ΣΤΑ ΟΡΙΑ

Αύγουστος 30, 2018 at 11:09 μμ (Αττικής)

Φτάνοντας στο τέλος του καλοκαιριού, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι οι καταστάσεις που βιώσαμε την περίοδο αυτή δεν είχαν καμία σχέση με τις αντίστοιχες των προηγούμενων χρόνων. Η κάλυψη των προσωρινών κενών που δημιουργούνται από τις θερινές άδειες είναι μια πάγια ανάγκη αλλά οι συνθήκες που επικράτησαν και οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν για την κάλυψη των κενών αυτών φέτος, δεν είχαν προηγούμενο. Οι μετακινήσεις μεταξύ όχι απλώς διαφορετικών αλλά ούτε καν γειτονικών νομών, η μετακίνηση μεταξύ καταστημάτων κατά την ίδια μέρα (χωρίς εννοείται την έκδοση οποιασδήποτε σχετικής πράξης, καθώς πώς θα μπορούσε να γραφτεί και κάτι τέτοιο) είναι κάποιες μόνο από τις πρακτικές της διοίκησης που μέχρι πρότινος θα έμοιαζαν αδιανόητες και πλέον τείνουν να γίνουν κοινός τόπος. Το ανησυχητικό είναι ότι οι ελλείψεις και η υποστελέχωση σε δίκτυο και διοίκηση δεν είναι πια μια προσωρινή συνθήκη εξαίρεσης από μια κανονικότητα που θα αποκατασταθεί το Σεπτέμβριο. Το πρόβλημα με τα ταμεία είναι το πιο χαρακτηριστικό αλλά όχι και το μοναδικό. Για πολλές τραπεζικές εργασίες που εκτελούνται από το σύνολο των μονάδων του Δικτύου, οι συνάδελφοι που έχουν απομείνει και γνωρίζουν τις διαδικασίες τους μετριούνται πια στα δάχτυλα. Κενά που δεν αναπληρώθηκαν ποτέ καλύπτονται από τους εναπομείναντες που φορτώνονται όλο και περισσότερα αντικείμενα, χωρίς να πληρώνονται οι ώρες υπερωριακής απασχόλησης αφού θεωρείται αυτονόητο ότι ο συνάδελφος θα κάτσει με δική του πρωτοβουλία πέραν του ωραρίου, για να διεκπεραιώσει τον καθημερινό όγκο εργασίας.  Μέχρι πότε;

Η λύση στο πρόβλημα είναι μία, αρκετά απλή και τη γνωρίζουν όλοι: η διενέργεια προσλήψεων. Μαζικών, ανοιχτών και με δημόσιο διαγωνισμό, με την αναγνώριση ως  τραπεζικής προϋπηρεσίας την επί συναπτά έτη εργασία όλων εκείνων που απασχολούνται στην Τράπεζα μας μέσω των εταιριών ενοικίασης εργασίας και εμπορίου ελπίδας, αφού δεν κατέστη δυνατή έως τώρα η ένταξη τους στο οργανικό προσωπικό λόγω ΑΣΕΠ και όχι στελεχών με αλεξίπτωτα -εκεί δεν έχουμε έλλειψη. Αυτό θα όφειλε να είναι μια κεντρική διεκδίκηση του συλλογικού μας οργάνου στην παρούσα φάση, αλλά δεν το περιμένουμε κιόλας από αυτούς που έβαλαν πλάτη με όλους τους τρόπους στις διαδοχικές εθελούσιες  και που θεωρούν εαυτούς αναντικατάστατους και όλους εμάς τους υπόλοιπους αναλώσιμους.

Ο μάγκας κάνει δυο δουλειές, για να ‘ναι ματσωμένος,
μα κατά βάθος βρε παιδιά, η τύχη του τον κυνηγά
κι είναι ρεσταρισμένος.

Βασίλης Τσιτσάνης

Κανονικά ο μισθός μιας θέσης εργασίας πλήρους απασχόλησης (και μάλιστα αυτή του τραπεζοϋπαλλήλου που συνεχίζει να θεωρείται «προνομιούχα» σε σχέση με το μέσο όρο  στην αγορά εργασίας) θα έπρεπε να καλύπτει στοιχειωδώς τις ανάγκες διαβίωσης του εργαζόμενου. Στην πράξη οι εργαζόμενοι γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αυτό δε συμβαίνει και η απτή επιβεβαίωση ήρθε από την Πράξη Διευθύνοντος 2794 και την ερμηνευτική εγκύκλιο 4311 που ακολούθησε. Βάσει αυτών και προκειμένου να διαχειριστεί ο, προφανώς  αυξημένος, όγκος αιτημάτων για παράλληλη απασχόληση, η σχετική διαδικασία καθίσταται πιο «ευέλικτη» και η αρμοδιότητα έγκρισης (ή απόρριψης) των αιτημάτων περιέρχεται στη δικαιοδοσία της Δ/νσης Ανθρώπινου Δυναμικού.

Το να αναγκάζεται να πιάσει κανείς δεύτερη δουλειά, σε βάρος του λιγοστού χρόνου που έχει να διαθέσει για την οικογένεια και τους δικούς του, σαφώς και συνιστά μια «βίαιη ανατροπή του κοινωνικοοικονομικού status» για να χρησιμοποιήσουμε και την ορολογία (ή ακριβέστερα αερολογία) του προέδρου μας. Οι ρυθμίσεις αυτές στην ουσία αποτελούν μια κυνική απάντηση της διοίκησης σε όσους αιθεροβάμονες πιθανά προσδοκούν καλύτερες μέρες συμμεριζόμενοι τις αναπτυξιακές της εξαγγελίες. Στο παρελθόν συνάδελφοι με δεύτερη δραστηριότητα έγιναν στόχος πίεσης για αποχώρηση ακριβώς λόγω της ύπαρξης της δραστηριότητας αυτής. Για την ώρα δεν θα επεκταθούμε σε όσα υπονοούνται και θα παραμείνουμε σε αυτά που εκφράζονται ρητά στην εγκύκλιο. Η εξουσία της Δ.Α.Δ. να εγκρίνει ή να απορρίπτει κατά το δοκούν και σε εξατομικευμένη βάση τα σχετικά αιτήματα είναι πολύ μεγάλη και σημαντική για να είναι ανεξέλεγκτη και ο πρότερος βίος των επικεφαλής της δεν αποτελεί εγγύηση ευθυκρισίας και αμεροληψίας. Το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα αξιολογούνται οφείλει να είναι σαφές και αναλυτικό. Δεν μπορεί να μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι και να ισχύουν τα ίδια κριτήρια για μια απογευματινή μερική απασχόληση στον κλάδο π.χ. της εστίασης ή των μεταφορών με την ιδιοκτησία ή διοίκηση μιας επιχείρησης και την αντιμετώπιση του πληθυσμού των συναδέλφων ως πελατειακή της βάση, όπως είδαμε πρόσφατα να συμβαίνει με προωθητική ενέργεια γνωστής αλυσίδας καταστημάτων σχολικών και ειδών γραφείου.

Η ύφεση την οποία περνά το εργατικό κίνημα τα τελευταία χρόνια έχει κάνει τα αφεντικά να αλωνίζουν, φουσκώνοντας υπέρμετρα την  -ούτως ή άλλως εγγενή σε κάθε εξουσία– αλαζονεία τους. Αυτό όμως μπορεί να αποβεί και μοιραίο. Όταν το σκοινί τεντώνει υπερβολικά τότε δε χρειάζεται να υπάρχει κάποιος για να το κόψει, μπορεί να σπάσει και μόνο του. Κι εκεί που κάποιοι βλέπουν μόνο αριθμούς, εμείς επιμένουμε να βλέπουμε ανθρώπους.

Advertisements

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Κοινή δήλωση συνδικαλιστών για απεργία ενάντια στα αντιλαϊκά – κυβερνητικά μέτρα της Δ΄αξιολόγησης και του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2019-2020

Ιουνίου 11, 2018 at 12:39 πμ (Εργατικά)

Συνάδελφοι, Συναδέλφισσες,

Μέσα στις λίγες επόμενες ημέρες η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ μαζί με τους δανειστές επιδιώκει να αλυσοδέσει την εργατική τάξη και τον λαό σε μια βάρβαρη πορεία διαρκών μνημονίων, δημοσιονομικού σφαγείου, υποταγής στην χρεομηχανή, υπερεκμετάλλευσης και μόνιμης επιτροπείας. Η «έξοδος από το μνημόνιο» και η «δίκαιη ανάπτυξη» που διαφημίζουν με την «4η αξιολόγηση» και το νέο Μεσοπρόθεσμο έως το 2022, δεν είναι παρά ένα ευρωμνημόνιο διαρκείας.

 

Η κυβέρνηση, μαζί με την ΕΕ και το ΔΝΤ και την αμέριστη υποστήριξη των δυνάμεων του κεφαλαίου, προωθούν ένα δυσβάσταχτο πακέτο αντεργατικών νόμων, που περιλαμβάνει μείωση του αφορολόγητου κατά 50% για τα λαϊκά εισοδήματα, νέα μείωση των συντάξεων από 1/1/2019 και πλήρης κατάργηση του ΕΚΑΣ, νέες αυξήσεις στον ΕΝΦΙΑ, πάγωμα των μισθών στο δημόσιο και ταβάνι στις προσλήψεις μέχρι το 2022, σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις, αιματηρά πρωτογενή πλεονάσματα 3,5%, νέο χτύπημα των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας, αυξήσεις στον ΕΝΦΙΑ, ειδικά στις λαϊκές κατοικίες, μαζικούς πλειστηριασμούς!

 

Τώρα είναι ώρα μάχης! Με τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα μπροστά η πολιτική κυβέρνησης-κεφαλαίου-ΕΕ πρέπει να ανατραπεί. «Έξοδος από μνημόνιο» για εμάς σημαίνει εδώ και τώρα ριζικές αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, αύξηση της φορολογίας για το κεφάλαιο / μείωση για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων και επανεθνικοποίηση των υποδομών και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας, μαζικές προσλήψεις και μείωση των ωρών εργασίας για να βρουν οι νέοι δουλειά, νομοθετική κατοχύρωση της Κυριακάτικης αργίας, σεισάχθεια στα χρέη των φτωχών νοικοκυριών, σταμάτημα των πλειστηριασμών και προστασία της λαϊκής κατοικίας.

 

Ξέρουμε ότι η ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ο κυβερνητικός εργοδοτικός συνδικαλισμός, αντί να ενώσει τους εργάτες μεταξύ τους και με τα λαϊκά στρώματα, τους διασπά και ενώνεται με τις εργοδοτικές οργανώσεις στην «κοινωνική συμμαχία». Αντί να οργανώσει τον εργατικό αγώνα, οργανώνει πανεθνικές μέρες δράσης. Ότι όπως και στις 12 του Γενάρη έτσι και τώρα δεν θέλει να κάνει τίποτα στον αγώνα ενάντια σε αυτή την πολιτική.

 

Για αυτό εμείς που υπογράφουμε το κείμενο ΚΑΛΟΥΜΕ:

 

Όλες τις ταξικές δυνάμεις να συντονίσουν τη δράση τους και να προτείνουν σε όλα τα μαχόμενα πρωτοβάθμια σωματεία, τις συνελεύσεις, τις ταξικές ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και Νομαρχιακά Τμήματα της ΑΔΕΔΥ, να οργανώσουν από τα κάτω απεργιακή κινητοποίηση σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα στις 13/6, καθώς και πολύμορφες αγωνιστικές δράσεις και συλλαλητήρια στις 14/6, μέρα που θα επιχειρήσει η κυβέρνηση να ψηφίσει τα μέτρα στη Βουλή.

 

Αυτός ο αγώνας, όσο δύσκολος και να είναι, είναι ο μόνος δρόμος για να μπουν οι βάσεις και για την υπεράσπιση τω δικαιωμάτων μας αλλά και για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Για να έχουμε τους αγώνες στα δικά μας χέρια. Για να αλλάξουμε την ζωή μας.

 

 

  1. Αγαπητός Θανάσης μέλος ΔΣ Β’ Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. , μέλος ΓΣ Ν/ Τ. ΑΔΕΔΥ – ΕΔΟΘ Θεσσαλονίκης
  2. Αθανασάκη Βάσω μέλος ΔΣ Σωματείο Εργαζομένων ΠαΓΝΗ, ΓΣ ΑΔΕΔΥ
  3. Αθανασίου Μανώλης Πρόεδρος συνδέσμου εργαζομένων ΑΣΠΡΟΦΩΣ
  4. Αλεμίδου Θώμη μέλος ΔΣ Β’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
  5. Αλεξάκος Φώτης μέλος ΕΛΜΕ Καρδίτσας
  6. Αλεξόπουλος Παναγιώτης μέλος ΔΣ ΣΕΛΜΑ (Μετρό)
  7. Αλεξοπούλου Ελένη, Σύλλογος Π.Ε του Ληνού
  8. Αντωνόπουλος Παύλος Πρόεδρος ΔΣ Ε΄ ΕΛΜΕ Αθήνας
  9. Αποστολίδης Ανδρέας ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΔΗΜΩΝ ΝΟΜΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ
  10. Αυθίνος Παντελής Πρόεδρος Δ.Σ. Σωματείου Προσωπικού Η.ΔΙ.Κ.Α.
  11. Βαϊνάς Παντελής αντιπρόεδρος συλλόγου εκπαιδευτικών Π Ε Αιγάλεω
  12. Βασιλάτου Βίκη μέλος Δ.Σ Δ΄ΕΛΜΕ Αν. Αττικής
  13. Βάσσης Διονύσης ΔΣ Γ΄ ΕΛΜΕ Δ. Αττικής
  14. Βαφειάδου Ελένη Μέλος Δ.Σ ΣΑΔΑΣ Αττικής, μέλος Αντιπροσωπείας ΤΕΕ
  15. Βέζου Αθανασία ΣΕΠΕ «Αριστοτέλης»
  16. Βουρτσάκη Ευαγγελία πρόεδρος Γ΄ Συλλόγου Π.Ε. Θεσ/νίκης
  17. Γαϊτανίδου Άννα μέλος ΔΣ ΣΕΜΙΣΕΑ
  18. Γαλατάς Ζώης Γραμματέας ΔΣ Εργαζομένων Δήμου Ιωαννιτών
  19. Γανιάρη Ιφιγένεια πρόεδρος Β΄ΕΛΜΕ Αθήνας
  20. Γεροντίδης Μάκης μέλος Δ.Σ. εφοριακών ΠΕΛΛΛΑΣ -ΗΜΑΘΙΑΣ -ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ & Ν.Τ. ΑΔΕΔΥ ΠΕΛΛΑΣ
  21. Γεωργάκης Δημήτρης μέλος ΔΣ σωματείου εργαζομένων ΟΑΚΑ
  22. Γκαραγκάνης Τάσος ΔΣ ΣΕΠΕ Ν. Καρδίτσας
  23. Γκόβας Δημήτρης Συνδικαλιστής στο χώρο του βιβλίου
  24. Γκολόη Γερακίνα, εκπ/κος Π.Ε., μέλος του Ν.Τ. ΑΔΕΔΥ Χαλκιδικής
  25. Γκότσης Στάθης μέλος της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ
  26. Διαβολάκης Θανάσης μέλος του ΔΣ της ΟΙΕΛΕ
  27. Δινοπούλου Ευαγγελία, πρόεδρος ΣΕΠΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου Φυλής
  28. Δούκα Ευαγγελία, μέλος ΣΕΠΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου Φυλής
  29. Δραγανίγος Αντώνης Εκλεγμένος αντιπρόσωπος στο Συνέδριο του ΕΚΑ από το Σύλλογο Εργαζομένων ΜΟΔ
  30. Ευσταθίου Ταξιάρχης Αντιπρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων Δήμου Λυκόβρυσης – Πεύκης Γ.Σ. ΑΔΕΔΥ
  31. Ζαγανίδης Χρήστος μέλος ΔΣ Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης και ΓΣ ΑΔΕΔΥ
  32. Ζαμπουλάκης Νίκος μέλος ΔΣ συλλόγου ΠΕ ν. Ηρακλείου
  33. Ζάμπρας Χρήστος Αλέξανδρος Πρόεδρος της Ένωσης Ιατρών ΕΣΥ Λέσβου
  34. Ζαχαριάς Χρήστος, μέλος ΔΣ Συλλόγου Εργαζομένων ΕΤΕ πρώην Προσωπικού Εθνοκάρτας
  35. Ζηλάκου Άννα μέλος ΔΣ σωματείου εργαζομένων ξενοδοχείου ΧΙΛΤΟΝ
  36. Ζησιμόπουλος Γιάννης, μέλος ΔΣ του ΣΙΕΛ Αχαΐας
  37. Ζουμπουρλής Γιώργος μέλος ΔΣ Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών Μακεδονίας
  38. Ζουρτσάνος Σπύρος μέλος σωματείου ΕΝΑΣ
  39. Ηλίας Νίκος Γραμματέας Σωματείου Μετάλλου Νομού Ιωαννίνων
  40. Θεοδοσάκης Νίκος, Δρ. Γεωγράφος- Οικονομολόγος
  41. Θεοτοκόπουλος Δημήτρης Αντιπρόεδρος ΝΤ ΑΔΕΔΥ Ηράκλειο
  42. Ιακωβάτος Γεράσιμος, πρόεδρος παραρτήματος ΣΜΤ Ηρακλείου
  43. Ιωαννίδης Τάσος μέλος ΕΛΜΕ Α΄ Δυτικής Αττικής
  44. Ιωαννίδου Γιώτα μέλος ΔΣ Ε ΕΛΜΕ Αν Αττικής
  45. Καββαδάς Γιώργος, αντιπρόσωπος στο συνέδριο ΕΚΑ από Σύλλογο ΥΠαλλήλων Εθνικής Τράπεζας
  46. Κακαές Βαγγέλης, μέλος ΣΕΠΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου Φυλής
  47. Καλαμπαλίκης Κώστας, μέλος ΔΣ του σωματείου εργαζομένων στον επισιτισμό Η Ανάσταση
  48. Καλημερίδης Γιώργος Πρόεδρος ΣΕΠΕ Σύρου- Τήνου- Μυκόνου
  49. Καλιαμπάκος Σωτήρης ΔΣ Ιατρικού Συλλόγου Αθήνας
  50. Καλογρηάς Μένιος, μέλος ΓΣ ΕΔΟΘ/ΝΤ ΑΔΕΔΥ Θεσσαλονίκης
  51. Καλουδιώτης Βαγγέλης, μέλος του ΔΣ του παραρτήματος Πάτρας ΣΜΤ
  52. Καλούσης Ακρίτας Γ.Γ. ΣΕΠΕ ΝΙΚΑΙΑΣ_ΠΕΙΡΑΙΑ
  53. Καμηλάκης Μανόλης μέλος ΔΣ Συνδικάτου Επισιτισμού Τουρισμού Ξενοδοχείων Αττικής &μέλος ΔΣ σωματείου εργαζομένων Ξενοδοχείου ΧΙΛΤΟΝ
  54. Καμινιώτης Παναγιώτης Μέλος ΔΣ συλλόγου ΟΤΑ Καρδίτσας
  55. Καπακτσής Αλέκος Μέλος Δ.Σ. του συλλόγου εκπαιδευτικών Υπαίθρου Θεσ/νικης
  56. Καραδάκης Γιώργος, μέλος ΔΣ Συλλόγου ΜΔΥ Σιβιτανιδείου – μέλος ΔΣ Παν. Ομοσπ. Συλλ. Υπ. Παιδείας
  57. Καράμαλης Δημήτρης, μέλος ΔΣ Εργατικού Κέντρου Λέσβου
  58. Καραμήτρου Χρύσα, μέλος ΣΕΠΕ «Ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ»
  59. Καραναστάση Κατερίνα, μέλος ΔΣ του ΣΜΤ παράρτημα Θεσσαλίας
  60. Καρεγκλά Ισαβέλλα νηπιαγωγός μέλος Δ.Σ. Σ.Ε.Π.Ε. νομού Μαγνησίας
  61. Κατσανεβάκη Ζαμπία, μέλος Δ.Ε. ΠΟΣΕΕΔΙΠ ΑΕ
  62. Κατσαρού Ιωάννα πρόεδρος Δ.Σ. Σ.Ε.Π.Ε. Λαγκαδά
  63. Κατσίμπα Δάφνη, πρόεδρος ΕΝΙΘ
  64. Κεφαληνός Παναγιώτης Πρόεδρος ένωσης τεχνιτών -Δ. ΑΘΗΝΑΙΩΝ
  65. Κλάδης Διονύσης μέλος ΔΣ ΣΜΤ
  66. Κλωνιζάκης Μάρκος Πρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων Ιατρών Ιδιωτικών Νοσηλευτηρίων Αθήνας Πειραιάς
  67. Κοζανιτάς Γιώργος, μέλος ΔΣ ΣΕΦΚ
  68. Κοιλάκου Σύλβια Αντιπρόσωπος στο Συνέδριο του ΕΚΑ από το ΣΜΤ
  69. Κοκκινάκη Αναστασία, μέλος Γενικού Συμβουλίου ΟΤΟΕ
  70. Κόκκινου Μαρία, μέλος ΣΕΠΕ Αργολίδας
  71. Κολωνιώτου Αναστασία, μέλος ΣΕΠΕ Αργολίδας
  72. Κονδύλη Νατάσα, ταμίας ΣΕΠΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου Φυλής
  73. Κοντελές Δημήτρης αιρετό μέλος ΠΥΣΔΕ Λάρισας
  74. Κοντογιάννη Μαριλένα, ΕΛΜΕ Θεσπρωτίας
  75. Κοντοδήμας Κώστας, μέλος ΔΣ συλλόγου υποψηφίων διδακτόρων ΕΜΠ
  76. Κοντομάρης Σπύρος Εκλεγμένος αντιπρόσωπος στο Συνέδριο του ΕΚΑ από την Ένωση Εργαζομένων Φυσικού Αερίου Αττικής
  77. Κοπακάκης Δημήτρης μέλος ΔΣ σωματείου εργαζομένων ξενοδοχείου ΧΙΛΤΟΝ
  78. Κορδίλας Ξενοφών, μέλος Δ.Σ.Γ΄ Συλλόγου Π.Ε. Θεσσαλονίκης «Πλάτων»
  79. Κοσμοπούλου Όλγα μέλος ΓΣ ΟΕΝΓΕ, Μέλος ΔΣ Συλλόγου Εργαζομένων ΓΝ Νικαίας
  80. Κοσμοπούλου Φωτεινή ΣΕΠΕ Λάρισας
  81. Κοτίνης Χρήστος πρόεδρος Β΄ Συλλόγου Π.Ε. Θεσ/νίκης
  82. Κοτρωνάκης Μανώλης, Μηχανικός Περιβάλλοντος, μέλος ΣΜΤ Χανίων
  83. Κοτρώτσιος Νίκος ΣΕΠΕ Αιγάλεω
  84. Κούκουνος Άρης, αντιπρόσωπος συνέδριο ΟΤΟΕ
  85. Κουρνιώτης Χρήστος ΔΣ ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων – Ζεφυρίου – Φυλής
  86. Κουρτέσης Βασίλης μέλος ΔΣ σωματείου εμποροϋπαλλήλων και ιδιωτικών υπαλλήλων Πρέβεζας
  87. Κούρτη Ιουλία, ΣΕΠΕ Θεσπρωτίας
  88. Κουτσούμπα Δέσποινα, μέλος ενιαίου συλλόγου αρχαιολόγων
  89. Κουτσώνης Βύρων μέλος Δ. Σ. ΣΕΠΕ ΝΙΚΑΙΑΣ _ΠΕΙΡΑΙΑ
  90. Κραβαρίτης Νίκος Αν. Γραμματέας Σωματείου Εργαζομένων ΑΤΤΙΚΟΥ Νοσοκομείου
  91. Κρεασίδης Γιώργος, μέλος ΔΣ Α’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης και ΓΣ ΑΔΕΔΥ
  92. Κρικιγιάννης Γιώργος μέλος ΔΣ σωματείου εργαζομένων ΙΚΤΕΟ
  93. Κροκίδης Νίκος, μέλος του Δ.Σ του Εργατικού Κέντρου Πειραιά
  94. Κτενάς Κώστας μέλος Γ.Σ. Συνδικάτου Οικοδόμων Λάρισας
  95. Κυπραίος Μανόλης, μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Δασκάλων/Νηπιαγωγών Πάτρας
  96. Κυριακόπουλος Μάνθος, μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ ΡΕΘΥΜΝΟΥ
  97. Κωσταγιώργου Δήμητρα, αντιπρόσωπος στο συνέδριο ΕΚΑ από Σύλλογο Υπαλλήλων Εθνικής Τράπεζας
  98. Κωστόγιαννης Ταξιάρχης μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Πρέβεζας
  99. Κωτίτσα Νάνση, αναπλ. μέλος ΔΣ Συλλόγου Υπαλλήλων Εθνικής Τράπεζας
  100. Κώτσης Παναγιώτης μέλος ΔΣ Σωματείου Γεωπόνων Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ηπείρου
  101. Κωτσιόπουλος Νίκος, μέλος ΔΣ Συνδικάτου Οικοδόμων Λάρισας.
  102. Λαδικός Ηλίας μέλος Δ.Σ. εργαζόμενων στο ΤΕΕ
  103. Λαθήρα Γιάννα, μέλος ΔΣ Γ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
  104. Λαθήρας Γιάννης, Πρόεδρος Γ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
  105. Λεγάκης Μιχάλης μέλος Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
  106. Λιαράκος Βαγγέλης μέλος ΔΕ ΤΕΕ-ΤΔΚ και μέλος ΔΣ ΣΜΤ Χανίων
  107. Λιόντος Βασίλης Πρόεδρος ΔΣ ΕΛΜΕ Χανίων
  108. Λουκάκης Χαράλαμπος, μέλος ΤΕΕ-ΤΔΚ
  109. Λουσιώτης Νίκος αντιπρόσωπος του συνεταιρισμού φαρμακοποιών Ημαθίας-Πέλλας στον ΠΑΝΣΥΦΑ.
  110. Λυκιαρδόπουλος Βύρωνας, μέλος ΔΣ της Ένωσης Γιατρών Ε.Σ.Υ. Χανίων
  111. Μακρογιώργη Αγγελική, ΣΕΠΕ «Αριστοτέλης»
  112. Μακρυγιάννης Στέφανος Πρόεδρος Σ.Ε.Π.Ε. νομού Ροδόπης
  113. Μανάβης Νίκος εκλεγμένος αντιπρόσωπος στην γενική συνέλευση της ΠΟΕΣΥ
  114. Μανιάτης Πέτρος, μέλος ΔΣ ΕΝΩΣΗΣ ΛΟΓΙΣΤΩΝ ΕΛΕΓΚΤΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ (Ε.Λ.Ε.Π.Α.)
  115. Μανίκας Σταύρος πρ. μέλος ΔΣ του ΕΚΑ
  116. Μανωλακου Φωτεινή, μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Εργαζομένων Νοσοκομείου Μολάων
  117. Μανωλεσάκης Βαλάντης, Αρχιτέκτονας, μέλος Αντιπροσωπείας ΤΕΕ-ΤΔΚ
  118. Μαργαρίτη Ελεάνα, γραμματέας ΣΕΠΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου Φυλής
  119. Μάρκος Κλωνιζάκης πρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων Ιατρών Ιδιωτικών Νοσηλευτηρίων Αθήνας Πειραιάς
  120. Μαρούτας Γιάννης, μέλος ΣΕΠΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου Φυλής
  121. Μασσούρας Ιάσονας, μέλος ΔΣ του ΣΙΕΛ Αχαΐας
    Ηλιόπουλος Ηλίας, μέλος ΔΣ του ΣΙΕΛ Αχαΐας
  122. Μαστοράκης Λάμπρος, μέλος ΔΣ ΣΕΤΗΠ
  123. Μάστορης Νίκος, μέλος ΔΣ Συνδικάτου Εργαζομένων ΟΑΣΑ
  124. Ματσούκας Χρηστός αντιπρόεδρος Α ΕΛΜΕ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
  125. Μαυρειδόπουλος Γρηγόρης μέλος ΔΣ του Σωματείου Φαρμακευτικών Προϊόντων, Ιατροτεχνολογικών και συναφών επαγγελμάτων.
  126. Μελαμπιανάκη Ζέττα, πρόεδρος Συλλ. Εκπ. ΠΕ Ν Σμύρνης
  127. Μενούνος Γιώργος Μέλος ΔΣ στην Ομοσπονδία Προσωπικού Αεροπορικών Μεταφορών (ΟΠΑΜ)
  128. Μιλτσακάκης Μιχάλης μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ Ρόζα Ιμβριώτη
  129. Μολόχας Στέφανος, μέλος ΣΜΤ παράρτημα Θεσσαλίας
  130. Μονιάκη Χρυσούλα μέλος ΔΣ συλλόγου υπαλλήλων ΕΛΣΤΑΤ
  131. Μονοτράκης Βασίλης Πρόεδρος ΔΣ Σωματείου Φαρμακευτικών Προϊόντων, Ιατροτεχνολογικών & συναφών κλάδων
  132. Μοριανού Γιασεμή, Πρόεδρος ΣΜΤ Χανίων
  133. Μούστος Φώτης πρόεδρος Συλλόγου Φαρμακοϋπάλληλων Καρδίτσας
  134. Μπακόλας Δημήτρης μέλος της ΓΣ αντιπροσώπων του Εργατικού Κέντρου Πρέβεζας
  135. Μπάλλη Χαρούλα μέλος ΣΕΠΕ Γιαννητσών
  136. Μπαχτή Αννα μέλος ΔΣ Ε΄ΕΛΜΕ Ανατολικής Αττικής
  137. Μπέτης Γιώργος Εκλεγμένος Αντιπρόσωπος ΠΟΕΕ-ΥΤΕ
  138. Μπινιώρης Νίκος Πρόεδρος ΔΣ Δήμου Παιανίας
  139. Μπιχάκης Φώτης Γ. Γραμματέας ΕΛΜΕ Χανίων
  140. Μπιχάκης Φώτης, Γραμματέας ΕΛΜΕ Χανίων
  141. Μπούρδαλας Παναγιώτης, Γραμματέας Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας
  142. Μπουρδομπούρα Γεωργία μέλος Δ.Σ. ΣΕΠΕ Έδεσσας και Ν.Τ. ΑΔΕΔΥ ΠΕΛΛΑΣ
  143. Μυλωνοπούλου Ζωή μέλος του Συλλόγου Υπαλλήλων ΟΤΑ Ν. Χαλκιδικής
  144. Νάνος Βαγγέλης μέλος ΔΣ Εργατικού Κέντρου Πρέβεζας
  145. Νίτης Νίκος μέλος Συνδικάτου Οικοδόμων Μαγνησίας
  146. Νταλακογεώργος Αντώνης Πρόεδρος ΠΕΝΕΝ
  147. Ξιφαρά Μαρία μέλος ΔΣ Συλλόγου Υπαλλήλων Εθνικής Τράπεζας
  148. Ξοπλίδης Γιώργος μέλος Συλλόγου Πρωτοβάθμιας ν. Ροδόπης
  149. Ξοπλίδης Παναγιώτης γραμματέας Σωματείου Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Θεσσαλονίκης
  150. Οικονόμου Αριστείδης, μέλος ΔΣ Συνδέσμου Σιδηροδρομικών Θεσσαλίας
  151. Παναγιώτου Χρήστος, μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ Αριστοτέλη Αθήνας
  152. Πανδή Εύη μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Υπαλλήλων Υπουργείου Δικαιοσύνης
  153. Πανδή Χριστίνα, μέλος ΔΣ Συλλόγου Υπαλλήλων Εθνικής Τράπεζας
  154. Παπαδάκης Γιώργος, μέλος ΣΜΤ παράρτημα Θεσσαλίας
  155. Παπαδογιαννακη Γεωργία, μέλος ΔΣ ΣΕΦΚ
  156. Παπαδόπουλος Παναγιώτης, Αντιπρόεδρος Σ.Ε.Π.Ε. << Σωκράτης>>
  157. Παπαδόπουλου Όλγα, μέλος ΔΣ συλλόγου υποψηφίων διδακτόρων ΕΜΠ
  158. Παπαθανασίου Αργύριος μέλος Δ.Σ. της ΔΟΕ
  159. Παπαθανασίου Χρήστος ΣΕΠΕ ΣΩΚΡΑΤΗΣ
  160. Παπανικολάου Πάνος Γενικός Γραμματέας ΟΕΝΓΕ
  161. Παπαπέτρος Πέτρος Συνδικαλιστής στο χώρο του βιβλίου
  162. Παπαχρόνης Δημήτρης μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ Αρκαδίας
  163. Παρασκευάς Σωτήρης Αντιπρόσωπος εργαζομένων στο ΔΣ του νοσοκομείου ΑΤΤΙΚΟΥ
  164. Παρασκευόπουλος Γιώργος Μέλος Γ. Σ. ΠΟΕ ΟΤΑ
  165. Πατέλη Βιολέττα Αντιπρόεδρος ΣΕΠΕ Κ ΣΩΤΗΡΙΟΥ
  166. Πατρίκαλου Εύα, Γραμματέας Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείου και Κέντρων Υγείας Τρικάλων
  167. Πατσόγλου Σάββας, ταμίας Ζ΄ Σ.Ε.Π.Ε. Θεσ/νίκης
  168. Παυλάκης Χαράλαμπος μέλος ΔΣ Συνδέσμου Σιδηροδρομικών Θεσσαλίας
  169. Παυλής Στρατής Γραμματέας της Ένωσης Ιατρών Ε.Σ.Υ. Λέσβου
  170. Περιστεροπούλου Μαρία Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
  171. Πιαγκαλάκης Γιώργος μέλος Αντιπροσωπίας ΤΕΕ-ΤΔΚ
  172. Πλουμής Ανδρέας, οικονομολόγος, π. πρόεδρος του Σωματείου Αγροτικού Συνεταιρισμού Ορμυλίας-Χαλκιδικής, μέλος του ΔΣ της περιβαλλοντικής κίνησης «Κρουσίδα Γη»
  173. Πολυχρόνης Νίκος, μέλος Γενικού Συμβουλίου ΟΤΟΕ
  174. Πολυχρονόπουλος Πάνος, Μέλος ΔΣ Πανελληνίου Συλλόγου ΕΔΙΠ ΑΕΙ.
  175. Ποντικάκος Σωτήρης, μέλος Δ.Σ. εργαζόμενων στο ΤΕΕ
  176. Προυσαλίδης Γιώργος ΔΣ Δ΄ ΕΛΜΕ Ανατολικής Αττικής
  177. Πρωτογεράκη Κατερίνα Μέλος του ΔΣ του Σωματείου Φαρμακευτικών Προϊόντων, Ιατροτεχνολογικών & συναφών κλάδων
  178. Ράφτη Ελένη μέλος ΔΣ ΕΝΩΣΗΣ ΛΟΓΙΣΤΩΝ ΕΛΕΓΚΤΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ (Ε.Λ.Ε.Π.Α.) και μέλος ΔΣ Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Λογιστών (ΠΟΛ)
  179. Ρεμπάπης Παναγιώτης μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Λάρισας
  180. Ρέππα Ντίνα, πρόεδρος ΔΣ ΣΕΠΕ Αριστοτέλη Αθήνας
  181. Ρέππας Χρήστος, Πρόεδρος Δ/Ν ΝΗΣΙΩΝ ΑΡΓΟΣΑΡΩΝΙΚΟΥ
  182. Ρίζος Μιχάλης Πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων ΑΤΤΙΚΟΥ Νοσοκομείου
  183. Ρίζου Ντορέττα, Αντιπρόεδρος Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού Παν/μίου Ιωαννίνων, Μέλος Γ.Σ. ΑΔΕΔΥ
  184. Ρόδη Άννα ΣΥΛΛΟΓΟΣ Δ/Ν ΝΗΣΙΩΝ ΑΡΓΟΣΑΡΩΝΙΚΟΥ
  185. Σακαλή Στέλλα, μέλος ΔΣ Ένωσης Γιατρών ΕΣΥ Χανίων
  186. Σάμιος Παναγιώτης αιρετός στο Γ΄ΠΥΣΠΕ Αθήνας
  187. Σαμοίλης Γιάννης ΔΣ ΕΛΜΕ ‘Άνω Λιοσίων – Ζεφυρίου – Φυλής
  188. Σαραϊδάρη Πόπη, πρόεδρος Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης και ΓΣ ΕΔΟΘ/ΝΤ ΑΔΕΔΥ Θεσσαλονίκης.
  189. Σιαφάκας Γιώργος πρόεδρος σωματείου εργαζομένων ΚΤΕΛ Πρέβεζας
  190. Σιούλας Παναγιώτης μέλος ΔΣ του ΣΜΤ παράρτημα Θεσσαλίας
  191. Σιούτης Σπύρος μέλος ΕΕ του νομαρχιακού παραρτήματος Πρέβεζας της ΑΔΕΔΥ
  192. Σκαρπέλης Αντώνης Απερχόμενος Γενικός Γραμματέας – Πανελλήνιο Σωματείο Εκτάκτου Προσωπικού Υπουργείου Πολιτισμού
  193. Σκούφογλου Μάνος μέλος της πανελλαδικής αντιπροσωπείας του ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ, μέλος ΣΜΤ
  194. Σμήλιος Ηλίας, πρόεδρος Δ.Σ. Ζ΄ Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Θεσσαλονίκης
  195. Σουρτζής Φώτης μέλος της Γ΄ΕΛΜΕ Αθήνας
  196. Σοφουλάκη Κατερίνα, γραμματέας παραρτήματος ΣΜΤ Ηρακλείου
  197. Σπανούδης Δημήτρης, ταμίας Γ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
  198. Σταμούλης Δημήτρης μέλος ΕΣΠΗΤ, αντιπρόσωπος συνέδριου ΠΟΕΣΥ
  199. Σταυροπούλου Άννα-Μάγια, ΣΕΠΕ Περικλής
  200. Στεργιοπούλου Γιώτα Γ. Γραμματέας Συλλόγου Εργαζομένων Αποκεντρωμένης Διοίκησης Π.Δ.Ε. & Ι
  201. Στεφανίδου Σοφία, μέλος ΕΕ της ΕΔΟΘ/ΝΤ ΑΔΕΔΥ Θεσσαλονίκης , αναπλ. μέλος ΔΣ Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
  202. Συλαϊδής Βασίλης εργαζόμενος INTRACOM TELECOM, μέλος ΔΣ του ΕΚΑ
  203. Σωτηρόπουλος Άκης αιρετός ΠΎΣΔΕ Ανατολικής Αττικής
  204. Ταλαχούπης Νίκος, μέλος ΔΣ Συνδικάτου Οικοδόμων Λάρισας
  205. Τασιόπουλος Γιώργος ΣΕΠΕ ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΩΝ, ,ΖΕΦΥΡΊΟΥ, ΦΥΛΗΣ
  206. Τέλλιου Χρύσα μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ Αριστοτέλη Αθήνας
  207. Τζαμουράνης Δημήτρης Πρόεδρος Δ.Σ. Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών
  208. Τζέρπος Νίκος μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Θεσπρωτίας
  209. Τζιρτζιλάκης Μιχάλης ΔΣ ΕΛΜΕ ‘Άνω Λιοσίων – Ζεφυρίου – Φυλής
  210. Τζώτζιου Δήμητρα ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΡΙΑ
  211. Τουλγαριδης Κώστας, μέλος της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ
  212. Τουμαράς Δημήτρης μέλος Δ.Σ. Γ.Ν. Μεσολογγίου
  213. Τουρλούπης Κώστας μέλος ΔΣ Συλλόγου Εκπαιδευτικών ΠΕ Νέου Κόσμου, Δάφνης, Υμηττού » Ο Μακρυγιάννης»
  214. Τρούλη Αντιγόνη μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Ηρακλείου
  215. Τρωντσιου Λίτσα, Μέλος Δ.Σ. του συλλόγου εκπαιδευτικών Υπαίθρου Θεσ/νικης
  216. Τσαγκαράτου Αιμιλία ΔΣ Συλλ. Εκπ. ΠΕ «Ο Παρθενώνας»
  217. Τσακίρης Βίκτορας, Μέλος ΔΣ Συλλόγου Υπαλλήλων Τράπεζας Αττικής
  218. Τσαντίκος Γιώργος μέλος ΔΣ ΕΣΗΕΠΗΝ
  219. Τσίγκανος Δαμιανός, αντιπρόσωπος στο συνέδριο ΕΚΑ από Σύλλογο Υπαλλήλων Εθνικής Τράπεζας
  220. Τσίτσος Άρης, μέλος Ν.Τ. ΑΔΕΔΥ Λασιθίου
  221. Τσουκάτος Γιάννης, μέλος της Αντιπροσωπείας του ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ
  222. Υφαντή Ελισάβετ μέλος ΔΣ σωματείου εργαζόμενων στο τουρισμό Πάργας
  223. Φουκαράκης Μιχάλης, μέλος ΔΣ Παραρτήματος Ηρακλείου του ΣΜΤ
  224. Χάιδος Νίκος μέλος ΔΣ Συλλόγου Εργαζομένων ΓΝ Νικαίας-ΔΑ
  225. Χαιρέτη Ειρήνη, σωματείο καθηγητών στην ιδ. εκπαίδευση «Γαλάτεια Καζαντζακη», Ηράκλειο.
  226. Χατζηδάκης Διονύσης μέλος ΔΣ ΣΜΤ Χανίων
  227. Χοντζόγλου Αλέξανδρος, μέλος ΔΣ Συλλόγου ΥΔ ΕΜΠ
  228. Χρησομύτης Σπύρος Εκλεγμένος Αντιπρόσωπος ΠΟΕΕ-ΥΤΕ
  229. Χρηστόπουλος Διονύσης Αντιπρόεδρος Συλλόγου Μουσικών Φιλαρμονικής Δήμου Αθήνας
  230. Χριστίδου Χριστίνα Μέλος ΔΣ του Συλλόγου Εργαζομένων ΜΟΔ ΑΕ
  231. Χριστοφίδου Μαρίζα Δ. Σ Ηράκλειο
  232. Χριστοφόρου Νίκος γραμματέας Δ.Σ. Σ.Ε.Π.Ε. Λαγκαδά
  233. Χρόνης Γιώργος γενικός γραμματέας συλλόγου Π.Ε. «ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΛΗΝΟΣ» και δημοτικός σύμβουλος Δήμου Ιλίου με το «ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟ ΙΛΙΟΝ»

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ανακοίνωση της Αγωνιστικής Συνεργασίας στην ΟΤΟΕ για την απάτη της «πανεθνικής ημέρας δράσης»

Μαΐου 25, 2018 at 12:05 πμ (Εργατικά)

Η «ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ»

Ένα μόρφωμα-αχταρμάς που συμπεριλαμβάνει εργατικές συνομοσπονδίες (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ) μαζί με εργοδοτικές οργανώσεις (ΓΣΕΒΕ, ΕΣΕΕ), αστικούς θεσμικούς φορείς (ΤΕΕ, Οικονομικό Επιμελητήριο, Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος) και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις. Ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων και η Ένωση Ελληνικών Τραπεζών μπορεί για λόγους τακτ να μη συνυπογράφουν, όμως το ετερόκλητο αυτό μπλοκ τελεί υπό τις ευλογίες τους. Όλοι οι καλοί χωράνε…

Η «ΠΑΝΕΘΝΙΚΗ ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ»

Ο θίασος της «Κοινωνικής Συμμαχίας» θα κάνει την πρεμιέρα του στις 30 Μάη, την οποία έχει ορίσει ως «πανεθνική ημέρα δράσης». Το ποιες θα είναι οι «δράσεις» που θα λάβουν χώρα εκείνη την ημέρα δεν είναι ακόμα σαφές. Από πλευράς ΓΣΕΕ και παρά τους αρχικούς προβληματισμούς –  καθώς μέχρι σήμερα δικαιολογούσαν την άρνησή τους να κηρύξουν απεργία για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας ή για το πολυνομοσχέδιο που περιόριζε το απεργιακό δικαίωμα τονίζοντας ότι χρειάζονται “νέες μορφές κινητοποιήσεων, τύπου Μακεδονικών συλλαλητηρίων” καθώς “πρέπει να βρούμε και κάτι άλλο πέρα από τις γενικές απεργίες που έχουν ξεπεραστεί»- τελικά κηρύχθηκε 24ωρη απεργία.

ΤΑ «ΑΙΤΗΜΑΤΑ»

Όσοι θεωρούμε ότι οι εργατικές κινητοποιήσεις γίνονται με αιτήματα σχετικά με τους μισθούς, τις συντάξεις, την ασφάλιση, την υγεία, τις συνθήκες εργασίας κ.τ.λ. μάλλον θα  πρέπει να αναθεωρήσουμε. Τα νέα εργατικά αιτήματα – όπως αποτυπώνονται στο πλαίσιο διεκδικήσεων της ¨Κοινωνικής Συμμαχίας» – είναι η «υγιής επιχειρηματικότητα», ο «μετασχηματισμός του παραγωγικού προτύπου της χώρας», η «εξάλειψη των αντιαναπτυξιακών, διαρθρωτικών και γραφειοκρατικών εμποδίων του δημοσίου»,  η «παροχή φορολογικών κινήτρων στις επιχειρήσεις» κλπ. Κακώς λοιπόν απεργούσαμε και διαδηλώναμε τα προηγούμενα χρόνια ζητώντας την κατάργηση των μνημονίων, αντίθετα έπρεπε να ζητάμε την αποτελεσματικότερη εφαρμογή τους.

 Ο «ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ»

Μια άλλη αγκύλωση του παρελθόντος την οποία έρχεται να άρει η «Κοινωνική Συμμαχία» είναι ότι τα αιτήματα των απεργιακών κινητοποιήσεων πρέπει να έχουν και κάποιον αποδέκτη – είτε αυτός είναι ένας εργοδότης, είτε ένας κλάδος εργοδοτών, είτε το αστικό κράτος όταν νομοθετεί προς όφελος του κεφαλαίου και σε βάρος της εργαζόμενης κοινωνίας. Εδώ όμως είπαμε ότι είμαστε όλοι μια καλή παρέα, αντίπαλος δεν υπάρχει και είμαστε γενικώς κι αορίστως ενάντια:

  • Στην ανεργία (για την οποία η προτεινόμενη λύση είναι η εξάπλωση της υποαπασχόλησης και της ελαστικής εργασίας, με τις προσωρινές θέσεις δουλειάς των 400 και 500 ευρώ, με πληρωμένες τις εισφορές των εργοδοτών από το κράτος, χωρίς ωράρια εργασίας και με δουλειά την Κυριακή να παρουσιάζονται ως «μακροπρόθεσμα βιώσιμες θέσεις εργασίας»)
  • Στην υπερφορολόγηση (εννοείται των κερδών και όχι των μισθών). Η εισφοροδιαφυγή των επιχειρήσεων, αντίθετα, δεν αποτελεί πρόβλημα.
  • Στο «κακό» δημόσιο που παρεμποδίζει την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας, (βάζοντας π.χ. αδικαιολόγητους φραγμούς στην επιχειρηματική και κατασκευαστική δραστηριότητα σε δάση, ρέματα, παραλίες και αρχαιολογικούς χώρους)

Κάπου στο βάθος μπορεί να διακρίνεται ένα θολό αντικυβερνητικό πλαίσιο, από αντιδραστική ωστόσο σκοπιά και προσαρμοσμένο πλήρως στη σημερινή πολιτική συγκυρία. Ζητείται απλώς κάποιος «ικανότερος» διαχειριστής για να εφαρμόσει τις ίδιες πολιτικές.

ΚΙ ΕΜΕΙΣ

Είθισται να λέγεται για την Πρωτομαγιά ότι «Δεν είναι αργία, είναι απεργία». Σε αυτή την περίπτωση, η συνθήκη έχει αντιστραφεί. Αυτό που παρουσιάζεται ως απεργία, είναι στην πραγματικότητα η ενεργή στήριξη ενός εργοδοτικού lock-out. Αν μέχρι πρότινος η κριτική γινόταν για τον αποσπασματικό χαρακτήρα των κινητοποιήσεων που λειτουργούσαν εκτονωτικά χωρίς να προωθούν ουσιαστικά τα αιτήματά τους, εδώ πλέον έχουμε μια αντιδραστική τομή: μια -μόνο κατ’ όνομα- «απεργία» που αρχής εξαρχής δεν έχει καμία πραγματική εργατική διεκδίκηση και υιοθετεί πλήρως τους στόχους και τα συμφέροντα των εργοδοτών.

Σε αυτό το πλαίσιο δεν υπάρχουν πλέον τα περιθώρια να πατάει κανείς σε δυο βάρκες, καταγγέλλοντας μεν αλλά ταυτόχρονα συμμετέχοντας με δικαιολογίες του τύπου «κατεβαίνουμε με το δικό μας πλαίσιο» ή με μια λογική εισοδισμού στους εργαζόμενους (που ούτως ή άλλως και για πλειάδα λόγων, θα απέχουν από αυτή τη «λαϊκή κινητοποίηση»). Δεν μιλάμε πια για ένα γραφειοκρατικό μοντέλο συνδικαλισμού που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών αλλά για κανονική 5η φάλαγγα, ουρά των εργοδοτών. Δεν ξεχνάμε την απεργοσπασία των ΓΣΕΕ-ΟΤΟΕ-ΑΔΕΔΥ στις 12/1, όταν πέρναγε το πολυνομοσχέδιο για τη γ΄ αξιολόγηση και την κατάργηση της απεργίας και πολλά σωματεία – εργ κέντρα προκήρυξαν απεργιακή κινητοποίηση.

Τα τελευταία χρόνια , κυρίως λόγω  της κρίσης, οι εργαζόμενοι μετράμε τη μία ήττα μετά την άλλη. Σε αυτό έχουν συμβάλει με τη στάση τους οι δυνάμεις στα σωματεία που παρουσίαζαν σαν αναπόφευκτη την υποτίμηση της εργατικής μας δύναμης. Δεν μπορούμε  λοιπόν άλλο να τους αναθέτουμε τη λύση. Στην προωθημένη με αντιδραστικό τρόπο Κοινωνική Συμμαχία που χτίζουν με τους εργοδότες, ο κόσμος της δουλειάς οφείλει μιαν απάντηση. Να αποφασίσουμε με διαδικασίες βάσης πώς θα αποκρούσουμε τις επιθέσεις του κεφαλαίου και των εκπροσώπων του, χτίζοντας ταξικά σωματεία και όχι εργοδοτικά, χτίζοντας οριζόντιους συντονισμούς σωματείων και συνελεύσεων. Χτίζοντας έναν άλλον ταξικό πόλο που να μας επιτρέπει να δρούμε, να απεργούμε, να αγωνιζόμαστε.

Η 30 Μάη ως «μέρα δράσης» δεν πατάει σε καμία πραγματική ανάγκη ή περίσταση. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι έχει διακηρυχθεί από τον Φλεβάρη κι έχει μετατεθεί πολλές φορές μέχρι τώρα. Καλούμε όσους συναδέλφους απεργήσουν να το κάνουν για να συμμετέχουν σε δράσεις ενάντια στην Κοινωνική Συμμαχία και τους φορείς της (πχ αντισυγκέντρωση έξω από ΓΣΕΕ). Επιπλέον, έχουμε μπροστά μας πολιτικά γεγονότα, όπως το Eurogroup της 21/6, που είναι σίγουρο ότι θα επηρεάσουν τις ζωές μας με πολύ πιο έντονο και διαρκή τρόπο. Τα 88 προαπαιτούμενα που θα φέρει η Κυβέρνηση στο γνωστό αλισβερίσι της με τους δανειστές (μέτρα που βολεύουν αρκετά από τα μέλη της Κοινωνικής Συμμαχίας) δεν μπορούν να μείνουν αναπάντητα από το εργατικό κίνημα. Το όπλο της απεργίας αξίζει και πρέπει να ενεργοποιηθεί τότε.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΗ ΦΙΕΣΤΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΕΤΑΙΡΙΣΜΟΥ

ΝΑ ΜΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟ  ΤΟΥ ΟΠΛΟΥ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ

 http://pantrapezikosxhma.blogspot.gr/

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για τη Γενική Συνέλευση της επόμενης Δευτέρας

Μαΐου 6, 2018 at 10:27 μμ (Αττικής)

Μπορεί ακόμα κι η πανούκλα ν’ ασφυκτιά από το βήμα σου / όμως οι μύτες είναι εν υπηρεσία, δε ζέχνεις πλέον.
Χάινερ Μίλερ, Φιλοκτήτης

Το προεδρείο του ΣΥΤΑ αφού πρώτα στήριξε ανοιχτά τους εκβιασμούς της εργοδοσίας που είχαν στόχο να ωθήσουν όσο το δυνατό περισσότερους συναδέλφους σε αποχώρηση, περνά τώρα στο δεύτερο μέρος του σχεδίου «αναδιάρθρωσης» βάζοντας πλέον στο στόχαστρο όσους παραμείναμε. Στον πάγκο του χασάπη θα μπουν ο κανονισμός εργασίας και το ΛΑΚ-εφάπαξ, για τα οποία καλούμαστε στη Γ.Σ. της επόμενης Δευτέρας προκειμένου να εγκρίνουμε τα πλαίσια τροποποίησής τους. Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι αυτά τα πλαίσια δεν τα έχουμε δει ποτέ. Το προεδρείο ζητά ουσιαστικά μια ανοιχτή εξουσιοδότηση εν λευκώ για να τα κατακρεουργήσει. Έχουμε άλλωστε και την περσινή εμπειρία όπου η αντίστοιχη ανοιχτή εξουσιοδότηση που έλαβε το προεδρείο για υπογραφή νέας επιχειρησιακής σύμβασης κατέληξε στις σφαγιαστικές μισθολογικές μειώσεις (ο «εξορθολογισμός (sic) του μισθολογικού κόστους» σύμφωνα με το προεδρείο).

Για τη διαδικασία μέσω της οποίας αποφασίστηκε η θεματολογία της Γενικής Συνέλευσης δε χρειάζεται να πούμε και πολλά. ‘Ήταν η συνήθης παρωδία. Επιτροπές φαντάσματα που από το Σεπτέμβριο του 2017, οπότε και συστάθηκαν, δεν έχουν παρουσιάσει ούτε μία λέξη ως πόνημα. Σχέδια, πορίσματα, γνωμοδοτήσεις και μελέτες κλεισμένα σε συρτάρια που δεν παρουσιάζονται ποτέ με τις πιο γελοίες προφάσεις που μπορεί κανείς να φανταστεί («δεν έχουμε αντίγραφο», «καθαρογράφεται» κτλ) κι εμφανίζονται, ως δια μαγείας, απευθείας για ψήφιση, εκεί όπου άφωνοι διακοσμητικοί σύμβουλοι της πλειοψηφίας σηκώνουν συγχρονισμένα τα χέρια τους, χωρίς απαραίτητα να καταλαβαίνουν τι ακριβώς ψηφίζουν. Ο πρόεδρος του ΣΥΤΑ να διαβάζει το κείμενο της ανακοίνωσης Νο 62 με τα αποτελέσματα της συνεδρίασης του Δ.Σ. που ήταν σε εξέλιξη, ανακοίνωση που ήταν έτοιμη εκ των προτέρων, αφού φυσικά δεν επρόκειτο να αλλάξει ούτε κόμμα, ανεξαρτήτως του τι θα λεγόταν ή γινόταν στη συνεδρίαση.

Από εκεί και πέρα οι στοχεύσεις είναι προφανείς. Η επιλογή ημέρας και ώρας (που μας καθιστά το μοναδικό σωματείο του τραπεζοϋπαλληλικού κλάδου που κάνει τις γενικές συνελεύσεις του σε εργάσιμη ημέρα) αποσκοπεί σε μια συνέλευση με χαμηλή συμμετοχή, όπου με την κινητοποίηση του μηχανισμού τους (ή έστω ό,τι έχει απομείνει από αυτόν) θα περάσουν τα πιο επώδυνα μέτρα με μερικές δεκάδες ψήφους. Για το σκοπό αυτό άλλωστε κάποια γνωστά και μη εξαιρετέα στελέχη του μηχανισμού, ενώ δήλωσαν συμμετοχή στο πρόγραμμα εθελούσιας έχουν αναβάλλει την αποχώρησή τους προκειμένου να συμμετέχουν στη συνέλευση αυτή. Το κατά πόσο δικαιούνται να αποφασίζουν για το εργασιακό μας μέλλον κάποιοι που την επόμενη – κυριολεκτικά – ημέρα δε θα ανήκουν στο σώμα των συναδέλφων είναι ένα μείζον ζήτημα ηθικής τάξης. Από την άλλη βέβαια, οι συγκεκριμένοι δε φημίζονται και για την ευθιξία τους.

Η διαδικασία παρουσιάζει χτυπητές ομοιότητες με τα μνημονιακά πολυνομοσχέδια των χιλιάδων σελίδων που ψηφίζονται με fast track διαδικασίες από βουλευτές που αργότερα ομολογούν ότι ούτε καν τα διάβασαν.

Ως προς αυτά καθαυτά τα ζητήματα της ατζέντας της συνέλευσης πρέπει καταρχήν να πούμε επιγραμματικά τα εξής:

  • Ως προς την απόπειρα τροποποίησης (ουσιαστικά διάλυσης) του ΛΑΚ-εφάπαξ, η ακυρότητα της διαδικασίας είναι πασιφανής και δεν πρόκειται να συμμετάσχουμε σε αυτή. Όταν επρόκειτο να τροποποιηθεί το καταστατικό του ΤΑΠΙΛΤΑΤ η απόφαση -είτε μέσω μυστικής ψηφοφορίας είτε μέσω συνεδρίου- λήφθηκε από τους ασφαλισμένους του ΤΑΠΙΛΤΑΤ και όχι από το γενικό πληθυσμό των τραπεζών. Κατά τον ίδιο τρόπο είναι και ουσιαστικά και τυπικά απαράδεκτο οι μη ασφαλισμένοι στο ΛΑΚ να αποφασίζουν για την τύχη του. Αν θέλει η ηγεσία του ΣΥΤΑ ας μεριμνήσει πρώτα για την ένταξη όλων των συναδέλφων στο Λογαριασμό και μετά το ξανασυζητάμε, πάνω σε συγκεκριμένη βάση βέβαια και όχι επί «τυχόν εξελίξεων που μπορεί να προκύψουν».
  • Καθώς η ηγεσία του Συλλόγου μας δυστυχώς όχι απλά απέχει αλλά υπονομεύει την οποιαδήποτε συλλογική δράση, το τελευταίο καταφύγιο που έχει απομείνει στους εργαζόμενους για να αντιμετωπίσουν τις εργοδοτικές αυθαιρεσίες είναι η προσφυγή σε νομικές ενέργειες. Το τελευταίο διάστημα, πλειάδα συναδέλφων μας που έχει κινηθεί δικαστικά εναντίον της Τράπεζας για διάφορους λόγους (απολύσεις, μετακινήσεις, υποβαθμίσεις κτλ) έχει δικαιωθεί. Ένα εργαλείο που είχαν στα χέρια τους οι συνάδελφοι είναι ο κανονισμός εργασίας και οι μίνιμουμ διασφαλίσεις που παρέχει. Αυτό το εργαλείο θέλει τώρα το προεδρείο να αφαιρέσει από τα χέρια των εργαζομένων, προκειμένου η εργοδοσία να καταστεί ανεξέλεγκτη. Και σε αυτή την περίπτωση δε, το «πλαίσιο τροποποιήσεων» που θα κληθούμε να εγκρίνουμε παραμένει ακόμα επτασφράγιστο μυστικό, μέχρι να αποκαλυφθεί την τελευταία στιγμή σαν λαγός από το καπέλο ταχυδακτυλουργού. Επειδή ο κανονισμός εργασίας καθορίζει το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα εργαζόμαστε και θα ζούμε για τα επόμενα χρόνια, η οποιαδήποτε πρόθεση τροποποίησής του προϋποθέτει να έχει προηγηθεί ένας ευρύς και συστηματικός διάλογος, με ουσιαστική συμμετοχή όλων των εργαζόμενων. Οι τακτικισμοί της πλάκας του κάθε Μακιαβέλι από τα LIDL δεν έχουν καμία θέση. Επομένως, υπό τις παρούσες συνθήκες, είναι αυτονόητο ότι θα καταψηφίσουμε οποιαδήποτε απόπειρα τροποποίησης του κανονισμού καθώς αυτή πρόκειται να είναι σε βάρος των εργαζόμενων.
  • Ως προς το απεργιακό ταμείο, ενώ μεν η σύνταξη ενός κανονισμού είναι απαραίτητη προκειμένου να υπάρχουν κάποιοι ενιαίοι κανόνες που θα διέπουν τη λειτουργία του, το πλαίσιο που καταθέτει το προεδρείο οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εξαϋλωσή του. Ως εκ τούτου είμαστε υποχρεωμένοι να καταθέσουμε διαφορετικό πλαίσιο για το απεργιακό ταμείο που θα διασφαλίζει τη συνέχειά του και τη δυνατότητά του να καλύπτει το βασικό σκοπό για τον οποίο έχει συσταθεί.

Εκτιμούμε ότι η συγκεκριμένη Γ.Σ. είναι η πλέον κρίσιμη στην πρόσφατη ιστορία του Συλλόγου μας. Τα αποτελέσματά της δε θα ισχύουν μόνο για μία χρονιά μέχρι τη διεξαγωγή της επόμενης, ούτε καν για μια τριετία όπως συμβαίνει με τις αντίστοιχες εκλογοαπολογιστικές. Οι επιπτώσεις τους θα είναι μόνιμες και θα καθορίσουν εν πολλοίς το υπόλοιπο του εργασιακού μας βίου στην Τράπεζα, αν θα είμαστε εργαζόμενοι με αξιοπρέπεια ή δούλοι, έρμαια του αφεντικού. Σε αυτή τη συνέλευση η δυσαρέσκεια δεν πρέπει να εκφραστεί μέσω της αποχής, ίσα-ίσα οποιαδήποτε δική μας απουσία θα διευκολύνει τους σχεδιασμούς εργοδοσίας κι εργατοπατέρων.

Να τους σταματήσουμε.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για τη συνάντηση με το Διευθύνοντα Σύμβουλο

Απρίλιος 21, 2018 at 7:46 πμ (Αττικής)

Το πρωί της Πέμπτης 19/4 πραγματοποιήθηκε συνάντηση των μελών του Δ.Σ. του Συλλόγου Ειρήνης Πλιάτσικα και Βίκτορα Τσακίρη (από την Ενότητα και την Πρωτοβουλία Εργαζομένων, αντίστοιχα) με το Διευθύνοντα Σύμβουλο της Τράπεζα κ. Θ. Πανταλάκη με βασικό αντικείμενο το γνωστό ζήτημα των δυσμενών μετακινήσεων. Στη συζήτηση που ακολούθησε ο κ. Δ/νων:

Α. Αποποιήθηκε την ευθύνη ως προς την επιλογή των συναδέλφων προς μετακίνηση, δηλώνοντας ότι δεν τους γνωρίζει προσωπικά κι ότι απλώς υπέγραψε τις εισηγήσεις «των υπηρεσιών». Ωστόσο, στη συνέχεια της συζήτησης φάνηκε αρκετά ενημερωμένος ως προς λεπτομέρειες προσωπικού χαρακτήρα (π.χ. ηλικίες των τέκνων των συναδέλφων)

Β. Σε μια πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας παρουσίασε τον εαυτό του ως θύμα, που ενώ προσπαθεί να σώσει την Τράπεζα βάλλεται από παντού. Αργότερα μάθαμε για κάποια χθεσινά δημοσιεύματα που τον αφορούσαν και που ίσως συνέβαλλαν στον εκνευρισμό του.

Γ.   Απέκλεισε οποιαδήποτε πιθανότητα ολικής ή μερικής ανάκλησης της Πράξης 2746. Ακόμα κι αν αυτή είναι λαθεμένη, θα επιμείνει καθώς θεωρεί ότι σε αντίθετη περίπτωση θίγεται το κύρος του.

Δ. Προανήγγειλε επί της ουσίας ότι θα συνεχίσει με ανάλογες πρακτικές, ανεξαρτήτως Κανονισμού Εργασίας. Δήλωσε ότι οι στοχοποιημένοι υπάλληλοι θα έπρεπε να είχαν εκτιμήσει την προσφορά της εθελούσιας και τα παρεχόμενα κίνητρα (μπόνους για ζευγάρια, επαρχιακά καταστήματα κτλ) και να είχαν αποχωρήσει. Είπε επίσης ότι είναι απολύτως φυσιολογικό μια οικογένεια να στερείται τον πατέρα αφού μένει πίσω η μητέρα…

Όπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς δεν υπήρξε κανένα πεδίο συνεννόησης. Από την πλευρά μας βρήκαμε τη συνάντηση εξαιρετικά χρήσιμη καθώς πλέον οι μάσκες πέφτουν. Δεν υπάρχουν ούτε «κοινωνικοί εταίροι» ούτε «λειτουργοί της Τράπεζας». Οι εργαζόμενοι είμαστε όχι απλά αναλώσιμοι αλλά κυριολεκτικά ανεπιθύμητοι, στο όνομα πάντα της «διάσωσης της Τράπεζας». Η εργοδοσία, δια του εκπροσώπου της, δήλωσε αποφασισμένη να πάει μέχρι το τέλος, το δικό μας ή το δικό της.

Εμείς πίσω από αυτή τη θεατρική επίδειξη πυγμής διαβλέπουμε την ανησυχία μιας εργοδοσίας που θεωρούσε ότι θα μπορούσε να κάνει ό,τι θέλει χωρίς καμιά αντίδραση.

Μετά τη συνάντηση, μεταβήκαμε στα γραφεία της ΟΤΟΕ για να ενημερώσουμε το προεδρείο σχετικά με τις τελευταίες εξελίξεις. Αναφορικά με τις επόμενες κινήσεις, η ηγεσία της ΟΤΟΕ δήλωσε πρόθυμη να συνδράμει εφόσον πάρει την πρωτοβουλία το ΔΣ του Συλλόγου. Σημαντικό θεωρούμε το γεγονός ότι ο Γενικός Γραμματέας της Ομοσπονδίας δήλωσε κατηγορηματικά και κατ’ επανάληψη ότι, όσον αφορά τους συναδέλφους που δεν αποδέχονται τον εκβιασμό, η νομική τους στήριξη συμπεριλαμβανομένων των δικαστικών εξόδων, είναι αυτονόητο και εκ των ων ουκ άνευ ότι θα πρέπει να καλυφθεί από το Σωματείο, ανεξαρτήτως από το αν ο δικηγόρος είναι της επιλογής τους.

Υπενθυμίζουμε επίσης στο προεδρείο του ΣΥΤΑ, το οποίο και ενημερώσαμε αμέσως μετά, ότι παραμένει ακόμα ανοιχτή η πρόσκληση από πλευράς υπουργείου Εργασίας για συνάντηση με το Σύλλογό μας. Η αλήθεια είναι ότι ακόμα δεν έχουμε καμιά απάντηση.

Επισημαίνουμε ότι η προαναγγελία νέων παρόμοιων πράξεων της Διοίκησης επιβάλει την αντίδρασή μας τώρα. Αν η πλειοψηφία του ΔΣ συναινέσει στην επίθεση που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη, θα φέρει τεράστιες ευθύνες.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για τη χθεσινή μας κινητοποίηση (16/4)

Απρίλιος 17, 2018 at 7:49 μμ (Αττικής)

Τη Δευτέρα 16/4, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση εργαζομένων της Τράπεζας έξω από το κτήριο της οδού Ακαδημίας. Με την παρουσία τους, εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους μέλη του Γενικού Συμβουλίου της ΟΤΟΕ, του Διοικητικού Συμβουλίου του ΕΚΑ και Δ.Σ. πρωτοβάθμιων. Οι περαστικοί, εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, κ.α., που ενημερώνονταν για το λόγο της κινητοποίησης, τόσο από το πανό, όσο και από το κείμενο που μοιραζόταν (βλ. εδώ) εξέφραζαν αλληλεγγύη.

Στη συνέχεια, με σύντομη πορεία, μεταβήκαμε στα γραφεία της ΟΤΟΕ, όπου και αντιπροσωπεία μας έθεσε το ζήτημα ενημερώνοντας τον Αντιπρόεδρο, το Γ. Γραμματέα, κ.α., ενώ μετά κάναμε παρέμβαση και στο Υπουργείο Εργασίας. Από την πλευρά του Γ. Γραμματέα του Υπουργείου κ. Νεφελούδη εκδηλώθηκε πρόθεση για άμεσο ορισμό συνάντησης με το Σωματείο μας.

Μετά το τέλος της κινητοποίησης, τα μέλη του ΔΣ της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων και της Ενότητας ζήτησαν συνάντηση με το Διευθύνοντα Σύμβουλο της Τράπεζας (που δεν προσήλθε στο γραφείο του κατά τη στάση εργασίας). Μια συνάντηση που κατ’ επανάληψη έχουμε ζητήσει από το Προεδρείο του ΣΥΤΑ να γίνει, το οποίο όμως αρνείται κάθε ανοιχτή ΣΕ ΟΛΟΥΣ συζήτηση με τη Διοίκηση (γιατί άραγε;).

Με τη χθεσινή κινητοποίηση, οι εργαζόμενοι έσπασαν την τρομοκρατία που η Διοίκηση επιχειρεί να επιβάλλει. Κατεβαίνοντας στο δρόμο για πρώτη φορά σε απεργία/στάση εργασίας που αφορά μόνο την Τράπεζα, δείξαμε ότι και ΞΕΡΟΥΜΕ και ΜΠΟΡΟΥΜΕ να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας, και μάλιστα κόντρα στην αδράνεια και τη σιωπή που το Προεδρείο του ΣΥΤΑ προσπαθεί να εδραιώσει.

Αποδείχθηκε ότι οι εργαζόμενοι θέλουμε να διεκδικήσουμε μαχητικά τα δικαιώματά μας. Η ηγεσία του Συλλόγου μπορούσε να διοργανώσει κινητοποίηση και μάλιστα (όπως φάνηκε τελικά) με επιτυχία. Δεν το έκανε όμως, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά το πόσο αναντίστοιχη παραμένει με τις ανάγκες της συγκυρίας και ποια ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ είναι η θέση της σε σχέση με τη διεκδίκηση ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΩΝ δικαιωμάτων μας, όπως το να μη διαλύονται οι οικογένειες και οι ζωές μας.

Καλούμε την πλειοψηφία του ΔΣ να προχωρήσει ΑΜΕΣΑ σε συνάντηση με το Υπουργείο Εργασίας ΟΛΩΝ των μελών του ΔΣ και των πληττόμενων συναδέλφων. Όπως αποδείχθηκε, η δυνατότητα υπάρχει και δε χρειάζεται παρά να το θέλει κανείς.

Καλούμε τη Διοίκηση να αποσύρει ΤΩΡΑ τις αυθαίρετες μετακινήσεις και να τηρήσει τις δεσμεύσεις που προκύπτουν τόσο από τον κανονισμό εργασίας, όσο και από τα δικαιώματα μας γενικότερα.

ΟΣΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ ΝΑ ΠΛΗΞΟΥΝ ΤΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ

ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΧΑΡΙΖΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ATTICA BANK

Απρίλιος 16, 2018 at 11:51 μμ (Αττικής)

Κείμενο που μοιράστηκε στην κινητοποίηση της 16/4.

Οι τραπεζίτες είναι από τους πιο σκληρούς εργοδότες. Οι πρακτικές της Διοίκησης της Attica Bank τους υπερβαίνουν. Ανέλαβε Σεπτέμβριο 2016, μετά τον πόλεμο για την υπόθεση Καλογρίτσα, ως προϊόν συμβιβασμού μεταξύ κυβέρνησης και ΤτΕ που διεκδικούσαν τον έλεγχο της Τράπεζας.
Με τις ευλογίες των πατρόνων της, στο όνομα μιας «εξυγίανσης», προχώρησε σε επίθεση εναντίον των εργαζομένων αλλά και της ίδιας της Τράπεζας, που τελεί σε ιδιότυπο καθεστώς «εκκαθάρισης»:
Οκτ. 2016 Εξαγγέλλει πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου, το οποίο συνεχίζεται «άτυπα» όλο το 2017. Από ένα σύνολο σχεδόν 800 υπαλλήλων αποχώρησαν 110 περίπου
Φεβρ. 2017 Προχωρά σε μισθολογικές περικοπές της τάξης του 20-25% κατά μέσο όρο
Μάρτ. 2017 Απειλεί με απόλυση 14 (τουλάχιστον) εργαζόμενους που δε βγήκαν με εθελούσια, που αποτελούν στόχο. Οι απολύσεις αποτρέπονται με παρέμβαση της ΟΤΟΕ σε Υπ. Εργασίας και νομικές ενέργειες των απολυόμενων
Σεπτ. 2017 Μεταβιβάζει μη εξυπηρετούμενα δάνεια σε κερδοσκοπικό fund. Εκχωρώντας εργασίες, εντείνει την πίεση για υποκατάσταση των σημερινών εργαζόμενων και των σταθερών θέσεων εργασίας με μορφές ελαστικής απασχόλησης, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, όπως έχει ήδη συμβεί με «υποστηρικτικές» -φύλαξη, καθαρισμός, διεκπεραίωση
Μάρτ. 2018 Εξαγγέλλει πρόγραμμα εθελούσιας με στόχο 150-200 αποχωρήσεις. Μέσα σε 15 μήνες, σπρώχνει στην έξοδο πάνω από το 1/3 των υπαλλήλων. Σε όλο αυτό το διάστημα, γίνονται επιλεκτικές προσλήψεις golden boys με παχυλούς μισθούς και προνόμια, καθώς κι ένα πάρτι εκατομμυρίων με αναθέσεις έργων σε εξωτερικούς συνεργάτες
Τρίτη, 10/4 3 μέρες πριν τη λήξη της εθελούσιας, ανακοινώνονται 9 μεταθέσεις: από Αττική Κοζάνη, Θεσσαλονίκη, από Αττική Κατερίνη, από Πάτρα Ξάνθη, από Ηράκλειο Κρήτης Χίο, από Χανιά Θεσσαλονίκη, από Καβάλα Δράμα. Πρόκειται για κάποιους που απειλήθηκαν πέρυσι με απόλυση και για κατηγορίες που είναι στο στόχαστρο (συνυπηρετούντα ζευγάρια, υπάλληλοι συγκεκριμένων επαρχιακών καταστημάτων, υπαχθέντες στο νόμο Κατσέλη). Δεν υπήρξε συναίνεση, ούτε καν ενημέρωση. Το μαθαν από συναδέλφους που έτυχε να δουν το υπηρεσιακό σημείωμα. Άνθρωποι συνθλίβονται, οικογένειες διαλύονται «για την εύρυθμη λειτουργία της τράπεζας»
Ο εκβιασμός τους έχει στόχο και την τρομοκράτηση των υπολοίπων που, τώρα, δεν είναι στο στόχαστρο, για να εξασφαλιστεί η υποταγή/πειθάρχηση σε ένα δυσμενές εργασιακό περιβάλλον.
Η πλειοψηφούσα παράταξη στο ΔΣ του σωματείου, αφού κωλυσιέργησε, αφήνοντας τον εκβιασμό να εξελίσσεται και την πίεση στους συναδέλφους να αυξάνεται, προκήρυξε τελικά… 3ωρη στάση εργασίας (16/4, μετά τη λήξη της εθελούσιας, 13/4). Με μια τυπική ανακοίνωση, χωρίς προετοιμασία, κινητοποίηση, δημοσιοποίηση ή συλλογική δράση. Προφανής στόχος: κουκούλωμα.
Η επιλογή αυτή δημιουργεί μια κρίση εμπιστοσύνης στη συνδικαλιστική δράση, ενώ κανείς δεν ξέρει πότε θα βρεθεί στο στόχαστρο. Το μήνυμα; Ο καθένας μόνος του απέναντι στην εργοδοσία…
Το ζήτημα είναι εξαιρετικά σημαντικό, όχι μόνο για τους 9 μετακινούμενους και τους εργαζόμενους της Attica bank, ούτε καν συνολικά για τον τραπεζοϋπαλληλικό κλάδο, αλλά για όλους τους εργαζόμενους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα (οι εργαζόμενοι στο δημόσιο αντιμετωπίζουν το νόμο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που επιτρέπει τη μετακίνησή τους εκτός νομού για ένα εξάμηνο).
ΔΕ ΘΑ ΔΕΧΘΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΥΘΑΙΡΕΤΕΣ ΚΑΙ ΕΞΟΝΤΩΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΘΕΣΕΙΣ, ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ, ΣΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗ, ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ, ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΜΑΣ

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ-ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Μόνιμος σύνδεσμος 1 σχόλιο

ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Απρίλιος 13, 2018 at 7:51 μμ (Αττικής)

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΔΕΥΤΕΡΑ, 16 ΑΠΡΙΛΙΟΥ, ΕΝΑΡΞΗ ΩΡΑΡΙΟΥ ΜΕ 10.30

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ/ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ, 8.15

Το ΔΣ του ΣΥΤΑ συνεδρίασε δύο φορές τις προηγούμενες μέρες, μετά την απόφαση μετακίνησης των 9 συναδέλφων. Την Τετάρτη η («τακτική») συνεδρίαση δεν είχε αποφασιστικό χαρακτήρα, καθώς το Προεδρείο απλώς ενημέρωσε ότι θα γινόταν συνάντηση με τον Διευθύνοντα Σύμβουλο το ίδιο βράδυ (στην οποία ασφαλώς θα συμμετείχαν μόνο ο Πρόεδρος και η Γραμματέας…). Η όποια απόφαση λοιπόν αναβλήθηκε για την επόμενη μέρα, την Πέμπτη.

Στη συνεδρίαση αυτή καταθέσαμε το ακόλουθο πλαίσιο κινητοποίησης:

Α. Προκήρυξη 24ωρης απεργίας για τη Δευτέρα 16 Απρίλη

Β. Συγκέντρωση στο κτίριο Ακαδημίας το πρωί της Δευτέρας

Γ.   Απαίτηση για άμεση συνάντηση αντιπροσωπείας αποτελούμενης από τα μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου και τους υπό μετακίνηση συναδέλφους με τη Διοίκηση της Τράπεζας, στο πλαίσιο της απεργίας

Δ. Σύγκλιση έκτακτης Γενικής Συνέλευσης στις 11 π.μ. για να καθοριστούν τα περαιτέρω βήματα. Να καταβληθεί κάθε προσπάθεια ώστε να παρευρεθούν και οι 9 συνάδελφοι με κάλυψη των εξόδων μετάβασης από το Σύλλογο.

Ε.   Οργάνωση συνέντευξης τύπου μετά το τέλος της συνέλευσης για δημοσιοποίηση του ζητήματος.

Το Προεδρείο του ΣΥΤΑ αποφάσισε ότι η ορθή αντίδραση στη βίαιη αλλαγή των συνθηκών ζωής 9 εργαζόμενων, στον ωμό εκβιασμό που υφίστανται και στην τρομοκράτηση με στόχο την υποταγή και την παραίτηση από τα δικαιώματά μας που υφιστάμεθα όλοι, είναι μια στάση εργασίας τη Δευτέρα. Ως συνήθως, χωρίς προετοιμασία, χωρίς κινητοποίηση των μελών του Συλλόγου από το Προεδρείο. Και φυσικά χωρίς καμιά συλλογική δράση που να δημοσιοποιεί το (κατά την άποψη της πλειοψηφίας του ΔΣ προφανώς) «οικογενειακό ζήτημα». Για την «προάσπιση της Τράπεζας» άλλωστε, το θέμα πρέπει να μείνει «μεταξύ μας». Μόνο που έτσι σε λίγο η Τράπεζα θα σωθεί, όχι όμως και οι εργαζόμενοί της και τα δικαιώματά τους.

Η απόφαση της Διοίκησης έγινε γνωστή την Τρίτη. Είναι σαφές ότι το να αφήνει κανείς τις μέρες να περνάνε, βάζοντας μια στάση εργασίας την επόμενη Δευτέρα, μετά τη λήξη της εθελούσιας που είναι σήμερα Παρασκευή, μάλλον δε χτυπάει το χέρι στο τραπέζι. Ούτε και βοηθάει στην κατεύθυνση της αποτελεσματικής υπεράσπισης των 9 συναδέλφων. Ο εκβιασμός είναι ΕΔΩ, ο στόχος του ήταν να προλάβει τη λήξη της αυριανής προθεσμίας για να εξαναγκάσει κάποιους σε αποχώρηση. Ή απαντάει το σωματείο άμεσα και δυναμικά ή αφήνει τον εκβιασμό να εξελίσσεται και την πίεση να αυξάνεται στους 9 συναδέλφους, και την εμπιστοσύνη των υπολοίπων στη συνδικαλιστική δράση να μειώνεται σε μια κρίσιμη περίοδο όπου κανείς δεν ξέρει πότε θα βρεθεί να πλήττεται από μια απόφαση της Διοίκησης.

Παρόλα αυτά, η στάση εργασίας, όσο κι αν δεν αντιστοιχεί στις συνθήκες, πρέπει να πετύχει. Συμμετέχουμε μαζικά σε αυτήν. Και παράλληλα, καλούμε σε συνάντηση/συγκέντρωση έξω από το κτίριο της Ακαδημίας το πρωί της Δευτέρας. Οι κινητοποιήσεις πρέπει να έχουν ένα περιεχόμενο. Και το ελάχιστο περιεχόμενο που μπορούμε να δώσουμε, οφείλουμε να το δώσουμε. Δεν τους χαρίζουμε τίποτα.

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ/ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ, 8.15

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ

Απρίλιος 10, 2018 at 11:19 μμ (Αττικής)

«…Επειδή βλέπουμε επίσης να στοχοποιούνται ολόκληρες πληθυσμιακές ομάδες με μη εργασιακά κριτήρια (οικογενειακά, γεωγραφικά κλπ) κι έχοντας και το προηγούμενο των επαπειλούμενων απολύσεων του περασμένου Μάρτη, είναι σχεδόν βέβαιο ότι σε ένα σημαντικό αριθμό συναδέλφων πρόκειται να ασκηθούν πιέσεις για να αποχωρήσει. Εκεί ως Σύλλογος πρέπει να βρισκόμαστε σε πραγματική ετοιμότητα: αυτή τη φορά δε θα δικαιούται κανείς να μιλά για «κεραυνό εν αιθρία…».

Ανακοίνωση Πρωτοβουλίας, 22/3/2018

Η επαλήθευση της παραπάνω πρόβλεψης, από την ανακοίνωσή μας της 22 Μάρτη, δεν οφείλεται σε μαντικές ικανότητες ούτε σε κάποια εκ των έσω πληροφόρηση. Ήταν μια εκτίμηση βασισμένη σε δεδομένα και θα μπορούσε να την κάνει όποιος διαθέτει στοιχειώδη αναλυτική ικανότητα και δεν έχει κανενός είδους βαρίδια που να τον καθιστούν υποχείριο της εργοδοσίας και κήρυκα του «κοινωνικού εταιρισμού». Από την άλλη, το προεδρείο του ΣΥΤΑ, που χθες το πρωί μας διαβεβαίωνε ότι το παρόν και το μέλλον μας είναι διασφαλισμένο μετά την αλλαγή ασφαλιστικής εταιρείας, και πάλι…, έπεσε από τα σύννεφα…

Η αντίθεση της Πράξης 2746 με το άρθρο 18 του Κανονισμού Εργασίας –το οποίο κατά τα άλλα επικαλείται- είναι κραυγαλέα, τόσο ως προς το γράμμα όσο και (πολύ περισσότερο) ως προς το πνεύμα του. Ο κανονισμός προβλέπει συγκεκριμένες διαδικασίες και προϋποθέσεις ως προς τα αρμόδια όργανα, τα εργασιακά και κοινωνικά κριτήρια, τη χρονική διάρκεια, τις πρόσθετες παροχές και αποζημιώσεις κτλ, εκ των οποίων δεν πληρείται καμία. Το γεγονός ότι εδώ και καιρό οι προβλεπόμενες διαδικασίες έχουν γίνει λάστιχο, με την ανοχή της ηγεσίας του ΣΥΤΑ, δεν αναιρεί την ισχύ τους.

Το ότι οι συνάδελφοι που πλήττονται πρέπει να κινηθούν άμεσα με ασφαλιστικά μέτρα για να προσβάλλουν τις μετακινήσεις πριν την ημερομηνία των τοποθετήσεων είναι εκ των ων ουκ άνευ. Οι μετακινήσεις αυτές είναι ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ και ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΕΣ. ΔΕΝ εξυπηρετούν καμιά υπηρεσιακή ανάγκη και ΔΕΝ έχουν στόχο την εύρυθμη λειτουργία του Δικτύου. Είναι καθαρά ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΕΣ. Αποσκοπούν στο να «τιμωρήσουν» συναδέλφους που δε συμμετείχαν στο πρόγραμμα εθελούσιας, ενώ η Διοίκηση ήθελε να αποχωρήσουν. Και, δημιουργώντας ένα κλίμα ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ στον εργασιακό μας χώρο, στοχεύουν στο να καταστήσουν σαφές σε όλους, και σε αυτούς που σ’ αυτή τη φάση τη «γλυτώνουν», ότι η Διοίκηση έχει τον τρόπο ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ. Η απάντηση θα πρέπει να δοθεί από ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ.

Η καταχρηστικότητα της Πράξης 2746 είναι παραπάνω από οφθαλμοφανής και δεν μπορεί να σταθεί σε κανένα δικαστήριο. Αναμένουμε προσεχώς μεγάλη παραγωγή Πράξεων Ανάκλησης των τοποθετήσεων με υποσημειώσεις του τύπου «Η παρούσα τοποθέτηση είναι προσωρινή και ισχύει μέχρι την έκδοση τελεσιδίκου απόφασης» ή «τελεί υπό την επιφύλαξη προσβολής με ένδικα μέσα της ως άνω απόφαση».

Θα είναι εγκληματικό, όμως, το να περιοριστεί το ζήτημα σε ένα στενά νομικό πλαίσιο. Δεν πρόκειται για μια δικαστική διένεξη των συναδέλφων με την Τράπεζα σε ατομική βάση. ΑΝ αφήσουμε να περάσει αυτή η απόφαση, είναι ηλίου φαεινότερο ότι το εργασιακό μέλλον θα είναι ζοφερό για όλους μας. Θα είναι σαν να αποδεχόμαστε ότι εφεξής θα είμαστε εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα, έρμαια της εργοδοσίας, που δε θα ξέρουν ΑΝ και ΠΟΥ θα δουλεύουν την επόμενη ημέρα. Η απάντησή μας ΠΡΕΠΕΙ να είναι ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ, ΜΑΖΙΚΗ και ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ.

Η μέχρι σήμερα εμπειρία, αλλά και τα πρώτα δείγματα των προθέσεων της ηγεσίας του ΣΥΤΑ, όπως αποτυπώνονται στην ανακοίνωση Νο 55, δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικά. Αφού αρχικά αποδέχεται ως κίνητρο της εργοδοσίας «την επιτακτική ανάγκη κάλυψης των υπηρεσιακών αναγκών για την ενίσχυση της στελέχωσης που απαιτείται για την εύρυθμη και αποτελεσματική λειτουργία των υπηρεσιών του Δικτύου», στη συνέχεια προσπαθεί να ωραιοποιήσει (όσο γίνεται) την κατάσταση μιλώντας για «λήψη βεβιασμένων αποφάσεων» που «δε συνάδει με την εταιρική κοινωνική ευθύνη».

Εμείς, από την άλλη, δε βλέπουμε μια βεβιασμένη απόφαση (ούτε μια απόφαση «εκτός λογικής», όπως λεγόταν αντίστοιχα για τις περσινές απειλές απολύσεων των 14 συναδέλφων) αλλά ένα ακόμα δείγμα καθαρού ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΥ ΤΣΑΜΠΟΥΚΑ που αποτελεί συνέχεια της ΜΕΤΩΠΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ που δεχόμαστε οι εργαζόμενοι συνολικά από τη Διοίκηση από την ημέρα που αυτή ανέλαβε καθήκοντα. Δεν υπάρχει τίποτα το παράδοξο στην ενέργεια αυτή, καθώς, παρά τα «συμφραζόμενα εργοδοτικών κύκλων» (sic), η εθελούσια δεν ήταν επιτυχής. Το πρόγραμμα το οποίο σέρβιρε η Διοίκηση, με τις ευλογίες της συνδικαλιστικής ηγεσίας, απέτυχε ως προς τους (μάλλον μαξιμαλιστικούς) στόχους του επειδή δεν κατάφερε να δώσει πειστικές απαντήσεις στα ερωτήματα που απασχολούσαν τους συναδέλφους για το τι μέλλει γενέσθαι την επόμενη ημέρα με τα νέα δεδομένα στο ασφαλιστικό σύστημα, ενώ και οι προβλέψεις των επιμέρους παραμέτρων (αποπληρωμή δανείων, παροχές ιδιωτικών ασφαλιστικών προγραμμάτων, ΛΑΚ εφάπαξ κτλ) ήταν αρκούντως θολές ώστε να καθιστούν την εθελούσια μια βουτιά στο κενό χωρίς αλεξίπτωτο. Αυτή την αποτυχία έρχεται τώρα η εργοδοσία να καλύψει με ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ και ΩΜΟ ΕΚΒΙΑΣΜΟ.

Τώρα πια το στοίχημα είναι η ίδια μας η επιβίωση. Κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να ριχτεί στα λιοντάρια. Δε θα επιτρέψουμε κάποιοι να χτίσουν καριέρες και να πάρουν παχυλά μπόνους για την επίτευξη των στόχων ενός προγράμματος που μας οδηγεί στην ανεργία και την ανασφάλεια. Ήρθε πλέον η ώρα οι εργαζόμενοι να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας και να υπερασπιστούμε τις δουλειές μας και τις ζωές μας.

Ή ΕΜΕΙΣ Ή ΑΥΤΟΙ.

ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ.

Μόνιμος σύνδεσμος 1 σχόλιο

Για την εθελούσια

Μαρτίου 21, 2018 at 11:55 μμ (Αττικής)

ΤΑ ΨΕΥΤΙΚΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ

H Διοίκηση της Τράπεζας, σταθμίζοντας και συγκεράζοντας στο μέτρο του δυνατού αφενός την ανάγκη διασφάλισης της βιωσιμότητάς της και επίτευξης τόσο βραχυχρόνια όσο, προπαντός, σε μεσομακροπρόθεσμη βάση και προοπτική, της ανάπτυξής της και αφετέρου τη διατήρηση του υφιστάμενου άριστου εργασιακού κλίματος και τη διατήρηση στο μέγιστο δυνατό βαθμό των θέσεων εργασίας, λαμβάνοντας υπόψη και κοινωνικοοικονομικές παραμέτρους, θέτει σε ισχύ Πρόγραμμα Εθελουσίας Εξόδου” (Εγκύκλιος 4141/14.10.2016)

Το προοίμιο του προηγούμενου προγράμματος δε θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και πάλι. Οι κορόνες περί «μεσομακροπρόθεσμης βάσης και προοπτικής», «ανάπτυξης», «άριστου εργασιακού κλίματος» κ.τ.λ., σε αντιδιαστολή με τα πραγματικά αποτελέσματα της προηγούμενης εθελούσιας, ηχούν πλέον τόσο εκτός τόπου και χρόνου που δε θα μπορούσαν να προκαλέσουν κάτι άλλο παρά θυμηδία.

Οπότε στο τρέχον πρόγραμμα η σχετική εισαγωγική αναφορά γίνεται σε σαφώς χαμηλότερους τόνους:

«Η διασφάλιση της βιώσιμης πορείας της Τράπεζας απαιτεί τη συνεχή προσαρμογή των δομών και της επιχειρησιακής λειτουργίας στα νέα δεδομένα της αγοράς και στις μεταβολές που θεσμικού και τεχνολογικού περιβάλλοντος.»(εγκύκλιος 4271/19.03.2018)

Πέρα από την αποφυγή χρήσης των αναπτυξιακών φληναφημάτων, ενδιαφέρον παρουσιάζει και η αλλαγή του υποκειμένου. Στην πρώτη περίπτωση είχαμε να κάνουμε με μια απόφαση της (σχετικά νέας τότε) διοίκησης που λήφθηκε βάσει του μακρόπνοου στρατηγικού σχεδιασμού της. Τώρα η διοίκηση όχι μόνο δεν υπερτονίζει την πατρότητά της για το πρόγραμμα αλλά, αντίθετα, αυτό παρουσιάζεται λες και προκύπτει από μόνο του, κάπως σα φυσικό φαινόμενο. Άλλωστε, αν πάρει κάποιος τοις μετρητοίς τους στόχους που έθετε η Διοίκηση με το προηγούμενο πρόγραμμα τότε αυτόματα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτή απέτυχε σε όλους τους διακηρυγμένους στόχους που είχε θέσει.

Κατά τη γνώμη μας ωστόσο δεν πρόκειται απλώς περί ανικανότητας της διοίκησης. Η αναπτυξιολογία ήταν εξαρχής ένα συνειδητό ψέμα, στα πλαίσια του κυρίαρχου αφηγήματος που προβάλλει την «ανάπτυξη» (γενικώς κι αορίστως) ως το θαυματουργό ελιξίριο δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Το αφήγημα πουλάει ακόμα. Προ δύο μόλις εβδομάδων η διοίκηση διά του Αναπληρωτή Δ/ντος (βλ. http://bankingnews.gr/index.php?id=354508) έκανε εξαγγελίες για «ανάληψη ουσιαστικού ρόλου στην χρηματοδότηση της επανεκκίνησης της ελληνικής οικονομίας» ενώ έθετε και ως στόχο «το δίκτυο καταστημάτων της Attica Bank να αριθμεί σε 80 περίπου καταστήματα, με παρουσία σε κάθε νομό της χώρας». Εύλογα θα παρατηρούσε κάποιος ότι ένας οργανισμός που στοχεύει σε ανάπτυξη εργασιών και σε αύξηση κατά 50% περίπου του δικτύου καταστημάτων του, θα έκανε προσλήψεις και όχι εθελούσια.

 Μόνο που η ανάπτυξη για την εργοδοσία σημαίνει τελείως διαφορετικά πράγματα από ό,τι για τους εργαζόμενους. Η δική τους ανάπτυξη θα έρθει όταν στην αγορά εργασίας πλέον επικρατήσει πλήρως ο νόμος της ζούγκλας, με καταβαραθρωμένους μισθούς και αποσαθρωμένες εργασιακές σχέσεις. Οι θέσεις εργασίας που θα προκύψουν μετά θα είναι μισές. Μισές σε αμοιβές, σε ασφαλιστικές καλύψεις, σε εργασιακά δικαιώματα, σε όλα. Στο πλαίσιο αυτό, βασική στόχευση της εργοδοσίας είναι η εκδίωξη των εργαζόμενων σήμερα στην Τράπεζα (με την όποια θεσμική προστασία αυτοί έχουν από κανονισμούς εργασίας, συλλογικές συμβάσεις, συνδικαλιστική εκπροσώπηση κτλ) και η αντικατάστασή τους από εργαζόμενους φτηνούς και αναλώσιμους, που θα δουλεύουν περισσότερο, θα πληρώνονται λιγότερο και δε θα μιλάνε καθόλου καθώς η απόλυσή τους θα είναι μια πολύ πιο εύκολη διαδικασία. Παράλληλα είμαστε βέβαιοι ότι θα συνεχιστεί αμείωτη και η άφιξη στελεχών-αλεξιπτωτιστών με αμφίβολες περγαμηνές αλλά γερές (ξένες εννοείται) πλάτες έναντι προκλητικών αμοιβών. Άλλωστε η διοίκηση, μέσω των φιλικών της ΜΜΕ, το έχει θέσει με αρκετή σαφήνεια (βλ. http://www.mononews.gr/big-story/apokaliptiko-eos-60-misthous-ke-170000-evro-kathara-gia-tin-ethelousia-exodo-stin-attica-bank). «Βάσει της στρατηγικής που έχει χαραχθεί για το υπαλληλικό προσωπικό της τράπεζας, προβλέπεται να εφαρμοστεί ο «κανόνας του 2 προς 1». Δηλαδή να γίνουν νέες προσλήψεις εξειδικευμένου προσωπικού, που αριθμητικά θα είναι οι μισοί από εκείνους οι οποίοι θα αποχωρίσουν με την εθελουσία. Η επιδίωξη είναι να υπάρξει μια ποιοτική αναβάθμιση του στελεχιακού δυναμικού της τράπεζας». Προς ενίσχυση δε του εγχειρήματος απαξίωσης ακολουθεί και η γνωστή φτηνιάρικη σπέκουλα -φυσικά με τη μορφή διαρροής από «καλά ενημερωμένες πηγές»- ότι «σχεδόν οι μισοί από τους σημερινούς υπαλλήλους της Attica Bank έχουν καταγωγή από τη Φθιώτιδα…». Η ηγεσία του ΣΥΤΑ που στα λόγια «στέλνει ξεκάθαρο μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση πως το ανθρώπινο δυναμικό της Τράπεζας ήταν, είναι και θα παραμείνει ο κρισιμότερος παράγοντας επιτυχίας για το εκάστοτε πέρασμα από τον ένα κύκλο που κλείνει στον επόμενο που ανοίγει και ακόλουθα για την επίτευξη κάθε επιχειρηματικού στόχου» δεν ξέρουμε αν έχει να πει κάτι συγκεκριμένα επ’ αυτού. Εμείς επισημαίνουμε ότι οι «καλά ενημερωμένες πηγές» δεν τα πάνε καλά με το μέτρημα, ακόμα κι αν σε αυτό συμπεριλαμβάνουν και διάφορους που έχει φέρει ο διοικητής της ΤτΕ, ο οποίος εξ όσων γνωρίζουμε από τη Φθιώτιδα κατάγεται επίσης…

ΟΙ ΕΘΕΛΟΥΣΙΕΣ

Η θέση μας για τις εθελούσιες εξόδους γενικά είναι γνωστή κι έχει διατυπωθεί δημόσια κι επανειλημμένα. Είμαστε αντίθετοι με τις εθελούσιες για λόγους που έχουμε αναφέρει αναλυτικά στην ανακοίνωσή μας για το προηγούμενο πρόγραμμα (βλ. https://protergatt.wordpress.com/2016/10/19/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%B8%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B9%CE%B1/).

Στη θέση αυτή παραμένουμε σταθεροί, καθώς εκπορεύεται από αρχές. Ούτε ο τυχοδιωκτικός καιροσκοπισμός είναι χαρακτηριστικό μας, ούτε έχουμε σκελετούς στη ντουλάπα ώστε να μας κρατάει η εργοδοσία στο χέρι. Και τελικά, οι εξελίξεις μας δικαιώνουν.

ΤΟ ΚΑΡΟΤΟ

Ως προς τους όρους του τρέχοντος προγράμματος κι επειδή έντεχνα δημιουργείται μια ατμόσφαιρα ψυχολογικής πίεσης σε μαζική κλίμακα, κρίνουμε αναγκαίο να κάνουμε κάποιες ειδικότερες επισημάνσεις:

Α. Το πρόγραμμα παρουσιάζεται ως «μεγάλη ευκαιρία» και μάλιστα «η τελευταία». Τα ίδια ακριβώς διακινούνταν και για την προηγούμενη εθελούσια, κάτι που τελικά δεν ίσχυε. ‘Ισα-ίσα όσοι αποχώρησαν με το προηγούμενο πρόγραμμα και ειδικά όσοι δεν είχαν έτοιμη την άμεση επαγγελματική τους μετάβαση βγήκαν σίγουρα χαμένοι. Άλλωστε και αυτό το πρόγραμμα εθελούσιας δεν οδηγεί στη σύνταξη παρά ελάχιστους οπότε πρέπει οι εργαζόμενοι να το σκεφτούν παραπάνω από καλά, ειδικά μάλιστα αν έχουν ανεξόφλητα δάνεια, τα οποία θα εκτοκίζονται με το πελατειακό επιτόκιο από τη μέρα που θα αποχωρήσουν, δυσχεραίνοντας εξαιρετικά την αποπληρωμή τους.

Β. Οι αποζημιώσεις του τρέχοντος προγράμματος είναι υψηλότερες από ότι του περσινού, αλλά αυτό δεν είναι απόρροια της γενναιοδωρίας της σημερινής διοίκησης, άλλωστε δε μας έχει δώσει ποτέ τέτοια δείγματα. Θα πρέπει συμπληρωματικά να λάβουμε υπόψη:

  • Ότι το πρόγραμμα απευθύνεται σε έναν πληθυσμό που ένα χρόνο πριν είχε απορρίψει το προηγούμενο κι επέλεξε να κρατήσει τη δουλειά του. Συνεπώς το να επανέλθει η διοίκηση με την ίδια πρόταση θα ήταν καταδικασμένο εξαρχής
  • Η εθελούσια έρχεται σε μια περίοδο που τρέχουν αντίστοιχα προγράμματα σε άλλες τράπεζες, τους όρους των οποίων είναι αναπόφευκτο να προσεγγίζει.

Γ.   Στον αριθμό των μισθών που προσφέρονται ως μπόνους για άμεση αποχώρηση πρέπει να συνυπολογιστεί ότι, βάσει σχετικού όρου στη σύμβαση πρόσληψης την οποία έχουμε υπογράψει οι περισσότεροι, «εφόσον ο υπάλληλος αποχωρεί μετά τη συμπλήρωση πραγματικής υπηρεσίας τουλάχιστον δεκαπέντε ετών, καταβάλλεται από την Τράπεζα αποζημίωση, το ύψος της οποίας ανέρχεται στο δεκατετραπλάσιο του μέσου όρου των τριών τελευταίων μικτών μηνιαίων μισθών που ελάμβανε πριν την αποχώρησή του». Τουτέστιν, οι συνάδελφοι που πληρούν τις προϋποθέσεις έχουν να λαμβάνουν ούτως ή άλλως 14 μισθούς, όποτε κι αν αποχωρήσουν. Άρα π.χ. αν βάσει των προβλεπόμενων στην εγκύκλιο κάποιος πρόκειται να λάβει 45 μισθούς με την αποχώρησή του, στην πραγματικότητα το κίνητρο που του παρέχεται για να αποχωρήσει είναι 30 μισθοί ή αλλιώς οι μισθοί 2,5 ετών.

Δ. Το μπόνους των € 5.000 για αυτούς που θα δηλώσουν πρώτοι συμμετοχή, είναι τόσο γελοίο όσο κι εξοργιστικό ταυτόχρονα. Η ζωή μας δεν είναι τηλεπαιχνίδι για να κερδίζει όποιος πατά πρώτος το κουμπί. Δεν μπορεί να εκβιάζεται κανείς για μια απόφαση ζωής την οποία θα πρέπει να σταθμίσει πολύ προσεκτικά λαμβάνοντας υπόψη κάθε παράμετρο και όπου συν τοις άλλοις απαιτούνται και εξειδικευμένες συμβουλευτικές υπηρεσίες από φοροτεχνικούς, δικηγόρους κλπ. Είναι άλλο πράγμα να θέλει κανείς να απαλλαγεί από έναν αριθμό εργαζομένων και άλλο να τους εξευτελίζει βάζοντας τους να διαγκωνίζονται για το ποιος θα αποχωρήσει πρώτος. Για κάποιους βέβαια η αξιοπρέπεια αποτελεί μια άγνωστη έννοια.

ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΣΤΙΓΙΟ

Επειδή όπως προαναφέραμε όμως στον ένα χρόνο που έχει μεσολαβήσει από την προηγούμενη εθελούσια τόσο οι αντικειμενικές όσο και οι υποκειμενικές συνθήκες για τους περισσότερους εξ ημών ελάχιστα έχουν αλλάξει (και σίγουρα όχι προς το καλύτερο) είναι εξαιρετικά πιθανό ο στόχος των 150 (?) αποχωρήσεων να μην επιτευχθεί μόνο με το δέλεαρ της αποζημίωσης. Εκεί θα επιστρατευτούν κι άλλα μέσα. Άλλωστε και στην προηγούμενη εθελούσια, αν δούμε πιο πέρα από τις μεμονωμένες περιπτώσεις και κοιτάξουμε τη γενική εικόνα, δεν μπορεί να υποστηρίξει κανείς ότι η πλειοψηφία των συναδέλφων που αποχώρησαν το έκαναν επειδή δελεάστηκαν από την… πλουσιοπάροχη αποζημίωση. Τα κίνητρα που ώθησαν τους περισσότερους ήταν αρνητικά: η εξάντληση και η αγανάκτηση από την διαρκή καθημερινή επιδείνωση των εργασιακών συνθηκών καθώς και ο φόβος και η ανασφάλεια για την επόμενη μέρα.

Στη δημιουργία του κλίματος φόβου που ώθησε πολλούς συναδέλφους στην έξοδο, πολύτιμη (για την εργοδοσία εννοείται) ήταν τότε και είναι και τώρα η συνδρομή της ηγεσίας του ΣΥΤΑ. Τότε, αφήνοντας το ζήτημα της επιχειρησιακής σύμβασης (η ισχύς της οποίας είχε λήξει την 31.12.2015) να εκκρεμεί για όλο το 2016. Τώρα, έχοντας ανοίξει εδώ και μήνες τα ζητήματα του Κανονισμού και του ΛΑΚ-εφάπαξ και αφήνοντάς τα με παρόμοιο τρόπο να «σέρνονται». Ειδικά για την υπόθεση του ΛΑΚ θα όφειλε να την έχει ξεκαθαρίσει προτού ξεκινήσει η διαδικασία της εθελούσιας, καθώς, τώρα που αρχίζει το μέτρημα, η πλειοψηφία των συναδέλφων ανακαλύπτει ότι από το ΛΑΚ θα πάρει πίσω μόνο τις εισφορές που κατέβαλε ο εργαζόμενος και όχι αυτές της Τράπεζας. Εκτός εάν το ζητούμενο ήταν ακριβώς αυτό: η «επίλυση» του θέματος με τρόπο που θα απαλλάσσει την Τράπεζα από το βραχνά της καταβολής της συμμετοχής της. Την ώρα που το ΛΑΚ ακυρώνεται στην πράξη, η ηγεσία του ΣΥΤΑ νίπτει τας χείρας της και η Διοίκηση της Τράπεζας τρίβει τα χέρια της.

Επειδή βλέπουμε επίσης να στοχοποιούνται ολόκληρες πληθυσμιακές ομάδες με μη εργασιακά κριτήρια (οικογενειακά, γεωγραφικά κλπ) κι έχοντας και το προηγούμενο των επαπειλούμενων απολύσεων του περασμένου Μάρτη, είναι σχεδόν βέβαιο ότι σε ένα σημαντικό αριθμό συναδέλφων πρόκειται να ασκηθούν πιέσεις για να αποχωρήσει. Εκεί ως Σύλλογος πρέπει να βρισκόμαστε σε πραγματική ετοιμότητα: αυτή τη φορά δε θα δικαιούται κανείς να μιλά για «κεραυνό εν αιθρία».

ΟΡΓΑΝΟΓΡΑΜΜΑ

Η αλλαγή οργανογράμματος είναι ένας δοκιμασμένος τρόπος επίδειξης έργου, τη δε μετάβαση στη νέα ψηφιακή εποχή την έχουμε κάνει κι άλλες φορές παρέα με όλους τους εκάστοτε διευθύνοντες. Άλλος ανακοίνωνε περήφανα ότι «το σύστημα Globus μετονομάζεται σε Τ24 γιατί θα μπορεί να δουλεύει όλο το 24ωρο», άλλος εξήγγειλε πως «στην Attica Bank έχουμε κατακτήσει την τεχνολογία» κ.α. Ερχόμενοι στο σήμερα, όταν δουλεύουμε σε ένα περιβάλλον με πολλαπλά μηχανογραφικά συστήματα (Τ24, CRM, AROTRON, BPM, EFFECT, AIS, ORACLE, ΣΜΠΚ, FIRST DATA κλπ) που κανένα όμως δεν επικοινωνεί με το άλλο και οι πληροφορίες, που αλλού είναι διαθέσιμες με το πάτημα ενός κουμπιού, εδώ γίνονται με δαιδαλώδεις αναζητήσεις, είναι υποκριτικό να φορτώνονται οι ευθύνες στους «ανεπαρκείς» εργαζόμενους. Ας λύσει η σημερινή διοίκηση πρώτα τα υπάρχοντα προβλήματα και μετά πάμε όλοι μαζί για τη νέα τραπεζική εμπειρία…

Εμείς πίσω από τα βαρύγδουπα περί «ψηφιακού μετασχηματισμού» διακρίνουμε κατά βάση δύο σκοπιμότητες. Πρώτον ότι η ψηφιοποίηση είναι το πρόσχημα και ο μπαμπούλας για να οδηγήσουν τους εργαζομένους στην έξοδο. Δεύτερον «η ανάθεση εργασιών υψηλού κόστους και έντασης εργασιών σε εξωτερικούς συνεργάτες» για τους οποίους φυσικά λεφτά υπάρχουν…

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Όμως όποιος το παλεύει δε βγαίνει χαμένος. Η φθονερή υπόμνηση «Η παρούσα τοποθέτηση είναι προσωρινή και ισχύει μέχρι την έκδοση τελεσιδίκου απόφασης» στη σχετική Πράξη μάλλον έκανε ακόμα πιο πλατιά τα χαμόγελα όσων τη διάβασαν. Όμως δεν πρέπει να μείνουμε εκεί. Υπάρχουν κι άλλες δικαστικές αποφάσεις, όπως στις περιπτώσεις συναδέλφων μας από τους απολυμένους των capital controls, στις οποίες η Τράπεζα αρνείται να συμμορφωθεί, χρησιμοποιώντας παρελκυστικές τακτικές καθυστέρησης με σκοπό τη φθορά των αντίδικών της. Η ηγεσία του ΣΥΤΑ έσπευσε μεν να τις χαιρετίσει θέλοντας να πιστωθεί την επιτυχία (στην οποία ελάχιστα συνέβαλλε καθώς ο αγώνας των συναδέλφων έχει δοθεί κατά βάση από τον καθένα σε ατομικό επίπεδο), αλλά εκεί που έχει την ευθύνη και την αρμοδιότητα να παρέμβει απαιτώντας την εφαρμογή τους δεν κάνει απολύτως τίποτα. Η διαπραγμάτευση με την εργοδοσία δεν είναι μόνο για να δίνουμε…

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ανακοίνωση Αγωνιστικής Συνεργασίας στην ΟΤΟΕ

Φεβρουαρίου 21, 2018 at 12:31 πμ (Τράπεζες)

Οι τράπεζες κλιμακώνουν την επίθεση στις εργασιακές μας σχέσεις!

Να απαντήσουμε με τη συλλογική μας δράση στην εργοδοτική τρομοκρατία!

 Οξύνεται σε όλα τα επίπεδα η επίθεση των τραπεζών στους εργαζόμενους που εργάζονται στον κλάδο, με τα σχέδια αναδιάρθρωσης να προχωρούν σε κάθε τράπεζα και την κεντρική επιδίωξη για διάλυση των εργασιακών σχέσεων να προχωρά βήμα βήμα. Μπαράζ δημοσιευμάτων τις τελευταίες βδομάδες σε όλα τα ΜΜΕ φτιάχνουν κλίμα τρομοκρατίας, με αναφορά σε κύμα αποχωρήσεων τραπεζοϋπαλλήλων, χιλιάδες απολύσεις, μειώσεις καταστημάτων. Η αναγκαία ψηφιοποίηση των τραπεζικών εργασιών, κάτι προφανώς θετικό, χρησιμοποιείται ως αφορμή από τους εργοδότες για να μειώσουν το εργατικό κόστος και τις θέσεις εργασίας, να αντικαταστήσουν το προσωπικό με φθηνούς ελαστικούς εργαζόμενους. Σε όλες τις τράπεζες κυριαρχεί η εργοδοτική τρομοκρατία, οι απειλές, η πίεση για επίτευξη των στόχων, οι απλήρωτες υπερωρίες, οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις, το ξεζούμισμα των εργαζόμενων.

Σ αυτό το πλαίσιο εκβιασμών και φόβου ξεκίνησαν νέα προγράμματα αποχώρησης εργαζομένων από την αρχή του 2018, που μόνο «εθελούσιες» δεν μπορούν να χαρακτηριστούν. Χρήματα για υπερωρίες και αυξήσεις μισθούς δεν υπάρχουν, όμως για εθελούσιες βρίσκουν, αποκαλύπτοντας το στηρατηγικό τους σχέδιο. Με τις ευλογίες του SSM και των ξένων μετόχων, πιέζουν αφόρητα για να μειωθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας επιπλέον των 20.000 που έχουν χαθεί τα τελευταία χρόνια, αναφέροντας ότι “οι ελληνικές τράπεζες έχουν μείνει πολύ πίσω, σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές, στο σκέλος της μείωσης του λειτουργικού κόστους με περικοπές καταστημάτων και προσωπικού». Φυσικά, το κόστος αυτό δεν αφορά καθόλου τα εκατομμύρια που σπαταλούν οι τράπεζες σε εταιρείες «outsourcing» για διάφορα «έργα», τους χρυσοπληρωμένους γιάπηδες που ακόμα κατακλύζουν τον κλάδο, μεγαλοστελέχη που φεύγουν με πακέτα εθελουσιών έχοντας ήδη κλείσει την επόμενη δουλειά τους, ή τα ανείσπρακτα δάνεια από μεγαλοεπιχειρηματίες εργολάβους, καναλάρχες, εφοπλιστές κλπ.

Έτσι, η Πειραιώς ξεκίνησε τα Χριστούγεννα με την ανακοίνωση απόσχισης του κλάδου των καθαριστριών και φυλάκων. Μετά από αντιδράσεις των συλλόγων και των ίδιων των καθαριστριών, συνεχίζεται η διαβούλευση μεν, ωστόσο φημολογείται ότι η πλειοψηφία των συναδέλφων αποχώρησε σιωπηλά με υψηλές αποζημιώσεις. Ταυτόχρονα, βρίσκεται σε εξέλιξη πρόγραμμα «εθελούσιας», με αυξανόμενες πιέσεις ειδικά σε συγκεκριμένες περιοχές, με στόχο 1000 αποχωρήσεις.

Η Eurobank υλοποίησε πρόγραμμα αποχώρησης εργαζομένων, σε συγκεκριμένες περιοχές και διευθύνσεις, με καταγγελίες από τους εργαζόμενους για απίστευτες πιέσεις και τρομοκρατία από στελέχη της τράπεζας. Όσοι δεν συμφωνούσαν, τους ανακοινώνεται η μετάθεσή τους σε νεοσύστατη διεύθυνση φάντασμα (Customer File Completion), ενώ ταυτόχρονα μετέφεραν τους εργαζόμενους στην καταμέτρηση σε ιδιωτική εταιρεία. Παρά ωστόσο το κλίμα εκφοβισμού και απειλών, λιγότεροι από 300 εργαζόμενους αποχώρησαν, παρά το στόχο για 500 που είχε θέσει η τράπεζα.

Στην Alpha Bank, υπήρξε απευθείας εκβιασμός από την Τράπεζα σε φύλακες και καθαρίστριες στα τέλη του 2017, ότι ή θα μεταφερθούν σε εργολάβο ή θα απολυθούν. 13 φύλακες που δεν δέχτηκαν, έλαβαν καταγγελία απόλυσης, ενώ οι καθαρίστριες που μεταφέρθηκαν σε εταιρεία αμείβονται με 3 ευρώ την ώρα! Ταυτόχρονα, σε όλα τα καταστήματα της τράπεζας υπάρχει τρομοκρατία για πωλήσεις και στόχους από διευθυντές με το φόβητρο της απόλυσης.

Στην Εθνική, επικρατούν η εντατικοποίηση, η πίεση για στόχους, η καθημερινή παραβίαση του ωραρίου, η παραβίαση του κανονισμού εργασίας με τοποθετήσεις συμβούλων από την αγορά, η αύξηση του ενοικιαζόμενου προσωπικού και του outsourcing σε όλους τους κλάδους (πληροφορική, τεχν. υπηρεσίες, ακίνητα κλπ). Παράλληλα, η Διοίκηση έχει αφήσει χωρίς επικουρική εδώ και 4 μήνες τους 16.500 συνταξιούχους της ΕΤΕ, καθώς ισχυρίζεται ότι αν συνεχίσει να καταβάλει τα χρήματα του ελλείμματος του Λογαριασμού Επικούρησης, για το οποίο η ίδια ευθύνεται, θα κλείσει η τράπεζα!

Στη δε Τράπεζα Αττικής, τη στιγμή που έχει ανοίξει η συζήτηση για αλλαγή του κανονισμού εργασίας, στο μάτι της τράπεζας μπήκαν οι συνάδελφοι που έχουν προσφύγει στο ν. 3869, με μεταθέσεις και απειλές από πλευράς τράπεζας.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες

Οι τράπεζες, με τη στήριξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, επιτίθενται στο προσωπικό αλλά και στην κοινωνία, φορτώνοντας τις ζημιές τους από τους μεγαλοκαρχαρίες στο φτωχόκοσμο, με ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς για σπίτια χαμηλόμισθων και χαμηλοσυνταξιούχων, που δεν προστατεύονται πια μετά τους κατάπτυστους νόμους της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Ακόμα δεν έχει στεγνώσει το μελάνι για το πολυνομοσχέδιο του Ιανουαρίου που ψήφισε η κυβέρνηση Τσίπρα για τη γ΄ αξιολόγηση. Η ουσιαστική κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας στα πρωτοβάθμια σωματεία, η καθιέρωση των ηλεκτρονικών ως μοναδικού τρόπου διενέργειας των πλειστηριασμών και η επέκτασή τους ακόμα και για χρέη 500 ευρώ! προς την εφορία, οι ιδιωτικοποιήσεις βασικών υπηρεσιών (ΔΕΗ, ενέργεια, νερό, συγκοινωνίες),  οι μειώσεις συντάξεων είναι τα δώρα της κυβέρνησης στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο. Η Λαγκάρντ δηλώνει ότι οι μεταρρυθμίσεις δεν έχουν σαφές σημείο τερματισμού και … μένουν πολλά να γίνουν ακόμα. Όλα αυτά διευκολύνουν τις ομαδικές απολύσεις, ιδιαίτερα στον κλάδο μας, την επιβολή ενός εργασιακού και κοινωνικού μεσαίωνα.

Η συνδικαλιστική ηγεσία του κλάδου, με την κυριαρχία του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού σε ΟΤΟΕ και Συλλόγους, βάζει πλάτη στους τραπεζίτες, αλλά και στην κυβέρνηση. Είχαμε δίκιο όταν καταγγέλαμε την κλαδική σύμβαση με το ευχολόγιο περί «βούλησης» για προστασία της απασχόλησης. Αρνήθηκαν να κηρύξουν απεργία στις 12/1 ενάντια στο χτύπημα του δικαιώματος στην απεργία και το πολυνομοσχέδιο, συναινούν στα σχέδια αναδιάθρωσης, διαφημίζουν πολυδάπανες εκδηλώσεις όπου καλούν τα μνημονιακά κόμματα και τους τραπεζίτες, αποδέχονται τη μείωση χιλιάδων θέσεων εργασίας με «ταμεία απολύσεων»!

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ! ΝΑ ΠΑΝΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΛΛΙΩΣ!

Όσο κι αν θέλουν να τα παρουσιάζουν όλα μαύρα, μπορούμε να βάλουμε ένα φρένο στην επίθεση που δεχόμαστε, πριν να είναι πολύ αργά. Και μόνο το γεγονός της λυσσαλέας επίθεσης και τελικά ψήφισης της περιστολής του δικαιώματος της απεργίας δείχνει τι είναι αυτό που πραγματικά φοβούνται. Υπάρχουν οι σπίθες, τα μικρά αν και ανεπαρκή βήματα που δείχνουν το δρόμο, το ρεαλισμό του αγώνα. Πρώτη φορά πριν την ψήφιση πολυνομοσχεδίου πραγματοποιήθηκε απεργιακή κινητοποίηση από ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα και πρωτοβάθμια σωματεία κόντρα στον ξεπουλημένο συνδικαλισμό ΓΣΕΕ, ΟΤΟΕ, ΕΚΑ που διάλεξαν στρατόπεδο και τάχθηκαν ανοικτά με την εργοδοσία, την ΕΕ, το κράτος.

Να οργανώσουμε την αντίδρασή μας στον κλάδο! Σε κάθε κατάστημα, πόλη, τράπεζα, να συντονιστούμε και να σηκώσουμε κεφάλι. Με αποφάσεις από τα κάτω, γενικές συνελεύσεις,  δημιουργία επιτροπών αγώνα. Ο ατομικός δρόμος δεν οδηγεί πουθενά. Η φυγή δεν είναι λύση. Οι ανάγκες και τα δικαιώματά μας δεν παίρνουν αναβολή, ούτε χωρούν στη λογική της συνεχούς υποχώρησης και του μικρότερου κακού, που μας οδηγούν σε ήττες.

Επιμένουμε στην πρόταση που καταθέσαμε και στο πρόσφατο ΓΣ της ΟΤΟΕ: Να πραγματοποιηθούν μέσα στο Φεβρουάριο γενικές συνελεύσεις των συλλόγων. Να εντάξουμε τους ελαστικά εργαζόμενους στα πρωτοβάθμια σωματεία. Πρώτος κρίσιμος σταθμός για μας και την κοινωνία η 21/2 (μέρα έναρξης των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών), να συμμετέχουμε σε  πρωτοβουλίες για να αποφασίσουμε τις δράσεις ενάντια στην αρπαγή της λαϊκής κατοικίας. Προτείνουμε απεργιακή κινητοποίηση στις 22 Φεβρουαρίου σε όλο τον κλάδο. Αποφασίζουμε την παραπέρα κλιμάκωση με αγωνιστικές απεργιακές κινητοποιήσεις.

Να μην αποδεχθούμε καμία απόλυση. Να μειωθούν οι αστρονομικοί μισθοί και οι παροχές  των golden boys. Να προσληφθεί μόνιμο προσωπικό με ίδια δικαιώματα – εργασιακές σχέσεις. Να καταργηθούν οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις στις τράπεζες, όλα από το προσωπικό των τραπεζών. Να απαιτήσουμε αυξήσεις μισθών και μείωση ωρών εργασίας ώστε οι νέες τεχνολογίες και στον τραπεζικό τομέα να χρησιμοποιηθούν για την καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας και όχι για ακόμα μεγαλύτερη αύξηση των κερδών των τραπεζών.

ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2018

http://pantrapezikosxhma.blogspot.gr/

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Συνάδελφοι στο στόχαστρο

Φεβρουαρίου 21, 2018 at 12:28 πμ (Αττικής)

Λέγεται ότι σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση και μια σειρά «περίεργων» μετακινήσεων κατά το τελευταίο διάστημα έρχεται να επιβεβαιώσει τη γενική ισχύ της ρήσης. Το ζήτημα καταρχήν αφορά ένα μικρό σχετικά αριθμό εργαζομένων αυτό όμως δεν έχει και μεγάλη σημασία. Αφενός επειδή ο καθένας από εμάς θα μπορούσε ή μπορεί στο μέλλον να βρεθεί στη θέση τους και αφετέρου επειδή η εμπειρία μας έχει δείξει ότι όταν κυβερνήσεις κι εργοδότες επιτίθενται στα δικαιώματά μας φροντίζουν πρώτα να μας διασπάσουν και να μας κατακερματίσουν, ώστε να αποδεχτούμε ότι αυτή η επίθεση δεν μας αφορά και να μην αντιδράσουμε.

Φαίνεται λοιπόν ότι στο στόχαστρο της διοίκησης έχουν μπει τελευταία οι συνάδελφοι που μην μπορώντας πλέον να ανταποκριθούν στο διαρκώς αυξανόμενο κόστος διαβίωσης με διαρκώς μειούμενες αμοιβές, εντάχθηκαν στο νόμο 3869. Είναι λες και ακούμε ήδη τους γνωστούς «καλοθελητές» να μας επιτιμούν με τη γνωστή κριτική περί υπεράσπισης των «κακοπληρωτών», οι εξελίξεις ωστόσο δεν τους δικαιώνουν. Οι συνάδελφοι που πήραν την –καθόλου εύκολη- απόφαση να κάνουν αίτηση ένταξης στο Ν.3869, στη συντριπτική τους πλειοψηφία έτυχαν θετικής αντιμετώπισης από την ελληνική δικαιοσύνη .Το δικαστήριο δηλαδή αφού εξέτασε τα πραγματικά γεγονότα και όλα τα οικονομικά στοιχεία που προσκομίσθηκαν, αποφάσισε να κάνει δεκτή την αίτηση και να τους εντάξει στις προστατευτικές διατάξεις του νόμου, αναγνωρίζοντας ότι είχαν περιέλθει χωρίς δόλο σε κατάσταση αδυναμίας πληρωμής. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούν να διατηρήσουν τα απολύτως απαραίτητα, ένα σπίτι για να μείνουν μαζί με τα παιδιά τους και τη δυνατότητα να ανταπεξέλθουν στοιχειωδώς στις πλήρως ανελαστικές δαπάνες.

Το ερώτημα που αυτόματα εγείρεται είναι γιατί ενώ τα δικαστήρια – που δεν είναι και οι πλέον ειδικοί στο θέμα της διαχείρισης των δανείων – αναγνώρισαν την αδυναμία πληρωμής, η Τράπεζα επιμένει να κλείνει τα μάτια στο πρόβλημα. Πόσο μάλιστα όταν η ίδια η Τράπεζα αντιμετώπισε το πρόβλημα των μη εξυπηρετούμενων δανείων και τη δυσκολία είσπραξης των απαιτήσεων λόγω της κρίσης, με τιτλοποίηση του χαρτοφυλακίου των μη εξυπηρετούμενων δανείων και εκχώρησή τους σε τιμή κάτω από τα 10% της λογιστικής τους αξίας, παρουσιάζοντας το μάλιστα ως πρωτοποριακό εγχείρημα και μεγάλη επιτυχία. Ήδη μάλιστα ετοιμάζεται και νέα τιτλοποίηση από το χαρτοφυλάκιο προσωρινά καθυστερημένων δανείων, και θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε τελικά που θα κυμανθεί το discount ή οι «προμήθειες διαχείρισης».

Προς το παρόν πάντως η διοίκηση, ανησυχώντας ίσως για ένα νέο κύμα προσφυγών συναδέλφων στο νόμο 3869, ακολουθεί τη γνωστή συνταγή των μετακινήσεων και μιας άτυπης περιθωριοποίησης. Η διαφορά σε σχέση με το παρελθόν ωστόσο βρίσκεται στο ότι πλέον δεν τηρούνται ούτε τα στοιχειώδη προσχήματα ως προς τη νομιμοφάνεια των σχετικών αποφάσεων. Με ανώνυμα αρχεία που αναρτώνται στο intranet ενημερωνόμαστε ότι κάποιοι συνάδελφοί μας «τίθενται στη διάθεση της Διεύθυνσης Ανθρώπινου Δυναμικού». Δεν τοποθετούνται, δε μετακινούνται, δεν αποσπώνται, αλλά μπαίνουν σε μια ιδιότυπη καραντίνα. Μέχρι να συμμορφωθούν…

Για την ώρα από την πλευρά μας θα σημειώσουμε τα εξής:

Α. Ο υφιστάμενος Κανονισμός Εργασίας δεν έχει καταργηθεί ούτε τροποποιηθεί ακόμα και ισχύει ως έχει. Περιγράφει διεξοδικά τις διαδικασίες και τα αρμόδια (συλλογικά) όργανα που διέπουν τις μετακινήσεις προσωπικού. Αυτές δε γίνονται με μία μόνη υπογραφή.

Β. Όταν σε πολλές μονάδες το ωράριο παραβιάζεται συστηματικά επειδή «δε βγαίνει η δουλειά», υπάρχει άραγε η πολυτέλεια να παραγκωνίζονται άξιοι συνάδελφοι με μεγάλη προσφορά στην Τράπεζα;

Γ. Η στάση του προεδρείου του ΣΥΤΑ μέχρι τώρα είναι αυτή της εκκωφαντικής σιωπής. Πέρα από το γεγονός ότι είναι χρέος του να καλύπτει και να στηρίζει τα μέλη του, στην περίπτωση αυτή ανέχεται την απαξίωσή του ίδιου του Συλλόγου μας μέσω της ντε φάκτο κατάργησης της προβλεπόμενης συμμετοχής του στα αρμόδια συμβούλια και επιτροπές. Πρόκειται να κάνει κάτι επ’ αυτού ή τελικά οι εξαρτήσεις του από την εργοδοσία είναι τόσο ισχυρές που δεν του επιτρέπουν να προβάλλει την παραμικρή ένσταση ή αντίρρηση στα σχέδια της;

Εμείς πάντως για μια ακόμα φορά θα υπενθυμίσουμε στη Διοίκηση ότι το υπαρκτό πρόβλημα του υπερδανεισμού δεν αντιμετωπίζεται ούτε με μαύρες λίστες, ούτε με ψυγεία ούτε με άλλα μέτρα αστυνομικού τύπου. Η ανάγκη για επιβίωση και κάλυψη των βασικών αναγκών είναι πολύ πιο δυνατή από το φόβο της οποιασδήποτε δυσμενούς μετακίνησης. Πόσο μάλιστα όταν γίνεται με τον πιο νόμιμο και αδιάβλητο τρόπο, με την ένταξη στις προστατευτικές διατάξεις του Ν. 3869.

ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ!

ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΟΥΝ ΤΩΡΑ ΟΙ ΑΠΟΣΠΑΣΕΙΣ ΟΣΩΝ ΕΚΑΝΑΝ ΑΙΤΗΣΗ ΥΠΑΓΩΓΗΣ ΣΤΟ Ν.3869.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ενάντια στον εργατικό και κοινωνικό μεσαίωνα

Δεκέμβριος 22, 2017 at 12:06 πμ (Αττικής)

Ναι σε όλα

Ενόψει της σημερινής ΓΣ των μετόχων της Τράπεζας συγκλήθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης συνεδρίαση του ΔΣ του Συλλόγου προκειμένου να αποφασίσει για τις θέσεις που θα λάβουν οι εκπρόσωποι του ΣΥΤΑ και του ΛΑΚ (άπαντες εννοείται από τη ΔΗΣΚ). Αυτή η συνεδρίαση ωστόσο είχε κάποιες διαφορές σε σχέση με προηγούμενες με ανάλογη θεματική. Αντί μιας μακροσκελέστατης, ως είθισται, εισήγησης από τον πρόεδρο, αυτή τη φορά είχαμε μια πολύ λακωνική τοποθέτηση μιας παραγράφου με την οποία παρέχεται συναίνεση σε όλες τις σκοπούμενες ενέργειες της Διοίκησης.

Οι ενέργειες αυτές όμως ακουμπούν και σε ζητήματα φλέγοντα για τους εργαζόμενους οπότε θα έπρεπε να δοθούν και κάποιες περαιτέρω διευκρινίσεις, όπως π.χ. το ποια θα είναι η τοποθέτησή μας απέναντι στην περαιτέρω τιτλοποίηση του χαρτοφυλακίου της Τράπεζας. Το προεδρείο έδωσε την ιδανική λύση. Δεν πρόκειται να γίνει καμία τοποθέτηση, κάτι που στη δεδομένη συγκυρία μας φαίνεται απολύτως αναμενόμενο. Οι πομφόλυγες που ακολούθησαν την πρώτη πώληση δανείων περί «πρωτοποριακού εγχειρήματος που στέφθηκε με επιτυχία και πλέον πάμε για τα καλύτερα» δεν μπορούν πλέον να ειπωθούν χωρίς τον κίνδυνο γελοιοποίησης, ενώ και τα πιο ενθουσιώδη μέλη του προεδρείου που υποστήριζαν (στα σοβαρά) ότι «καλώς δώσαμε τα κόκκινα δάνεια επειδή δεν μπορούσαμε να τα διαχειριστούμε» ίσως πλέον έχουν αρχίσει να το ξανασκέφτονται.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι απλό: η σημερινή ηγεσία του ΣΥΤΑ- που έχει την πλειοψηφία και αρέσκεται να μας το θυμίζει σε κάθε της ανακοίνωση- τι κάνει για την εκχώρηση τραπεζικών εργασιών ; Πρόκειται η σημερινή ηγεσία του ΣΥΤΑ να αντιπαρατεθεί στα σχέδια της τωρινής Διοίκησης, που με τη μέθοδο της σαλαμοποίησης διαλύει την Τράπεζα κομμάτι–κομμάτι; Μπορεί η παράταξη της πλειοψηφίας να υποστηρίξει τα συμφέροντα των εργαζομένων; Μπορεί να αντιπαρατεθεί με την τωρινή Διοίκηση με επιχειρήματα και συγκεκριμένο σχέδιο; Μπορεί τελικά να εγγυηθεί το μέλλον των εργαζομένων;

Σε όλα τα παραπάνω η απάντηση είναι αρνητική και αυτό δεν είναι ζήτημα τόσο ικανοτήτων όσο προθέσεων. Η Διοίκηση προφανώς και δεν πρόκειται να «πειστεί», οπότε ο δρόμος που απομένει είναι αυτός της κινητοποίησης. Εμείς βλέπουμε ότι διάθεση από τους εργαζόμενους υπάρχει διότι βλέπουν που πάει το πράγμα. Διάθεση από την ηγεσία του ΣΥΤΑ δεν υπάρχει, καθώς φαίνεται ότι οι αγωνιστικές της υποχρεώσεις ολοκληρώθηκαν με τη γενική απεργία της περασμένης Πέμπτης.

Και στο άλλο καυτό ζήτημα, αυτό της συμμετοχής ή μη των ασφαλιστικών μας ταμείων στην επόμενη ΑΜΚ, η μπάλα πετάχτηκε στην εξέδρα. Η σχετική απόφαση θα παρθεί εν ευθέτω χρόνω. Και σε αυτή την περίπτωση, οι επικοινωνιακοί λόγοι που επιβάλλουν ασάφεια και χαμηλούς τόνους είναι προφανείς. Η ανακεφαλαιοποίηση ως «μεγάλη ιδέα» έχει πια ξεθωριάσει μετά από τις πολλές επαναλήψεις και τα σαλπίσματα για «πανστρατιά» θα ακούγονταν σήμερα εντελώς παράφωνα. Οι αντιφάσεις πλέον είναι παραπάνω από εξόφθαλμες. Θα συμμετάσχει το ΛΑΚ στην ΑΜΚ της Τράπεζας τη στιγμή που εκείνη αρνείται, αφενός, να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της απέναντί του καταβάλλοντας τα λεφτά που οφείλει και, αφετέρου, να συνεχίσει να παρέχει την εγγύηση της στον ασφαλιστικό λογαριασμό, επιδιώκοντας την καταγγελία/κατάργησή του; Θα συμμετάσχει το ΤΑΠΙΛΤΑΤ η διοίκηση του οποίου επικαλείται τεράστια ελλείμματα και προχωρά σε απανωτά πετσοκόμματα των επικουρικών συντάξεων, τοποθετώντας και τα τελευταία του αποθεματικά;

Λογικό είναι λοιπόν η ηγεσία του ΣΥΤΑ να θέλει να κάνει πλέον τη δουλειά όσο το δυνατόν πιο αθόρυβα και χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες, καθώς πλέον –και παρά τους ευνοϊκούς για αυτή συσχετισμούς στα όργανα του Σωματείου- η πίεση που νιώθει από τη διάχυτη δυσαρέσκεια δεν είναι διόλου αμελητέα. Για να έχουμε ωστόσο τύχη να βάλουμε φραγμό στις δυσμενείς εξελίξεις που έχουν προδιαγράψει για μας θα πρέπει η δυσαρέσκεια να γίνει αγώνας.

Σκοταδισμός

Κανονικά η χρήση του (παραπλανητικού πλην όμως πιασάρικου) όρου «αγέννητο παιδί», αντί του επιστημονικά ορθού «έμβρυο», θα έπρεπε να μας κινήσει την υποψία για το ποιόν της ΜΚΟ την οποία συνέδραμε οικονομικά το προεδρείο του ΣΥΤΑ (και μας καλεί και ατομικά να κάνουμε το ίδιο). Δύσκολα όμως θα μπορούσαν να φανταστούν ακόμα και οι πλέον καχύποπτοι αυτά που θα βρουν με μια απλή περιήγηση στην ιστοσελίδα της και μια ανάγνωση των θέσεών της, όπως αυτές διατυπώνονται από τον πρόεδρό της.

Η συγκεκριμένη ΜΚΟ λοιπόν είναι μια απολύτως στρατευμένη οργάνωση με βασική (αν όχι μονοθεματική) ενασχόληση, αυτή εναντίον του δικαιώματος στην άμβλωση. Ένα ζήτημα που έχει λυθεί εδώ και αρκετές δεκαετίες, τόσο στη χώρα μας όσο και στο σύνολο του ανεπτυγμένου κόσμου, έρχεται να αμφισβητηθεί από κάποιους εγχώριους φονταμενταλιστές.

Πρώτα εντοπίζουν τη ρίζα του κακού:

«Οι Ελληνίδες δέχτηκαν την εισαγόμενη ελευθεριότητα χωρίς να είναι προετοιμασμένες την δεκαετία του ’70»

Έπειτα στηλιτεύουν τις παράλογες διεκδικήσεις:

«Και ιδού πρόσθετη αθλιότατη ανοησία: η διεκδίκηση δικαιώματος προς έκτρωση ως “Δικαιώματος της γυναίκας να εξουσιάζει το σώμα της”».

Ευτυχώς αυτοί βάζουν τα πράγματα στη θέση τους:

«Η αντιμετώπιση της εγκυμοσύνης δεν είναι χειρισμός από τη γυναίκα του ατομικού της σώματος».

Προσφέρουν επίσης σοβαρές εναλλακτικές προτάσεις:

«Προτιμότερη λύση θεωρείται η υιοθεσία, ακόμη και η εγκατάλειψη του βρέφους, παρά η έκτρωση».

Δεν είναι καθόλου ρατσιστές απλά ανησυχούν:

«Σημειωτέον ότι οι τοκετοί των αλλοδαπών αποτελούν σήμερα το 18% περίπου του συνόλου των τοκετών».

Φυσικά δεν πτοούνται κι από το νομικό πλαίσιο, αφού ο νόμος 1609 του 1986 που διέπει τους όρους και τις προϋποθέσεις για τη διακοπή κύησης, δεν είναι κατά τη γνώμη τους παρά «γελοιοποίηση της νομοθεσίας».

Δεν νομίζουμε ότι απαιτείται να γίνει σοβαρή αντιπαράθεση με αυτά τα παραληρήματα που ωστόσο δεν είναι μόνο γραφικά αλλά και επικίνδυνα. Απαιτείται όμως να δοθούν κάποιες εξηγήσεις ως προς το με ποια κριτήρια επιλέχθηκε η συγκεκριμένη ΜΚΟ από το προεδρείο του ΣΥΤΑ. Εμείς θα δεχθούμε ότι δεν υπήρξε κάτι το επιλήψιμο. Σε κάθε περίπτωση όμως, το να ομνύεις φραστικά στη γυναικεία χειραφέτηση κάθε 8 του Μάρτη και να ενισχύεις υλικά την καταπίεση των γυναικών δεν είναι παρά ξεδιάντροπη υποκρισία.

Κάποιοι αναπολούν την εποχή όπου παράνομες εκτρώσεις γίνονταν από κομπογιαννίτες σε υπόγεια που λειτουργούσαν ως αυτοσχέδια «ιατρεία» και ονειρεύονται την επιστροφή σε έναν κοινωνικό μεσαίωνα. Σε μεγάλο βαθμό είναι οι ίδιοι που ονειρεύονται και την επιστροφή σε έναν εργασιακό μεσαίωνα στα πλαίσια μιας συνολικότερης αντίληψης όπου γυναίκες, εργαζόμενοι, αλλοδαποί, μειονότητες κλπ δεν πρέπει να έχουν και πολλά δικαιώματα. Θα μας βρουν απέναντι.

Υ.Γ. Η μαζική απόλυση 120 καθαριστριών από την Πειραιώς για τα τζιμάνια της ΟΤΟΕ «δημιουργεί υποψίες για την δρομολόγηση παραπέρα διαδικασιών εξωτερίκευσης εργασιών, κλάδων, τομέων και υπηρεσιών». Ίσως με μερικές εκατοντάδες ακόμα απολύσεις οι υποψίες τους επιβεβαιωθούν ώστε μετά από μερικές χιλιάδες να σκεφτούν σοβαρά το ενδεχόμενο κινητοποίησης. Έως τότε έχουμε καιρό…

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Πέμπτη 14 Δεκέμβρη: ΑΠΕΡΓΙΑ

Δεκέμβριος 13, 2017 at 12:24 πμ (Εργατικά)

 

 

ΑΠΕΡΓΙΑ 14 ΔΕΚΕΜΒΡΗ: ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΝ ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΜΑΣ!

ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ!

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ επιδιώκει ακόμα πιο επιθετικά να κλείσει άμεσα όλα τα προαπαιτούμενα της 3ης αξιολόγησης σε βάρος των εργαζόμενων και της κοινωνίας. Υλοποιεί το αντιδραστικό σχέδιο των μνημονίων, των συνολικών σχεδίων ανάταξης των κερδών του κεφαλαίου, της ΕΕ και του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην ευρύτερη περιοχή.

Κυρίως όμως πιστώνεται με μια ακόμα «επιτυχία», καταφέρνοντας να δώσει ξεχωριστό νόημα στην καθιερωμένη 24ωρη απεργία που προκηρύσσει η ΓΣΕΕ κάθε Δεκέμβριο ενόψει της ψήφισης του Προϋπολογισμού – που υπό άλλες συνθήκες θα φαινόταν (και πιθανότατα θα ήταν) εθιμοτυπική και διεκπεραιωτική. Η απόπειρα επιβολής ρύθμισης (ως συνήθως με τη μορφή τροπολογίας σε άσχετο νομοσχέδιο) που θα βάζει σοβαρά εμπόδια στο δικαίωμα της απεργίας για τις πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις έρχεται να διαλύσει και τις τελευταίες αυταπάτες. Όχι ως προς τη φύση και το ρόλο της σημερινής κυβέρνησης (δεν πιστεύουμε ότι υπάρχουν και πολλοί που θεωρούν ακόμα ότι διαφέρει κάπου ουσιωδώς από τις προηγούμενες), αλλά κυρίως ως προς τις ψευδαισθήσεις για τον προσωρινό χαρακτήρα των μνημονίων και για τις ελπίδες για ανάκαμψη και επιστροφή στην κανονικότητα μέσω της «ανάπτυξης».

Ο περιορισμός του δικαιώματος στην απεργία δεν έρχεται ως αντίδραση σε μια έξαρση κινητοποιήσεων, ίσα-ίσα είναι κοινός τόπος ότι το συνδικαλιστικό κίνημα, με κύρια ευθύνη της ξεπουλημένης συνδικαλιστικής ηγεσίας, βρίσκεται σε ύφεση αναντίστοιχη των απαιτήσεων των καιρών. Η ρύθμιση αυτή έρχεται για να θωρακίσει το κεφάλαιο στο διηνεκές απέναντι στις ενδεχόμενες μελλοντικές απόπειρες αντίστασης των εργαζομένων, ακριβώς επειδή ο εργασιακός μεσαίωνας των μνημονίων έχει έρθει για να μείνει· είναι πλέον η νέα κανονικότητα. Οι ίδιοι αποδεικνύουν ότι – σε αντίθεση με διάφορα που κατά καιρούς κυκλοφορούσαν και στους χώρους μας ότι η απεργία δεν ενοχλεί τον εργοδότηη απεργία είναι ένα όπλο στα χέρια των εργαζόμενων που απειλεί πραγματικά τα σχέδιά τους και θέλουν να μας το αφαιρέσουν.

Το τι σημαίνει αυτή η νέα κανονικότητα για τους εργαζόμενους στις τράπεζες, όπου η εργοδοτική τρομοκρατία πλέον βασιλεύει κανονικά, είναι παραπάνω από εμφανής:

  • Απολύσεις. Με ένα ευνοϊκό για αυτές νομοθετικό πλαίσιο, οι τράπεζες στο όνομα της «αναδιάρθρωσης», της «εξυγίανσης» ή της «μείωσης του λειτουργικού κόστους» (ανέκαθεν οι πλέον απάνθρωπες πρακτικές καλύπτονταν πίσω από εύηχους όρους) έχουν ουσιαστικά προαναγγείλει την αποχώρηση τουλάχιστον 10.000 ακόμα τραπεζοϋπαλλήλων. Καθώς η δεξαμενή των εθελουσιών έχει στερέψει, οι μέθοδοι που θα χρησιμοποιηθούν για να επιτευχθεί ο στόχος αναμένεται να είναι πολύ λιγότερο συναινετικές και πολύ περισσότερο βίαιες.
  • Αλλαγή εργασιακών σχέσεων. Με την εκχώρηση εργασιών στις τράπεζες να μην περιορίζεται πλέον στις «βοηθητικές» λειτουργίες (φύλαξη, διεκπεραίωση, καθαρισμός, κέντρα τηλεφωνικής εξυπηρέτησης) αλλά να περνά και στον πυρήνα των τραπεζικών εργασιών (διαχείριση κόκκινων δανείων), θα εξαπλωθούν περαιτέρω οι ελαστικές μορφές εργασίας (εργολαβίες, ενοικιαζόμενοι, μπλοκάκια) και θα αυξηθεί ακόμα περισσότερο ο διαχωρισμός των εργαζομένων στις τράπεζες σε πολλαπλές ταχύτητες, και με τη μεγάλη πλειοψηφία τους να μην απολαμβάνει κανένα από τα όποια ευεργετήματα από κανονισμούς, συλλογικές συμβάσεις κτλ.
  • Εντατικοποίηση της εργασίας. Πρόθεση των τραπεζών διαφαίνεται να είναι ο πλήρης διαχωρισμός ανάμεσα στο κομμάτι της πώλησης και αυτό της διαχείρισης, κρατώντας υπό την άμεση εποπτεία τους μόνο το πρώτο. Ακόμα και για τους εργαζόμενους στον τομέα αυτό – που θα είναι οι «τυχεροί» που θα εξακολουθούν να διατηρούν επίσημα την ιδιότητα του τραπεζοϋπάλληλου – τα πράγματα μόνο ρόδινα δεν πρόκειται να είναι. Η πίεση για την επίτευξη –ανέφικτων κατά κανόνα- στόχων θα συμπαρασύρει προς τα κάτω τόσο τις αμοιβές (μέσω της σύνδεσης μισθοδοσίας με στοχοθεσία) όσο και τις συνθήκες εργασίας. Ήδη ζούμε σε όλες τις τράπεζες καθεστώς απίστευτης πίεσης – εκβιασμών για να πιάνουμε τους στόχους ειδικά πωλώντας τραπεζοασφαλιστικά προϊόντα, ενώ το 37ωρο πλέον δεν τηρείται σχεδόν πουθενά.
  • Διάλυση του κοινωνικού χαρακτήρα της ασφάλισης. Με τα τελευταία απομεινάρια των ασφαλιστικών ταμείων των τραπεζοϋπαλλήλων που εξασφάλιζαν κάποιες παροχές επικούρησης ή εφάπαξ στους εργαζόμενους (ΛΕΠΕΤΕ, ΤΑΠΙΛΤΑΤ, ΛΑΚ κτλ) να μπαίνουν στο στόχαστρο, η προοπτική προδιαγράφεται ζοφερή. Μία κύρια σύνταξη που θα θυμίζει προνοιακό επίδομα θα συμπληρώνεται από μια επαγγελματική/ιδιωτική ασφάλιση, κάτι που για τους εργαζόμενους θα σημαίνει περισσότερες εισφορές, λιγότερες παροχές και καμία απολύτως εγγύηση.

Και βέβαια το «μενού» στα πλαίσια της γ αξιολόγησης έχει ακόμα ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς και δώρα στις τράπεζες με τις λαϊκές κατοικίες, ιδιωτικοποίησεις (μέσα μαζικής μεταφοράς), ξεπούλημα της ΔΕΗ, αλλαγή ακόμα και της αποζημίωσης σε εργατικό ατύχημα πάντα προς όφελος των εργοδοτών, και πολλά άλλα που αφορούν ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ και μας πάνε όλο πιο κοντά στον πάτο.

Απέναντι σε αυτή την προοπτική δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να απεργήσουμε την Πέμπτη και θα κληθούμε να το ξανακάνουμε στο μέλλον. Προφανώς και δεν πρέπει να μας εφησυχάζει το προσωρινό πάγωμα στην επιβολή της συγκεκριμένης αντιαπεργιακής διάταξης. Η μεθόδευση είναι πλέον παραπάνω από γνώριμη. Ξεκινά με μια προκαταρκτική φημολογία, συνεχίζεται με τροχιοδεικτικές βολές που μετρούν τις πρώτες αντιδράσεις, αποσύρεται για να επακολουθήσει «διάλογος» και τελικά επανέρχεται για να ψηφιστεί από τον κυβερνητικό λόχο. Στην περίπτωση αυτή δε, δεδομένη πρέπει να θεωρείται και η υπερψήφιση από τη μνημονιακή αντιπολίτευση (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ κλπ) καθώς το φιλελεύθερο μένος είναι πολύ ισχυρότερο του αντιπολιτευτικού.

Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία θα βγάλει την υποχρέωση με ένα χαρτοπόλεμο ηχηρών μεν πλην απολύτως ανώδυνων ανακοινώσεων και μετά θα προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο τελευταίο ΓΣ της ΟΤΟΕ ενώ τέθηκε από πλευράς μας το θέμα δεν πάρθηκε καμιά απόφαση, ΓΣΕΕ και ΟΤΟΕ δεν πήραν καμιά πρωτοβουλία ούτε όταν κατατέθηκε αιφνιδιαστικά η τροπολογία, η θέση της ΟΤΟΕ για τις απολύσεις είναι η δημιουργία ταμείου για τους απολυμένους, ακολουθούν γραμμή ήττας και υποταγής, γραμμή συνδιαλλαγής με την εργοδοσία και εργασιακής ειρήνης, στάση αναμονής των κυβερνητικών πρωτοβουλιών. Συνεπώς δεν είναι τυχαίο ότι οι αντιαπεργιακές ρυθμίσεις αφορούν αποκλειστικά τα πρωτοβάθμια σωματεία και όχι τις όποιες κινητοποιήσεις των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και ομοσπονδιών όπου το πλαίσιο είναι απολύτως ελεγχόμενο. Μόνο αποστροφή μας δημιουργούν πλέον οι εργοδοτικοί και κρατικοί συνδικαλιστές, που λειτουργούν προς όφελος των κυβερνώντων και αρχόντων σε επίπεδο λόγων και πράξεων, είναι απέναντί μας και πρέπει να τους πολεμήσουμε παίρνοντας στα χέρια μας τα συνδικάτα.

Το βάρος λοιπόν για να αποτρέψουμε την πορεία αυτή πέφτει σε εμάς και δεν θα μπορούσε άλλωστε να γίνει κι αλλιώς. Όλοι ξέρουμε ότι με μια 24ωρη απεργία δεν πετυχαίνουμε και πολλά, όμως όλοι ξέρουμε ότι όταν γίνονται όλα αυτά και δεν απαντάμε καν με μια 24ωρη απεργία καταρχήν αλλά σκύβουμε το κεφάλι και πάμε για δουλειά, έτσι τους ανοίγουμε την όρεξη να μας αφαιρέσουν ακόμη και το δικαίωμα στην απεργία και δίνουμε πάτημα στα άθλια κυβερνητικά παπαγαλάκια να λένε ότι «δεν φταίει ο νόμος, αλλά οι εργαζόμενοι που δεν απεργούν!». Όλοι ξέρουμε ότι στον κλάδο των τραπεζών, τους πονάει πολύ η συμμετοχή ακόμα και σε μια μέρα απεργία, να μη δουλέψουν οι τράπεζες για μια μέρα ή και για λίγες ώρες, να σηκώσουμε κεφάλι όλοι οι εργαζόμενοι, νέοι και παλιοί, απέναντι στην τρομοκρατία που επικρατεί αυτήν την περίοδο στους χώρους δουλειάς.

Με τους αγώνες που έδωσαν προηγούμενες γενιές εργαζομένων, κατακτήθηκαν αυτές οι ελάχιστες εγγυήσεις στην εργατική νομοθεσία που ξηλώνονται σήμερα. Είναι δική μας υπόθεση να τις κατακτήσουμε και πάλι, χτίζοντας ένα καινούριο κίνημα στηριγμένο σε ταξική βάση. Ένα εργατικό κίνημα σύγκρουσης, γενικών συνελεύσεων, με δυναμικούς ανυποχώρητους αγώνες στα χέρια των εργαζόμενων. Για να πάρουμε πίσω όσα έχουμε χάσει. Να έχουμε αξιοπρεπείς μισθούς, αξιοπρεπή κοινωνική ασφάλιση (σύνταξη και υγεία), σταθερή δουλειά και όχι δουλεία ειδικά για τη νέα γενιά, ανθρώπινα ωράρια και ελεύθερο χρόνο, δημόσια αγαθά για μας και τα παιδιά μας, δημοκρατικά δικαιώματα και όχι συνεχή καταστολή. Ας γίνουμε ξανά επικίνδυνοι για τα συμφέροντα του κεφαλαίου και των υπηρετών του.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ, 10.30 ΜΟΥΣΕΙΟ

http://pantrapezikosxhma.blogspot.gr/

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ανακοίνωση Αγωνιστικής Συνεργασίας στην ΟΤΟΕ για πλειστηριασμούς

Νοέμβριος 3, 2017 at 1:39 πμ (Εργατικά, Τράπεζες)

Η πολιτική των τραπεζών για τα κόκκινα δάνεια και τους πλειστηριασμούς στρέφεται ενάντια στο λαό και τους εργαζόμενους!

 Ενόψει της 3ης αξιολόγησης κυβέρνηση και «θεσμοί» βρίσκονται σε διαδικασία «διαπραγμάτευσης» νέου πακέτου αντιλαϊκών – αντεργατικών  μέτρων. Την ίδια στιγμή εντείνονται οι πιέσεις από ΤτΕ, ΕΚΤ, SSM,  για άμεση εφαρμογή των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών και η κυβέρνηση ανακοινώνει ότι θα ξεκινήσουν τέλη Νοέμβρη.

Ο Καραμούζης (πρόεδρος της ΕΕΤ και της EFG) μιλώντας σε εκδήλωση στο Λονδίνο υπογραμμίζει ότι «είναι κρίσιμο να πραγματοποιηθούν απρόσκοπτα οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, καθώς μέσω αυτών αποθαρρύνονται οι στρατηγικοί κακοπληρωτές, η διαδικασία είναι διαφανής, το κυριότερο όμως,  βελτιώνεται η αξία ρευστοποίησης των διαθέσιμων εξασφαλίσεων αντανακλώντας τα επίπεδα των προβλέψεων που έχουν σχηματιστεί για τα NPEs».Ο Μητράκος (υποδιοικητής της ΤτΕ) κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην ετήσια σύνοδο του ΔΝΤ  στην Ουάσιγκτον δήλωσε: «Διαθέτουμε το πιο λεπτομερές πλαίσιο της διαχείρισης δραστηριότητας για την πώληση δανείων σε ευρωπαϊκό επίπεδο» επισημαίνοντας ότι «δεν θα κλείσει η αξιολόγηση  αν δεν ενεργοποιηθεί η διαδικασία των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών

Είναι γεγονός λοιπόν ότι  αυτός ο σχεδιασμός αρπαγής της λαϊκής περιουσίας και κατοικίας από το κεφάλαιο και τα κοράκια του αποτελεί μνημονιακή απαίτηση, και δέσμευση που συμπεριλαμβάνεται στα  πλάνα αναδιάρθρωσης των τραπεζών. Αν ισχύει ότι οι τράπεζες απαιτούν, και όλως περιέργως συμφωνούν οι δανειστές, να αλλάξει ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας ώστε να ευνοηθούν οι τράπεζες και να εισπράττουν τουλάχιστον το 75%-85% του ποσού που «πιάνει» ένα ακίνητο στον πλειστηριασμό, αντί 65% που ισχύει σήμερα, συρρικνώνοντας περαιτέρω το δικαίωμα του Δημοσίου, των Ασφαλιστικών μας Ταμείων και τέλος τις απαιτήσεις των εργαζομένων που και σήμερα περιορίζονται σε μόλις το 25% του προϊόντος των πλειστηριασμών, αυτό θα συνιστά άλλη μια πρόκληση ενάντια στον εργαζόμενο λαό.

Οι τράπεζες λοιπόν, παρά το γεγονός ότι το μεγαλύτερο σε αξία μέρος των κόκκινων δανείων τους αφορούν χρηματοδοτήσεις μεγάλων επιχειρήσεων, με σκανδαλώδεις όρους και συμβάσεις (χαμηλά επιτόκια και χωρίς επαρκείς εξασφαλίσεις) σε πλήρη διαπλοκή με το πολιτικό σύστημα και κυρίαρχες μερίδες του επιχειρηματικού κεφαλαίου (μη εξυπηρετούμενα ανοίγματα που ξεπερνούν τα 100 δις για το σύνολο των Τραπεζών), σήμερα στοχοποιούν  και βγάζουν στο σφυρί τη λαϊκή περιουσία και κατοικία των μισθωτών, συνταξιούχων, αυτοαπασχολούμενων για να «φτιάξουν» τους ισολογισμούς τους και να ξανακερδίσουν στο μέλλον από τη διαχείριση των πλειστηριασμένων ακινήτων.

Επίσης προχωρούν και σε πωλήσεις δανείων. Την αρχή έκανε η EFG με πώληση πακέτου 1,5δις (από τα οποία τα 880εκ είχαν διαγραφεί από τα βιβλία της) στο 3% της αξίας τους (πήρε δηλ. 45εκ) και ακολουθούν η ΕΤΕ με 3δις, η ALPHA με 1,5δις και η Πειραιώς με 3δις. Ξεκίνησαν δηλαδή πουλώντας καταναλωτικά δάνεια σε πακέτα, που αφορούν μικρά ποσά και μεγάλο κομμάτι του λαού. Όμως, οι στρατηγικοί κακοπληρωτές παραμένουν οι μεγάλοι επιχειρηματίες, εργολάβοι, εφοπλιστές, ξενοδόχοι, που πήραν δάνεια εκατομμύρια και καταφέρνουν σήμερα συγκεκαλυμένες διαγραφές δανείων μέσω της διαπλοκής με τραπεζικά στελέχη και κομματικά γραφεία. Αυτή είναι η ταξική πολιτική των τραπεζών.

Είναι σκανδαλώδης και προκλητική η πολιτική των τραπεζών που ζούμε καθημερινά στο χώρο μας: στους φτωχούς δανειολήπτες που έχουν πληρώσει για χρόνια τόκους, και σήμερα χάνουν τη σύνταξη ή το μισθό τους, τους ανέργους, τους χαμηλόμισθους κλπ, τους ταλαιπωρούν και τους αρνούνται οποιαδήποτε διευκόλυνση ή  έκπτωση, και με ληστρικές ρυθμίσεις απειλούν να βγάλουν τα σπίτια τους στο σφυρί για λίγες χιλιάδες ευρώ. Και από την άλλη, όλες οι τράπεζες δίνουν τσάμπα και σε εξευτελιστική τιμή (3%, 7% κλπ) πακέτα δανείων σε μεγάλα funds, ελληνικά και ξένα,  που θα κερδοσκοπήσουν ασύστολα.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι με κάθε πώληση πακέτου δανείων στα funds, οι Τράπεζες έχουν γράψει και γράφουν ζημιές που πρέπει να καλύψουν στην κεφαλαιακή τους επάρκεια και οι οποίες «ροκανίζουν» τα κεφάλαια που έχουν ήδη λάβει από τους φορολογούμενους. Παράλληλα, μέσα από τα funds στα οποία τα πωλούν, κερδίζουν πάλι οι ίδιοι κύκλοι συμφερόντων και πολλά Στελέχη, που αφού πρώτα έλαβαν παχυλές αποζημιώσεις εθελουσίων εξόδων από τις Τράπεζες, έχουν σπεύσει να στελεχώσουν τις εν λόγω εταιρείες διαχείρισης. Μας τα παίρνουν διπλά δηλαδήΑπό τη μια από την στήριξη που παρείχαμε στις Τράπεζες μέσω της φορολογίας μας που πήγε στις ανακεφαλαιοποιήσεις, από την άλλη εκποιώντας την ακίνητη περιουσία του λαού, η οποία τελικά πλουτίζει μόνο τις τσέπες τους.

Πρέπει επιπλέον να τονίσουμε ότι σήμερα δεν υπάρχει καμιά ουσιαστική προστασία της πρώτης κατοικίαςΗ κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παρά τις επικοινωνιακές προσπάθειες που κάνει, με το 3ο και 4ο μνημόνιο ψήφισε όλο το απαραίτητο νομικό υπόβαθρο που απαιτούσαν τραπεζίτες, ΕΕ και ΔΝΤ για να επιτευχθούν οι απαιτούμενοι στόχοι των πλάνων αναδιάρθρωσης (νομική ασυλία τραπεζικών στελεχών, ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, εταιρείες διαχείρισης κλπ).

Οι τράπεζες και τα υπόλοιπα κοράκια καίγονται να προχωρήσουν οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, και τους έχει κοστίσει το γεγονός ότι τους τελευταίους μήνες έχει αναπτυχθεί ένα μαζικό και μαχητικό κίνημα που στηρίζεται από κινήσεις γειτονιάς, συντονισμούς συλλογικοτήτων, επιτροπές αγώνα, σωματεία, φοιτητικούς συλλόγους κλπ, που δίνει μάχη κατά των πλειστηριασμών σε όλη την Ελλάδα, παρά την επιχείρηση συκοφάντησης και απαξίωσής  του από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ, και παρά την αστυνομική δίωξη , και καταστολή πολλές φορές των μελών του.

Η ΟΤΟΕ και οι πρωτοβάθμιοι σύλλογοι αρνούνται μέχρι τώρα πεισματικά να πάρουν θέση υπέρ της κοινωνίας και τάσσονται με το πλευρό των τραπεζιτών. Οι εργοδοτικές και κυβερνητικές δυνάμεις, ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ, που έχουν την πλειοψηφία κρατούν φιλοεργοδοτική στάση και μας στοχοποιούν στην κοινωνία. Έχουν τη δυνατότητα να καταγγείλουν στοιχεία να καλέσουν τους συναδέλφους στις υπηρεσίες δανείων να ορθώσουν ανάστημα και να δείξουν ανυπακοή, να αποκαλύψουν όσα νόμιμα και παράνομα, αλλά σίγουρα ανήθικα, κάνουν οι τράπεζες. Δυστυχώς, όλες οι συνδικαλιστικές παρατάξεις σιωπούν και η ευθύνη και των αγωνιστικών δυνάμεων είναι μεγάλη απέναντι στην υπόλοιπη τάξη.

Οι τραπεζοϋπάλληλοι παίρνουμε θέση στο πλευρό των ανέργων, συνταξιούχων, χαμηλόμισθων που όλα τα τελευταία χρόνια έχουν πληρώσει τα 250δις των τραπεζών. Είναι οι οικογένειές μας, οι φίλοι μας, οι συνάδελφοί μας, οι συνταξιούχοι τραπεζοϋπάλληλοι, η κοινωνία μας εν γένει, που δεν μπορούν να πληρώσουν το στεγαστικό δάνειο και κινδυνεύουν από τα κοράκια που εξυφαίνουν τρόπους να τους πιούν το αίμα.

Απαιτούμε την πλήρη προστασία της λαϊκής κατοικίας και εισοδήματος από πλειστηριασμούς και κατασχέσεις, τη διαγραφή των χρεών των μακροχρόνια ανέργων, χαμηλόμισθων, χαμηλοσυνταξιούχων κ.ά. ευπαθών ομάδων, δραστική μείωση και χαμηλά επιτόκια στα στεγαστικά δάνεια των εργαζομένων και τραπεζοϋπαλλήλων που έχουν πρόβλημα μετά τις μειώσεις μισθών.

Το αίτημα για πέρασμα των τραπεζών υπό δημόσια ιδιοκτησία, με απαλλοτρίωση χωρίς ένα ευρώ αποζημίωση, και λειτουργία με εργατικό – κοινωνικό έλεγχο είναι δίκαιο σήμερα περισσότερο από ποτέ.

Καλούμε τις εργατικές συσπειρώσεις, τα σωματεία και κάθε εργαζόμενο να σταθεί έμπρακτα αλληλέγγυος και να κάνει σημαία του τον αγώνα ενάντια στην καταλήστευση του εργατικού εισοδήματος από το τραπεζικό κεφάλαιο.

Απαιτούμε επιτέλους από το συνδικαλιστικό κίνημα των τραπεζών να πάρει θέση υπέρ του λαού και της εργατικής τάξης και να καταγγείλει τις διαθέσεις των αρπακτικών τραπεζιτών.

Καλούμε τους εργαζόμενους στις τράπεζες να συμμετέχουν στην πανελλαδική κινητοποίηση ενάντια στους πλειστηριασμούς λαϊκής κατοικίας, στις 4 Νοέμβρη, στα Προπύλαια στις 12:30 και στη συνέλευση αγώνα στις 15:00 στο ΤΕΕ (Σύνταγμα, Νίκης 5).

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2017

http://pantrapezikosxhma.blogspot.gr/

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για τη νέα πιστωτική πολιτική

Νοέμβριος 2, 2017 at 11:13 μμ (Αττικής)

«Για να κρύψουν την έλλειψη πραγματικών σκέψεων, κάποιοι έχουν εφεύρει μια εντυπωσιακή μηχανή που κατασκευάζει μεγάλες σύνθετες λέξεις, περίπλοκες κοινοτοπίες, ατέλειωτες προτάσεις, νέες και ανήκουστες εκφράσεις, που όλα αυτά μαζί δημιουργούν μια κατά το δυνατόν δύσκολη γλώσσα, που δίνει την εντύπωση της ευρυμάθειας. Όμως, με όλα αυτά, στην ουσία δεν λένε τίποτα: όποιος τους ακούει δεν γίνεται αποδέκτης σκέψεων, δεν νιώθει τη γνώση του να αυξάνει, αλλά αισθάνεται την ανάγκη να αναστενάξει: “Ακούω τον μύλο να γυρίζει, αλεύρι όμως δεν βλέπω” – ή βλέπει επιτέλους καθαρά πόσο λειψοί, πόσο χαμερπείς, πόσο άχρωμοι είναι αυτοί που κρύβονται πίσω απ’ αυτή τη βαρύγδουπη απεραντολογία» (Αρθουρ Σοπενάουερ)

Μαζεμένα έπεσαν τα ύπουλα μισόλογα και οι φτηνιάρικες σπέκουλες στην ανακοίνωση Νο 20 του προεδρείου του ΣΥΤΑ. Το να απαντηθούν όλα αυτά αναλυτικά ένα προς ένα μοιάζει αρκετά δελεαστικό, ωστόσο φρονούμε ότι είναι προτιμότερο αυτό να γίνει δια ζώσης σε μια ανοικτή δημόσια διαδικασία (όπως π.χ. μια ανακοινωμένη απογευματινή συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου μετά τη λήξη του ωραρίου εργασίας) ώστε να μπορούν να προσέλθουν για πλήρη ενημέρωση και όσοι συνάδελφοι ενδιαφέρονται.

Η μεγάλη πλειοψηφία όμως των εργαζομένων πιθανότατα δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για αυτού του είδους τις αντιπαραθέσεις. Αυτό που κυρίως την απασχολεί είναι ο καθημερινός αγώνας μέσα σε ένα εργασιακό και κοινωνικό περιβάλλον που δυσχεραίνει μέρα με τη μέρα. Και επειδή συνήθως η πραγματικότητα είναι αμείλικτη και δε σηκώνει πολλά φτιασιδώματα, εμείς απλώς παραθέτουμε κάποια αυτούσια αποσπάσματα από τη νέα και την παλιά πιστωτική πολιτική της τράπεζας για να βγάλει ο καθένας τα δικά του συμπεράσματα.

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 128 /27-10-2010 ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 69/ 16-10-2017
ΟΡΙΣΜΟΣ ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΗ
Ως δανειολήπτης ορίζεται το φυσικό πρόσωπο
• Με την ιδιότητα του υπαλλήλου της Τράπεζας,
• Με την ιδιότητα του συνταξιούχου της Τράπεζας
ΟΡΙΣΜΟΣ ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΗ
Ως δανειολήπτης ορίζεται το φυσικό πρόσωπο με την ιδιότητα του εν ενεργεία υπαλλήλου της Τράπεζας.
Οι συνταξιούχοι της Τράπεζας δεν δικαιούνται των ατομικών δανείων και δανείων συνεταιρισμού ΣΣΕ ΟΤΟΕ και ΕΣΣΕ.

Σημείωση: Αναφέρονταν ρητά οι εξαιρέσεις. Για όλα τα υπόλοιπα προϊόντα (π.χ. κάρτες) δικαιούνταν τους ίδιους όρους με τους εν ενεργεία υπαλλήλους

Οι αποχωρήσαντες υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι της Τράπεζας δεν δικαιούνται των δανείων που χορηγούνται σύμφωνα με τις εκάστοτε Συλλογικές και Επιχειρησιακές Συμβάσεις Εργασίας καθώς και των προνομιακών όρων στα πελατειακά προϊόντα.
Σχετικά με τα δάνεια ΣΣΕ ΟΤΟΕ και ΕΣΣΕ διευκρινίζεται ότι οι συνταξιούχοι της Τράπεζας μπορούν να παραμένουν δανειολήπτες των στεγαστικών δανείων της ΣΣΕ ΟΤΟΕ μέχρι την ολοσχερή αποπληρωμή τους με τους ίδιους όρους και προϋποθέσεις . Διευκρινίζεται ότι οι συνταξιούχοι της τράπεζας θα παραμένουν δανειολήπτες των στεγαστικών δανείων της ΣΣΕ ΟΤΟΕ, των δανείων συγκέντρωσης οφειλών «ATTICA ΛΥΣΗ Υπαλλήλων Attica Bank» και του καταναλωτικού δανείου (κωδικός προϊόντος 1545) μέχρι την ολοσχερή αποπληρωμή τους, με τους ίδιους όρους και προϋποθέσεις.

Σημείωση: Εδώ αντίθετα αναφέρονται ρητά τα προϊόντα στα οποία δικαιούνται ίδιους όρους ενώ για όλα τα υπόλοιπα προϊόντα:

Σε περίπτωση αποχώρησης υπαλλήλου που έχει λάβει προϊόν (δάνειο, πιστωτική κάρτα κλπ.) με όρους που δίδονται μόνο σε υπαλλήλους, τότε αυτό πρέπει να εξοφληθεί ολοσχερώς ή δύναται να μετατραπεί σε προϊόν πελατειακό

Επιτόκια
Αφορά τα επιτόκια που έχουν ως βάση EURIBOR ή ΕΠΙΤΟΚΙΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ και επιπλέον περιθώριο (spread)
Για τους υπαλλήλους παρέχεται έκπτωση 40% επί της ελάχιστης τιμής του περιθωρίου των επιτοκίων της τράπεζας, όπως αυτά κάθε φορά ισχύουν με:
• ανώτατο περιθώριο 2,5% όταν πρόκειται για απόκτηση πρώτης κατοικίας
• κατώτατο περιθώριο 2,5% όταν πρόκειται για λοιπά προϊόντα στεγαστικής πίστης
• κατώτατο περιθώριο 3,00% όταν πρόκειται για προϊόντα καταναλωτικής πίστης
Πελατειακά Προϊόντα
Στεγαστικά Δάνεια
Παρέχεται έκπτωση 0,25 ποσοστιαίων μονάδων επί της ελάχιστης τιμής του εύρους του περιθωρίου των επιτοκίων της τράπεζας (σήμερα 4,00%), όπως αυτά κάθε φορά ισχύουν ήτοι :
Για Στεγαστικά Δάνεια κυμαινόμενου επιτοκίου με βάση το EURIBOR ελάχιστο περιθώριο spread 3,75% πλέον εισφοράς του Ν.128/75 (4% – 0,25 = 3,75%).

Το να επικαλεστεί κάποιος το αναπότρεπτο μιας δυσάρεστης εξέλιξης είναι κάτι που (ίσως) μπορεί να συζητηθεί. Το να παριστάνει όμως ανερυθρίαστα ότι δε συμβαίνει τίποτα κι ότι σχεδόν κανείς δεν θίγεται, είναι κάτι τελείως διαφορετικό το οποίο προϋποθέτει είτε μεγάλη άγνοια είτε μεγάλο θράσος.

Δεν περνά απαρατήρητο ότι εδώ δεν υπήρξαν ούτε διαβουλεύσεις, ούτε επιτροπές, ούτε οικονομοτεχνικές κι αναλογιστικές μελέτες. Η μασκαράτα του «κοινωνικού εταιρισμού» είναι χρήσιμη μόνο όταν πρόκειται να παραχωρηθούν τα δικά μας κεκτημένα, οπότε και είναι βολική μια επίφαση συναίνεσης. Όταν αυτή δεν απαιτείται, το διευθυντικό δικαίωμα φτάνει και περισσεύει και γίνεται απόλυτο.

Η εργοδοσία κάνει τα αναμενόμενα, το να βγάζει από τη μύγα ξύγκι είναι ένα από αυτά. Το θέμα, και πάλι, είναι τι κάνουμε εμείς…

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΤΑΞΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ

Οκτώβριος 27, 2017 at 3:20 πμ (Αττικής)

ΑΣΦΑΛΙΣΤΗΡΙΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΣΤΕΛΕΧΗ (ΟΠΩΣ «ΣΥΣΣΙΤΙΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ»)

Η νιοστή επανάληψη του σίριαλ με τα ασφαλιστήρια δεν προσέφερε και πολλά περισσότερα από όσα ήδη γνωρίζουμε. Τα ίδια ερωτήματα έχουν τεθεί ξανά και ξανά και οι όποιες απαντήσεις (δεν) δόθηκαν. Τα επαναλαμβανόμενα καλέσματα για παραίτηση σε κάποιους που έχουν αποδείξει διαχρονικά ότι δε φημίζονται και ιδιαίτερα για την ευθιξία τους, ενώ έχουν αναγάγει σε επιστήμη το να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους όταν μπαίνουν ζητήματα ηθικής και πολιτικής τάξης, είναι σαφές ότι δεν πρόκειται να έχουν κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Η συνέχιση της αντιπαράθεσης με αυτούς τους όρους, από ένα σημείο και μετά, στην ουσία εξυπηρετεί αυτούς που δε θέλουν να δώσουν απάντηση ούτε σε αυτό το θέμα, ούτε και σε κανένα άλλο. Επιπλέον, μετατρέπεται σε διένεξη επί προσωπικού, που ελάχιστα αφορά πλέον όλους εμάς, ένα ζήτημα που είναι σοβαρό: η ίδια η ύπαρξη αυτών των ασφαλιστηρίων που σημαίνει δημιουργία εργαζομένων πολλών ταχυτήτων και περαιτέρω άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ λίγων μεγαλοστελεχών και της μεγάλης πλειοψηφία των εργαζομένων.

Άλλωστε μια ανάλυση που αγνοεί τις κοινωνικές διεργασίες κι εστιάζει αποκλειστικά σε πρόσωπα είναι, κατά την άποψή μας, απλοϊκή και μονοδιάστατη. Όπως η άνοδος του συνδικαλιστικού κινήματος δεν μπορεί να προέλθει από την εμπνευσμένη καθοδήγηση ενός πεφωτισμένου ηγέτη, έτσι και η κάμψη του δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά και μόνο στην ακαταλληλότητα ενός εκπροσώπου, ακόμα κι αν αυτός είναι διεφθαρμένος μέχρι το μεδούλι.

Εξίσου παραπλανητική θεωρούμε τη διάκριση μεταξύ των διοικητικών σχημάτων που έχουν περάσει από την Τράπεζα, είτε εστιάζοντας σε πεπραγμένα της προηγούμενης Διοίκησης κι εξαγνίζοντας τη νέα (που υποτίθεται ότι αποσκοπεί στην «εξυγίανση» της Τράπεζας) είτε, αντίστροφα, ωραιοποιώντας την προηγούμενη Διοίκηση ως «φιλεργατική» και αποδίδοντας τη διαρκή μείωση των απολαβών μας και επιδείνωση των εργασιακών συνθηκών μας σε κάποιου είδους «εμμονές» των τωρινών διοικούντων. Η εργοδοσία είναι μία, συνεχόμενη, ενιαία και αδιαίρετη. Σκοπός της θα είναι πάντοτε η αποκόμιση της μέγιστης δυνατής υπεραξίας από τους εργαζόμενους μέσω της υποτίμησης της εργατικής μας δύναμης. Να δουλεύουμε όλο και περισσότερο για να πληρωνόμαστε όλο και λιγότερο, να είμαστε εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα απέναντι σε μια εργοδοσία χωρίς υποχρεώσεις. Το πόσο το πετυχαίνει εξαρτάται από το ευρύτερο πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί και τους συσχετισμούς ισχύος όπως διαμορφώνονται κάθε δεδομένη στιγμή. Όταν το βασικό εργαλείο που έχουμε για να προασπίσουμε τα δικαιώματά μας , δηλαδή το σωματείο μας, όχι μόνο δε λειτουργεί σε αυτή την κατεύθυνση, βάζοντας φραγμούς στις αντεργατικές πρακτικές της Διοίκησης, αλλά αντίθετα τη συνδράμει στην εφαρμογή τους φροντίζοντας επιμελώς να αποτρέψει την οποιαδήποτε αντίδραση, τότε σίγουρα οι συσχετισμοί μεταβάλλονται αρνητικά για εμάς.

ΝΕΑ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ: ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΤΟΥΣ

Εντωμεταξύ, η εργοδοσία μας αλωνίζει. Κι ενώ τα αποτελέσματα των μεθοδεύσεων που αφορούν το ΛΑΚ ΙΙ και τον Κανονισμό Προσωπικού αναμένονται, μία πρόγευση του τι πρόκειται να ακολουθήσει αποτελεί η εφαρμογή της νέας πιστωτικής πολιτικής υπαλλήλων.

Ένας μεγάλος αριθμός συναδέλφων καλείται εντός μερικών ημερών να αποπληρώσει άμεσα ποσά διόλου ευκαταφρόνητα (εκατοντάδων η και χιλιάδων ευρώ) τα οποία λογίζονται πλέον ως υπέρβαση των νέων, μονομερώς μειωμένων πιστωτικών ορίων λαμβάνοντας και την ανάλογη (4%) επιτοκιακή επιβάρυνση. Ακόμα και όσοι ήταν απολύτως συνεπείς μέχρι σήμερα στην εξυπηρέτηση της οφειλής τους κινδυνεύουν εν μια νυκτί να χαρακτηριστούν κακοπληρωτές. Κι επειδή ως γνωστό «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος» λογικά θα ακολουθήσουν οι αναμενόμενες «διευκολύνσεις». Νέα δάνεια για να εξυπηρετηθούν τα παλιότερα, ρυθμίσεις επί ρυθμίσεων, μπαλόνια κ.ο.κ.

Ακόμα πιο ποταπή είναι η αντιμετώπιση των συνταξιούχων συναδέλφων μας, που εφεξής θεωρούνται ξένο σώμα και παύουν να έχουν οποιαδήποτε από τα προβλεπόμενα από τις συλλογικές συμβάσεις ευεργετήματα. Άνθρωποι που έφαγαν τη ζωή τους μέσα στην Τράπεζα προσφέροντας επί δεκαετίες τις υπηρεσίες τους ανταμείβονται με τον τριπλασιασμό σχεδόν (από 6% σε 16,65%) του επιτοκίου των πιστωτικών καρτών τους κι επιπλέον με την υποχρέωση καταβολής εισφοράς € 32 ετησίως.

Το ζήτημα έχει δύο βασικά σκέλη. Όσον αφορά το νομικό σκέλος, ο εργαζόμενος της Τράπεζας, σε ό,τι αφορά τα προϊόντα Πίστης Ιδιωτών, είναι πελάτης και έχει τα ανάλογα δικαιώματα και υποχρεώσεις, όπως αντίστοιχα δικαιώματα και υποχρεώσεις έχει και η Τράπεζα απέναντί του, σύμφωνα με τη μεταξύ τους σύμβαση χορήγησης. Σύμφωνα λοιπόν με τη σύμβαση η Τράπεζα έχει το δικαίωμα να μεταβάλλει το πιστωτικό όριο αν συντρέχει σπουδαίος λόγος (π.χ κάποια μεταβολή στην πιστοληπτική ικανότητα του κατόχου της κάρτας ή τη φερεγγυότητα του), συνεκτιμώντας τη συνέπεια της τήρησης των όρων της σύμβασης από τον κάτοχο της κάρτας. Τόσο η μονομερής μείωση των ορίων σε καθόλα ενήμερους συναδέλφους, όσο και (ιδίως) η αλλαγή επιτοκίου στις κάρτες των συνταξιούχων, αποτελούν μεταβολές βασικών όρων των συμβάσεων και ως μονομερείς αποφάσεις ενέχουν αυθαιρεσία και καταχρηστικότητα και μπορούν να προσβληθούν. Μιλώντας δε για πιστωτικές κάρτες, δεν μπορεί κανείς να μην επισημάνει την κραυγαλέα αντίθεση με το τι συμβαίνει με τις χρυσές πιστωτικές κάρτες των στελεχών όπου οι οφειλές, ανεξάρτητα από το ύψος τους και τις καθυστερήσεις στην εξυπηρέτησή τους, δεν μπορούν να διεκδικηθούν καθώς η σύμβασή τους δεν μπορεί να καταγγελθεί.

Όσον αφορά το ηθικό αλλά και πολιτικό σκέλος, δε δεχόμαστε να πληρώνουν τα συνήθη «υποζύγια», οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι, τα σπασμένα των στρατηγικών κακοπληρωτών μεγαλοοφειλετών.

Για εμάς τα ατομικά, συλλογικά, κλαδικά και ταξικά μας συμφέροντα είναι κοινά με αυτά και των συναδέλφων μας συνταξιούχων και της εργαζόμενης κοινωνίας γενικότερα. Για άλλους ταυτίζονται με αυτά των τραπεζιτών.

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

Ας μην τα βλέπουμε όμως όλα μαύρα. Οι διοικήσεις της Τράπεζας και του Συλλόγου μπορεί να κάνουν ζοφερή την καθημερινότητά μας, αλλά τα υλικά αγαθά δεν είναι το παν σε αυτή τη ζωή. Αφού μέχρι τις 12 Νοέμβρη αποπληρώσουμε τις κάρτες μας, στη συνέχεια στις 18-19 Νοέμβρη μπορούμε πλέον απερίσπαστοι να βιώσουμε «στιγμές πνευματικής διαύγειας και ψυχικής ανάτασης» στις «φωλιές θαλπωρής και εγκράτειας» των Μετεώρων. Ίσως η λύση τελικά να είναι ο αναχωρητισμός. Βοήθειά μας….

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ενάντια στους εργαζόμενους πίσω από κλειστές πόρτες

Σεπτεμβρίου 24, 2017 at 11:49 μμ (Αττικής)

«Εκεί που έφεραν την έρημο λένε ότι έφεραν ειρήνη»- Τάκιτος

Την περασμένη Δευτέρα 18/9 συγκλήθηκε η τακτική μηνιαία συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου του ΣΥΤΑ. Το βασικό θέμα της ατζέντας ήταν ο ορισμός εκπροσώπων του Συλλόγου –κατόπιν σχετικής πρόσκλησης της Διοίκησης- για τη σύσταση δύο επιτροπών που θα επεξεργαστούν:

Α) Την τροποποίηση (ή ίσως και κατάργηση) του ΛΑΚ ΙΙ (εφάπαξ)

Β) Τη σύνταξη νέου κανονισμού εργασίας

Όπως ήταν αναμενόμενο, το προεδρείο του ΣΥΤΑ επέλεξε για την εκπροσώπηση τον εαυτό του. Το πρόβλημα ωστόσο, δεν έχει να κάνει με το ποιοί θα μας εκπροσωπήσουν στις επιτροπές αυτές για λογαριασμό μας, αλλά για το τι ακριβώς πρόκειται να διαπραγματευτούν. Επειδή όταν πας να διαπραγματευτείς από μηδενική βάση κάτι που έχεις, η μόνη δυνατή κατάληξη είναι να το χάσεις, συνολικά ή εν μέρει. Εκτός αν πιστέψουμε ότι μέλημα της εργοδοσίας είναι η θέσπιση ενός πιο φιλεργατικού κανονισμού ή η αύξηση των παροχών μας. Ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν είμαστε τόσο αφελείς.

Ειδικότερα για το κάθε ζήτημα πρέπει να σημειωθούν:

Για το ΛΑΚ ΙΙ

Το μέλλον του Λογαριασμού υποθηκεύτηκε από τότε που –με την ανοχή της ηγεσίας του ΣΥΤΑ- επικράτησαν οι ατομικές συμβάσεις έναντι των συλλογικών στις νέες προσλήψεις, καθώς και από την εξάπλωση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων που είχαν ως αποτέλεσμα η πλειοψηφία των συναδέλφων να μένουν εκτός του Λογαριασμού κι αυτός πλέον να αφορά μια κλειστή ομάδα εργαζομένων. Την κατάσταση επιδείνωσαν ακόμα περισσότερο οι διαδοχικές εθελούσιες –εδώ όχι απλά με την ανοχή αλλά με τη συνέργεια της ηγεσίας του ΣΥΤΑ–, με αποκορύφωμα την τελευταία κατά την οποία αποχώρησε το 1/5 περίπου των ασφαλισμένων. Αν συμπεριλάβουμε ακόμα τη μείωση των μισθών που επέφερε και αντίστοιχη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, καθώς και τη μείωση των αποθεματικών από τη συμμετοχή στις ΑΜΚ, τα ελλείμματα που εμφανίζουν οι αναλογιστικές μελέτες μοιάζουν με αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Βάσει του κανονισμού του, το ΛΑΚ είναι λογαριασμός εγγυημένων παροχών και τα εκάστοτε τυχόν ελλείμματα είναι υποχρεωμένη να καλύπτει η Τράπεζα. Βασικό μέλημα της ηγεσίας του ΣΥΤΑ , ωστόσο, είναι να μην πληρώσει τίποτα η Τράπεζα και να απαλλαγεί από κάθε συμβατική υποχρέωσή της. Όμως η φύση του Λογαριασμού είναι τέτοια ώστε η μόνη εναλλακτική είναι να πληρώσουν οι εργαζόμενοι, είτε μέσω του πετσοκόμματος του εφάπαξ, είτε με τη μετατροπή του Λογαριασμού σε καθαρά ανταποδοτικό στη λογική του επαγγελματικού ταμείου, που πρακτικά θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα. Αυτή τη λύση φαίνεται να προκρίνει η ηγεσία του Συλλόγου. Προσπερνώντας ακόμα και τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων που ενέκριναν τη δική τους πρόταση για συνολική επίλυση του ΛΑΚ που θα περιλάμβανε και την εκκρεμότητα του ΛΑΚ Ι (συνταξιοδοτικού), διευκολύνουν την εργοδοσία στο να ξηλώσει ό,τι έχει απομείνει από τα κεκτημένα μας με τη μέθοδο της σαλαμοποίησης

Από εκεί και πέρα στο επικοινωνιακό σκέλος της υπόθεσης (βλ. ανακοίνωση ΣΥΤΑ Νο 13/21-09-2017) δεν μπορεί κανείς να μην παρατηρήσει την εξόφθαλμη αντίφαση. Από τη μια «αγανακτούν» με τη διοίκηση της ΕΤΕ που επιβουλεύεται το λογαριασμό επικούρησης των εργαζομένων της, ενώ ταυτόχρονα ετοιμάζονται να ξεπουλήσουν το εφάπαξ μας βάσει της ίδιας ακριβώς εργοδοτικής επιχειρηματολογίας περί ελλειμμάτων. Εμφανίζονται ως αλληλέγγυοι σε προωθημένες μορφές αγώνα των συναδέλφων της ΕΤΕ (κατάληψη κεντρικού καταστήματος), ενώ στο εσωτερικό διαχρονικά απορρίπτουν μετά βδελυγμίας ως «ακραίες» πολύ πιο απλές πρακτικές, όπως τη μαζική παρουσία εργαζομένων έξω από κεντρικά κτίρια της Τράπεζας σε απεργίες (της ΓΣΕΕ και όχι του Συλλόγου στον οποίο έχουν την πλειοψηφία), προκειμένου να μη διαταραχτεί η λειτουργία της (κάτι που είναι το ζητούμενο σε μια απεργία και το οποίο αποδέχονται μόνο όταν αφορά τις κινητοποιήσεις σε άλλες τράπεζες). Κατανοούμε ότι βρήκαν την ευκαιρία για ένα «αγωνιστικό» ξέπλυμα πλην όμως ο εργοδοτικός συνδικαλισμός δεν ξεπλένεται τόσο εύκολα. Μπορεί να παριστάνουν τους λέοντες αλλά όλοι ξέρουμε ότι είναι απλά χαμαιλέοντες.

Για τον κανονισμό εργασίας

Στον ένα χρόνο περίπου που ασκεί τα καθήκοντά της η νέα Διοίκηση, έχει γίνει απολύτως σαφές ότι αποσκοπεί στην ιδιωτικοποίηση της Τράπεζας. Μια σειρά από επιθετικές ενέργειες –η μαζική εθελούσια, οι σαρωτικές μειώσεις μισθών, το ντε φάκτο σπάσιμο της Τράπεζας σε καλή και κακή, η συρρίκνωση του δικτύου, η διευθέτηση των δικαστικών και όχι μόνο εκκρεμοτήτων με το χειρότερο τρόπο για τους εργαζόμενους– συντελούν στο να καταστεί η Τράπεζα ελκυστική για τον όποιο υποψήφιο επενδυτή –«σωτήρα». Ο στόχος αυτός προϋποθέτει το ξήλωμα κάθε δικαιώματός μας που θα μπορούσε να του σταθεί εμπόδιο.

Ένα από τα τελευταία αναχώματα στην πορεία αυτή είναι ο Κανονισμός Προσωπικού, όπως φάνηκε και στην περίπτωση των επαπειλούμενων απολύσεων του περασμένου Μάρτη στην αποτροπή των οποίων συνέβαλλε και το προστατευτικό πλαίσιο που αυτός παρέχει. Η εργοδοσία μπορεί προσωρινά να έκανε πίσω, γνωρίζαμε όμως ότι θα επανέλθει. Ξαφνικά η ηγεσία του ΣΥΤΑ, μετά την προτροπή της Διοίκησης, ανακάλυψε την ανάγκη «εκσυγχρονισμού» κι «επικαιροποίησης» του Κανονισμού σε μια εποχή που ξέρουμε ότι οι κατακτήσεις προηγούμενων χρόνων βάλλονται συστηματικά. Ο όποιος νέος Κανονισμός είναι δεδομένο ότι θα περιορίζει τα δικαιώματα των εργαζομένων, καθιστώντας ανεξέλεγκτο το διευθυντικό δικαίωμα και δίνοντας τη δυνατότητα στην εργοδοσία να προβαίνει σε διαδικασίες fast track, παρακάμπτοντας τα θεσμοθετημένα συμβούλια κι επιτροπές. Με το ισχύον πλαίσιο είναι αναγκασμένη να κινείται στα όρια του Κανονισμού, παρακάμπτοντας π.χ. την προβλεπόμενη διαδικασία προσλήψεων μέσω διαγωνισμού μέσα από το παραθυράκι για «εξαιρετικές περιπτώσεις ιδιαζουσών αναγκών» ή προχωρώντας σε κατ’ ουσία μετακινήσεις με τη μορφή των ανανεωνόμενων δεκαπενθήμερων αποσπάσεων.  Τώρα θέλει να έχει λυμένα τα χέρια ώστε να προχωρά μονομερώς είτε σε απολύσεις είτε σε επιδείνωση των εργασιακών συνθηκών τέτοια που να εξωθεί τους εκάστοτε ανεπιθύμητους σε αποχώρηση (απαλλάσσοντάς την κι από κάθε υποχρέωση καταβολής αποζημίωσης). Σκοπός του νέου κανονισμού εργασίας είναι η αποδυνάμωση του ρόλου των εργαζομένων, με μείωση ή και απαλοιφή του όποιου λόγου έχουν σε ζητήματα προσλήψεων, απολύσεων, πειθαρχικών ποινών, προαγωγών, μετακινήσεων, τοποθετήσεων κ.α.

Άλλωστε παραδείγματα ανάλογων «μεταρρυθμίσεων» έχουμε άφθονα. Στο Δημόσιο Τομέα η «φιλεργατική» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το έχει κάνει ήδη πράξη. Ακόμα περισσότερες ομοιότητες βρίσκουμε στην περίπτωση του ΟΤΕ –που ιδιωτικοποιήθηκε πριν την εποχή της κρίσης– όπου το γερμανικό μονοπώλιο σε συνεργασία με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία φρόντισε με μια μαζική εθελούσια να ξεφορτωθεί το παλιό προσωπικό και τα δικαιώματά του, για να επιβάλλει τις νέες και άθλιες εργασιακές σχέσεις. Στην περίπτωση αυτή, επιστρατεύτηκε και η αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου, από την τότε κυβέρνηση , με το οποίο προβλέπεται ότι όλες οι συμβάσεις που υποκρύπτουν μονιμότητα μετατρέπονται σε συμβάσεις αορίστου χρόνου. H περίπτωση αυτή έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ακουμπά και τη δική μας Τράπεζα, όπου πολλοί συνάδελφοι έχουν συμβάσεις «ορισμένου χρόνου μέχρι συνταξιοδότησης». Μπορεί οι μνημονιακοί νόμοι να είναι όλοι εναντίον του εργαζομένου, το θέμα όμως αν υπερισχύει ο μνημονιακός νόμος ή η αρχική διμερής σύμβαση μεταξύ επιχείρησης και εργαζομένου, δεν έχει κριθεί στα δικαστήρια. Αυτά τα νομικά κωλύματα θέλει να υπερβεί η εργοδοσία με την αλλαγή του κανονιστικού πλαισίου. Έχοντας άλλωστε και τη συνδρομή κυβέρνησης και «θεσμών» που με τον επικείμενο αντισυνδικαλιστικό νόμο θα περιορίζει ασφυκτικά το δικαίωμα στην απεργία, μπορούμε να καταλάβουμε ότι το εργασιακό μέλλον που μας προοιωνίζεται είναι ζοφερό.

Το ζήτημα είναι εξαιρετικά σοβαρό καθώς αφενός δεν αφορά πλέον ένα μέρος αλλά το σύνολο των εργαζομένων (υφιστάμενων αλλά και μελλοντικών) και αφετέρου δε θα έχει περιορισμένη διάρκεια (όπως μια δυσμενής σύμβαση στη λήξη της οποίας μπορούμε να διεκδικήσουμε κάτι από όσα έχουμε χάσει), αλλά θα επηρεάσει το υπόλοιπο του εργασιακού μας βίου.

Το ζητούμενο για εμάς είναι η προάσπιση του κανονισμού και των δικαιωμάτων που απορρέουν από αυτόν και η διεύρυνσή τους. Όχι η άνευ όρων παράδοσή τους.

Συνένοχοι συνωμότες

Σοβαρό θέμα, επίσης, δημιουργείται με αυτή καθεαυτή τη δομή και τη λειτουργία των συλλογικών οργάνων. Αυτοί που με κάθε ευκαιρία ομνύουν στους θεσμούς στα λόγια ταυτόχρονα απαξιώνουν στην πράξη ένα βασικό θεσμικό όργανο του Συλλόγου (το διοικητικό συμβούλιο), μεταφέροντας τις αρμοδιότητές του σε κλειστές και αδιαφανείς επιτροπές, συστήνοντας έτσι εξωθεσμικά παράκεντρα εξουσίας. Δεν πρόκειται απλώς για ένα ζήτημα τάξης. Είναι ζήτημα ουσίας. Νωπή είναι η εμπειρία της επιτροπής που είχαν συστήσει πέρυσι για τη σύναψη επιχειρησιακής σύμβασης, η οποία επί πολλούς μήνες λειτουργούσε εν κρυπτώ, χωρίς καμία ενημέρωση για τις εργασίες της, μέχρι τον περασμένο Φλεβάρη που ανακοινώθηκε απευθείας η επίτευξη συμφωνίας με τις γνωστές σφαγιαστικές μειώσεις.

Στο εύλογο ερώτημα ποια είναι η σκοπιμότητα των επιτροπών αυτών – από τη στιγμή που με δεδομένη την πλειοψηφία της στο διοικητικό συμβούλιο, η ηγεσία του ΣΥΤΑ μπορεί πρακτικά να επιβάλλει τις όποιες προτάσεις της- η απάντηση είναι απλή. Καθώς δεν αντέχουν ούτε τον έλεγχο ούτε την κριτική, προτιμούν τη σύγχυση και τη συσκότιση ώστε να μην εκτίθενται όταν οι αποφάσεις τους έρχονται σε κραυγαλέα αντίθεση με αυτά που διακηρύσσουν δημόσια. Δεν είναι τυχαίο ότι ούτε καν σε 8μελείς και 12μελείς επιτροπές δε «χωράει» έστω ένας εκπρόσωπος άλλης παράταξης πέραν της δικής τους (θυμίζουμε ότι στο ΔΣ δεν είναι μόνοι τους). Αρχές όπως η διαφάνεια και η λογοδοσία πετάγονται στον κάλαθο των αχρήστων.

Υ.Γ. Είναι γνωστό ότι από τον πρόεδρο του ΣΥΤΑ δε λείπει το θράσος. Ο ίδιος που σε άλλες περιπτώσεις μας παρακινεί να εργαζόμαστε «οικειοθελώς και πέραν του ωραρίου» για το καλό της Τράπεζας, τώρα ξαφνικά ανακαλύπτει κι εξανίσταται για τη μη καταβολή υπερωριών. Όταν κάτι λες ότι το δικαιούσαι αλλά δεν ασκείς αυτό το δικαίωμά σου στην πράξη, τότε απλώς κοροϊδεύεις τον κόσμο. Για μια ακόμη φορά.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Η Θεά Άρτεμις

Αύγουστος 11, 2017 at 1:54 πμ (Αττικής)

Όπως γνωρίζετε ήδη από τις ανακοινώσεις στον τύπο, «έκλεισε» η συμφωνία της πώλησης των κόκκινων δανείων της Τράπεζας. Μετά λοιπόν από μαραθώνιες διαπραγματεύσεις και μεγάλο αγώνα, καταφέραμε να ξεφορτωθούμε τα κόκκινα δάνεια, αφού πουλήσαμε χαρτοφυλάκιο ύψους 806 εκατομμυρίων λαμβάνοντας το αστρονομικό για τα παγκόσμια χρονικά ποσό των 70 εκατομμυρίων. Μαζί όμως με τη νύφη, που χρόνια προσπαθούσαμε να την παντρέψουμε αλλά δεν βρισκόταν κανένας υποψήφιος εθελοντής, δώσαμε και μια μικρή προίκα όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις. Ο γαμπρός επενδυτής εξασφάλισε τη διαχείριση δανείων ύψους 1,3 δισεκατομμυρίων ευρώ, την οποία φυσικά δώσαμε πρόθυμα, αφού ο σκοπός μας εξαρχής ήταν να παντρέψουμε πάση θυσία τη νύφη.

Η διαχείριση λοιπόν των δανείων, που εμείς δεν μπορούσαμε να κάνουμε, ανατέθηκε από δω και στο εξής στην εταιρία «Θεά Άρτεμις», η οποία θα ελέγχεται κατά 80% από τον επενδυτή και 20% από την Τράπεζα, προφανώς για το ξεκάρφωμα για να μην πει κανείς ότι ο ιδιώτης επενδυτής θα κάνει ότι θέλει. Τις πολύτιμες όμως υπηρεσίες της, η «θεά Άρτεμις» δεν θα τις προσφέρει δωρεάν, αλλά έναντι ενός συμβολικού αντιτίμου το οποίο ονομάζεται «προμήθεια διαχείρισης», η οποία θα καταβάλλεται κάθε χρόνο για τα επόμενα 7 έτη. Αξίζει επίσης να σημειώσουμε ότι οι δικηγόροι έκαναν πάλι το θαύμα τους: στη συμφωνία προβλέπεται ότι ο επενδυτής προστατεύεται και σε περίπτωση αλλαγής της νομικής μορφής της Τράπεζας, ακόμα δηλαδή κι αν η Τράπεζα σπάσει σε «καλή» και «κακή».

Με λίγα λόγια ο σωτήρας επενδυτής, χρηματοδότησε την Τράπεζα με το ποσό των 70 εκατομμυρίων, λαμβάνοντας τόκο υπό τη μορφή της «προμήθειας διαχείρισης», επί του ποσού των 1,3 δισεκατομμυρίων ευρώ. Στα οικονομικά εγχειρίδια λένε ότι η απόδοση είναι ανάλογη του αναλαμβανόμενου ρίσκου. Στην περίπτωση μας δεν ισχύει αυτό. Ο νικητής τα παίρνει όλα, και ο νικητής είναι η Aldridge.

 Η συμφωνία, μεταξύ της Τράπεζάς μας και της Aldridge, παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ, ως μία συμφωνία σταθμός στα Τραπεζικά χρονικά, που δείχνει το δρόμο σε όλο το τραπεζικό σύστημα. Για μας δεν είναι έτσι. Η διαχείριση των δανείων ήταν ανέκαθεν καθαρά τραπεζικό αντικείμενο. Η εκχώρηση της διαχείρισης των δανείων σε εταιρίες διαχείρισης, σηματοδοτεί τη δημιουργία ενός «παράλληλου τραπεζικού συστήματος», το οποίο θα λειτουργεί έξω από τους «σφικτούς κανονισμούς» που διέπουν τη λειτουργία των πιστωτικών ιδρυμάτων. Από δω και πέρα οι επιχειρηματικές αποφάσεις περνάνε στα χέρια των distress fund, οπότε οι ευαισθησίες για την τύχη των ευπαθών επιχειρήσεων που πλήττονται από την κρίση και των ελληνικών νοικοκυριών μάλλον πάνε περίπατο. Οι «σωτήρες» επενδυτές θα κάνουν ότι δεν τόλμησαν να κάνουν οι τράπεζες, δηλαδή να εισπράξουν τα λεφτά από τους «στρατηγικούς κακοπληρωτές», «μπαταχτσήδες» & «λαμόγια», οι οποίοι έχουν αλλά δεν πληρώνουν. Μη μας φανεί λοιπόν περίεργο αν στο μέλλον δούμε εικόνες Ισπανίας, όπου ειδικά εκπαιδευμένοι αστυνομικοί, ΜΑΤ , ΜΕΑ, Ομάδα ΔΙΑΣ, μπουκάρουν στα σπίτια των «κακοπληρωτών» βγάζοντας τους από μέσα, έτσι ώστε να παραδοθούν στο νέο ιδιοκτήτη.

 Η άλωση του τραπεζικού συστήματος από τα distress fund, εκτός από τις αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία και την κοινωνία, θα έχει επίπτωση και στον κλάδο μας. Μετά το «θάνατο του εμποράκου» από την έλευση των πολυεθνικών αλυσίδων καταστημάτων, ήρθε η ώρα να μιλήσουμε πια για το «θάνατο του τραπεζοϋπάλληλου». Οι εξελίξεις που περιμένουν τον κλάδο μας είναι ζοφερές. Το επάγγελμα μας άλλωστε έχει στοχοποιηθεί, εδώ και καιρό, από τους «Θεσμούς», για τους οποίους θεωρούμαστε «προνομιούχοι» και «καλοπληρωμένοι». Υπάρχει σε εξέλιξη οργανωμένο σχέδιο σε όλο το τραπεζικό σύστημα, για δραστική μείωση των θέσεων εργασίας για την οποία μάλιστα έχει τεθεί «στόχος απολύσεων». Η τακτική που ακολουθείται είναι απλή: λίγο η outsourcing ανάθεση εργασιών (καθαριότητα, φύλαξη και τώρα και η διαχείριση των δανείων), λίγο το κλείσιμο καταστημάτων, λίγο οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες συναλλαγών, στο τέλος θα έρθουν να μας πούνε οι Τραπεζίτες ότι πολλοί από μας πλέον περισσεύουμε και πρέπει να τους αδειάσουμε «οικειοθελώς» τη γωνία. Χέρι- χέρι με τους τραπεζίτες και η ΟΤΟΕ που πέρυσι κατακεραύνωνε το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τα κόκκινα δάνεια, σήμερα όμως σιωπά. Για τη διαχείριση της επερχόμενης κρίσης μάλιστα ετοιμάζει ΚΕΚ εκπαίδευσης τραπεζοϋπαλλήλων, με την ευγενική χορηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία χρηματοδοτεί τη μετεκπαίδευση ανέργων. Άνεργοι & μετανάστες, οι πιο κερδοφόρες μπίζνες της μνημονιακής Ελλάδας.

 Επειδή λοιπόν ζούμε σε ένα αρνητικό περιβάλλον, για τον κλάδο των τραπεζοϋπαλλήλων, εμείς δεν εφησυχάζουμε μετά τη συμφωνία της πώλησης των δανείων. Δεν τρέφουμε αυταπάτες για τις «καλές προθέσεις» της τωρινής διοίκησης, η οποία μπορεί να υπέπεσε σε μερικά αμαρτήματα (απολύσεις, μειώσεις μισθών, αθρόες υποβαθμίσεις) όπως οι πρωτόπλαστοι Αδάμ και Εύα που παρασύρθηκαν από το πονηρό φίδι, αλλά εμείς είμαστε έτοιμοι να τους συγχωρέσουμε, όπως ο στοργικός πατέρας τον άσωτο υιό.

 Πρέπει εδώ και τώρα να δοθούν από τη Διοίκηση εγγυήσεις, για τις θέσεις εργασίας των εργαζομένων, ιδιαίτερα αυτών που εργάζονται στο κτίριο της οδού Μαυρομιχάλη, είτε πρόκειται για «οργανικούς» είτε για «ενοικιαζόμενους».

Στην κατεύθυνση αυτή ζητάμε την άμεση σύγκλιση του Δ.Σ. του ΣΥΤΑ , στο οποίο πρέπει να συζητηθούν τα νέα δεδομένα που προκύπτουν μετά τη συμφωνία της Τράπεζας μας με την Aldridge και πως αυτή επηρεάζει τους εργαζομένους.

Επίσης, ζητάμε τη συνάντηση με το management της Τράπεζας, για να διασαφηνιστεί ο ρόλος των εργαζομένων, ιδιαίτερα δε των «Εμπλοκάριων», αφού μεγάλο μέρος από το χαρτοφυλάκιο που μέχρι σήμερα διαχειρίζονταν έχει εκχωρηθεί στη «Θεά Άρτεμις» (903).

 Κανένας εργαζόμενος δεν περισσεύει. Δεν θα γίνουν οι εργαζόμενοι οι παράπλευρες απώλειες των επιχειρηματικών συμφωνιών.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Τραπεζίτες και ΟΤΟΕ στην ίδια γραμμή νέας μείωσης θέσεων εργασίας

Ιουλίου 31, 2017 at 11:09 μμ (Τράπεζες)

 Είναι γεγονός ότι την κατάσταση την οποία βιώνουμε σαν εργαζόμενοι στις τράπεζες δεν μπορούμε να τη δούμε παρά μόνο σαν ένα κομμάτι του παζλ της δραματικής  κατάστασης που  έχουν περιέλθει όλοι οι εργαζόμενοι τα τελευταία μνημονιακά χρόνια.

Οι τράπεζες όντας  βασικός πυλώνας του καπιταλιστικού συστήματος  προσαρμόζονται με αντιδραστικό για τους εργαζόμενους και την κοινωνία τρόπο στις επιλογές και το μονόδρομο που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ σε συμπόρευση με θεσμούς  ΕΕ-ΔΝΤ έχουν επιβάλλει.

Τα πλάνα αναδιάρθρωσης και ο έλεγχoς της πορείας υλοποίησής τους  από τους θεσμούς  στοχεύουν στη μείωση του λειτουργικού κόστους (μειώσεις θέσεων εργασίας και καταστημάτων, ψηφιοποίηση εργασιών) και στη μείωση των κόκκινων δανείων. Η αναγκαία είσοδος των νέων τεχνολογιών χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για την επιθυμία των τραπεζιτών να μειώσουν το εργατικό και μισθολογικό κόστος, μειώνοντας δραστικά τους εργαζόμενους, αντικαθιστώντας το προσωπικό με ελαστικά εργαζόμενους (ενοικιαζόμενους, συμβασιούχους κλπ) και αυξάνοντας ραγδαία την εκχώρηση εργασιών.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, οι εργαζόμενοι πρέπει να πάρουμε θέση και ή θα συνταχθούμε με την αναγκαία για το κεφάλαιο διάσωση των κερδών των τραπεζών που προϋποθέτει μνημόνια ισοπέδωσης εργασιακών και εργατικών δικαιωμάτων ή θα συνταχθούμε μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους, αντιστεκόμενοι στην αντεργατική λαίλαπα που ετοιμάζεται και στις τράπεζες, διεκδικώντας τον πλούτο που παράγουμε.

Με αυτή τη λογική θα πρέπει να βρούμε τρόπους να απαντήσουμε και στο θέμα της μείωσης των θέσεων εργασίας με απολύσεις  που όπως φαίνεται πλέον θα είναι από τα κυρίαρχα  το επόμενο διάστημα. Ήδη μετράμε απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας μέσω εθελουσιών προγραμμάτων, απολυμένους συναδέλφους στις συνεταιριστικές τράπεζες (Αχαϊκή, Ρόδου κλπ), απολυμένους ενοικιαζόμενους (Εθνική), κρούση για απολύσεις στην Αττική,  συναδέλφους που μετατίθενται σε άλλη πόλη επειδή δεν αποχώρησαν στην Alpha Bank  και ο κατάλογος δεν έχει τέλος..

Η ΟΤΟΕ έχει πάρει ξεκάθαρα θέση υπέρ της ανάπτυξης και κερδοφορίας των τραπεζών. Όλο το προηγούμενο διάστημα κραυγάζει δήθεν ότι οι απολύσεις αποτελούν κόκκινη γραμμή, όμως αποδέχθηκε τις εθελούσιες με εκβιασμούς και πιέσεις, τους χιλιάδες ελαστικά εργαζόμενους στις τράπεζες, και μιλάει για τους κακούς ξένους που ελέγχουν πλέον το τραπεζικό σύστημα. Συναντιέται με τις διοικήσεις των τραπεζών και υπογράφει κλαδικές  στις οποίες εκφράζεται ως ευχή η “βούληση” για αποτροπή απολύσεων.

Έτσι, στο τελευταίο ΓΣ του Ιουλίου προχώρησε σε ακόμα αντιδραστικότερες «ρεαλιστικές» προτάσεις που φανερώνουν ότι έχει αποδεχθεί το γεγονός ότι θα υπάρξουν απολύσεις,  προσπαθεί να βρει τρόπους να «μετριάσει»  το αποτέλεσμα και το τραγικότερο  να συνηθίζουμε πλέον στην ιδέα ότι είμαστε υπό απόλυση ανά πάσα στιγμή. Πιο συγκεκριμένα, ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – Εργοδοτικοί στη λογική να έχουμε εναλλακτικές επιλογές για να μην πάμε σε μαζικές απολύσεις,  πρότειναν σαν βάση συζήτησης τη «δημιουργία φορέα εκπαίδευσης  εξειδικευμένων προγραμμάτων για να καταστεί αποτελεσματικός ο εργαζόμενος ακόμα και σε περίπτωση αλλαγής αντικειμένου λόγω ψηφιοποίησης εργασιών και  να μην μπορεί ο εργοδότης να τον απολύσει».

Στην περίπτωση δε που απολυθεί κάποιος, να υπάρχει «ένα ταμείο όπου θα συμμετέχουν με εισφορές εργοδότες και εργαζόμενοι  το οποίο θα καλύπτει με κάποιο εισόδημα τους απολυμένους, με  ιδιαίτερη μνεία σε αυτούς που θα χρειάζονται  5-6 χρόνια για να βγουν στη σύνταξη». Καλούμαστε δηλαδή να αποδεχτούμε οριστικά την επιστροφή μας στο εργασιακό καθεστώς των αρχών του 19ου αιώνα, τότε που η φροντίδα για τους ανήμπορους να εργαστούν βάρυνε τις οικογένειες και τους συναδέλφους τους. Μας ζητείται να συνδράμουμε με τις εισφορές μας για τη δημιουργία ενός ταμείου που θα υποκαθιστά το ΙΚΑ και τον ΟΑΕΔ, απαλλάσσοντας κράτος και εργοδότες από τις υποχρεώσεις τους και αναλαμβάνοντάς τις εμείς. Η δική μας υποαπασχόληση κι εξαθλίωση είναι ο όρος και η προϋπόθεση της δικής τους κερδοφορίας.

Το δρόμο τον έχει δείξει η αστικοποιημένη ΓΣΕΕ μέσα από τα κακόφημα Ινστιτούτα Εργασίας και Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης μέσω των οποίων τρέχει τα διάφορα επιδοτούμενα προγράμματα «πρακτικής άσκησης», «επαγγελματικής κατάρτισης», «απόκτησης εργασιακής εμπειρίας» κτλ. Τώρα ήρθε κι η σειρά της ΟΤΟΕ για να αναβαθμίσει το δικό της Ινστιτούτο Εργασίας από ένα όχημα για μερικές θέσεις καλοπληρωμένης αργομισθίας σε ένα χρυσοφόρο εργαλείο προσπορισμού κρατικών, κοινοτικών και άλλων κονδυλίων που σίγουρα θα της προσφερθούν για τις πολύτιμες υπηρεσίες που προσφέρει στο σύστημα: την απορρόφηση των κραδασμών που προκαλεί η φτωχοποίηση της τάξης μας και την αποτροπή των πιθανών αντιδράσεων.

Η ομοσπονδία των τραπεζοϋπαλλήλων, και ως  ηκαι ωςκγραφειοκρατικός συνδικαλισμός, που η πολύχρονη απαλλαγή των συνδικαλιστών της από την εργασία και τα προνόμια που απολάμβαναν τους έχουν αποξενώσει από τον κόσμο της εργασίας που (υποτίθεται ότι) εκπροσωπούν, και ως κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός, που κινείται στη λογική του «κοινωνικού εταιρισμού», της στήριξης των εκάστοτε κυβερνήσεων, της σύμπλευσης συμφερόντων μεταξύ εργοδοτών κι εργαζομένων και της πάση θυσία διατήρησης της «εργασιακής ειρήνης» ακόμα και σε βάρος των εργαζομένων που (υποτίθεται ότι) εκπροσωπούν, πλέον αποποιείται ουσιαστικά την ιδιότητά της ως συνδικαλιστική οργάνωση και μετατρέπεται ανοιχτά σε κερδοσκοπική επιχείρηση. Προτεραιότητά της δεν αποτελεί η εκπροσώπηση των εργαζόμενων  αλλά η διασφάλιση της ύπαρξής της χωρίς αυτούς. Στη βάση αυτή δεν ενδιαφέρεται -ούτε καν σε επίπεδο διακηρύξεων- για αποτροπή των απολύσεων αλλά μόνο για τη διαχείριση των απολύσεων, τις οποίες θεωρεί πλέον δεδομένες (ου μην κι αναγκαίες).  Μεριμνά επίσης ώστε η διαχείριση αυτή να γίνει με τον επωφελέστερο – για την ίδια εννοείται – τρόπο, καθιστώντας την ανεργία ένα πεδίο επιχειρηματικής δραστηριότητας υψηλής κερδοφορίας

Όχι μόνο δεν προετοιμάζουν τον κλάδο για ανυποχώρητο αγώνα, αλλά συζητάνε το μέγεθος της ήττας.

Σαν Αγωνιστική Συνεργασία στην ΟΤΟΕ δηλώσαμε ότι οι παραπάνω προτάσεις όχι μόνο είναι μη αποδεκτές και δεν μπαίνουν σε συζήτηση αλλά θα καλέσουμε με όλες μας τις δυνάμεις τους εργαζόμενους να τις απορρίψουν στην πράξη. Δεν θα πληρώσουμε άλλο εμείς την κρίση που δημιούργησαν αυτοί.

Δεν διαπραγματευόμαστε την απόλυση ούτε 1 επιπλέον εργαζόμενου.

Καλούμε για σύγκληση έκτακτων ΓΣ των συλλόγων μέσα στο Σεπτέμβρη μπροστά και στην ψήφιση του συνδικαλιστικού νόμου για τα εργασιακά.

Ενάντια στα σχέδια των τραπεζιτών, στα πλάνα αναδιάρθρωσης.

Με  συγκρότηση μαζικού μετώπου με τα πρωτοβάθμια σωματεία για πανεργατικές απεργιακές κινητοποιήσεις και ταξικό κέντρο αγώνα.  

Παλεύουμε για μόνιμη σταθερή δουλειά, προσλήψεις προσωπικού, ενάντια στις ελαστικές σχέσεις εργασίας.

Μείωση χρόνου εργασίας τώρα, αξιοποιώντας τις νέες τεχνολογίες.

Συντονιζόμαστε με τους υπόλοιπους εργαζόμενους και συλλογικότητες ενάντια στους πλειστηριασμούς λαϊκών κατοικιών.

Αύγουστος 2017

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΟΤΟΕ

http://pantrapezikosxhma.blogspot.gr/

Μόνιμος σύνδεσμος 1 σχόλιο

Next page »