η εκχώρηση της διαχείρισης των δανείων σε εταιρίες διαχείρισης, σηματοδοτεί τη δημιουργία ενός «παράλληλου τραπεζικού συστήματος», το οποίο θα λειτουργεί έξω από τους «σφικτούς κανονισμούς» που διέπουν τη λειτουργία των πιστωτικών ιδρυμάτων. Από δω και πέρα οι επιχειρηματικές αποφάσεις περνάνε στα χέρια των distress fund, οπότε οι ευαισθησίες για την τύχη των ευπαθών επιχειρήσεων που πλήττονται από την κρίση και των ελληνικών νοικοκυριών μάλλον πάνε περίπατο. Οι «σωτήρες» επενδυτές θα κάνουν ότι δεν τόλμησαν να κάνουν οι τράπεζες, δηλαδή να εισπράξουν τα λεφτά από τους «στρατηγικούς κακοπληρωτές», «μπαταχτσήδες» & «λαμόγια», οι οποίοι έχουν αλλά δεν πληρώνουν. Μη μας φανεί λοιπόν περίεργο αν στο μέλλον δούμε εικόνες Ισπανίας, όπου ειδικά εκπαιδευμένοι αστυνομικοί, ΜΑΤ , ΜΕΑ, Ομάδα ΔΙΑΣ, μπουκάρουν στα σπίτια των «κακοπληρωτών» βγάζοντας τους από μέσα, έτσι ώστε να παραδοθούν στο νέο ιδιοκτήτη.

 Η άλωση του τραπεζικού συστήματος από τα distress fund, εκτός από τις αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία και την κοινωνία, θα έχει επίπτωση και στον κλάδο μας. Μετά το «θάνατο του εμποράκου» από την έλευση των πολυεθνικών αλυσίδων καταστημάτων, ήρθε η ώρα να μιλήσουμε πια για το «θάνατο του τραπεζοϋπάλληλου». Οι εξελίξεις που περιμένουν τον κλάδο μας είναι ζοφερές. Το επάγγελμα μας άλλωστε έχει στοχοποιηθεί, εδώ και καιρό, από τους «Θεσμούς», για τους οποίους θεωρούμαστε «προνομιούχοι» και «καλοπληρωμένοι». Υπάρχει σε εξέλιξη οργανωμένο σχέδιο σε όλο το τραπεζικό σύστημα, για δραστική μείωση των θέσεων εργασίας για την οποία μάλιστα έχει τεθεί «στόχος απολύσεων». Η τακτική που ακολουθείται είναι απλή: λίγο η outsourcing ανάθεση εργασιών (καθαριότητα, φύλαξη και τώρα και η διαχείριση των δανείων), λίγο το κλείσιμο καταστημάτων, λίγο οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες συναλλαγών, στο τέλος θα έρθουν να μας πούνε οι Τραπεζίτες ότι πολλοί από μας πλέον περισσεύουμε και πρέπει να τους αδειάσουμε «οικειοθελώς» τη γωνία. Χέρι- χέρι με τους τραπεζίτες και η ΟΤΟΕ που πέρυσι κατακεραύνωνε το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τα κόκκινα δάνεια, σήμερα όμως σιωπά. Για τη διαχείριση της επερχόμενης κρίσης μάλιστα ετοιμάζει ΚΕΚ εκπαίδευσης τραπεζοϋπαλλήλων, με την ευγενική χορηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία χρηματοδοτεί τη μετεκπαίδευση ανέργων. Άνεργοι & μετανάστες, οι πιο κερδοφόρες μπίζνες της μνημονιακής Ελλάδας.

 Επειδή λοιπόν ζούμε σε ένα αρνητικό περιβάλλον, για τον κλάδο των τραπεζοϋπαλλήλων, εμείς δεν εφησυχάζουμε μετά τη συμφωνία της πώλησης των δανείων. Δεν τρέφουμε αυταπάτες για τις «καλές προθέσεις» της τωρινής διοίκησης, η οποία μπορεί να υπέπεσε σε μερικά αμαρτήματα (απολύσεις, μειώσεις μισθών, αθρόες υποβαθμίσεις) όπως οι πρωτόπλαστοι Αδάμ και Εύα που παρασύρθηκαν από το πονηρό φίδι, αλλά εμείς είμαστε έτοιμοι να τους συγχωρέσουμε, όπως ο στοργικός πατέρας τον άσωτο υιό.

 Πρέπει εδώ και τώρα να δοθούν από τη Διοίκηση εγγυήσεις, για τις θέσεις εργασίας των εργαζομένων, ιδιαίτερα αυτών που εργάζονται στο κτίριο της οδού Μαυρομιχάλη, είτε πρόκειται για «οργανικούς» είτε για «ενοικιαζόμενους».

Στην κατεύθυνση αυτή ζητάμε την άμεση σύγκλιση του Δ.Σ. του ΣΥΤΑ , στο οποίο πρέπει να συζητηθούν τα νέα δεδομένα που προκύπτουν μετά τη συμφωνία της Τράπεζας μας με την Aldridge και πως αυτή επηρεάζει τους εργαζομένους.

Επίσης, ζητάμε τη συνάντηση με το management της Τράπεζας, για να διασαφηνιστεί ο ρόλος των εργαζομένων, ιδιαίτερα δε των «Εμπλοκάριων», αφού μεγάλο μέρος από το χαρτοφυλάκιο που μέχρι σήμερα διαχειρίζονταν έχει εκχωρηθεί στη «Θεά Άρτεμις» (903).

 Κανένας εργαζόμενος δεν περισσεύει. Δεν θα γίνουν οι εργαζόμενοι οι παράπλευρες απώλειες των επιχειρηματικών συμφωνιών.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Τραπεζίτες και ΟΤΟΕ στην ίδια γραμμή νέας μείωσης θέσεων εργασίας

Ιουλίου 31, 2017 at 11:09 μμ (Τράπεζες)

 Είναι γεγονός ότι την κατάσταση την οποία βιώνουμε σαν εργαζόμενοι στις τράπεζες δεν μπορούμε να τη δούμε παρά μόνο σαν ένα κομμάτι του παζλ της δραματικής  κατάστασης που  έχουν περιέλθει όλοι οι εργαζόμενοι τα τελευταία μνημονιακά χρόνια.

Οι τράπεζες όντας  βασικός πυλώνας του καπιταλιστικού συστήματος  προσαρμόζονται με αντιδραστικό για τους εργαζόμενους και την κοινωνία τρόπο στις επιλογές και το μονόδρομο που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ σε συμπόρευση με θεσμούς  ΕΕ-ΔΝΤ έχουν επιβάλλει.

Τα πλάνα αναδιάρθρωσης και ο έλεγχoς της πορείας υλοποίησής τους  από τους θεσμούς  στοχεύουν στη μείωση του λειτουργικού κόστους (μειώσεις θέσεων εργασίας και καταστημάτων, ψηφιοποίηση εργασιών) και στη μείωση των κόκκινων δανείων. Η αναγκαία είσοδος των νέων τεχνολογιών χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για την επιθυμία των τραπεζιτών να μειώσουν το εργατικό και μισθολογικό κόστος, μειώνοντας δραστικά τους εργαζόμενους, αντικαθιστώντας το προσωπικό με ελαστικά εργαζόμενους (ενοικιαζόμενους, συμβασιούχους κλπ) και αυξάνοντας ραγδαία την εκχώρηση εργασιών.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, οι εργαζόμενοι πρέπει να πάρουμε θέση και ή θα συνταχθούμε με την αναγκαία για το κεφάλαιο διάσωση των κερδών των τραπεζών που προϋποθέτει μνημόνια ισοπέδωσης εργασιακών και εργατικών δικαιωμάτων ή θα συνταχθούμε μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους, αντιστεκόμενοι στην αντεργατική λαίλαπα που ετοιμάζεται και στις τράπεζες, διεκδικώντας τον πλούτο που παράγουμε.

Με αυτή τη λογική θα πρέπει να βρούμε τρόπους να απαντήσουμε και στο θέμα της μείωσης των θέσεων εργασίας με απολύσεις  που όπως φαίνεται πλέον θα είναι από τα κυρίαρχα  το επόμενο διάστημα. Ήδη μετράμε απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας μέσω εθελουσιών προγραμμάτων, απολυμένους συναδέλφους στις συνεταιριστικές τράπεζες (Αχαϊκή, Ρόδου κλπ), απολυμένους ενοικιαζόμενους (Εθνική), κρούση για απολύσεις στην Αττική,  συναδέλφους που μετατίθενται σε άλλη πόλη επειδή δεν αποχώρησαν στην Alpha Bank  και ο κατάλογος δεν έχει τέλος..

Η ΟΤΟΕ έχει πάρει ξεκάθαρα θέση υπέρ της ανάπτυξης και κερδοφορίας των τραπεζών. Όλο το προηγούμενο διάστημα κραυγάζει δήθεν ότι οι απολύσεις αποτελούν κόκκινη γραμμή, όμως αποδέχθηκε τις εθελούσιες με εκβιασμούς και πιέσεις, τους χιλιάδες ελαστικά εργαζόμενους στις τράπεζες, και μιλάει για τους κακούς ξένους που ελέγχουν πλέον το τραπεζικό σύστημα. Συναντιέται με τις διοικήσεις των τραπεζών και υπογράφει κλαδικές  στις οποίες εκφράζεται ως ευχή η “βούληση” για αποτροπή απολύσεων.

Έτσι, στο τελευταίο ΓΣ του Ιουλίου προχώρησε σε ακόμα αντιδραστικότερες «ρεαλιστικές» προτάσεις που φανερώνουν ότι έχει αποδεχθεί το γεγονός ότι θα υπάρξουν απολύσεις,  προσπαθεί να βρει τρόπους να «μετριάσει»  το αποτέλεσμα και το τραγικότερο  να συνηθίζουμε πλέον στην ιδέα ότι είμαστε υπό απόλυση ανά πάσα στιγμή. Πιο συγκεκριμένα, ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – Εργοδοτικοί στη λογική να έχουμε εναλλακτικές επιλογές για να μην πάμε σε μαζικές απολύσεις,  πρότειναν σαν βάση συζήτησης τη «δημιουργία φορέα εκπαίδευσης  εξειδικευμένων προγραμμάτων για να καταστεί αποτελεσματικός ο εργαζόμενος ακόμα και σε περίπτωση αλλαγής αντικειμένου λόγω ψηφιοποίησης εργασιών και  να μην μπορεί ο εργοδότης να τον απολύσει».

Στην περίπτωση δε που απολυθεί κάποιος, να υπάρχει «ένα ταμείο όπου θα συμμετέχουν με εισφορές εργοδότες και εργαζόμενοι  το οποίο θα καλύπτει με κάποιο εισόδημα τους απολυμένους, με  ιδιαίτερη μνεία σε αυτούς που θα χρειάζονται  5-6 χρόνια για να βγουν στη σύνταξη». Καλούμαστε δηλαδή να αποδεχτούμε οριστικά την επιστροφή μας στο εργασιακό καθεστώς των αρχών του 19ου αιώνα, τότε που η φροντίδα για τους ανήμπορους να εργαστούν βάρυνε τις οικογένειες και τους συναδέλφους τους. Μας ζητείται να συνδράμουμε με τις εισφορές μας για τη δημιουργία ενός ταμείου που θα υποκαθιστά το ΙΚΑ και τον ΟΑΕΔ, απαλλάσσοντας κράτος και εργοδότες από τις υποχρεώσεις τους και αναλαμβάνοντάς τις εμείς. Η δική μας υποαπασχόληση κι εξαθλίωση είναι ο όρος και η προϋπόθεση της δικής τους κερδοφορίας.

Το δρόμο τον έχει δείξει η αστικοποιημένη ΓΣΕΕ μέσα από τα κακόφημα Ινστιτούτα Εργασίας και Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης μέσω των οποίων τρέχει τα διάφορα επιδοτούμενα προγράμματα «πρακτικής άσκησης», «επαγγελματικής κατάρτισης», «απόκτησης εργασιακής εμπειρίας» κτλ. Τώρα ήρθε κι η σειρά της ΟΤΟΕ για να αναβαθμίσει το δικό της Ινστιτούτο Εργασίας από ένα όχημα για μερικές θέσεις καλοπληρωμένης αργομισθίας σε ένα χρυσοφόρο εργαλείο προσπορισμού κρατικών, κοινοτικών και άλλων κονδυλίων που σίγουρα θα της προσφερθούν για τις πολύτιμες υπηρεσίες που προσφέρει στο σύστημα: την απορρόφηση των κραδασμών που προκαλεί η φτωχοποίηση της τάξης μας και την αποτροπή των πιθανών αντιδράσεων.

Η ομοσπονδία των τραπεζοϋπαλλήλων, και ως  ηκαι ωςκγραφειοκρατικός συνδικαλισμός, που η πολύχρονη απαλλαγή των συνδικαλιστών της από την εργασία και τα προνόμια που απολάμβαναν τους έχουν αποξενώσει από τον κόσμο της εργασίας που (υποτίθεται ότι) εκπροσωπούν, και ως κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός, που κινείται στη λογική του «κοινωνικού εταιρισμού», της στήριξης των εκάστοτε κυβερνήσεων, της σύμπλευσης συμφερόντων μεταξύ εργοδοτών κι εργαζομένων και της πάση θυσία διατήρησης της «εργασιακής ειρήνης» ακόμα και σε βάρος των εργαζομένων που (υποτίθεται ότι) εκπροσωπούν, πλέον αποποιείται ουσιαστικά την ιδιότητά της ως συνδικαλιστική οργάνωση και μετατρέπεται ανοιχτά σε κερδοσκοπική επιχείρηση. Προτεραιότητά της δεν αποτελεί η εκπροσώπηση των εργαζόμενων  αλλά η διασφάλιση της ύπαρξής της χωρίς αυτούς. Στη βάση αυτή δεν ενδιαφέρεται -ούτε καν σε επίπεδο διακηρύξεων- για αποτροπή των απολύσεων αλλά μόνο για τη διαχείριση των απολύσεων, τις οποίες θεωρεί πλέον δεδομένες (ου μην κι αναγκαίες).  Μεριμνά επίσης ώστε η διαχείριση αυτή να γίνει με τον επωφελέστερο – για την ίδια εννοείται – τρόπο, καθιστώντας την ανεργία ένα πεδίο επιχειρηματικής δραστηριότητας υψηλής κερδοφορίας

Όχι μόνο δεν προετοιμάζουν τον κλάδο για ανυποχώρητο αγώνα, αλλά συζητάνε το μέγεθος της ήττας.

Σαν Αγωνιστική Συνεργασία στην ΟΤΟΕ δηλώσαμε ότι οι παραπάνω προτάσεις όχι μόνο είναι μη αποδεκτές και δεν μπαίνουν σε συζήτηση αλλά θα καλέσουμε με όλες μας τις δυνάμεις τους εργαζόμενους να τις απορρίψουν στην πράξη. Δεν θα πληρώσουμε άλλο εμείς την κρίση που δημιούργησαν αυτοί.

Δεν διαπραγματευόμαστε την απόλυση ούτε 1 επιπλέον εργαζόμενου.

Καλούμε για σύγκληση έκτακτων ΓΣ των συλλόγων μέσα στο Σεπτέμβρη μπροστά και στην ψήφιση του συνδικαλιστικού νόμου για τα εργασιακά.

Ενάντια στα σχέδια των τραπεζιτών, στα πλάνα αναδιάρθρωσης.

Με  συγκρότηση μαζικού μετώπου με τα πρωτοβάθμια σωματεία για πανεργατικές απεργιακές κινητοποιήσεις και ταξικό κέντρο αγώνα.  

Παλεύουμε για μόνιμη σταθερή δουλειά, προσλήψεις προσωπικού, ενάντια στις ελαστικές σχέσεις εργασίας.

Μείωση χρόνου εργασίας τώρα, αξιοποιώντας τις νέες τεχνολογίες.

Συντονιζόμαστε με τους υπόλοιπους εργαζόμενους και συλλογικότητες ενάντια στους πλειστηριασμούς λαϊκών κατοικιών.

Αύγουστος 2017

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΟΤΟΕ

http://pantrapezikosxhma.blogspot.gr/

Μόνιμος σύνδεσμος 1 σχόλιο

ΓΙΑ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Ιουλίου 24, 2017 at 11:27 μμ (Αττικής)

Το καλοκαίρι μπήκε για τα καλά και όλα κυλάνε πια σε καλοκαιρινούς ρυθμούς. Οι εκλογές τελειώσανε και μαζί  έφυγε και το κλίμα ευφορίας που είχε δημιουργηθεί. Τα έξοδα τρέχουν και  καθένας από εμάς πια δίνει τον καθημερινό του αγώνα να τα βγάλει πέρα. Βλέπετε οι υποχρεώσεις και οι λογαριασμοί, δεν κάνουν διακοπές. Και ο καθένας από εμάς πια είναι αναγκασμένος να καλύψει τις βιοτικές του ανάγκες, με το μειωμένο μισθό, που πια διαθέτει. Και ταυτόχρονα να είναι και συνεπής απέναντι στις δανειακές του υποχρεώσεις.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι απλό. Όλα αυτά τα δάνεια που πήραμε, τις παλιές εποχές, μπορούμε να τα αποπληρώσουμε ή έστω να τα εξυπηρετήσουμε κάθε μήνα που πέφτει η δόση; Την απάντηση την ξέρουμε όλοι. Βεβαίως και μπορούμε. Αρκεί  ….να κόψουμε το φαγητό! Και δεν μιλάμε βέβαια για κάποια από τις δίαιτες εξπρές που διαφημίζονται στα lifestyle περιοδικά, για να βγούμε αδυνατισμένοι στις παραλίες των κοσμικών νησιών. Μιλάμε για ολοκληρωτική στέρηση, κάτι σαν την απεργία πείνας που κάνουν οι κρατούμενοι, που έχουν καταπατηθεί και τα πλέον στοιχειώδη ατομικά τους δικαιώματα… Θα πει κανείς, τι συζήτηση ανοίγουμε τώρα, εμείς είμαστε τραπεζικοί υπάλληλοι, τι έχουν να κάνουν αυτά με εμάς; Για μας τίποτα δεν είναι τυχαίο, όλα τα γεγονότα με κάποιο τρόπο συνδέονται. Η εξουσία βλέπετε πάντα εφευρίσκει τρόπους να επιβάλει τα θέλω της, έχει τους τρόπους της. Αυτό που διαφοροποιείται κατά περίπτωση είναι ο αποδέκτης των πρακτικών που χρησιμοποιούνται κατά καιρούς…

Ας δούμε λοιπόν τι συμβαίνει με τις δανειακές μας υποχρεώσεις. Οι συνήθεις λύσεις που μας προσφέρονται για τα δάνεια μας είναι λίγο πολύ στάνταρ. Πάγωμα, ανακεφαλαιοποίηση, επιμήκυνση, ρύθμιση στη ρύθμιση, μπαλόνι στο μπαλόνι. Μόνο που το μπαλόνι πια παραφούσκωσε και έγινε αερόστατο! Κι όλα αυτά φυσικά, τη στιγμή που τα δάνεια ετοιμάζονται να εκχωρηθούν με ιδιαίτερα ευνοϊκούς όρους. Το ερώτημα που γεννιέται στο μυαλό όλων μας είναι το εξής: στους πελάτες θα προταθούν λύσεις με ευκολίες πληρωμής, εκπτώσεις και μερικές διαγραφές οφειλών, θα ισχύσουν τα ίδια για τους συναδέλφους, ΝΑΙ ή ΟΧΙ; Ο συνάδελφος είναι ή δεν είναι πελάτης της τράπεζας ή μήπως κάποιοι έχουν  την απαίτηση, να τα πληρώσει όλα, εντόκως μόνο και μόνο επειδή είναι υπάλληλος; Από τη μια πλευρά δηλαδή θα έχουμε γενναίες διαγραφές οφειλών για επιχειρηματίες που χρεοκόπησαν τις εταιρείες τους κι έβγαλαν τα χρήματά τους έξω κι από την άλλη εμείς θα κληροδοτήσουμε τις οφειλές στα παιδιά μας; Δεν καλυπτόμαστε όλοι άλλωστε από χρυσοφόρα ασφαλιστήρια που θα μας εξασφαλίζουν στην αποχώρησή μας…

Με τις σημερινές πρακτικές που ακολουθούνται στις ρυθμίσεις των δανείων, είναι ηλίου φαεινότερο ότι  οι συνάδελφοι οδηγούνται να κάνουν αίτηση ένταξης στο Ν.3869. Φυσικά σε αυτό θα υπάρχει η εύκολη απάντηση της διοίκησης, ότι φταίνε «οι κακοί υπάλληλοι που δεν φτάνει που τους έχουμε εδώ και τους πληρώνουμε, δεν πληρώνουν και τα δάνεια τους από πάνω». Για μας όμως η ένταξη συναδέλφων στο Ν.3869, η οποία εκτιμούμε ότι θα ενταθεί στο επόμενο εξάμηνο, φανερώνει ένα και μόνο πράγμα: την αδυναμία της ίδιας της Τράπεζας να διαχειριστεί τα του οίκου της. Και για να ανασχεθεί το κύμα προσφυγών, δεν αποκλείουμε μάλιστα στο άμεσο μέλλον να δούμε να μπαίνουν στο στόχαστρο υπάλληλοι που έχουν κάνει αίτηση ένταξης στο Ν.3869. Κάποιοι ίσως το θεωρήσουν υπερβολικό που θίγουμε το θέμα με αυτόν τον τρόπο, τίποτα όμως δεν πρέπει πια να μας φαίνεται περίεργο και σε κάθε περίπτωση οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι για όλα. Η κατάσταση που επικρατεί σήμερα δεν πρέπει να μας εφησυχάζει, αργά ή γρήγορα τα εργασιακά θα πέσουν και πάλι στο τραπέζι και ίσως η ένταξη κάποιου υπαλλήλου στο Ν.3869, να αποτελέσει μια καλή δικαιολογία για τη Διοίκηση.

Σε κάθε περίπτωση, εμείς καλούμε τη Διοίκηση να δει σοβαρά το θέμα των δανείων των συναδέλφων, ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, με τα δεδομένα της νέας μισθολογικής κατάστασης. Τα δάνεια δεν μπορούν πλέον, όχι να αποπληρωθούν, αλλά και σε πολλές περιπτώσεις να εξυπηρετηθούν μήνα-μήνα, είναι απλά μαθηματικά. Το ζήτημα των δανείων  για μας, αντιμετωπίζεται μόνο με μερικές διαγραφές οφειλών, για να είναι το συνολικό χρέος βιώσιμο, και εννοείται με  διαφανείς διαδικασίες και κριτήρια που να ισχύουν για όλους τους συναδέλφους και όχι «κατά περίπτωση».

Το ζήτημα είναι κάτι παραπάνω από σοβαρό και όλοι, συμπεριλαμβανομένων της διοίκησης της Τράπεζας και αυτής του ΣΥΤΑ, καλούνται να πάρουν θέση – ακόμα κι αν θα προτιμούσαν να το αποφύγουν. Το πετσόκομμα των αποδοχών μας προκαλεί βαθιές πληγές που δε θεραπεύονται με παυσίπονα, ούτε με δράσεις φιλανθρωπικού χαρακτήρα ούτε με την εκποίηση περιουσιακών στοιχείων.

 

Μόνιμος σύνδεσμος 2 Σχόλια

ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΤΑΜΕΙΟ

Ιουλίου 10, 2017 at 5:42 πμ (Αττικής)

Ένα από τα θέματα που απασχόλησαν την τελευταία συνεδρίαση του Δ.Σ. του ΣΥΤΑ ήταν αυτό του ορισμού επιτροπής που θα επεξεργαστεί τη σύνταξη κανονισμού για το απεργιακό ταμείο του Συλλόγου. Μπορούμε να κατανοήσουμε την αναγκαιότητα ύπαρξης ενός γραπτού πλαισίου λειτουργίας του απεργιακού ταμείου, αν και αυτό γεννά αυτόματα και το ερώτημα γιατί η ηγεσία του ΣΥΤΑ δεν το έπραξε στα έντεκα (τουλάχιστον) χρόνια που ασκεί διοίκηση στο Σύλλογο.

Έστω και με την καθυστέρηση αυτή, εμείς από την πλευρά μας είμαστε πρόθυμοι να συνεισφέρουμε στην κάλυψη αυτού του κανονιστικού κενού, εφόσον τηρείται μια πολύ απλή αλλά συνάμα ουσιαστική προϋπόθεση. Ότι δηλαδή ο σκοπός του απεργιακού ταμείου είναι η ενίσχυση των εργαζομένων που συμμετέχουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις, με πολύ συγκεκριμένες εξαιρέσεις είτε για περιπτώσεις με πραγματικά έκτακτο και επείγοντα χαρακτήρα, είτε για σκοπούς απολύτως συναφείς που να εντάσσονται σε ένα διεκδικητικό πλαίσιο των εργαζόμενων.

Στη λογική αυτή π.χ. υπερψηφίσαμε προτάσεις όπως η ενίσχυση των οικογενειών θανόντων συναδέλφων μας (μία προφανέστατα έκτακτη κι επείγουσα περίπτωση) ή η κάλυψη κάποιων εξόδων νομικών ενεργειών (λήψη γνωματεύσεων) για την ενίσχυση της υπερασπιστικής γραμμής των απολυμένων συναδέλφων μας για την υπόθεση της ΠΝΠ της τραπεζικής αργίας. Αντίθετα, παλιότερα καταψηφίσαμε προτάσεις που αφορούσαν τη χρήση πόρων του απεργιακού ταμείου για παντελώς άσχετους σκοπούς (π.χ. χρηματικά έπαθλα για φλουριά πρωτοχρονιάτικων πιτών ) και που, ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια είχαν εκλείψει.

Η διαδικασία όμως που ακολουθείται για τη σύνταξη του κανονισμού αυτού, όπως παρουσιάστηκε στην προχθεσινή συνεδρίαση, είναι ιδιαίτερα προβληματική. Ξεκινώντας από τη σύνθεση της επιτροπής, η οποία έχει οκτώ μέλη, προερχόμενα όλα από την πλειοψηφούσα παράταξη. Προτάσεις για αναλογική συμμετοχή εκπροσώπων από τις μειοψηφίες βάσει των αποτελεσμάτων των πρόσφατων αρχαιρεσιών, απορρίφθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς καμία σοβαρή τεκμηρίωση. Δεν ξέρουμε αν αυτή η επίδειξη αδιαλλαξίας είχε να κάνει με τη σύγχυση του προέδρου του ΣΥΤΑ από την κριτική που δέχθηκε σε προηγούμενη ανακοίνωσή μας, ή αν είναι απλά απόρροια της αλαζονείας της εξουσίας. Εμείς, σε κάθε περίπτωση, επισημαίνουμε ότι δεν μπορεί ένας Σύλλογος Εργαζομένων να λειτουργεί με βάση το θυμικό του προέδρου του όπως και ότι το κυρίαρχο σώμα επέλεξε πλειοψηφίες και μειοψηφίες και όχι ολοκληρωτισμό και μονοφωνία.

Το πρόβλημα όμως είναι πολύ μεγαλύτερο από ένα ζήτημα αντιπροσώπευσης και ακουμπά την ουσία της λειτουργίας του απεργιακού ταμείου. Με δεδομένα λοιπόν ότι:

  • Το προεδρείο αρνήθηκε να δώσει ένα γενικό περίγραμμα του επιθυμητού πλαισίου λειτουργίας του ταμείου
  • Μετά από επίμονες σχετικές ερωτήσεις μας, η απάντηση που λάβαμε ήταν ότι η κάλυψη των απεργιών θα παραμείνει μεν ο κύριος σκοπός της λειτουργίας του ταμείου, αλλά αυτή θα είναι πλέον μία από τις πολλές προβλεπόμενες χρήσεις
  • Σε παλαιότερες συνεδριάσεις έχουν εκφραστεί κατά καιρούς από τα εκάστοτε μέλη της πλειοψηφίας απόψεις υπέρ μιας πιο «ευέλικτης» λειτουργίας του απεργιακού ταμείου
  • Είναι λίγο-πολύ δεδομένο ότι στο προσεχές μέλλον η ηγεσία του ΣΥΤΑ δεν πρόκειται να προβάλλει οποιουδήποτε τύπου μισθολογικές διεκδικήσεις. Ίσως με δεδομένη και την ΕΣΣΕ 2017-2019 δεν έχει και πολλά περιθώρια, σίγουρα όμως δεν έχει και καμία τέτοια διάθεση.

Με βάση λοιπόν τα παραπάνω και σε συνδυασμό με την έλλειψη διαφάνειας που συνεπάγεται ο πλήρης αποκλεισμός των μειοψηφιών από τη σύνθεση της επιτροπής, είναι ορατός ο κίνδυνος να δούμε το απεργιακό ταμείο να χρησιμοποιείται για την άσκηση μιας πολιτικής παροχών. Κάτι τέτοιο φρονούμε ότι θα ήταν καταστροφικό και θα υπονόμευε μακροπρόθεσμα τη δυνατότητα του Συλλόγου να εξυπηρετεί το βασικό καταστατικό σκοπό του, δηλαδή τη «μελέτη, προστασία και προαγωγή των ηθικών, επαγγελματικών και οικονομικών συμφερόντων, προβλημάτων και αναγκών των μελών του Συλλόγου με την πραγματοποίηση των απαραίτητων σε κάθε περίπτωση κινητοποιήσεων και λοιπών εκδηλώσεων», απειλώντας εν τέλει και την ίδια την αυτοτέλειά του έναντι της εργοδοσίας.

Καθώς λοιπόν έχουμε αποκλειστεί από όλες τις σχετικές διαδικασίες, αυτό που μπορούμε για την ώρα είναι να επισημάνουμε στα μέλη της επιτροπής –εφόσον βέβαια αυτή η επιτροπή πρόκειται να έχει κάποιο ουσιαστικό ρόλο στο έργο που αναλαμβάνει και δεν θα κληθεί απλώς να διεκπεραιώσει προειλημμένες αποφάσεις- ότι οφείλουν να επιδείξουν ιδιαίτερη φειδώ στις εξαιρέσεις που θα προβλεφθούν. Ένα εύρωστο απεργιακό ταμείο, όπως αυτό που έχουμε την τύχη να διαθέτουμε, εξυπηρετεί τελικά πολύ περισσότερο τα συμφέροντα των μελών του διασφαλίζοντάς τους τη δυνατότητα να διεκδικούν συλλογικά και να κατακτούν αυξήσεις, παροχές, κ.α. για όλους. Δεν αποδεχόμαστε κανενός είδους λογική «αξιοποίησης» των πόρων του απεργιακού ταμείου με την έννοια της υποκατάστασης των κοινωνικών παροχών που κανονικά θα όφειλαν να διεκδικηθούν από το κράτος και την εργοδοσία.

…………………………………………………………………………………………………

Όταν κάποιος δεν έχει απαντήσεις επί της ουσίας καταφεύγει σε θορυβώδεις αντιπερισπασμούς. Όταν δεν μπορεί αλλά ούτε και θέλει να ασχοληθεί με τα πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητάς μας, τότε απλά δημιουργεί γεγονότα.

Αν κάποιος πραγματικά απεχθάνεται τη βία, μιλά για τις αιτίες της και προσπαθεί να την εξηγήσει χωρίς να ξεχνά πως η βία ασκείται με ποικίλους τρόπους: το να σου παίρνουνε το σπίτι είναι μια κατεξοχήν μορφή βίας. Κι όταν εκεί, σε μια ακραία συντεχνιακή λογική, οι εκπρόσωποί μας υπερασπίζονται την τοκογλυφία και την αναλγησία ζητώντας περισσότερη καταστολή, τότε στοχοποιούν τους τραπεζοϋπάλληλους και μας απομονώνουν από την κοινωνία, με κίνδυνο και ο λαός και η εργατική τάξη να στραφούν ενάντιά μας στους αγώνες μας στο μέλλον.

Η δημοκρατία στα συνδικάτα χαλυβδώνεται μέσα από το σεβασμό των απόψεων όλων, πλειοψηφιών, μειοψηφιών, ατόμων, όταν αυτές δεν αντιτίθενται στις καταστατικές αρχές τους. Οι παρατάξεις διαφωνούν μεταξύ τους συνήθως εξορισμού, αυτό είναι άλλωστε που τις διαφοροποιεί, οι απόψεις τους. Καμιά παράταξη όμως, ούτε η πλειοψηφούσα ΔΗΣΚ, δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί ένα συνδικαλιστικό όργανο, το ΔΣ, για να καταδικάσει τις απόψεις μιας άλλης. Ως παράταξη, η ΔΗΣΚ μπορεί να καταδικάσει όποιον θέλει, όσο θέλει. Δε δικαιούται όμως να μιλάει στο όνομα του συνόλου των εργαζομένων ούτε του συνδικαλιστικού κινήματος, το οποίο, ας μας συγχωρέσει που θα πούμε την προφανή αλήθεια, δεν εκφράζει, παρά τις μεγαλοστομίες της περί «ταξικής συνείδησης» (την οποία ξεχνάει φυσικά να υπηρετήσει όταν γίνονται σαρωτικές μειώσεις των μισθών μας, όταν συνάδελφοί μας απολύονται, κ.α.). Με βάση τη λογική της ΔΗΣΚ, μπορεί κάποτε να δούμε και κυβερνητικές πλειοψηφίες, σε μια κόντρα του κόμματός τους με αυτό της αντιπολίτευσης, στη Βουλή, να καταδικάζουν την άποψη που δεν του αρέσει με απόφαση της Βουλής στην οποία έχουν την πλειοψηφία, κατά τεκμήριο.

Επί της ουσίας του επιχειρήματος: Υπηρετούμε στο και όχι το χρηματοπιστωτικό τομέα. Πράγμα που σημαίνει ότι, όταν η «εθνική οικονομία» και οι μνημονιακές πολιτικές επιβάλουν να στερηθούν τα σπίτια τους άλλοι εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, και πιθανώς και οι δικές μας οικογένειες, δεν υποχρεούμαστε να συμφωνήσουμε με την προτεραιότητα αυτή, τραπεζιτών, «θεσμών», κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και όσων την υπηρετούν. Οφείλουμε, πριν αποδεχθούμε ως μοιραία την απώλεια των σπιτιών των δανειοληπτών, να πούμε με δυνατή φωνή ότι στεκόμαστε στο πλευρό της κοινωνίας, και ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να μη γίνει κανένας πλειστηριασμός, καμιά κατάσχεση σπιτιού ανθρώπων όπως εμείς. Γιατί αν δεν κινδυνεύσει κανένα σπίτι, δε θα κινδυνεύσει και κανένας από μας. Αν αρχίσουν να χάνονται σπίτια, πολύ φοβόμαστε ότι το κύμα της διαμαρτυρίας θα συμπαρασύρει και εμάς.

Υποχρεούμαστε λοιπόν, ΚΑΙ για τα δικά μας σπίτια και για τη δική μας ασφάλεια τελικά, να πούμε μεγαλόφωνα ότι δεν είναι δική μας επιλογή οι πλειστηριασμοί, δεν είναι δικό μας έργο, κι ότι δεν είμαστε ενάντια σε μια κοινωνία που στενάζει, της οποίας μέρος είμαστε κι εμείς.

Την κοινωνική ειρήνη και τη συνταγματική νομιμότητα την έχουν προ πολλού διασαλεύσει αυτοί που μας οδήγησαν ως εδώ. Όταν λοιπόν θα στέκονται απέναντι στην κοινωνία με την αστυνομία το στρατό και τις αύρες τους, με τίνος το μέρος θα είμαστε; ‘Όταν οι γονείς μας, οι σύζυγοί μας και τα παιδιά μας θα βρεθούν αντιμέτωποι με τις δυνάμεις αυτές, εμείς πού θα είμαστε; Αναμένουμε την καταδικαστική απόφαση επειδή θέτουμε το ερώτημα.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για τη μεταβίβαση των κόκκινων δανείων και για την αξιολόγηση του προσωπικού

Ιουλίου 4, 2017 at 11:19 μμ (Αττικής)

Outsourcing: ένα μέσο για την κατάργηση της σταθερής εργασίας

Το ότι η εξωτερίκευση εργασιών στις τράπεζες σημαίνει για τους εργαζόμενους απώλειες θέσεων εργασίας και υποκατάστασή τους από θέσεις με πολύ χειρότερους όρους και συνθήκες, δε νομίζουμε ότι χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση. Η εμπειρία τόσων χρόνων μας έχει δείξει τι συνέβη με την εκχώρηση της καθαριότητας, της φύλαξης, της διεκπεραίωσης, της μηχανοργάνωσης, της νομικής υποστήριξης, των τεχνικών υπηρεσιών κτλ. Υπάρχουν άλλωστε ακόμα αρκετοί συνάδελφοί μας που ξεκίνησαν από αυτούς τους κλάδους οπότε η σύγκριση μεταξύ του εργασιακού καθεστώτος με το οποίο προσλήφθηκαν με αυτό που επικρατεί σήμερα στους συγκεκριμένους χώρους είναι καταλυτική.

Στο αμέσως προσεχές μέλλον ωστόσο πρόκειται να υπάρξει μια εξέλιξη που θα αποτελέσει τομή καθώς πλέον εκχωρούνται εργασίες από το σκληρό πυρήνα της τραπεζικής. Αναφερόμαστε στη μεταβίβαση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, εξέλιξη για την οποία Διοίκηση και ΣΥΤΑ ομόθυμα κι ομόφωνα πανηγυρίζουν. Η Τράπεζα προχωρά σε μια «ανώδυνη» εξυγίανση, μειώνονται οι επισφάλειές της, βελτιώνονται οι δείκτες κεφαλαιακής της επάρκειας, όλοι κερδίζουν. Αυτό που λείπει μέχρι στιγμής από το κάδρο είναι οι εργαζόμενοι καθώς εδώ επικρατεί πλήρης ασάφεια. Με δεδομένο ότι κάποιοι εργαζόμενοι θα μετακινηθούν στη νέα εταιρεία που θα διαχειρίζεται τα δάνεια που θα μεταβιβασθούν –κάτι που έχει μεταφερθεί και στους συναδέλφους των οικείων διευθύνσεων– ανακύπτουν μια σειρά ερωτήματα στα οποία κανείς μέχρι τώρα δε δίνει απάντηση.

Πώς η πώληση του χαρτοφυλακίου των δανείων θα επηρεάσει τους εργαζόμενους; Ποια νομική μορφή θα έχει η εταιρία διαχείρισης και με ποια συμμετοχή της Τράπεζας μας; Πως θα γίνει τυχόν μετακίνηση κάποιων εργαζομένων στην εταιρία διαχείρισης; Η μετακίνηση των εργαζομένων θα είναι εθελοντική ή υποχρεωτική; Ποια νομική μορφή θα έχει; Η νέα δανειστική ή άλλη σύμβαση θα είναι ατομική ή συλλογική και ποιοι θα είναι οι όροι της; Τι θα γίνει εάν κάποιος θα θέλει να επιστρέψει στην Τράπεζα ή αντίθετα εάν η εταιρία διαχείρισης θέλει κάποιος εργαζόμενος να γυρίσει πίσω στην Τράπεζα ενώ ο εργαζόμενος όχι; Πόσοι εργαζόμενοι θα απορροφηθούν στη διαχείριση του χαρτοφυλακίου της προσωρινής καθυστέρησης; Πως θα διασφαλιστεί η ίση αντιμετώπιση των εργαζομένων και η δίκαια κατανομή θέσεων κι αρμοδιοτήτων;

Όσο δεν αναλαμβάνει κανείς την ευθύνη να δώσει σαφείς διευκρινίσεις για όλα αυτά, δημιουργείται μια νοσηρή κατάσταση, στην οποία υπάρχει διάχυτος φόβος κι ανασφάλεια μεταξύ των εργαζομένων. Καθώς σε ένα τέτοιο περιβάλλον ευδοκιμούν οι ατομικιστικές λογικές του τύπου «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», που αν επικρατήσουν είναι βέβαιο ότι θα συμπαρασύρουν όλους μας προς τα κάτω, οφείλει ο Σύλλογος να ζητήσει άμεσα σαφείς και ξεκάθαρες απαντήσεις. Για αυτό το λόγο, μεταξύ άλλων, έχουμε ζητήσει και τον ορισμό συνάντησης του Δ.Σ. του Συλλόγου με τη Διοίκηση, και όχι για δημόσιες σχέσεις και φιλοφρονήσεις – εκεί το προεδρείο του ΣΥΤΑ τα καταφέρνει καλύτερα μόνο του. Για να μη βρεθούμε για άλλη μια φορά μπροστά σε τετελεσμένα.

Αξιολογήσεις: το μαστίγιο το βλέπουμε, το καρότο που πήγε;

Όπως το τετελεσμένο που δημιουργήθηκε ως προς τις βαθμολογικές προαγωγές με την εγκύκλιο 4205/30-06-2017. Προηγήθηκε η (ανώνυμη όπως συνηθίζεται τελευταία) επιστολή της Δ/νσης Ανθρώπινου Δυναμικού προς το προσωπικό με την οποία ενημερωθήκαμε ότι η Διοίκηση δεν μπορεί να προβεί σε αξιολογήσεις λόγω της εθελούσιας (που η ίδια προκήρυξε), της διαρκούς κινητικότητας του προσωπικού (που η ίδια έχει επιβάλλει) και των οργανογραμματικών αλλαγών (που η ίδια αποφάσισε), αφήνοντας παράλληλα και κάποιες έμμεσες αιχμές εναντίον προηγούμενων διοικητικών σχημάτων. Όπως φαίνεται, οι βασικές εταιρικές αρχές όπως η συνέχεια της διοίκησης, αναστέλλονται όταν πρόκειται για υποχρεώσεις της εργοδοσίας και επανέρχονται όταν πρόκειται για απαιτήσεις της.

Ως προς τους λόγους που οδήγησαν τη Διοίκηση να προβεί τώρα σε αυτή τη διευθέτηση κι αν θέλουμε να δούμε λίγο παραπέρα από τα φαιδρά και τετριμμένα για «ανάπτυξη, κινητοποίηση και ανταμοιβή του προσωπικού», θα πρέπει να λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι η μη διενέργεια αξιολογήσεων επί αρκετά έτη, δημιουργούσε πρόβλημα στη θέση της Τράπεζας στις δικαστικές της διενέξεις με πρώην και νυν υπαλλήλους της για ζητήματα απολύσεων, υποβαθμίσεων κτλ. Καθώς η Διοίκηση προτίθεται να προβεί στο εγγύς μέλλον σε ενέργειες που θα οξύνουν αντιπαραθέσεις αυτού του τύπου, προχωρά τώρα σε μια τέτοια επίλυση με το μικρότερο για αυτήν κόστος.

Μην αρχίζεις τη μουρμούρα

Μετά από καιρό, είδαμε και άμεση αντίδραση από το προεδρείο του Συλλόγου σε απόφαση της Διοίκησης, με την ανακοίνωση Νο 3, που βγήκε αργά το μεσημέρι της ίδιας ημέρας. Όταν βέβαια μιλάμε για «αντίδραση» δεν πρέπει να φανταζόμαστε κάτι ακραίο, περισσότερο με γκρίνια έχουμε να κάνουμε, καθώς ευθύς εξαρχής το προεδρείο φροντίζει να ξεκαθαρίσει ότι στηρίζει τη διαδικασία κι απλώς προβάλλει ενστάσεις ακαδημαϊκού χαρακτήρα, ότι δηλαδή με την προαγωγή όλων κατ’ αρχαιότητα, δεν ανταμείβεται η αριστεία της οποίας αποτελεί το θεματοφύλακα. Θα συμπλήρωνε κανείς ότι με τη διευθέτηση που έγινε από πλευράς Διοίκησης, η ηγεσία του ΣΥΤΑ στερείται ενός από τα βασικά της εργαλεία ελέγχου και χειραγώγησης των εργαζομένων: αυτό της υπόσχεσης διαμεσολάβησης για μια θετική αξιολόγηση και συνακόλουθα προαγωγή.

Στην προσπάθειά του δε να προσδώσει κι έναν «αγωνιστικό» τόνο στην ανακοίνωση, το προεδρείο του ΣΥΤΑ πετυχαίνει κι ένα εντυπωσιακό αυτογκόλ, δηλώνοντας ανερυθρίαστα ότι οι κατ’ εκλογή προαγωγές θα αποτελούσαν την ανταμοιβή των «αναρίθμητων απλήρωτων υπερωριών». Χρέος ενός σωματείου που σέβεται τον εαυτό του και το ρόλο του είναι να διεκδικεί την πληρωμή των υπερωριών για όλους βάσει των προβλεπόμενων από την εργατική νομοθεσία και τις συλλογικές συμβάσεις κι όχι να τις υποκαθιστά με την προσδοκία μιας επιβράβευσης σε ατομική βάση.

Άλλωστε το προεδρείο του ΣΥΤΑ δεν ήταν που άφηνε το ζήτημα των εκκρεμών προαγωγών να χρονίζει μεταθέτοντάς το διαρκώς στο μέλλον, ανάλογα με την εκάστοτε προτεραιότητα της Διοίκησης (ανακεφαλαιοποίηση, εθελούσια, αλλαγή οργανογράμματος κτλ); Μήπως κάτι αντίστοιχο δεν έγινε με τις οφειλόμενες άδειες προηγούμενων ετών, όπου η διαρκής υποχωρητική αναβλητικότητα οδήγησε τελικά στην παραγραφή τους; Κι αν εμείς τελικά, έστω και με πενταετή καθυστέρηση θα πάρουμε τελικά τα αναδρομικά οφειλόμενα από τη βαθμολογική προώθηση, οι συνάδελφοι που αποχώρησαν με την εθελούσια κατά τους τελευταίους μήνες δεν έχασαν χρήματα που δικαιούνταν για τα χρόνια που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους; Κι αν η Τράπεζα οχυρώνεται πίσω από το χαρτί που υπέγραψαν οι συνάδελφοι αυτοί για τη λύση σύμβασης με το οποίο αποποιούνταν μελλοντικών διεκδικήσεων, η ηγεσία του ΣΥΤΑ είναι ηθικά εντάξει απέναντί τους;

 

Τάγματα Ασφαλείας Τραπεζών

Αν το προεδρείο του ΣΥΤΑ ταυτίζεται τόσο με τα συμφέροντα της εργοδοσίας ώστε να αδειάζει με αυτό τον τρόπο τα ίδια του τα μέλη, μπορεί εύκολα κανείς να φανταστεί τη θέση του απέναντι στην υπόλοιπη κοινωνία. Ούτως ή άλλως το προεδρείο φρόντισε να μην αφήσει και πολλά στη φαντασία. Με την ακροδεξιάς λογικής ανακοίνωση Νο 2/27-06-2017, και βαδίζοντας στα χνάρια του Θεόδωρου Πάγκαλου του νεότερου που ζητούσε την κάθοδο τανκς για την προστασία των τραπεζών από τον κόσμο, ζητά ανάλογη μέριμνα για την αντιμετώπιση των αντιδράσεων των δανειοληπτών όταν αρχίσει το αναμενόμενο κύμα πλειστηριασμών, οι οποίοι δε θα κατανοήσουν ότι πρέπει να χάσουν το σπίτι τους για να βελτιωθεί ο δείκτης κεφαλαιακής επάρκειας. Εμείς από την πλευρά μας επειδή δεν είμαστε πραιτοριανοί των τραπεζών, αλλά μέρος της εργαζόμενης κοινωνίας και οι πλειστηριασμοί απειλούν και τις δικές μας οικογένειες, δε βρισκόμαστε σε αντιπαράθεση μαζί της. Ειδικές καταστάσεις με έντονη φόρτιση από πλευράς κοινού έχουμε ζήσει κι άλλες, με χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό των ημερών της τραπεζικής αργίας. Απέναντι στο κοινό ανταπεξήλθαμε μια χαρά. Το χτύπημα στους εργαζόμενους ήρθε από αλλού. Ήρθε από τα μέσα και πισώπλατα. Για έντεκα συναδέλφους μας.

Αντί το προεδρείο του ΣΥΤΑ να ζητάει τάγματα ασφαλείας για τις τράπεζες, θα πρέπει να συνταχθεί με την αγωνία εκείνων που κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους, να σταθεί στο πλευρό τους και να απαιτήσει μαζί τους επίλυση του προβλήματος. Όσο στέκεται απέναντι από την κοινωνία και ταυτίζεται με τους τραπεζίτες, εκθέτει όλους εμάς.

 

Μόνιμος σύνδεσμος 1 σχόλιο

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ, Ε ΚΑΙ?

Ιουνίου 13, 2017 at 12:50 πμ (Αττικής)

2017 2014
ΕΓΓΕΓΡΑΜΕΝΟΙ: 748     ΨΗΦΙΣΑΝ:659 ΕΓΓΕΓΡΑΜΕΝΟΙ: 868     ΨΗΦΙΣΑΝ:760
ΕΓΚΥΡΑ: 631  ΑΚΥΡΑ: 12   ΛΕΥΚΑ:16 ΕΓΚΥΡΑ:738   ΑΚΥΡΑ: 10   ΛΕΥΚΑ:12
  ΨΗΦΟΙ ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΔΡΕΣ ΨΗΦΟΙ ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΔΡΕΣ
ΔΗΣΚ 425 67,35 6 587 79,54 7
ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ 95 15,05 2 81 10,98 1
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ 81 12,84 1 57 7,72 1
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ 16 2,54 13 1,76
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ 14 2,22
ΣΥΝΟΛΟ 631 100 9 738 100 9

 

Όπως συμβαίνει και στο επίπεδο των εθνικών εκλογών (όπου όλοι βγαίνουν νικητές…), η ανάλυση των αποτελεσμάτων και των δικών μας αρχαιρεσιών έχει να κάνει εν πολλοίς με την εντύπωση που θέλει κανείς να δημιουργήσει. Μπορεί, για παράδειγμα, να επιλέξει τα σημεία που τον βολεύουν, να αγνοήσει αυτά που δεν τον συμφέρουν, να στρογγυλέψει νούμερα προς τα πάνω ή προς τα κάτω, να παρουσιάσει συνολικά τα αποτελέσματα σαν ένα στιγμιαίο γεγονός ξεκομμένο από το ευρύτερο του πλαίσιο και την ιστορική του συνέχεια. Και, κυρίως, μπορεί, ενώ επί μακρόν επένδυσε πολλά στις εκλογές, ξοδεύοντας πολύ χρόνο και χρήμα, εκ των υστέρων να κάνει ότι δεν τον ενδιαφέρει το αποτέλεσμα.

Καθώς δε μας αφορά η επικοινωνιακή διαχείριση των αποτελεσμάτων, θα προσπαθήσουμε να συνθέσουμε τη συνολική εικόνα.  Κι αυτή δείχνει μια σαφή δυσαρέσκεια μεταξύ των συναδέλφων από τη μέχρι τώρα πορεία του Συλλόγου, που εκφράστηκε τόσο με την αισθητή πτώση σε ποσοστό και ψήφους της ΔΗΣΚ και την άνοδο όλων των άλλων, όσο και με την αύξηση των λευκών και άκυρων (4,25% επί των ψηφισάντων έναντι 2,89% το 2014). Σε πολλά άκυρα δε, η δυσαρέσκεια εκφράστηκε με σαφή μηνύματα που απευθύνονταν συγκεκριμένα στη ΔΗΣΚ. Μια ΔΗΣΚ με το 24,73 % των εγγεγραμμένων στο Σύλλογο (προσοχή, όχι των ψηφισάντων επί των οποίων βγαίνουν τα ποσοστά κι οι έδρες) δεδομένο ήδη πριν την ψηφοφορία (185 υποψήφιοι στο ψηφοδέλτιό της, ίδιο περίπου ποσοστό με τις προηγούμενες -25,8% και 224 υποψήφιους τότε). Με φυλλάδια που μοιράστηκαν αφειδώς, και κόστισαν μια περιουσία (δύο μισθοί ενός εργαζόμενου δεν έφταναν για την εκτύπωση μόνο του πρώτου που κυκλοφόρησε), με άπειρο χρόνο για περιοδείες σε καταστήματα και δίκτυο, σε Αθήνα και περιφέρεια (κι όχι μόνο τώρα τελευταία: επί τρία έτη, ως Προεδρείο του ΣΥΤΑ, η ΔΗΣΚ ήταν πάντα παρούσα σε κοπές πίττας, γιορτές κι ό,τι άλλο). Παρ’ όλα αυτά, το ποσοστό της έπεσε από το 79,54 σε 67,35%.

Όσο για μας, παρά τις δύσκολες συνθήκες και τα εμπόδια που έβαζαν κάθε στιγμή, όπου μπορούσαν, εκείνοι που έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι, παρά τη μείωση των εγγεγραμμένων στο Σύλλογο και άρα, και των ψηφισάντων, πήγαμε από 57 σε 81 ψήφους (ή 12,84% από 7,72%), διατηρήσαμε την έδρα στο ΔΣ και συνεχίζουμε.

Oι εκλογές αυτές έδειξαν μια ίσως όχι –ακόμα- πλειοψηφική αλλά οπωσδήποτε ευκρινή διάθεση ενός μεγάλου αριθμού συναδέλφων να απεμπλακεί από το κυρίαρχο μοντέλο του εργοδοτικού συνδικαλισμού, να αψηφήσει το φόβο, να αμφισβητήσει όσα του παρουσιάζονται ως θέσφατα, να δείξει στη Διοίκηση ότι δεν μας έχει όλους στο τσεπάκι της και ότι οι επόμενες επιθετικές της ενέργειες ενάντια στους εργαζόμενους δε θα βρουν απέναντί τους σιγή νεκροταφείου. Η επικρατούσα -μετά από τόσα χρόνια εργοδοτικού συνδικαλισμού στην Τράπεζα – αντίληψη ότι τίποτα δεν μπορεί τελικά να αλλάξει κι ότι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να πορευτούμε στο μονόδρομο που άλλοι έχουν ορίσει για εμάς, υπέστη μια ρωγμή. Κι αυτό καλά θα κάνει η Διοίκηση να το λάβει σοβαρά υπόψη της: Δεν αρκεί ένα –αναμφίβολα ακόμα μεγάλο- ποσοστό της ΔΗΣΚ για να περάσουν αμαχητί όσα σχεδιάζει. Το μήνυμα των εκλογών άλλωστε δεν αφορά κατ’ ουσίαν τις παρατάξεις που συμμετείχαν σε αυτές: αφορά τη Διοίκηση. Η δική της παντοδυναμία κλονίζεται και μπαίνει σε κρίση. Κι αυτό για μας είναι μια πρώτη, σημαντική, νίκη για τον αγώνα των εργαζομένων απέναντι στις σαρωτικές για μας επιλογές της.

Από εκεί και πέρα είναι σαφές ότι τα δύσκολα βρίσκονται μπροστά μας. Αργά ή γρήγορα η εργοδοσία θα επανέλθει με νέες περικοπές στους μισθούς μας (κατάργηση υπογραφών – επιδόματος εξομάλυνσης), νέες υποβαθμίσεις συναδέλφων (κλείσιμο καταστημάτων , προβάδισμα σε στελέχη «έξω από εδώ») και νέες εθελούσιες ή μη απολύσεις.

Στις εκλογές αυτές έγινε ένα μικρό βήμα μπροστά αλλά η προάσπιση και η διεύρυνση των δικαιωμάτων μας  είναι ένας αγώνας διαρκείας.  Το ίδιο θα ίσχυε ακόμα κι αν προέκυπτε μια ριζικότερη αλλαγή συσχετισμών. Εμείς η Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής, το σχήμα των 5 υποψηφίων και των 81 ψήφων, δεν έχουμε σκοπό να γίνουμε χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη. Το ζητούμενο της συνδικαλιστικής μας δράσης δεν είναι μια εναλλαγή προσώπων σε καρέκλες κι αξιώματα, η εύρεση του «καταλληλότερου» που θα εξουσιοδοτηθεί να διαχειρίζεται τις υποθέσεις μας εν λευκώ. Η λογική της ανάθεσης είναι το βούτυρο στο ψωμί της (κάθε) εργοδοσίας. Οι διοικήσεις δεν υπολογίζουν ούτε «χαρισματικούς ηγέτες» ούτε «δεξιοτέχνες της διαπραγμάτευσης» όταν από πίσω δεν υπάρχει μια ενεργή συλλογικότητα με λόγο και παρέμβαση στις εξελίξεις. Η συλλογικότητα αυτή είναι το σωματείο μας και την απαρτίζουμε όλοι εμείς.

Το μήνυμα των εκλογών για μας είναι ένα : από δω και στο εξής καμία «λευκή επιταγή» σε κανέναν πρόεδρο και σε καμία παράταξη, οργάνωση των ίδιων των  εργαζομένων  στους χώρους εργασίας, εκεί που οι επαγγελματίες συνδικαλιστές απουσιάζουν και ενεργή συμμετοχή όλων μας μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις, το ανώτατο αντιπροσωπευτικό όργανο των συναδέλφων.

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΤΩΝ ΚΑΤ’ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ «ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝ» ΜΑΣ – ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑΣ ΠΟΥ ΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΜΑΣ

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΑΡΧΑΙΡΕΣΙΩΝ Σ.Υ.Τ.Α.

Ιουνίου 6, 2017 at 12:06 μμ (Αττικής)

2017 2014
ΕΓΓΕΓΡΑΜΕΝΟΙ: 748     ΨΗΦΙΣΑΝ:659 ΕΓΓΕΓΡΑΜΕΝΟΙ: 868     ΨΗΦΙΣΑΝ:760
ΕΓΚΥΡΑ: 631    ΑΚΥΡΑ: 12   ΛΕΥΚΑ:16 ΕΓΚΥΡΑ:738   ΑΚΥΡΑ: 10   ΛΕΥΚΑ:12
  ΨΗΦΟΙ ΠΟΣΟΣΤΟ
ΕΔΡΕΣ ΨΗΦΟΙ ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΔΡΕΣ
ΔΗΣΚ 425 67,35 6 587 79,54 7
ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ 95 15,05 2 81 10,98 1
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ 81 12,84 1 57 7,72 1
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ 16 2,54 13 1,76
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ 14 2,22
ΣΥΝΟΛΟ 631 100 9 738 100 9

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Έκδοση για τις αρχαιρεσίες του Σ.Υ.Τ.Α.

Μαΐου 30, 2017 at 8:27 μμ (Αττικής)

Το έντυπο που κυκλοφορήσαμε ενόψει των επικείμενων αρχαιρσιών του Σ.Υ.Τ.Α.  είναι διαθέσιμο εδώ.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Χαμένος αγώνας είναι αυτός που δε δίνεται

Μαΐου 25, 2017 at 11:41 μμ (Αττικής)

Η Πρωτοβουλία Εργαζομένων δημιουργήθηκε το Μάρτη του 2008 από κάποιους εργαζόμενους που συναντήθηκαν στον απεργιακό αγώνα ενάντια σε μια από τις πολλές αντιασφαλιστικές ανατροπές (Σιούφας, Ρέππας, Πετραλιά, Αλογοσκούφης, Λοβέρδος, Παπακωνσταντίνου, Κατρούγκαλος, Πετρόπουλος…).

Όσοι βρεθήκαμε τότε κουβαλούσαμε την ίδια απογοήτευση για τις παραδοσιακές συνδικαλιστικές πρακτικές στο ΣΥΤΑ. Με ένα Σύλλογο που δε διεκδικούσε για το σύνολο των εργαζόμενων αλλά λειτουργούσε ως άτυπη υποδιεύθυνση εντός της Διεύθυνσης Προσωπικού, που διευθετούσε τα ζητήματα σε ατομική βάση. Όπου ο συνδικαλισμός ήταν υπόθεση μερικών αιωνίως αποσπασμένων επαγγελματιών συνδικαλιστών που λειτουργούσαν στο όνομα των εργαζομένων αλλά χωρίς αυτούς. Που ήθελε τους εργαζόμενους παθητικούς αποδέκτες αποφάσεων που λαμβάνονταν άνωθεν χωρίς τη συμβολή τους, ψηφοφόρους στις εκλογές, χειροκροτητές στις συνελεύσεις. Που οι φλογερές ανακοινώσεις του πυροδοτούσαν ανώδυνα πυροτεχνήματα, που λάμπουν εντυπωσιακά για μια στιγμή και μετά χάνονταν. Που απαξίωνε τη συλλογική δράση προς όφελος μιας λογικής που ήθελε όλα τα προβλήματα να λύνονται σε λόμπι και διαδρόμους, με τις γνωριμίες και διασυνδέσεις με εργοδοσίες, κυβερνήσεις και κόμματα. Που έκανε το συνδικαλισμό κακέκτυπο της κεντρικής πολιτικής, εκεί όπου άλλα λέγονται, άλλα εννοούνται και άλλα τελικά γίνονται.

Την εποχή των παχιών αγελάδων όταν κάποια ψίχουλα από τα υπερκέρδη των εργοδοτών μας έφταναν και σε εμάς, οι προβληματισμοί αυτοί μπορεί να έμοιαζαν πολυτέλειες, ουτοπικές αμφισβητήσεις μιας κατάστασης την οποία είχαμε συνηθίσει και θεωρούσαμε ότι δεν πρόκειται να αλλάξει. Όταν όμως η κατάσταση άλλαξε, όταν όλες οι βεβαιότητες ανατράπηκαν και όσα θεωρούσαμε δεδομένα είδαμε να χάνονται, το μοντέλο αυτό έδειξε τα –πολύ περιορισμένα- όρια του. Κάθε επίθεση που δεχθήκαμε έμεινε πρακτικά αναπάντητη. Κάθε ήττα που γνωρίσαμε παρουσιάστηκε σαν νίκη βάσει της λογικής του «μικρότερου κακού». Κάθε φορά κάναμε ένα βήμα πίσω για να κάνουμε υποτίθεται κάποτε δυο βήματα μπροστά.

Η απογοήτευση από τις κυρίαρχες συνδικαλιστικές πρακτικές εύκολα οδηγεί σε ατομικές επιλογές, όμως αυτός είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για την ήττα όλων μας. Η ουτοπία είναι να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να σωθεί μόνος του, ότι θα καταφέρνει να βρίσκεται στον αφρό όταν όλα γύρω του βουλιάζουν.

Λένε ότι χαμένος αγώνας είναι αυτός που δε δίνεται. Και πράγματι, πιστεύει κανείς ότι αν είχαμε διεκδικήσει αγωνιστικά μια αξιοπρεπή συλλογική σύμβαση θα είχαμε χειρότερα αποτελέσματα από αυτά που βιώνουμε σήμερα;

 

Εμείς θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε. Για ένα σύλλογο που θα είναι ισχυρός, ανεξάρτητος από την εργοδοσία και τα πολιτικά κόμματα και θα λειτουργεί με απολύτως δημοκρατικές διαδικασίες, οριζόντια, όχι από τα πάνω προς τα κάτω. Που θα ενώνει αντί να διαιρεί. Όπου ο καθένας και η καθεμιά θα μπορεί να συμβάλλει με τις θέσεις και τις προτάσεις του χωρίς αποκλεισμούς και καπελώματα. Που θα βάζει μπροστά τα δικαιώματά μας αντί να αφήνει να θυσιάζονται ως παράπλευρες απώλειες χάριν της «ανταγωνιστικότητας». Που θα παράγει τελικά πολιτική μέσα από την καθημερινή δράση.

 

Η εμπειρία όλων των προηγούμενων ετών, πόσο μάλλον του τελευταίου διαστήματος, με τις κρίσιμες εξελίξεις, κατέδειξε τα όρια του υφιστάμενου μοντέλου λειτουργίας του Συλλόγου, καθιστώντας επιτακτική την ανάγκη αλλαγών. Στην κατεύθυνση αυτή, καταθέτουμε -για μια ακόμα φορά- προτάσεις για την αξιοποίηση των δυνατοτήτων που δίνει το Καταστατικό μας, επιμένοντας ότι το μόνο που μπορεί να διασφαλίσει τις θέσεις εργασίας και τα δικαιώματά μας είναι μια ζωντανή, δυναμική συλλογικότητα: Η δική μας. Προτείνουμε λοιπόν:

ΕΠΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΩΝ

Μια από τις δημοκρατικότερες διατάξεις του καταστατικού του Συλλόγου μας έχει καταργηθεί στην πράξη ετσιθελικά από την ηγεσία του ΣΥΤΑ. Η εμβάθυνση της εσωτερικής δημοκρατίας στο Σύλλογο, η συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων συναδέλφων στο διάλογο και τη λήψη αποφάσεων, η εξοικείωση των εργαζόμενων με τις συλλογικές διαδικασίες, κανονικά, θα έπρεπε να είναι το ζητούμενο για ένα συνδικάτο. Για την ηγεσία του Συλλόγου μας όμως, η διάχυση της συνδικαλιστικής δράσης στο σύνολο των εργαζόμενων είναι αυτό που πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί, ώστε ο συνδικαλισμός να παραμείνει υπόθεση ενός κλειστού κλαμπ επαγγελματιών, ενός ιερατείου έτοιμου να αφορίσει οποιαδήποτε αμφισβήτηση της εξουσίας του. Ουσιαστικά επιχειρήματα για την αυθαίρετη αυτή απόφαση δεν έχουν διατυπωθεί ποτέ. Αν θεωρήσουμε ως «σοβαρότερο» όλων τον προβληματισμό για το κόστος, θα επισημάνουμε ότι αυτό δεν είναι μεγαλύτερο από το κόστος έκδοσης των δερματόδετων ημερολογίων του Σ.Υ.Τ.Α., με τις έγχρωμες φωτογραφίες του προεδρείου. Στους καιρούς που ζούμε δεν τα θεωρούμε τόσο απαραίτητα, ούτως ή άλλως παίρνουμε και διαφημιστικά ημερολόγια από τους πελάτες.

 

ΑΛΛΑΓΗ ΗΜΕΡΑΣ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΤΩΝ ΓΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ

Όλοι ανεξαιρέτως οι σύλλογοι στον κλάδο μας -πλην αυτού της πρώην Γενικής ο οποίος πλέον αποτελεί ουσιαστικά σφραγίδα- διεξάγουν τις συνελεύσεις τους Σάββατο πρωί. Οι λόγοι για τους οποίους συμβαίνει αυτό είναι πολλοί και αδιαμφισβήτητοι. Ο προφανέστερος είναι ότι είναι σωματεία πανελλαδικής εμβέλειας και, συνεπώς, οφείλουν να παρέχουν τη δυνατότητα σε όλα τα μέλη τους, και σε εκείνα που εργάζονται εκτός Αθήνας, να παρευρεθούν. Όμως και για τους συνάδελφους που εργάζονται στο λεκανοπέδιο -ειδικά εκείνους του δικτύου- η διεξαγωγή της Γ.Σ. σε καθημερινή στις 4 μ.μ. καθιστά την προσέλευσή τους δύσκολη. Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι το ωράριο τηρείται παντού και τα καταστήματα κλείνουν την προβλεπόμενη ώρα (κάτι που γνωρίζουμε ότι δεν είναι ο κανόνας), ένα οποιοδήποτε απρόβλεπτο αλλά καθόλου ασυνήθιστο γεγονός (π.χ. μια διαφορά στο ταμείο) μπορεί να καθυστερήσει κατά πολύ το τέλος των εργασιών καθιστώντας αδύνατη την προσέλευση.

Το σημαντικότερο όμως τελικά έχει να κάνει με την ουσία της συνέλευσης ως διαδικασία. Όπου οι εργαζόμενοι θα έπρεπε να είναι αυτοί που θα παίρνουν το λόγο, κι όχι απλά το κοινό που χειροκροτεί από υποχρέωση τους προβαρισμένους λόγους των πρωταγωνιστών μιας παράστασης που ελάχιστα τους αφορά, ενός τελετουργικού τόσο ρηχού κι επαναλαμβανόμενου -σοβαροφανούς πλην εντελώς «δήθεν»- που τελικά απωθεί τους εργαζόμενους από τις μαζικές διαδικασίες. Η προσέλευση στη Γ.Σ. δε θα πρέπει να προσομοιάζει σε μια ακόμα εργασιακή αγγαρεία, με περιορισμένη τη συμμετοχή μας σε ένα πλαίσιο «υπογράψτε – ψηφίστε – τελειώσατε». Όπως είπαμε όμως, το βασικό μέλημα της ηγεσίας του Σ.Υ.Τ.Α. είναι ακριβώς το να απαξιώσει τις συλλογικές διαδικασίες, να τις απογυμνώσει από το ουσιαστικό τους περιεχόμενο, καθιστώντας τις ένα αποστειρωμένο τελετουργικό.

 

ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΕΤΗΣΙΑΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Για τους συναδέλφους της Αθήνας υπάρχει η δυνατότητα προσέλευσης στη Γ.Σ., έστω και μετ’ εμποδίων. Η αλλαγή διεξαγωγής της από καθημερινή σε Σάββατο θα έδινε τη δυνατότητα προσέλευσης και στους συναδέλφους που εργάζονται σε πόλεις της Πελοποννήσου ή της Στερεάς. Ωστόσο για τους συναδέλφους της Βόρειας Ελλάδας η μόνη επαφή με το Σύλλογο –και δη αποκλειστικά και μόνο με το Προεδρείο του ΔΣ- είναι μέσα από εορταστικές εκδηλώσεις, θεμιτές μεν αλλά που σε καμία περίπτωση δεν υποκαθιστούν τις συλλογικές διαδικασίες. Η διεξαγωγή συνέλευσης και στη Θεσσαλονίκη θα έδινε τη δυνατότητα να εκφραστεί ένας κόσμος που δεν ακούγεται ποτέ, να καταθέσει και τη δική του άποψη φωτίζοντας τοπικές πτυχές και ιδιαιτερότητες που μπορεί να διαφεύγουν από άλλους. Δεν είναι λύση να έρχονται επιλεκτικά κάποιοι, μετρημένοι στα δάχτυλα και φίλα προσκείμενοι στην ηγεσία, με τα έξοδα πληρωμένα. Η δυνατότητα πρέπει να παρέχεται σε όλους.

Αν επικαλεστούν πάλι λόγους κόστους θα τους απαντήσουμε ότι, αφενός, στην περίπτωση αυτή αφαιρούνται τα «μεταφορικά» που προαναφέρθηκαν κι ότι, αφετέρου, οι συνελεύσεις δεν είναι απαραίτητο να γίνονται σε πολυτελή ξενοδοχεία όπου γκαρσόνια με στολή θα μας γεμίζουν τα ποτήρια. Υπάρχουν άπειροι χώροι κι αίθουσες, εξίσου ή και περισσότερο λειτουργικοί και πολύ πιο οικονομικοί, αν πραγματικά το επιθυμεί κανείς.

 

ΕΚΤΑΚΤΕΣ ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ

Σοβαρά ζητήματα που επηρεάζουν σημαντικά την εργασιακή μας καθημερινότητα, αποφάσεις που θα καθορίσουν τις απολαβές και τις εργασιακές μας συνθήκες, πρέπει να συζητιούνται και να αναλύονται διεξοδικά με τη συμμετοχή όσο το δυνατό περισσότερων συναδέλφων. Οι δύο έκτακτες Γ.Σ. που διενεργήθηκαν τα τελευταία χρόνια είναι, με διαφορετικό τρόπο η καθεμιά, παράδειγμα προς αποφυγή. Από τη μια, η συνέλευση του Δεκέμβρη του 2015 με τα πολύχρωμα ψηφοδέλτια όπου παντελώς άσχετα ζητήματα έμπαιναν στην ίδια κάλπη (π.χ. επιχειρησιακή σύμβαση με οικοδομικό συνεταιρισμό) μέσα σε έναν αχταρμά όπου συζήτηση επί της ουσίας τελικά δεν έγινε. Κάτι ανάλογο έγινε και σε αυτή του περασμένου Γενάρη (πέρα από τα παρατράγουδα στα οποία έχουμε αναφερθεί σε ανακοίνωσή μας), όπου κληθήκαμε να υπερψηφίσουμε (ή να καταψηφίσουμε) μια μη-πρόταση, ένα όχι απλά θολό αλλά ανύπαρκτο πλαίσιο που υπονοούσε απλά ότι πιθανό να έχουμε κάποιες μικρές μειώσεις. Και στις δύο περιπτώσεις ο σκοπός και το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο, να μετατραπεί η διαδικασία σε κάτι αντίστοιχο της κοινοβουλευτικής «ψήφου εμπιστοσύνης», όπου οι συμπολιτευόμενοι υπερψηφίζουν και οι αντιπολιτευόμενοι καταψηφίζουν και όλοι μετά πάνε σπίτια τους και όλα παραμένουν τα ίδια.

 

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ Σ.Υ.Τ.Α.

Το Διοικητικό Συμβούλιο ενός Συλλόγου είναι ένα εκτελεστικό όργανο, που οφείλει πάντοτε να λογοδοτεί στους εργαζόμενους για το βαθμό και τον τρόπο υλοποίησης των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει απέναντί τους. Το τωρινό καθεστώς θέλει τις συνεδριάσεις του να γίνονται σε εργάσιμες πρωινές ώρες και με θεματολογία που δεν ανακοινώνεται σε κανέναν άλλο παρά μόνο στα 9 μέλη του την προηγούμενη ημέρα. Ζητάμε ανοιχτές δημόσιες απογευματινές συνεδριάσεις που θα ανακοινώνονται σε όλους τους συναδέλφους. Μόνο έτσι θα διασφαλίζεται η ισότιμη πρόσβαση όλων των εργαζομένων στην πληροφόρηση και τις διαδικασίες του Δ.Σ., προκειμένου να θέτουν ζητήματα και να συνδιαμορφώνουν τις αποφάσεις του, αλλά και να ελέγχουν τα μέλη του. Καταστάσεις σαν αυτές που ζούμε στο Σύλλογο, είναι εξαιρετικά προβληματικές: Το Προεδρείο του ΣΥΤΑ πρόσφατα έφτασε μέχρι του σημείου να μην καλέσει να συμμετάσχουν στη συνεδρίαση του ΔΣ οι απολυόμενοι συνάδελφοι, λες και η απόφαση του οργάνου δεν τους αφορούσε…

 

 

 

 

Υποψήφιοι στς εκλογές με την Πρωτοβουλία Εργαζομένων

Δραγκιώτης Τάσος

Μιχελάκης Κώστας

Μπαϊρακτάρης Στέφανος

Σαρρή Κλειώ

Τσακίρης Βίκτορας

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Μήνυμα συμπαράστασης

Μαΐου 22, 2017 at 9:20 πμ (Αττικής)

  1. Επιστολή συνταξιούχων του ΕΣΤΑΜΕΔΕ (Ένωση Συνταξιούχων Ταμείου Ασφάλισης Μηχανικών και Εργοληπτών Δημοσίων Έργων) προς τον Πρόεδρο της Τράπεζας

    18.5. 17

Προς τον Πρόεδρο της Τράπεζας Αττικής κ. Παναγιώτη Ρουμελιώτη

info@atticabank.gr

 

Κύριε Πρόεδρε

 

Σχετικά με το δημοσίευμα που κυκλοφόρησαν στον εσωτερικό διάλογο της ΕΣΤΑΜΕΔΕ αρκετά μέλη μας, ανάμεσα στα όποια και ο πρώην πρύτανης Νίκος Μαρκάτος, στο οποίο δημοσίευμα γίνονται  έντονες αναφορές για απολύσεις στην Τράπεζα Αττικής, 5 σύμβουλοι από το 9μελες ΔΣ της ΕΣΤΑΜΕΔΕ σας στείλαμε να πείτε τις απόψεις σας και δεν απαντήσατε.

Πρέπει λοιπόν να θεωρούμε δεδομένη τη δραστηριότητα των απολύσεων και την αναφερόμενη πρόσληψη εκεί, όπως παρουσιάζεται στο δημοσίευμα που σας στείλαμε. Το ΔΣ της ΕΣΤΑΜΕΔΕ οφείλει να εκφράσει την πλήρη αντίθεσή του σε οποιαδήποτε απόλυση στην  Τράπεζα Αττικής και με το παρόν εκτελούμε, με τις δικές μας δυνατότητες, μέρος του χρέους του. Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να είναι θύματα της κερδοσκοπίας με εκμετάλλευση της τεχνολογικής προόδου που τη δημιουργούν οι ίδιοι. Αντί απολύσεις οφείλεται στους εργαζόμενους η μείωση του χρόνου εργασίας τους με καμιά περικοπή της αγοραστικής δύναμης των αποδοχών τους. Είμαστε επίσης αντίθετοι με ρουσφετολογικές προσλήψεις-σπαταλες αποστράτων ή άλλων, σε ανώτερες στελεχικές θέσεις. Θα συμπαρασταθούμε σε οποιαδήποτε εκδήλωση διαμαρτυρίας από τη πλευρά του προσωπικού. Το παρόν θα κοινοποιηθεί σε όλα τα μέλη της ΕΣΤΑΜΕΔΕ και θα σταλεί και στο σωματείο των εργαζομένων της Τράπεζας Αττικής και στην παράταξη «Πρωτοβουλία» του σωματείου.

 

 

Με εκτίμηση,

 

Οι 25 «Αγωνιστές» της ΕΣΤΑΜΕΔΕ

(ανάμεσά τους και τέσσερα μέλη από το 9μελες ΔΣ τη ΕΣΤΑΜΕΔΕ)

που συνεδριάσαμε, μετά τη διακοπή του Δ.Σ. της ΕΣΤΑΜΕΔΕ της 10 – 5 -17.

Για το παρόν είχε έγκαιρα κατατεθεί σχετική  πρόταση  από 5 συμβούλους στο  Δ.Σ. και δεν αποφασίστηκε λόγω της διακοπής.

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΑΠΕΡΓΙΑ 17/5

Μαΐου 16, 2017 at 4:30 πμ (Εργατικά)

Άλλο ένα Μνημόνιο μετά από σκληρή διαπραγμάτευση…

Η κυβέρνηση, μετά από μια ακόμα «σκληρή διαπραγμάτευση», φέρνει μια συμφωνία που πλήττει ακόμα περισσότερο τα λαϊκά στρώματα και αλυσοδένει σφιχτότερα την κοινωνία στο μνημονιακό κλοιό. Με ένα συμπληρωματικό τέταρτο μνημόνιο που επεκτείνει την ισχύ των προηγούμενων τουλάχιστον μέχρι το 2021 ενώ παράλληλα προβλέπει επιπρόσθετα μέτρα που θα σημάνουν:

  • Νέο πετσόκομμα των συντάξεων. Τα ψέματα Κατρούγκαλου και Πετρόπουλου, όταν ψηφιζόταν το αντιασφαλιστικό έκτρωμά τους, δεν έχουν παλιώσει τόσο ώστε να ξεχαστούν. Διαβεβαίωναν πως όχι μόνο δε θα μειωθεί καμία σύνταξη, αλλά αντίθετα από το 2019 θ’ αρχίσουν να αυξάνονται. Όσο για τις «προσωπικές διαφορές», έλεγαν πως αυτές αφορούν ελάχιστες περιπτώσεις συντάξεων και θα είναι ασήμαντου ύψους. Τώρα, συμφώνησαν να κόψουν τις συντάξεις, ξεκινώντας από τις «προσωπικές διαφορές», ώστε να εξασφαλίσουν ένα ποσό τουλάχιστον 1,8 δισ. ευρώ. Έχοντας δε επίγνωση του γεγoνότος ότι ο ΕΦΚA είναι εκ γενετής χρεωκοπημένος και μόνο με συνεχείς μειώσεις συντάξεων ή/και αυξήσεις ασφαλιστικών εισφορών – όπως γίνεται σε αυτή τη φάση για τους αυτοαπασχολούμενους- μπορεί να επιβιώνει, γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι η μείωση αυτή δε θα είναι η τελευταία.
  • Νέα φορολογικά χαράτσια μέσω της μείωσης του αφορολόγητου, της κατάργησης της έκπτωσης των ιατρικών δαπανών από το φορολογητέο εισόδημα, της κατάργησης έκπτωσης 1,5% στον υπολογισμό της παρακράτησης Φόρου Μισθωτών Υπηρεσιών κ.α. Και σε αυτή την περίπτωση ένας άλλος υπουργός, ο κ. Τσακαλώτος, έλεγε ότι θα παραιτηθεί άμα το αφορολόγητο πέσει κάτω από τα 9.100 ευρώ. Ψήφισε τη μείωση στα 8.636 ευρώ το 2016 και στα 5.682 το 2020. Κι ούτε που του πέρασε από το μυαλό να παραιτηθεί.
  • Εκποίηση (ιδιωτικοποίηση) βασικών υποδομών, καθώς βγαίνουν στο σφυρί ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΔΕΠΑ, αεροδρόμια. Άμεση συνέπεια θα είναι η αύξηση των τιμών σε δημόσια αγαθά (ρεύμα, νερό) και υπηρεσίες.
  • Νέες περικοπές (κατά 447 εκ. ευρώ για το 2018) των κοινωνικών δαπανών (υγεία, παιδεία, πρόνοια, ιατρική και κοινωνική ασφάλιση) που σημαίνει ταυτόχρονη μείωση του έμμεσου μισθού μας.
  • Δραστικό περιορισμό των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων.

Η επικοινωνιακή διαχείριση από την κυβέρνηση είναι να παρουσιάσει τη συμφωνία ως επιτυχία που εξασφαλίζει τη διάσωση της χώρας και τη μελλοντική έξοδο από τα μνημόνια. Κι επειδή μετά από τόσα χρόνια διαδοχικών μνημονιακών κυβερνήσεων η προπαγάνδα αυτή δεν πείθει και πολύ από μόνη της, αυτή τη φορά προστίθεται και η κοροϊδία με τα «αντίμετρα», τα οποία ούτως ή άλλως τελούν πάντα υπό αίρεση:

  • Μείωση φορολογικών συντελεστών, η οποία ωστόσο με την ταυτόχρονη μείωση του αφορολόγητου καταλήγει συνολικά σε φορολογική επιβάρυνση
  • Μείωση της εισφοράς αλληλεγγύης, που ούτως ή άλλως δεν ίσχυε για τα χαμηλότερα εισοδήματα, ενώ και σε όσα έχει εφαρμογή υπερκαλύπτεται από τη μείωση του αφορολόγητου
  • Μέτρα φιλανθρωπικού χαρακτήρα που έρχονται να αντιμετωπίσουν (κάποια από τα) φαινόμενα ακραίας ένδειας κι εξαθλίωσης που οι μνημονιακές πολιτικές παράγουν γενικευμένα

Ο κυβερνητικός λόχος θα υπερψηφίσει –«με βαριά καρδιά» ή «και με τα δύο χέρια» ανάλογα με την περίσταση- τη συμφωνία, καθώς τα προνόμια των θέσεων στην κρατική εξουσία είναι αρκετά για να υπερκεράσουν τις όποιες πολιτικές ενστάσεις ή κοινωνικές ευαισθησίες.

Όμως τα μνημόνια μπορεί να αποφασίζονται και να σχεδιάζονται μεταξύ Βρυξελλών και Στρασβούργου και μετά να επικυρώνονται από το ελληνικό κοινοβούλιο, όμως υλοποιούνται κάθε μέρα εδώ. Οι φορείς που αναλαμβάνουν την εφαρμογή τους ακολουθούν την ίδια ακριβώς μεθοδολογία.

Το δικό μας μνημόνιο

Η διοίκηση του σωματείου, μετά από μια ακόμα «σκληρή διαπραγμάτευση», έφερε μια σύμβαση που καθόλου δεν προστάτευσε το «κοινωνικοοικονομικό στάτους» των εργαζόμενων, όπως δεσμευόταν όλο το προηγούμενο διάστημα το προεδρείο (πόσο μάλλον να διεκδικήσει οτιδήποτε από όσα χάσαμε τα προηγούμενα χρόνια). Αντίθετα περιείχε ένα άγριο πετσόκομμα των αποδοχών μας, χωρίς καμία διασφάλιση ούτε απέναντι σε ενδεχόμενες περαιτέρω περικοπές μέσω άλλων οδών (οργανογραμματικές αλλαγές, καθεστώς υπογραφών κ.α.), αλλά ούτε καν απέναντι σε επιβουλές ενάντια στην ίδια την εργασία μας (ομαδικές απολύσεις).

Και στη δική μας περίπτωση η συμφωνία παρουσιάστηκε σαν μια επιτυχία με την οποία εξασφαλίστηκε η διάσωση της Τράπεζας και η μελλοντική της ανάπτυξη. Κι επειδή αυτό το παραμύθι, από μόνο του δεν μπορεί να παραποιήσει την πραγματικότητα των λογαριασμών μισθοδοσίας μας, είχαμε κι εμείς τα αντίστοιχα αντίμετρα φιλανθρωπικού χαρακτήρα όπως:

  • Την «επιδότηση εκδρομικών δραστηριοτήτων» με τα κατοστάρικα που μοιράζονται σε κάποιους τυχερούς μιας κάποιας κλήρωσης, συνδυάζοντας την ευαισθησία της κοινωνικής παροχής με την ανεβασμένη αδρεναλίνη του τζόγου
  • Την εξέταση της πιθανότητας ρύθμισης-επιμήκυνσης των δανείων προσωπικού γα να αντιμετωπιστούν (κάποιες από) τις περιπτώσεις απόλυτης αδυναμίας συναδέλφων να ανταποκριθούν στοιχειωδώς στις υποχρεώσεις τους και για να ανασχεθεί το κύμα αιτήσεων ένταξης στο Ν/3869 , που με τα νέα δεδομένα θα αυξάνονται όλο και περισσότερο.

Ο παραταξιακός λόχος του διοικητικού συμβουλίου κάθε φορά υπερψηφίζει –«με βαριά καρδιά» ή «και με τα δύο» χέρια ανάλογα με την περίσταση – την εκάστοτε συμφωνία, καθώς τα (εργασιακά, μισθολογικά, βαθμολογικά κ.α.) προνόμια των θέσεών τους στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία είναι αρκετά για να υπερκεράσουν τις όποιες πολιτικές ενστάσεις ή συναδελφικές ευαισθησίες.

Καλούμε όλες και όλους να συμμετέχουν στην απεργία της Τετάρτης 17/5 και στη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας της Πέμπτης 18/5. Να διεκδικήσουμε αγωνιστικά την ανατροπή της καταστροφής των ζωών μας και του μέλλοντος των επόμενων γενιών!

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Τριμερής για απολύσεις

Απρίλιος 5, 2017 at 2:41 πμ (Αττικής, Εργατικά)

Σήμερα στο Υπουργείο Εργασίας έχει προγραμματιστεί να γίνει η τριμερής συνάντηση μεταξύ των πλευρών των εκπροσώπων των εργαζομένων (Σωματείου και ΟΤΟΕ), της Διοίκησης της Τράπεζας και της Υπουργού Εργασίας κ. Ε. Αχτσιόγλου[1]. Το αποτέλεσμα της συνάντησης αυτής μπορεί να αποδειχθεί κομβικό όχι μόνο ως προς τη τύχη των συναδέλφων μας που απειλούνται με απόλυση, αλλά και για την απασχόληση συνολικά τόσο στην Τράπεζά μας όσο κι ευρύτερα στον κλάδο.

Την ίδια ώρα και στο ίδιο μέρος έχουν προκηρύξει αγωνιστικές εκδηλώσεις διάφορα σωματεία και ομοσπονδίες για εργασιακά ζητήματα απολύτως συναφή με το δικό μας. Ένα στοιχειωδώς σοβαρό σωματείο, τη σημερινή ημέρα-σταθμό για την αποτροπή των απολύσεων, θα οργάνωνε κινητοποίηση έξω από το Υπουργείο Εργασίας, όπου καθημερινά, και σήμερα, πραγματοποιούνται συγκεντρώσεις για την ανάδειξη εργασιακών ζητημάτων, την οποία θα συντόνιζε (ή τουλάχιστον θα προσπαθούσε) με αυτές άλλων κλάδων, επιδιώκοντας τη μεγαλύτερη δυνατή απεύθυνση και στήριξη του αγώνα του, καθώς η αλληλεγγύη είναι το οξυγόνο των εργατικών αγώνων.

  

 ΗΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΑΣ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ

Εδώ έχουμε ένα σωματείο που συνειδητά έχει επιλέξει να απέχει από κάθε κινητοποίηση -όσο σοβαρό κι αν είναι το εκάστοτε ζήτημα–, με το επιχείρημα ότι θα αποτελούσε «αρνητική δημοσιότητα» για την Τράπεζα. Ούτε αυτή τη φορά έκανε κάτι το διαφορετικό, όπως δείχνουν τα ίδια τα γεγονότα:

  1. Τα απειλητικά τηλέφωνα προς τους συναδέλφους έγιναν την Παρασκευή 24-03 το μεσημέρι. Το προεδρείο του ΣΥΤΑ ήταν εξαφανισμένο μέχρι την Κυριακή το βράδυ, όταν τελικά ο πρόεδρος εδέησε να μιλήσει με (κάποιους από) τους υπό απόλυση συναδέλφους για να τους καθησυχάσει ότι όλα είναι υπό έλεγχο. Φυσικά, δεν μπήκε στον κόπο να μιλήσει με τα μέλη του Δ.Σ. του ΣΥΤΑ από τις άλλες παρατάξεις.
  2. Ενώ ήδη από το πρωί της Δευτέρας 27-03 είχε κυκλοφορήσει ανακοίνωση καταγγελίας άλλης παράταξης για τα γεγονότα, το προεδρείο ποιούσε τη νήσσαν, παρότι σε άλλες περιπτώσεις και για πολύ λιγότερο σημαντικά ζητήματα επιδεικνύει πολύ πιο οξυμένα αντανακλαστικά. Τελικά μόλις στις 2:05 μ.μ. κι αφού εν τω μεταξύ όλη η Τράπεζα «έβραζε», έστειλε μια σχετική ανακοίνωση. Εκ των πραγμάτων αναγκάστηκε να αποδεχθεί και τη διεξαγωγή έκτακτου Δ.Σ. την επόμενη ημέρα (για την απολύτως διεκπεραιωτική τακτική συνεδρίαση που είχε γίνει την Παρασκευή λίγες ώρες πριν από τα τηλεφωνήματα τα είπαμε σε προηγούμενη ανακοίνωση).
  3. Στη συνεδρίαση της Τρίτης εισηγήθηκε την πρόταση για τις 3ωρες στάσεις εργασίας, που δεδομένων των συσχετισμών υπερψηφίστηκε έναντι άλλων. Στη συζήτηση που ακολούθησε ωστόσο για τα χαρακτηριστικά της κινητοποίησης και τις παράλληλες δράσεις που θα έπρεπε να αναπτυχθούν για τη στήριξη της, αποκαλύφτηκε ότι κύριο μέλημα των συμβούλων της πλειοψηφίας ήταν να προκληθεί η ελάχιστη δυνατή ζημία στην επιχείρηση, εάν ήταν δυνατό δε να ήταν όλα τα καταστήματα και οι διευθύνσεις ανοικτά και να λειτουργούν κανονικά, ακόμα καλύτερα. Εν ολίγοις, επιθυμούσαν την αποτυχία της κινητοποίησης που ψήφιζαν.
  4. Η κινητοποίηση αναγγέλθηκε στους εργαζόμενους με την ανακοίνωση Νο 129 το ύφος της οποίας ήταν εξαιρετικά ήπιο έως χλιαρό αναλογικά με κάποιες πολύ πιο θορυβώδεις που συνοδεύουν τα τακτικά «μνημόσυνα» που κάνει η ΓΣΕΕ κάθε Δεκέμβρη με την ψήφιση του προϋπολογισμού. Το βασικό πρόβλημα, ωστόσο δεν είχε να κάνει με το ύφος, αλλά με την απουσία κάθε δράσης. Δε μιλάμε για κάποιου δυναμικού τύπου ενέργειες όπως απεργιακές περιφρουρήσεις (είναι γνωστές άλλωστε οι ευαισθησίες της ηγεσίας του ΣΥΤΑ για το δικαίωμα στην απεργοσπασία…). Ούτε καν μια ανακοίνωση στις εισόδους των κεντρικών καταστημάτων και κτιρίων διοίκησης που να εξηγεί στο κοινό ότι η μικρή ταλαιπωρία του οφειλόταν σε απολύσεις εργαζομένων. Όχι. Έπρεπε πάση θυσία να αποφευχθεί η οποιαδήποτε «αρνητική δημοσιότητα», οπότε προτιμήθηκε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε να μπουν «κάτω από το χαλί».
  5. Έκτοτε επικράτησε σιγή ιχθύος μέχρι προχθές Δευτέρα, όπου το προεδρείο ένιωσε την ανάγκη να παρέμβει, όχι για να ενημερώσει τους συναδέλφους για τις εξελίξεις και να προτείνει νέες δράσεις, αλλά για να απαντήσει σε ανακοίνωση άλλης παράταξης και να στηλιτεύσει την, απολύτως σύμφωνη με το καταστατικό, πρωτοβουλία της προσκείμενης στο ΠΑΜΕ συναδέλφισσας για συλλογή υπογραφών για σύγκλιση έκτακτης Γ.Σ.

Με βάση τα παραπάνω, η συμμετοχή σε μια στάση εργασίας, που στην καλύτερη εγκαταλείφθηκε, ενώ στη χειρότερη υπονομεύθηκε από αυτούς που την προκήρυξαν, μπορεί να κριθεί ικανοποιητική, αν και θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερη βάσει της σοβαρότητας του ζητήματος. Θα πρέπει να επισημάνουμε ωστόσο ότι, εκτός από τις ευθύνες της ηγεσίας του Συλλόγου, είναι γεγονός ότι υπάρχουν ακόμα κατάλοιπα από ατομικιστικές λογικές και αυταπάτες του τύπου «εμένα δε θα με πειράξουν επειδή είμαι καλός στη δουλειά μου», τις οποίες πάντα θα αντιμαχόμαστε.

 

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΤΟΕ;

Το προεδρείο του Συλλόγου καλύπτει την ανυπαρξία του πίσω από την εμπλοκή της ΟΤΟΕ, για την οποία επιχαίρει κιόλας ότι έγινε κατόπιν δικής του παρέμβασης. Η πραγματικότητα βέβαια κι εδώ είναι λίγο διαφορετική. Την Παρασκευή 24-03, λίγες ώρες πριν τα απειλητικά τηλεφωνήματα στους συναδέλφους, διεξήχθη προγραμματισμένη συνάντηση αντιπροσωπείας της ηγεσίας της ΟΤΟΕ με το Δ/ντα Σύμβουλο κ. Πανταλάκη (παρουσία του προέδρου του ΣΥΤΑ) για ζητήματα τήρησης κι εφαρμογής των όρων της κλαδικής σύμβασης. Ο Δ/νων Σύμβουλος, αφού ξεπροβόδισε την αντιπροσωπεία της ΟΤΟΕ, προέβη στην εκτέλεση της απόφασης για απολύσεις. Πιο χοντροκομμένη πρόκληση δε θα μπορούσε να γίνει και μπροστά σε αυτή, η αντίδραση ήταν πλέον μονόδρομος για την ΟΤΟΕ, αλλιώς θα ήταν σαν να άφηνε να αμφισβητηθεί η ίδια η ύπαρξή της.

Από εκεί και πέρα, η συνδρομή της Ομοσπονδίας δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για την αδράνεια του Σωματείου. Άλλωστε και η ίδια στο σχετικό δελτίο τύπου της 29-03 σημειώνει ότι «στηρίζει τις αποφάσεις και τις πρωτοβουλίες του Συλλόγου», δεν τον αναπληρώνει ούτε τον υποκαθιστά.

Η απεμπλοκή της ηγεσίας του ΣΥΤΑ βέβαια από την υπόθεση έχει και αδιαμφισβήτητα πλεονεκτήματα γι’ αυτήν. Η «καυτή πατάτα» φεύγει από τα χέρια της και η ίδια (πιστεύει ότι) βρίσκεται σε μία κατάσταση win-win. Αν η εξέλιξη είναι (έστω και προσωρινά) θετική, θα σπεύσει να προβληθεί ως δικαιωμένη και να πιστωθεί την επιτυχία. Αν η εξέλιξη είναι αρνητική, αυτό θα έχει συμβεί παρά το ότι τους χειρισμούς ανέλαβε η δευτεροβάθμια οργάνωση, και θα φταίνε αλλότριες, υπέρτερες δυνάμεις (κυβέρνηση και «θεσμοί», σίγουρα πάντως όχι η εργοδοσία) που είναι βολικές για ένα εύκολο ανάθεμα. Από την πλευρά μας θέλουμε να επισημάνουμε ότι μια πιθανή αναβολή των απολύσεων δε θα προσφέρεται για πανηγυρισμούς. Ήδη κάποιοι συνάδελφοί μας υπέκυψαν στον εκβιασμό και βρίσκονται πλέον εκτός Τράπεζας.

Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις κι ενόψει της σημερινής τριμερούς συνάντησης, την Παρασκευή 31-03, ως Πρωτοβουλία υποβάλλαμε γραπτό αίτημα για σύγκλιση έκτακτης συνεδρίασης του Δ.Σ. του ΣΥΤΑ για προχθές Δευτέρα.

Ως Πρωτοβουλία Εργαζομένων προτείνουμε τη σύγκλιση νέας συνεδρίασης του Δ.Σ. του Συλλόγου τη Δευτέρα 03-04 με την παρουσία του Προέδρου ή του Αντιπροέδρου της ΟΤΟΕ προκειμένου να υπάρχει καλύτερος συντονισμός μεταξύ Πρωτοβάθμιου και Ομοσπονδίας για τις περαιτέρω ενέργειες, με τα κάτωθι θέματα:

Α. Απολογισμός της τριήμερης κινητοποίησης, Β. Ενημέρωση από τον Πρόεδρο του Συλλόγου για τη συνεδρίαση του Δ.Σ. της Τράπεζας της 30-03 καθώς και για άλλες πιθανές εξελίξεις που θα έχουν τρέξει στο μεσοδιάστημα, Γ. Προγραμματισμός επόμενων δράσεων.

Καταθέτουμε πρόταση για κινητοποίηση την Τετάρτη 05-04 που θα συνδυαστεί με μαζική παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το Υπουργείο Εργασίας την ώρα της τριμερούς συνάντησης, σε στήριξη της προσπάθειας της ΟΤΟΕ. Επιθυμούμε η πρόταση να συζητηθεί διεξοδικότερα στην προτεινόμενη συνεδρίαση κι εφόσον τύχει αποδοχής να εξετασθούν τα σχετικά οργανωτικά ζητήματα.

Όπως είναι φανερό βάλαμε τον πήχη αρκετά χαμηλά καθώς σκοπός μας δεν ήταν να πλειοδοτήσουμε στα λόγια αλλά να βγει κάτι στην πράξη. Ενώ λοιπόν π.χ. εμείς μπορεί να επιθυμούσαμε αυτά να συζητηθούν σε μια έκτακτη γενική συνέλευση ξέραμε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να την αποδεχθεί το προεδρείο. Το στήσιμο και η σκηνοθεσία που απαιτήθηκαν για να γίνουν οι «ομορφιές» της συνέλευσης του Γενάρη, δεν επαναλαμβάνονται και κάθε μέρα. Η απάντηση δεν ήταν παρά μια ξεπέτα δύο σειρών («Τα αρμόδια διοικητικά όργανα Συλλόγου ή και Ομοσπονδίας θα συνεδριάσουν κατά τα προβλεπόμενα, κατόπιν της απαραίτητης πάντα μεταξύ τους συνεννόησης, συναρτήσει της πορείας των εξελίξεων σχετικά με το ζωτικό θέμα της προστασίας της εργασίας μας»).

ΠΑΣΧΑΛΙΝΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ…

Έτσι, συγκαλείται τελικά αύριο η τακτική συνεδρίαση του Απριλίου, κατόπιν εορτής όσον αφορά τα ζητήματα που ανοίξαμε, αλλά αρκετά έγκαιρα για να ξεμπερδεύουν με την υποχρέωσή τους για αυτό το μήνα και μετά να μας πιάσουν οι πασχαλινές διακοπές. Οι οποίες αναμφίβολα δε θα είναι ευχάριστες για τους απολυόμενους συναδέλφους, ούτε και για όσους από μας έχουμε συναίσθηση του τι συμβαίνει.

Ο συνδικαλισμός που συνειδητά στερεί τους εργαζόμενους από το βασικό τους όπλο στον αγώνα για την επιβίωσή τους, που ενδιαφέρεται πρώτιστα όχι για την αποτροπή αλλά για τη διαχείριση των απολύσεων, που προτάσσει πάνω από τις ανάγκες των εργαζόμενων μελών του το συμφέρον της επιχείρησης, είναι απλά εργοδοτικός.

Υ.Γ. Την πρώτη φορά ενόχλησε, τη δεύτερη πια έβγαζε μάτι. Και στις δύο ανακοινώσεις που έβγαλε το προεδρείο στο διάστημα αυτό, η υπόθεση των παράνομων και καταχρηστικών απολύσεων ενοποιείται με μια άσχετη υπόθεση η οποία βρίσκεται υπό δικαστική διερεύνηση για πιθανές ποινικές προεκτάσεις. Δε γνωρίζουμε τα δεδομένα αυτής της υπόθεσης, σε κάθε περίπτωση όμως το τσουβάλιασμα αυτών των δύο εντελώς διαφορετικών ζητημάτων όχι μόνο δε βοηθά αλλά αντίθετα χαντακώνει την υπόθεση των υπό απόλυση συναδέλφων μας. Αυτή η επαναλαμβανόμενη χοντράδα δεν μπορεί να αποδοθεί προφανώς σε απειρία του προέδρου του ΣΥΤΑ. Δεν ξέρουμε τις σκοπιμότητες και τα συμφέροντα που εξυπηρετεί με τη στάση αυτή και σε τελική δε μας ενδιαφέρει και να μάθουμε. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι δεν έχει κανένα δικαίωμα να παίζει τέτοιου είδους παιχνίδια στις πλάτες των εργαζομένων.

[1] Οι τελευταίες ειδήσεις αναφέρουν ότι η υπουργός Εργασίας έχει μεταβεί στις Βρυξέλλες μαζί με τον κ. Τσακαλώτο και τον κ. Χουλιαράκη για νέο γύρο διαπραγματεύσεων με το κουαρτέτο. Δεν ξέρουμε αν εξαιτίας της απουσίας η συνάντηση θα αναβληθεί ή θα διεξαχθεί υπό την εποπτεία του γνώριμού μας υφυπουργού κ. Πετρόπουλου -οπότε όλα τα προβλήματα έχουν λυθεί και μπορούμε από τώρα να πανηγυρίσουμε προκαταβολικά…

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Μαρτίου 29, 2017 at 12:14 πμ (Αττικής)

Υπενθυμίζουμε ότι, παρά τις διαδόσεις που κυκλοφορούν ευρέως, στάση εργασίας σημαίνει ότι ο εργαζόμενος που συμμετέχει σε αυτήν ΔΕ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ στο χώρο εργασίας του κατά την ώρα που αυτή διεξάγεται. Αν δηλαδή, η στάση εργασίας είναι από την έναρξη ωραρίου μέχρι τις 10.45, ο εργαζόμενος που επιθυμεί να συμμετάσχει σε αυτήν προσέρχεται στο χώρο εργασίας στις 10.45.

Αναγκαζόμαστε να προβούμε σε αυτή την περιττή επισήμανση, καθώς φαίνεται ότι γίνεται άλλου είδους «ενημέρωση» από κάποιους, «ενημέρωση» που προκαλεί σύγχυση σε συναδέλφους.

Το γεγονός ότι εμείς, ως Πρωτοβουλία Εργαζομένων, είμαστε υπέρ ουσιαστικών κινητοποιήσεων, δε σημαίνει ότι θα συναινέσουμε σε οποιαδήποτε προσπάθεια υποβάθμισης αυτής της ελάχιστης κινητοποίησης που η πλειοψηφία του ΔΣ του ΣΥΤΑ αποφάσισε.

Στηρίζουμε τους συναδέλφους μας που σήμερα βρίσκονται στο στόχαστρο.

Αρνούμαστε να ζούμε περιμένοντας πότε θα χτυπήσει το δικό μας τηλέφωνο.

Δε θα δώσουμε καμιά δικαιολογία σε όσους επιχειρούν να ακυρώσουν ακόμα και την ελάχιστη δυνατότητα που μας παρέχεται να δείξουμε την αντίθεσή μας στις αποφάσεις της Διοίκησης. Δε θα τους επιτρέψουμε να επικαλούνται αύριο «μη συμμετοχή του κόσμου» στις κινητοποιήσεις για να αιτιολογούν τη δική τους αδράνεια.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

Μαρτίου 27, 2017 at 11:13 μμ (Αττικής)

Η ΜΑΥΡΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Τα γεγονότα της Παρασκευής με τα απειλητικά τηλεφωνήματα από τη Δ/νση Ανθρωπίνου Δυναμικού σε ένα μεγάλο αριθμό συναδέλφων είναι σε γενικές γραμμές γνωστά. Περαιτέρω ενημέρωση σε ειδικότερες πτυχές της υπόθεσης (ακριβής αριθμός, ονόματα κτλ) θα είναι χρήσιμη μεν αλλά δεν επηρεάζει στο ελάχιστο τη θέση που οφείλουμε να πάρουμε. 

Αν στην περίπτωση του προγράμματος εθελούσιας εξόδου του 2016, η απόφαση για συμμετοχή ή μη καθοριζόταν εν πολλοίς από τα υποκειμενικά κριτήρια του καθενός και οι γενικότερες επισημάνσεις ήταν περισσότερο συμβουλευτικού χαρακτήρα, εδώ τα δεδομένα είναι εντελώς διαφορετικά και η γραμμή που θα ακολουθηθεί θα πρέπει να είναι κοινή και ξεκάθαρη.  Κανείς δεν πρέπει να υποβάλλει παραίτηση αποδεχόμενος τον εκβιασμό και διευκολύνοντας τα σχέδια της διοίκησης. Η μονομερής καταγγελία σύμβασης δε γίνεται με μία απλή απόφαση της διοίκησης, αλλά υπόκειται στις δεσμεύσεις και τους περιορισμούς του άρθρου 28 του Κανονισμού Εργασίας που προβλέπει ρητά τους όρους και τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες μπορεί να γίνει. Η απόλυση δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή από κανέναν, η όποια αποζημίωση θα πρέπει να κατατεθεί στο Ταμείο Παρακαταθηκών και στη συνέχεια το Σωματείο οφείλει να ξεκινήσει δικαστικό αγώνα βάσει του Κανονισμού.

Από εκεί και πέρα είναι σαφές ότι το θέμα αφορά ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ κι όχι μόνο τους συγκεκριμένους συναδέλφους. Δεν έχει να κάνει με το αν κάποιος είναι καλός ή κακός στη δουλειά του (για αυτό άλλωστε υπάρχουν θεσμοθετημένες διαδικασίες που στην περίπτωση αυτή καταστρατηγούνται), αλλά πρόκειται για μια μετωπική επίθεση στο σύνολο των εργαζόμενων. Για αυτό και η αντίδραση στην επίθεση αυτή δε θα είναι αποτελεσματική αν γίνει ατομικά και κατά μόνας, αλλά μόνο αν είναι συλλογική.

 

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ

Η ενέργεια αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο της εξαγγελθείσας από τη Διοίκηση «εξυγίανσης» της Τράπεζας και «μείωσης του λειτουργικού κόστους», βάσει μιας λογιστικής προσέγγισης που παρουσιάζεται ως «ουδέτερη» και «αντικειμενική».  Όμως οι αριθμοί δεν είναι ποτέ ουδέτεροι, η σημασία και η χρήση τους έχουν πολιτικό περιεχόμενο που το καθορίζει αυτός που τους χρησιμοποιεί. Το επιχείρημα περί «μείωσης του λειτουργικού κόστους» είναι έωλο, καθώς την ίδια ώρα που συνάδελφοι, μαζικά, έχουν οδηγηθεί βίαια προς την έξοδο τους τελευταίους μήνες, παράλληλα μπαίνουν από το παράθυρο σε καλοπληρωμένες προσωποπαγείς θέσεις αργομισθίας:

Α. Συνταξιούχα περιφερόμενα στελέχη με βασικό (αν όχι μοναδικό) προσόν τη συγγενική τους σχέση με το διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος

Β. Πρώην υπαρχηγός της ΕΛ.ΑΣ., ο οποίος μετά την αποστρατεία του εργάζεται για λογαριασμό αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών. Όπως συνηθίζεται δε με τους υψηλόβαθμους των σωμάτων ασφαλείας, δεν έρχεται μόνος του αλλά πλαισιωμένος από μια κουστωδία από ορντινάντσες.

Πέρα από τις ρουσφετολογικές αυτές προσλήψεις δεν μπορεί να μην ανακαλέσει κάποιος στη μνήμη τις επιλεκτικές αποζημιώσεις αποχώρησης των € 600.000 (τριπλάσιες από το καθορισμένο πλαφόν), με τις οποίες εξασφάλιζαν την τήρηση της ομερτά για όσα έχουν γίνει κατά καιρούς στην πολύπαθη αυτή Τράπεζα.

ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ, ΔΕ ΘΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΕΧΘΡΩΝ ΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΜΑΣ

Όλη αυτή η κατάσταση θα είχε αποτραπεί εν τη γενέσει της (για την ακρίβεια δε θα είχε συμβεί καν) αν το συλλογικό μας όργανο λειτουργούσε στοιχειωδώς στην κατεύθυνση της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των εργαζομένων που εκπροσωπεί. Όταν όμως ανέκαθεν η πρακτική του ήταν να «βάζει πλάτη» σε όλες τις βλαπτικές για τους εργαζόμενους κινήσεις της –εκάστοτε- εργοδοσίας (απολύσεις, εθελούσιες, μειώσεις κτλ), όταν το συμφέρον του εργοδότη για «μείωση του λειτουργικού κόστους» ιεραρχείται υψηλότερα από τις ζωές των εργαζομένων, είναι λογικό κι επόμενο η σημερινή εργοδοσία να έχει πλέον αποθρασυνθεί. Η στάση της διοίκησης του ΣΥΤΑ μέχρι τώρα ήταν, αρχικά, να δηλώνει έκπληκτη (όπως κάνει πάντοτε όταν υπάρχουν δυσάρεστες εξελίξεις), στη συνέχεια, να προσπαθεί να υποβαθμίσει το γεγονός και, όταν αυτό δεν ήταν πλέον εφικτό, να υποδύεται «αγανάκτηση», επειδή η διοίκηση δεν επιβεβαίωσε τη «βούληση να προστατεύσει την απασχόληση των εργαζομένων της στα πλαίσια των ρυθμίσεων που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα αναδιάρθρωσής της» (η υπογράμμιση δική μας). Δε χρειάζεται και πτυχίο φιλολογίας για να καταλάβει κανείς ότι αυτή η διατύπωση- για την οποία πανηγύριζαν κιόλας- όχι μόνο δε συνιστούσε διασφάλιση των θέσεων εργασίας αλλά στην ουσία προανήγγειλε όσα συμβαίνουν σήμερα.

Την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές και μετά από πολλές πιέσεις, συγκαλείται έκτακτη συνεδρίαση του Δ.Σ. του Συλλόγου για το ζήτημα. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι η τακτική συνεδρίαση αυτού του μήνα έγινε την Παρασκευή 24/3 το πρωί –λίγες ώρες πριν από τα απειλητικά τηλεφωνήματα προς τους συναδέλφους- με μοναδικό θέμα τον οικονομικό απολογισμό του προηγούμενου μήνα (καθώς φαίνεται όλα τα άλλα ζητήματα έχουν λυθεί), ενώ σε ερώτηση της εκπροσώπου μας για κάποιες μεμονωμένες αποχωρήσεις που έχουν ήδη λάβει χώρα εντός του έτους μέχρι σήμερα, η απάντηση του προέδρου ήταν ότι πρόκειται για μια άτυπη συνέχεια του προγράμματος εθελουσίας εξόδου  (μολονότι στην αμέσως προηγούμενη συνεδρίαση ο ίδιος είχε δηλώσει κατηγορηματικά ότι το πρόγραμμα έκλεισε την 31-12-2016).

Έχει επίσης τη σημασία του το γεγονός ότι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι δεν έχουν κληθεί να παραστούν στη συνεδρίαση αλλά αντίθετα έχουν κληθεί να προσέλθουν για ενημέρωση στα γραφεία του ΣΥΤΑ στις 2 μ.μ. όταν θα έχει ήδη ληφθεί απόφαση –χωρίς τη συμμετοχή τους- για το ζήτημα που τους αφορά.

Στη συνεδρίαση αυτή, η πρότασή μας θα είναι για απεργιακή κινητοποίηση μέχρι τη ρητή ανάκληση των ενεργειών από τη Διοίκηση σε συνδυασμό με ενεργητικές παρεμβάσεις τόσο εντός (απεργιακές περιφρουρήσεις) όσο και εκτός τράπεζας (ενέργειες για κλαδική κινητοποίηση, απεύθυνση στα ΜΜΕ κτλ). Οτιδήποτε λιγότερο θα είναι απλά αναντίστοιχο της σοβαρότητας του θέματος και θα συνιστά ξεπούλημα των εργαζόμενων.   

Υ.Γ..1. Επειδή το να έχει περάσει κάποιος επί σειρά ετών από κορυφαία θεσμική θέση στο Σύλλογο και τώρα να πρωτοστατεί στις απολύσεις είναι αν μη τι άλλο, προβληματικό, εφόσον επιθυμεί να περισώσει κάτι από την αξιοπρέπειά του υπάρχει πάντα η λύση της παραίτησης από τη θέση που κατέχει σήμερα. Ή μήπως επειδή είναι πολλά τα λεφτά και οι εποχές δύσκολες, τελικά απλώς ψιχαλίζει;

Υ.Γ.2. Μαθαίνουμε ότι ο «ακατανόμαστος» μεγαλοεργολάβος τώρα που αποσύρθηκε από το χώρο των ΜΜΕ έγινε και πάλι ένας ευυπόληπτος επιχειρηματίας κι εξαιρετικός πελάτης, όπως έδειξε και η συνάντηση που πραγματοποιήθηκε σε άριστο κλίμα μεταξύ του επιχειρηματία και του διοικητή της ΤτΕ με τη μεσολάβηση του Δ/ντος Συμβούλου της Τράπεζάς μας. ΄Ή όπως λέγαμε και παλιότερα για την υπόθεση:  «Όπως συμβαίνει στα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών κι αφού χυθεί αίμα διαμορφώνονται νέες ισορροπίες, τα αντίπαλα στρατόπεδα μετρούν κέρδη και απώλειες κι ετοιμάζονται για τους επόμενους γύρους. Συμμαχίες, αντιπαλότητες και λυκοφιλίες αναδιαμορφώνονται και κάθε πλευρά προσαρμόζεται στο νέο σκηνικό (… ) το αίμα που θα σφραγίσει τη νέα ισορροπία δυνάμεων είναι αυτό των ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ της Τράπεζας Αττικής».

Μόνιμος σύνδεσμος 1 σχόλιο

ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΜΙΣΘΩΝ: Η ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΖΩΗΣ

Μαρτίου 1, 2017 at 1:14 πμ (Αττικής)

Αυτή τη φορά θα πρέπει να ξεκινήσουμε συγχαίροντας τη Διοίκηση… Σπεύδοντας να πιστώσει τους λογαριασμούς μας με την προκαταβολή μισθού το βράδυ της Παρασκευής, αφενός, συνέβαλε στο να περάσουμε ένα… ωραιότατο εορταστικό τριήμερο και, αφετέρου, μας απάλλαξε από ατελείωτες ώρες υπολογισμών με πίνακες, μισθοδοσίες και αριθμομηχανές. Σε κάθε περίπτωση, αυτή η σαρακοστή απέκτησε νόημα, εγκαινιάζοντας μια περίοδο με τις απολαβές μας λεηλατημένες και τις συνθήκες της καθημερινότητάς μας να επιδεινώνονται δραματικά.

Η εισβολή της νέας πραγματικότητας στις ζωές μας ήταν σαρωτική. Το Σάββατο, τα τηλέφωνα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πήραν φωτιά. Η προκαταβολή που είδαμε στους λογαριασμούς μας ήταν πετσοκομμένη σχεδόν κατά το μισό (κάποιοι μάλιστα βρέθηκαν να αναρωτιούνται πώς θα περάσουν ένα δεκαπενθήμερο με 250€…). Το σοκ που βίωσε ο καθένας από μας βλέποντας να αποκρυσταλλώνεται στο δικό του εισόδημα η νέα επιχειρησιακή σύμβαση ήταν μεγάλο. Άλλο να περιμένεις γενικά μειώσεις κι άλλο να τις βλέπεις να επηρεάζουν τη ζωή σου, την προσωπική και οικογενειακή σου κατάσταση.

Χρειάστηκε να φτάσουμε στην Τρίτη για να ενημερωθούμε στοιχειωδώς από τη Διοίκηση. Τώρα περιμένουμε όλοι με αγωνία την εκκαθάριση (να δούμε κι αυτή την περιβόητη εξομάλυνση… Παρεμπιπτόντως, εκκρεμούν κι οι αναδρομικές περικοπές του Γενάρη-Φλεβάρη …). Όμως ήδη η γενική εικόνα για το εγγύς μέλλον μας έχει αποκαλυφθεί. Πιθανότατα όλοι μας, ενώ μεν την αναμέναμε, ταυτόχρονα προσπαθούσαμε όλο αυτό τον καιρό να την παραβλέψουμε, να την απωθήσουμε ή να την αποδεχτούμε ως άλλη μια πρόσκαιρη δυσκολία που με κάποιο τρόπο θα την ξεπεράσουμε και δη σχετικά αναίμακτα. Μια τέτοια βίαιη μεταβολή ωστόσο δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για ευοίωνες προσδοκίες. Οι αντικειμενικές συνθήκες είναι εδώ για να μας θυμίζουν την υποβάθμιση των συνθηκών της ζωής μας.

Το μεγάλο ποσό που λείπει πια από τη μισθοδοσία μας κάλυπτε για τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων αποκλειστικά ανελαστικές δαπάνες. Κι αν παλιότερα, παράλληλα με τις μειώσεις προωθούνταν και ορισμένα αντισταθμιστικά ημίμετρα/ασπιρίνες (π.χ. ρυθμίσεις δανείων) ώστε τουλάχιστον να εξακολουθούν να καλύπτονται κάποιες βασικές ανάγκες, τώρα πια ούτε αυτό δε γίνεται. Οι μισθοί μας μειώθηκαν «μεσοσταθμικά κατά 17,74%», αλλά το κόστος ενοικίων, διδάκτρων, τροφίμων, φαρμάκων δε θα μειωθεί ανάλογα. Θα παραμένει σταθερό (αν δεν αυξηθεί κιόλας…). Βρισκόμαστε πλέον αντιμέτωποι με μια σαρωτική αλλαγή της καθημερινότητάς μας, αυτού που κάποιοι αποκαλούν «κοινωνικό μας στάτους»… Μένει τώρα σε μας, να ανακαλύψουμε τρόπους για να συνεχίσουμε να καλύπτουμε τις ανάγκες μιας σκληρής καθημερινότητας με πολύ λιγότερα χρήματα.

ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ…

Γιατί όμως όλα αυτά; Δε θα σταθούμε καν στα όσα ισχυρίζεται το προεδρείο του ΣΥΤΑ. Ούτως ή άλλως, δε λέει τίποτα διαφορετικό από τη Διοίκηση της Τράπεζας. Κινδυνολογεί βέβαια περισσότερο, για να μας πείσει για την ορθότητα της επιλογής του, κρούει τον κώδωνα για «ατυχήματα», μπας και μας κάνει να δεχθούμε τη σαρωτική μείωση των μισθών μας περίπου σαν νίκη και να μην αναλωνόμαστε σε «γκρίνια», όπως χαρακτηρίζει τη δίκαιη αγανάκτηση που νιώθουμε.

Η Διοίκηση της Τράπεζας λοιπόν, στη χθεσινή επιστολή της, επισημαίνει ότι οι μειώσεις έγιναν για την «περαιτέρω ανάπτυξή της και ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας» της Τράπεζας. Δε μιλάει για «αυθυπαρξία» της Τράπεζας, θα ήταν γελοίο άλλωστε να ισχυριστεί ότι η Αττικής κινδυνεύει από τους εργαζόμενούς της. Ούτε η κριτική τους, ούτε ενδεχόμενες κινητοποιήσεις τους δε θα προκαλούσαν «αρνητική δημοσιότητα» σε μια Τράπεζα που βρίσκεται στο στόχαστρο ενός άγριου πολέμου συμφερόντων. Αυτήν αντίθετα την προκάλεσε και πάλι η Διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδος που πριν από λίγες ημέρες έβγαλε, για μια ακόμη φορά, μέσω επιλεκτικών διαρροών, την Αττικής στη σέντρα ανακυκλώνοντας το σίριαλ του Σεπτέμβρη. Κι όλα αυτά μόνο και μόνο για να προκαλέσει αντιπερισπασμό σε δημοσιεύματα που κατήγγειλαν τις ευθύνες της για τη διαφυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια των capital control (δηλαδή, για πολύ πιο σοβαρές και με σημαντικότερες συνέπειες παραβιάσεις από αυτές για τις οποίες κατηγορήθηκαν και απολύθηκαν κάποιοι συνάδελφοί μας). Εμείς οι «καλοπληρωμένοι» και «όχι αρκετά αποδοτικοί» εργαζόμενοι θα κληθούμε και πάλι να αντιμετωπίσουμε τα απόνερα από το «ρεπορτάζ» του Βήματος. Αποδεικνύεται λοιπόν περίτρανα ότι δεν είναι οι εργαζόμενοι το πρόβλημα. Κι αν κάποιος θέλει πραγματικά να υπερασπιστεί την «αυθυπαρξία» της Τράπεζας θα πρέπει να αναμετρηθεί με συγκεκριμένους παράγοντες (όπως π.χ. τον κ. Στουρνάρα), αντί να αναλώνεται σε αβρότητες και φιλοφρονήσεις μαζί του…

Όπως λοιπόν ευθαρσώς λέει η Διοίκηση, η μείωση των μισθών μας έγινε «για να αναπτυχθεί περαιτέρω» η Τράπεζα, με την ανάπτυξή της φυσικά να περνάει πάνω από τα δικές μας πλάτες. Μπορεί ενδεχομένως κάποιοι λίγοι να χαίρονται που «παραχώρησαν» ένα μέρος του μισθού τους για τον ευγενή αυτό σκοπό ή να πιστεύουν πραγματικά ότι στο μέλλον «μόνο κερδισμένοι θα βγουν». Είναι αμφίβολο όμως αν αυτό μπορεί κανείς να το πει στο σύντροφό του, τα παιδιά του ή τους γονείς του για να τους εξηγήσει γιατί πια τα πράγματα στο σπίτι τους δεν θα είναι ποτέ πια τα ίδια…

Μένει βέβαια ένα ερώτημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε, όταν οι δικοί μας θα μας ρωτήσουν τι κάναμε για να υπερασπίσουμε τους μισθούς μας, την ποιότητα ζωής μας, τη δυνατότητά μας να καλύπτουμε ικανοποιητικά τις ανάγκες μας, τι μάχη τέλος πάντων δώσαμε πριν χάσουμε όσα χάσαμε. Θα πρέπει λοιπόν να εξηγήσουμε ότι ο Σύλλογός μας αποφάσισε, πλειοψηφικά, σε μια ΓΣ, να αποδεχθεί μια «επιστημονικά και τεχνοκρατικά» τεκμηριωμένη πρόταση του προεδρείου του που μίλαγε… γενικά κι αόριστα για μειώσεις, υποσχόμενο, εξίσου γενικά κι αόριστα «κάτι καλύτερο» από το 25% που αρχικά ζήταγε η Διοίκηση. Και να επιμένει ότι δε χρειάζεται ούτε να κινητοποιηθούμε, ούτε να απεργήσουμε, ούτε να φωνάξουμε, ούτε να διεκδικήσουμε. Αποκλείοντας οποιαδήποτε σχετική πρόταση μετά βδελυγμίας, με τρόπο σκαιό, σαν «επαναστατική γυμναστική»… Ε, μάλλον ήρθε η ώρα να απολογηθούν κάποιοι απέναντί μας, τώρα που τα εκπληκτικά αποτελέσματα της διαπραγμάτευσης που έκαναν τα βιώνουμε όλοι μας. Και να παραδεχθούν επιτέλους ότι το να αντιμετωπίζεις την εργοδοσία έχοντας παραιτηθεί από τα βασικά σου όπλα είναι σαν ένας πυγμάχος να ανεβαίνει στο ρινγκ με τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα, με ένα και μόνο ερώτημα στο κεφάλι του: πόσο ξύλο θα φάει.

Μειώθηκε λοιπόν το «μισθολογικό  κόστος». Μόνο που οι εργαζόμενοι δεν είναι «λειτουργικά έξοδα», σαν το νερό και το ρεύμα. Δεν είναι ντουβάρια, ούτε υπολογιστές. Είναι άνθρωποι με ανάγκες και υποχρεώσεις. Τις οποίες πια αδυνατούν να καλύψουν. Οι εργαζόμενοι δεν είναι ούτε απλά ένας «μηχανισμός εφαρμογής των στρατηγικών επιλογών και της αποτελεσματικής επιχειρησιακής λειτουργίας», όπως λέει η Διοίκηση. Η λειτουργία και η ύπαρξη της Τράπεζας είναι προϊόν της δικής μας εργασίας (ακόμα και όταν οι υπόλοιποι επικουρικοί συντελεστές παραγωγής δε λειτουργούν, όπως στην περίοδο της κατάρρευσης του μηχανογραφικού συστήματος).

«ΑΤΕΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΕ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ»…

Ο πρόεδρος του ΣΥΤΑ βλέπει εργαζόμενους που ατενίζουν το μέλλον με σιγουριά κι αισιοδοξία κι απαιτεί την ευγνωμοσύνη μας και βέβαια δεν μπορούμε να του στερήσουμε αυτό το δικαίωμα. Όπως άλλωστε κι ο παλιός του γνώριμος (άλλος ένας υπερασπιστής των συμφερόντων μας…) υφυπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων που όταν κυκλοφορεί στο δρόμο πνίγεται στις αγκαλιές του κόσμου ενώ οι ελευθεροεπαγγελματίες του ζητούν να βάλει κι άλλες εισφορές…

Μπορεί ακόμα να επιχαίρει για τις περιορισμένες μειώσεις της προηγούμενης ΕΣΣΕ, αποφεύγοντας ωστόσο επιμελώς να αναφέρει ότι αυτές ήρθαν σωρευτικά στις οριζόντιες μειώσεις της τάξης του 9,5% που επιβλήθηκαν με την κλαδική σύμβαση της ίδιας περιόδου. Τότε τη «βρώμικη δουλειά» την είχε φέρει σε πέρας η ηγεσία της ΟΤΟΕ, τώρα την ανέλαβε ο ίδιος.

Εμείς όμως πρέπει να δούμε πώς φθάσαμε ως εδώ προκειμένου να αποφύγουμε να επαναλάβουμε τα ίδια λάθη στο μέλλον. Επειδή η νέα επιχειρησιακή σύμβαση μολονότι θέτει  ένα ασφυκτικό πλαίσιο για την επόμενη τριετία, δεν πρόκειται να είναι το τέλος της διαδρομής, πόσο μάλλον η «βάση να εκκινήσουμε και πάλι … για νέους νικηφόρους συνδικαλιστικούς αγώνες». Δεν αποτελεί παρά ένα σημείο με απότομη κλίση σε μια διαρκώς συνεχιζόμενη καθοδική πορεία. Τα ακόμα χειρότερα έπονται εκτός αν μπορέσουμε να τα αποτρέψουμε προβάλλοντας αποτελεσματικές αντιστάσεις και σίγουρα όχι αναθέτοντας εν λευκώ, σε πνεύμα τυφλής εμπιστοσύνης τις διαπραγματεύσεις για τη δική μας ζωή σ’ αυτούς που μας έφτασαν ως εδώ.

clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Next page »