Για την κλαδική σύμβαση

Απριλίου 7, 2016 at 9:56 μμ (Τράπεζες)

Αγωνιστική Συνεργασία στην ΟΤΟΕ

Άνθρακες ο θησαυρός η νέα κλαδική σύμβαση της ΟΤΟΕ

Κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των τραπεζιτών

Για ακόμη μια φορά απογοήτευσε η ηγεσία της ΟΤΟΕ, αφού η κλαδική σύμβαση που υπέγραψε δεν καλύπτει ούτε στο ελάχιστο τις ανάγκες των εργαζόμενων, ενώ δεν διασφαλίζει τα εργασιακά μας δικαιώματα. Είναι μάλιστα προκλητικό να πανηγυρίζει, τη στιγμή που δεν πέτυχε ούτε τους κύριους στόχους που η ίδια είχε θέσει, δηλαδή  τη σταδιακή ανάκτηση των μισθολογικών απωλειών των τελευταίων χρόνων και την προστασία της απασχόλησης. Οι παρατάξεις που ψήφισαν την σύμβαση ουσιαστικά αποδέχονται όλο το μνημονιακό πλαίσιο των τελευταίων χρόνων για μείωση μισθών και ελευθερία απολύσεων.

  • H σύμβαση δεν διασφαλίζει τους μισθούς μας, που απλά «δε μειώνονται», μέχρι να έρθουν οι καινούριες επιχειρησιακές, που ένας θεός ξέρει τι μας επιφυλάσσουν (πχ Τράπεζα Αττικής). Αντίθετα αφήνει κι ένα ολάνοιχτο παράθυρο στις ορέξεις των τραπεζιτών, αφού το 3ο τρίμηνο του 2018 θα επανεξετασθούν οι μισθοί μας βάσει κερδών ή …απωλειών των τραπεζών. Για άλλη μια φορά, συνδέουν την κερδοφορία των τραπεζών με το δικό μας βαλάντιο, κάτι που όμως δεν γινόταν την περίοδο που οι τράπεζες είχαν τεράστια κέρδη. Τότε, τα κέρδη δεν τα μοιραστήκαμε, αντίθετα οι εργαζόμενοι έπαιρναν ψίχουλα, όμως σήμερα γίνεται αυτό ακριβώς που συμφέρει τους τραπεζίτες. Επίσης, το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που συζητάει η κυβέρνηση, αν περάσει, αναμένεται να πλήξει ακόμα περισσότερο το εισόδημά μας.
  • Όσον αφορά την προστασία της απασχόλησης, παρέμεινε το ίδιο ευχολόγιο για τη «βούληση και των δύο πλευρών να μην χαθούν θέσεις εργασίας». Όταν η βούληση των τραπεζών τείνει για απολύσεις, τότε τι μέλλει γενέσθαι, συνάδελφοι της ΟΤΟΕ; Το ζήτημα αυτό, ότι δεν υπάρχει ρήτρα προστασίας της εργασίας μας, έχει ιδιαίτερη σημασία, τόσο ενόψει προγραμμάτων «Εθελούσιων Αποχωρήσεων» που αν δεν συμπληρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός ενδέχεται να μην είναι εθελούσιες, όσο και σε περίπτωση που τα αποτελέσματα σε μια τράπεζα δεν είναι τα προβλεπόμενα. Πολύ περισσότερο ενόψει επερχόμενου νόμου που συζητούν Τρόικα και κυβέρνηση για εργασιακά και απελευθέρωση απολύσεων.
  • Η ασαφής αναφορά σε συμπληρωματικό πρόγραμμα Υγείας, η μορφή του οποίου θα οριστικοποιηθεί αργότερα (ιδιωτικό ασφαλιστικό πρόγραμμα), δεν μας παραξενεύει που ήταν το πρώτο όπου συμφώνησαν οι τραπεζίτες. Η ΟΤΟΕ, αφού εγκατέλειψε τη θέση για Ενιαίο Ταμείο Υγείας Τραπεζοϋπαλλήλων, αφού δεν αμφισβητεί επί της ουσίας τη συνεχή υποβάθμιση της Δημόσιας Υγείας, τώρα έρχεται και προτείνει ένα θολό «συμπληρωματικό πρόγραμμα Υγείας», ενώ είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα σημαίνει επιπλέον επιβάρυνση όλων των συναδέλφων και ίσως γίνει αιτία να απαλλαχθούν οι τράπεζες από ανάλογα προγράμματα που παρέχουν με δική τους επιβάρυνση. Αν μάλιστα αυτό συνδυασθεί με προγράμματα υγείας και ασφαλιστήρια που προωθούν πολλοί Σύλλογοι, φωτογραφίζεται μια διαδικασία απαλλαγής των τραπεζών από υποχρεώσεις και ιδιωτικοποίησης της Υγείας.
  • Όσον αφορά τα δάνεια προσωπικού, όπου θα μπορούσαμε να είχαμε κερδίσει αρκετές θεσμικές διευκολύνσεις, όλα παραπέμφθηκαν στις επιχειρησιακές, όπου είναι άγνωστο αν θα αντιμετωπιστούν ευνοϊκά ή κατά το δοκούν του κάθε τραπεζίτη. Δεν υπήρξε στήριξη ούτε στους υπερχρεωμένους συναδέλφους, αφού τα ήδη προσφερόμενα προγράμματα (πχ.split) δε διευκολύνουν ιδιαίτερα, παρά διαιωνίζουν το πρόβλημα.
  • Στα μοναδικά θετικά σημεία είναι η αύξηση της γονικής άδειας κατά 2 ημέρες ανά παιδί και η επέκτασή της μέχρι τα 18 χρόνια του παιδιού (από τα 16), και οι προβλέψεις σχετικά με τους εργαζόμενους, γονείς ή συζύγους ΑΜΕΑ, που είναι σημαντικές προφανώς, αν και αφορούν ελάχιστους συναδέλφους. Βέβαια, είναι γνωστό σε όλους ότι σε πολλές περιπτώσεις οι τράπεζες δεν δίνουν όλες τις γονικές. Και η σωρευτική 9μηνη άδεια εγκυμοσύνης για τις μητέρες, παρότι είναι θετικό ότι υπάρχει αναφορά, δεν μπήκε με σαφές υποχρεωτικό τρόπο (όπως υπάρχει στην επιχειρησιακή σύμβαση της ΕΤΕ), και συχνά οι τραπεζίτες ασκούν έμμεση πίεση για να ακυρώνεται. Ήδη, υπάρχουν πολλές καταγγελίες για εκβιασμό συναδελφισσών σε κάποιες τράπεζες να επιστρέψουν στη δουλειά, και καταστρατήγηση του μειωμένου ωραρίου.

Σίγουρα κάποιος μπορεί να πει πως «μέσα στη σημερινή συγκυρία, τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και πολύ χειρότερα». Αφήνοντας όμως για λίγο κατά μέρος την τρομολαγνεία και τον φόβο που προσπαθούν να επιβάλουν οι πλειοψηφούσες δυνάμεις, ας αναρωτηθούμε ψύχραιμα:

  • Αν αυτό ήταν το αποτέλεσμα μιας διαπραγμάτευσης με συναντήσεις με τους τραπεζίτες, χωρίς καμιά κινητοποίηση της βάσης, κανέναν αγώνα, χωρίς ούτε μια μέρα απεργίας, τι θα μπορούσαν άραγε να πετύχουν οι τραπεζοϋπάλληλοι εάν διεκδικούσαν αποφασιστικά και μαχητικά την υπογραφή κλαδικής και επιχειρησιακών συμβάσεων κατά τη διάρκεια της προηγούμενης ανακεφαλαιοποίησης, εκεί όπου έστω και μια μέρα απεργίας θα μπορούσε να κάνει τους τραπεζίτες να χάσουν τον ύπνο τους?
  • Η μπάλα δυστυχώς έχει περάσει στις επικείμενες επιχειρησιακές, όσον αφορά τα κρίσιμα ζητήματα του κλάδου, που υπερισχύουν πλέον. Μια τέτοια λογική όχι μόνο δεν ενώνει και δεν συσπειρώνει τους συναδέλφους, αλλά τους αφήνει στο έλεος των τραπεζιτών. Το πιο σημαντικό είναι ότι η ΟΤΟΕ δεν κάνει καμιά προσπάθεια να συνδεθεί με τους αγώνες άλλων κλάδων αυτό το διάστημα της κρίσης, κι έτσι μας φέρνει αντιμέτωπους με τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Ό,τι θέλουμε για μας, το θέλουμε για όλους!
  • Σήμερα θα έπρεπε ενάντια στο ασφαλιστικό έκτρωμα που φέρνει η κυβέρνηση, η ΟΤΟΕ να συντονιστεί με αγωνιζόμενους κλάδους και να οργανώσει ένα δυναμικό αγώνα, αφού θίγονται συντριπτικά οι εργαζόμενοι στις τράπεζες. Αντίθετα, δεν έχει πάρει καμιά πρωτοβουλία και ακολουθεί το σχεδιασμό της απαξιωμένης ΓΣΕΕ.
  • Συγχρόνως σε όλο αυτό το αρνητικό πλαίσιο, παρατηρούμε την αμείωτη εκχώρηση τραπεζικών εργασιών σε «εξωτερικούς συνεργάτες» και την επέκταση του απαράδεκτου φαινομένου των επινοικιαζομένων, που εκτελούν καθαρά τραπεζικές εργασίες. Τι έκανε η ΟΤΟΕ ενάντια σε αυτές τις πρακτικές και όλες τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις που υπονομεύουν το κλάδο και τους μελλοντικούς όρους εργασίας μας; Ούτε καν το έθεσε προς διαβούλευση ….

 

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες

Η Αγωνιστική Συνεργασία στην ΟΤΟΕ, και τον Γενάρη διαχώρισε τη θέση της απέναντι στο προτεινόμενο πλαίσιο, και στο τελευταίο Γενικό Συμβούλιο κατήγγειλε τη σύμβαση υποταγής και τη μεθόδευση. Αφού άφησαν να λήξει η σύμβαση και να βρεθούμε λίγο πριν τη λήξη της μετενέργειας, έκαναν μυστικές διαβουλεύσεις με τους τραπεζίτες και κατέληξαν στα ελάχιστα. Μια σύμβαση που βολεύει τους τραπεζίτες. Προτείναμε γενικές συνελεύσεις παντού, και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να αποφασίσουν την αγωνιστική διεκδίκηση μιας αξιοπρεπούς κλαδικής σύμβασης. Με αυξήσεις στους μισθούς, μείωση του χρόνου εργασίας, ρήτρα μη απολύσεων πραγματική, μια σύμβαση που να πιάνει όλους τους εργαζόμενους, κι όχι να αφήνει απέξω χιλιάδες συναδέλφους με ελαστικές εργασιακές σχέσεις.

Δεν μας προκαλεί εντύπωση ότι με την αποδοχή της σύμβασης, το μπλοκ ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-Εργοδοτικοί συνδικαλιστές έδειξαν συνέπεια στην γνωστή γραμμή «δεν αμφισβητούμε τα Μνημόνια και Μένουμε Ευρώπη πάση θυσία». Ούτε μας εκπλήσσει η στάση των συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ,  οι οποίοι συντάχθηκαν με την παραπάνω λογική. Μας δημιουργεί όμως εντύπωση η σύμβαση να υποστηρίζεται από συνδικαλιστές της ΛΑΕ, οι οποίοι στα λόγια καταφέρονται ενάντια στην ακολουθούμενη πολιτική των μνημονίων.

Εμείς γνωρίζουμε ότι τίποτα δεν πρόκειται να μας χαριστεί και ο μόνος τρόπος να έχουμε πραγματικές κατακτήσεις, ιδίως στη σημερινή ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου στον κόσμο της εργασίας, είναι η συγκρότηση ενός ταξικού εργατικού συνδικαλισμού, που με τη συσπείρωση, την οργάνωση, την αλληλεγγύη και τη μαχητικότητά του θα σηκώσει το γάντι και θα αρθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Αυτό το μέτωπο όμως δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να προκύψει μέσα από τον εργοδοτικό κρατικό συνδικαλισμό των ΠΑΣΚΕ ΔΑΚΕ και λοιπών κυβερνητικών, δεν μπορεί να γεννηθεί μέσα από τις διαπραγματεύσεις στα γραφεία και τους διαδρόμους, δεν μπορεί να ανασάνει μέσα στις γραφειοκρατικές ιεραρχικές δομές των οργάνων, όπως η ΟΤΟΕ και τα πρωτοβάθμια σωματεία στις τράπεζες. Μπορεί να προκύψει μόνο από την δραστηριοποίηση των συναδέλφων, την ενεργοποίηση των επιτροπών καταστημάτων, την σύγκλιση συνελεύσεων στους χώρους δουλειάς  και την οργάνωση για τη μάχη που είναι προ των πυλών: τον αγώνα για επιχειρησιακές συμβάσεις και τη μεγάλη μάχη του ασφαλιστικού που μας αφορά όλους!

Απρίλης 2016

http://pantrapezikosxhma.blogspot.gr/

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

31ο Συνέδριο ΟΤΟΕ: ΑΝΑΓΚΗ ΑΛΛΑΓΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΣΕ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΤΑΞΙΚΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ

Νοεμβρίου 27, 2015 at 7:42 πμ (Συνδικάτα, Τράπεζες)

Οι κυρίαρχοι οικονομικοί κύκλοι και οι απολογητές της εφαρμοζόμενης πολιτικής προσπαθούν να συσκοτίσουν τις πραγματικές αιτίες της παρατεταμένης καταστροφής που συνεχίζεται για 6η χρονιά στη χώρα. Από τη μεγάλη εικόνα μέχρι την καθημερινή πραγματικότητα που ζούμε, είναι φανερό το εξής: καταρχήν η παγκόσμια οικονομία δε μπορεί να ανακάμψει ουσιαστικά από την καπιταλιστική κρίση του 2007-2008 παρά τον πακτωλό χρήματος που έχει διοχετευθεί στις αγορές και την ολομέτωπη επίθεση στην εργασία. Από το 2007 συνολικά 62 τρις (!) δολάρια διοχετεύθηκαν στις αγορές (27 τρις σε δημόσιο χρέος και 35 τρις σε ιδιωτικό), γεγονός που σταθεροποιεί προσωρινά την παγκόσμια οικονομία αλλά συγχρόνως εγκυμονεί νέες φούσκες και κρίσεις. Συγχρόνως, η κλασσική απάντηση στις δομικές καπιταλιστικές κρίσεις που είναι η επίθεση στην εργασία και τα κοινωνικά δικαιώματα δημιουργεί υπόβαθρο για κοινωνικές εξεγέρσεις, αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος, ενώ θέτει στο περιθώριο όσους προκρίνουν πολιτικές της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας. Στα παραπάνω πλαίσια, δεν είναι παράξενο να οξύνονται οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και συγκρούσεις, όπως και να επεκτείνεται η αυταρχικοποίηση και η αναίρεση δημοκρατικών δικαιωμάτων.

Ο ελληνικός καπιταλισμός αποτέλεσε τον αδύναμο κρίκο σε αυτή τη συγκυρία, γεγονός που επιτάθηκε από την υιοθέτηση του ευρώ και τις αντιδραστικές πολιτικές που επέβαλαν οι αστικές τάξεις τη Ευρωπαϊκής Ένωσης στη χώρα. Όσοι είχαν αυταπάτες για τη φύση της ΕΕ και καλλιεργούσαν προσδοκίες είτε για υιοθέτηση «κευνσιανών» είτε για πιο φιλολαϊκές πολιτικές, εντός της ΕΕ και του Ευρώ, προσγειώθηκαν ανώμαλα στη σκληρή πραγματικότητα. Σήμερα, είναι φανερό ότι δύο δρόμοι ανοίγονται. Η πλήρης υποταγή στα αντιδραστικά σχέδια, που κύριο στόχο έχουν να πληρώσουμε οι εργαζόμενοι το λογαριασμό, ή ο δρόμος της ρήξης με την ΕΕ, τους ξένους δανειστές και την εγχώρια ολιγαρχία.

Έτσι, συνεχίζεται ο αντεργατικός οδοστρωτήρας και τα «μέτρα σωτηρίας» που παίρνονται με πρόσχημα την αποπληρωμή του χρέους, το οποίο όλο και αυξάνεται ωστόσο. Η αλλαγή πολιτικού διαχειριστή, με τον ερχομό στην εξουσία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, και το ξεπούλημα της λαϊκής ετυμηγορίας και του συντριπτικού ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, εξυπηρετεί την αστική πολιτική σε αγαστή σύμπνοια με τα κοράκια της ΕΕ κι της ΕΚΤ. Το 3ο μνημόνιο, πεντακομματικό αυτή τη φορά, ύψους 86 δις, επιβλήθηκε με διαδικασίες εξπρές, ήδη έχουν ψηφιστεί αντεργατικοί νόμοι στη βουλή, και αν εφαρμοστεί στο σύνολό του θα έχει ως αποτέλεσμα ένα πραγματικό εφιάλτη για τους εργαζόμενους και το λαό: διάλυση ασφαλιστικού συστήματος με αύξηση ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση στα 62 και στα 67, συντάξεις πείνας για όλους, τεράστια φορολεηλασία (αύξηση ΦΠΑ, ΕΝΦΙΑ, αύξηση φόρων), απελευθέρωση απολύσεων και διατήρηση της κατάργησης συλλογικών συμβάσεων στον ιδιωτικό τομέα, διάλυση δημόσιου τομέα (υγεία, παιδεία, πρόνοια), αύξηση ανεργίας και θέσεις εργασίας – ψίχουλα για νέους και παλιούς, ιδιωτικοποιήσεις όλων των δημόσιων τομέων και ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας σε ιδιώτες (λιμάνια, αεροδρόμια, ΟΣΕ – ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΕΥΑΘ, ΟΤΕ, ΔΕΗ κλπ), κατασχέσεις μισθών και συντάξεων, πλειστηριασμοί σπιτιών και πρώτης κατοικίας.

 

ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑ

 

Μεγάλο κομμάτι του 3ου μνημονίου μεταξύ κυβέρνησης και Τρόικας αφορά τον τραπεζικό τομέα, ο οποίος διανύει την τρίτη φάση ενός σκανδάλου. Ο ελληνικός λαός επιβαρύνθηκε με 40 δις χρέος (από τα 201 δις εγγυήσεων και λοιπών ενισχύσεων που έχουν δοθεί συνολικά από το κράτος στις τράπεζες από το 2008), προκειμένου να παραμείνουν ιδιωτικές και οι αποτυχημένοι τραπεζίτες στις θέσεις τους. Σήμερα, 9 μήνες μετά τα περίφημα «στρες τεστ» της ΕΚΤ που διαβεβαίωναν για την φερεγγυότητα των τραπεζών, αποδεικνύεται ότι οι τράπεζες είναι χρεωκοπημένες, τα 40 δις έγιναν καπνός, και απαιτείται νέα ανακεφαλαιοποίηση με ενίσχυση επιπλέον περίπου 7-9 δις από το κράτος. Ο ελληνικός λαός, αλλά και οι ευρωπαϊκοί, έχουν πληρώσει με αιματηρά μέτρα τη διάσωση των τραπεζών, που παραμένουν σε ιδιωτικά χέρια και καλύπτουν σκάνδαλα, φούσκες, θαλασσοδάνεια κλπ. Οι υποστηρικτές της ιδιωτικής πρωτοβουλίας αποδεικνύονται κρατικοδίαιτοι, αφού οι ιδιωτικές τράπεζες ζουν χάρη στο κρατικό χρήμα που λαμβάνουν!

Το 3ο μνημόνιο προχωρά την αντιδραστική αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος, με εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ήδη διαφαίνεται η προτίμηση για παράδοση των τραπεζών σε τιμή ευκαιρίας σε ξένα funds. Οι τράπεζες θα ελέγχονται πλέον από τους δανειστές, αφού το ΤΧΣ και οι διοικήσεις θα διορίζονται από ΕΚΤ και ΕΕ. Ακόμη όμως και με την νέα ανακεφαλαιοποίηση το προβλήματα των τραπεζών δεν έχουν λυθεί, ούτε το τραπεζικό σύστημα πρόκειται να λειτουργήσει, όπως διακηρύσσουν οι απολογητές της εφαρμοζόμενης πολιτικής και των τραπεζιτών. Αντίθετα, προκειμένου να κερδοσκοπήσουν οι ντόπιοι και ξένοι τραπεζίτες θα επιδιωχθεί νέα μείωση «λειτουργικού κόστους», δηλαδή θα κτυπηθούν οι εργαζόμενοι, καθώς και επιθετική διαχείριση του χαρτοφυλακίου. Δηλ. αναδιάρθρωση των κόκκινων δανείων (πιθανή ρευστοποίηση και πώληση σε funds) στεγαστικών και επιχειρηματικών, απελευθέρωση των πλειστηριασμών και μη προστασία της Α΄ κατοικίας, διαδικασίες εξπρές για κατασχέσεις – πλειστηριασμούς. Θυμίζουμε το παράδειγμα της Ισπανίας, όπου το 2014 έγιναν 35.000 εξώσεις Ά κατοικίας.

Η ΟΤΟΕ όλο το προηγούμενο διάστημα μέχρι και σήμερα στηρίζει με προκλητικό τρόπο τις σκανδαλώδεις ανακεφαλαιοποιήσεις και τις τράπεζες, μέχρι και με πανστρατιές υπέρ των ΑΜΚ, όπως πχ στην ΕΤΕ το 2013. Μας απομόνωσε από την κοινωνία, μη καταγγέλλοντας το τίμημα που πληρώνει ο λαός για να καλυφθούν οι ζημιές των τραπεζών, μη καλώντας σε μέτωπο ενάντια στην πολιτική Τρόικας και κυβερνήσεων. Καλλιεργούσε τη λογική ότι «για να έχουμε δουλειά», πρέπει να στηριχτούν με όποιο τρόπο και κόστος διοικήσεις των τραπεζών, ζητώντας «οι τράπεζες να παραμείνουν στους ιδιώτες» και ταυτιζόμενη με τα συμφέροντα των τραπεζών, κρύβοντας όλες τις δυσμενείς επιπτώσεις που ήδη έχουμε βιώσει. Παρότι τα ασφαλιστικά ταμεία, και τα ταμεία των τραπεζοϋπαλλήλων, έχουν δεχθεί συντριπτικό πλήγμα από το PSI, τις ανακεφαλαιοποιήσεις και τις συμμετοχές στις ΑΜΚ για στήριξη των τραπεζών, με απώλεια εκατοντάδων εκατομμυρίων λόγω του τζογαρίσματος σε τραπεζικές μετοχές (ΛΑΚ, ΤΥΠΕΤ, ΤΑΠΕΤΕ κλπ), η ΟΤΟΕ (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΙ) δεν έχει ψελλίσει ούτε μια αντίδραση σε αυτό το έγκλημα που πλήττει εν ενεργεία και συνταξιούχους, στο οποίο είναι συνυπεύθυνη, αφού συχνά οι συνδικαλιστές της ψήφιζαν αυτές τις αποφάσεις.

Σήμερα, η ίδια παραδέχεται ότι μέσα στην τετραετία 2011-2015 χάθηκαν 20.000 θέσεις εργασίας, ακόμη και με απολύσεις στις συνεταιριστικές τράπεζες αλλά και «εθελούσιες απολύσεις» σε άλλες τράπεζες (πχ. Ελληνική, Πειραιώς, Citibank κλπ). Εξακολουθεί δε την ίδια στιγμή να υπάρχει αλώβητο ένα μεγάλο κομμάτι γιάπηδων μεγαλοστελεχών τεχνοκρατών, που απολαμβάνει παχυλούς μισθούς και προκλητικά προνόμια, ενώ δεν είναι λίγες και οι εταιρείες που έχουν προνομιακή επιχείρηση σε ένα πάρτι εκατομμυρίων. Το συνδικαλιστικό κίνημα των τραπεζοϋπαλλήλων θα έπρεπε να αντισταθεί στο σχέδιο αναδιάρθρωσης του τραπεζικού συστήματος που θα το πληρώσουν τα λαϊκά στρώματα, να διεκδικήσει πέρασμα του τραπεζικού συστήματος σε δημόσια ιδιοκτησία με εργατικό-κοινωνικό έλεγχο στην υπηρεσία του λαού και όχι των κερδοσκόπων και των τραπεζιτών, να συντονιστεί με όλο το εργατικό και λαϊκό κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς σπιτιών και απειλή του λαϊκού εισοδήματος.

 

ΑΡΝΗΤΙΚΟΣ Ο ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΗΣ ΟΤΟΕ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

 

Οι εργασιακές σχέσεις στον κλάδο συνέχισαν να αλλάζουν σε αντιδραστική κατεύθυνση την προηγούμενη 3ετία. Εκτός από την τεράστια μείωση θέσεων εργασίας, στις τράπεζες εργάζεται μεγάλο ποσοστό με ελαστικές εργασιακές σχέσεις (συμβασιούχοι, ατομικές συμβάσεις, ενοικιαζόμενοι, προγράμματα ΕΣΠΑ κλπ), η εντατικοποίηση και οι απλήρωτες υπερωρίες έχουν γίνει καθημερινό φαινόμενο, περισσότεροι συνάδελφοι εργάζονται και Σάββατα – απογεύματα, σε πολλές τράπεζες υπήρξαν θέματα με άδειες (Probank, Εθνική, Πειραιώς κλπ). Οι μισθοί έχουν υποστεί σοβαρές μειώσεις, 10% λόγω της κλαδικής σύμβασης του 2013, κι επιπλέον 10-25% με ατομικές ή επιχειρησιακές συμβάσεις (Εμπορική, Εθνική κλπ). Στο ασφαλιστικό, οι τραπεζοϋπάλληλοι έχουν υποστεί συντριπτικό χτύπημα, καθώς εκτός από την αύξηση ορίων ηλικίας και τη μείωση συντάξεων που πλήττουν όλους τους εργαζόμενους και εμάς, αφού όλοι πλέον για κύρια σύνταξη βρίσκονται στο ΙΚΑ, έχουν προκύψει σοβαρά προβλήματα με τα επικουρικά ταμεία του κλάδου. Το ΤΑΠΙΛΤΑΤ βρίσκεται στα πρόθυρα διάλυσης, το επικουρικό ταμείο της ΕΤΕ κινδυνεύει από τα σχέδια αναδιάρθρωσης, το ταμείο αυτασφάλειας της ΕΤΕ αποφάσισε μείωση του εφάπαξ 38%, το ταμείο εφάπαξ της Ιονικής καταρρέει και το ΕΛΕΜ της ΑΤΕ κινδυνεύουν τα αποθεματικά του. Το ίδιο όσον αφορά τον κλάδο υγείας, με κορυφαία αρνητική στιγμή το κλείσιμο του ΤΥΠΑΤΕ. Όλα τα μέτρα του 3ου μνημονίου για το ασφαλιστικό και την υγειονομική περίθαλψη, και ειδικά η σχεδιαζόμενη ενοποίηση κύριας και επικουρικής σύνταξης, διαμορφώνουν ένα πλαίσιο όπου δεν χωράει εξαιρέσεις, ξεχωριστά ταμεία. Θα επηρεαστεί όλος ο κλάδος συντριπτικά με δραματικές επιπτώσεις, αν δεν ανατρέψουμε με πανεργατικό αγώνα τις σχεδιαζόμενες ρυθμίσεις σε όλα τα επίπεδα.

Η ΟΤΟΕ, ως κυρίαρχο συνδικαλιστικό όργανο του τραπεζικού κλάδου, φέρει βαριές ευθύνες για όλα τα παραπάνω και τη συνεχιζόμενη χειροτέρευση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Η επικράτηση του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού σφράγισε όλες τις επιλογές της ηγεσίας της. Δεν προκήρυξε απεργία ούτε για να διεκδικήσει καλύτερη κλαδική σύμβαση, συναινώντας στην εργασιακή ειρήνη και σταθερότητα που επιζητούσαν οι τραπεζίτες τις εποχές των ανακεφαλαιοποιήσεων, ακολουθώντας την απαξιωμένη ΓΣΕΕ όλο το διάστημα των μνημονίων. Από τη μια καλλιεργούσε αυταπάτες και τη λογική ότι «ενώ όλοι οι άλλοι κλάδοι πλήττονται από τα βάρβαρα μέτρα, εμείς θα εξαιρεθούμε», από την άλλη καλλιεργούσε το φόβο και την αποδοχή του μη χείρον βέλτιστον με τη λογική ότι «υπάρχουν και χειρότερα, ας υποστούμε μια μείωση, είναι δύσκολο το περιβάλλον κλπ». Το αποτέλεσμα από τη λανθασμένη αυτή τακτική το βιώνουμε όλοι μας. Η ΟΤΟΕ του ΝΑΙ σε ΟΛΑ ήταν σε ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας με τις κυβερνήσεις και τους τραπεζίτες, δεν είναι αφελείς, επίτηδες βάζουν πλάτη να περνούν τα μέτρα χωρίς να σείεται αγωνιστικά ο κλάδος, δεν διεκδικούν κλαδική, αρνούνται τη κλιμάκωση όταν κρίνονται σοβαρά ζητήματα του κλονισμού των κυβερνήσεων ή ανατροπής των μέτρων, καλλιεργώντας αυταπάτες ότι «θα προσφύγουν στα δικαστήρια»!

Χαρακτηριστικό είναι ότι δεν προκήρυξε καν μια αγωνιστική κινητοποίηση στο 3ο μνημόνιο τον Ιούλιο και Αύγουστο, ενώ ψηφίζονταν σοβαρά αντεργατικά μέτρα που έπλητταν τους τραπεζοϋπαλλήλους (ασφαλιστικό, φορολογικά, ιδιωτικοποιήσεις, ευρωπαϊκή οδηγία για τράπεζες). Κορυφαίο ατόπημα και δώρο στο σύστημα ήταν η υποστήριξη του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του Ιουλίου και η συμπόρευση με το ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ, τις προτάσεις των δανειστών και τη λογική των μνημονίων.

Στο θέμα της κλαδικής σύμβασης, συμφώνησε στις απαιτήσεις των τραπεζών για μειώσεις μισθών και παράταση ωραρίου, χωρίς να εξασφαλίσει καν ρήτρα μη απολύσεων. Απαίτησε δε εκβιαστικά από τους Συλλόγους Εθνικής και Εμπορικής να πάρουν πίσω τη ρήτρα για μη περαιτέρω μείωση μισθών από την κλαδική, με αποτέλεσμα να υποστούν επιπλέον μειώσεις 10%. Δεν έχει αντιταχθεί στη σωρεία ελαστικών εργασιακών σχέσεων στις τράπεζες, καθώς ένα μεγάλο ποσοστό δεν υπάγεται σε συλλογικές συμβάσεις, ενώ το φαινόμενο των ενοικιαζόμενων εργαζόμενων παίρνει τρομακτικές διαστάσεις. Τα σωματεία της αρνούνται στην πλειοψηφία τους να εντάξουν αυτούς τους εργαζόμενους στα σωματεία, αφήνοντάς τους όμηρους της εργοδοσίας και ασυνδικάλιστους. Δεν προσπάθησε καν να αντισταθμίσει τις τραγικές συνέπειες των εθελουσιών, ανοίγοντας το δρόμο να θεσμοθετηθούν οι εκβιαστικές αποχωρήσεις, ενώ δεν έχει ζητήσει τα χρήματα που οφείλουν οι τράπεζες από τις εθελούσιες βάσει νόμων. Δεν έχει στηρίξει τους εργαζόμενους από την πρ. Probank, που φορτώθηκαν μετοχοδάνεια για την ΑΜΚ της τράπεζας, και τώρα είναι όμηροι της ΕΤΕ που αρνείται να τα διαγράψει.

Στο θέμα του ασφαλιστικού, αφού έχει αποδεχτεί τους προηγούμενους αντιασφαλιστικούς νόμους, έχει σιωπήσει σε ύποπτο βαθμό στις επιχειρούμενες αλλαγές του 3ου μνημονίου, που πλήττουν συντριπτικά τον κλάδο όσον αφορά τα όρια ηλικίας (αύξηση από 2-15 χρόνια) και τις μειώσεις συντάξεων, καθώς και την ενοποίηση των ταμείων. Φέρει βαριές ευθύνες για τη νομιμοποίηση του θνησιγενούς ΕΤΑΤ, κατά του οποίου είχε γίνει η μεγάλη απεργία του 2005, ορίζοντας εκπρόσωπο της ΟΤΟΕ στο ΔΣ του Ταμείου. Όσον αφορά τα ταμεία της ΕΤΕ, καλλιεργεί την εξαίρεση και παζαρεύει με τη Διοίκηση να εξασφαλίσει χρηματοδότηση, οι συνταξιούχοι ζητούν προνομιακή εξαίρεση από την εισφορά 4-6 % που νομοθετήθηκε με το 3ο μνημόνιο, ενώ συναίνεσε στην αρνητική εξέλιξη στο Ταμείο Αυτασφάλειας, όπου οι ίδιοι οι συνδικαλιστές των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν μείωση 40% για να γίνει η εθελουσία. Στο θέμα του ΤΑΠΙΛΤΑΤ, δεν έχει πάρει θέση, τη στιγμή που ο εργοδοτικός Σύλλογος της Alpha Bank δρομολογεί τη διάλυσή του και στρέφει τους συναδέλφους σε ιδιωτικό ασφαλιστήριο. Με λίγα λόγια, στο Ασφαλιστικό έχει αποδεχθεί την ουσία του μνημονιακού πλαισίου, δεν υπερασπίζεται πλέον τα δικαιώματα σε Κύρια και Επικουρική Σύνταξη, και έχει διολισθήσει στην αποδοχή μοντέλων Επαγγελματικών ή Ιδιωτικών Ταμείων! Εδώ και λίγο καιρό δε, προβάλει ως στόχο μια συμφωνία για ιδιωτικό ασφαλιστήριο υγείας (με κάλυψη μικρού μόνο μέρους της ιατρικής δαπάνης), ως λύση στην ένταξη της συντριπτικής πλειοψηφίας των συναδέλφων στον ΕΟΠΥΥ, αντί να διεκδικήσει μαζί με όλη την εργατική τάξη ποιοτικές υπηρεσίες δημόσιας υγείας και ακυρώνοντας και την απόφαση του προηγούμενου συνεδρίου για Ενιαίο Ταμείο Υγείας.

Όλη η προηγούμενη στάση της ομοσπονδίας συμπυκνώνεται στις τελευταίες σοβαρές εξελίξεις. Ενώ η κλαδική σύμβαση λήγει στις 31/12/2015, κι ενώ τα σχέδια αναδιάρθρωσης των τραπεζών του Νοεμβρίου αναφέρουν ότι μετά τις ανακεφαλαιοποιήσεις θα έρθει μείωση του κόστους εργασίας, δηλαδή των μισθών και των θέσεων εργασίας, με κλείσιμο δεκάδων καταστημάτων, δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός και πρόταση για διεκδίκηση κλαδικής σύμβασης – ούτε στο συνέδριο! με διασφάλιση θέσεων εργασίας και ανάκτηση των μισθολογικών απωλειών. Αν λήξει και μετέλθουμε στη μετενέργεια, σε συνδυασμό με τα σχέδια της κυβέρνησης για απελευθέρωση μαζικών απολύσεων ως τον Μάρτη, το πλαίσιο θα είναι τόσο ασφυκτικό που οι πιθανότητες για θετική έκβαση θα είναι πολύ μικρές, με κύρια ευθύνη στην ομοσπονδία. Ήδη, οι τράπεζες της Ευρώπης προχωρούν σε μαζικές απολύσεις. Η ΟΤΟΕ αντίθετα, πρώτα στηρίζει τις ανακεφαλαιοποιήσεις και μετά θα ασχοληθεί με την κλαδική σύμβαση και την απειλή των θέσεων εργασίας..

Τέλος, το συνέδριο διεξάγεται ξανά ερήμην των συναδέλφων του κλάδου, σε πολυτελή ξενοδοχεία όταν οι εργαζόμενοι στενάζουν, ενώ οι κρίσιμες εξελίξεις επιτάσσουν την ενημέρωση και συμμετοχή των εργαζόμενων, για αγωνιστικές αποφάσεις και αλλαγή πορείας. Ωστόσο, η ΟΤΟΕ προτιμά να μη ζητά επικύρωση των θέσεών της από τους εργαζόμενους με αποφάσεις συνελεύσεων, με έκτακτες εκλογές αντιπροσώπων.

 

ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΚΛΑΔΟ

 

Η σημερινή συνδικαλιστική ηγεσία όλα δείχνουν ότι δεν μπορεί ούτε θέλει να οργανώσει τους τραπεζουπαλλήλους σε ταξική αγωνιστική κατεύθυνση, για να αποκρουστεί η τεράστια επίθεση που αναμένεται να κορυφωθεί το επόμενο διάστημα. Με λογική κομματικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, συμβιβασμού και παζαριών να αποσπάσουμε κανένα ψίχουλο, υποταγής στα συμφέροντα των εργοδοτών, συμφωνίας στην επικράτηση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων και κατακερματισμού στον κλάδο, συναίνεσης στην αποπληρωμή του δυσβάσταχτου χρέους και στην πολιτική της ΕΕ και του Ευρώ ενάντια στο λαό, είναι σίγουρο ότι θα μετρήσουμε νέες πολύ μεγάλες ήττες.

Απαιτείται ριζική στροφή στους στόχους πάλης, εναντίωση στον πραγματικό εχθρό, το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που μοιράζει τον πλούτο στα χέρια λίγων και καταδικάζει τους πολλούς στη φτώχεια και τη δουλεία. Να μην αποδεχτούμε ότι «δεν υπάρχει άλλος δρόμος», όπως μας λένε Τρόικα, κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ. Απαιτείται σύγκρουση εφ΄ όλης της ύλης με το κεφάλαιο και το πολιτικό του προσωπικό, την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και όλα τα μνημονιακά κόμματα νέα και παλιά, τους νεοναζιστές που καλλιεργούν το μίσος ενάντια στους φτωχούς ξένους και στηρίζουν τους ντόπιους εφοπλιστές. Να αντιπαλέψουμε την τρομοκρατία του μονόδρομου, της υποταγής στις διαταγές των αγορών και των δανειστών, της συνδιαχείρισης μήπως πάρουμε κανένα ψίχουλο. Καθένας καταλαβαίνει ότι μέσα στην ΕΕ και το Ευρώ δεν υπάρχει περιθώριο για το παραμικρό εργατικό και λαϊκό δικαίωμα, κλαδικές συμβάσεις, αξιοπρεπείς μισθοί και συντάξεις, δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα, μείωση της ανεργίας, αγροτική παραγωγή, ούτε καν δημοκρατία. Τα λεφτά για τις συντάξεις δίνονται στο χρέος, τα λεφτά για τα νοσοκομεία και τα σχολεία δίνονται στις τράπεζες, τα λιμάνια μέχρι και ο φυσικός πλούτος χαρίζονται στους ιδιώτες, ντόπιους και ξένους.

Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να αναδιοργανωθεί ριζικά. Με ενεργό συμμετοχή των εργαζομένων στη βάση, με τη δημοκρατία των γενικών συνελεύσεων, τον οριζόντιο συντονισμό των πρωτοβάθμιων σωματείων και των επιτροπών αγώνα, τη συλλογική προσπάθεια και όχι την ανάθεση στους “εκπροσώπους”. Να σταματήσει η πολυδιάσπαση των πολλών Συλλόγων σε ένα όμιλο, για να κρατάνε τις καρέκλες, άμεσες ενέργειες της ΟΤΟΕ για ενοποίηση. Κανένας συνάδελφος ασυνδικάλιστος, κανένας εργαζόμενος με ελαστικές εργασιακές σχέσεις εκτός σωματείων. Η πρότασή μας, είναι σύγκληση έκτακτων Γ. Συνελεύσεων για κάθε σοβαρό ζήτημα, εκλογές στους συλλόγους κάθε 2 χρόνια, κατάργηση της πολύχρονης απαλλαγής των εκπροσώπων από την εργασία, επαναλειτουργία του θεσμού των περιφερειακών συνελεύσεων και των περιφερειακών παραρτημάτων της ΟΤΟΕ. Τη στιγμή που υπάρχουν μόνο 5 τράπεζες, επιμένουμε ότι πρέπει να συζητηθεί η δημιουργία ενός κλαδικού συνδικάτου στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, με τοπικά παραρτήματα ανά νομούς, και μέλη όλους τους εργαζόμενους στον κλάδο.

Να ξεκόψουμε με τις λογικές του παρελθόντος που μας έφεραν ως εδώ, καθένας να στηρίζει τον εργοδότη και την κυβέρνησή του, ενός συνδικαλισμού στους διαδρόμους της βουλής να παζαρεύει εξαιρέσεις, ενός εργατικού κινήματος που δεν θα τολμάει να θίγει τα ιερά και τα όσια του συστήματος. Να συντονιστούμε με όλους τους αγωνιζόμενους κλάδους, σε ένα μεγάλο πανεργατικό μέτωπο αγωνιστικής ρήξης και ανατροπής, πραγματικής εργατικής αντιπολίτευσης, που θα ξεσηκώνει τους χώρους δουλειάς, θα δοκιμάζει δυναμικές μορφές ανυποχώρητου αγώνα, θα κατεβάζει διακόπτες και θα έχει πραγματικές δυνατότητες νίκης. Είναι επείγουσα η ανάγκη να ανατρέψουμε τον υποταγμένο συνδικαλισμό σε σωματεία, ΟΤΟΕ και ΓΣΕΕ.

Την πρότασή μας αυτή την καταθέτουμε ως Αγωνιστική Συνεργασία στην ΟΤΟΕ σε όλους τους αντιπροσώπους του συνεδρίου, αλλά και σε όλους τους εργαζόμενους του κλάδου ανοιχτά, με κάλεσμα να αποδυναμωθούν οι δυνάμεις των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-Εργοδοτικών. Για να επιτευχθεί όμως το τελευταίο, χρειάζεται αλλαγή πορείας και από τις δυνάμεις που επικαλούνται τον ταξικό προσανατολισμό του εργατικού κινήματος. Η Ενωτική Ριζοσπαστική Παρέμβαση στην ΟΤΟΕ δεν πήρε σαφείς αποστάσεις από την νεοφιλελεύθερη κυβερνητική πολιτική και σε κρίσιμες αποφάσεις τη στήριξε, όπως πχ όταν συμφώνησαν να δοθούν τα διαθέσιμα των ασφαλιστικών ταμείων στο χρέος το Μάιο. Ακόμη και όσοι διαφοροποιούνται στα λόγια από αυτή την πορεία συνεχίζουν να συντάσσονται οργανωτικά με τις φιλοκυβερνητικές δυνάμεις. Από την άλλη το Αγωνιστικό Μέτωπο, με τη κομματική σεχταριστική λογική του ΠΑΜΕ και την άρνηση για κοινή δράση, δεν πείθει ότι επιδιώκει πραγματικά μια αλλαγή πορείας στον κλάδο, επιλέγοντας ακόμη και ανίερες συμμαχίες προκειμένου να εξασφαλίζει τη συμμετοχή του στα προεδρεία των Συλλόγων και της Ομοσπονδίας.

 

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΕΝΑ ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

 

  • Άμεση υπογραφή κλαδικής σύμβασης. Αυξήσεις στους μισθούς για να ζούμε αξιοπρεπώς από τη δουλειά μας, να πάρουμε πίσω όσα έχουμε χάσει. Κανένας εργαζόμενος χωρίς συλλογική σύμβαση, όχι στις ατομικές συμβάσεις. Ρήτρα μη απολύσεων, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Όχι στη σύνδεση μισθών – αποδοτικότητας, κατάργηση της στοχοθεσίας. Πενθήμερο 7ωρο 35ωρο, προσλήψεις και μείωση του χρόνου εργασίας για να μειωθεί η ανεργία. Υπεράσπιση των κανονισμών εργασίας και οργανισμών Προσωπικού που υπήρχαν πριν την εφαρμογή των Μνημονίων. Όχι στις διακρίσεις εις βάρος των νέων εργαζόμενων. Να επαναπροσληφθούν οι συνάδελφοι των συνεταιριστικών τραπεζών. Καμιά απλήρωτη υπερωρία. Όχι στις ελαστικές εργασιακές σχέσεις. Να σταματήσει το σκλαβοπάζαρο των ενοικιαζόμενων, συμβασιούχων, πρακτικάριων. Ίσα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα για όλους.
  • Κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων και διατάξεων που διαλύουν τις συλλογικές συμβάσεις και τα εργατικά δικαιώματα. Όχι στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας.
  • Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων. Καμιά μείωση στις συντάξεις, σύνταξη στα 55 και στα 30 χρόνια δουλειάς, για να βρίσκουν δουλειά οι νέοι εργαζόμενοι. Αποκατάσταση των απωλειών από το PSI και τις ανακεφαλαιοποιήσεις. Καταλογισμός των ποινικών ευθυνών. Μείωση των υψηλών εργατικών εισφορών, αντίθετα να μη μειωθούν οι εργοδοτικές εισφορές. Να αποδοθούν οι οφειλές των τραπεζών στα ταμεία, να επιστραφούν τα κλεμμένα. Αποκλειστικά δημόσια, καθολική κοινωνική ασφάλιση. Όχι στα επαγγελματικά ταμεία και τα ιδιωτικά ασφαλιστήρια.
  • Καμιά ιδιωτικοποίηση, άμεση ή έμμεση (ΣΔΙΤ, εργολαβίες). Κατάργηση του ΤΑΙΠΕΔ, όχι στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Αποκλειστικά δημόσια βασικά κοινωνικά αγαθά (ενέργεια, νερό, συγκοινωνίες, υγεία, εκπαίδευση κλπ) ενάντια στην απελευθέρωση των αγορών και τους νόμους των ανταγωνισμού που προωθούν το κεφάλαιο και η ΕΕ.
  • Μείωση των φόρων στα λαϊκά στρώματα. Βαριά φορολογία του κεφαλαίου και της εκκλησίας. Πραγματικό πέρασμα στο Δημόσιο όλων των τραπεζών χωρίς αποζημίωση και επιβάρυνση για το λαό με εργατικό – λαϊκό έλεγχο. Παλεύουμε ενάντια στους πλειστηριασμούς, τις κατασχέσεις. Προστασία της Α΄ κατοικίας.
  • Δημοκρατία στους χώρους δουλειάς. Πλήρης προστασία της συνδικαλιστικής δράσης. Ανεξαρτησία των συνδικάτων από κράτος και εργοδοσία. Κατάργηση των δυνάμεων καταστολής (ΜΑΤ, ΔΕΛΤΑ).
  • Ανατροπή της πολιτικής του μαύρου μετώπου κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ και της κυβερνητικής πολιτικής. Παύση πληρωμών, διαγραφή του χρέους. Απειθαρχία, ρήξη, έξοδος από ΕΕ, Ευρωζώνη και ΝΑΤΟ.

Αγωνιστική Συνεργασία στην ΟΤΟΕ

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΓΙΑ ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΟΤΟΕ – ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΣΕΕ

 

ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ (ΠΕΙΡΑΙΩΣ) ΠΟΛΥΧΡΟΝΗΣ ΝΙΚΟΣ (ΕΘΝΙΚΗ)
ΚΑΛΠΑΚΙΔΟΥ ΕΛΠΙΔΑ (ALPHA BANK) ΠΟΥΛΑΡΙΚΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ (ALPHA BANK)
ΚΟΚΚΙΝΑΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ (ΠΕΙΡΑΙΩΣ) ΤΡΥΦΕΡΟΥ ΕΥΓΕΝΙΑ (ΕΘΝΙΚΗ)
ΚΟΥΚΟΥΝΟΣ ΑΡΗΣ (ΕΘΝΙΚΗ) ΤΣΑΚΙΡΗΣ ΒΙΚΤΟΡΑΣ (ΑΤΤΙΚΗΣ)
ΞΙΦΑΡΑ ΜΑΡΙΑ (ΕΘΝΙΚΗ) ΤΣΙΓΚΑΝΟΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ (ΕΘΝΙΚΗ)
ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ (ALPHA BANK)  

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Χείρα βοηθείας στις τράπεζες, εις βάρος του λαού!

Νοεμβρίου 9, 2015 at 10:25 μμ (Τράπεζες)

Με την ίδια χρεοκοπημένη συνταγή, συνεχίζει και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το έργο που έχουν ξεκινήσει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, σε πλήρη συμφωνία με ΕΕ και ΕΚΤ. Κάνει ακριβώς ό,τι είχε καταγγείλει σαν αντιπολίτευση. Ανακεφαλαιοποιεί τις τράπεζες με τα λεφτά του ελληνικού λαού, και τις παραδίδει στους ιδιώτες, γιατί στην ΕΕ απαγορεύεται να υπάρχουν δημόσιες τράπεζες, να τις ελέγχει η κοινωνία, να πληρώνει το κεφάλαιο για τις ζημιές του..

Δύο χρόνια μετά την προηγούμενη ανακεφαλαιοποίηση, κι ενώ το ελληνικό δημόσιο αναμένεται να ζημιωθεί κατά 35 δις συνολικά (καθώς μόνο το ¼ των 50 δις αναμένεται να επιστραφεί), δίνουν άλλα 25 δις από τα 86 δις του 3ου μνημονίου, και παραδίνουν τις τράπεζες στους ιδιώτες, Έλληνες και ξένους. Από το 2008 έχουν επιδοτηθεί με περίπου 201 δις ευρώ (εγγυήσεις, ζεστό χρήμα, αναβαλλόμενος φόρος), που τα έχει πληρώσει η εργατική τάξη με βάρβαρα αντεργατικά μέτρα και τρία μνημόνια.  Από την άλλη, χαρίζουν τα εκατοντάδες εκατομμύρια που χρωστούν στις τράπεζες καναλάρχες, μεγαλοεκδότες, κόμματα κλπ.

ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ, ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ ψήφισαν με συνοπτικές διαδικασίες το νόμο για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, από κοινού με άλλα αντεργατικά μέτρα για να δοθεί η δόση των 2 δις. Η ανακεφαλαιοποίηση θα δώσει τη χαριστική βολή στα λαϊκά στρώματα, καθώς θα πλήξει πολύπλευρα την κοινωνία. Οι τράπεζες χαρίζονται στους ιδιώτες και στην Τρόικα!

  • Τα αποτελέσματα των stress tests από την αμερόληπτη Blackrock, έδειξαν ότι οι κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών είναι 14,4 δις, που σύμφωνα με το νόμο θα καλυφθούν κατά 10 δις από το ΤΧΣ και κατά 4,4 από τους ιδιώτες που θα καλύψουν τις ΑΜΚ. Βέβαια, το 2014 τα ίδια stress tests είχαν βγάλει τις τράπεζες χωρίς προβλήματα! Oι τράπεζες θα παραμείνουν ιδιωτικές, ενώ το ποσοστό του ΤΧΣ μετά τις ΑΜΚ δε θα ξεπερνάει το 25-30%. Οι μετοχές του ΤΧΣ θα είναι ενέχυρο στο νέο ΤΑΙΠΕΔ, μαζί με όλα τα δημόσια περιουσιακά στοιχεία ύψους 50 δις συνολικά που ξεπουλιούνται για το χρέος!
  • Το ΤΧΣ πλέον ελέγχεται από τους δανειστές, καθώς ESM και ΕΚΤ θα διορίζουν την πλειοψηφία της Εκτελεστικής Επιτροπής και της Επιτροπής Επιλογής. Αυτοί με τη σειρά τους θα διορίζουν και τις διοικήσεις των τραπεζών. Οι εκπρόσωποι δε του ΤΧΣ θα έχουν όλοι τις απολαβές του Διοικητή της Τράπεζας Ελλάδος, δηλαδή χιλιάδες ευρώ!
  • Διευκολύνεται η είσοδος των ξένων επενδυτών στις τράπεζες, καθώς τις παίρνουν σε τιμή ευκαιρίας. Άλλωστε, όσοι μπήκαν στις ΑΜΚ του 2013 έχουν χάσει 90% τα κεφάλαιά τους. Ήδη διεθνή funds παρελαύνουν στις οικονομικές ιστοσελίδες. Ξένα ιδιωτικά κεφάλαια θα επιχειρήσουν να βάλουν χέρι σε ότι έχει απομείνει (ακίνητα από α΄ κατοικία μέχρι επιχειρήσεις, οικόπεδα, γη). Θα «επενδύσουν» στα φιλέτα με ότι αυτό σημαίνει για εργαζόμενους σε υπερδανεισμένες επιχειρήσεις.
  • Η ανακεφαλαιοποίηση θα πλήξει τα ασφαλιστικά ταμεία, που έχουν μετοχές και ομόλογα στις τράπεζες, και το ελληνικό δημόσιο, αντίστοιχη ζημιά με το PSI. Ήδη, το κούρεμα ομολόγων που προτείνει η Πειραιώς και η Alpha Bank, η πρώτη απόπειρα bail-in, το αποδεικνύει. Η περίπτωση του ΤΣΜΕΔΕ, που το 2013 έβαλε 400 εκ ευρώ και σήμερα έχει 17 εκ στην Τράπεζα Αττικής, ή και του ΤΥΠΕΤ που το 2013 έβαλε 2.675.000 € στην ΑΜΚ της ΕΤΕ και σήμερα η αξία συνολικά ανέρχεται σε περίπου 350.000, το επιβεβαιώνουν. Το ίδιο και  με το κούρεμα καταθέσεων από 1/1/16, καθώς ασφαλιστικοί οργανισμοί έχουν καταθέσεις πάνω από100.000 ευρώ. Καμία εξαίρεση δεν προβλέπεται γι αυτούς.
  • Μέσα στο μήνα θα έρθει νέος νόμος για τα κόκκινα δάνεια, που φτάνουν τα 107 δις. Ήδη τον Ιούλιο, οι αλλαγές στο δικονομικό κώδικα έγιναν  προς όφελος των τραπεζών, για να γίνονται οι πλειστηριασμοί και οι κατασχέσεις με φαστ τρακ διαδικασίες. Η Α΄ κατοικία πλέον δεν  προστατεύεται από 1/11. Όλα δείχνουν ότι θα πουλήσουν ή θα αναδιαρθρώσουν δάνεια μικρών επιχειρήσεων, που θα φέρει κλείσιμο επιχειρήσεων και απολύσεις εργαζομένων, που δεν θα έχουν ούτε καν προβάδισμα στις απαιτήσεις. Η τιτλοποίηση δανείων σε μη τραπεζικούς ομίλους είναι εφιαλτικό σενάριο. Από την άλλη, με μαζική εκστρατεία εκφοβισμού στην κοινωνία μέσω των συστημικών ΜΜΕ, προσπαθούν να στραγγίσουν τους φτωχούς μικροοφειλέτες να πουλήσουν όσο όσο τα σπίτια και ό,τι έχουν.

 

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες

Όλο αυτό το σχέδιο, μεγάλο κομμάτι του 3ου μνημονίου που συμφώνησε η κυβέρνηση με την ΕΕ, συνιστά μια μεγάλη αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος. Οι αλλαγές αυτές θα φέρουν μεγάλη συρρίκνωση και συγκεντροποίηση, ήδη ανακοινώνονται κλεισίματα καταστημάτων, ενώ είναι άγνωστο τι θα γίνει με τις συνεταιριστικές τράπεζες. Μαζί με τα σχέδια αναδιάρθρωσης που στέλνουν οι τράπεζες στην ΕΚΤ, στέλνονται και τα σχέδια που αφορούν το προσωπικό των τραπεζών. Οι νέοι ιδιοκτήτες θα ζητήσουν να απαλλαγούν από συλλογικές συμβάσεις, κανονισμούς εργασίας, μόνιμο προσωπικό, θέλουν να μειώσουν τους μισθούς δραματικά. Η κυβέρνηση σχεδιάζει να φέρει και νόμο για μαζικές απολύσεις, αλλά και για απαγόρευση απεργιών. Υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για τις θέσεις εργασίας! Η Deutsche Bank άλλωστε το Σεπτέμβριο ανακοίνωσε την περικοπή 23.000 θέσεων εργασίας!

    Η ΟΤΟΕ κρατάει εγκληματική στάση ξανά. ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΙ δεν έχουν ψελλίσει ούτε μια αντίδραση στη σκανδαλώδη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Θα μας ζητήσουν να βάλουμε πλάτη, να στηρίξουμε τους τραπεζίτες. Μετά το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, με το να μη καταγγέλλει η ομοσπονδία τις επιπτώσεις στο λαό και να μην καλεί σε ευρύτερο κοινωνικό πανεργατικό μέτωπο ενάντια στις μεθοδεύσεις για απελευθέρωση πλειστηριασμών / κατασχέσεις/ κούρεμα ομολόγων κλπ, μας απομονώνει από την κοινωνία και δίνει πάτημα να μιλάνε για ρετιρέ.

    Ενώ η κλαδική σύμβαση λήγει σε 2 μήνες, και η μετενέργεια κρατάει μόνο 3 μήνες, δεν υπάρχει καμιά πρωτοβουλία να διεκδικηθεί νέα σύμβαση. Από το καλοκαίρι δεν έχει γίνει καμιά συνεδρίαση του Γενικού Συμβουλίου της ΟΤΟΕ – παρότι είχαν κηρύξει στα λόγια διαρκή συνεδρίαση!- καμιά αγωνιστική δράση, ούτε στις καταγγελίες για παραβιάσεις ωραρίων κι απλήρωτες υπερωρίες. Καμιά αναφορά στα μέτρα του 3ου μνημονίου, για ασφαλιστικό, φοροχαράτσια, παρότι πλήττονται συντριπτικά οι τραπεζοϋπάλληλοι. Αντί να αγωνίζονται να μην περάσουν τα βάρβαρα μέτρα, παζαρεύουν κρυφά να εξαιρεθούν οι τραπεζοϋπάλληλοι, συμβάλλοντας στον κοινωνικό αυτοματισμό, και μετά έρχεται η Τρόικα και ζητάει να εφαρμοστούν όλα σε όλους(ταμεία υγείας, εισφορά 1%, περικοπές στους συνταξιούχους κλπ.). Αντί να πάρει πρωτοβουλία προς τα πρωτοβάθμια σωματεία του κλάδου, να ενοποιηθούν, να εγγράψουν τους εργαζόμενους με ελαστικές εργασιακές σχέσεις, να συγκαλέσουν έκτακτες συνελεύσεις, να οργανώσουν τον κλάδο με αγώνες και απεργίες, αφήνουν τις τράπεζες να μην εφαρμόζουν κανονισμούς εργασίας, επιτρέπουν τη διάλυση του κλάδου και τη διάσπαση, σιωπούν σε όλα.

Συνάδελφοι, η μαζική μας συμμετοχή στην απεργία στις 12 Νοέμβρη μπορεί  και πρέπει να είναι μια πρώτη αντίδραση από τους εργαζόμενους στις τράπεζες. Να ενωθούμε με τους εργαζόμενους που αγωνίζονται σε πολλούς κλάδους (λιμάνια, υγεία, παιδεία, δήμοι) και σε ένα μεγάλο πανεργατικό μέτωπο να παλέψουμε να μην περάσουν τα βάρβαρα μέτρα, να ζητήσουμε κλιμάκωση του αγώνα, να περάσουν επιτέλους οι τράπεζες υπό δημόσια ιδιοκτησία και κοινωνικό έλεγχο, όπως και οι επιχειρήσεις νερού, ρεύματος, συγκοινωνιών κλπ.

Να κατεβάσουμε ρολά, να συμμετέχουμε στην απεργιακή συγκέντρωση, να καταλάβουν οι τραπεζίτες απεργία ώστε να καθίσουν στο τραπέζι για υπογραφή συλλογικών συμβάσεων. Τώρα που οι τράπεζες θα προχωρήσουν στις ΑΜΚ, τώρα έχει δύναμη η απεργία μας! Κόντρα στους πουλημένους της ΓΣΕΕ, απεργούμε για μας και τα δικαιώματά μας! Για να ανατρέψουμε την αντεργατική επίθεση, να μπει ένα φρένο, να περάσουμε στην αντεπίθεση και να νικήσουμε!

 

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ 12 ΝΟΕΜΒΡΗ, ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ, ΑΘΗΝΑ ΜΟΥΣΕΙΟ 10.30

http://pantrapezikosxhma.blogspot.gr/

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για τη φιέστα της ΟΤΟΕ

Ιουνίου 22, 2015 at 2:00 πμ (Συνδικάτα, Τράπεζες)

Οι εργοδότες δεν έχουν καμιά θέση στα σωματεία μας!

 

Προκαλεί για άλλη μια φορά η ηγεσία της ΟΤΟΕ το κοινό αίσθημα των τραπεζοϋπάλληλων,  και όχι μόνο. Αντί να οργανώσει τον κλάδο για τα χιλιάδες εργασιακά προβλήματα, την κλαδική σύμβαση που λήγει σε λίγους μήνες, το ασφαλιστικό, τις εργασιακές σχέσεις, διοργανώνει επίσημες εκδηλώσεις – φιέστες σε ξενοδοχεία, καλώντας να χαιρετίσουν οι εκπρόσωποι των εργοδοτών!

Το διήμερο 17-18 Ιουνίου, συγκεκριμένα, η ΟΤΟΕ καλεί σε εκδήλωση για τις εργασιακές σχέσεις, το τραπεζικό σύστημα και το ασφαλιστικό, στην οποία θα χαιρετίσουν πρώτοι η Πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών, Λ. Κατσέλη, και οι Πρόεδροι των ΓΣΕΒΕΕ και ΕΣΕΕ. Βέβαια, για «ξεκάρφωμα» βάζουν και τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλο, που ουδεμία σχέση έχει με την εργατική τάξη εδώ και χρόνια, καθώς ως εργατοπατέρας έχει γίνει Διευθυντής στο βαθμό και έχει  διατελέσει σε ΔΣ επιχειρήσεων. Μάλιστα, μόλις δήλωσε πανηγυρικά ότι ζήτησε από την κυβέρνηση και «πέτυχε» την παράταση για 3 μήνες της εθνικής συλλογικής σύμβασης και των μισθών πείνας των 511 ευρώ!

Αλήθεια, γιατί συνάδελφοι της ΟΤΟΕ δεν καλέσατε και τον Πρόεδρο του ΣΕΒ, να μη μείνει κανείς παραπονεμένος από τους εργοδότες; Αν ακούγεται γελοίο, μάλλον συμφωνούμε ότι το να καλούνται να μιλήσουν για τα εργασιακά αυτά θέματα σε εκδήλωση  συνδικαλιστικής ομοσπονδίας αυτοί που ευθύνονται για τη διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος, τη διάλυση ουσιαστικά των συλλογικών συμβάσεων και τις συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα που επικρατούν στις εργασιακές σχέσεις είναι απαράδεκτο.

Τη στιγμή που υπάρχουν απολυμένοι συνάδελφοι, μειωμένοι μισθοί , κανονισμοί εργασίας και επιχειρησιακές συμβάσεις που καταστρατηγούνται, χιλιάδες συνάδελφοι στον κλάδο, ενοικιαζόμενοι, που εργάζονται με ελαστικές εργασιακές σχέσεις και οι οποίοι δεν ανήκουν καν στην ΟΤΟΕ,  ασφαλιστικά ταμεία υπό κατάρρευση από την αντεργατική πολιτική κεφαλαίου, κυβερνήσεων και ΕΕ, η ΟΤΟΕ αποσκοπεί με αυτήν την πρωτοβουλία, σύμφωνα με το δελτίο τύπου, στην «έναρξη ενός ουσιαστικού διαλόγου (!!!), με πρακτικές λύσεις, ρεαλιστικές και προωθητικές ιδέες» με τους εκπροσώπους της εργοδοσίας!

Δεν είναι τυχαίο ότι η σπουδαία αυτή εκδήλωση θα λάβει χώρα εργάσιμη μέρα πρωί, φοβούμενοι οι συνδικαλιστές της ΟΤΟΕ μην έρθουν τραπεζοϋπάλληλοι και γιουχάρουν, αλλά και γιατί δεν ενδιαφέρονται αν θα παρευρεθούν συνάδελφοι. Η ομοσπονδία αποδεικνύει πόσο μακριά βρίσκεται από τους χιλιάδες τραπεζοϋπαλλήλους, αφού όλα αυτά τα χρόνια ταυτίστηκε με τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό, ξεπουλώντας τα εργατικά μας δικαιώματα, απουσιάζοντας από τους αγώνες, ελαχιστοποιώντας τις απεργίες, για το «καλό των τραπεζών».

Και σήμερα, ενώ η κλαδική σύμβαση λήγει τον Δεκέμβριο, οι επιχειρησιακές συμβάσεις επίσης λήγουν σε πολλές τράπεζες, ο κλάδος υποφέρει από την έλλειψη προσωπικού μετά τις εθελουσίες, το ασφαλιστικό καταρρέει και όλα δείχνουν ότι έρχονται νέα μέτρα (ΦΠΑ, αύξηση ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση, μειώσεις σε κύριες και επικουρικές συντάξεις, ιδιωτικοποιήσεις κλπ), η ομοσπονδία αρνείται να οργανώσει τον κλάδο και να σχεδιάσει αγωνιστική δράση.

Όχι σ αυτόν τον προσχηματικό διάλογο, έναρξη των αγώνων, οργανωμένα και αποφασιστικά! Ανασυγκρότηση τώρα του συνδικαλιστικού κινήματος, σε ταξική βάση και με κριτήριο τα εργατικά συμφέροντα και μόνο, με τους εργαζόμενους να έχουν αποφασιστικό ρόλο και λόγο, για την αντεπίθεση που έχουμε ανάγκη.

 

http://pantrapezikosxhma.blogspot.gr/

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ποτέ την Κυριακή

Οκτωβρίου 30, 2014 at 8:38 μμ (Εργατικά, Τράπεζες)

Η ερχόμενη Κυριακή είναι μια από τις 7 Κυριακές του χρόνου στις οποίες προβλέπεται να παραμένουν ανοικτά τα εμπορικά καταστήματα. Δηλωμένη πρόθεση των κυβερνώντων (καθώς και των πατρώνων τους, των φερέφωνων τους και των απανταχού Ταλιμπάν της «ελεύθερης αγοράς») είναι οι Κυριακές αυτές να είναι 52.

Μία προσωρινού χαρακτήρα απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας έχει αναστείλει προς το παρόν την πλήρη απελευθέρωση του ωραρίου των καταστημάτων. Η απόφαση δεν ήταν προϊόν αποκλειστικά της ευθυκρισίας κάποιων άξιων δικαστών. Προήλθε μέσα και από την πίεση ενός διογκούμενου κινήματος εργαζομένων που με ενεργές παρεμβάσεις στο εμπορικό κέντρο της Αθήνας και αλλού, είχαν ήδη καταφέρει σε σημαντικό βαθμό να ακυρώσουν στην πράξη την εφαρμογή της κυριακάτικης λειτουργίας των καταστημάτων

Όσοι/ες δεν έχουμε και τόση «εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη» δεν εφησυχάζουμε. Γνωρίζουμε το ρόλο της αστικής δικαιοσύνης ως βασικού πυλώνα του συστήματος εξουσίας και το ότι δεν διστάζει να κουρελιάσει κάθε έννοια δικαίου προκειμένου να εξυπηρετήσει τις εκάστοτε προτεραιότητές του- οι εργαζόμενοι/ες έχουμε βρεθεί άπειρες φορές στο στόχαστρό της. Με την πρώτη ευκαιρία το μέτρο θα επανέλθει κι αν βρει μειωμένες αντιστάσεις θα παγιωθεί.

Θεωρούμε ότι είναι αυτονόητο και δε χρήζει περαιτέρω ανάλυσης κι επιχειρηματολογίας το γιατί σε περίπτωση απελευθέρωσης του ωραρίου στο εμπόριο, ο τραπεζικός κλάδος θα είναι ο πρώτος που θα ακολουθήσει. Άλλωστε και η εμπειρία μας έχει δείξει ότι η μερική απελευθέρωση του ωραρίου στον κλάδο μας (σε συγκεκριμένο αριθμό τραπεζικών καταστημάτων βάσει της κλαδικής σύμβασης του 2006) ξεκίνησε με τη λειτουργία ενός τραπεζικού υποκαταστήματος μέσα σε εμπορικό κέντρο.

Τηλεοπτική διαφήμιση τράπεζας του ανταγωνισμού, που μέσω διάφορων μπόνους και εκπτώσεων επιβραβεύει τις κυριακάτικες αγορές, προβάλλει μια ευτυχισμένη οικογένεια που ξυπνάει με χαμόγελο και μετά από ένα πλούσιο πρωινό βγαίνει μες στην καλή χαρά να κάνει τα κυριακάτικα ψώνια της. Οι δικές μας οικογένειες δεν πρόκειται να είναι σαν αυτήν της διαφήμισης. Η κυριακάτικη λειτουργία της αγοράς θα σημαίνει ότι η μεγάλη πλειοψηφία των οικογενειών δεν θα μπορούν ποτέ να μαζευτούν γύρω από ένα τραπέζι καθώς οι εργαζόμενοι γονείς θα είναι έρμαια των εργοδοτών τους με ακαθόριστες ημέρες και ωράρια εργασίας που θα συστέλλονται και θα διαστέλλονται ανάλογα με τις προτεραιότητες της επιχείρησης.

Για τους εμποροϋπάλληλους οι δυνατότητες αντίδρασης είναι πιο περιορισμένες. Αντιμέτωποι με το φάσμα της απόλυσης. αναγκαστικά θα είναι στα πόστα τους, φορώντας το πλαστικό χαμόγελο, έτοιμοι να εξυπηρετήσουν αποκτηνωμένους καταναλωτές.

Για εμάς τα πράγματα είναι πιο απλά. Δε θα χρειαστεί να θυσιάσουμε ούτε χρήματα όπως θα συνέβαινε σε μια απεργιακή κινητοποίηση, ούτε προσωπικό χρόνο όπως θα απαιτούσε η συμμετοχή σε μια συγκέντρωση. Για την ακρίβεια, δεν θα χρειαστεί να κάνουμε απολύτως τίποτα περισσότερο και τίποτα το διαφορετικό από ότι κάνουμε κάθε Κυριακή.

Αυτή την Κυριακή λοιπόν πάμε σε πλατείες, γήπεδα, πάρκα, ταβέρνες, καφετέριες, εξοχές, παραλίες (οι πιο τολμηροί) κλπ. Χρόνος για ψώνια υπάρχει. Χρόνος για να ζήσουμε σπανίζει.

clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Οκτωβρίου 17, 2014 at 7:13 μμ (Εργατικά, Τράπεζες)

εκδήλωση ωράριο 2

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Παρέμβαση στη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου

Μαΐου 27, 2013 at 6:49 μμ (Αττικής, Τράπεζες)

Τα θέματα που έτρεξαν και τρέχουν το τελευταίο διάστημα και τα οποία απασχόλησαν κατά κύριο λόγο και τη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου ήταν αφενός η νέα κλαδική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας για το χώρο των τραπεζών και αφετέρου η διαδικασία αύξησης μετοχικού κεφαλαίου της Τράπεζάς μας και συνακόλουθα η συμμετοχή μας σε αυτή μέσω των τριών ΛΑΚ.

Ως προς μεν την κλαδική, δε συμμεριζόμαστε το πανηγυρικό κλίμα των ανακοινώσεων των προεδρείων της ΟΤΟΕ και του ΣΥΤΑ. Κατανοούμε την ανάγκη επικοινωνιακής διαχείρισης από πλευράς τους, άλλωστε τέτοιες «επιτυχίες» ως αποτέλεσμα «σκληρών διαπραγματεύσεων» μας έχουν προσφέρει άφθονες οι κυβερνήσεις των τριών τελευταίων χρόνων. Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για μια επώδυνη συμφωνία με την οποία οι μισθοί (συνεχίζουν να) μειώνονται, το ωράριο ελαστικοποιείται ενώ δεν διασφαλίζονται ουσιαστικά οι θέσεις εργασίας. Εν ολίγοις είναι μια σύμβαση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των μνημονιακών πολιτικών με κεντρικό πυρήνα την περαιτέρω υποτίμηση της εργασίας. Για όσους/ες επιθυμούν να διαμορφώσουν ιδία άποψη, το πλήρες κείμενο της σύμβασης βρίσκεται εδώ.

Αναφορικά με το ζήτημα της Α.Μ.Κ. πρέπει να τονίσουμε ότι όσο κι αν η κρισιμότητα της συγκυρίας επιβάλλει συγκεκριμένες επιλογές (όπως η συμμετοχή των λογαριασμών του ΛΑΚ σε αυτή, αν μη τι άλλο για την προστασία των ήδη επενδυμένων από αυτά κεφαλαίων) αυτό δεν πρέπει να μας κάνει να εθελοτυφλούμε και να αποπροσανατολιζόμαστε από τις «εθνικοπατριωτικές» κορώνες των εκπροσώπων της συνδικαλιστικής δουλοπρέπειας. Είναι γενική παραδοχή ότι ακόμα κι αν η αύξηση κεφαλαίου στεφθεί με επιτυχία, η βιωσιμότητα που θα εξασφαλίσει στην Τράπεζα θα είναι περιορισμένη και σύντομα θα κληθεί εκ νέου να αναζητήσει λύσεις. Αποτελεί επίσης κοινό τόπο ότι οι προσπάθειες και οι θυσίες των εργαζομένων σε ατομικό επίπεδο όσο μεγάλες κι αν είναι συνήθως δεν αρκούν (και πατερναλιστικές νουθεσίες του τύπου «πρώτοι στη δουλειά!» όταν προέρχονται από αιωνίως αποσπασμένους επαγγελματίες εργατοπατέρες μόνο ως ειρωνικές μπορούν να εκληφθούν και ως εκ τούτου τους τις επιστρέφουμε). Εν τέλει (θα έπρεπε να) είναι αυτονόητο ότι είμαστε εργαζόμενοι στην Τράπεζα και όχι ιδιοκτήτες αυτής.

Μια πιο εκτεταμένη ανάλυση των θεμάτων αυτών καθώς και άλλων που μας απασχολούν ως εργαζόμενους/ες κάναμε (ή τουλάχιστον προσπαθήσαμε να κάνουμε δεδομένων των χρονικών και άλλων περιορισμών που με περισσό ζήλο επέβαλλε ο πολύπειρος πρόεδρος της Συνέλευσης όταν ακούγονταν απόψεις που χάλαγαν τη σούπα) στην παρέμβασή μας στη Γενική Συνέλευση της 15ης Μάη την οποία και επισυνάπτουμε.

______________________________________________________________

Αν και γενικά το αποφεύγω, επιτρέψτε μου να διαβάσω λίγο από κείμενο για να μην αδικήσω το συνάδελφο Κούκο, που παρεμπιπτόντως για μια ακόμη φορά έδειξε έμπρακτα πόσο σέβεται τη διαδικασία και πόσο ενδιαφέρεται να ακούσει τους εργαζόμενους:

«Με μια συμφωνία ιστορικής σημασίας, η ΟΤΟΕ διατήρησε ανέπαφο το θεσμό της Κλαδικής Σύμβασης, με κεντρικό θέμα την προστασία της εργασίας και υπερασπίστηκε αποτελεσματικά την υπόσταση και το ρόλο του συνδικαλιστικού κινήματος»

Κι ενώ κανονικά θα έπρεπε να νιώθουμε μια διάχυτη ευφορία για αυτή την ιστορικής σημασίας νίκη, κάτι δεν καθόταν καλά. Επειδή δυστυχώς ούτε λοβοτομημένοι είμαστε ούτε μνήμη χρυσόψαρου έχουμε, αλλιώς θα ήμασταν αλλού, θα λέγαμε άλλα και όλα θα ήταν πολύ πιο εύκολα, τελικά θυμηθήκαμε και το λόγο που μας εμπόδιζε να πανηγυρίσουμε την επιτυχία αυτή.

ΝΙΚΗ ιστορικής σημασίας κατέγραψε η Ο.Τ.Ο.Ε. με τον αγώνα των εργαζομένων και των συνταξιούχων των Τραπεζών υπερασπίζοντας αποτελεσματικά τα Ταμεία Υγείας των Τραπεζοϋπαλλήλων.

Πρόκειται λοιπόν για μια επιτυχία ανάλογη με αυτή που είχαμε προ έξι μηνών με τα ταμεία υγείας για την οποία και τότε η ηγεσία της ομοσπονδίας μας πανηγύριζε.

Το να χαρακτηρίσει κάποιος τη νέα κλαδική σύμβαση «καλή» ή «κακή» είναι μια υποκειμενική διαδικασία, οι επιθετικοί προσδιορισμοί είναι ούτως ή άλλως αυθαίρετοι εν πολλοίς και φυσικά η ηγεσία του κλάδου μας έχει κάθε δικαίωμα να συγχαίρει τον εαυτό της. Καλό θα ήταν ωστόσο να δούμε αυτούς καθαυτούς τους όρους της συμφωνίας αυτής προτού αποφανθούμε.

Με τη νέα ΣΣΕ λοιπόν υποτίθεται ότι διασφαλίζονται οι θέσεις εργασίας. Πλην όμως σύμφωνα  με την ακριβή διατύπωση του σχετικού άρθρου «δηλώνεται η βούληση και των δύο πλευρών να διασφαλιστούν όλες οι θέσεις εργασίας». Κάνει κάποια διαφορά νομίζω και δεν ξέρω πόσο ασφαλείς και θωρακισμένοι μπορούμε να νιώθουμε.

Σημαντικό είναι για εμάς επίσης το ότι πειράχθηκε το ωράριο και μας εκνευρίζει ακόμη περισσότερο το ότι προβλήθηκε ως «αναγκαία ρύθμιση της λειτουργίας των κεντρικών υπηρεσιών». Ζητούμε συγγνώμη που δεν αντιληφθήκαμε ως τώρα γιατί οι τράπεζες πρέπει να μένουν  ανοιχτές ως τις 7 το βράδυ. Φανταζόμαστε τώρα ότι το επόμενο βήμα θα είναι η λειτουργία τα Σ-Κ καθώς κάτι τέτοιοι «θα απαιτεί η αγορά». Υποτίθεται δε ότι η συμμετοχή στις τελευταίες βάρδιες είναι εθελοντική αλλά αν δεν συμπληρωθούν θα γίνουν με «κοινωνικά κριτήρια». Καταλαβαίνετε υποθέτω τι ευαισθησία θα δείξουν οι εργοδότες μας.

Για τις μισθολογικές μειώσεις, ή «εξορθολογισμός του μισθολογικού κόστους χάριν της ανταγωνιστικότητας» για τους εργοδοτικούς, επίσης είχαμε επισημάνει κάποια πράγματα από πέρυσι αναφορικά με τις ανάλογες μειώσεις της επιχειρησιακής ΣΣΕ και στα οποία δυστυχώς δεν διαψευστήκαμε. Λέγαμε δηλαδή ότι αυτό δεν ήταν παρά η αρχή της κατηφόρας και ότι ο στρατηγικός στόχος των τραπεζιτών ήταν και είναι η συνεχής μείωση των μισθών μας. Λέγαμε επίσης ότι το, καλό ή κακό,  περιεχόμενο της επιχειρησιακής σύμβασης δεν ήταν κι αυτό εξασφαλισμένο απέναντι σε νομοθετικές ή άλλες παρεμβάσεις. Και πάλι προς λύπη μας δικαιωνόμαστε, μια που μια βασική ρύθμιση της επιχειρησιακής –αυτή της ρήτρας συμψηφισμού με τυχόν μειώσεις της κλαδικής- αναιρέθηκε. Δεν ξέρω πόσοι θυμάστε ήταν εκείνη η εμπλοκή που παρουσιάστηκε στις διαπραγματεύσεις τη μεγάλη βδομάδα και που σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του ΣΥΤΑ και της ΟΤΟΕ οφειλόταν σε «εσωτερικό ρήγμα μεταξύ των τραπεζών». Μάλιστα ο πρόεδρος του ΣΥΤΑ στη σχετική ανακοίνωση βρυχώταν ότι «τα εσωτερικά σας δε μας ενδιαφέρουν» και καλούσε τους τραπεζίτες να σοβαρευτούν (με κεφαλαία). Μόνο που οι τραπεζίτες ήταν απολύτως σοβαροί, ζήτησαν την άρση των ρητρών συμψηφισμού όπου αυτή υπήρχε (Εθνική, Εμπορική) και την πέτυχαν το ίδιο κιόλας απόγευμα.

Οι μειώσεις αυτές δεν πρόκειται να είναι οι τελευταίες.  Άλλωστε το όφελος για τις τράπεζες από τις μειώσεις αυτές είναι σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στα σωρευμένα χρέη των τραπεζών. Να αναφέρουμε ενδεικτικά ότι για την τράπεζά μας οι μειώσεις της κλαδικής θα εξοικονομήσουν ένα ποσό κοντά στα  6 εκατομμύρια ετησίως όταν οι ζημιές της πέρυσι ανήλθαν σε 190 εκατομμύρια. Τα αντίστοιχα μεγέθη σε Εθνική μείωση 70 εκατ. σε ζημιές 2 δις. Alpha 40 σε 700.

Αμφιβάλλει κανείς για τα ότι αν και όταν θα κάνει κάποια διαφορά για τις τράπεζες, αν θα υπάρχει περίπτωση με μια επιπλέον περικοπή  στο λειτουργικό τους κόστος να εμφανίσουν π.χ. κερδοφορία δε θα διστάσουν να προβούν σε νέες μειώσεις ή σε απολύσεις; Εμείς δεν τρέφουμε τέτοιες αυταπάτες όπως δεν τρέφουμε και τη βασική αυταπάτη που διέπει ολόκληρη τη σύμβαση: ότι δηλαδή αυτή είναι μια παρένθεση κι ότι θα έρθει η ανάκαμψη και μαζί της θα επανέλθουν κι οι αμοιβές μας και θα επιστρέψει και το επίδομα ισολογισμού που υποτίθεται ότι δεν καταργήθηκε αλλά ανεστάλη. Εν ολίγοις η συνδικαλιστική μας ηγεσία στα χνάρια ακριβώς  των πολιτικών τους προϊσταμένων μας λένε το ίδιο ακριβώς ψέμα: ότι με τα μνημόνια θα ορθοποδήσει η οικονομία και θα φέρουν την ανάπτυξη. Ας το παραδεχτούν τουλάχιστον ανοιχτά και ας μην το παίζουν αντιμνημονιακοί.

Περνάμε τώρα στο ζήτημα της ανακεφαλαιοποίησης και της συμμετοχής μας σε αυτή. Από την πρώτη στιγμή που υπάρχουμε σαν Πρωτοβουλία πάγια θέση μας ήταν η διατήρηση του ιδιοκτησιακού στάτους και της αυτονομίας της Τράπεζας και στο βαθμό που αυτό ήταν δυνατό η ενίσχυση του όποιου δημόσιου και κοινωνικού της ρόλου. Αυτά επί εποχής Κολίτζα όταν το προεδρείο μας, μας επισήμαινε ότι «είμαστε ιδιωτική τράπεζα», «πρέπει να πουληθούμε», «το ΤΣΜΕΔΕ έχει κάνει τον κύκλο του» και άλλα παρεμφερή, όταν όλοι έψαχναν κάποιο στρατηγικό επενδυτή τύπου Ψωμιάδη ή Λαυρεντιάδη για να περάσουμε στη νέα εποχή. Η θέση μας αυτή παραμένει σταθερή και σήμερα γιατί και το βασικό σκεπτικό μας εξακολουθεί να είναι το ίδιο: ότι η διατήρηση της αυτοτέλειας της τράπεζας είναι προς όφελος των εργαζομένων. Τώρα τους μεγαλοϊδεατισμούς για την «αγαπημένη μας τράπεζα», «την τράπεζα της καρδιάς μας», την «μπουτίκ τραπεζικής» τους αφήνουμε για τους επαγγελματίες της αττικοφροσύνης.

Καλούμαστε λοιπόν να αποφασίσουμε για τη συμμετοχή των τριών λογαριασμών του ΛΑΚ στην ΑΜΚ. Κατά κανόνα θα ήμασταν αντίθετοι σε μια τέτοια συμμετοχή, κάθε κανόνας ωστόσο έχει και τις εξαιρέσεις του κι αυτή είναι μια τέτοια περίπτωση. Με μοναδικό κριτήριο επαναλαμβάνουμε το συμφέρον των εργαζομένων κι όχι ως αυτοσκοπό. Υπάρχουν ωστόσο και κάποιες παράμετροι που δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε. Αυτή τη στιγμή βάζουμε ζεστό χρήμα σε μια εποχή που σπανίζει και που αυτοί που προβάλλονται σαν μεγάλοι επενδυτές δεν έχουν βάλει ούτε ευρώ αλλά αγοράζουν σε τιμές εκποίησης δημόσια περιουσία με αέρα, κλεμμένα ή δανεικά κι αγύριστα λεφτά και δε χρειάζεται να αναφερθούμε αναλυτικά στα πεπραγμένα Λάτση, Σάλλα και λοιπών. Ένας ιδιώτης επενδυτής για παράδειγμα θα ζητούσε υποθέτω συμμετοχή στο μάνατζμεντ. Κάποιος πιο κυνικός θα παρατηρούσε ότι στην περίπτωσή μας αυτό συμβαίνει ήδη αλλά εμείς θα παραστήσουμε τους αφελείς, ξέρετε «διακριτοί ρόλοι» και τα τοιαύτα. Εμείς διαπραγματευτήκαμε τίποτα, την επίλυση κάποιου από τα μικρά ή μεγάλα προβλήματα που εκκρεμούν και μας ταλανίζουν εδώ και χρόνια κι έχουν βαλτώσει. Για παράδειγμα το ίδιο το ΛΑΚ με μια πιθανή ρύθμιση του και απεμπλοκή από τα δικαστήρια; Ή έστω κάποια μικρότερα μεν, αλλά με τη δική τους σημασία ζητήματα, όπως τα υπόλοιπα αδειών, οι προσωρινές υπογραφές και τα άλλα ζητήματα για τα οποία το προεδρείο θα βγάλει μια ανακοίνωση το χρόνο για να δείξει ότι ασχολείται για να ξαναμπούν πάλι στο αρχείο. Τίποτα από αυτά δεν έγινε, απλά τα δίνουμε όλα άνευ όρων. Και συγχωρήστε μου την αθυροστομία,  πλην όμως άλλο βάζω πλάτη άλλο στήνω κώλο.

Ακριβώς λοιπόν επειδή σε κάθε περίπτωση καλό είναι να κουβαλάμε όσο λιγότερες εκκρεμότητες στην επόμενη μέρα όπώς κι αν είναι αυτή και όπου κι αν μας βρει, συναινούμε στο να δοθεί μια λύση και στο ζήτημα του οικοδομικού συνεταιρισμού. Γιατί ακριβώς επειδή εμείς δε θέλουμε να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας και τον κόσμο θεωρούμε ότι κάτι που δε διεκδικήθηκε αγωνιστικά και κινηματικά όταν ήταν επίκαιρο δεν πρόκειται να κερδηθεί τόσα χρόνια μετά στα δικαστήρια. Αυτός άλλωστε ήταν κι ο σκοπός της τακτικής που ακολουθήθηκε: από τη μια να αποφευχθεί με κάθε τρόπο η όποια σύγκρουση με την εργοδοσία (δεν ξεχνάμε άλλωστε τα φροντιστήρια που μας έκαναν τότε περί πύρρειας νίκης για το ΛΑΚ κτλ) κι αφετέρου να μη χαλάσει το αγωνιστικό τους προφίλ και η συνδικαλιστική τους καριέρα. Η αλήθεια είναι ότι καλά τα κατάφεραν.

Μολονότι λοιπόν θα συγκατανεύσουμε στις δύο αυτές προτάσεις καθώς προκύπτουν από την κοινή λογική, δεν μπορούμε φυσικά να υπερψηφίσουμε έναν διοικητικό απολογισμό μιας χρονιάς που μας βρίσκει σε πολύ δυσμενέστερη θέση σε σχέση με πέρυσι τέτοιο καιρό και που είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα μας βρει σε ακόμα χειρότερη τέτοια εποχή του χρόνου. Το μνημόνιο είναι κινούμενη άμμος, διαρκώς θα βουλιάζουμε. Χωρίς κινηματικές διαδικασίες δεν υπάρχει λύση. Κι αυτές θα έρθουν από τους ίδιους τους εργαζόμενους κι όχι ερήμην τους από μεσσίες εργατοπατέρες και κομματικά συνδικαλιστικά μαγαζιά.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Ιανουαρίου 11, 2013 at 7:26 μμ (Τράπεζες)

Άρθρο του συν/φου Γιώργου Παυλόπουλου.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ

Η ανακεφαλαιοποίηση του Τραπεζικού συστήματος έχει καταλάβει σημαντικό μέρος της συζήτησης το τελευταίο διάστημα, γιατί ουσιαστικά αναφέρεται στην προσπάθεια χειρισμού της χρεοκοπίας της κορωνίδας του Ελληνικού καπιταλισμού, που με την σειρά του διαδραματίζει  ειδικό ρόλο για ολόκληρο το Ελληνικό Κεφάλαιο.  Η ενίσχυση του τραπεζικού συστήματος μέσω της ανακεφαλαιοποίησης μεταφράζεται σε μεταβίβαση «ζεστού χρήματος» 40 έως 45 δις ευρώ, τα οποία θα προστεθούν στα 5,5 δις ευρώ που είχαν πάρει οι τράπεζες το 2008 επί  Αλογοσκούφη. Αυτά τα ποσά βαρύνουν άμεσα το Δημόσιο Χρέος (δηλαδή κατ’  ουσία τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους), χωρίς να λάβουμε υπόψη τα 145 δις που εδόθησαν έμμεσα με την μορφή «κρατικών εγγυήσεων» για να υποστηρίξουν την ρευστότητα των τραπεζών. Η διαδικασία αυτή προχωράει παράλληλα με την συγκεντροποίηση του τραπεζικού συστήματος, καθώς προβλέπει την δημιουργία 3 «συστημικών» τραπεζών (όμιλος Εθνικής, Alpha, Πειραιώς) που θα καταλαμβάνει το 85-90% του τραπεζικού συστήματος. Η μεταφορά κολοσσιαίων ποσών από τα λαϊκά στρώματα για την σωτηρία του κεφαλαίου και η σκανδαλώδης διαδικασία που αυτή πραγματοποιείται, είναι φυσικό να επιστρατεύει όλη την αστική υποκρισία για να δικαιολογηθεί.

Αστική Υποκρισία

Πρώτο επιχείρημα που προβάλλεται είναι ότι το κράτος χρεοκόπησε τις τράπεζες και όχι οι τράπεζες το κράτος όπως στο εξωτερικό. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που αυτό δεν ισχύει. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ζημίες από τα κρατικά ομόλογα των τραπεζών ανέρχεται σε 27,5 δις ευρώ και η ενίσχυση μέσω της ανακεφαλαιοποίησης θα πλησιάσει τα 50 δις ευρώ, γεγονός που σημαίνει ότι καλύπτονται και ζημίες ιδιωτικών δανείων. Αφορούν δάνεια που οι τράπεζες έδιναν απλόχερα από τη δεκαετία του ’90, με αποτέλεσμα μόνο την περίοδο 1998-2008 τα επιχειρηματικά δάνεια να αυξάνονται με ρυθμό 15% (!) ετησίως,τα δε δάνεια προς ιδιώτες με ακόμα μεγαλύτερο ρυθμό και να φθάσουν από 12% του ΑΕΠ το 1998 σε 47% το 2008!! Μάλιστα η αύξηση όλων αυτών των δανείων χρηματοδοτήθηκε κυρίως με εξωτερικό δανεισμό, ο οποίος αυξήθηκε με ρυθμούς διπλάσιους από την αύξηση του Δημόσιου Χρέους που κατά την επίσημη εξήγηση «βούλιαξε» την χώρα. Όμως οι τραπεζίτες και το επίσημο πολιτικό σύστημα για να κρύψουν τις αμαρτίες τους δεν αρκείται στην υποκρισία, αλλά καταφεύγει και στην μέθοδο των Bank Statistics (όπως λέμε Greek Statistics). Σήμερα το τραπεζικό σύστημα έχει χορηγήσει συνολικά δάνεια 107 δις ευρώ στους ιδιώτες (στεγαστικά, καταναλωτικά) και 125 δις ευρώ επιχειρήσεις. Από αυτά τα δάνεια επίσημα θεωρούνται καθυστερημένα ή επισφαλή (δηλαδή ενέχουν κίνδυνο ζημιών) μόνο το 20% ενώ στην πραγματικότητα υπερβαίνουν το 50%! Είναι φανερό λοιπόν τι καλύπτουν τα χρήματα της  ανακεφαλαιοποίησης.

Δεύτερο  επιχείρημα που προωθείται είναι ότι μέσω της ανακεφαλαιοποίησης θα «πέσουν λεφτά στην αγορά» μέσω των τραπεζών. Όπως αναφέρθηκε στην παραπάνω παράγραφο, οι τράπεζες έχουν συσσωρεύσει  τεράστιες ζημιές και τα χρήματα θα κατευθυνθούν κυρίως για να καλύψουν τις μαύρες τρύπες.  Επιπλέον οι τράπεζες χρωστάνε 130 δις ευρώ στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, είτε απευθείας είτε μέσω της Τραπέζης της Ελλάδος. Από το κολοσσιαίο αυτό ποσό, μέρος του είναι βραχυπρόθεσμο, άρα άμεσα απαιτητό και θα καλυφθεί με την ανακεφαλαιοποίηση. Δηλαδή όχι μόνο αποκλείεται «να πέσει χρήμα στην αγορά», αλλά αν δεν γυρίσει πίσω σημαντικό μέρος των καταθέσεων πιθανότατα θα χρειαστεί και νέα ενίσχυση των τραπεζών.

Παροιμιώδης είναι και η υποκρισία του επίσημου πολιτικού προσωπικού και της οικονομικής ολιγαρχίας στην αναγκαιότητα συγκέντρωσης του τραπεζικού συστήματος λόγω δήθεν βιωσιμότητας μόνο 3 τραπεζικών ομίλων. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ίδιοι που στην αρχή της δεκαετίας του ΄90 υποστήριζαν την πλήρη απελευθέρωση του τραπεζικού συστήματος και την δημιουργία δεκάδων ιδιωτικών τραπεζών, ώστε μέσω του ανταγωνισμού δήθεν να ωφεληθούν οι καταναλωτές και η οικονομία, σήμερα μιλούν για την αναγκαιότητα ύπαρξης 2 ½ τραπεζών στην χώρα!! Είναι οι ίδιοι που συνέργησαν με έωλα επιχειρήματα για να μην θεωρηθεί βιώσιμη η Αγροτική ώστε με σκανδαλώδη τρόπο να δοθεί το «καλό» κομμάτι της στην Πειραιώς για ψίχουλα. Είναι οι ίδιοι που κρίνουν μη βιώσιμο το Ταμιευτήριο ώστε να δοθεί και αυτό δώρο σε κάποιον ιδιωτικό όμιλο. Είναι οι ίδιοι που χάρισαν 1,2 δις ευρώ του Ελληνικού λαού στην  Proton Bank για να καλύψουν τις ατασθαλίες και το πολιτικό χρήμα του Λαυρεντιάδη . Πίσω από την δήθεν αναγκαιότητα ή αντικειμενικότητα των 3 βιώσιμων τραπεζών στην χώρα βρίσκεται η μείωση του λειτουργικού κόστους με θύματα τους εργαζομένους στις τράπεζες και η ενίσχυση των χρηματοοικονομικών μονοπωλίων. Επιδιώκεται η συνολική αναδιάρθρωση του ελληνικού κεφαλαίου με την πρωτοκαθεδρία του τραπεζικού τομέα, ο οποίος θα αποφασίζει να στηρίξει συγκεκριμένους παραγωγικούς ομίλους είτε με δανειοδότηση είτε με προώθηση εξαγορών είτε με εκκαθάριση «αδύνατων» τμημάτων του κεφαλαίου , δηλαδή την ενίσχυση συνολικά των Μονοπωλίων.  Απέναντι λοιπόν στην υποκρισία των αστών η Μαρξιστική προσέγγιση για την συγκεντροποίηση του Κεφαλαίου σε περιόδους κρίσης διατηρεί ακέραια την επικαιρότητα της.

Σκανδαλώδης διαδικασία

Η επιχειρούμενη ανακεφαλαιοποίηση είναι όμως σκανδαλώδης και σαν διαδικασία, ακόμη και αν μπορέσουν οι τράπεζες να γυρίσουν πίσω τα 40-45  δις που είναι εξαιρετικά αμφίβολο. Κατά αρχή προβλέπεται ότι το 1/3 από τα χρήματα της ανακεφαλαιοποίησης θα διατεθούν για έκδοση μετατρέψιμων Oμολογιών (CoCos), δηλαδή οι τράπεζες δανείζονται χρήματα από το «κράτος» και εκδίδουν ομόλογα τα οποία αν δεν αποπληρώσουν μετατρέπονται  σε μετοχές. Το σκανδαλώδες σε αυτή την περίπτωση είναι ότι με νόμο οι τράπεζες απαλλάσσονται από μελλοντική φορολογία (αποκαλείται Αναβαλλόμενος Φόρος )  προκειμένου να επιστρέψουν άκοπα ποσά από τα CoCos που υπολογίζονται σε 4,5 δις ευρώ!

Τα υπόλοιπα 2/3 της ανακεφαλαιοποίησης θα καλύψουν μελλοντικές αυξήσεις κεφαλαίου με έναν άκρως προκλητικό τρόπο. Οι παλαιοί μέτοχοι, δηλαδή οι τραπεζίτες, αρκεί να βάλουν στην αρχή το 1/10 της αύξησης, και αυτομάτως αποκτούν δικαίωμα για αγορά στο μέλλον και των υπόλοιπων 9/10 μέσω τoυ «εξωτικού» χρηματοοικονομικού όρου των warrants. Το σκανδαλώδες στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι η μελλοντική τιμή εξαγοράς είναι η ίδια με την αρχική, δηλαδή αν π.χ. το αρχικό 1/10 της αύξησης πραγματοποιηθεί με τιμή 1 ευρώ /μετοχή αυτή θα είναι και η μελλοντική τιμή  εξαγοράς. Δηλαδή οι τραπεζίτες αρκεί να ανατιμήσουν την τιμή της μετοχής τους μελλοντικά και δεν χρειάζεται να βάλλουν ευρώ αφού θα εμπορεύονται τα κέρδη από τα Warrants που θα έχουν ανατιμηθεί !! Και σαν κερασάκι στην τούρτα όλων αυτών, οι οποιεσδήποτε μετοχές εκδοθούν αρχικά και δεν καλυφθούν από μελλοντικές αυξήσεις κεφαλαίου ή από αποπληρωμή των CoCos, θα είναι κοινές χωρίς δικαίωμα ψήφου. Δηλαδή το «κράτος» θα τις κατέχει δεν θα έχει όμως μέρισμα ούτε δικαίωμα στην διοίκηση των τραπεζών, προκειμένου αυτές να μείνουν στους ιδιώτες!!

Φυσικά αυτή δεν είναι μια ακίνδυνη διαδικασία για τους ντόπιους τραπεζίτες, παρά την ενίσχυση από το κράτος. Αν δεν επιτύχουν οι αυξήσεις του μετοχικού κεφαλαίου κινδυνεύουν οι τράπεζες να καταλήξουν στους ξένους και μάλιστα σχεδόν τζάμπα. Χαρακτηριστικά από τους 3 μεγάλους υπό διαμόρφωση ομίλους, μόνο η Alpha με ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης 4,5 δις ευρώ εμφανίζεται να μπορεί να αποπληρώσει, και αυτή όμως λόγω της δεσπόζουσας συμμετοχής της Gredit Agricole. Ο όμιλος της Εθνικής  με ανάγκες σχεδόν 14 δις ευρώ και η Πειραιώς με ανάγκες 7,5 δις ευρώ θα δυσκολευθούν να αποφύγουν την εξαγορά από ξένους ομίλους. Η απώλεια ελέγχου του τραπεζικού τομέα είναι μια σοβαρή ενδοαστική διαμάχη, τις απολήξεις της οποίας βλέπουμε καθημερινά στην στάση της κυβέρνησης ή των διαπλεκόμενων ΜΜΕ.  Όσο και αν προσπαθούν να το κρύψουν, οι ηγετικές μερίδες του Ελληνικού Κεφαλαίου πάντα έκαναν μπίζνες με τις πλάτες του κράτους και την στήριξη των φιλικά διακείμενων τραπεζιτών.

Και η απάντηση της Αριστεράς

Υπάρχουν 2 λάθος προσεγγίσεις στο θέμα της ανακεφαλαιοποίησης μέσα στην Αριστερά. Η πρώτη εκφράζεται μέσα από τις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ και καταλήγει ουσιαστικά σε μια πρόταση για Δημόσιο έλεγχο του τραπεζικού συστήματος. Δηλαδή να επωμισθεί ο λαός την ανακεφαλαιοποίηση, αλλά το κράτος να «ελέγχει» το τραπεζικό σύστημα είτε σαν μέτοχος με ποσοστό των τραπεζών είτε μέσω δημόσιου πυλώνα που θα επηρεάζει και τον ιδιωτικό. Εκτιμά ότι με αυτό τον τρόπο θα μπορέσει να επιτύχει συμμαχία με τμήματα του «παραγωγικού κεφαλαίου» για παραγωγική ανασυγκρότηση χωρίς όμως να έρθει σε σύγκρουση με τον πυρήνα της πολιτικής της Ε.Ε, και συγχρόνως να επιτελέσει «κοινωνική πολιτική». Αυτή η προσέγγιση  υποτιμά την αντίδραση των κυρίαρχων κύκλων της  Ε.Ε για τον έλεγχο και τον ρόλο του τραπεζικού τομέα (απαγόρευση κρατικοποίησης κλάδων οικονομίας ή πολιτικών «επιδοτήσεων» μέσω τραπεζών, κλπ). Επίσης υποτιμά την αντίδραση των ηγετικών μερίδων του Ελληνικού Κεφαλαίου σε περίπτωση που αμφισβητηθεί η προνομιακή σχέση που έχουν με το Τραπεζικό Κεφάλαιο καθώς και τα οφέλη που περιμένουν από τις ιδιωτικοποιήσεις.

Η δεύτερη λάθος προσέγγιση που προέρχεται από το ΚΚΕ υποτιμά τον κομβικό ρόλο της ανακεφαλαιοποίησης στην συνολική αναδιάρθρωση του Ελληνικού οικονομικού και κοινωνικού σχηματισμού. Ενώ ορθά τονίζει ότι μέσα από αυτή την διαδικασία  ενισχύονται μονοπωλιακοί όμιλοι με χρήματα του ελληνικού λαού, αδυνατεί να καταλάβει την κομβικό ρόλο που θα είχε για το λαϊκό κίνημα η ανακοπή αυτής της κίνησης του Κεφαλαίου. Ενώ ορθά τονίζει τον ρόλο της Ε.Ε αρνείται να τον εξειδικεύσει στον τραπεζικό χώρο.  Φαίνεται σαν να θεωρεί ότι δεν υπάρχει σήμερα ιδιαίτερη τομή αφού το τραπεζικό σύστημα πάντοτε εξυπηρετούσε τα μονοπωλιακά συμφέροντα, ενώ μια πιθανή κρατικοποίηση των τραπεζών δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα κόλπο των αστών για να στηρίξουν το Κεφάλαιο.

Απέναντι στις παραπάνω αντιλήψεις, η πρόταση για κρατικοποίηση των τραπεζών μαζί με την διαγραφή του Χρέους αποτελεί κρίσιμη επιλογή προκειμένου να ακυρωθεί ένας σημαντικός παράγοντας αντιδραστικής αναδιάρθρωσης της ελληνικής οικονομίας χωρίς ο λαός να επωμισθεί τα επιπλέον βάρη της ανακεφαλαιοποίησης. Μπορεί να λειτουργήσει θετικά στην  απόκτηση κοινωνικών συμμαχιών. Αποτελεί μια από τις βασικές προϋποθέσεις για να υποστηριχθεί ο δρόμος της  ρήξης και της ανατροπής

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ

Δεκεμβρίου 17, 2012 at 4:01 μμ (Αττικής, Τράπεζες)

Αναμένοντας με αγωνία την υπογραφή της νέας επιχειρησιακής σύμβασης που θα φέρει επιτέλους τις πολυπόθητες μειώσεις στις απολαβές μας (καθώς όπως το έθεσε επί λέξει σύμβουλος της πλειοψηφίας σε συνεδρίαση του Δ.Σ. «παίρνουμε πάρα πολλά λεφτά») δεν μπορούμε παρά να αισιοδοξούμε βλέποντας την αγαστή σύμπνοια των διοικήσεων της Τράπεζας και του Συλλόγου που με εφόδιο την κοινή τους κομματική τοποθέτηση στη λεγόμενη «Αριστερή Πρωτοβουλία»[1] καταργούν τις ταξικές αντιθέσεις και μέσα στο πνεύμα του «κοινωνικού εταιρισμού» προχωρούν ενωμένοι για την ευόδωση του οράματος της Τράπεζας των ασφαλιστικών ταμείων, μιας σοσιαλιστικής νησίδας στον τραπεζικό χάρτη.

Η αλήθεια είναι ότι παλαιότερα υπήρξαν αρκετά ευνοϊκότερες συνθήκες για την προώθηση της δημιουργίας μιας τράπεζας ασφαλιστικών ταμείων, μόνο που τότε δεν υπήρχε η αντίστοιχη βούληση. Ήταν η εποχή που τόσο το σημερινό διοικητικό σχήμα (που δεν προέκυψε άλλωστε κι από κάποια παρθενογένεση) όσο και η πλειοψηφία του Δ.Σ. ενστερνιζόταν το όραμα Κολίτζα για την πώληση της Τράπεζας σε κάποιο «στρατηγικό επενδυτή» (ιδιώτη ή fund) με «γεμάτο πορτοφόλι» που θα έριχνε «ζεστό χρήμα» προκειμένου να απεμπλακεί η Τράπεζα από το ΤΣΜΕΔΕ και αντίστροφα. Έπειτα ξέσπασε η κρίση και η κατάληξη είναι γνωστή. Η έλευση του μεσσία ιδιώτη-αγοραστή (όπως και αυτή του Άραβα πρίγκιπα στον Παναθηναϊκό) παραπέμφθηκε στις καλένδες, στις ανακοινώσεις του προεδρείου του Σ.Υ.Τ.Α. ο σεβάσμιος «στρατηγικός επενδυτής» αποκαλείται πλέον περιπαικτικά «λευκός ιππότης» ο δε κ. Κολίτζας μετά από μία άκρως επιτυχημένη περιπλάνηση στον ανταγωνισμό (με την Proton Bank) και την πολιτική (με την αλήστου μνήμης Δημοκρατική Συμμαχία) επέστρεψε στην ακαδημαϊκή του καριέρα για να βοηθήσει και στην κατεδάφιση της δημόσιας πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Τελευταία διαβάζουμε ότι έχει κάποιες περιπέτειες, αλλά δεν ανησυχούμε. Για επιστήμονες και ανθρώπους της αγοράς- όπως αυτός και ο Βλάσης Τσάκας- θα υπάρχει πάντα μία θέση από όπου θα μπορούν να αξιοποιήσουν τις διοικητικές τους ικανότητες.

Περασμένα ξεχασμένα όμως και το ζήτημα είναι τι κάνουμε τώρα. Η επικείμενη ΑΜΚ αποτελεί μια αναγκαία μεν αλλά όχι ικανή συνθήκη για τη συνέχιση της αυτόνομης πορείας της Τράπεζας καθώς οι αποφάσεις κυβέρνησης και τρόικας δε λαμβάνονται με καθαρά οικονομοτεχνικά κριτήρια, ή μάλλον λαμβάνονται με τα δικά τους κριτήρια που είναι εντελώς διαφορετικά από αυτά του κοινωνικού συνόλου. Άλλωστε έχει καταστεί σαφές εδώ και καιρό ότι ως «βιώσιμες» και «συστημικές» αναγνωρίζονται τέσσερις συγκεκριμένες τράπεζες (για κάποιες εκ των οποίων αποτελεί κοινό μυστικό ότι είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένες). Απέναντι σε αυτή τη ζοφερή προοπτική η Διοίκηση συνεπικουρούμενη από το προεδρείο του ΣΥΤΑ, ασκεί μια κάποιου τύπου «συνδικαλιστική» δράση με σκοπό την εξαίρεσή μας από τις επικείμενες συγχωνεύσεις. Ο συνδικαλισμός βέβαια για αυτούς έχει μια πολύ συγκεκριμένη έννοια: αυτή του εναγκαλισμού με την πολιτική εξουσία και της δημιουργίας σχέσεων αλληλεξάρτησης με αυτή (οι πιο κακοπροαίρετοι το ονομάζουν και διαπλοκή). Τα αποτελέσματα δε φαίνονται να τους δικαιώνουν και όσοι πριν ένα μόλις μήνα κατακεραύνωναν τους επικριτές της (καθαρά και μόνο) επιχειρηματικής σχέσης που αναπτύχθηκε μεταξύ της Τράπεζας και των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» μάλλον δεν τα πάνε και πολύ καλά με την ανάλυση κινδύνου.

Εκτίμησή μας είναι ότι λόγω μεγεθών καθώς και της συμμετοχής του Τ.Τ. στη μετοχική σύνθεση της Τράπεζάς μας, οι όποιες αποφάσεις για το μέλλον της Τράπεζάς μας έπονται αυτών που θα εφαρμοστούν στο Τ.Τ. Κι ένας σημαντικός παράγοντας που έχει μπλοκάρει τις προδιαγεγραμμένες εξελίξεις είναι η διαρκής και αταλάντευτη αγωνιστική στάση των εργαζομένων στο Τ.Τ. οι οποίοι απέναντι στη σχεδιαζόμενη εκποίησή του (είτε με τη μεταβίβασή του σε τιμή ευκαιρίας σε κάποιο μεγαλοτραπεζίτη είτε με σπάσιμο σε «καλό» και «κακό» μέσω του ΤΧΣ) απάντησαν αποφασιστικά. Με μαζικές διαδικασίες, γενικές συνελεύσεις, πολύμορφες δράσεις, απεργίες, καταλήψεις, απεύθυνση στην κοινωνία και (ίσως το σημαντικότερο) λειτουργώντας έγκαιρα και αποτρεπτικά, δείχνουν ότι οι αγώνες μπορούν να έχουν αποτελέσματα όταν υπάρχει θέληση, στόχος και πίστη σε αντίθεση με τις αποσπασματικές, κατόπιν εορτής και «για την τιμή των όπλων» κινητοποιήσεις στις οποίες μας έχουν συνηθίσει οι συνδικαλιστικές ηγεσίες του κλάδου μας και όχι μόνο.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΤΟΥ Τ.Τ.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑΣ

clip_image001


[1] Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης που πιθανό να γίνει από κάποιους λόγω της μερικής συνωνυμίας αναφερόμαστε στην «αριστερή» φράξια του ΠΑΣΟΚ που έχει ως ιδεολογικό καθοδηγητή τον κ. Γ. Παναγιωτακόπουλο. Στην πανελλαδική της συνδιάσκεψη που έλαβε χώρα τον Οκτώβριο στο γνώριμο περιβάλλον του ξενοδοχείου ΤΙΤΑΝΙΑ και στην οποία η Τράπεζά μας εκπροσωπήθηκε επάξια από τα κορυφαία στελέχη της – τόσο σε επίπεδο Διοίκησης όσο και σε επίπεδο Συλλόγου- κατέληξε σε βαρυσήμαντες αποφάσεις όπως «Αποχώρηση από την κυβέρνηση» και «Καταγγελία των πολιτικών των μνημονίων και των εκβιασμών της τρόικα». Έκτοτε δεν ξανακούστηκε τίποτα σχετικό, θυμίζοντας το γνωστό ανέκδοτο με το λαγό και το λιοντάρι.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑΣ ΤΟΥ 30ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΗΣ ΟΤΟΕ

Νοεμβρίου 25, 2012 at 9:28 μμ (Συνδικάτα, Τράπεζες)

ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΟΤΟΕ

ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΙ ΨΗΦΟΙ ΕΔΡΕΣ
  1. 1.          
ΔΗΣΥΕ (ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ 191 25
  1. 2.          
ΔΑΚΕ ΤΡΑΠΕΖΩΝ & ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ 95 12
  1. 3.          
ΕΝΩΤΙΚΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ 85 11
  1. 4.          
ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ 63 8
  1. 5.          
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ 60 8
  1. 6.          
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ 41 5
  1. 7.          
ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ 23 3
  1. 8.          
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΟΤΟΕ 11 2
  1. 9.          
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΑΝΑΝΕΩΣΗ – ΕΝΟΤΗΤΑ – ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ 8 1
  1. 10.      
ΠΑΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ 5
  1. 11.
ΜΑΧΙΜΟΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ 1
                                                                  ΣΥΝΟΛΟ 583 75

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Αγωνιστική Συνεργασία στην ΟΤΟΕ

Νοεμβρίου 22, 2012 at 3:58 μμ (Εργατικά, Συνδικάτα, Τράπεζες)

30ό Συνέδριο ΟΤΟΕ: ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΥ – ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΓΗΣ 

Το συνέδριό μας δεν είναι όπως τα προηγούμενα. Τα 3 χρόνια που μεσολάβησαν από το προηγούμενο τακτικό συνέδριο της Ομοσπονδίας σημαδεύτηκαν από τη μεγαλύτερη επίθεση που δέχθηκε η εργατική τάξη κι ο λαός μετά τον πόλεμο. Η επίθεση όμως αυτή δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί αν συνεχίζονται οι αυταπάτες για τις αιτίες της κρίσης και τα θολά σχέδια από την πλευρά των εργαζομένων.

Ήδη από το περασμένο συνέδριο είχαμε υποστηρίξει ότι η κρίση που ξεκίνησε το 2008 ήταν μια δομική κρίση του καπιταλισμού, από την οποία το σύστημα δεν έχει ανακάμψει παρά τις αντιδραστικές τομές που έχει επιχειρήσει. Απέναντι στις θεωρίες του καζινοκαπιταλισμού και της υπερβολικής χρηματιστικοποίησης της οικονομίας που μπορούσε να ξεπερασθεί μέσα από πολιτικές «ρύθμισης» ή αντινεοφιλελεύθερης διαχείρισης, είχαμε επισημάνει ότι οι δομικές κρίσεις θα επιχειρηθεί να ξεπερασθούν με συνολική επίθεση ενάντια στην εργασία και αντιδραστικές αλλαγές σε όλο το φάσμα της ζωής μας.

Η χώρα μας βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα γιατί αποτελούσε τον αδύναμο κρίκο στην διεθνή συγκυρία, συγχρόνως όμως επελέγη και σαν «πειραματόζωο» στην προσπάθεια επίλυσης σε αντιδραστική κατεύθυνση της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης. Το επίσημο πολιτικό σύστημα με κύριους εκφραστές το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ και με δεκανίκια το ΛΑΟΣ, τη ΔΗΜΑΡ, τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, ανέλαβε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των ξένων δανειστών και των εγχώριων εργοδοτών. Με αλλεπάλληλα Μνημόνια και νόμους οδηγεί στην κοινωνική καταβαράθρωση εκατομμύρια νεόπτωχους εργαζόμενους, ανέργους, καταστραμμένους μικροεπαγγελματίες. Η πολιτική τους αφορά μέτρα οικονομικών περικοπών, (μειώσεις μισθών και συντάξεων, κατάργηση δώρων, φορομπηξία και χαράτσια, μείωση αποζημίωσης κλπ)  αλλά και αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις (κατάργηση συλλογικών διαπραγματεύσεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ελεύθερες απολύσεις, τεράστια λεηλασία δημόσιου πλούτου μέσω ιδιωτικοποιήσεων, πλήρης εμπορευματοποίηση του δημόσιου χώρου και της υπαίθρου, εκχώρηση των υπηρεσιών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, της παιδείας και της υγείας στο κεφάλαιο).

Όλα τα “μέτρα σωτηρίας” που πάρθηκαν με πρόσχημα δήθεν το Χρέος αποδείχτηκαν καταστροφικά για εργαζόμενους, άνεργους, συνταξιούχους και μικρομεσαίους. Είναι μεγάλο στοίχημα για το εργατικό κίνημα να ανατρέψει την πολιτική που οδηγεί στην αποικιοποίησης της χώρας και μετατροπής της σε Ειδική Οικονομική Ζώνη, το ξεπούλημα της Δημόσιας περιουσίας και την «κινεζοποίηση» των εργασιακών σχέσεων.

Απέναντι στην προαναφερόμενη επίθεση, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες στο τραπεζικό τομέα (σε επίπεδο Ομοσπονδίας αλλά και Συλλόγων) έδειξαν τη γύμνια τους και τη χρεωκοπία της αντίληψης τους. Γιατί η πολιτική του Κεφαλαίου δεν αφορούσε μια επιδείνωση του «εργασιακού συμβολαίου» αλλά την πλήρη ανατροπή του. Ακολούθησαν και συνεχίζουν την αδιέξοδη πολιτική του συμβιβασμού, και της υποταγής, που όλα αυτά τα χρόνια αποδυνάμωσε το συνδικαλιστικό κίνημα. Σε εποχές κρίσης χρεοκοπούν οριστικά τόσο οι πολιτικές ελεγχόμενου «συνδικαλιστικού εκβιασμού» όσο και η συνδιαχείριση. Μόνο μια συνολική εναντίωση εφ όλης της ύλης, μια τομή με το παρελθόν μπορεί να δώσει διέξοδο για τους εργαζόμενους. 

Αυτή την διαφορετική πορεία δεν μπορεί να χαράξει η σημερινή ηγεσία της ΟΤΟΕ (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ) γιατί συνεχίζουν να διακατέχονται και να αναπαράγουν τις επιλογές του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού. Οι χρεωκοπημένες ηγεσίες των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-Εργοδοτικών θα ακολουθήσουν την πορεία των χρεωκοπημένων πολιτικών τους φορέων που διαλύονται ή των χρεωκοπημένων τραπεζιτών με τους οποίους συνταυτιζόντουσαν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Στο συνέδριο της ΟΤΟΕ πρέπει να εκφραστεί η διαφορετική κατεύθυνση, με συνολική ρήξη με την ακολουθούμενη πολιτική, και τους φορείς της. Ακόμη και όσοι δεν συμφωνούν μαζί μας σε όλα, πρέπει να καταλάβουν ότι σήμερα για να επιτύχεις έστω και μικρές νίκες πρέπει να αμφισβητήσεις το σύνολο. Διαφορετικά ο δρόμος θα είναι ισοπέδωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων στις τράπεζες και πλήρη απαξίωση του συνδικαλιστικού κινήματος.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

Η καπιταλιστική κρίση ξεγυμνώνει τους υπερασπιστές της αρχιτεκτονικής στην οποία στηρίχθηκε το τραπεζικό σύστημα τα τελευταία χρόνια. Τραπεζίτες, Κόμματα (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ), «έγκριτοι» αναλυτές υποστήριζαν ότι η απελευθέρωση, οι αποκρατικοποιήσεις και ο ανταγωνισμός (π.χ πολλές ιδιωτικές τράπεζες, κλπ) είναι προς όφελος της οικονομίας και των καταναλωτών. Σήμερα οι χρεωκοπημένες  τράπεζες παίρνουν πακτωλό από τα χρήματα του ελληνικού λαού, ενώ συγχρόνως βρίσκεται σε εξέλιξη το σχέδιο συγκεντροποίησης των τραπεζών, με διακηρυγμένο στόχο να μείνουν «2 ή 2,5 τράπεζες στην Ελλάδα», κι ας είναι ήδη το ελληνικό τραπεζικό σύστημα από τα πιο συγκεντροποιημένα στην Ευρώπη.

Τα επιχειρήματα ότι στην Ελλάδα το κράτος χρεοκόπησε τις τράπεζες και όχι οι τράπεζες το κράτος είναι πυροτεχνήματα για να συνεχίσουν οι τραπεζίτες (και το πολιτικό προσωπικό που τους στηρίζει) να κοινωνικοποιούν τις ζημιές και να ιδιωτικοποιούν τα κέρδη. Είναι κοινός τόπος ότι το τραπεζικό κεφάλαιο έχει παίξει καθοριστικό ρόλο την εποχή της καπιταλιστικής κρίσης – και στην εκδήλωσή της και στον τρόπο αντιμετώπισής της. Βρίσκεται στην καρδιά του καπιταλισμού, διαπλέκεται με τις άλλες μερίδες του κεφαλαίου (βιομηχανικό, εμπορικό, κατασκευαστικό, εφοπλιστικό, ΜΜΕ, κ.α. ) και γι αυτό στηρίζεται με νύχια και με δόντια από τους πολιτικούς υπηρέτες του (κυβερνήσεις και υπερεθνικές ενώσεις) εις βάρος των λαών σε Αμερική και Ευρώπη. Η συγκεντροποίηση του δε με την δημιουργία 3 ομίλων στην χώρα μας στόχο έχει το περιορισμό του εργατικού κόστους και την υποβοήθηση των μονοπωλιακών επιχειρήσεων. Συγχρόνως η εκχώρηση της Αγροτικής στο Σάλλα είναι σκάνδαλο, με δραματικές επιπτώσεις στο ξεκλήρισμα της αγροτιάς και μεγάλο κίνδυνο για την ελληνική γη και κατ΄ επέκταση για τους αγρότες.

Από την κατάρρευση της Lehmman Brothers το 2007, φτάσαμε οι αποτυχημένες τράπεζες της Ευρώπης από τον Οκτώβριο του 2008 μέχρι τον Οκτώβριο του 2011 να έχουν πάρει από τα κράτη 4,5 τρισ. ευρώ, ποσό που ισοδυναμεί με το ένα δέκατο του ετήσιου παγκόσμιου ΑΕΠ. Στην Ελλάδα οι επιδοτήσεις στις τράπεζες (συμπεριλαμβανομένου του ποσού των 50 δισ. της ανακεφαλαιοποίησης)  φτάνουν στα 218 δισ. ευρώ ή περίπου 80% του ετήσιου ΑΕΠ. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών έχουν δοθεί 5,5 δις επί Αλογοσκούφη και άλλα 50 δις τώρα, παρότι το σύνολο των τοποθετήσεών τους σε ελληνικά ομόλογα όταν έγινε η αναδιάρθρωση δεν ξεπερνούσε τα 43 δισ. ευρώ. Επομένως μέσω της ανακεφαλαιοποίησης, της επιδότησης δηλαδή των τραπεζών με ζεστό κρατικό χρήμα, δεν καλύπτονται μόνο οι ζημιές από το PSI αλλά και οι απώλειες από μη εξυπηρετούμενα δάνεια λόγω ύφεσης και τις κακές επενδύσεις τους. Εκεί πάνε τα λεφτά των φορολογουμένων! Και να σκεφτεί κανείς ότι τα λεφτά που θα πάρουν είναι πολλαπλάσια από τη σημερινή χρηματιστηριακή αξία των τραπεζών (που είναι περίπου 4 δισ.).

Είναι εντελώς λάθος η άποψη που καλλιεργείται εντέχνως στην ΟΤΟΕ και σε Συλλόγους, ότι αν προχωρήσει η ανακεφαλαιοποίηση θα σωθούμε. Υποκρύπτει την αυταπάτη ότι αν ταυτιστούν με τα συμφέροντα των τραπεζιτών θα μπορέσουν να περισώσουν ορισμένα δικαιώματα. Η τοποθέτηση επιτρόπων του ΤΧΣ από τον Γενάρη του 2012 στις ανακεφαλαιοποιημένες Τράπεζες εκτός των άλλων θα μειώσει ακόμη περισσότερο τα περιθώρια διατήρησης εργασιακών κεκτημένων. Το συνδικαλιστικό κίνημα των τραπεζοϋπαλλήλων θα έπρεπε να διεκδικήσει δημόσιο τραπεζικό σύστημα με εργατικό-κοινωνικό έλεγχο για τράπεζες στην υπηρεσία του λαού και όχι των κερδοσκόπων και των τραπεζιτών.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΔΡΑΣΗΣ ΣΤΟΝ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΚΛΑΔΟ

Η ηγεσία της ΟΤΟΕ αναπαρήγαγε τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό. Η συναίνεση στις αντεργατικές επιλογές των τραπεζιτών αλλά και η άρνηση να συμβάλουν σε πανεργατικό αγωνιστικό μέτωπο ανατροπής των μέτρων και της κυρίαρχης πολιτικής ήταν η στάση που χαρακτήρισε την ηγεσία της. Στην συνολική επίθεση που δεχόταν η εργατική τάξη καλλιεργούσε αυταπάτες για εξαίρεση και έπαιρνε συντεχνιακές πρωτοβουλίες.

Από τον Μάιο του 2010 που επιβλήθηκε το 1ο Μνημόνιο συμπληρώσαμε σχεδόν 30 μέρες απεργίες. Όμως δεν οργανώθηκαν πραγματικά. Έμεινε πιστή στη γραμμή της ΓΣΕΕ, των μεμονωμένων 24ωρων και της ηττοπαθούς γραμμής. Υπονομεύθηκε η προσπάθεια για ένα κοινό μέτωπο με ΔΕΚΟ και άλλους κλάδους που με απεργίες διαρκείας θα έβαζαν σε κίνηση και τους υπόλοιπους εργαζομένους. Έκδηλο ήταν το άγχος μήπως με τις απεργίες ανατραπεί η κυβέρνηση ή μήπως ενοχληθούν «ιδιαίτερα» οι τραπεζίτες.

Στο θέμα των μειώσεων αποδοχών και των αλλεπάλληλων νόμων για κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων η ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος κράτησε επαμφοτερίζουσα στάση. Προχώρησε σε νομικές ενέργειες αλλά συγχρόνως έδειχνε ανοχή στις περιπτώσεις που οι επιμέρους Σύλλογοι αποδεχόντουσαν δυσμενείς εξελίξεις. Η κατάληξη αυτής της πορείας θα είναι η «συμβασιοποίηση» των δυσμενών συσχετισμών που επέφεραν τα Μνημόνια

Στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων η ΟΤΟΕ λεκτικά αντιδρούσε, στην πραγματικότητα όμως αποδεχόταν τα τετελεσμένα. Νομίζει ότι με την υποστήριξη της ανακεφαλαιοποίησης θα διασφαλίσει τα δικαιώματα των εργαζομένων, ενώ θα συμβεί το ακριβώς αντίθετο. Η υποβαθμισμένη αντίδραση της ΟΤΟΕ στο χάρισμα της Αγροτικής στην Πειραιώς είναι χαρακτηριστική. Η δε θέση της για δημόσιο πυλώνα υποκρύπτει την πλήρη αποδοχή των ιδιωτικοποιήσεων  και συγχωνεύσεων στο τραπεζικό σύστημα, με φύλο συκής μια τράπεζα δημοσίου συμφέροντος.

Η ΟΤΟΕ, όπως και αρκετοί Σύλλογοι, αποδέχθηκαν τους αντιασφαλιστικούς νόμους. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ΟΤΟΕ δεν καταδίκασε όσους Συλλόγους υπονόμευσαν και αυτή ακόμα την θολή απόφαση του προηγούμενου συνεδρίου για Ενιαίο Επικουρικό Ταμείο Τραπ/λων. Έχει υιοθετήσει πλήρως τις απόψεις για επαγγελματικά ταμεία. Δεν έβαλε θέμα για να καταβάλουν οι τράπεζες τα οφειλόμενα στα ταμεία από τις εθελούσιες.

Η ένταξη στον ΕΟΠΥΥ και το πετσόκομμα της αποζημίωση απόλυσης αποτελεί μνημείο αδειάσματος του κυβερνητικού συνδικαλισμού. Πριν από τις βουλευτικές εκλογές η ΟΤΟΕ έτρεξε να στηρίξει το ΠΑΣΟΚ και την Ν.Δ, γιατί θα μας εξαιρούσαν από τον ΕΟΠΥΥ. Διαβεβαίωναν του συναδέλφους ότι δεν υπάρχει κίνδυνος για τις αποζημιώσεις. Όταν ήρθε η ώρα του 3ου Μνημονίου επέλεξαν να διαπραγματευθούν με το ΠΑΣΟΚ και την Ν.Δ μόνο αυτά τα θέματα γιατί δεν ήθελαν να αμφισβητήσουν το σύνολο της κυβερνητικής πολιτικής. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Μαζί με το Μνημόνιο πέρασαν και οι «εξαιρέσεις»…

Σιωπηρά έχει γίνει αποδοχή της λογικής της κυβέρνησης σύμφωνα με την οποία οι νέοι εργαζόμενοι θα έχουν μειωμένα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, είτε σε επίπεδο επιχειρησιακών συμβάσεων είτε σε επίπεδο ΟΤΟΕ. Καμιά συστηματική προσπάθεια για την ανακοπή εκχώρησης εργασιών σε τρίτους, καμιά πρωτοβουλία για τα δικαιώματα και την συνδικαλιστική κατοχύρωση των ενοικιαζόμενων.

Η ΟΤΟΕ πηγαίνει σε ένα συνέδριο χωρίς ουσιαστική ενημέρωση των μελών της, χωρίς προσυνεδριακές συζητήσεις και χωρίς ουσιαστικές προτάσεις, χωρίς να γνωρίζει η συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων την ύπαρξη του συνεδρίου. Υπάρχουν σύνεδροι που έχουν εκλεγεί ακόμα και πριν από 3 χρόνια, μερικοί ακόμα έχουν συνταξιοδοτηθεί.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Το γεγονός ότι πρώτη φορά δεν υπάρχει ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΔΡΑΣΗΣ από την ΟΤΟΕ δείχνει ότι οι κυρίαρχες παρατάξεις θέλουν να αφήσουν όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά και να μην δεσμευτούν από το συνέδριο σε ένα γενικό ξεπούλημα με τους τραπεζίτες και την κυβέρνηση.

Έχουν ετοιμαστεί να υπογράψουν γενναίες μειώσεις μισθών σε κλαδικό επίπεδο, τις οποίες θα δικαιολογήσουν στο όνομα μιας δήθεν προστασίας της απασχόλησης. Το αποτέλεσμα φυσικά θα είναι στο τέλος και μειώσεις και απολύσεις.

Στο θέμα του Ασφαλιστικού υπάρχει πλήρης σιωπή. Είναι χαρακτηριστική η ασάφεια για τα Επικουρικά Ταμεία (μέχρι 31/12/2012 πρέπει να ληφθούν αποφάσεις). Δυστυχώς η πλειοψηφία της ΟΤΟΕ έχει αποδεχθεί τους αντιασφαλιστικούς νόμους και τη λογική των επαγγελματικών ταμείων μαζί με την ιδιωτική ασφάλιση. Το αποτέλεσμα στο τέλος θα είναι να μπει ταφόπλακα σε ήδη υπάρχοντα δικαιώματα που προβλέπονται από τα καταστατικά των Ταμείων, με την συναίνεση της ΟΤΟΕ-Συλλόγων. Στην ίδια λογική εντάσσεται και η Υγεία. Μετά την ένταξη στον ΕΟΠΥΥ, ο προσανατολισμός είναι να χρησιμοποιηθούν επαγγελματικά ταμεία ή ιδιωτικά ασφαλιστήρια για να υποκαταστήσουν κύριες υπηρεσίες υγείας χωρίς να αντιμετωπίζονται τα προβλήματα του ΕΟΠΥΥ.

Στο θέμα της βίαιης αναδιάρθρωσης και συγκεντροποίησης του τραπεζικού συστήματος, η ΟΤΟΕ περιφέρει μια γενικόλογη ασάφεια προκειμένου να καλύψει την αποδοχή της επίσημης πολιτικής.. Οι μεγαλύτεροι Σύλλογοι της ΟΤΟΕ τρέχουν να καλύψουν τις επιχειρηματικές πρωτοβουλίες των αφεντικών τους, και η ΟΤΟΕ παίζει το ρόλο του «τροχονόμου» για να μην χαλάσουν τα κουκιά και στο συνέδριο.

Όσο δε αφορά το μεγάλο θέμα της προστασίας της μόνιμης και σταθερής εργασίας, όχι απλά της απασχόλησης όπως λέει η ΟΤΟΕ,  το συνέδριο πρέπει να έχει καθαρή απόφαση για διάσωση όλων των θέσεων εργασίας και τυπικής-νομικής μορφής της εργασιακής σχέσης. Πρέπει από τώρα ο κλάδος να προετοιμαστεί για την μάχη αποτροπής των απολύσεων, να θέσει κόκκινες γραμμές και να δεσμευτούν όλοι στο συνέδριο ότι κάθε σχετική απόπειρα θα αντιμετωπισθεί συνολικά από τον κλάδο με οργανωμένες και περιφρουρημένες απεργίες διαρκείας.

Υπάρχει έκδηλη αδυναμία πρότασης ανασυγκρότησης του συνδικαλιστικού κινήματος από την ΟΤΟΕ. Σε μια περίοδο που συμβαίνουν σαρωτικές μεταβολές στον κλάδο, δεν μπορεί η ΟΤΟΕ να παίζει τον ρόλο συντονιστή των επιμέρους γραφειοκρατικών μικροσυμφερόντων. Στη φάση της συγκέντρωσης των τραπεζών και κατεδάφισης κατακτήσεων που ενοποιούσαν τον κλάδο, πρέπει να σταματήσει η πολυδιάσπαση των Επιχειρησιακών Συλλόγων, ακόμη και στην ίδια τράπεζα. .Απέναντι στον κατακερματισμό των εργασιακών σχέσεων, πρέπει να προβάλουμε την ανεξάρτητη ταξική ενότητα των εργαζόμενων, πέρα από διαχωρισμούς που επιβάλουν διαφορετικά σωματεία τη στιγμή που ο εργοδότης είναι ίδιος. Να υλοποιηθεί επιτέλους η απόφαση του συνεδρίου για ένα σωματείο ανά τραπεζικό όμιλο που να καλύπτει όλους τους εργαζόμενους που εργάζονται σε αυτό. Άμεσα να ενταχθούν στα υφιστάμενα σωματεία όσοι είναι με ελαστικές σχέσεις εργασίας, ανεξαρτήτως ειδικότητας και τυπικής-νομικής μορφής της εργασιακής σχέσης. Κατεύθυνση να δημιουργηθεί ένα κλαδικό συνδικάτο στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, με τοπικά παραρτήματα ανά νομούς.

Οι γραφειοκρατικές ηγεσίες των συλλόγων έχουν αδρανοποιήσει την λειτουργία τους, αποφασίζουν για την τύχη των συναδέλφων χωρίς αυτούς και μόνο όταν έγιναν έκτακτες Γενικές συνελεύσεις (ΑΤΕ, ΤΤ) πάρθηκαν αγωνιστικές και ανυποχώρητες αποφάσεις αγώνα και διεκδίκησης. Μπροστά στην μεγάλη αμφισβήτηση που δέχονται από τους εργαζόμενους, υιοθετούν αντικαταστατικές διαδικασίες, δε συγκαλούν έκτακτες ΓΣ για σοβαρά ζητήματα ή ακόμα κι όταν υπάρχουν υπογραφές συναδέλφων (ΣΥΕΤΕ), δεν υλοποιούν αποφάσεις ΓΣ (Εμπορική). Οι αποφάσεις θα πρέπει να παίρνονται με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, με τακτικές και έκτακτες Γενικές Συνελεύσεις, για όλα τα ζητήματα προσανατολισμού, διεκδικήσεων, μορφών αγώνα. Η πρότασή μας, είναι εκλογές στους συλλόγους κάθε 2 χρόνια, κατάργηση της πολύχρονης απαλλαγής των εκπροσώπων από την εργασία, κατάργηση των κομματικών αποσπάσεων, επαναλειτουργία του θεσμού των περιφερειακών συνελεύσεων και των περιφερειακών παραρτημάτων και επιτροπών της ΟΤΟΕ.

Η σημερινή βάρβαρη κυβερνητική επίθεση αναδεικνύει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο την ανάγκη υπέρβασης του κομματικού γραφειοκρατικού συντεχνιακού συνδικαλισμού, του συνδικαλισμού των διαδρόμων και της ανάθεσης, του παζαριού και του «να τα χω καλά με τον εργοδότη μου», που υπηρέτησαν με συνέπεια η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ στην ΟΤΟΕ. Σε μια εποχή πλήρους ανυποληψίας του αστικού πολιτικού συστήματος και των κομμάτων που το εξέφρασαν, και καταβαράθρωσης των συνδικαλιστικών ηγεσιών στη συνείδηση των εργαζομένων, και ιδιαίτερα των νέων, ήρθε η ώρα να κάνουμε το βήμα για να ανατρέψουμε τον υποταγμένο συνδικαλισμό που εκφράζεται σε επίπεδο Συλλόγων, ΟΤΟΕ και ΓΣΕΕ. Τη στιγμή που γκρεμίζονται τα πάντα, που η κυρίαρχη πολιτική χρησιμοποιεί ιδεολογική τρομοκρατία, εκβιασμούς «ή παίρνουμε τη δόση ή καταστρεφόμαστε», δεν υπάρχουν περιθώρια να εξαιρεθεί κανείς, να τη γλιτώσει, να καταφέρει έστω και την παραμικρή νίκη, να αποτρέψει ένα μέτρο μόνο. Χρειάζεται σύγκρουση με τη χούντα κυβέρνησης – Τρόικας – κεφαλαίου. Χρειάζεται ένα εργατικό κίνημα ανεξάρτητο, να εκφράσει τα εργατικά συμφέροντα και να θέσει κεντρικούς πολιτικούς στόχους κι όχι απλά τη μάχη για «ένα επίδομα», «κάτω τα χέρια από το χώρο μου» κλπ.

Αυτόν το διαφορετικό δρόμο δεν μπορεί να εκφράσει το ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΔΙΚΤΥΟ. Στα λόγια καταγγέλλουν τις ηγεσίες, όμως στην πράξη δεν βάζουν πλάτη για κινητοποίηση των ίδιων των εργαζομένων, στήριξαν και στηρίζουν τα Προεδρεία με ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ,  πατάνε σε δυο βάρκες συχνά ανάλογα με τη στάση του κομματικού τους φορέα (ΣΥΡΙΖΑ) και παρουσιάζονται ως υπεύθυνη διαχειριστική δύναμη των αγώνων. Ούτε όμως μπορεί να τον εκφράσει η κομματική σεχταριστική λογική του ΠΑΜΕ, αφού με την αντίληψη «πας μη ΠΑΜΕ βάρβαρος» αρνείται την κοινή δράση, ενώ στην πραγματικότητα δεν πιστεύουν ότι μπορεί να νικήσουν οι αγώνες.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες

Συναντιόμαστε σ αυτήν την ενωτική πρωτοβουλία εργατικά σχήματα από διάφορες τράπεζες, επιμένοντας στην πολυετή προσπάθειά μας για ενιαία ανεξάρτητη έκφραση όλων των εργατικών δυνάμεων χειραφέτησης και αγώνα. Δεν συμφωνούμε σε όλα, όμως μας ενώνει η αντίληψη ότι η αντεργατική λαίλαπα μπορεί να ανατραπεί με παλλαϊκό ξεσηκωμό, ανυποχώρητο αγώνα διαρκείας, μαχητικές μορφές αγώνα, συγκρούσεις. Συμφωνούμε στην ανάγκη υπέρβασης του γραφειοκρατικού συντεχνιακού συνδικαλισμού,. Επιμένουμε στην ανάγκη ανασυγκρότησης του συνδικαλισμού βάσης και χειραφέτησης.

-Όσοι σύνεδροι και εργαζόμενοι δεν συναινούν στην μετατροπή των συνδικάτων και της ΟΤΟΕ σε ανοικτά εργοδοτικούς  μηχανισμούς που ο καθένας θα υποστηρίζει τον τραπεζίτη του όπως ήδη συμβαίνει συχνά

-Όσοι θέλουν να κόψουν κάθε σχέση με την Ιερά Συμμαχία (Κυβέρνηση-Τρόικα-Τραπεζίτες) που μας έχει κάτσει στο σβέρκο

-Όσοι δεν θέλουν απλώς μια αναδιαπραγμάτευση των όρων εκμετάλλευσης με «άρωμα ανατροπής» στα λόγια και διαδικασίες μαγειρεμάτων στα γραφεία.

Τους καλούμε να στηρίξουν την ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ στο συνέδριο της ΟΤΟΕ για ένα μάχιμο ταξικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής.  

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΖΩΗ ΕΝΙΑΙΟ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΛΕΥΕΙ ΓΙΑ:

  •   Ανατροπή της πολιτικής του διεθνούς και ντόπιου μαύρου μετώπου: ΕΕ – ΔΝΤ – ΣΕΒ και της κυβέρνησης  ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ.
  •  Μη αναγνώριση, παύση πληρωμής και διαγραφή του Χρέους.
  •  Έξοδος από τους μηχανισμούς και τη φυλακή του ευρώ και της ΕΕ.
  • Μονομερής κατάργηση των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων χωρίς διαπραγμάτευση με άμεση εκδίωξη της τρόικα από τη χώρα και άμεση ακύρωση ΟΛΩΝ, χωρίς εξαίρεση, των βάρβαρων μέτρων σε βάρος των εργαζομένων.
  • Πραγματικό πέρασμα στο Δημόσιο όλων των τραπεζών χωρίς αποζημίωση και επιβάρυνση για το λαό με εργατικό -λαϊκό έλεγχο όλων των τραπεζών και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας. Άμεση απαγόρευση των ιδιωτικοποιήσεων, όχι στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και του ενεργειακού πλούτου. Να ακυρωθεί η πώληση της Αγροτικής, και η «εκποίηση» του Τ.Τ.
  •  Ριζική αναδιανομή του πλούτου υπέρ της εργασίας και σε βάρος των καπιταλιστών. Γενναίες αυξήσεις στους μισθούς για αξιοπρεπή ζωή με άμεση άρση όλων των περικοπών σε μισθούς και συντάξεις που επιβλήθηκαν από το Γενάρη του 2010.
  •  Υπεράσπιση των συλλογικών συμβάσεων και των Οργανισμών Προσωπικού.. Όχι στις ατομικές και στις ελαστικές συμβάσεις εργασίας . Απαγόρευση των απολύσεων. Πενθήμερο 7ωρο 35ωρο.
  •  Άρνηση της σύνδεσης των όρων εργασίας με τη λεγόμενη «αποδοτικότητα». Στο παρελθόν χρησιμοποιήθηκαν για να ανατραπεί το Ενιαίο Μισθολόγιο, να εντατικοποιηθούν οι συνάδελφοι, και να τα οικονομήσουν μια χούφτα στελέχη. Στο μέλλον θα χρησιμοποιηθεί κυρίως για να δικαιολογηθούν απολύσεις ή να μειωθούν ακόμη περισσότερο οι μισθοί.
  •  Να καταργηθούν οι αντιασφαλιστικοί νόμοι. Να επιστραφούν άμεσα όλα τα ευρώ που κλάπηκαν από τα ασφαλιστικά ταμεία και οι κλέφτες να λογοδοτήσουν και να δικαστούν από το λαό. Όχι στα Επαγγελματικά Ταμεία και τα Ιδιωτικά Ασφαλιστήρια τα οποία προωθούν Κυβέρνηση-τραπεζίτες και στα οποία συναινεί η πλειοψηφία της ΟΤΟΕ.
  •  Να διαγραφούν άμεσα τα χρέη προς τις τράπεζες όλων των ανέργων και των φτωχών. Να καταργηθούν όλα τα χαράτσια. Φορολογία επιτέλους του κεφαλαίου και του πλούτου.
  •  Υπεράσπιση των Λαϊκών Ελευθεριών και Δικαιωμάτων της εποχής μας, ενάντια στη «σιδερένια φτέρνα» που θέλει να επιβάλλει η αστική εξουσία, ενάντια στην τρομοκρατία της ΕΕ, της κυβέρνησης και  κράτους, της εργοδοσίας, και των φασιστών, της «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ» και των άμεσων συνεργατών της στις δυνάμεις καταστολής (ΜΑΤ κ.λ.π.) και στις μαφίες του υποκόσμου. Διαρκές μέτωπο απέναντι στο φασισμό και τη Χ.Α..
  • Δημιουργία μορφών ταξικής αλληλεγγύης για κάθε εργαζόμενο, συνταξιούχου κα άνεργου, όχι με τη λογική της φιλανθρωπίας, των Μ.Κ.Ο και την λογική της λεγόμενης κοινωνικής επιχειρηματικότητας.

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΟΤΟΕ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΓΣΕΕ

ΚΑΛΠΑΚΙΔΟΥ ΕΛΠΙΔΑ (ALPHA)

ΚΑΡΙΜΑΛΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ (ΕΘΝΙΚΗ)

ΚΟΥΡΤΕΣΙΩΤΗΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ (ΕΘΝΙΚΗ)

ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ (ALPHA)

ΠΟΛΥΧΡΟΝΗΣ ΝΙΚΟΣ (ΕΘΝΙΚΗ)

ΞΙΦΑΡΑ ΜΑΡΙΑ (ΕΘΝΙΚΗ)

ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ (ALPHA)

ΤΣΑΚΙΡΗΣ ΒΙΚΤΩΡΑΣ (ΑΤΤΙΚΗΣ)

ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ ΚΩΣΤΑΣ (ΑΓΡΟΤΙΚΗ)

ΨΑΝΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ (ΕΘΝΙΚΗ)

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΚΑΤΑΓΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΛΗΤΕΙΑ ΔΙΑΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΑΤΕ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Ιουλίου 31, 2012 at 7:49 μμ (Τράπεζες)

Ανακοίνωση της Αγωνιστικής Πρωτοβουλίας Εργαζομένων στην ΑΤΕ

Με απόφαση της ΤτΕ και του ΤΧΣ δηλαδή μετά από συμφωνία τρόικας και κυβέρνησης χωρίς καμία νομιμοποίηση (άλλες διαβεβαιώσεις έδιναν πριν τις εκλογές) ΑΠΟΦΑΣΊΣΤΗΚΕ

  • Ανάκληση λειτουργία της ΑΤΕ και διάσπασή της.
  • Μεταβίβαση, εκχώρηση, απορρόφηση του υγιούς τμήματος της  ΑΤΕ στην Πειραιώς

Κι όλα αυτά παρουσία της Τρόικας , Παρασκευή απόγευμα, με διαδικασίες  εξπρές.

Αυτή η απόφαση :

Ø      ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ  την πρώτη σημαντική κίνηση της κυβέρνησης μετά τις εκλογές, την αρχή νέου γύρου επίθεσης στους εργαζόμενους και την επαναφορά σε τροχιά του προγράμματος ανασυγκρότησης της προηγούμενης συγκυβέρνησης και κυβέρνησης Μέσα στη βδομάδα θα κλειδώσουν και τα νέα μέτρα των 11,6 δις.

Ø      ΑΠΟΤΕΛΕΙ τα διαπιστευτήρια  της κυβέρνησης προς την τρόικα, τους ευρωπαίους εταίρους και τις αγορές, ότι είναι αποφασισμένη να προχωρήσει στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.

Ø      ΕΙΝΑΙ το πρώτο μέρος της  αντιδραστικής και κερδοσκοπικής ανακατάταξης στην τραπεζική αγορά, η οποία σε δεύτερη φάση θα παραδοθεί πλήρως στο πολυεθνικό τραπεζικό κεφάλαιο. Αναμένονται οι εξελίξεις μετά το καλοκαίρι για την ολοκλήρωση της ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, καθώς και νέες συγχωνεύσεις – εξαγορές .

ΔΙΑΣΦΑΛΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ;

Η Τράπεζα Πειραιώς ανακοίνωσε ότι θα διασφαλιστούν όλες τις θέσεις απασχόλησης του προσωπικού. Αυτό είναι που προβάλλεται σαν μείζων στην προσπάθεια διατήρησης κοινωνικής ειρήνης.

Η πραγματικότητα όμως είναι ότι οι απολύσεις μας είναι έτοιμες οι αποζημιώσεις μας και όλες οι αξιώσεις και υποχρεώσεις της Αγροτικής προς τους εργαζομένους περιλαμβάνονται στην bad bank (θα αποδοθούν όταν θα ολοκληρωθεί η εκκαθάριση) και ακόμα και αν δεχθούμε το γεγονός ότι θα μας προσλάβει όλους ;; η Πειραιώς τα ερωτήματα είναι για πόσο χρονικό διάστημα, με τι είδους εργασιακές σχέσεις, με τι αποδοχές, με τι συμβάσεις;  

Να θυμηθούμε ότι η Τράπεζα Πειραιώς το 2010 δημιούργησε το πρόγραμμα «Χρηματοδότησης Μακροχρόνιας Άδειας Sabbatical» και το 2011 λόγω της ύφεσης προχώρησε σε μειώσεις μισθών ή εφαρμογή 4ήμερης απασχόλησης. Έτσι αγκαλιάζει ο Σάλλας τους εργαζόμενους.

ΠΟΙΑ Η ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΩΝ;

Κινδυνεύουν άμεσα αγρότες – εργαζόμενοι – μικροεπαγγελματίες – συνεταιριστικές επιχειρήσεις. Από το διαχωρισμός των ενήμερων – υπερήμερων δανείων φαίνεται να κινδυνεύουν άμεσα αγροτική γη – αλλά και κατοικίες και επαγγελματικοί χώροι που έχουν υποθηκευτεί και τα δάνεια είναι υπερήμερα (παρά τη διαβεβαίωση ότι για τα μη ενήμερα δάνεια με ενέχυρο αγροτική γη, θα υπάρξει σύντομα ειδική νομοθετική μέριμνα ).

Κινδυνεύουν όμως και τα σημερινά ενήμερα δάνεια δεδομένου της ραγδαίας επιδείνωσης  που αναμένεται για τον οικογενειακό προγραμματισμό των εργαζομένων , αγροτών , μικρομεσαίων.  Κινδυνεύει δηλαδή όλη η αγροτική γη πουείναι υποθηκευμένη κάτω από ειδικούς προνομιακούς όρους στηνΑΤΕ, αλλά και οι πρώτες κατοικίες.

Η μόνοι δανειολήπτες που απ’ ότι φαίνεται διασφαλίζονται είναι τα κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που χρωστάνε 230 εκ. περίπου και μέχρι τώρα (λόγω ειδικής μεταχείρισης) εμφανίζονταν ενήμερα και πλήρως διασφαλισμένα αλλά θα συμπεριληφθούν στο κακό κομμάτι δηλαδή θα επιβαρύνουν το ελληνικό δημόσιο.

ΠΟΙΑ Η ΤΥΧΗ ΤΩΝ ΘΥΓΑΤΡΙΚΩΝ;

Και σε αυτό το θέμα τα κριτήρια δεν είναι η διασφάλιση της λειτουργίας των θυγατρικών που καλύπτουν συμφέροντα των εργαζομένων του απλού πολίτη, των αγροτών και των κτηνοτρόφων. Γι αυτό η ΔΩΔΩΝΗ η ΕΒΖ η ΣΕΚΑΠ κλπ μεταφέρονται στο κακό κομμάτι με ότι αυτό συνεπάγεται για τους εργαζόμενους σε αυτές αλλά και τους καταναλωτές.

Το γεγονός αυτό δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Τα σημάδια είχαν φανεί από καιρό άλλο αν κάποιοι δεν τα έβλεπαν ή είχαν ψευδαισθήσεις. Αν  το 2010 που η Πειραιώς ήθελε να  αγοράσει την ΑΤΕ με  370 εκ. το θεωρούσαμε σκάνδαλο τι να πούμε για την τωρινή απόφαση που όχι μόνο δεν δίνει επί της ουσίας λεφτά αλλά χρηματοδοτείται κιόλας.

Η συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ αποφάσισε επί της ουσίας να χαρίσει στην Πειραιώς και στο Σάλλα (τον κατεξοχήν τραπεζίτη που στο παρελθόν έχει επανειλημμένα επωφεληθεί από το ελληνικό δημόσιο ) όχι μόνο την υγιή τράπεζα (καταθέσεις ενήμερα δάνεια και όλα τα ακίνητα της ΑΤΕ τα οποία με βάση τρέχουσες τιμές εκτιμώνται σε 750 εκατ ευρώ) αλλά κυρίως μέσω αυτής, όλων  των υποθηκών σε αυτήν και κατά συνέπεια και τον έλεγχο της αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής.

Η «κακή» ΑΤΕ θα επιβαρύνει το δημόσιο η «καλή» ΑΤΕ θα ανακεφαλαιοποιηθεί από ΤΧΣ όντας στην Πειραιώς. Δηλαδή και για την «κακή» και για την «καλή» ΑΤΕ θα επιβαρυνθούν οι συνήθεις ύποπτοι, οι εργαζόμενοι.

Δικαίως επομένως μπορούμε να χαρακτηρίσουμε αυτή την απόφαση πολιτικό έγκλημα εναντίων του κόσμου της δουλειάς, εναντίον όλων των εργαζομένων εναντίον του ελληνικού λαού. Και ως τέτοιο πρέπει να το αντιμετωπίσουμε και να το παλέψουμε.

Μεγάλες είναι οι ευθύνες της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας του ΣΕΑΤΕ που όλο το προηγούμενο διάστημα αναλωνόταν σε συμφωνίες με τη διοίκηση και διαβουλεύσεις με τα κομματικά τους επιτελεία, σπέρνοντας στο προσωπικό ψευδείς υποσχέσεις για το  σχέδιο του μεγάλου κρατικού πυλώνα. Και αντί να οργανώσουν ένα κοινό μέτωπο αγώνα με τους εργαζόμενους των θυγατρικών τους αγρότες τους κτηνοτρόφους και τους κατοίκους των περιοχών  προκήρυξαν την περασμένη Πέμπτη μια  24ωρη απεργία για τη Δευτέρα, ενώ δεν απέκλειαν  εξελίξεις μέσα στο Σαββατοκύριακο. Επίσης  συνεχίζουν να αρνούνται πεισματικά, ως μη αναγκαία, τη σύγκλιση έκτακτης ΓΣ .

Διπλός επιβάλλεται να είναι ο στόχος μας  από δω και πέρα

  • ΜΑΤΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΕΚΧΩΡΗΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
  • ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΤΕ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΜΕ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ

Ο αγώνας για να μην διαλυθεί η ΑΤΕ δεν είναι μόνο των εργαζομένων της ΑΤΕ , είναι κοινός αγώνας των εργαζομένων των θυγατρικών, της αγροτιάς και όλου του λαού για την ανατροπή της συγκυβέρνησης του μαύρου μετώπου τρόικας – ΕΕ- κεφαλαίου.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ :

 

¨      ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΜΑΖΙΚΑ ΣΤΙΣ 24ωρες ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ με κατά τόπους καταλήψεις των καταστημάτων – δημιουργίας κέντρων αγώνα  σε συντονισμό με ΤΟΥΣ  ΑΓΡΟΤΕΣ – ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΧΩΝ.

¨      ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΣΥΓΚΛΙΣΗ  ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ

 

 

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΓΡΟΤΙΚΗ

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Κάτω τα χέρια από Τ.Τ και Α.Τ.Ε

Ιουλίου 31, 2012 at 7:40 μμ (Τράπεζες)

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου-Ροσινάντε

ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ- ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΕΣ

Η συγκυβέρνηση «των προθύμων» συνεχίζει το καταστροφικό της έργο, κάνοντας βαθιά υπόκλιση στο τραπεζικό κεφάλαιο  και βάζοντας αυτή τη φορά στο μάτι την όποια δημόσια περιουσία έχει μείνει, (αφού φρόντισαν για χρόνια να απαξιώσουν τις υπηρεσίες), στο χώρο των τραπεζών και τσακίζοντας τα εργασιακά μας δικαιώματα. Η ανακεφαλαιοποίηση σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι  μέσω της φορολόγισής τους «επιδοτούν» και οι τραπεζίτες κερδίζουν.

Οι δημόσιες τράπεζες γίνονται εύκολη λεία για το τραπεζικό- ληστρικό καρτέλ. Αυτοί θα πάρουν τη διαχείρηση και τα κέρδη και οι εργαζόμενοι θα πληρώσουν το μάρμαρο. Η αρχή γίνεται με την Αγροτική, που την χαρίζουν στην Πειραιώς και τον Σάλλα. Μαζί με αυτήν τινάζουν στον αέρα τις θυγατρικές της  και υποθηκεύουν το μέλλον χιλιάδων μικροαγροτών και μικροεπαγγελματιών δανειοληπτών, συνεταιριστικών επιχειρήσεων και συνολικά τοπικών κοινωνιών.

Τον ίδιο χαρακτήρα και τα ίδια κίνητρα, έχει και η σχεδιαζόμενη επίθεση που θα ακολουθήσει στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο.

Ανεξάρτητα από το ποιος ιδιώτης θα απλώσει πρώτος το χέρι στο Τ.Τ, το σίγουρο είναι πως εκατοντάδες χιλιάδες μικροαποταμιευτές εργαζόμενοι, αγρότες, κάτοικοι ακριτικών νησιών, θα πρέπει από εδώ και στο εξής να γίνουν έρμαια αυτοί και οι καταθέσεις τους, στις ορέξεις και τους όρους των μεγαλοτραπεζιτών.  Μας παραμύθιαζαν – και με τεράστια ευθύνη της συνδικαλιστικής ηγεσίας- ότι δεν θα μας πειράξουν. Τώρα απειλούνται οι θέσεις εργασίας μας, οι μισθοί, τα δικαιώματά μας . Είναι γελασμένοι όμως αν νομίζουν πως θα κάνουμε έστω και μισό βήμα πίσω. Είμαστε έτοιμοι για όλες τις μάχες, όσο δύσκολες κι αν μοιάζουν, έχοντας εμπιστοσύνη στις δικές μας δυνάμεις, κόντρα στα συμφέροντα εργοδοτών- κυβέρνησης- Ε.Ε.- κράτους-γραφειοκρατών, με γνώμωνα την υπεράσπιση των κατακτήσεων και την διεύρυνσή τους.

Εμείς οι εργαζόμενοι δεν πρόκειται να συνυπογράψουμε στα deal της κυβέρνησης με τους τραπεζίτες που γίνονται κάτω από το τραπέζι .Μέχρι σήμερα το Τ.Τ. ήταν για τις κυβερνήσεις ο μεγάλος κουμπαράς του κράτους και η τράπεζα των μικροαποταμιευτών, και με τις  “ επιχειρημάτικες κινήσεις “ των διοικήσεων το φτάσανε στην πλήρη απαξίωση . Συνάδελφοι, έφθασε η ώρα που όλοι και ο καθένας χωριστά πρέπει να αναλάβει την ευθύνη της συνείδησης του μέσα από συλλογικές διαδικασίες όπου θα δώσουμε την μάχη αυτή.

  • Απαιτούμε να σταματήσει τώρα το ξεπούλημα του Τ.Τ. και της ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ
  • Συντόνισμος του αγώνα των εργαζομένων των δυο τραπεζών .
  • Όχι στην ομηρία των συμβασιούχων μας
  • Να προχωρήσουμε άμεσα σε γενική συνέλευση

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ  στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο- ΡΟΣΙΝΑΝΤΕ                                      

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΝΕΑ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ ΜΕ 30 ΔΙΣ ΕΥΡΩ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

Δεκεμβρίου 1, 2011 at 6:30 μμ (Τράπεζες)

Άρθρο του συναδέλφου Γιώργου Παυλόπουλου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στις 27/11/2011

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για την κρατική καταστολή κατά το διήμερο 28-29 Ιούνη

Ιουλίου 11, 2011 at 1:59 πμ (Εργατικά, Τράπεζες)

Η επιστροφή στην δραχμή θα σημάνει ότι την επόμενη ημέρα οι τράπεζες θα κατακλυστούν από τρομαγμένους πολίτες που θα προσπαθούν να αποσύρουν τα χρήματά τους, ο στρατός θα πρέπει να τις προστατεύσει με τανκς γιατί δεν θα επαρκεί η αστυνομία

Θεόδωρος Πάγκαλος, 26.06.2011

Η προσφυγή της κυβέρνησης στην ωμή βία και καταστολή κατά το απεργιακό διήμερο της 28-29 Ιούνη δεν είναι παρά η φυσική συνέχεια της πλήρους απονομιμοποίησής της στην κοινωνία (για τη σύλληψη του συναδέλφου Β. Τσακίρη βλ. παρακάτω). Τα κλασικά εργαλεία παραπλάνησης της αστικής πολιτικής (ανασχηματισμός, εκλογολογία, καλέσματα για «εθνική συναίνεση») που άλλοτε ίσως λειτουργούσαν παρέχοντας κάποιες φρούδες ελπίδες για αλλαγή πολιτικής πλεύσης, δίνοντας έτσι την επιθυμητή πίστωση χρόνου, τώρα δε χρειάστηκαν παρά λίγα 24ωρα για να καταρρεύσουν. Οι «διαφωνούντες» βουλευτές στοιχήθηκαν κανονικά σε λόχο ψηφίζοντας το μεσοπρόθεσμο και θέτοντας έτσι βάσιμες πιθανότητες για μελλοντική υπουργοποίησή τους ενώ παράλληλα διασφάλισαν τη μη διενέργεια εκλογών, εξέλιξη που για μεγάλο μέρος από αυτούς θα συνεπαγόταν την απώλεια της βουλευτικής τους έδρας. Αυτός, όμως, είναι ο ορισμός μιας κυβέρνησης που καταρρέει και, χωρίς νομιμοποίηση, προσπαθεί να κρατηθεί στη θέση της.

Η υπερψήφιση του μεσοπρόθεσμου μέσα σε αυτό το όργιο καταστολής, ωστόσο, πρέπει να αποτελέσει κι ένα μάθημα για όλους και όλες εμάς και ειδικά για όσους/ες μένουμε στο να εκτονωνόμαστε παρακολουθώντας το κίνημα «των πλατειών». Οι μούντζες και η ηθική κατακραυγή των βουλευτών μπορεί να προκαλούν ένα είδος «ευφορίας» αλλά μικρό αποτέλεσμα μπορούν να έχουν ως προς την ουσία. Όταν διακυβεύονται πολύ μεγάλα συμφέροντα δεν πρόκειται να «ιδρώσει το αυτί» κανενός από αποδοκιμασίες. Οι δηλώσεις που παραθέτουμε παραπάνω του «αθυρόστομου» αντιπρόεδρου της κυβέρνησης -η οποία αυτή τη φορά τις κάλυψε στο σύνολό της- πέρα από το χαρακτήρα του εκβιασμού που έχουν, δηλώνουν και την αποφασιστικότητα του συστήματος να αντιδράσει με όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του, σε περίπτωση που κινδυνεύσουν τα συμφέροντά του.

Με την ελπίδα ότι σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες που διέρχεται η χώρα μας, θα πρυτανεύσει και στην Κυβέρνηση και στις Διοικήσεις των Τραπεζών η διάθεση για εποικοδομητική συνεννόηση που θα οδηγεί σε πολιτικές αποφάσεις εξασφάλισης πραγματικής κοινωνικής συναίνεσης χωρίς εκβιαστικά διλλήματα και τροϊκανούς καταναγκασμούς, θα περιμένουμε τη θέση της Κυβέρνησης στα θέματα αυτά από τον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο.

Δελτίο Τύπου ΟΤΟΕ, 23.06.2011

Έχουμε δύο νέα πατριωτικά καθήκοντα: την φορολογική υποχρέωση και την υποχρέωση

πίστης στο Ελληνικό τραπεζικό σύστημα.

Ευάγγελος Βενιζέλος 24.06.2011

Σε αντίθεση με την ηγεσία της ΟΤΟΕ, εμείς δεν τρέφουμε καμία ελπίδα από την επερχόμενη συνάντησή της με τον υπουργό Οικονομίας (όπως αντίστοιχα δεν προσδοκούσαμε και τίποτε από τη συνάντησή της με τον υπουργό Εργασίας κ. Κουτρουμάνη που για μια ακόμη φορά κατέληξε σε φιάσκο). Από την άλλη βέβαια εμάς δε μας συνδέει τίποτα μαζί του και δεν έχουμε επενδύσει στη στήριξή του για την πολιτική και οικονομική μας ανέλιξη. Γνωρίζουμε, ωστόσο, ότι την προδοσία πολλοί αγάπησαν αλλά τον προδότη κανείς και όσοι προτίθενται να γυρίσουν την πλάτη στον κλάδο τους, θα έχουν τη γνωστή κατάληξη, αυτή της στυμμένης λεμονόκουπας.

 

Γιατί να γίνονται διαδηλώσεις στην Αθήνα συνεχώς; Ας πάνε στη Βαρυμπόμπη ή το Χαλάνδρι.

Φωτεινή Πιπιλή 09.12.2008

Στα χνάρια της γνωστής βουλευτίνας και δημοσιογράφου (εσχάτως και χορεύτριας), το προεδρείο του Συλλόγου μας επέδειξε αξιοθαύμαστη ευστροφία και οξυδέρκεια στη συνδικαλιστική του τακτική: αφού αρχικά προκάλεσε αντιπερισπασμό καλώντας τους/τις εργαζόμενους/ες να δώσουν βροντερό αγωνιστικό παρόν στις απεργιακές συγκεντρώσεις, στη συνέχεια, αιφνιδιάζοντας κυβέρνηση και τρόικα, ξεχύθηκε στις παραλίες και τις εξοχές στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα αντίστασης από τις κατά τόπους ταβέρνες. Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι όταν μιλάμε για πολύμορφη δράση δεν έχουμε αυτό κατά νου, από την άλλη όμως εμείς δεν είμαστε «επιστήμονες και τεχνοκράτες» αλλά απλοί τραπεζοϋπάλληλοι.

Δυο λόγια για τις συλλήψεις της 28ης και 29ης Ιουνίου, με αφορμή αυτή του συναδέλφου Βίκτορα Τσακίρη

Σύμφωνα με τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής στις 28 και 29 Ιουνίου έγιναν συνολικά 38 συλλήψεις και 75 προσαγωγές.

Η πρώτη σύλληψη της Τρίτης ήταν αυτή του συναδέλφου Β. Τσακίρη, η οποία έγινε αμέσως μετά την πρώτη ρίψη χημικών στην πλατεία Συντάγματος, από την πλευρά της οδού Όθωνος. Ο συνάδελφος συνελήφθη στις 14.10, στη συμβολή των οδών Νίκης και Καραγεώργη Σερβίας, όταν, ενώ διαδηλωτές κατευθύνονταν μαζικά προς το σημείο αυτό προκειμένου να προστατευτούν από την αλόγιστη ρίψη χημικών από την πλευρά των αστυνομικών δυνάμεων προς το πλήθος και να μπορέσουν να αναπνεύσουν, διμοιρίες των ΜΑΤ εφόρμησαν από την Καραγιώργη Σερβίας προς τους διαδηλωτές που έτυχε να βρίσκονται στη συμβολή της με την πλατεία Συντάγματος.

Ήταν μία από τις πολλές που έγιναν «στο σωρό» κατά τη διάρκεια του απεργιακού διημέρου προκειμένου να δικαιολογηθεί η υπέρμετρη αστυνομική βία που ασκήθηκε και να διαλυθούν και να συντριφθούν οι μαζικές διαδηλώσεις. Εναντίον του απαγγέλθηκε η κατηγορία της «εξύβρισης». Κατά την εκδίκαση της υπόθεσης από το τριμελές πλημμελειοδικείο, μετά από σειρά αναβολών, την Παρασκευή 8 Ιουλίου, η περίπτωσή του –καθώς και ενός ακόμα κατηγορούμενου για παρόμοιο «αδίκημα»- διαχωρίστηκε από αυτή των υπόλοιπων συλληφθέντων της ίδιας ημέρας καθώς υπάγεται στην αρμοδιότητα μονομελούς δικαστηρίου. Σε ό,τι αφορά την υπόθεσή του αναμένεται να οριστεί τακτική δικάσιμος.

Οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι –οι οποίοι και βαρύνονταν με σοβαρότερες κατηγορίες- αθωώθηκαν καθώς τα κατηγορητήρια ήταν τουλάχιστον σαθρά, οι δε καταθέσεις των αστυνομικών (ψευδο)μαρτύρων κατηγορίας επιεικώς ιλαροτραγικές. Η μόνη καταδίκη αφορούσε μια κυρία 56 ετών που καταδικάστηκε σε εξάμηνη φυλάκιση με τριετή αναστολή για τη ρίψη ενός άδειου μικρού πλαστικού μπουκαλιού από εμφιαλωμένο νερό προς τη μεριά μιας διμοιρίας. Η κίνηση αυτή χαρακτηρίστηκε «έμπρακτη εξύβριση» -και απρόκλητη, παρά τη γενικευμένη χρήση βίας που η 56χρονη κατηγορουμένη είχε δει να γίνεται μπροστά στα μάτια της καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας…

Θα πρέπει να σημειώσουμε εδώ τη βία που ασκήθηκε εναντίον της συντριπτικής πλειοψηφίας των συλληφθέντων, ορισμένοι εκ των οποίων χρειάστηκε να νοσηλευτούν ή να τους παρασχεθεί άμεσα ιατρική βοήθεια (μάλιστα ο βαθμός στον οποίο τα χτυπήματά τους ήταν εμφανή αποτέλεσε κριτήριο για να τους αποδοθούν βαρύτερες κατηγορίες). Ασφαλώς, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ιατρική βοήθεια χρειάστηκαν και πάνω από 500 διαδηλωτές την Τετάρτη, 29 Ιουνίου.

Από τη μεριά μας θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά τους/τις συναδέλφους που, είτε με χρήση κανονικής αδείας είτε με σημείωμα εξόδου από την υπηρεσία, παραβρέθηκαν στα δικαστήρια της οδού Ευελπίδων δείχνοντας έμπρακτα την αλληλεγγύη τους. Όπως λίγο-πολύ αναμενόταν σε αυτούς δεν συμπεριλαμβανόταν κανείς από τους αποσπασμένους συνάδελφούς μας, πιθανότατα επειδή η ημέρα της δίκης δε συμβάδιζε με το σχεδιασμό τους για το τριήμερο.

Ευχαριστούμε επίσης και τα σχήματα από τη δική μας και άλλες τράπεζες που εξέδωσαν ανακοινώσεις συμπαράστασης στο συνάδελφο.

Για φωτογραφίες και ανακοινώσεις βλ. μπλογκ από αύριο.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Κερδήθηκε μια μάχη, πρέπει να κερδηθεί και ο πόλεμος…

Μαΐου 3, 2011 at 12:16 πμ (Τράπεζες)

Συνάδελφοι,

Η απόφαση της τελευταίας δικαστικής διαμάχης του σ Καράμπελα με την Τράπεζα, υποχρεώνει την εργοδοσία, όχι μόνο να ακυρώσει την απόλυσή του, αλλά απαιτεί από αυτήν να τον τοποθετήσει σε θέση ανάλογη των προσόντων του και της εμπειρίας του. Αυτό το γεγονός, έδειξε με πολύ καθαρό τρόπο, πώς ένας απλός συνάδελφος, ο οποίος ζώντας την κατάφωρη αδικία, τη συστηματική υποβάθμιση, τις καθημερινές ύβρεις, κοροϊδίες και συκοφαντίες ενός μεγάλου μέρους του μεσαίου και ανώτατου μηχανισμού της ALPHA BANK, όχι μόνο στάθηκε όρθιος, αλλά πέρασε σε επίθεση εναντίον τους, κερδίζοντας αλλεπάλληλες δικαστικές υποθέσεις, σύροντας ουσιαστικά με το μέρος του στη διαμάχη αυτή, τον σύλλογό του, καθώς και την ΟΤΟΕ και τη ΓΣΣΕ και καταφέρνοντας έτσι, μέχρι στιγμής να βγαίνει νικητής.

Τέτοιου είδους προκλήσεις υφίστανται καθημερινά οι τραπεζοϋπάλληλοι, γι αυτό η Ομοσπονδία μας, πρέπει να κόψει το δρόμο σε κάθε διάθεση των τραπεζιτών να προχωρούν σε παρόμοιες αυταρχικές ενέργειες. Αυτό σημαίνει ότι δεν αρκεί η παρουσία της ΟΤΟΕ και της ΓΣΣΕ, με νομική εκπροσώπηση, στη νέα δίκη της 03/05/2011, ημέρα Τρίτη, όπως και η διαβεβαίωση του προέδρου και ΓΓ της ΟΤΟΕ ενώπιον του Γενικού συμβουλίου στις 13/5/2011 και η ομόφωνη αποδοχή από το σώμα, ότι δηλαδή θα συμπαρίστανται σε κάθε απόπειρα των τραπεζιτών να απολύουν με παράνομο και καταχρηστικό τρόπο τους συναδέλφους μας. Πρέπει να δημοσιοποιηθεί το γεγονός με ανακοίνωση-καταγγελία από την πλευρά της Ομοσπονδίας, καθώς και να γίνει παρέμβαση στο διευθύνοντα σύμβουλο της ALPHA BANK πριν τη δίκη, όπου θα του ζητηθεί η ανάκληση της απόλυσης.

Η παρουσία όσων συναδέλφων μπορούν, στα ασφαλιστικά μέτρα στις 3/5/2011 είναι απαραίτητη. Ο σύλλογος της τέως Ιονικής πρέπει να κηρύξει στάση εργασίας τη μέρα αυτή και οι απαλλαγμένοι και αποσπασμένοι της Ομοσπονδίας να είναι παρόντες.

Η νίκη του σ Καράμπελα θα είναι νίκη για όλους τους τραπεζοϋπαλλήλους.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ALPHA BANK προερχομένων εκ της ΙΟΝΙΚΗΣ

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΑΛΦΑ ΜΠΑΝΚ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ      ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ

ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ   ΕΘΝΙΚΗΣ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΤΕ

ΟΔΟΣ ΕΥΠΟΛΙΔΟΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΓΕΝΙΚΗΣ

ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ π. ΕΘΝΟΚΑΡΤΑΣ

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Απριλίου 3, 2011 at 10:23 μμ (Τράπεζες)

Καταγγέλλουμε τη διοίκηση της ALPHA BANK, η οποία απέλυσε για «σπουδαίο λόγο» το συνάδελφο Καράμπελα Ν. ο οποίος είχε το θάρρος να αντιπαλέψει με σθένος μέσα από πολύχρονους δικαστικούς αγώνες, τις συνεχείς αήθεις προκλήσεις ηγετικών στελεχών της τράπεζας προς το πρόσωπό του.

Αυτή η ενέργεια της εργοδοσίας μαζί με την εκδικητική μετάθεση του βασικού του μάρτυρα και μέλους του προεδρείου (ταμίας) του συλλόγου εργαζομένων προερχομένων εκ της Ιονικής, καθώς και τη δυσμενή μετάθεση και άλλου μέλους του προεδρείου (έφορος) από τον Πειραιά στον Άγιο Στέφανο Αττικής, σηματοδοτεί μια γενικότερη επίθεση από την πλευρά της τράπεζας, στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των συναδέλφων, η οποία αν περάσει θα έχει αρνητικό αντίκτυπο για όλους τους τραπεζοϋπαλλήλους.

Η απόλυση του συνάδελφου Καράμπελα, χωρίς μάλιστα να περάσει από τα πειθαρχικά όργανα της τράπεζας, καταπατά βάναυσα τον Οργανισμό της ALPHA BANK, όπως και οι μεταθέσεις των μελών του προεδρείου έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την εργατική νομοθεσία.

Εκτός από τις δικαστικές ενέργειες που δρομολογούνται από την πλευρά του συλλόγου, για την ανάκληση της απόλυσης, είναι απαραίτητες οι παρουσίες με πρόσθετη παρέμβαση τόσο της ΟΤΟΕ, όσο και του ΕΚΑ και της ΓΣΕΕ.

Θεωρούμε δε αναγκαία τη δημοσιοποίηση με όλα τα μέσα των παράνομων και καταχρηστικών ενεργειών της ALPHA BANK, από το σύλλογο της τέως Ιονικής και από τα ανώτερα συνδικαλιστικά όργανα (ΟΤΟΕ, ΕΚΑ, ΓΣΕΕ) και πριν από όλα την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ τους στον ΔΙΕΥΘΥΝΟΝΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΟ για την ανάκληση της απόλυσης και των μεταθέσεων, πριν κάθε δικαστική ενέργεια.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ALPHA BANK προερχομένων εκ της ΙΟΝΙΚΗΣ

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΑΛΦΑ ΜΠΑΝΚ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ      ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ

ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ   ΕΘΝΙΚΗΣ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΤΕ

ΟΔΟΣ ΕΥΠΟΛΙΔΟΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΓΕΝΙΚΗΣ

ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ π. ΕΘΝΟΚΑΡΤΑΣ

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΜΕ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ

Δεκεμβρίου 12, 2010 at 8:20 μμ (Τράπεζες)

Μέσω και του Μνημονίου, Κυβέρνηση – Σ.Ε.Β – Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ., στο όνομα του χρέους και του δημοσίου ελλείμματος, θέλουν να καταργήσουν κάθε τι που κατακτήσαμε οι εργαζόμενοι με σκληρούς και πολύχρονους αγώνες, να συντρίψουν κάθε τι που συνθέτει τον εργατικό πολιτισμό της τάξης μας. Θέλουν να μας καταστήσουν μια ασπόνδυλη μάζα χωρίς συνδικαλιστικές οργανώσεις, χωρίς αισθήματα  αλληλεγγύης και συντροφικότητας, φθηνούς, ελαστικούς, εξατομικευμένους και υποταγμένους στην εργοδοτική και κρατική αυθαιρεσία. Μείωση μισθών σε δημόσιο τομέα και ΔΕΚΟ, αφαίρεση συντάξεων από τους συνταξιούχους, αύξηση του ΦΠΑ και εκτεταμένη φοροεπιδρομή,  40 χρόνια δουλειάς για μία πενιχρή σύνταξη, άπιαστο όνειρο η εργασία για τους νέους,  μαζική ανεργία, διεύρυνση της ζώνης της φτώχειας, υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών σε παιδεία και υγεία…

Μαζί με τα παραπάνω, ένα νέο κύμα της αντεργατικής επίθεσης βρίσκεται μπροστά μας. Στο  στόχαστρο μπαίνουν οι ΔΕΚΟ, οι Τράπεζες, οι  κλαδικές συμβάσεις και όλος ο ιδιωτικός τομέας. Θέλουν τη μείωση των μισθών μας, ελεύθερες απολύσεις χωρίς αποζημίωση, κατάργηση του πενθήμερου κ.ά. Την ίδια στιγμή ξεδιπλώνεται επίθεση σε πολλές τράπεζες, γεγονός που αποδεικνύει, ότι όλα τα μέτρα που παίρνονται στοχεύουν μέσα από τις γενικότερες αναδιαρθρώσεις στη μείωση του εργατικού κόστους και την αύξηση των κερδών τους. Στόχος των Τραπεζιτών η κατάργηση του Ε.Μ. και όσων κατακτήσαμε σαν κλάδος μετά την μεταπολίτευση. Εν τέλει, η κατάργηση της κλαδικής σύμβασης και η επιβολή ατομικών συμβάσεων.

Στη Citibank έκλεισαν 31 καταστήματα με παράλληλη «εθελουσία» 200 συναδέλφων, στην Πειραιώς ανακοινώθηκε πρόγραμμα μακροχρόνιας άδειας των εργαζομένων από 1 έως 3 χρόνια με μειωμένη αμοιβή στο 40% του μισθού τους, στην Αγροτική ο Διοικητής προτείνει επιχειρησιακή σύμβαση με μείωση 10% στους μισθούς, διαφορετικά εκβιάζει με υπαγωγή της ΑΤΕ στο νόμο για τις ΔΕΚΟ με χειρότερες συνέπειες, στην Alpha Bank καλούν τους εργαζόμενους να εγκαταλείψουν το κοινωνικό σύστημα ασφάλισης και να ενταχθούν σε ιδιωτικό ασφαλιστήριο της ΑΧΑ Ασφαλιστικής, στη Milennium έγιναν απολύσεις και στην Εμπορική έχουν αποχωρήσει 700 εργαζόμενοι με «εθελουσία», ενώ η εργοδοσία επιδιώκει να καταργήσει τον οργανισμό, με τους εργαζόμενους να απαντούν ΟΧΙ μέσω της έκτακτης Γ Συνέλευσης. Οι τραπεζίτες, αφού  πήραν 78 δις από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, θέλουν τώρα να ισοπεδώσουν τα εργατικά μας δικαιώματα. Αρνούνται  να υπογράψουν την κλαδική σύμβαση. Εκεί που μας χρωστούσανε, γυρεύουν και το βόδι…

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,

Στον κοινωνικό μεσαίωνα που μας προτείνουν, οι εργαζόμενοι μπορούμε και πρέπει να απαντήσουμε με μια νέα ανεξάρτητη ταξική ενότητα, για τη διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών και δικαιωμάτων μας. Σε όλη την Ευρώπη οι εργαζόμενοι ξεσηκώνονται. Μετά τη Γαλλία, η Πορτογαλία, η Αγγλία, η  Ιρλανδία, η Ιταλία, με τις μαζικότερες διαδηλώσεις των τελευταίων δεκαετιών. Η νεολαία αντιστέκεται, οι φοιτητικές διαδηλώσεις και συγκρούσεις δίνουν το δικό τους χρώμα Όλα δείχνουν ότι μπορούμε να πετύχουμε την ανατροπή.

Ο κυβερνητικός συνδικαλισμός της ΓΣΕΕ, που συναντιέται με την τρόικα, κάνει παζάρια πίσω από τις πλάτες των εργαζόμενων για τις συμβάσεις, ρίχνοντας τουφεκιές στον αέρα όπως η 3ωρη παναττική (!) στάση εργασίας και μία 24ωρη στις 15/12 που την προκήρυξε 2 μήνες πριν χωρίς να την οργανώνει, έχει τεράστια ευθύνη. Η ΟΤΟΕ ακολουθεί πλήρως τη ΓΣΕΕ, δεν οργανώνει συντονισμό με άλλες ομοσπονδίες και σωματεία, δεν καταδικάζει συλλόγους της που έχουν προτεραιότητα την εξυπηρέτηση του εργοδότη.

Χρειάζεται ένας δυναμικός αγώνας διαρκείας: απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, κλιμάκωση του αγώνα με 48ωρες, μπλοκάρισμα των Dealing Room και των μηχανογραφικών κέντρων των τραπεζών. Με συντονισμό με τους άλλους κλάδους και την  ενεργό συμμετοχή όλων των εργαζόμενων μέσα από Γενικές Συνελεύσεις και την εκλογή επιτροπών αγώνα στους χώρους δουλειάς, μπορούμε να αγωνιστούμε για:

ü      Ανατροπή του μνημονίου και της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής. Έξω η Τρόικα.

ü      Εθνικοποίηση των τραπεζών με κοινωνικό-εργατικό έλεγχο.

ü      Περιφρούρηση της Δημόσιας περιουσίας και ακύρωση των Ιδιωτικοποιήσεων.

ü      Αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου.

ü      Υπογραφή κλαδικής συλλογικής σύμβασης με αυξήσεις στους μισθούς και κατάργηση ελαστικών σχέσεων εργασίας. Σταθερή και μόνιμη εργασία για όλους, απαγόρευση των απολύσεων.

ü      Κατάργηση των αντϊασφαλιστικών νόμων, περιφρούρηση του κοινωνικού χαρακτήρα της ασφάλισης, κανένα επαγγελματικό ταμείο.

Δεκέμβριος 2010

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΘΝΙΚΗΣ

AΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ALPHA BANK

ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ π. ΕΘΝΟΚΑΡΤΑΣ

ΟΔΟΣ ΕΥΠΟΛΙΔΟΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ
ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ- ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΓΕΝΙΚΗΣ

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Όταν το συνδικαλιστικό κίνημα μετατρέπεται σε συνδικαλιστικό σύστημα το Μνημόνιο γίνεται Σύμβαση

Αυγούστου 27, 2010 at 2:02 πμ (Αττικής, Τράπεζες)

Για την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας

Μιλούν για σπάσιμο του Μνημονίου αναφερόμενοι στις μηδενικές αυξήσεις για το 2010 και το πρώτο εξάμηνο του 2011 και στις εξευτελιστικές αυξήσεις που θα δοθούν από 01-07-2011. Το Μνημόνιο επέβαλλε μεν μηδενικές αυξήσεις προϋποθέτοντας όμως πληθωρισμό της τάξης του 1,9%. Ο πληθωρισμός, ωστόσο, για τον Ιούνιο ανήλθε σε 5,2% ενώ με την αύξηση των συντελεστών του ΦΠΑ αλλά και τη μεταφορά ενός μεγάλου αριθμού αγαθών και υπηρεσιών –τα περισσότερα από τα οποία αφορούν είδη πρώτης ανάγκης– από το χαμηλό στον υψηλό συντελεστή, αναμένεται να υπερβεί το 6% για το τρέχον έτος.

Το αντιστάθμισμα για το πάγωμα –ουσιαστικά μείωση- των μισθών υποτίθεται ότι ήταν η διασφάλιση του 13ου και 14ου μισθού. Δεν ξέρουμε κατά πόσο ως «θωράκιση» των δεκατεσσάρων μισθών νοείται η παρακάτω διατύπωση στο προοίμιο της Σύμβασης: «Πρωταρχικής σημασίας θέμα συμφωνήθηκε ότι αποτελεί η διασφάλιση των επί δεκαετίες παρεχομένων επιδομάτων εορτών και αδείας (που είναι γνωστά ως 13ος και 14ος μισθός) και η ρητή αποδοχή από τους συμβαλλομένους ότι τα αποδέχονται ως τακτικές αποδοχές», σε εμάς πάντως φαίνεται περισσότερο για ευχολόγιο.

Για το ζήτημα της διαιτησίας δε γίνεται η παραμικρή νύξη και παραπέμπεται στο απώτερο μέλλον. Τη «λύση» ήρθε να δώσει πάλι ο ειδικός: ο συνταγματολόγος, υπουργός Εργασίας, που έχει κουρελιάσει κάθε έννοια δικαίου, αφενός δηλώνοντας ορθά κοφτά ότι δε θα αναγνωριστεί καμία διαιτητική απόφαση η οποία θα δίνει την οποιαδήποτε αύξηση και αφετέρου ακυρώνοντας, αναδρομικά, ήδη ληφθείσες διαιτητικές αποφάσεις που έδιναν κάποιες έστω και ελάχιστες αυξήσεις. Οι υποτιθέμενοι θεματοφύλακες των θεσμών είναι οι ίδιοι που τους εξευτελίζουν. Έχουν άλλωστε και την απαραίτητη «στήριξη»-σιωπή των ΜΜΕ, οι παράγοντες των οποίων θυμούνται το δίκαιο και την απαρέγκλιτη εφαρμογή του σε συγκεκριμένες μόνο περιπτώσεις (ας θυμηθούμε π.χ. τις λυσσαλέες αντιδράσεις παραγόντων τους την εποχή της απεργίας των ναυτεργατών που αποτελούσε «ασέβεια» προς τη Δικαιοσύνη, μετά την -κατά παραγγελία- δικαστική απόφαση που την κήρυττε «παράνομη και καταχρηστική»). Όσο για τη συνδικαλιστική ηγεσία, αυτή περιορίζεται σε άτονα ψελλίσματα δυσαρέσκειας χωρίς καμιά περαιτέρω αντίδραση.

Για την Επιχειρησιακή Συλλογική Σύμβαση Εργασίας

Στα χνάρια του μέντορά του, προέδρου της ΓΣΕΕ, ο επίδοξος διάδοχός του στο Σύλλογό μας σπεύδει όπως-όπως να προχωρήσει στην υπογραφή Επιχειρησιακής Σύμβασης με μηδενικές –φυσικά- αυξήσεις. Η οποία περιορίζεται σε θεσμικού χαρακτήρα ζητήματα: κάποια σημαντικά (επέκταση της άδειας εγκυμοσύνης από τρεις σε έξι μήνες), κάποια άλλα όχι και τόσο σημαντικά στην πράξη (μια ευνοϊκή ρύθμιση για την απόκτηση πρώτου -αποκλειστικά- πτυχίου αλλά όχι και δεύτερου ή για μεταπτυχιακές σπουδές), κάποια που χρήζουν διευκρινίσεων (η νιοστή επανάληψη περί συγκρότησης επιτροπής για τον «εκσυγχρονισμό» των Φύλλων Ποιότητας), κάποια δυνητικά θετικά που όμως υποκρύπτουν και άλλες σκοπιμότητες (συγκρότηση επιτροπών για τα δάνεια προσωπικού με τη συμμετοχή του Συλλόγου) και άλλα –κατ’ εμάς τουλάχιστον– απαράδεκτα (χρηματοδότηση του Συλλόγου από την Τράπεζα με τη μορφή «χορηγιών» για «πολιτιστικές» εκδηλώσεις του Συλλόγου).

Φυσικά στη σχετική ανακοίνωση η συγκεκριμένη Σύμβαση χαρακτηρίστηκε ως «μία ακόμα νίκη στο ξεδίπλωμα της στρατηγικής τόσο του κλάδου μας όσο και του/των Συλλόγου/Συλλόγων μας», πιθανότατα βάσει του σκεπτικού που επανειλημμένα έχει διατυπωθεί από το προεδρείο του Σ.Υ.Τ.Α. σύμφωνα με το οποίο «κάνουμε ένα βήμα πίσω για να κάνουμε μετά δύο βήματα μπροστά». Μόνο που, δυστυχώς, ήδη έχουμε οπισθοχωρήσει όσο δεν πάει άλλο.

Η αιτιολόγηση, δε, της ανυπαρξίας μισθολογικών αυξήσεων («μιας και “φρόντισαν” δεόντως τρόικα (Ε.Ε., Ε.Κ.Τ. και Δ.Ν.Τ.), Λοβέρδος και “ημέρες και έργα” τέως και νυν κυβερνήσεων να μας ανάψουν νομοθετικά κόκκινο σε οικονομικές διεκδικήσεις») είναι αποκαλυπτική του κηδεμονευόμενου συνδικαλισμού που το πλαίσιο των διεκδικήσεών του καθορίζεται από αυτούς από τους οποίους υποτίθεται ότι διεκδικούμε τα θεσμικά και οικονομικά μας αιτήματα.

Για την Κλαδική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (που βρίσκεται «στον αέρα»)

Εκτός από το περιεχόμενο της Επιχειρησιακής Συλλογικής Σύμβασης, ωστόσο, μείζον ζήτημα δημιουργείται και με το χρόνο και τον τρόπο υπογραφής της. Η μέχρι πρότινος πάγια και αδιαπραγμάτευτη αρχή βάσει της οποίας η επιχειρησιακή σύμβαση έπεται της αντίστοιχης κλαδικής καταστρατηγείται. Το αποτέλεσμα είναι τα επιμέρους «προηγούμενα» να λειτουργούν σαν ένα είδος «δεδικασμένου» και, δημιουργώντας ένα ασφυκτικό πλαίσιο, να περιορίζουν εξαιρετικά τις δυνατότητες διαπραγμάτευσης της Ομοσπονδίας για τη νέα κλαδική σύμβαση, με δεδομένη και την ντε φάκτο κατάργηση της διαιτησίας. Γεγονός το οποίο ασφαλώς δεν αποτελεί πρόβλημα για όσους θα ήταν ικανοποιημένοι με μια σύμβαση ανάλογη με αυτή της Γ.Σ.Ε.Ε., μια τέτοια σύμβαση άλλωστε θα ήθελαν και οι τραπεζίτες.

Για τις κοινωνικές ευαισθησίες της Τράπεζας

Δεν γνωρίζουμε τι ανταπόκριση είχε τελικά η πρωτοβουλία της Τράπεζας με την καταναγκαστικά «εθελοντική» συμμετοχή των εργαζομένων της στην κάλυψη του δημοσίου χρέους, μέσω του λογαριασμού Πετσάλνικου. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε επίσης το κατά πόσο η πρωτοβουλία αυτή ενίσχυσε το κοινωνικό προφίλ της Τράπεζας. Είμαστε όμως σίγουροι/ες ότι το κοινωνικό πρόσωπο της Τράπεζας θα βελτιωνόταν περισσότερο αν δεν καταλαμβάναμε τη θλιβερή πρωτιά μεταξύ του συνόλου των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων σε κυρώσεις για παραβάσεις του θεσμικού πλαισίου που διέπει τη λειτουργία τους κατά την τελευταία συνεδρίαση της ειδικής Επιτροπής της Τράπεζας της Ελλάδος στις 28-07. Θα βοηθούσε επίσης σημαντικά αν δεν προβάλλονταν από τη Διοίκηση λογικές που βλέπουν τη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης σαν μια «χρυσή» ευκαιρία για να προωθήσουμε συνταξιοδοτικά προγράμματα. Έτσι ώστε να μη μείνουν κενές περιεχομένου οι αναφορές στη Banca Etica και τον κοινωφελή τρόπο λειτουργίας της (που παρουσιάστηκαν στο τελευταίο Atticamag –σε ένα εξαιρετικό, παρεμπιπτόντως, σχετικό άρθρο που επιμελήθηκε συνάδελφός μας).

Κλείνοντας, για να ευθυμήσουμε και λίγο, δεν μπορούμε να μην παραθέσουμε το κορυφαίο ανέκδοτο του φετινού καλοκαιριού:

«Αλλά θέλω να επιμείνω στα περί νέων μέτρων. Δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξουν νέα μέτρα. Τέλος πια με αυτή την τρομολαγνεία. Κάθε βδομάδα διαβάζω ένα πηχυαίο τίτλο: Νέα μέτρα. Δεν υπάρχουν νέα μέτρα. Ούτε έρχεται ο Επίτροπος Ρεν, ούτε έρχεται να ανακοινώσει νέα μέτρα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί υπάρχει αυτή η επαναλαμβανόμενη φοβία, αν θέλετε, η οποία περνάει στον κόσμο, σε μια περίοδο που ο κόσμος πρέπει να ηρεμήσει και χρειάζεται μια σιγουριά».

Γ. Παπακωνσταντίνου, υπουργός Οικονομικών, 05-07-2010

Ως γνωστόν κανένα νέο μέτρο δε λήφθηκε έκτοτε (ούτε και πρόκειται να ληφθεί). Απλώς «επικαιροποιήθηκε» το Μνημόνιο.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Εσείς μιλάτε για κέρδη και ζημιές, εμείς μιλάμε για ανθρώπινες ζωές

Μαΐου 12, 2010 at 7:28 μμ (Αττικής, Εργατικά, Τράπεζες)

Στις ημέρες που ακολούθησαν την απεργιακή πορεία της 5ης Μαΐου κυριάρχησε το νοσηρό παιχνίδι της διαχείρισης της ενοχής για τον τραγικό θάνατο από ασφυξία των τριών συναδέλφων μας στο κτίριο της Marfin Bank στη Σταδίου.

Το γεγονός προβλήθηκε από τα ΜΜΕ όσο η συγκινησιακή φόρτιση μπορούσε να συντηρηθεί κι έγινε και θέμα στη Βουλή, με την κυβέρνηση και τις πολιτικές δυνάμεις να ασχολούνται με αυτό τόσο όσο χρειαζόταν για να βγάλει ο καθένας ό,τι ήθελε απ’ αυτό.

Η συνέχεια ήταν η συνήθης. Δικαιολογίες να διαρρέουν για «μικρές» καθυστερήσεις ενεργοποίησης του μηχανισμού διάσωσης («τα οχήματα ήρθαν από μακριά», «δεν ήταν γνωστό το μέγεθος του προβλήματος» -λες και οι κάμερες διαχείρισης της τροχαίας και της αστυνομίας που κατέγραφαν τους διαδηλωτές δεν κατέγραφαν και τη φωτιά). Καταδικαστικές δηλώσεις. Εκφράσεις «συμπάθειας». Απαίτηση για παραδειγματική τιμωρία των αυτουργών. Και κατόπιν, το θέμα έφυγε από το προσκήνιο.

Το αστυνομικό κομμάτι της ιστορίας όμως, αφορά τις αρχές. Είναι σοβαρό, είναι κρίσιμο, αλλά το να καλεί κανείς τους υπεύθυνους να ασχοληθούν με αυτό, είναι σαν να παραβιάζει ανοιχτές θύρες. Το να μένουν οι αναφορές στην υπόθεση των τριών σ’ αυτό το σκέλος είναι ένας εύκολος τρόπος για να μη λέγεται τίποτα παραπάνω από τα αυτονόητα, για να δείχνουμε με το δάχτυλο έξω από τους χώρους εργασίας και τις συνθήκες που επικρατούν σε αυτούς, για να μην αναζητούμε τελικά τους υπεύθυνους που καθορίζουν με οικονομικά κριτήρια το τι αρκεί ως «μέτρο ασφάλειας». Κι ως «ασφάλεια», στο σκεπτικό τους, δε νοείται αυτή των εργαζόμενων, αλλά των αξιόγραφων, των συμβάσεων, των μετρητών και όποιου άλλου πιο πολύτιμου αγαθού, για τον κόσμο των οικονομικών συμφερόντων, από την ίδια τη ζωή.

Το ζήτημα των μέτρων ασφάλειας –σε ό,τι αφορά τους εργαζόμενους- στους χώρους δουλειάς δεν είναι καινούριο φυσικά. Εργαζόμενοι πεθαίνουν και τραυματίζονται σχεδόν σε καθημερινή βάση* επειδή κάποιοι αρνούνται πεισματικά να διασφαλίσουν την ακεραιότητά τους γιατί αυτό «κοστίζει»: αυξάνει το κόστος παραγωγής, το οποίο πρέπει συνέχεια να μειώνεται. Κι από πού να μειωθεί; Από το κόστος της εργασίας, δηλαδή τους μισθούς και τα μέτρα ασφάλειας. Υπάρχει βέβαια το κράτος κι οι μηχανισμοί του. Που ελέγχουν αν τηρούνται κανονισμοί και ρυθμίσεις. Επειδή όμως υπάρχει ένας βαθμός «κατανόησης» σε ό,τι αφορά την «εύρυθμη λειτουργία της αγοράς», κάποιοι κάνουν τα στραβά μάτια, με αποτέλεσμα να μη βλέπουν καλά.

Απ’ την άλλη, οι εργαζόμενοι, συνεχίζουν να δουλεύουν σε συνθήκες απαράδεκτες, γνωρίζοντας, πολλές φορές, τον κίνδυνο, γιατί πολύ απλά δεν έχουν άλλη επιλογή. Ή θα δουλέψουν έτσι ή δε θα δουλέψουν καθόλου. Σε εποχές δύσκολες, με την υποχώρηση των αγώνων, την απώλεια δύναμης και αξιοπιστίας του συνδικαλιστικού κινήματος, το ζήτημα της δουλειάς μετατρέπεται τελικά σε «ζωής και θανάτου», και επαφίεται στον καθένα, ανάλογα με το πόσο μπορεί να σηκώσει οικονομικά την αξιοπρέπειά του, να πει το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι απέναντι σ’ αυτή την πραγματικότητα.

Αυτά τα ξέραμε όμως. Ξέραμε ότι, όσο κι αν οι σχετικές ειδήσεις περνάνε στα «ψιλά» των εφημερίδων, εργαζόμενοι πεθαίνουν στους χώρους εργασίας και, παρά τις ευθύνες που υπάρχουν, οι θάνατοι αυτοί καταγράφονται σαν «εργατικά ατυχήματα». Με την ευθύνη να μεταφέρεται τελικά στον ίδιο το νεκρό –πλέον- εργαζόμενο που, την κρίσιμη στιγμή, έκανε μια «λάθος κίνηση», και να μην αγγίζει τον επιχειρηματία, το διοικητή, τον εργολάβο, και φυσικά ποτέ να μην πλησιάζει καν το κράτος και τους μηχανισμούς του που ήταν απόντες όταν έπρεπε για να διασφαλίσουν την τήρηση κανόνων που θα προλάβαιναν το κακό.

Αυτή τη φορά, το κακό δε συνέβη σε ένα εργοτάξιο χαμένο σε μια βιομηχανική ζώνη ή ένα αμπάρι πλοίου σε μια ναυπηγοεπισκευαστική. Συνέβη σε έναν –κατά τα άλλα- «εκλεπτυσμένο» χώρο εργασίας, με γραφεία, υπολογιστές και κλιματισμό, διαμορφωμένο με όρους επιχειρησιακού ντιζάιν. Κι αν κάτι ανέδειξε είναι ότι, τελικά, η λογική που διέπει τις συνθήκες ασφάλειας, ανεξαρτήτως εργασιακού περιβάλλοντος, είναι μία: αποτελούν ένα κόστος προς αποφυγήν.

«H οικογένεια της Marfin θρηνεί»

Το κόστος αποφεύχθηκε. Το κακό έγινε.

Είναι τουλάχιστον τραγελαφικό το παρακάτω απόσπασμα από την ανακοίνωση της διοίκησης της Marfin: «Οι αυτουργοί μακάρι να συλληφθούν και να τιμωρηθούν. Την μεγαλύτερη ευθύνη όμως έχουν οι ηθικοί αυτουργοί που δυστυχώς δεν θα τιμωρηθούν ποτέ», όπου σαν ηθικοί αυτουργοί εννοούνται οι πάντες πλην της ίδιας. Σε αυτούς δε, σπεύδει να συμπεριλάβει μέχρι και την ΟΤΟΕ: «Σε σημερινή της ανακοίνωση η ΟΤΟΕ αφιέρωσε τρεις μόνον γραμμές εναντίον των απάνθρωπων δολοφόνων και όλο το υπόλοιπο κείμενο εναντίον της «κακιάς εργοδοσίας» για δήθεν έλλειψη μέτρων ασφαλείας. Προφανώς έκανε πραγματογνωμοσύνη, ολοκλήρωσε την δέουσα έρευνα, έβγαλε πόρισμα και προχώρησε σε καταδικαστική απόφαση. Ντροπή!».

Είναι τουλάχιστον απαράδεκτη η εικόνα που παρουσίαζε ο πρόεδρος της επιχείρησης κατά την επίσκεψή του στο κατάστημα της οδού Σταδίου. Οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι του ομίλου του τον περιέγραφαν «συντετριμμένο», αλλά τα βίντεο που τράβηξαν οι διαδηλωτές δείχνουν την προκλητική συμπεριφορά του, να ειρωνεύεται και να κάνει χειρονομίες στο πλήθος που τον αποδοκίμαζε (http://www.youtube.com/watch?v=CXpxE-RpFAc και http://www.youtube.com/watch?v=lqfsSnBTR1E).

Είναι τουλάχιστον εξοργιστική η αναντιστοιχία ανάμεσα στα μέτρα ασφαλείας που λήφθηκαν στις δύο περιπτώσεις. Κατά την προσέλευση του Α. Βγενόπουλου στο κτίριο, διμοιρίες των ΜΑΤ, μοτοσικλετιστές της αστυνομίας και πληθώρα μπράβων. Για τους υπαλλήλους του, αρκούσε η «ασφάλεια» μιας κλειδωμένης πόρτας για να μη διαφύγουν όχι από τη φωτιά, αλλά από τη δουλειά.

Ούτε η διοίκηση, ούτε ο πρόεδρος βέβαια, δεν μπήκαν στο κόπο να απαντήσουν σε εύλογα ερωτήματα: Ποιος επέλεξε ένα νεοκλασικό κτίριο που διέπεται από ειδικό καθεστώς (αυτή τουλάχιστον ήταν η δικαιολογία που ακούστηκε για την έλλειψη μέτρων ασφάλειας); Οι εργαζόμενοι πήγαν στη δουλειά και παρέμειναν και μετά την έναρξη της πορείας, την ίδια ώρα που κεντρικά καταστήματα άλλων τραπεζών έκλειναν, «οικειοθελώς»; «Βρίσκονταν ευσυνείδητα στο χώρο της δουλειάς τους», όπως δήλωσε ο πρόεδρος του ΣΕΒ, ή χρησιμοποιήθηκαν σαν ανθρώπινες ασπίδες για την ασφάλεια ενός κτιρίου χωρίς υποδομή ασφάλειας;

Από εκεί και πέρα ακολουθεί η γνωστή διαδρομή της συγκάλυψης. Οι τραυματίες συνάδελφοι μεταφέρθηκαν από το Γενικό Κρατικό στο νοσοκομείο (συμφερόντων της Marfin) “Υγεία” και από εκεί φυγαδεύτηκαν κρυφά για να μην έλθουν σε επαφή με τους εκπροσώπους του τύπου, για να μην προλάβουν να μιλήσουν για τις συνθήκες που τους κράτησαν στο κατάστημα εκείνη τη μέρα (και όλες τις άλλες μέρες απεργίας), για να μη μάθει κανείς ούτε καν την ακριβή κατάσταση της υγείας τους. Η επιχείρηση «κλείδωσε» για μια ακόμα φορά την πόρτα: το ζήτημα θα παραμείνει στο εσωτερικό της και προς τα έξω θα βγει ό,τι αποφασίσουν οι σύμβουλοι επικοινωνίας της. Κάποιες αποζημιώσεις κάτω από το τραπέζι (ίσως…) και οι ευθύνες, ως συνήθως θα μείνουν αναπόδοτες (όπως συνέβη σε άλλες περιπτώσεις, Ρικομέξ, Σωληνουργεία Κορίνθου, Πετρόλα, ναυπηγεία Περάματος, κ.α.).

Για να μη θρηνήσουν άλλες οικογένειες

Προφανώς, και πριν την 5η Μαΐου μας απασχολούσε όλους και όλες το πρόβλημα της δουλειάς πίσω από κατεβασμένα ρολά, της έλλειψης μηχανισμών αυτόματης πυρόσβεσης, της απουσίας εξόδων κινδύνου (που, σε ό,τι αφορά τα καταστήματα, μετά την τοποθέτηση των θυρών με χρονοκαθυστέρηση, αποτελούν τη μία και μόνη έξοδο, σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης), της στατικής επάρκειας των κτιρίων, των υλικών κατασκευής τους, κ.α.. Ή ιδέες τεχνοκρατών του χρηματοπιστωτικού τομέα, όπως η εφαρμοζόμενη ήδη σε μεγάλη τράπεζα, στα κεντρικά κτίρια διοίκησης της οποίας έχουν τοποθετηθεί σε κάθε όροφο πόρτες ασφαλείας με κάμερες, όπου η διέλευση επιτρέπεται μόνο με μαγνητική κάρτα. Μετά τη 5η Μαΐου όμως, τα ζητήματα αυτά μπήκαν επιτακτικά. Για πόσο όμως;

Αν θέλουμε να διατηρήσουμε ζωντανή τη μνήμη των τριών συναδέλφων, των τριών –πιο- δικών μας νεκρών, θα πρέπει να μας απασχολήσουν σοβαρά τα μέτρα ασφάλειας. Αυτά που εκείνοι δεν είχαν στο χώρο δουλειάς τους, στο, κατά τα άλλα, ωραίο περιβάλλον ενός νεοκλασικού κτιρίου στο κέντρο της Αθήνας. Μέτρα που θα μπορούσαν να διασφαλίσουν την επιβίωσή τους, αλλά και τη διάσωση όλων των εργαζομένων χωρίς πανικό και κινήσεις απελπισίας, που οδήγησαν, σε ό,τι αφορά τους ζωντανούς, σε τραυματισμούς και σε τραύματα ψυχικά που θα τους συνοδεύουν από δω και πέρα.

Το ζήτημα δεν μπορεί να τίθεται μόνο μετά από ένα τραγικό γεγονός και να ξεχνιέται μετά. Δεν μπορεί να χρειάζεται μια ενέργεια που γίνεται με δόλο ή ένα τυχαίο συμβάν, ένας σεισμός (φαινόμενο συχνό άλλωστε σε μια σεισμογενή χώρα), μια φωτιά από απροσεξία ή οτιδήποτε άλλο, με το κριτήριο για τη σοβαρότητα του θέματος να είναι η ύπαρξη θυμάτων. Αυτό που προέχει είναι η εξάλειψη του κινδύνου για τις ζωές των εργαζομένων και –φυσικά- των πελατών.

Τις μέρες αυτές ακούστηκαν πολλά. Κυρίως όμως, μεταδόθηκε ψευδώς από μέσα ενημέρωσης η πληροφορία ότι οι τράπεζες δεν είναι υποχρεωμένες να έχουν συστήματα πυροπροστασίας στις εγκαταστάσεις τους. Η πραγματικότητα είναι ότι οι τράπεζες υπόκεινται στη νομοθεσία πυροπροστασίας που διέπει όλους τους χώρους συνάθροισης κοινού, δηλαδή  το άρθρο 10 του Προεδρικού Διατάγματος 71/1988 για κτίρια που κατασκευάσθηκαν μετά από την ημερομηνία αυτή και την Πυροσβεστική Διάταξη 3/1981 για τα προγενέστερα (επισυνάπτουμε τις δύο αυτές διατάξεις για να μπορεί καθένας και καθεμία να δει και να συγκρίνει αν τα όσα προβλέπει η νομοθεσία για την παροχή πιστοποιητικού πυρασφάλειας για τις τράπεζες είναι αυτά που ισχύουν και στην πραγματικότητα στο χώρο όπου εργάζεται). Σε ότι αφορά την εικόνα που έχουμε από δικά μας κτίρια δικτύου και διοίκησης:

–    Υπάρχουν (και αν ναι, λειτουργούν) οι δύο (τουλάχιστον) έξοδοι κινδύνου με τις απαιτούμενες διαστάσεις σε κάθε κτίριο;

–    Υπάρχουν αντίστοιχες οδεύσεις διαφυγής προς τις εξόδους αυτές που να πληρούν τις προδιαγραφές που περιγράφονται;

–    Είναι όλα τα κτίρια κατασκευασμένα από υλικά που πληρούν τις οριζόμενες απαιτήσεις πυραντίστασης;

–    Υπάρχει αυτόματο σύστημα καταιόνησης όπου προβλέπεται;

–    Έχουν εκπονηθεί σχέδια εγκατάλειψης κτιρίου με εκπαίδευση / συμμετοχή στις δοκιμές του σεναρίου όλου του προσωπικού της Τράπεζας;

–    Και κάτι πιο ειδικό: Είναι άραγε η είσπραξη της επιδότησης των σεμιναρίων από τον ΟΑΕΔ πιο σημαντική από την ασφάλεια των συμμετεχόντων;

Η ανάδειξη του προβλήματος είναι η μία μας υποχρέωση. Η δεύτερη είναι η συνεχής επαγρύπνηση για την τήρηση των κανόνων ασφαλείας. Ανεξαρτήτως των προτεραιοτήτων της εργοδοσίας και της κάθε διοίκησης. Ανεξαρτήτως της ενδεχόμενης «αμέλειας» των κρατικών μηχανισμών ελέγχου. Το πόσο κάποιοι κοστολογούν τις ζωές μας, φάνηκε ξεκάθαρα την 5η Μαΐου. Το θέμα είναι πόσο τις κοστολογούμε εμείς.


*Θάνατοι μόνο τον τελευταίο μήνα:

05-04-2010: Εργαζόμενος νεκρός σε μονάδα ιχθυοκαλλιέργειας της εταιρείας Νηρέας στον Αστακό

09-04-2010: Οικοδόμος νεκρός στη Βάρη

20-04-2010: Δημοτικός υπάλληλος νεκρός στα Τρίκαλα

24-04-2010: Οδηγός φορτηγού-ψυγείου νεκρός σε χώρο φορτοεκφόρτωσης στην Πάτρα

30-04-2010: Οικοδόμος νεκρός στην Ορεστιάδα

30-04-2010: Εργαζόμενος νεκρός σε μηχανουργείο στο Αιγάλεω

30-04-2010: Εργαζόμενος νεκρός σε χωματουργικά έργα στην Παιανία

08-05-2010: Εργαζόμενος νεκρός κατά τη διάρκεια εργασιών στην περιφερειακή οδό Θεσσαλονίκης

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Next page »