ΑΠΕΡΓΙΑ 17/5

Μαΐου 16, 2017 at 4:30 πμ (Εργατικά)

Άλλο ένα Μνημόνιο μετά από σκληρή διαπραγμάτευση…

Η κυβέρνηση, μετά από μια ακόμα «σκληρή διαπραγμάτευση», φέρνει μια συμφωνία που πλήττει ακόμα περισσότερο τα λαϊκά στρώματα και αλυσοδένει σφιχτότερα την κοινωνία στο μνημονιακό κλοιό. Με ένα συμπληρωματικό τέταρτο μνημόνιο που επεκτείνει την ισχύ των προηγούμενων τουλάχιστον μέχρι το 2021 ενώ παράλληλα προβλέπει επιπρόσθετα μέτρα που θα σημάνουν:

  • Νέο πετσόκομμα των συντάξεων. Τα ψέματα Κατρούγκαλου και Πετρόπουλου, όταν ψηφιζόταν το αντιασφαλιστικό έκτρωμά τους, δεν έχουν παλιώσει τόσο ώστε να ξεχαστούν. Διαβεβαίωναν πως όχι μόνο δε θα μειωθεί καμία σύνταξη, αλλά αντίθετα από το 2019 θ’ αρχίσουν να αυξάνονται. Όσο για τις «προσωπικές διαφορές», έλεγαν πως αυτές αφορούν ελάχιστες περιπτώσεις συντάξεων και θα είναι ασήμαντου ύψους. Τώρα, συμφώνησαν να κόψουν τις συντάξεις, ξεκινώντας από τις «προσωπικές διαφορές», ώστε να εξασφαλίσουν ένα ποσό τουλάχιστον 1,8 δισ. ευρώ. Έχοντας δε επίγνωση του γεγoνότος ότι ο ΕΦΚA είναι εκ γενετής χρεωκοπημένος και μόνο με συνεχείς μειώσεις συντάξεων ή/και αυξήσεις ασφαλιστικών εισφορών – όπως γίνεται σε αυτή τη φάση για τους αυτοαπασχολούμενους- μπορεί να επιβιώνει, γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι η μείωση αυτή δε θα είναι η τελευταία.
  • Νέα φορολογικά χαράτσια μέσω της μείωσης του αφορολόγητου, της κατάργησης της έκπτωσης των ιατρικών δαπανών από το φορολογητέο εισόδημα, της κατάργησης έκπτωσης 1,5% στον υπολογισμό της παρακράτησης Φόρου Μισθωτών Υπηρεσιών κ.α. Και σε αυτή την περίπτωση ένας άλλος υπουργός, ο κ. Τσακαλώτος, έλεγε ότι θα παραιτηθεί άμα το αφορολόγητο πέσει κάτω από τα 9.100 ευρώ. Ψήφισε τη μείωση στα 8.636 ευρώ το 2016 και στα 5.682 το 2020. Κι ούτε που του πέρασε από το μυαλό να παραιτηθεί.
  • Εκποίηση (ιδιωτικοποίηση) βασικών υποδομών, καθώς βγαίνουν στο σφυρί ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΔΕΠΑ, αεροδρόμια. Άμεση συνέπεια θα είναι η αύξηση των τιμών σε δημόσια αγαθά (ρεύμα, νερό) και υπηρεσίες.
  • Νέες περικοπές (κατά 447 εκ. ευρώ για το 2018) των κοινωνικών δαπανών (υγεία, παιδεία, πρόνοια, ιατρική και κοινωνική ασφάλιση) που σημαίνει ταυτόχρονη μείωση του έμμεσου μισθού μας.
  • Δραστικό περιορισμό των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων.

Η επικοινωνιακή διαχείριση από την κυβέρνηση είναι να παρουσιάσει τη συμφωνία ως επιτυχία που εξασφαλίζει τη διάσωση της χώρας και τη μελλοντική έξοδο από τα μνημόνια. Κι επειδή μετά από τόσα χρόνια διαδοχικών μνημονιακών κυβερνήσεων η προπαγάνδα αυτή δεν πείθει και πολύ από μόνη της, αυτή τη φορά προστίθεται και η κοροϊδία με τα «αντίμετρα», τα οποία ούτως ή άλλως τελούν πάντα υπό αίρεση:

  • Μείωση φορολογικών συντελεστών, η οποία ωστόσο με την ταυτόχρονη μείωση του αφορολόγητου καταλήγει συνολικά σε φορολογική επιβάρυνση
  • Μείωση της εισφοράς αλληλεγγύης, που ούτως ή άλλως δεν ίσχυε για τα χαμηλότερα εισοδήματα, ενώ και σε όσα έχει εφαρμογή υπερκαλύπτεται από τη μείωση του αφορολόγητου
  • Μέτρα φιλανθρωπικού χαρακτήρα που έρχονται να αντιμετωπίσουν (κάποια από τα) φαινόμενα ακραίας ένδειας κι εξαθλίωσης που οι μνημονιακές πολιτικές παράγουν γενικευμένα

Ο κυβερνητικός λόχος θα υπερψηφίσει –«με βαριά καρδιά» ή «και με τα δύο χέρια» ανάλογα με την περίσταση- τη συμφωνία, καθώς τα προνόμια των θέσεων στην κρατική εξουσία είναι αρκετά για να υπερκεράσουν τις όποιες πολιτικές ενστάσεις ή κοινωνικές ευαισθησίες.

Όμως τα μνημόνια μπορεί να αποφασίζονται και να σχεδιάζονται μεταξύ Βρυξελλών και Στρασβούργου και μετά να επικυρώνονται από το ελληνικό κοινοβούλιο, όμως υλοποιούνται κάθε μέρα εδώ. Οι φορείς που αναλαμβάνουν την εφαρμογή τους ακολουθούν την ίδια ακριβώς μεθοδολογία.

Το δικό μας μνημόνιο

Η διοίκηση του σωματείου, μετά από μια ακόμα «σκληρή διαπραγμάτευση», έφερε μια σύμβαση που καθόλου δεν προστάτευσε το «κοινωνικοοικονομικό στάτους» των εργαζόμενων, όπως δεσμευόταν όλο το προηγούμενο διάστημα το προεδρείο (πόσο μάλλον να διεκδικήσει οτιδήποτε από όσα χάσαμε τα προηγούμενα χρόνια). Αντίθετα περιείχε ένα άγριο πετσόκομμα των αποδοχών μας, χωρίς καμία διασφάλιση ούτε απέναντι σε ενδεχόμενες περαιτέρω περικοπές μέσω άλλων οδών (οργανογραμματικές αλλαγές, καθεστώς υπογραφών κ.α.), αλλά ούτε καν απέναντι σε επιβουλές ενάντια στην ίδια την εργασία μας (ομαδικές απολύσεις).

Και στη δική μας περίπτωση η συμφωνία παρουσιάστηκε σαν μια επιτυχία με την οποία εξασφαλίστηκε η διάσωση της Τράπεζας και η μελλοντική της ανάπτυξη. Κι επειδή αυτό το παραμύθι, από μόνο του δεν μπορεί να παραποιήσει την πραγματικότητα των λογαριασμών μισθοδοσίας μας, είχαμε κι εμείς τα αντίστοιχα αντίμετρα φιλανθρωπικού χαρακτήρα όπως:

  • Την «επιδότηση εκδρομικών δραστηριοτήτων» με τα κατοστάρικα που μοιράζονται σε κάποιους τυχερούς μιας κάποιας κλήρωσης, συνδυάζοντας την ευαισθησία της κοινωνικής παροχής με την ανεβασμένη αδρεναλίνη του τζόγου
  • Την εξέταση της πιθανότητας ρύθμισης-επιμήκυνσης των δανείων προσωπικού γα να αντιμετωπιστούν (κάποιες από) τις περιπτώσεις απόλυτης αδυναμίας συναδέλφων να ανταποκριθούν στοιχειωδώς στις υποχρεώσεις τους και για να ανασχεθεί το κύμα αιτήσεων ένταξης στο Ν/3869 , που με τα νέα δεδομένα θα αυξάνονται όλο και περισσότερο.

Ο παραταξιακός λόχος του διοικητικού συμβουλίου κάθε φορά υπερψηφίζει –«με βαριά καρδιά» ή «και με τα δύο» χέρια ανάλογα με την περίσταση – την εκάστοτε συμφωνία, καθώς τα (εργασιακά, μισθολογικά, βαθμολογικά κ.α.) προνόμια των θέσεών τους στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία είναι αρκετά για να υπερκεράσουν τις όποιες πολιτικές ενστάσεις ή συναδελφικές ευαισθησίες.

Καλούμε όλες και όλους να συμμετέχουν στην απεργία της Τετάρτης 17/5 και στη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας της Πέμπτης 18/5. Να διεκδικήσουμε αγωνιστικά την ανατροπή της καταστροφής των ζωών μας και του μέλλοντος των επόμενων γενιών!

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Τριμερής για απολύσεις

Απρίλιος 5, 2017 at 2:41 πμ (Αττικής, Εργατικά)

Σήμερα στο Υπουργείο Εργασίας έχει προγραμματιστεί να γίνει η τριμερής συνάντηση μεταξύ των πλευρών των εκπροσώπων των εργαζομένων (Σωματείου και ΟΤΟΕ), της Διοίκησης της Τράπεζας και της Υπουργού Εργασίας κ. Ε. Αχτσιόγλου[1]. Το αποτέλεσμα της συνάντησης αυτής μπορεί να αποδειχθεί κομβικό όχι μόνο ως προς τη τύχη των συναδέλφων μας που απειλούνται με απόλυση, αλλά και για την απασχόληση συνολικά τόσο στην Τράπεζά μας όσο κι ευρύτερα στον κλάδο.

Την ίδια ώρα και στο ίδιο μέρος έχουν προκηρύξει αγωνιστικές εκδηλώσεις διάφορα σωματεία και ομοσπονδίες για εργασιακά ζητήματα απολύτως συναφή με το δικό μας. Ένα στοιχειωδώς σοβαρό σωματείο, τη σημερινή ημέρα-σταθμό για την αποτροπή των απολύσεων, θα οργάνωνε κινητοποίηση έξω από το Υπουργείο Εργασίας, όπου καθημερινά, και σήμερα, πραγματοποιούνται συγκεντρώσεις για την ανάδειξη εργασιακών ζητημάτων, την οποία θα συντόνιζε (ή τουλάχιστον θα προσπαθούσε) με αυτές άλλων κλάδων, επιδιώκοντας τη μεγαλύτερη δυνατή απεύθυνση και στήριξη του αγώνα του, καθώς η αλληλεγγύη είναι το οξυγόνο των εργατικών αγώνων.

  

 ΗΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΑΣ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ

Εδώ έχουμε ένα σωματείο που συνειδητά έχει επιλέξει να απέχει από κάθε κινητοποίηση -όσο σοβαρό κι αν είναι το εκάστοτε ζήτημα–, με το επιχείρημα ότι θα αποτελούσε «αρνητική δημοσιότητα» για την Τράπεζα. Ούτε αυτή τη φορά έκανε κάτι το διαφορετικό, όπως δείχνουν τα ίδια τα γεγονότα:

  1. Τα απειλητικά τηλέφωνα προς τους συναδέλφους έγιναν την Παρασκευή 24-03 το μεσημέρι. Το προεδρείο του ΣΥΤΑ ήταν εξαφανισμένο μέχρι την Κυριακή το βράδυ, όταν τελικά ο πρόεδρος εδέησε να μιλήσει με (κάποιους από) τους υπό απόλυση συναδέλφους για να τους καθησυχάσει ότι όλα είναι υπό έλεγχο. Φυσικά, δεν μπήκε στον κόπο να μιλήσει με τα μέλη του Δ.Σ. του ΣΥΤΑ από τις άλλες παρατάξεις.
  2. Ενώ ήδη από το πρωί της Δευτέρας 27-03 είχε κυκλοφορήσει ανακοίνωση καταγγελίας άλλης παράταξης για τα γεγονότα, το προεδρείο ποιούσε τη νήσσαν, παρότι σε άλλες περιπτώσεις και για πολύ λιγότερο σημαντικά ζητήματα επιδεικνύει πολύ πιο οξυμένα αντανακλαστικά. Τελικά μόλις στις 2:05 μ.μ. κι αφού εν τω μεταξύ όλη η Τράπεζα «έβραζε», έστειλε μια σχετική ανακοίνωση. Εκ των πραγμάτων αναγκάστηκε να αποδεχθεί και τη διεξαγωγή έκτακτου Δ.Σ. την επόμενη ημέρα (για την απολύτως διεκπεραιωτική τακτική συνεδρίαση που είχε γίνει την Παρασκευή λίγες ώρες πριν από τα τηλεφωνήματα τα είπαμε σε προηγούμενη ανακοίνωση).
  3. Στη συνεδρίαση της Τρίτης εισηγήθηκε την πρόταση για τις 3ωρες στάσεις εργασίας, που δεδομένων των συσχετισμών υπερψηφίστηκε έναντι άλλων. Στη συζήτηση που ακολούθησε ωστόσο για τα χαρακτηριστικά της κινητοποίησης και τις παράλληλες δράσεις που θα έπρεπε να αναπτυχθούν για τη στήριξη της, αποκαλύφτηκε ότι κύριο μέλημα των συμβούλων της πλειοψηφίας ήταν να προκληθεί η ελάχιστη δυνατή ζημία στην επιχείρηση, εάν ήταν δυνατό δε να ήταν όλα τα καταστήματα και οι διευθύνσεις ανοικτά και να λειτουργούν κανονικά, ακόμα καλύτερα. Εν ολίγοις, επιθυμούσαν την αποτυχία της κινητοποίησης που ψήφιζαν.
  4. Η κινητοποίηση αναγγέλθηκε στους εργαζόμενους με την ανακοίνωση Νο 129 το ύφος της οποίας ήταν εξαιρετικά ήπιο έως χλιαρό αναλογικά με κάποιες πολύ πιο θορυβώδεις που συνοδεύουν τα τακτικά «μνημόσυνα» που κάνει η ΓΣΕΕ κάθε Δεκέμβρη με την ψήφιση του προϋπολογισμού. Το βασικό πρόβλημα, ωστόσο δεν είχε να κάνει με το ύφος, αλλά με την απουσία κάθε δράσης. Δε μιλάμε για κάποιου δυναμικού τύπου ενέργειες όπως απεργιακές περιφρουρήσεις (είναι γνωστές άλλωστε οι ευαισθησίες της ηγεσίας του ΣΥΤΑ για το δικαίωμα στην απεργοσπασία…). Ούτε καν μια ανακοίνωση στις εισόδους των κεντρικών καταστημάτων και κτιρίων διοίκησης που να εξηγεί στο κοινό ότι η μικρή ταλαιπωρία του οφειλόταν σε απολύσεις εργαζομένων. Όχι. Έπρεπε πάση θυσία να αποφευχθεί η οποιαδήποτε «αρνητική δημοσιότητα», οπότε προτιμήθηκε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε να μπουν «κάτω από το χαλί».
  5. Έκτοτε επικράτησε σιγή ιχθύος μέχρι προχθές Δευτέρα, όπου το προεδρείο ένιωσε την ανάγκη να παρέμβει, όχι για να ενημερώσει τους συναδέλφους για τις εξελίξεις και να προτείνει νέες δράσεις, αλλά για να απαντήσει σε ανακοίνωση άλλης παράταξης και να στηλιτεύσει την, απολύτως σύμφωνη με το καταστατικό, πρωτοβουλία της προσκείμενης στο ΠΑΜΕ συναδέλφισσας για συλλογή υπογραφών για σύγκλιση έκτακτης Γ.Σ.

Με βάση τα παραπάνω, η συμμετοχή σε μια στάση εργασίας, που στην καλύτερη εγκαταλείφθηκε, ενώ στη χειρότερη υπονομεύθηκε από αυτούς που την προκήρυξαν, μπορεί να κριθεί ικανοποιητική, αν και θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερη βάσει της σοβαρότητας του ζητήματος. Θα πρέπει να επισημάνουμε ωστόσο ότι, εκτός από τις ευθύνες της ηγεσίας του Συλλόγου, είναι γεγονός ότι υπάρχουν ακόμα κατάλοιπα από ατομικιστικές λογικές και αυταπάτες του τύπου «εμένα δε θα με πειράξουν επειδή είμαι καλός στη δουλειά μου», τις οποίες πάντα θα αντιμαχόμαστε.

 

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΤΟΕ;

Το προεδρείο του Συλλόγου καλύπτει την ανυπαρξία του πίσω από την εμπλοκή της ΟΤΟΕ, για την οποία επιχαίρει κιόλας ότι έγινε κατόπιν δικής του παρέμβασης. Η πραγματικότητα βέβαια κι εδώ είναι λίγο διαφορετική. Την Παρασκευή 24-03, λίγες ώρες πριν τα απειλητικά τηλεφωνήματα στους συναδέλφους, διεξήχθη προγραμματισμένη συνάντηση αντιπροσωπείας της ηγεσίας της ΟΤΟΕ με το Δ/ντα Σύμβουλο κ. Πανταλάκη (παρουσία του προέδρου του ΣΥΤΑ) για ζητήματα τήρησης κι εφαρμογής των όρων της κλαδικής σύμβασης. Ο Δ/νων Σύμβουλος, αφού ξεπροβόδισε την αντιπροσωπεία της ΟΤΟΕ, προέβη στην εκτέλεση της απόφασης για απολύσεις. Πιο χοντροκομμένη πρόκληση δε θα μπορούσε να γίνει και μπροστά σε αυτή, η αντίδραση ήταν πλέον μονόδρομος για την ΟΤΟΕ, αλλιώς θα ήταν σαν να άφηνε να αμφισβητηθεί η ίδια η ύπαρξή της.

Από εκεί και πέρα, η συνδρομή της Ομοσπονδίας δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για την αδράνεια του Σωματείου. Άλλωστε και η ίδια στο σχετικό δελτίο τύπου της 29-03 σημειώνει ότι «στηρίζει τις αποφάσεις και τις πρωτοβουλίες του Συλλόγου», δεν τον αναπληρώνει ούτε τον υποκαθιστά.

Η απεμπλοκή της ηγεσίας του ΣΥΤΑ βέβαια από την υπόθεση έχει και αδιαμφισβήτητα πλεονεκτήματα γι’ αυτήν. Η «καυτή πατάτα» φεύγει από τα χέρια της και η ίδια (πιστεύει ότι) βρίσκεται σε μία κατάσταση win-win. Αν η εξέλιξη είναι (έστω και προσωρινά) θετική, θα σπεύσει να προβληθεί ως δικαιωμένη και να πιστωθεί την επιτυχία. Αν η εξέλιξη είναι αρνητική, αυτό θα έχει συμβεί παρά το ότι τους χειρισμούς ανέλαβε η δευτεροβάθμια οργάνωση, και θα φταίνε αλλότριες, υπέρτερες δυνάμεις (κυβέρνηση και «θεσμοί», σίγουρα πάντως όχι η εργοδοσία) που είναι βολικές για ένα εύκολο ανάθεμα. Από την πλευρά μας θέλουμε να επισημάνουμε ότι μια πιθανή αναβολή των απολύσεων δε θα προσφέρεται για πανηγυρισμούς. Ήδη κάποιοι συνάδελφοί μας υπέκυψαν στον εκβιασμό και βρίσκονται πλέον εκτός Τράπεζας.

Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις κι ενόψει της σημερινής τριμερούς συνάντησης, την Παρασκευή 31-03, ως Πρωτοβουλία υποβάλλαμε γραπτό αίτημα για σύγκλιση έκτακτης συνεδρίασης του Δ.Σ. του ΣΥΤΑ για προχθές Δευτέρα.

Ως Πρωτοβουλία Εργαζομένων προτείνουμε τη σύγκλιση νέας συνεδρίασης του Δ.Σ. του Συλλόγου τη Δευτέρα 03-04 με την παρουσία του Προέδρου ή του Αντιπροέδρου της ΟΤΟΕ προκειμένου να υπάρχει καλύτερος συντονισμός μεταξύ Πρωτοβάθμιου και Ομοσπονδίας για τις περαιτέρω ενέργειες, με τα κάτωθι θέματα:

Α. Απολογισμός της τριήμερης κινητοποίησης, Β. Ενημέρωση από τον Πρόεδρο του Συλλόγου για τη συνεδρίαση του Δ.Σ. της Τράπεζας της 30-03 καθώς και για άλλες πιθανές εξελίξεις που θα έχουν τρέξει στο μεσοδιάστημα, Γ. Προγραμματισμός επόμενων δράσεων.

Καταθέτουμε πρόταση για κινητοποίηση την Τετάρτη 05-04 που θα συνδυαστεί με μαζική παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το Υπουργείο Εργασίας την ώρα της τριμερούς συνάντησης, σε στήριξη της προσπάθειας της ΟΤΟΕ. Επιθυμούμε η πρόταση να συζητηθεί διεξοδικότερα στην προτεινόμενη συνεδρίαση κι εφόσον τύχει αποδοχής να εξετασθούν τα σχετικά οργανωτικά ζητήματα.

Όπως είναι φανερό βάλαμε τον πήχη αρκετά χαμηλά καθώς σκοπός μας δεν ήταν να πλειοδοτήσουμε στα λόγια αλλά να βγει κάτι στην πράξη. Ενώ λοιπόν π.χ. εμείς μπορεί να επιθυμούσαμε αυτά να συζητηθούν σε μια έκτακτη γενική συνέλευση ξέραμε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να την αποδεχθεί το προεδρείο. Το στήσιμο και η σκηνοθεσία που απαιτήθηκαν για να γίνουν οι «ομορφιές» της συνέλευσης του Γενάρη, δεν επαναλαμβάνονται και κάθε μέρα. Η απάντηση δεν ήταν παρά μια ξεπέτα δύο σειρών («Τα αρμόδια διοικητικά όργανα Συλλόγου ή και Ομοσπονδίας θα συνεδριάσουν κατά τα προβλεπόμενα, κατόπιν της απαραίτητης πάντα μεταξύ τους συνεννόησης, συναρτήσει της πορείας των εξελίξεων σχετικά με το ζωτικό θέμα της προστασίας της εργασίας μας»).

ΠΑΣΧΑΛΙΝΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ…

Έτσι, συγκαλείται τελικά αύριο η τακτική συνεδρίαση του Απριλίου, κατόπιν εορτής όσον αφορά τα ζητήματα που ανοίξαμε, αλλά αρκετά έγκαιρα για να ξεμπερδεύουν με την υποχρέωσή τους για αυτό το μήνα και μετά να μας πιάσουν οι πασχαλινές διακοπές. Οι οποίες αναμφίβολα δε θα είναι ευχάριστες για τους απολυόμενους συναδέλφους, ούτε και για όσους από μας έχουμε συναίσθηση του τι συμβαίνει.

Ο συνδικαλισμός που συνειδητά στερεί τους εργαζόμενους από το βασικό τους όπλο στον αγώνα για την επιβίωσή τους, που ενδιαφέρεται πρώτιστα όχι για την αποτροπή αλλά για τη διαχείριση των απολύσεων, που προτάσσει πάνω από τις ανάγκες των εργαζόμενων μελών του το συμφέρον της επιχείρησης, είναι απλά εργοδοτικός.

Υ.Γ. Την πρώτη φορά ενόχλησε, τη δεύτερη πια έβγαζε μάτι. Και στις δύο ανακοινώσεις που έβγαλε το προεδρείο στο διάστημα αυτό, η υπόθεση των παράνομων και καταχρηστικών απολύσεων ενοποιείται με μια άσχετη υπόθεση η οποία βρίσκεται υπό δικαστική διερεύνηση για πιθανές ποινικές προεκτάσεις. Δε γνωρίζουμε τα δεδομένα αυτής της υπόθεσης, σε κάθε περίπτωση όμως το τσουβάλιασμα αυτών των δύο εντελώς διαφορετικών ζητημάτων όχι μόνο δε βοηθά αλλά αντίθετα χαντακώνει την υπόθεση των υπό απόλυση συναδέλφων μας. Αυτή η επαναλαμβανόμενη χοντράδα δεν μπορεί να αποδοθεί προφανώς σε απειρία του προέδρου του ΣΥΤΑ. Δεν ξέρουμε τις σκοπιμότητες και τα συμφέροντα που εξυπηρετεί με τη στάση αυτή και σε τελική δε μας ενδιαφέρει και να μάθουμε. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι δεν έχει κανένα δικαίωμα να παίζει τέτοιου είδους παιχνίδια στις πλάτες των εργαζομένων.

[1] Οι τελευταίες ειδήσεις αναφέρουν ότι η υπουργός Εργασίας έχει μεταβεί στις Βρυξέλλες μαζί με τον κ. Τσακαλώτο και τον κ. Χουλιαράκη για νέο γύρο διαπραγματεύσεων με το κουαρτέτο. Δεν ξέρουμε αν εξαιτίας της απουσίας η συνάντηση θα αναβληθεί ή θα διεξαχθεί υπό την εποπτεία του γνώριμού μας υφυπουργού κ. Πετρόπουλου -οπότε όλα τα προβλήματα έχουν λυθεί και μπορούμε από τώρα να πανηγυρίσουμε προκαταβολικά…

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ

Ιουνίου 21, 2016 at 9:50 μμ (Εργατικά)

Κανένας εργαζόμενος μόνος στην εποχή των δήθεν ¨τυχαίων περιστατικών λεκτικής και σωματικής βίας ¨ των προϊσταμένων των εταιρειών ταχυμεταφοράς αλλά και σε όλων των εργασιακών χώρων. 13435505_10208222221171263_6071248985064818161_n

Στις 17 Φλεβάρη 2016 ο συνάδελφος Νίκος Στέφος  μετά το τέλος του 8ωρου και εντός του εργασιακού χώρου καλέστηκε από τον προϊστάμενο, όπου του ανακοίνωσε ότι δεν είναι ευχαριστημένος από την απόδοσή του επικαλούμενος ότι δεν βγάζει την δουλειά όπως πρέπει καθώς επιστρέφει αδιακίνητα ταχυδρομικά αντικείμενα.          Ο συνάδελφος του απάντησε πως κάνει σωστά την δουλειά του παρά τον μεγάλο αριθμό των ταχυδρομικών αντικειμένων, η  λογική αντίδραση του συνάδελφου μπροστά στο φαινόμενο εντατικοποίησης που απαιτούσε           απ αυτόν ο προϊστάμενός του , έκανε τον τελευταίο να κινηθεί απειλητικά με φωνές και με τραμπούκικη διάθεση  προς τον συνάδελφο, με αποτέλεσμα να  τον σπρώξει και αν δεν είχαν μπει στην μέση  οι άλλοι παρόντες  εργαζόμενοι  σίγουρα θα υπήρχε και ο τραυματισμός του συναδέλφου Νίκου Στέφου.

Ο συνάδελφος άμεσα ενημέρωσε το κλαδικό ΣΕΤΤΑ, την ΑΠΕΤΤ και τον δικηγόρο του όπου του συνέστησε να καταγγείλει το γεγονός  την επόμενη μέρα στην ΣΕΠΕ όπως και έκανε. Επίσης την επόμενη ημέρα του συμβάντος το ΣΕΤΤΑ (μέλη του ΔΣ) έκανε παρέμβαση στην Γενική Ταχυδρομική Ζωγράφου απαιτώντας εξηγήσεις.

Στις 28 Μάρτη ημέρα της εργατικής  προσήλθαν εκπροσωπώντας την εργοδότρια εταιρία η δικηγόρος και ένα στέλεχος της,  η δικηγόρος δήλωσε  αποχή (ΑΠΟΧΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ) και ταυτόχρονα παρευρισκόμενη,  με το ξεκίνημα της συζήτησης η δικηγόρος της Γενικής Ταχυδρομικής αν και είχε δηλώσει ΑΠΟΧΗ άρχισε να εκφράζει την άποψη της  εταιρίας.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα της δικηγόρου, ο προϊστάμενος εξιστόρησε το συμβάν εντελώς διαφορετικά από αυτά που είχε πει στο ΣΕΤΤΑ κατά την παρέμβασή του την επόμενη μέρα,  δηλαδή πως δεν έγινε κάτι παραπάνω από έναν λεκτικό καθημερινό επεισόδιο μεταξύ δυο εργαζομένων που συμβαίνει σε όλες τις δουλειές και αυτός δεν είναι λόγος να σέρνεται μια εταιρία στην επιθεώρηση εργασίας.

Αλλά δεν έμεινε εκεί συνέχισε και ισχυρίστηκε ψευδώς και παραπλανητικά πως ο συνάδελφος μας τάχα δεν τηρούσε το ωράριο , έφτασε μάλιστα  σε σημείο να εμφανίσει την πρωτόδικη απόφαση που ρητά αποφασίζει την επιστροφή του συναδέλφου στην εργασία του με τους ίδιους όρους που είχε και στην Γενική Ταχυδρομική Αιγάλεω  και προφορικά να ανακοινώνει πως ο συνάδελφος  είναι προσωρινά στην εργασία και επειδή έχει κατατεθεί έφεση δεν αναγνωρίζουν την πρωτόδικη απόφαση, δικαστική απόφαση που δεν έχει  σχέση με το συγκεκριμένο συμβάν που γινόταν η  τριμερή. Όταν της ζητήθηκε από το ΣΕΤΤΑ και τους αλληλέγγυους να καταγραφούν τα όσα είχε πει εκείνη την στιγμή στο δελτίο της καταγγελίας αρνήθηκε και δήλωσε ότι θα  καταθέσει  υπόμνημα, μετά από όλα αυτά και κάτω από την πίεση του ΣΕΤΤΑ και των αλληλέγγυων για καταγραφή του προφορικού λόγου στο χαρτί και την άρνηση της δικηγόρου της εταιρίας η επιθεώρηση αποφάσισε την αναβολή με νέα ημερομηνία  εργατικής διαφοράς.

Από την πρώτη εργατική διαφορά τον Μάρτη και με αναβολή άλλων δυο(2) με υπαιτιότητα της Γενικής Ταχυδρομικής προφασιζόμενη  την αποχή των δικηγόρων  έχουμε καινούργια ημερομηνία τριμερής στην επιθεώρηση εργασίας στις 21 Ιούνη 2016 .

Για εμάς είναι παραπάνω από ξεκάθαρο από τα παραπάνω νομικά τερτίπια, την δήθεν έλλειψη εκπροσώπου   εταιρείας στην επιθεώρηση λόγο της αποχής των δικηγόρων με αποτέλεσμα τις συνεχιζόμενες αναβολές.     Ξεκάθαρο ότι ο προϊστάμενος της Γενικής Ταχυδρομικής Ζωγράφου άσκησε λεκτική και σωματική βία στον συνάδελφο για να τον εξαναγκάσει να ανταποδώσει και να καταφερθεί με βία απέναντι του ώστε να βρει πάτημα η εταιρεία και να τον διώξει. 13445288_10208222223651325_5497625901319089912_n

Μέχρι και σήμερα και πέρα από τις αναβολές της καταγγελίας του συναδέλφου στην επιθεώρηση εργασίας η Γενική Ταχυδρομική δεν ζήτησε ένα συγνώμη από τον συνάδελφο για την τρομοκρατία που δέχτηκε  και ακόμα χειρότερα      ο συγκεκριμένος προϊστάμενος είναι ακόμα στην θέση του.

Εμείς μια ερώτηση θα κάνουμε προς την εταιρεία , αν ο συνάδελφος δεν κρατούσε την ψυχραιμία του και απαντούσε με βία απέναντι  στην  βία που δέχτηκε  θα τον είχαν απολύσει από την Γενική Ταχυδρομική;;
Για όλους τους παραπάνω λόγους σαν μια πρώτη κινηματική απάντηση αλλά και για την εξ αναβολής τριμερή καταγγελία του συναδέλφου Νίκου Στέφου που θα γίνει στις 21 Ιούνη και ώρα 12:00 πμ στην επιθεώρηση Ανατολικού Τομέα , Πατησίων 37 , η ΑΠΕΤΤ αποφάσισε παρέμβαση στην Γενική Ταχυδρομική Ζωγράφου σήμερα 20 Ιούνη , με μέλη της και αλληλέγγυους η οποία και υλοποιήθηκε με τα παρακάτω   σωματεία , εργατικά σχήματα , εργατικές συνελεύσεις , συνελεύσεις γειτονιάς που είναι τα εξής :

Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ)
Σύλλογος Εργαζομένων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ)
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ VODAFONE-ΠΑΝΑΦΟΝ
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ – ΧΑΡΤΟΥ – ΨΗΦΙΑΚΩΝ ΜΕΣΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ
Συνέλευση αλληλεγγύης προλεταριακών αγώνων
Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου
Συντονιστικό δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας  και τα «απελευθερωμένα» ωράρια
Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού ΕΚΠΑ
Επιτροπή Αλληλεγγύης για το εργατικό ατύχημα στην Ιατρική του ΕΚΠΑ
Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής
ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΩΝ – ΤΑΧΥΜΕΤΑΦΟΡΩΝ ΝΟΜΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στην ΤΑΧΥΜΕΤΑΦΟΡΑ – ΤΑΧΥΔΡΟΜΗΣΗ (ΑΠΕΤΤ)
Αθήνα 20 Ιούνη 2016

 

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στην ΤΑΧΥΜΕΤΑΦΟΡΑ – ΤΑΧΥΔΡΟΜΗΣΗ

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Πρωτοβουλία για ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών για ΕΛΠΕ

Ιουνίου 5, 2015 at 3:13 μμ (Εργατικά)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Σύντροφοι εργάτες!

Το 1992 στο δυστύχημα που έγινε στα διυλιστήρια της ΠΕΤΡΟΛΑ του Λάτση, 14 άνθρωποι βρήκαν φρικτό θάνατο ενώ 24 τραυματίστηκαν.

Δύο χρόνια μετά και ενώ όλα βοούσαν για τις ευθύνες τις εταιρείας, όλοι οι υπεύθυνοι αθωώθηκαν! Ακόμη και το πόρισμα του δυστυχήματος δεν είδε ποτέ το φως της δημοσιότητας.

 

Φέτος, στις 8 Μαΐου, 23 χρόνια μετά το ατύχημα αυτό, 6 εργάτες τραυματίζονται βαριά στις εργασίες συντήρησης που γίνονται στις δεξαμενές. Μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές τέσσερεις από τους τραυματισμένους εργάτες έχουν πεθάνει. Η απίστευτη ένταση εργασίας με 12ώρες και 16ωρες βάρδιες σε συνδυασμό με την αντικατάσταση του έμπειρου προσωπικού που απολύθηκε με εθελούσιες τα τελευταία 3 χρόνια οδήγησαν στο ατύχημα.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, οι εργάτες που τους χώρισε από το κεφάλαιο σε έλληνες και ξένους, σε μόνιμους και επινοικιαζόμενους εργολαβικούς τους ένωσε πάλι το ίδιο το κεφάλαιο με τόσο οδυνηρό τρόπο. Οι εργάτες των ΕΛΠΕ, Μπάμπης Δευτεραίος, ο Ραμτάν Ντελιλάϊ, ο Αντώνης Αβράμπου και ο Κώστας Μαγκούρας δεν θα ξαναχωρίσουν ποτέ πια…

Αυτές ακριβώς τις εργασιακές συνθήκες που οδήγησαν τους εργαζόμενους στο θάνατο, στο πλαίσιο εργασιακών σχέσεων που έχουν εγκαθιδρύσει το βασίλειο της αυθαιρεσίας στην παραγωγή, αντί να καταργηθούν άμεσα, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ τις διαπραγματεύεται με τους «θεσμούς» στην ΕΕ και το ΔΝΤ.

 

Την Πέμπτη 4 Ιουνίου στη σύσκεψη που καλέστηκε από την Πρωτοβουλία γι ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών για το νέο έγκλημα του κεφαλαίου αποφασίσαμε να σπάσουμε την εκκωφαντική σιωπή της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας γύρω από το εργοδοτικό έγκλημα. Εργαζόμενοι και άνεργοι εργατικές συλλογικότητες και σχήματα συγκροτήσαμε την «Πρωτοβουλία Ενάντια στα Εργοδοτικά Εγκλήματα». Πήραμε αποφάσεις για κινητοποιήσεις ώστε να αποκαλυφθούν οι ευθύνες των φυσικών και ηθικών αυτουργών αλλά και η κυβερνητική υποκρισία.

Όμως σε αυτή τη σοβαρή κατάσταση όπου θρηνούμε ήδη τέσσερα φρικτά δολοφονημένα αδέρφια μας μια κινητοποίηση αυτοεπιβεβαίωσης έχει μικρή αξία πρακτικά. Ο αγώνας για την δικαίωση των νεκρών αδελφών μας και η παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων ο αγώνας για την προστασία της ζωής της εργατικής τάξης θα πρέπει να συνεχιστεί μέχρι την δικαίωσή του. Μέχρι να δικαστούν και να καταδικαστούν οι υπεύθυνοι του εγκλήματος μέχρι να ληφθούν μέτρα για την προστασία της ζωής των εργατών ο αγώνας μας δεν θα σταματήσει.

 

Την Παρασκευή 5 Ιουνίου στις 6.30μμ καλούμε σε μαζική συμμετοχή στην συγκέντρωση και διαδήλωση στα Προπύλαια ώστε να καταγγείλουμε το έγκλημα του κεφαλαίου.

Την Δευτέρα 8 Ιουνίου στις 6 πμ καλούμε σε μαζικό μοίρασμα ανακοίνωσης και μπροστά στην πύλη των ΕΛΠΕ και την ίδια μέρα στις 6 μμ καλούμε τους εργαζόμενους στα διυλιστήρια κάθε εργαζόμενο και άνεργο κάθε εργατική και πολιτική συλλογικότητα στο Πολυτεχνείο αίθουσα Γκίνη σε νέα σύσκεψη για παραπέρα κλιμάκωση του αγώνα.

 πρωτοβουλία ενάντια στα εργοδοτικά εγκλήματα

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ποτέ την Κυριακή

Οκτώβριος 30, 2014 at 8:38 μμ (Εργατικά, Τράπεζες)

Η ερχόμενη Κυριακή είναι μια από τις 7 Κυριακές του χρόνου στις οποίες προβλέπεται να παραμένουν ανοικτά τα εμπορικά καταστήματα. Δηλωμένη πρόθεση των κυβερνώντων (καθώς και των πατρώνων τους, των φερέφωνων τους και των απανταχού Ταλιμπάν της «ελεύθερης αγοράς») είναι οι Κυριακές αυτές να είναι 52.

Μία προσωρινού χαρακτήρα απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας έχει αναστείλει προς το παρόν την πλήρη απελευθέρωση του ωραρίου των καταστημάτων. Η απόφαση δεν ήταν προϊόν αποκλειστικά της ευθυκρισίας κάποιων άξιων δικαστών. Προήλθε μέσα και από την πίεση ενός διογκούμενου κινήματος εργαζομένων που με ενεργές παρεμβάσεις στο εμπορικό κέντρο της Αθήνας και αλλού, είχαν ήδη καταφέρει σε σημαντικό βαθμό να ακυρώσουν στην πράξη την εφαρμογή της κυριακάτικης λειτουργίας των καταστημάτων

Όσοι/ες δεν έχουμε και τόση «εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη» δεν εφησυχάζουμε. Γνωρίζουμε το ρόλο της αστικής δικαιοσύνης ως βασικού πυλώνα του συστήματος εξουσίας και το ότι δεν διστάζει να κουρελιάσει κάθε έννοια δικαίου προκειμένου να εξυπηρετήσει τις εκάστοτε προτεραιότητές του- οι εργαζόμενοι/ες έχουμε βρεθεί άπειρες φορές στο στόχαστρό της. Με την πρώτη ευκαιρία το μέτρο θα επανέλθει κι αν βρει μειωμένες αντιστάσεις θα παγιωθεί.

Θεωρούμε ότι είναι αυτονόητο και δε χρήζει περαιτέρω ανάλυσης κι επιχειρηματολογίας το γιατί σε περίπτωση απελευθέρωσης του ωραρίου στο εμπόριο, ο τραπεζικός κλάδος θα είναι ο πρώτος που θα ακολουθήσει. Άλλωστε και η εμπειρία μας έχει δείξει ότι η μερική απελευθέρωση του ωραρίου στον κλάδο μας (σε συγκεκριμένο αριθμό τραπεζικών καταστημάτων βάσει της κλαδικής σύμβασης του 2006) ξεκίνησε με τη λειτουργία ενός τραπεζικού υποκαταστήματος μέσα σε εμπορικό κέντρο.

Τηλεοπτική διαφήμιση τράπεζας του ανταγωνισμού, που μέσω διάφορων μπόνους και εκπτώσεων επιβραβεύει τις κυριακάτικες αγορές, προβάλλει μια ευτυχισμένη οικογένεια που ξυπνάει με χαμόγελο και μετά από ένα πλούσιο πρωινό βγαίνει μες στην καλή χαρά να κάνει τα κυριακάτικα ψώνια της. Οι δικές μας οικογένειες δεν πρόκειται να είναι σαν αυτήν της διαφήμισης. Η κυριακάτικη λειτουργία της αγοράς θα σημαίνει ότι η μεγάλη πλειοψηφία των οικογενειών δεν θα μπορούν ποτέ να μαζευτούν γύρω από ένα τραπέζι καθώς οι εργαζόμενοι γονείς θα είναι έρμαια των εργοδοτών τους με ακαθόριστες ημέρες και ωράρια εργασίας που θα συστέλλονται και θα διαστέλλονται ανάλογα με τις προτεραιότητες της επιχείρησης.

Για τους εμποροϋπάλληλους οι δυνατότητες αντίδρασης είναι πιο περιορισμένες. Αντιμέτωποι με το φάσμα της απόλυσης. αναγκαστικά θα είναι στα πόστα τους, φορώντας το πλαστικό χαμόγελο, έτοιμοι να εξυπηρετήσουν αποκτηνωμένους καταναλωτές.

Για εμάς τα πράγματα είναι πιο απλά. Δε θα χρειαστεί να θυσιάσουμε ούτε χρήματα όπως θα συνέβαινε σε μια απεργιακή κινητοποίηση, ούτε προσωπικό χρόνο όπως θα απαιτούσε η συμμετοχή σε μια συγκέντρωση. Για την ακρίβεια, δεν θα χρειαστεί να κάνουμε απολύτως τίποτα περισσότερο και τίποτα το διαφορετικό από ότι κάνουμε κάθε Κυριακή.

Αυτή την Κυριακή λοιπόν πάμε σε πλατείες, γήπεδα, πάρκα, ταβέρνες, καφετέριες, εξοχές, παραλίες (οι πιο τολμηροί) κλπ. Χρόνος για ψώνια υπάρχει. Χρόνος για να ζήσουμε σπανίζει.

clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Οκτώβριος 17, 2014 at 7:13 μμ (Εργατικά, Τράπεζες)

εκδήλωση ωράριο 2

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του Σ.Υ.Τ.Α. της 28-05-2014

Ιουνίου 1, 2014 at 9:29 μμ (Αττικής, Εργατικά)

ΨΗΦΙΣΜΑ

Συμπαράστασης στις απολυμένες καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών

595 γυναίκες καθαρίστριες εργαζόμενες για πάρα πολλά χρόνια στο Υπουργείο Οικονομικών, τέθηκαν σε διαθεσιμότητα στις 18/9/13.

Μέχρι το 2005 ήταν εργαζόμενες με συμβάσεις έργου. Μετά από οδηγία της Ευρωπαϊκής ένωσης και αφού επιβλήθηκε πρόστιμο στην Ελλάδα, οι συμβάσεις τους μετατράπηκαν σε αορίστου χρόνου.

Επί 8 μήνες οι εργαζόμενες βρίσκονται σε συνεχείς κα δυναμικές κινητοποιήσεις, παλεύοντας για το αυτονόητο δικαίωμά τους να διατηρήσουν τις θέσεις εργασίας τους για να μπορούν να στηρίζουν τις οικογένειές τους.

Στις 16/5, δυο μέρες πριν την απόλυσή τους, το Μονομελές Πρωτοδικείο της Αθήνας έκρινε ότι η διαθεσιμότητα στην οποία είχαν τεθεί οι καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών είναι παράνομη. Με την απόφαση αυτή, το υπουργείο Οικονομικών υποχρεώνεται να δεχθεί την επιστροφή των εργαζομένων στη δουλειά με τους ίδιους όρους που ίσχυαν έως και πριν τεθούν σε διαθεσιμότητα.

Έκτοτε, το υπουργείο Οικονομικών και η κυβέρνηση αρνούνται να εφαρμόσουν την απόφαση. Αρνούνται πεισματικά γιατί, αν αποδεχθούν τη δικαίωση των καθαριστριών, η συνολική πολιτική τους για μαζικές απολύσεις και κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων θα υποστεί ένα σημαντικό πλήγμα.

Οι καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών, αγωνιζόμενες όλο το προηγούμενο διάστημα, ζητάνε το αυτονόητο. Αξιοπρέπεια στη ζωή και τη δουλειά. Δε διεκδικούν κάτι μόνο για τις ίδιες, αλλά για όλους μας: την ανατροπή μιας πολιτικής που μας οδηγεί στην εξαθλίωση. Η δικαίωσή τους θα είναι δικαίωση όλων μας.

Ζητάμε την άμεση εφαρμογή της απόφασης για την επιστροφή των καθαριστριών στη δουλειά τους και τη μη άσκηση ένδικων μέσων εναντίον της από την κυβέρνηση.

afisa-katharistries-teliko-wquare-290x290

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ένας αγώνας για τη δημόσια δωρεάν παιδεία

Οκτώβριος 18, 2013 at 3:08 μμ (Εργατικά)

6 εβδομάδες απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων των πανεπιστημίων

10/9-18-10 ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ

Ένας αγώνας για τη δημόσια δωρεάν παιδεία

Το τελευταίο διάστημα μια κινητοποίηση εργαζομένων ήρθε να προσφέρει μια αχτίδα φωτός στη μνημονιακή Ελλάδα. Οι εργαζόμενοι/ες στα Α.Ε.Ι.-Τ.Ε.Ι. έχουν ήδη κλείσει έξι εβδομάδες απεργίας ενάντια στις διαθεσιμότητες-απολύσεις. Διαψεύδοντας αυτούς που πιστεύουν ή επιδιώκουν οι εκάστοτε κινητοποιήσεις να γίνονται απλά και μόνο για την τιμή των όπλων, με 24ωρες απεργίες-τουφεκιές, ο αγώνας τους έχει ήδη φέρει αποτελέσματα. Αν και αγωνίζονται μόνοι τους, χωρίς στήριξη από την ΑΔΕΔΥ, κατάφεραν το ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ για τη μνημονιακή Ελλάδα: οι δεσμεύσεις της κυβέρνησης για 12.500 διαθεσιμότητες-απολύσεις μέχρι τα μέσα Σεπτέμβρη δεν έχουν επιτευχθεί. Λείπουν από τη λίστα 1.349 υπάλληλοι από τα 8 μεγαλύτερα πανεπιστήμια της χώρας, οι οποίοι, αν δεν αντιστέκονταν, θα ήταν ήδη απολυμένοι από τις 16 Σεπτέμβρη, ενώ οι υπόλοιποι συνάδελφοί τους θα περίμεναν τη σειρά τους. Οι υπουργικές αποφάσεις ακυρώθηκαν στην πράξη και η κυβέρνηση πέρασε σε μια σειρά σπασμωδικών κινήσεων, αντισυνταγματικές ρυθμίσεις και τρομοκρατία, προκειμένου να σπάσει το μέτωπο της απεργίας τους.

Ο αγώνας τους φυσικά μόνο εύκολος δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Η απεργία διαρκείας δεν είναι εύκολη. Απαιτεί ενεργή συμμετοχή και όχι ανάθεση, αποφασιστικότητα τέτοια που να πείθει και τους αμφιταλαντευόμενους, άνοιγμα στην κοινωνία και δημιουργία συμμαχιών, σταθερή στρατηγική αλλά συνάμα και τακτική πολυμορφία.

Ωστόσο, ακριβώς επειδή στη συγκεκριμένη περίπτωση οι προϋποθέσεις αυτές έγιναν πράξη, ο αγώνας αυτός όχι μόνο αντέχει αλλά αναβαθμίζεται και κλιμακώνεται μέρα με τη μέρα, πιέζοντας την κυβέρνηση τόσο όσο καμιά άλλη κλαδική εργατική κινητοποίηση που μπορούμε να θυμηθούμε εδώ και πολλά χρόνια.

Η κυβέρνηση φυσικά δεν έχει μείνει με σταυρωμένα χέρια. Με την αγαστή συνεργασία πιστών της παραγόντων και ΜΜΕ χρησιμοποιεί κάθε βρώμικη και μαφιόζικη πρακτική που διαθέτει στο ρεπερτόριό της. Αυταρχισμό, τελεσίγραφα, εισαγγελικές παρεμβάσεις, απειλές για ποινικές διώξεις, διασπορά ψευδών ειδήσεων, συκοφάντηση των εργαζομένων και των πανεπιστημίων, ωμούς εκβιασμούς και υποδαύλιση κανιβαλικών λογικών, διχασμού και διαίρεσης των εργαζομένων. Μέχρι τώρα όλα αυτά έχουν πέσει στο κενό.

Ο αγώνας των εργαζομένων στα ΑΕΙ-ΤΕΙ μας ξαναθυμίζει ότι ο συνδικαλισμός είναι μία όμορφη λέξη. Δεν είναι τα «παραδείγματα» που τόσο πρόθυμα τα ΜΜΕ αναμεταδίδουν, μεγαλοσυνδικαλιστών που ξεπουλάνε αγώνες και κάνουν ό,τι μπορούν για να επιτρέπουν στους υπουργούς μιας μνημονιακής κυβέρνησης να προβοκάρουν το συνδικαλιστικό κίνημα στο σύνολό του. Είναι η συντροφικότητα και η αλληλεγγύη, η συνειδητοποίηση και η χειραφέτηση, η ανάταση και η δημιουργία, η συλλογική υπέρβαση του φόβου και της ηττοπάθειας, η αδιαπραγμάτευτη και αταλάντευτη επιλογή για υπεράσπιση της ελπίδας και της αξιοπρέπειας. Τους ευχαριστούμε που μας το θύμισαν και που μας επέτρεψαν να δούμε πέρα από τους «συνδικαλιστές» των προνομίων, των προαγωγών και των απαλλαγών, των εταιρικών κινητών, ακινήτων κι αυτοκινήτων, των οδοιπορικών και των εξόδων παράστασης.

Ο αγώνας των απεργών των ΑΕΙ-ΤΕΙ είναι με πολλούς τρόπους και δικός μας αγώνας. Αγωνίζονται ενάντια στην πολιτική που έχει ήδη οδηγήσει στη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης κατά 75% και τη συνακόλουθη ιδιωτικοποίηση των ΑΕΙ-ΤΕΙ στα οποία τα δικά μας παιδιά φοιτούν. Με το σχέδιο Αθηνά οι δομές της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μειώθηκαν κατά 30%, ενώ η μείωση του διοικητικού προσωπικού τώρα σε πανεπιστήμια σαν το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πολυτεχνείο κατά 45% προοιωνίζει τη μείωση του διδακτικού προσωπικού και των φοιτητών (το δικαίωμα φοίτησης των οποίων περιορίζεται από τους νόμους Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου) αντίστοιχα.

Εάν νικήσουν θα βγούμε κι εμείς πολλαπλά ωφελημένοι. Άμεσα επειδή θα συνεχίσουμε να έχουμε εμείς και τα παιδιά μας δικαίωμα πρόσβασης στην πανεπιστημιακή μόρφωση. Έμμεσα επειδή θα πρόκειται για μια νίκη των εργαζομένων έπειτα από πολύ καιρό που θα αποτελέσει οδηγό και για όλους τους εργαζόμενους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα στις διεκδικήσεις τους, για να σταματήσει και να ανατραπεί αυτή η πολιτική. Η νίκη τους θα είναι παρακαταθήκη όταν αύριο θα χρειαστεί να αγωνιστούμε κι εμείς ενάντια στον επερχόμενο Αρμαγεδώνα του ασφαλιστικού (με ενοποιήσεις εισφορών προς τα πάνω και παροχών προς τα κάτω, διάλυση της επικουρικής ασφάλισης και κονιορτοποίηση του εφάπαξ). Γι’ αυτό οφείλουμε να πλαισιώσουμε και να στηρίξουμε τον αγώνα τους.

Όσο για τις τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις που έχουν –υποτίθεται- το ρόλο του συντονισμού και της κάλυψης των εργατικών κινητοποιήσεων; Την έναρξη της αγωνιστικής σεζόν με τον καθιερωμένο τουρισμό της Δ.Ε.Θ., ακολούθησε το φιάσκο της απεργίας της 24ης Σεπτέμβρη που εξαγγέλθηκε αλλά ουδέποτε πραγματοποιήθηκε καθώς προτιμήθηκε να αναβληθεί για το τέλος Οκτώβρη προκειμένου «να προετοιμαστεί καλύτερα». Παρά το μεγαλειώδη αγώνα των εργαζόμενων στα πανεπιστήμια, η ΑΔΕΔΥ κι η ΓΣΕΕ εξετάζουν ως πιθανή ημερομηνία γενικής απεργίας την 6η Νοέμβρη… Ίσως από την άλλη να χρειαστεί να κάνουμε υπομονή ως το Μάη του 2014 οπότε και σύμφωνα με κάποιους φωστήρες της Ο.Τ.Ο.Ε. δε θα υπάρχει μνημόνιο και μέχρι τότε «να λες δεν πειράζει, θα ’ρθει άσπρη μέρα και για εμάς».

Αντί να υπομένουμε μέχρι τότε προτιμάμε να πάρουμε τους αγώνες και τις ζωές μας στα χέρια μας. Συμμετέχουμε και στηρίζουμε το συλλαλητήριο των εργαζομένων και απολυμένων του Δημόσιου και του Ιδιωτικού τομέα που διοργανώνουν οι εργαζόμενοι-απεργοί στα ΑΕΙ-ΤΕΙ το Σάββατο στις 14:00 στα Προπύλαια. Συμμετέχουμε μαζικά στο συντονιστικό που θα ακολουθήσει και στη μεγάλη συναυλία στις 18:00 στα Προπύλαια.

Επισυνάπτεται ανακοίνωση απεργών Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόσκληση πορείας-συντονιστικού-συναυλίας Σαββάτου εργαζόμενων-φοιτητών Πανεπιστημίου Αθηνών και Πολυτεχνείου.

Γιατί απεργούμε
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ 19_10_2013
clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Γλέντι οικονομικής ενίσχυσης

Οκτώβριος 10, 2013 at 11:49 μμ (Εργατικά, Εκδηλώσεις)

glenti villa
Γλέντι Βίλα
ΠΡΟΣΒΑΣΗ

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ – ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ – ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ

Οκτώβριος 8, 2013 at 2:55 μμ (Εργατικά, Εκδηλώσεις)

synaulia_EKPA_A4_9-10
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ των Συλλόγων Εργαζομένων – Φοιτητών ΕΚΠΑ –ΕΜΠ

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ – ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ – ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ

Τετάρτη 9/10, 18.00 Προπύλαια

Αφιερωμένη στη μνήμη του αγωνιστή αντιφασίστα Παύλου Φύσσα

Μπαίνουμε στην 5η εβδομάδα απεργίας σε κοινές κινητοποιήσεις εργαζόμενοι, φοιτητές και μέλη ΔΕΠ στα Πανεπιστήμια και δίνουμε έναν ανυποχώρητο αγώνα. Οι 1349 διαθεσιμότητες – απολύσεις στα ΑΕΙ δεν είναι το πρώτο χτύπημα αλλά ούτε και το τελευταίο. Προηγήθηκαν ο αντιδραστικός νόμος Διαμαντοπούλου, το σχέδιο Αθηνά, οι τεράστιες περικοπές στους προϋπολογισμούς των Ιδρυμάτων, εφεδρείες και το πρώτο κύμα διαθεσιμοτήτων πέρσι τον Οκτώβρη. Και μετά τις απολύσεις τι; Μπροστά μας έχουμε τη διάλυση των υποδομών του Πανεπιστημίου, τις εργολαβίες και την πλήρη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, τα κλεισίματα και τις συγχωνεύσεις σχολών με το σχέδιο Αθηνά 2, τα δίδακτρα και τις διαγραφές φοιτητών, τις διασπάσεις των προγραμμάτων σπουδών και την απαξίωση των πτυχίων, την περικοπή του 40% του διδακτικού προσωπικού και νέες απολύσεις.

Παράλληλα, η κυβέρνηση σε προσπάθεια διαίρεσης της εργατικής τάξης και αποπροσανατολισμού του κινήματος χρησιμοποίησε το χαρτί του ρατσισμού και έδωσε κάλυψη στους φασίστες αποθρασύνοντας τους, αυξάνοντας ταυτόχρονα και την καταστολή. Οι πολιτικές αυτές δεν είναι κεραυνός εν αιθρία, αλλά το αποκορύφωμα μιας πορείας χρόνων, μνημονίων, αντιλαϊκών και ρατσιστικών μέτρων που κατεδαφίζουν κατακτήσεις, εργασιακές σχέσεις και δικαιώματα. Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση ακόμα και τώρα που βλέπουμε τους φασίστες να οδηγούνται στη φυλακή. Θεωρούμε λοιπόν, ότι σε όλες αυτές τις προκλήσεις και τις επιθέσεις το κίνημα πρέπει να απαντήσει και να παλέψει ενωμένο. ΟΛΑ τα πληττόμενα κομμάτια των εργαζομένων και της νεολαίας να βρεθούν μαζί στο δρόμο του αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση και στη μνημονιακή πολιτική του κεφαλαίου και ενάντια στο ρατσισμό, τους φασίστες και την κρατική καταστολή για να έρθουν οι ανάγκες μας στο προσκήνιο και ο αγώνας μας να είναι νικηφόρος.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ. ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Σεπτεμβρίου 18, 2013 at 12:38 πμ (Αττικής, Εργατικά)

Οι εθελούσιες απολύσεις

Το προεδρείο του Σ.Υ.Τ.Α. ανοίγει σιγά-σιγά τα χαρτιά του για το ζήτημα της επικείμενης εθε-λούσιας. Μετά από μια πρώτη διερευνητική κρούση για να βολιδοσκοπηθούν οι πιθανές αντι-δράσεις και να «ζυμωθεί» η ιδέα στον πληθυσμό της Τράπεζας, το προεδρείο επανέρχεται ενά-μιση μήνα μετά , περιγράφοντας σε αδρές γραμμές το εύρος στο οποίο αυτή θα εφαρμοστεί.

Οι μπλόφες και τα πονταρίσματα, είναι τακτικές που ταιριάζουν στο πόκερ και όχι στη συνδι-καλιστική δράση που οφείλει να είναι ξεκάθαρη, ανοικτή και δημόσια. Αφού ωστόσο το προεδρείο λειτουργεί κατ’ αυτό τον τρόπο, είμαστε αναγκασμένοι να το ακολουθήσουμε προ-κειμένου να αποκρυπτογραφήσουμε τα υπονοούμενά του, καθώς αυτά αφορούν τις ζωές μας.

Ξεκινάμε με δύο δεδομένα:
Α. Η Τράπεζα, επισήμως τουλάχιστον, δεν έχει θέσει σχετικό ζήτημα. Η διοίκηση του Συλ-λόγου ενεργεί, για πολλοστή φορά, σαν «λαγός» της.
Β. Καμία σχετική συζήτηση δεν έχει γίνει ούτε στο εσωτερικό του Συλλόγου, έστω σαν υπόθεση εργασίας, στο περιθώριο κάποιας συνεδρίασης του Δ.Σ, στα «Διάφορα θέματα».

Όλες λοιπόν οι μέχρι τώρα σχετικές συνεννοήσεις έχουν γίνει στο «μιλητό» και «κάτω από το τραπέζι». Κάποιος καχύποπτος θα μπορούσε εύλογα να υποθέσει ότι και οι όροι του προγράμ-ματος έχουν ήδη λίγο-πολύ συμφωνηθεί και αναμένεται απλά η στιγμή της ανακοίνωσής τους όταν θα έχει καλλιεργηθεί το κατάλληλο κλίμα. Ας δεχτούμε, ωστόσο ότι αυτό για την ώρα δεν είναι παρά μια εικασία και ας περιοριστούμε σε όσα έχουν μέχρι στιγμής ανακοινωθεί.

Το πρώτο που προκαλεί εντύπωση είναι το, έξυπνο ομολογουμένως, τέχνασμα με το οποίο το προεδρείο απεκδύεται την οποιαδήποτε ευθύνη. Ενώ λοιπόν ξεκινά με μια αναμενόμενη βαρύ-γδουπη καταγγελία των (άλλων) τραπεζών και του «σχεδίου που αποσκοπεί μεταξύ άλλων να τσαλακώσει και τον πλέον μαζικό και πρωτοπόρο στους λαϊκούς αγώνες κλάδο», στη συνέχεια, διαμέσου ενός λιβανίσματος της δικής μας εργοδοσίας που δεν είναι σαν τις άλλες καθώς «δια-φέρει από το σωρό», καταλήγει στη διαπίστωση ότι το μοιραίο («η αναγκαστική προσαρμογή, δυστυχώς και της Τράπεζάς μας, στα πρότυπα του ανταγωνισμού») είναι αναπόφευκτο οπότε, αφού δεν μπορούμε να το αποφύγουμε, ας χαλαρώσουμε κι ας το απολαύσουμε. Η ανοιχτή πα-ραδοχή, ωστόσο, της μοιρολατρικής αποδοχής των προδιαγεγραμμένων έρχεται σε αντίθε-ση με το αγωνιστικό προφίλ που αποδίδει το προεδρείο στον εαυτό του. Έτσι λοιπόν μαθαίνου-με πως η αναγκαιότητα της εθελουσίας έχει προκύψει και από «εκατοντάδες συζητήσεις που έ-χουν διεξαχθεί με δυνητικά ενδιαφερόμενους συναδέλφους να ενταχθούν σε πρόγραμμα εθελουσί-ας εξόδου που συμφέρει». Δεν πρόκειται λοιπόν μόνο για άνωθεν επιβαλλόμενη πίεση, αλλά και για απαίτηση μεγάλου αριθμού εργαζομένων, για πίεση «από τα κάτω»….

Δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι υπάρχουν εκατοντάδες συνάδελφοί/ισες μας οι οποίοι/ες «ψάχνονται» για να αποχωρήσουν από την Τράπεζα (εκτός αν το νόημα της φράσης στην ανα-κοίνωση του προεδρείου είναι ότι αυτό συνομίλησε με λίγους ενδιαφερόμενους από εκατό φο-ρές με τον καθένα). Εμείς (πλην ελαχίστων εξατομικευμένων περιπτώσεων) δεν έχουμε διαπι-στώσει κάτι τέτοιο. Αντίθετα αυτό που οι συνάδελφοι εκφράζουν κατά κύριο λόγο είναι η α-γωνία τους να συνεχίσουν να έχουν δουλειά και αύριο.

Αυτό το επισημαίνουμε επειδή, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν, το επικείμενο πρόγραμμα εθελούσιας εξόδου δεν πρόκειται να απευθύνεται στοχευμένα σε μια μερίδα θεωρη-τικά «υψηλόμισθων» ή/και ανενεργών υπαλλήλων. Αντίθετα πρόκειται να είναι μαζικό και οριζόντιο, καθώς δε στοχεύει σε πρόσωπα αλλά σε αριθμούς. Ο αριθμός των αποχωρήσεων που πρέπει να συμπληρωθεί δε μας γίνεται ακόμα γνωστός αλλά καταλαβαίνουμε πως θα είναι μεγάλος αφού «στους 310 περίπου ήδη συνταξιούχους της Attica Bank …ένας ακόμα σεβαστός αριθμός εργαζομένων θα έρθει να προστεθεί». Καταλαβαίνει λοιπόν εύκολα όποιος έχει έστω και μια στοιχειώδη επαφή με την εργασιακή μας πραγματικότητα ότι η εθελούσια αυτή θα αφο-ρά ένα σημαντικό ποσοστό των εργαζομένων στην Τράπεζα, πολλοί/ές εκ των οποίων θα φύ-γουν από την πρώτη γραμμή. Η πρακτική μέχρι τώρα σε άλλους οργανισμούς έχει δείξει ότι αυτό θα συνοδευτεί από συρρίκνωση μεγεθών κι εργασιών. Εάν δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο, τότε αναπόφευκτα θα προκληθεί δυσλειτουργία, γεγονός που αντιλαμβάνεται φυσικά και το προεδρείο του ΣΥΤΑ θέτοντας «ζήτημα ενίσχυσης προσωπικού».

Το εύλογο ερώτημα, που θα έθετε κι ένα παιδί προσχολικής ηλικίας, είναι γιατί τελικά να πρέπει να αποχωρήσει ένας σεβαστός αριθμός εργαζομένων και στη θέση τους να χρεια-στεί να έρθουν άλλοι, όπως αναφέρει στην ανακοίνωσή του το προεδρείο, και να μη συνεχίσει η Τράπεζα να λειτουργεί με το υφιστάμενο προσωπικό. Η μόνη εύλογη απάντηση είναι ότι αυτοί που θα προσληφθούν στη θέση των «εθελουσίως αποχωρούντων» δε θα διέπονται από το ίδιο καθεστώς με τους αποχωρήσαντες ούτε ως προς τις αμοιβές ούτε ως προς τους όρους ερ-γασίας. Τα «πρότυπα του ανταγωνισμού» επιβάλλουν την αντικατάστασή μας από ενοικιαζόμε-νους, επισφαλείς και κακοπληρωμένους εργαζόμενους χωρίς προστασία από συλλογικές συμ-βάσεις και κανονισμούς, χωρίς συνδικαλιστικά δικαιώματα, πειθήνιους και πρόθυμους να πε-θάνουν στη δουλειά (όπως ο Γερμανός «πρακτικάριος» της Bank of America που εξέπνευσε μετά από 72 συνεχόμενες ώρες εργασίας, βλ. σχετικό ρεπορτάζ εδώ).

Για να είμαστε λοιπόν ξεκάθαροι, θα πούμε ότι ενώ προφανώς, την απόφαση για συμμετοχή ή όχι στην εθελούσια θα τη λάβει ο/η κάθε εργαζόμενος/η για τον εαυτό του/της, αυτό δεν απο-τελεί άλλοθι για το προεδρείο του ΣΥΤΑ που με τις μέχρι τώρα κινήσεις του έχει επιδει-νώσει τις, ήδη δυσμενείς, συνθήκες μέσα στις οποίες θα κληθούν οι συνάδελφοι/ισσες να λά-βουν τις αποφάσεις τους. Όσον αφορά τις προσλήψεις, εάν και όταν αυτές ακολουθήσουν, η μόνη διαδικασία που μπορεί να γίνει αποδεκτή είναι αυτή του δημόσιου, ανοικτού, δια-γωνισμού για θέσεις πλήρους απασχόλησης με κατοχυρωμένα όλα τα προβλεπόμενα από τις συλλογικές μας συμβάσεις και κανονισμούς, μισθολογικά, εργασιακά, ασφαλιστικά κ.α. δι-καιώματα. Χωρίς μεταβίβαση μέρους των λειτουργιών της Τράπεζας σε άλλες εταιρείες.

Οι καταναγκαστικές απολύσεις

Κι αν στο δικό μας χώρο επικρατεί μια κατάσταση αβεβαιότητας, για τους συναδέλφους μας του δημόσιου τομέα τα πράγματα είναι πολύ πιο ξεκάθαρα. Όταν το κράτος είναι ο άμεσος ερ-γοδότης δεν απαιτείται η προσφυγή σε παρόμοιες μεθόδους, καθώς δε χρειάζεται η επίφαση της συναίνεσης μεταξύ των «κοινωνικών εταίρων». Αρκεί το μονοπώλιο της κρατικής βίας. Εκεί οι εκκαθαρίσεις μπορούν να γίνουν με πιο συνοπτικές διαδικασίες, άσχετα αν, για επικοι-νωνιακούς λόγους, αντί του κακόηχου «απολύσεις» χρησιμοποιείται ο κομψότερος όρος «δια-θεσιμότητες».

Κανείς δεν μπορεί να ισχυρίζεται σοβαρά ότι αυτό «δε μας αφορά», εκτός αν δε μας ενοχλεί το να μην έχουμε τη στοιχειώδη περίθαλψη όταν αρρωσταίνουμε και αν έχουμε αποφασίσει ότι τα παιδιά μας δε θα έχουν δικαίωμα στη μόρφωση και ότι θα γίνουν ανειδίκευτοι υποαπασχο-λούμενοι. Άλλωστε και σε πολύ πρακτικό επίπεδο, η εμπειρία δείχνει ότι οι δυσμενείς αλλαγές στο δημόσιο τομέα συμπαρασύρουν και τον ιδιωτικό. Η αλληλεγγύη μας και η ενεργή στήριξη και συμμετοχή μας στον αγώνα των συναδέλφων μας του δημοσίου τομέα δεν είναι απλώς μια πράξη «συμπαράστασης», είναι μονόδρομος και για τη δική μας επιβίωση.

Το γεγονός ότι η εξωνημένη ηγεσία της ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ) αποδεικνύει για μια ακόμη φορά ότι είναι διεφθαρμένη ως το μεδούλι και ότι ο ρόλος της είναι το ξεπούλημα των εργατι-κών αγώνων, δεν πρέπει να μας αποπροσανατολίζει. Δε χρειάζεται να καταφύγουμε στην κούφια δημαγωγία των επαγγελματιών εργατοπατέρων για να παρουσιάσουμε μια στάση εργα-σίας σαν τη «μητέρα των μαχών», προφανώς δεν είναι. Όμως η αποχή ακόμα κι από αυτές τις αποσπασματικές κινητοποιήσεις μας φέρνει πολλά βήματα πίσω στην ηττοπάθεια και την απογοήτευση, τη μοιρολατρία και τον ατομικισμό, κάνοντας έτσι και το δικό μας αύριο πολύ πιο δύσκολο από ότι ήδη είναι.

Είναι καιρός να κατακτήσουμε και πάλι τις ζωές μας που λεηλατούνται από κράτος και κεφά-λαιο. Για να γίνει αυτό, πρέπει πρώτα να υπερασπιστούμε με νύχια και με δόντια κάθε εκα-τοστό από το ζωτικό μας χώρο. Ή θα νικήσουμε όλοι μαζί ή θα χάσουμε ο καθένας μόνος του.

Είναι αυτονόητο λοιπόν ότι

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ 11:00-15:00 ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΤΙΣ 11:30 ΣΤΗΝ ΠΛ. ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ
clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Εργασιακές σχέσεις: Από τον Πλάτωνα στην εποχή του ψηφιακού σταθμού εργασίας

Ιανουαρίου 11, 2013 at 7:22 μμ (Εργατικά)

Άρθρο του συν/φου Θανάση Τσακίρη.

Δημοσιεύτηκε στο greekunions.wordpress.com

Ο πιο συνήθης ορισμός των εργασιακών σχέσεων είναι ο νομικός, που τις ορίζει
– ως συλλογικές διαπραγματεύσεις σύμφωνα με το εργατικό δίκαιο
– ως διαδικασίες προσλήψεων, προαγωγών, επιβολής ποινών, καταγγελίας σύμβασης και απόλυσης, απόδοσης αποζημιώσεων και συνταξιοδότησης
– ως διαιτησία (υποχρεωτική ή προαιρετική).
Επίσης ως εργασιακές σχέσεις ορίζονται οι συνθήκες εργασίας, η συμπεριφορά των εργαζομένων μέσα στο εργασιακό περιβάλλον και η απόδοσή τους σε σύγκριση με τους στόχους της επιχείρησης ή του οργανισμού. Συνοπτικά, λοιπόν, θα λέγαμε ότι οι εργασιακές σχέσεις περιλαμβάνουν όλες τις διαστάσεις των σχέσεων μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων.

Η εργασιακή σχέση είναι σχέση εξουσίας. Eξουσία είναι «η ικανότητα να επηρεάζουμε την συμπεριφορά ενός άλλου ατόμου μέσω κάποιας μορφής κύρωσης». ή αλλιώς «η ικανότητα ενός δρώντος υποκειμένου να επιτύχει τους στόχους του παρά την αντίσταση».Όμως, η έννοια της εξουσίας δεν έχει μόνο αυτή τη διάσταση. Η τρισδιάστατη άποψη για την εξουσία δίνει επιπλέον έμφαση στο ρόλο των πολιτικών συμφερόντων και ασπάζεται τη θέση ότι οι επιθυμίες και οι πεποιθήσεις των ανθρώπων μπορούν να τροποποιούνται και να διαμορφώνονται με τρόπο τέτοιο που να μπορεί να θεωρηθεί ότι έρχονται σε αντίθεση με τα θεμελιώδη συμφέροντά τους. Η εξουσία δεν ενοικεί μόνο στους επίσημους πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς αλλά είναι μια ιδιότητα που είναι διάχυτη στο πλαίσιο ενός δικτύου κοινωνικών σχέσεων. Η εξουσία είναι παντού, όχι επειδή αγκαλιάζει τα πάντα, αλλά επειδή προέρχεται από παντού. Ο εργοδότης έχει το σύννομο δικαίωμα να διευθύνει τις εργασίες και να κατευθύνει τις προσπάθειες προς την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων. Από την άλλη πλευρά, ο μισθωτός εργαζόμενος μπορεί –άτυπα και ανεπίσημα- να ματαιώσει την επίτευξη των παραπάνω στόχων. Συνεπώς, είτε επίσημα είτε ανεπίσημα, οι εργασιακές σχέσεις αποτελούν ένα πεδίο αντιπαράθεσης, παρ’ όλη τη φιλολογία περί εργασιακής γαλήνης και τήρησης του συμβολαιϊκού χαρακτήρα τους και από τα δύο μέρη ως δείγμα καλής πίστης που διέπει τις σχέσεις μεταξύ των δύο μερών. Συνεπώς, πρόκειται για συσχετισμό δυνάμεων.

Μια διάσταση των εργασιακών σχέσεων στα πλαίσια του συγκρουσιακού χαρακτήρα είναι η μάχη για το χρόνο εργασίας. Αυτή η μάχη αφορά τον «ελεύθερο χώρο» μεταξύ της σχετικής και της απόλυτης υποταγής και πειθαρχίας που απαιτεί η καπιταλιστική παραγωγή. Με άλλα λόγια, αφορά τον αγώνα για τον τρόπο χρήσης και κατανάλωσης της εργατικής δύναμης στο πλαίσιο της εργασιακής διαδικασίας.

Οργάνωση της εργασίας και εργασιακές σχέσεις
Από τον καιρό της αρχαίας Κίνας και της Αθηναϊκής Δημοκρατίας υπάρχουν αναφορές σχετικά με την κατανομή της εργασίας. ο Πλάτωνα (Πολιτεία) μιλούσε για την «αρχή του καταμερισμού της εργασίας» σε μια κοινωνία που δεν εκτιμούσε την εργασία ως καθήκον των ελεύθερων πολιτών. Ο φιλόσοφος Meng-tzu συνέλαβε την ιδέα των μοντέλων και συστημάτων που σήμερα αποκαλούμε «τεχνικές διοίκησης παραγωγής» και τόνισε την αξία και τα πλεονεκτήματα του καταμερισμού της εργασίας. Όσο προχωρούσε η ανθρώπινη ιστορία προς την καπιταλιστική εκβιομηχάνιση τόσο αναπτύσσονταν θεωρητικά μοντέλα και πρακτικές καταμερισμού της εργασίας.

Τεϊλορισμός και Φορντισμός

Από αυτά κυρίαρχος κατά την εποχή της μαζικής παραγωγής ήταν ο Τεϊλορισμός. Αρχικά ο κοινωνιολόγος Max Weber με βάση το ορθολογικό μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης έδωσε έμφαση στον ορθολογισμό αλλά δεν ασχολήθηκε διεξοδικά με βασικές παραμέτρους του ούτε και με το ρόλο της διοίκησης στη λειτουργικότητα του συνόλου. Το έκανε ο Frederick Taylor, ο οποίος παρατηρούσε τη διαδικασία εκτέλεσης των διαφόρων εργασιών, αναζητώντας τον άριστο τρόπο πραγματοποίησής τους. Επεδίωκε να βελτιωθεί η αμοιβή του εργαζόμενου με παράλληλη αύξηση της παραγωγικής απόδοσής τους. Οι εργαζόμενοι έπρεπε να εκτελούν την εργασία τους πιο έξυπνα και πιο συνειδητά. Μέθοδος ήταν «η επιστημονική οργάνωση της εργασίας» και γενικός στόχος η μεγιστοποίηση του κέρδους. Επιμέρους στόχοι ήταν η μείωση των άσκοπων καθυστερήσεων και της σπατάλης του χρόνου με μελέτη του χρόνου και των κινήσεων. Ο εργάτης αντιμετωπίστηκε ως εργαλείο της παραγωγής, το οποίο αφού γίνει γνωστό σε κάθε λεπτομέρειά του μπορεί με τις κατάλληλες επεμβάσεις, οι οποίες προκύπτουν από τις συγκεκριμένες έρευνες, να αποδώσει τα μέγιστα. Βασική θέση του Taylor είναι ότι υπάρχει ένας άριστος τρόπος εκτέλεσης κάθε καθήκοντος, κάθε εργασίας, κάθε διαδικασίας. Η κάθε θέση, ο κάθε εργασιακός ρόλος, είχε ως προαπαιτούμενο συγκεκριμένα, καταγεγραμμένα προσόντα και δεξιότητες. Σε γενικές γραμμές επιδίωκε την κατασκευή ενός σκληρού οργανωτικού πυρήνα που εξασφαλίζει την «αποπροσωποποίηση», την «αντικειμενική στελέχωση» και αναπαραγωγή της παραγωγικής διαδικασίας. Τελικός σκοπός ήταν η εξαφάνιση αβεβαιότητας στην εκτέλεση του καθήκοντος. Ο εργάτης δεν είχε καμία δυνατότητα να πράξει σύμφωνα με την επιλογή του. Ο εργασιακός του ρόλος προσδιόριζε λεπτομερειακά κάθε ενέργειά του, με αποτέλεσμα η όλη του εργασιακή συμπεριφορά να είναι πλήρως προβλέψιμη και κατευθυνόμενη. Κάθε λειτουργία που απαιτείτο για να παραχθεί ένα αντικείμενο ή ένα μέρος του αναλύθηκε και μελετήθηκε με σχολαστική ακρίβεια και όλες οι περιττές κινήσεις καταργήθηκαν. Σε αντιστάθμισμα της μονοτονίας εισήχθησαν σειρές κινήτρων για την κινητοποίηση του ανθρωπίνου δυναμικού. Έτσι εγκαινιάστηκε η πριμοδότηση των εργατών με οικονομικά κίνητρα για την αύξηση της ποσότητας και της ποιότητας της εργασίας. Προσπάθησαν να τονώσουν την εργασιακή συμπεριφορά και διαμόρφωσαν ένα μέσο όρο μισθού, που δινόταν σε κάθε εργαζόμενο κι από εκεί και πέρα, ανάλογα με την συνεισφορά του καθενός στην αύξηση της παραγωγικότητας, προσφερόταν ένα επιπλέον χρηματικό ποσό (μισθός με το κομμάτι).

Το μοντέλο αντιμετώπισε σφοδρή κριτική. Ο Harry Braverman θεώρησε ότι ο Τεϋλορισμός είναι «ο καπιταλιστικός τρόπος διοίκησης».Σημαντικό στοιχείο στη θεωρία του Taylor αποτελεί η έννοια του ελέγχου. Η διοίκηση δεν πρέπει να εμπιστεύεται τον εργάτη γιατί μεταξύ αυτού και του εργοδότη υπάρχει συγκρουσιακή κατάσταση που πηγάζει από την προτεραιότητα του κέρδους στον καπιταλισμό σε σχέση με την ικανοποίηση των αναγκών του ανθρώπου. Άμεση συνέπεια της εστίασης και της προβολής του ελέγχου ήταν ο διαχωρισμός του σχεδιασμού από την εργασία και της πνευματικής από την χειρωνακτική εργασία. Ο διαχωρισμός και υποβάθμιση της εργασίας σε ένα μονότονο σύνολο με την ταυτόχρονη αναβάθμιση του διοικητικού έργου συνεπάγεται την αποειδίκευση του εργάτη και την υποταγή του στα κελεύσματα της εργοδοσίας. Τον παραλογισμό του μοντέλου του Taylor έδειξε με το μοναδικό και απαράμιλλο τρόπο ο μεγάλος κινηματογραφικός κωμικός Τσάρλυ Τσάπλιν (Σαρλό για τους/τις παλαιότερους/ες) στην εκπληκτική σάτιρα Μοντέρνοι Καιροί.

Ο Φορντισμός διαφέρει από τον Τεϋλορισμό καθώς ασχολείται και με την κατανάλωσή των παραγόμενων προϊόντων από το αγοραστικό κοινό. Δεν ήταν μόνο θέμα μείωσης κόστους παραγωγής. Σχεδιάστηκαν και δημιουργήθηκαν συντονισμένα δίκτυα προώθησης και πώλησης των προϊόντων και με τη χρήση των κατάλληλων μεθόδων πώλησης (μάρκετινγκ – διαφήμιση) επηρέαζαν τις καταναλωτικές συνήθειες. Η μαζική παραγωγή συνεπάγεται (και προϋποθέτει) μαζική κατανάλωση. Συνεπώς, ο φορντισμός έγινε ένα μοντέλο ρύθμισης σε γενικότερη βάση των κοινωνικών σχέσεων. Ο εργάτης δεν αντιμετωπίζεται σε αυτό το στάδιο ανάπτυξης του καπιταλιστικού συστήματος ως απλός φορέας εργατικής δύναμης αλλά και ως καταναλωτής των προϊόντων που ο ίδιος παράγει. Όμως, η αντίληψη τόσο του Τεϋλορισμού όσο και του Φορντισμού αγνοεί τις ψυχολογικές, κοινωνικές και συναισθηματικές προσεγγίσεις της εργασιακής συμπεριφοράς, μελετώντας την σε εργαστηριακό κενό και με ατομικιστικό τρόπο.

Η εστίαση στο τυπικό επίπεδο των οργανωτικών σχέσεων και η εργαλειακή αντιμετώπιση του ανθρώπου ως στοιχείου της παραγωγής προσδίδουν μονομέρεια στη συγκεκριμένη θεώρηση της οργάνωσης. Κι αυτό το κενό ήλθε να καλύψει η θεωρία των ανθρωπινών σχέσεων, με πρόδρομο τον Henri Fayol που ερεύνησε το φαινόμενο της οργάνωσης της εργασίας στο μακρο-επίπεδο και προσπάθησε να διατυπώσει κάποιους γενικούς αφηρημένους κανόνες που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως το βασικό πλαίσιο συγκρότησης της οργανωτικής πραγματικότητας. Η ορθολογικοποίηση της οργάνωσης τόσο σε δομικό επίπεδο όσο και σε συλλογικό (ομαδικό) ή ατομικό μπορεί να οδηγήσει στη λειτουργική αναδιάρθρωση της οργάνωσης. Η πρακτική έκφραση του ορθολογισμού ήταν ο σχεδιασμός, η τμηματοποίηση και εξειδίκευση των επιμέρους έργων και καθηκόντων με σαφή και κανονιστικό τρόπο. Η πρότασή είχε δύο βασικά στοιχεία: σημασία συντονισμού και εξειδίκευσης στην ιεραρχικά δομημένη πυραμίδα. Η εκτέλεση των καθημερινών εργασιών πρέπει να γίνεται από τους υφιστάμενους και ο προϊστάμενος να μπορεί απερίσπαστος να αντιμετωπίζει τις περιπτώσεις που ξεφεύγουν από τα καθημερινά πλαίσια. Ο Fayol εισάγει στην οργανωτική θεωρία μια σειρά στοιχείων που βοηθούν στην πληρέστερη διερεύνηση της οργανωτικής συμπεριφοράς: εξουσία, πειθαρχία, καταμερισμός και εξειδίκευση, ανταμοιβή εργαζόμενου, μονιμότητα του προσωπικού. Η μονιμότητα αναλύεται ως ψυχολογικό στοιχείο που προσφέρει ουσιαστική αφοσίωση του εργαζόμενου στο καθήκον του. Παράλληλα προφέρει και στη βελτίωση των εργασιακών σχέσεων εξομαλύνοντας τις αντιθέσεις δημιουργώντας κλίμα συνέχειας και αναπαραγωγής των σχέσεων. Το πρόβλημα της θεωρίας του Fayol ήταν ότι κινιόταν σε αφηρημένο επίπεδο διατύπωσης τυποποιημένων και αφηρημένων αρχών χωρίς εξέταση ιδιομορφιών.

Συνέπεια της θεωρίας του Fayol ήταν να εγκαθιδρυθεί η νέα σχολή των Ανθρωπίνων Σχέσεων από τον Elton Mayo. Η κριτική του εστιάστηκε στο ότι η κυρίαρχη μέχρι τότε θέση στην οργανωτική θεωρία ήταν μονομερής και αντιμετώπιζε το οργανωτικό φαινόμενο στη βάση μιας ψυχρής ορθολογικότητας και υποστήριζε ότι βασική παράμετρος που κατευθύνει τις εκάστοτε συμπεριφορές ήταν η επιδίωξη του οικονομικού κέρδους.
Ο βασικός πυρήνας των απόψεων της νέας σχολής προήλθε από μια σειρά πειραμάτων που διεξήχθησαν στο πλαίσιο των ερευνών Hawthorn (προάστιο του Chicago όπου ήταν το εργοστάσιο ανταλλακτικών τηλεφωνικών συσκευών της Western Electric Co.) για τη μελέτη της στάσης και της συμπεριφοράς των εργαζομένων Έτσι συντελείται το πέρασμα από το μακροσκοπικό στο μικροσκοπικό επίπεδο. η ανθρώπινη συμπεριφορά θεωρήθηκε ως ιδιαίτερα πολύπλοκο σύνολο του οποίου η παρακίνηση μέσω οικονομικών κινήτρων αποτελούσε μόνο μία πτυχή. Ο εργαζόμενος θα μπορούσε να συμμετάσχει πιο ενεργά στην αύξηση της παραγωγικότητας με χρησιμοποίηση και άλλων τεχνικών (κοινωνικών, ψυχολογικών). Βασική θέση ήταν η αύξηση της παραγωγικότητας που επηρεάζεται από 3 παράγοντες:
α) φυσικό περιβάλλον της επιχείρησης
β) εργασιακή συμπεριφορά των εργαζομένων
γ) οικονομικά κίνητρα
Στα νέα πειράματα του Mayo διερευνάται:
α) η συμπεριφορά των εργατών απέναντι στην εργασία τους, και
β) η συμπεριφορά των εργατών όχι ως ατόμων αλλά ως μελών μιας ομάδας, δηλαδή ως συλλογικών και όχι ως ατομικών υποκειμένων.
Η δεύτερη διάσταση είναι που έφερε στην οργανωτική θεωρία την ανάλυση των άτυπων σχέσεων.
Έτσι, σημασία πλέον αποκτούν για τη εξήγηση της οργανωτικής συμπεριφοράς συνολικά η κοινωνική οργάνωση και οι κοινωνικές σχέσεις μέσα στο πλαίσιο του εργοστασίου, που περιβάλλουν και «κοινωνικοποιούν» τον εργαζόμενο διαμορφώνοντάς του μία συγκεκριμένη στάση απέναντι σε καταστάσεις και γεγονότα. Για πρώτη φορά έρχεται στο φως η οργανωτική πραγματικότητα ως ένα πολύπλοκο δίκτυο διαντιδράσεων και συμπεριφορών, δηλαδή ως ένα σύνολο κοινωνικών σχέσεων που δεν μπορούν να προσδιοριστούν με ακρίβεια από καμία καταγραφή όσο λεπτομερής και αν είναι.
Οι νέες βασικές έννοιες πάνω στις οποίες στηρίχθηκε η κατανόηση της εργασιακής συμπεριφοράς ήταν:
α) η ομάδα
β) οι ενδοομαδικοί κώδικες και κανόνες συμπεριφοράς
γ) η άτυπη μορφή οργάνωσης
Η καθημερινή επαφή του μεμονωμένου εργαζόμενου με την ομάδα των εργαζομένων, τα κοινά συμφέροντα και η κοινή αντίληψη «δένουν» τον εργαζόμενο.
Η ισχύς αυτών των άτυπων σχέσεων είναι τόσο δεσμευτική ώστε τις περισσότερες μορφές κυριαρχεί απέναντι σε οποιαδήποτε άλλη επιθυμία του ατόμου, ακόμη και σε εντολές της διοίκησης της επιχείρησης. Η ανάγκη ένταξης σε μία ομάδα, η επιβεβαίωση, η επιβράβευση, η αποδοχή από τους ομοίους αποτελούν ισχυρούς ψυχολογικούς μηχανισμούς που εξηγούν την μη οικονομικά ορθολογική συμπεριφορά των εργαζομένων.

Ο Abraham Maslow προσπάθησε να δείξει στους διοικούντες πώς να υποκινήσουν τους εργαζόμενους ώστε να ανταποκριθούν με τον καλύτερο τρόπο στο εργασιακό καθήκον τους. Η διαδικασία της υποκίνησης του εργαζόμενου αποτελεί ένα πολυσύνθετο πλέγμα σχέσεων αλληλεξάρτησης και αλληλεπίδρασης μεταξύ των αναγκών του εργαζόμενου από τη μια και από την άλλη των στόχων της επιχείρησης με τη μεσολάβηση μεταξύ των δύο αυτών, των κινήτρων, που χρησιμοποιεί η διοίκηση για να οδηγήσει τον εργαζόμενο στην αύξηση της εργασιακής του παραγωγικότητας. Πρόκειται για δυναμική κατάσταση όπου το πρωταρχικό στοιχείο είναι η ύπαρξη συνειδητών ή/και ακόμα ασυνείδητων αναγκών. Η ανάγκη παράγει τα κίνητρα. Το κίνητρο είναι μια μορφή πίεσης προκειμένου να ικανοποιηθούν οι ανάγκες. Το κίνητρο οδηγεί στον προσδιορισμό στόχων, που δεν είναι τίποτε άλλο από την κάλυψη της ίδιας της ανάγκης. Η πραγματοποίηση του στόχου στη συνέχεια οδηγεί στην κάλυψη της ανάγκης που τον δημιούργησε και, σε τελευταία ανάλυση, στην κατάργηση του κινήτρου, εφόσον πραγματοποίησε το έργο του. Η υποκίνηση, βέβαια, είναι ένα πολύπλοκο φαινόμενο, διαστάσεις του οποίου αποτελούν μια πληθώρα εξωτερικών και εσωτερικών μεταβλητών, που μεταβάλλοντα χωροχρονικά.

Βασική θέση της θεωρίας του Maslow είναι ότι ο άνθρωπος αποτελεί μια οντότητα η οποία αδιάκοπα προσβλέπει στην κάλυψη και ικανοποίηση των αναγκών του. Η διαδικασία κάλυψης των αναγκών είναι αδιάκοπη, μιας και μόλις καλυφθούν κάποιες ανάγκες, το άτομο στρέφεται αυτόματα στην κάλυψη κάποιων άλλων επόμενων αναγκών:
• Φυσιολογικές ανάγκες. Τις ανάγκες της επιβίωσης, αυτές που με την ικανοποίησή τους κρατιόμαστε στην ζωή.
• Οι ανάγκες ασφάλειας που είναι δημιουργήματα των συναισθημάτων της αυτοσυντήρησης.
• Κοινωνικές ανάγκες. Η ανάγκη για αγάπη, η σύνδεση με άλλους, η ένταξη σε ομάδα, η φιλία.
• Η ανάγκη για αυτοεκτίμηση και αναγνώριση από τους άλλους. (Φήμη, κύρος, εκτίμηση, σεβασμός)
• Η ανάγκη για αυτοολοκλήρωση, αυτενέργεια και αυτοανάπτυξη.
Όμως, παρά τη σχηματικότητά της και την έλλειψη εμπειρικής τεκμηρίωσής της, η θεωρία του Maslow είχε ορισμένα αποτελέσματα στην οργανωσιακή θεωρία.
Π.χ. αν θέλουν οι διοικήσεις να κινητοποιήσουν την εργασιακή συμπεριφορά οφείλουν να λάβουν υπόψη τους το αίσθημα ασφάλειας που επιθυμούν να αισθάνονται οι εργαζόμενοι, που είναι ιδιαίτερα ισχυρό στην εποχή μας (λ.χ. μαζικές απολύσεις λόγω τεχνολογικής και οργανωτικής αναδιάρθρωσης επιχειρήσεων, άπιαστοι ατομικοί στόχοι κ.ο.κ). Η πρακτική έκφραση των προτάσεων του Maslow είναι η διαμόρφωση ενός εργασιακού περιβάλλοντος στο οποίο το άτομο (ή ορθότερα η οργάνωση) θα κατορθώνει να καλύπτει τις ανάγκες του ατόμου για ικανοποίηση και αυτοεπιβεβαίωση.

Σημερινές τάσεις
Με το πέρασμα των ετών, οι εργάτες μέσα από τα συνδικάτα τους αγωνίστηκαν και κέρδισαν υψηλότερους μισθούς, παροχές και επιδόματα καθώς και ομαδική ασφάλιση υγείας και ζωής και ικανοποιητικές συντάξεις. Όμως, κατά τις δεκαετίες 1980 και 1990, οι περικοπές και ο περιορισμοί των μεγεθών των επιχειρήσεων και των εργασιών οδήγησαν ουσιαστικά στη μείωση πολλών από τις παροχές αυτές. Πολλές μεγάλες επιχειρήσεις επιτρέπουν την αγορά μετοχών τους από τους εργαζόμενους σ’ αυτές, ενώ άλλες φροντίζουν για την εκπροσώπηση των εργαζομένων στα διοικητικά συμβούλιά τους ή στις επιτροπές εργασιακών παραπόνων. Πολλές μεγάλες επιχειρήσεις επίσης παρέχουν ειδικές ευκαιρίες για κατάρτιση και προαγωγή στους εργαζόμενους που επιθυμούν να προωθηθούν, και ορισμένες έκαναν προσπάθειες για την επίλυση δύσκολων προβλημάτων όπως αυτά της εργασιακής ασφάλειας και ενός εγγυημένου ετήσιου μισθού.

Οι σύγχρονες τεχνολογικές επιστημονικές τάσεις (Η/Υ, ηλεκτρονική, θερμοδυναμική και μηχανική) έχουν κάνει πραγματικότητα τις αυτόματες και ημιαυτόματες μηχανές.
Η ανάπτυξη αυτού του αυτοματισμού επιφέρει μια «δεύτερη βιομηχανική επανάσταση και προκαλεί τεράστιες αλλαγές στο εμπόριο καθώς και στους τρόπους οργάνωσης της εργασίας. Αυτές οι τεχνολογικές μεταβολές και η ανάγκη βελτίωσης της παραγωγικότητας και της ποιότητας των προϊόντων επέφεραν επίσης αλλαγές στις πρακτικές βιομηχανικής διοίκησης. Π.χ. στη Σουηδία κατά τη δεκαετία 1960-70, οι αυτοκινητοβιομηχανίες ανακάλυψαν ότι ήταν δυνατή η βελτίωση της παραγωγικότητας μέσω συστήματος ομαδικής συναρμολόγησης. Σε αντίθεση με το παρελθόν όπου ένας εργάτης ήταν υπεύθυνος για την τοποθέτηση ενός μόνο κομματιού του αυτοκινήτου, η ομάδα ανέλαβε την ευθύνη για την συναρμολόγηση ενός ολόκληρου αυτοκινήτου.

Το σύστημα εφαρμόστηκε και στην Ιαπωνία, όπου οι διευθυντές ανέπτυξαν μια σειρά νέων καινοτομικών συστημάτων με στόχο τη μείωση των δαπανών και τη βελτίωση της ποιότητας των προϊόντων.
Μια Ιαπωνική καινοτομία ήταν οι «κύκλοι ποιότητας», που επέτρεπαν στους εργάτες να προτείνουν στη διοίκηση προτάσεις για το πώς θα γίνεται πιο αποτελεσματική και αποδοτική η παραγωγή και η επίλυση προβλημάτων. Δόθηκε επίσης στους εργάτες το δικαίωμα να σταματούν την αλυσίδα συναρμολόγησης σε περίπτωση προβλήματος, σε αντίθεση με τα αμερικανικά εργοστάσια. Ελέγχοντας προσεκτικά τη διαδικασία μεταποίησης, οι Ιάπωνες διευθυντές μπόρεσαν να περικόψουν δαπάνες, να βελτιώσουν την παραγωγικότητα και να μειώσουν τα αποθέματα μειώνοντας σημαντικά το κόστος και βελτιώνοντας την ποιότητα.
Ως τις αρχές της δεκαετία 1980-90, οι Ιαπωνικές εταιρείες, που για άλλη μια φορά επικρίθηκαν για παραγωγή χαμηλής ποιότητας αγαθών, είχαν καθιερώσει τη φήμη ότι παράγουν αποτελεσματικά προϊόντα υψηλής ποιότητας και τεχνολογίας. Στις δεκαετίες του ‘80 και του ’90 πολλές εταιρείες των ΗΠΑ επεδίωκαν να αναπτύξουν την ανταγωνιστικότητά τους με την υιοθέτηση και προσαρμογή Ιαπωνικών μεθόδων βελτίωσης της ποιότητας.
ΜΕΤΑΦΟΡΝΤΙΣΜΟΣ
Κατά τη μετάβαση από το «φορντιστικό» καπιταλιστικό μοντέλο παραγωγής σε μια άλλη φάση που χαρακτηρίζεται από τον κυριαρχία του «μεταφορντιστικού» ή «νεοφορντιστικού» καπιταλιστικού μοντέλου η συνεχής μεταβολή των οργανωτικών δομών («καπιταλιστική αναδιάρθρωση») είναι η «νόρμα» με χαρακτηριστικά την αναδιοργάνωση (reengineering), την κατάργηση ενδιάμεσων διευθυντικών στρωμάτων (delayering), τη μείωση του μεγέθους και των εργασιών της επιχείρησης (downsizing), την ανάθεση εργασιών σε τρίτους (outsourcing) και τη δημιουργία νέων εργασιακών σχέσεων και μεθόδων εργασίας. Κυρίαρχο στοιχείο αυτής της νέας εταιρικής κουλτούρας είναι η πελατοκεντρική λογική, που διέπει όλες αυτές τις τάσεις σε αντίθεση με τη λογική της μαζικής παραγωγής του «φορντισμού».
Όλα αυτά βοηθήθηκαν από τους εξής παράγοντες:
Α. Ηλεκτρονικοί Υπολογιστές. Το 1971 αρχίζει η μετάβαση σε μια νέα εποχή. Ο μικροεπεξεργαστής οδηγεί σε μικρούς, φθηνούς και ισχυρούς υπολογιστές (PC) που διαχέονται στα νοικοκυριά, καθώς και σε τεράστιο αριθμό επαγγελματιών χρηστών. Οι προσωπικοί υπολογιστές αλλάζουν τη βιομηχανία αυτή . Ο ρόλος των μεγάλων κεντρικών υπολογιστών και των συγκεντροποιημένων τμημάτων μηχανογράφησης μειώνεται, καθώς οι σταθμοί εργασίας και τα PC κερδίζουν μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς».
Β. Αλλαγές στον τομέα των υπηρεσιών. Με την εισαγωγή των Η/Υ πολλοί κλάδοι των υπηρεσιών και ιδιαίτερα οι χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, μετατρέπονται σε εντάσεως κεφαλαίου. Οι κλάδοι των υπηρεσιών αρχίζουν να διεξάγουν δραστηριότητες έρευνας και ανάπτυξης, καθώς και δραστηριότητες καινοτομίας προϊόντων σε μεγαλύτερο βαθμό. Εμφανίζονται φαινόμενα «διαγωνιοποίησης» των υπηρεσιών, με βάση τις υπάρχουσες δυνατότητες στον τομέα των ΤΠΕ (τουριστικές εταιρείες στον τομέα των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών και αντίστροφα˙ τράπεζες στις κτηματομεσιτικές υπηρεσίες, κλπ.).
Γ. Οργάνωση των επιχειρήσεων. Φθηνά και ευρύτατα διαδεδομένα τερματικά υπολογιστών οδηγούν σε «επανάσταση» στις επιχειρήσεις, που βασίζεται στην αποκέντρωση ορισμένων λειτουργιών, τις οριζόντιες ροές πληροφοριών, τα λιτά συστήματα παραγωγής και τη δικτύωση στο εσωτερικό αλλά και μεταξύ επιχειρήσεων. Έντονες πιέσεις και αντιπαραθέσεις συνοδεύουν τη σύγκρουση των πολιτιστικών αντιλήψεων, την αναδιοργάνωση της παραγωγής και την οργάνωση σε συστήματα, καθώς και την εκχώρηση σε τρίτους πολλών εσωτερικών λειτουργιών..
Δ. Απασχόληση και ανεργία. Η διαρθρωτική ανεργία γίνεται εντονότερη με κάθε περίοδο οικονομικής ύφεσης, υπάρχει μεγάλη αύξηση στη μερική απασχόληση καθώς και στη συμμετοχή των γυναικών. Ο εκβιασμός της απόλυσης και η εντατικοποίηση της εργασίας μέσω του ηλεκτρονικού ελέγχου (από την επίβλεψη των χώρων εργασίας ως τον έλεγχο προσέλευσης και αποχώρησης) καταλήγουν στην πειθάρχηση των εργαζομένων. Η λιτή παραγωγή και η ηλεκτρονικοποίηση της διαχείριση έχει ως αποτέλεσμα το στένεμα της εργασιακής ιεραρχικής πυραμίδας. Διαρκής δραστηριότητα κατάρτισης και επανακατάρτισης, με σκοπό την αλλαγή των δεξιοτήτων του εργατικού δυναμικού. Τα προβλήματα όμως παραμένουν, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις ατόμων με χαμηλό επίπεδο ειδίκευσης και μόρφωσης. Τα προβλήματα μακροχρόνιας ανεργίας και ανεργίας των νέων προσλαμβάνουν σημαντικές διαστάσεις.».

ΕΝΑ ΙΔΙΑΤΕΡΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: ΟΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

Οι τράπεζες αναπτύχθηκαν αρχικά με πολύ διαφορετικό τρόπο λόγω της «άυλης» και ιδιαίτερα κερδοφόρας εργασίας τους. Οι αγώνες των εργαζομένων του τραπεζικού τομέα στην Ευρώπη βασίστηκαν στην ιδιαιτερότητα των υψηλών κερδών των επιχειρήσεων του. Ακόμη και στο Ηνωμένο Βασίλειο οι εργασιακές σχέσεις ήταν κοντά στα ευρωπαϊκά πρότυπα παρά τον αγγλοσαξονικό τρόπο σκέψης και λειτουργίας των καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι βρετανικές τράπεζες αποτελούσαν πρότυπο για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές καθώς οι εργασιακές σχέσεις στον κλάδο χαρακτηρίζονταν από πειθαρχία, ειρήνη και συγκεντρωτική συνεργασία. Οι εργαζόμενοι/ες είχαν δια βίου απασχόληση, οργανωμένη καριέρα, και οι πατερναλιστικές πολιτικές πρόνοιας επικεντρώνονταν στο προσωπικό.

Το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα της κυβέρνησης Κ. Μητσοτάκη προέβλεπε και υλοποιούσε σταδιακά τις εξής επιμέρους πολιτικές: αποεθνικοποίηση δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών, αλλαγές στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, (αύξηση ορίων ηλικίας, αύξηση μηνιαίων εισφορών και μείωση δαπανών με μείωση συντάξεων και επιδομάτων), μέτρα αυστηρής εισοδηματικής λιτότητας (κατάργηση της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής, αυξήσεις φόρων κλπ). Ταυτόχρονα προωθούσε την απορύθμιση του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων και την έγκριση για χρήση ολοένα και περισσότερων εποχιακώς ή μερικώς απασχολούμενων εργαζομένων. Αυτή η πολιτική προκάλεσε πολλά προβλήματα στις διαδικασίες συλλογικής διαπραγμάτευσης, ειδικά στην ΟΤΟΕ, όταν το 1991 οι εργοδότες προσήλθαν στις διαπραγματεύσεις με δικά τους αιτήματα που αφορούσαν την εισαγωγή του ευέλικτου ωραρίου εργασίας και της λειτουργίας των τραπεζών κατά τα απογεύματα και τα Σάββατα. Το 1993 προσήλθαν με αίτημα την ουσιαστική κατάργηση του «επιδόματος ισολογισμού» καθώς ζητούσαν να καταβάλλεται μόνο κατόπιν αποφάσεως των Γενικών Συνελεύσεων των Μετόχων κάθε Τράπεζας και στο βαθμό που θα υπήρχαν κέρδη. Απαιτούσαν επίσης τη σύνδεση των μισθών με την παραγωγικότητα, την εξάλειψη κάθε μορφής εξομοίωσης των υπαλλήλων των τραπεζών, την απελευθέρωση του ωραρίου εργασίας και την αποφυγή θεσμοθέτησης του τριτοβάθμιου πειθαρχικού συμβουλίου. Είναι σαφές ότι δύο στοιχεία χαρακτηρίζουν και διαπνέουν την στρατηγική των τραπεζών. Από τη μια η γενική τάση μείωσης των εξόδων και αύξησης των εσόδων τους που μπορούσαν να επιτευχθούν τόσο με τη μείωση του εργασιακού κόστους (μείωση προσλήψεων, έξοδος υψηλόμισθων κ.ά) όσο και με την αύξηση της εντατικοποίησης της εργασίας και της ευελικτοποίησης των ατομικών και συλλογικών εργασιακών σχέσεων με την επιμήκυνση του χρόνου εργασίας και παράλληλη μείωση του κόστους της υπερωριακής απασχόλησης καθώς και το σπάσιμο των ενιαίων ωραρίων.

Στις μέρες μας η 24ωρη λειτουργία των χρηματιστικών αγορών σε όλο τον κόσμο ωθεί τις τράπεζες να λειτουργούν με βάση αυτά τα ωράρια. Στο επίπεδο των οργανωτικών αλλαγών των τραπεζικών επιχειρήσεων σχετίζονται με τις νέες ανάγκες της πελατοκεντρικής ευέλικτης επιχείρισης καθημερινά σημειώνονται νέες μεταβολές που αλλάζουν ριζικά το χαρακτήρα της εργασίας, ενώ σε γενικές γραμμές το συνδικαλιστικό κίνημα, παρ’ όλες τις διακηρύξεις του για «διάλογο» δεν παρεμβαίνει ενεργητικά. Η ανάγκη του τραπεζικού συστήματος να λειτουργεί σε 24ωρη βάση, για να εξυπηρετεί το σύνολο των χρηματοοικονομικών αγορών που λειτουργούν σε παγκόσμιο, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, οδηγεί σε ραγδαία και συνεχή εισαγωγή νέων τεχνολογιών που συμβάλλουν με τη σειρά τους στην αλλαγή των εργασιακών σχέσεων ενώ τα συνδικάτα λόγω του γραφειοκρατικού χαρακτήρα τους αδυνατούν να ακολουθήσουν αυτούς τους ρυθμούς. Παραδείγματος χάριν, η ηλεκτρονική τραπεζική τόσο ως σύνολο τεχνολογιών όσο και ως σύνολο επιχειρηματικών πρακτικών αποτελούν μέρος της «μεταφορντικής περιόδου» του τραπεζικού χώρου. Η ικανότητα παροχής 24ωρης και 7ήμερης λειτουργίας υπηρεσιών σε πραγματικό χρόνο, υπηρεσιών υποστήριξης πελατών (help-desks), η εξωτερίκευση εργασιών και η ανάθεσή τους σε τρίτους, η κατασκευή βάσεων δεδομένων με τα εξατομικευμένα προφίλ πελατών, η διαδικτυακή πρόσβαση στις παρεχόμενες υπηρεσίες μέσω των εταιρικών πυλών κ.ο.κ. αποτελούν την ηλεκτρονική τραπεζική που δεν γνωρίζει τι σημαίνει απεργία και διαμεσολάβηση ανθρώπινου παράγοντα (direct banking). Έτσι είναι ανάγκη για τις κερδοφορικές προοπτικές των τραπεζών να υπάρξουν αλλαγές στα οργανογράμματα που σημαίνει να καταργηθούν πολλά διευθυντικά στρώματα, να προστεθούν θέσεις εργασίας εκτός χώρου εργασίας (τηλεργασία, εργασία από απόσταση κλπ.) και να ανασχεδιασθούν οι υπάρχουσες θέσεις εργασίας σε πελατοκεντρική βάση με έμφαση στο σημείο επαφής με τον πελάτη (front office). Διευκολύνεται έτσι η ευελιξία, η ανταποκρισιμότητα, η προσαρμογή στις ανάγκες του κάθε πελάτη ξεχωριστά (customization), η εξατομίκευση προϊόντων και υπηρεσιών και η συνεχής αναδημιουργία των δομών και διαδικασιών. Κατά συνέπεια, διευκολύνονται τα παγκόσμια δίκτυα και η διεθνοποίηση των επιχειρήσεων, η σύνδεση των αγορών μεταξύ τους καθώς και των νομισμάτων και των οργανισμών.

Αυτή, όμως, η κατάσταση έχει και αρνητικές συνέπειες όσον αφορά τις υπάρχουσες θέσεις εργασίας, τον αριθμό των απασχολουμένων (π.χ. απολύσεις ή πρόωρες συνταξιοδοτήσεις μέσω προγραμμάτων εθελουσίας εξόδου, μείωση αριθμού προσλαμβανόμενων κ.ο.κ.), την αλλαγή των συνθηκών απασχόλησης (μερική απασχόληση, πρόσκαιρη και εποχιακή απασχόληση, απασχόληση on call, ενοικίαση εργαζομένων κ.ο.κ.) και πάνω από όλα τη γενίκευση μιας νοοτροπίας ευελιξίας ολόκληρης της εργασιακής ζωής. Δημιουργείται μια δομή εργασίας και καριέρας λιγότερο ασφαλής και περισσότερο κατακερματισμένης. Η δυνατότητα εργασίας από το σπίτι και από απόσταση δεν φαίνεται να αποτελεί για τους περισσότερους εργαζόμενους εναλλακτική διέξοδο καθόσον ότι οδηγεί σε μια κατάσταση όπου τα μεσαία στελέχη και ειδικά πολλοί εξειδικευμένοι εργαζόμενοι είναι «στο πόδι» σε διαρκή βάση αναγκασμένοι να εργάζονται σε κάθε χώρο και σε οποιοδήποτε χρονικό διάστημα της ημέρας ώστε να είναι σε επαφή με την εργασιακή πραγματικότητα. Η κατάσταση αυτή δεν έχει μόνο μία όψη. Αν συνδεθεί με τους νόμους που ψηφίζονται από όλες τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις με μικρές παραλλαγές όσον αφορά τη διευθέτηση του υπερωριακού καθεστώτος και των ωρών εργασίας (διευθέτηση σε μηνιαία, εξαμηνιαία και ετήσια βάση) με ενίσχυση του διευθυντικού δικαιώματος και την ακύρωση της συμμετοχής των συνδικάτων στον συγκαθορισμό της διευθέτησης, τότε η κατάσταση γίνεται αφόρητη για την πλειονότητα των μισθωτών εργαζομένων.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Αγωνιστική Συνεργασία στην ΟΤΟΕ

Νοέμβριος 22, 2012 at 3:58 μμ (Εργατικά, Συνδικάτα, Τράπεζες)

30ό Συνέδριο ΟΤΟΕ: ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΥ – ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΓΗΣ 

Το συνέδριό μας δεν είναι όπως τα προηγούμενα. Τα 3 χρόνια που μεσολάβησαν από το προηγούμενο τακτικό συνέδριο της Ομοσπονδίας σημαδεύτηκαν από τη μεγαλύτερη επίθεση που δέχθηκε η εργατική τάξη κι ο λαός μετά τον πόλεμο. Η επίθεση όμως αυτή δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί αν συνεχίζονται οι αυταπάτες για τις αιτίες της κρίσης και τα θολά σχέδια από την πλευρά των εργαζομένων.

Ήδη από το περασμένο συνέδριο είχαμε υποστηρίξει ότι η κρίση που ξεκίνησε το 2008 ήταν μια δομική κρίση του καπιταλισμού, από την οποία το σύστημα δεν έχει ανακάμψει παρά τις αντιδραστικές τομές που έχει επιχειρήσει. Απέναντι στις θεωρίες του καζινοκαπιταλισμού και της υπερβολικής χρηματιστικοποίησης της οικονομίας που μπορούσε να ξεπερασθεί μέσα από πολιτικές «ρύθμισης» ή αντινεοφιλελεύθερης διαχείρισης, είχαμε επισημάνει ότι οι δομικές κρίσεις θα επιχειρηθεί να ξεπερασθούν με συνολική επίθεση ενάντια στην εργασία και αντιδραστικές αλλαγές σε όλο το φάσμα της ζωής μας.

Η χώρα μας βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα γιατί αποτελούσε τον αδύναμο κρίκο στην διεθνή συγκυρία, συγχρόνως όμως επελέγη και σαν «πειραματόζωο» στην προσπάθεια επίλυσης σε αντιδραστική κατεύθυνση της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης. Το επίσημο πολιτικό σύστημα με κύριους εκφραστές το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ και με δεκανίκια το ΛΑΟΣ, τη ΔΗΜΑΡ, τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, ανέλαβε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των ξένων δανειστών και των εγχώριων εργοδοτών. Με αλλεπάλληλα Μνημόνια και νόμους οδηγεί στην κοινωνική καταβαράθρωση εκατομμύρια νεόπτωχους εργαζόμενους, ανέργους, καταστραμμένους μικροεπαγγελματίες. Η πολιτική τους αφορά μέτρα οικονομικών περικοπών, (μειώσεις μισθών και συντάξεων, κατάργηση δώρων, φορομπηξία και χαράτσια, μείωση αποζημίωσης κλπ)  αλλά και αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις (κατάργηση συλλογικών διαπραγματεύσεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ελεύθερες απολύσεις, τεράστια λεηλασία δημόσιου πλούτου μέσω ιδιωτικοποιήσεων, πλήρης εμπορευματοποίηση του δημόσιου χώρου και της υπαίθρου, εκχώρηση των υπηρεσιών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, της παιδείας και της υγείας στο κεφάλαιο).

Όλα τα “μέτρα σωτηρίας” που πάρθηκαν με πρόσχημα δήθεν το Χρέος αποδείχτηκαν καταστροφικά για εργαζόμενους, άνεργους, συνταξιούχους και μικρομεσαίους. Είναι μεγάλο στοίχημα για το εργατικό κίνημα να ανατρέψει την πολιτική που οδηγεί στην αποικιοποίησης της χώρας και μετατροπής της σε Ειδική Οικονομική Ζώνη, το ξεπούλημα της Δημόσιας περιουσίας και την «κινεζοποίηση» των εργασιακών σχέσεων.

Απέναντι στην προαναφερόμενη επίθεση, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες στο τραπεζικό τομέα (σε επίπεδο Ομοσπονδίας αλλά και Συλλόγων) έδειξαν τη γύμνια τους και τη χρεωκοπία της αντίληψης τους. Γιατί η πολιτική του Κεφαλαίου δεν αφορούσε μια επιδείνωση του «εργασιακού συμβολαίου» αλλά την πλήρη ανατροπή του. Ακολούθησαν και συνεχίζουν την αδιέξοδη πολιτική του συμβιβασμού, και της υποταγής, που όλα αυτά τα χρόνια αποδυνάμωσε το συνδικαλιστικό κίνημα. Σε εποχές κρίσης χρεοκοπούν οριστικά τόσο οι πολιτικές ελεγχόμενου «συνδικαλιστικού εκβιασμού» όσο και η συνδιαχείριση. Μόνο μια συνολική εναντίωση εφ όλης της ύλης, μια τομή με το παρελθόν μπορεί να δώσει διέξοδο για τους εργαζόμενους. 

Αυτή την διαφορετική πορεία δεν μπορεί να χαράξει η σημερινή ηγεσία της ΟΤΟΕ (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ) γιατί συνεχίζουν να διακατέχονται και να αναπαράγουν τις επιλογές του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού. Οι χρεωκοπημένες ηγεσίες των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-Εργοδοτικών θα ακολουθήσουν την πορεία των χρεωκοπημένων πολιτικών τους φορέων που διαλύονται ή των χρεωκοπημένων τραπεζιτών με τους οποίους συνταυτιζόντουσαν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Στο συνέδριο της ΟΤΟΕ πρέπει να εκφραστεί η διαφορετική κατεύθυνση, με συνολική ρήξη με την ακολουθούμενη πολιτική, και τους φορείς της. Ακόμη και όσοι δεν συμφωνούν μαζί μας σε όλα, πρέπει να καταλάβουν ότι σήμερα για να επιτύχεις έστω και μικρές νίκες πρέπει να αμφισβητήσεις το σύνολο. Διαφορετικά ο δρόμος θα είναι ισοπέδωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων στις τράπεζες και πλήρη απαξίωση του συνδικαλιστικού κινήματος.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

Η καπιταλιστική κρίση ξεγυμνώνει τους υπερασπιστές της αρχιτεκτονικής στην οποία στηρίχθηκε το τραπεζικό σύστημα τα τελευταία χρόνια. Τραπεζίτες, Κόμματα (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ), «έγκριτοι» αναλυτές υποστήριζαν ότι η απελευθέρωση, οι αποκρατικοποιήσεις και ο ανταγωνισμός (π.χ πολλές ιδιωτικές τράπεζες, κλπ) είναι προς όφελος της οικονομίας και των καταναλωτών. Σήμερα οι χρεωκοπημένες  τράπεζες παίρνουν πακτωλό από τα χρήματα του ελληνικού λαού, ενώ συγχρόνως βρίσκεται σε εξέλιξη το σχέδιο συγκεντροποίησης των τραπεζών, με διακηρυγμένο στόχο να μείνουν «2 ή 2,5 τράπεζες στην Ελλάδα», κι ας είναι ήδη το ελληνικό τραπεζικό σύστημα από τα πιο συγκεντροποιημένα στην Ευρώπη.

Τα επιχειρήματα ότι στην Ελλάδα το κράτος χρεοκόπησε τις τράπεζες και όχι οι τράπεζες το κράτος είναι πυροτεχνήματα για να συνεχίσουν οι τραπεζίτες (και το πολιτικό προσωπικό που τους στηρίζει) να κοινωνικοποιούν τις ζημιές και να ιδιωτικοποιούν τα κέρδη. Είναι κοινός τόπος ότι το τραπεζικό κεφάλαιο έχει παίξει καθοριστικό ρόλο την εποχή της καπιταλιστικής κρίσης – και στην εκδήλωσή της και στον τρόπο αντιμετώπισής της. Βρίσκεται στην καρδιά του καπιταλισμού, διαπλέκεται με τις άλλες μερίδες του κεφαλαίου (βιομηχανικό, εμπορικό, κατασκευαστικό, εφοπλιστικό, ΜΜΕ, κ.α. ) και γι αυτό στηρίζεται με νύχια και με δόντια από τους πολιτικούς υπηρέτες του (κυβερνήσεις και υπερεθνικές ενώσεις) εις βάρος των λαών σε Αμερική και Ευρώπη. Η συγκεντροποίηση του δε με την δημιουργία 3 ομίλων στην χώρα μας στόχο έχει το περιορισμό του εργατικού κόστους και την υποβοήθηση των μονοπωλιακών επιχειρήσεων. Συγχρόνως η εκχώρηση της Αγροτικής στο Σάλλα είναι σκάνδαλο, με δραματικές επιπτώσεις στο ξεκλήρισμα της αγροτιάς και μεγάλο κίνδυνο για την ελληνική γη και κατ΄ επέκταση για τους αγρότες.

Από την κατάρρευση της Lehmman Brothers το 2007, φτάσαμε οι αποτυχημένες τράπεζες της Ευρώπης από τον Οκτώβριο του 2008 μέχρι τον Οκτώβριο του 2011 να έχουν πάρει από τα κράτη 4,5 τρισ. ευρώ, ποσό που ισοδυναμεί με το ένα δέκατο του ετήσιου παγκόσμιου ΑΕΠ. Στην Ελλάδα οι επιδοτήσεις στις τράπεζες (συμπεριλαμβανομένου του ποσού των 50 δισ. της ανακεφαλαιοποίησης)  φτάνουν στα 218 δισ. ευρώ ή περίπου 80% του ετήσιου ΑΕΠ. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών έχουν δοθεί 5,5 δις επί Αλογοσκούφη και άλλα 50 δις τώρα, παρότι το σύνολο των τοποθετήσεών τους σε ελληνικά ομόλογα όταν έγινε η αναδιάρθρωση δεν ξεπερνούσε τα 43 δισ. ευρώ. Επομένως μέσω της ανακεφαλαιοποίησης, της επιδότησης δηλαδή των τραπεζών με ζεστό κρατικό χρήμα, δεν καλύπτονται μόνο οι ζημιές από το PSI αλλά και οι απώλειες από μη εξυπηρετούμενα δάνεια λόγω ύφεσης και τις κακές επενδύσεις τους. Εκεί πάνε τα λεφτά των φορολογουμένων! Και να σκεφτεί κανείς ότι τα λεφτά που θα πάρουν είναι πολλαπλάσια από τη σημερινή χρηματιστηριακή αξία των τραπεζών (που είναι περίπου 4 δισ.).

Είναι εντελώς λάθος η άποψη που καλλιεργείται εντέχνως στην ΟΤΟΕ και σε Συλλόγους, ότι αν προχωρήσει η ανακεφαλαιοποίηση θα σωθούμε. Υποκρύπτει την αυταπάτη ότι αν ταυτιστούν με τα συμφέροντα των τραπεζιτών θα μπορέσουν να περισώσουν ορισμένα δικαιώματα. Η τοποθέτηση επιτρόπων του ΤΧΣ από τον Γενάρη του 2012 στις ανακεφαλαιοποιημένες Τράπεζες εκτός των άλλων θα μειώσει ακόμη περισσότερο τα περιθώρια διατήρησης εργασιακών κεκτημένων. Το συνδικαλιστικό κίνημα των τραπεζοϋπαλλήλων θα έπρεπε να διεκδικήσει δημόσιο τραπεζικό σύστημα με εργατικό-κοινωνικό έλεγχο για τράπεζες στην υπηρεσία του λαού και όχι των κερδοσκόπων και των τραπεζιτών.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΔΡΑΣΗΣ ΣΤΟΝ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΚΛΑΔΟ

Η ηγεσία της ΟΤΟΕ αναπαρήγαγε τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό. Η συναίνεση στις αντεργατικές επιλογές των τραπεζιτών αλλά και η άρνηση να συμβάλουν σε πανεργατικό αγωνιστικό μέτωπο ανατροπής των μέτρων και της κυρίαρχης πολιτικής ήταν η στάση που χαρακτήρισε την ηγεσία της. Στην συνολική επίθεση που δεχόταν η εργατική τάξη καλλιεργούσε αυταπάτες για εξαίρεση και έπαιρνε συντεχνιακές πρωτοβουλίες.

Από τον Μάιο του 2010 που επιβλήθηκε το 1ο Μνημόνιο συμπληρώσαμε σχεδόν 30 μέρες απεργίες. Όμως δεν οργανώθηκαν πραγματικά. Έμεινε πιστή στη γραμμή της ΓΣΕΕ, των μεμονωμένων 24ωρων και της ηττοπαθούς γραμμής. Υπονομεύθηκε η προσπάθεια για ένα κοινό μέτωπο με ΔΕΚΟ και άλλους κλάδους που με απεργίες διαρκείας θα έβαζαν σε κίνηση και τους υπόλοιπους εργαζομένους. Έκδηλο ήταν το άγχος μήπως με τις απεργίες ανατραπεί η κυβέρνηση ή μήπως ενοχληθούν «ιδιαίτερα» οι τραπεζίτες.

Στο θέμα των μειώσεων αποδοχών και των αλλεπάλληλων νόμων για κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων η ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος κράτησε επαμφοτερίζουσα στάση. Προχώρησε σε νομικές ενέργειες αλλά συγχρόνως έδειχνε ανοχή στις περιπτώσεις που οι επιμέρους Σύλλογοι αποδεχόντουσαν δυσμενείς εξελίξεις. Η κατάληξη αυτής της πορείας θα είναι η «συμβασιοποίηση» των δυσμενών συσχετισμών που επέφεραν τα Μνημόνια

Στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων η ΟΤΟΕ λεκτικά αντιδρούσε, στην πραγματικότητα όμως αποδεχόταν τα τετελεσμένα. Νομίζει ότι με την υποστήριξη της ανακεφαλαιοποίησης θα διασφαλίσει τα δικαιώματα των εργαζομένων, ενώ θα συμβεί το ακριβώς αντίθετο. Η υποβαθμισμένη αντίδραση της ΟΤΟΕ στο χάρισμα της Αγροτικής στην Πειραιώς είναι χαρακτηριστική. Η δε θέση της για δημόσιο πυλώνα υποκρύπτει την πλήρη αποδοχή των ιδιωτικοποιήσεων  και συγχωνεύσεων στο τραπεζικό σύστημα, με φύλο συκής μια τράπεζα δημοσίου συμφέροντος.

Η ΟΤΟΕ, όπως και αρκετοί Σύλλογοι, αποδέχθηκαν τους αντιασφαλιστικούς νόμους. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ΟΤΟΕ δεν καταδίκασε όσους Συλλόγους υπονόμευσαν και αυτή ακόμα την θολή απόφαση του προηγούμενου συνεδρίου για Ενιαίο Επικουρικό Ταμείο Τραπ/λων. Έχει υιοθετήσει πλήρως τις απόψεις για επαγγελματικά ταμεία. Δεν έβαλε θέμα για να καταβάλουν οι τράπεζες τα οφειλόμενα στα ταμεία από τις εθελούσιες.

Η ένταξη στον ΕΟΠΥΥ και το πετσόκομμα της αποζημίωση απόλυσης αποτελεί μνημείο αδειάσματος του κυβερνητικού συνδικαλισμού. Πριν από τις βουλευτικές εκλογές η ΟΤΟΕ έτρεξε να στηρίξει το ΠΑΣΟΚ και την Ν.Δ, γιατί θα μας εξαιρούσαν από τον ΕΟΠΥΥ. Διαβεβαίωναν του συναδέλφους ότι δεν υπάρχει κίνδυνος για τις αποζημιώσεις. Όταν ήρθε η ώρα του 3ου Μνημονίου επέλεξαν να διαπραγματευθούν με το ΠΑΣΟΚ και την Ν.Δ μόνο αυτά τα θέματα γιατί δεν ήθελαν να αμφισβητήσουν το σύνολο της κυβερνητικής πολιτικής. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Μαζί με το Μνημόνιο πέρασαν και οι «εξαιρέσεις»…

Σιωπηρά έχει γίνει αποδοχή της λογικής της κυβέρνησης σύμφωνα με την οποία οι νέοι εργαζόμενοι θα έχουν μειωμένα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, είτε σε επίπεδο επιχειρησιακών συμβάσεων είτε σε επίπεδο ΟΤΟΕ. Καμιά συστηματική προσπάθεια για την ανακοπή εκχώρησης εργασιών σε τρίτους, καμιά πρωτοβουλία για τα δικαιώματα και την συνδικαλιστική κατοχύρωση των ενοικιαζόμενων.

Η ΟΤΟΕ πηγαίνει σε ένα συνέδριο χωρίς ουσιαστική ενημέρωση των μελών της, χωρίς προσυνεδριακές συζητήσεις και χωρίς ουσιαστικές προτάσεις, χωρίς να γνωρίζει η συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων την ύπαρξη του συνεδρίου. Υπάρχουν σύνεδροι που έχουν εκλεγεί ακόμα και πριν από 3 χρόνια, μερικοί ακόμα έχουν συνταξιοδοτηθεί.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Το γεγονός ότι πρώτη φορά δεν υπάρχει ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΔΡΑΣΗΣ από την ΟΤΟΕ δείχνει ότι οι κυρίαρχες παρατάξεις θέλουν να αφήσουν όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά και να μην δεσμευτούν από το συνέδριο σε ένα γενικό ξεπούλημα με τους τραπεζίτες και την κυβέρνηση.

Έχουν ετοιμαστεί να υπογράψουν γενναίες μειώσεις μισθών σε κλαδικό επίπεδο, τις οποίες θα δικαιολογήσουν στο όνομα μιας δήθεν προστασίας της απασχόλησης. Το αποτέλεσμα φυσικά θα είναι στο τέλος και μειώσεις και απολύσεις.

Στο θέμα του Ασφαλιστικού υπάρχει πλήρης σιωπή. Είναι χαρακτηριστική η ασάφεια για τα Επικουρικά Ταμεία (μέχρι 31/12/2012 πρέπει να ληφθούν αποφάσεις). Δυστυχώς η πλειοψηφία της ΟΤΟΕ έχει αποδεχθεί τους αντιασφαλιστικούς νόμους και τη λογική των επαγγελματικών ταμείων μαζί με την ιδιωτική ασφάλιση. Το αποτέλεσμα στο τέλος θα είναι να μπει ταφόπλακα σε ήδη υπάρχοντα δικαιώματα που προβλέπονται από τα καταστατικά των Ταμείων, με την συναίνεση της ΟΤΟΕ-Συλλόγων. Στην ίδια λογική εντάσσεται και η Υγεία. Μετά την ένταξη στον ΕΟΠΥΥ, ο προσανατολισμός είναι να χρησιμοποιηθούν επαγγελματικά ταμεία ή ιδιωτικά ασφαλιστήρια για να υποκαταστήσουν κύριες υπηρεσίες υγείας χωρίς να αντιμετωπίζονται τα προβλήματα του ΕΟΠΥΥ.

Στο θέμα της βίαιης αναδιάρθρωσης και συγκεντροποίησης του τραπεζικού συστήματος, η ΟΤΟΕ περιφέρει μια γενικόλογη ασάφεια προκειμένου να καλύψει την αποδοχή της επίσημης πολιτικής.. Οι μεγαλύτεροι Σύλλογοι της ΟΤΟΕ τρέχουν να καλύψουν τις επιχειρηματικές πρωτοβουλίες των αφεντικών τους, και η ΟΤΟΕ παίζει το ρόλο του «τροχονόμου» για να μην χαλάσουν τα κουκιά και στο συνέδριο.

Όσο δε αφορά το μεγάλο θέμα της προστασίας της μόνιμης και σταθερής εργασίας, όχι απλά της απασχόλησης όπως λέει η ΟΤΟΕ,  το συνέδριο πρέπει να έχει καθαρή απόφαση για διάσωση όλων των θέσεων εργασίας και τυπικής-νομικής μορφής της εργασιακής σχέσης. Πρέπει από τώρα ο κλάδος να προετοιμαστεί για την μάχη αποτροπής των απολύσεων, να θέσει κόκκινες γραμμές και να δεσμευτούν όλοι στο συνέδριο ότι κάθε σχετική απόπειρα θα αντιμετωπισθεί συνολικά από τον κλάδο με οργανωμένες και περιφρουρημένες απεργίες διαρκείας.

Υπάρχει έκδηλη αδυναμία πρότασης ανασυγκρότησης του συνδικαλιστικού κινήματος από την ΟΤΟΕ. Σε μια περίοδο που συμβαίνουν σαρωτικές μεταβολές στον κλάδο, δεν μπορεί η ΟΤΟΕ να παίζει τον ρόλο συντονιστή των επιμέρους γραφειοκρατικών μικροσυμφερόντων. Στη φάση της συγκέντρωσης των τραπεζών και κατεδάφισης κατακτήσεων που ενοποιούσαν τον κλάδο, πρέπει να σταματήσει η πολυδιάσπαση των Επιχειρησιακών Συλλόγων, ακόμη και στην ίδια τράπεζα. .Απέναντι στον κατακερματισμό των εργασιακών σχέσεων, πρέπει να προβάλουμε την ανεξάρτητη ταξική ενότητα των εργαζόμενων, πέρα από διαχωρισμούς που επιβάλουν διαφορετικά σωματεία τη στιγμή που ο εργοδότης είναι ίδιος. Να υλοποιηθεί επιτέλους η απόφαση του συνεδρίου για ένα σωματείο ανά τραπεζικό όμιλο που να καλύπτει όλους τους εργαζόμενους που εργάζονται σε αυτό. Άμεσα να ενταχθούν στα υφιστάμενα σωματεία όσοι είναι με ελαστικές σχέσεις εργασίας, ανεξαρτήτως ειδικότητας και τυπικής-νομικής μορφής της εργασιακής σχέσης. Κατεύθυνση να δημιουργηθεί ένα κλαδικό συνδικάτο στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, με τοπικά παραρτήματα ανά νομούς.

Οι γραφειοκρατικές ηγεσίες των συλλόγων έχουν αδρανοποιήσει την λειτουργία τους, αποφασίζουν για την τύχη των συναδέλφων χωρίς αυτούς και μόνο όταν έγιναν έκτακτες Γενικές συνελεύσεις (ΑΤΕ, ΤΤ) πάρθηκαν αγωνιστικές και ανυποχώρητες αποφάσεις αγώνα και διεκδίκησης. Μπροστά στην μεγάλη αμφισβήτηση που δέχονται από τους εργαζόμενους, υιοθετούν αντικαταστατικές διαδικασίες, δε συγκαλούν έκτακτες ΓΣ για σοβαρά ζητήματα ή ακόμα κι όταν υπάρχουν υπογραφές συναδέλφων (ΣΥΕΤΕ), δεν υλοποιούν αποφάσεις ΓΣ (Εμπορική). Οι αποφάσεις θα πρέπει να παίρνονται με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, με τακτικές και έκτακτες Γενικές Συνελεύσεις, για όλα τα ζητήματα προσανατολισμού, διεκδικήσεων, μορφών αγώνα. Η πρότασή μας, είναι εκλογές στους συλλόγους κάθε 2 χρόνια, κατάργηση της πολύχρονης απαλλαγής των εκπροσώπων από την εργασία, κατάργηση των κομματικών αποσπάσεων, επαναλειτουργία του θεσμού των περιφερειακών συνελεύσεων και των περιφερειακών παραρτημάτων και επιτροπών της ΟΤΟΕ.

Η σημερινή βάρβαρη κυβερνητική επίθεση αναδεικνύει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο την ανάγκη υπέρβασης του κομματικού γραφειοκρατικού συντεχνιακού συνδικαλισμού, του συνδικαλισμού των διαδρόμων και της ανάθεσης, του παζαριού και του «να τα χω καλά με τον εργοδότη μου», που υπηρέτησαν με συνέπεια η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ στην ΟΤΟΕ. Σε μια εποχή πλήρους ανυποληψίας του αστικού πολιτικού συστήματος και των κομμάτων που το εξέφρασαν, και καταβαράθρωσης των συνδικαλιστικών ηγεσιών στη συνείδηση των εργαζομένων, και ιδιαίτερα των νέων, ήρθε η ώρα να κάνουμε το βήμα για να ανατρέψουμε τον υποταγμένο συνδικαλισμό που εκφράζεται σε επίπεδο Συλλόγων, ΟΤΟΕ και ΓΣΕΕ. Τη στιγμή που γκρεμίζονται τα πάντα, που η κυρίαρχη πολιτική χρησιμοποιεί ιδεολογική τρομοκρατία, εκβιασμούς «ή παίρνουμε τη δόση ή καταστρεφόμαστε», δεν υπάρχουν περιθώρια να εξαιρεθεί κανείς, να τη γλιτώσει, να καταφέρει έστω και την παραμικρή νίκη, να αποτρέψει ένα μέτρο μόνο. Χρειάζεται σύγκρουση με τη χούντα κυβέρνησης – Τρόικας – κεφαλαίου. Χρειάζεται ένα εργατικό κίνημα ανεξάρτητο, να εκφράσει τα εργατικά συμφέροντα και να θέσει κεντρικούς πολιτικούς στόχους κι όχι απλά τη μάχη για «ένα επίδομα», «κάτω τα χέρια από το χώρο μου» κλπ.

Αυτόν το διαφορετικό δρόμο δεν μπορεί να εκφράσει το ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΔΙΚΤΥΟ. Στα λόγια καταγγέλλουν τις ηγεσίες, όμως στην πράξη δεν βάζουν πλάτη για κινητοποίηση των ίδιων των εργαζομένων, στήριξαν και στηρίζουν τα Προεδρεία με ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ,  πατάνε σε δυο βάρκες συχνά ανάλογα με τη στάση του κομματικού τους φορέα (ΣΥΡΙΖΑ) και παρουσιάζονται ως υπεύθυνη διαχειριστική δύναμη των αγώνων. Ούτε όμως μπορεί να τον εκφράσει η κομματική σεχταριστική λογική του ΠΑΜΕ, αφού με την αντίληψη «πας μη ΠΑΜΕ βάρβαρος» αρνείται την κοινή δράση, ενώ στην πραγματικότητα δεν πιστεύουν ότι μπορεί να νικήσουν οι αγώνες.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες

Συναντιόμαστε σ αυτήν την ενωτική πρωτοβουλία εργατικά σχήματα από διάφορες τράπεζες, επιμένοντας στην πολυετή προσπάθειά μας για ενιαία ανεξάρτητη έκφραση όλων των εργατικών δυνάμεων χειραφέτησης και αγώνα. Δεν συμφωνούμε σε όλα, όμως μας ενώνει η αντίληψη ότι η αντεργατική λαίλαπα μπορεί να ανατραπεί με παλλαϊκό ξεσηκωμό, ανυποχώρητο αγώνα διαρκείας, μαχητικές μορφές αγώνα, συγκρούσεις. Συμφωνούμε στην ανάγκη υπέρβασης του γραφειοκρατικού συντεχνιακού συνδικαλισμού,. Επιμένουμε στην ανάγκη ανασυγκρότησης του συνδικαλισμού βάσης και χειραφέτησης.

-Όσοι σύνεδροι και εργαζόμενοι δεν συναινούν στην μετατροπή των συνδικάτων και της ΟΤΟΕ σε ανοικτά εργοδοτικούς  μηχανισμούς που ο καθένας θα υποστηρίζει τον τραπεζίτη του όπως ήδη συμβαίνει συχνά

-Όσοι θέλουν να κόψουν κάθε σχέση με την Ιερά Συμμαχία (Κυβέρνηση-Τρόικα-Τραπεζίτες) που μας έχει κάτσει στο σβέρκο

-Όσοι δεν θέλουν απλώς μια αναδιαπραγμάτευση των όρων εκμετάλλευσης με «άρωμα ανατροπής» στα λόγια και διαδικασίες μαγειρεμάτων στα γραφεία.

Τους καλούμε να στηρίξουν την ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ στο συνέδριο της ΟΤΟΕ για ένα μάχιμο ταξικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής.  

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΖΩΗ ΕΝΙΑΙΟ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΛΕΥΕΙ ΓΙΑ:

  •   Ανατροπή της πολιτικής του διεθνούς και ντόπιου μαύρου μετώπου: ΕΕ – ΔΝΤ – ΣΕΒ και της κυβέρνησης  ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ.
  •  Μη αναγνώριση, παύση πληρωμής και διαγραφή του Χρέους.
  •  Έξοδος από τους μηχανισμούς και τη φυλακή του ευρώ και της ΕΕ.
  • Μονομερής κατάργηση των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων χωρίς διαπραγμάτευση με άμεση εκδίωξη της τρόικα από τη χώρα και άμεση ακύρωση ΟΛΩΝ, χωρίς εξαίρεση, των βάρβαρων μέτρων σε βάρος των εργαζομένων.
  • Πραγματικό πέρασμα στο Δημόσιο όλων των τραπεζών χωρίς αποζημίωση και επιβάρυνση για το λαό με εργατικό -λαϊκό έλεγχο όλων των τραπεζών και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας. Άμεση απαγόρευση των ιδιωτικοποιήσεων, όχι στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και του ενεργειακού πλούτου. Να ακυρωθεί η πώληση της Αγροτικής, και η «εκποίηση» του Τ.Τ.
  •  Ριζική αναδιανομή του πλούτου υπέρ της εργασίας και σε βάρος των καπιταλιστών. Γενναίες αυξήσεις στους μισθούς για αξιοπρεπή ζωή με άμεση άρση όλων των περικοπών σε μισθούς και συντάξεις που επιβλήθηκαν από το Γενάρη του 2010.
  •  Υπεράσπιση των συλλογικών συμβάσεων και των Οργανισμών Προσωπικού.. Όχι στις ατομικές και στις ελαστικές συμβάσεις εργασίας . Απαγόρευση των απολύσεων. Πενθήμερο 7ωρο 35ωρο.
  •  Άρνηση της σύνδεσης των όρων εργασίας με τη λεγόμενη «αποδοτικότητα». Στο παρελθόν χρησιμοποιήθηκαν για να ανατραπεί το Ενιαίο Μισθολόγιο, να εντατικοποιηθούν οι συνάδελφοι, και να τα οικονομήσουν μια χούφτα στελέχη. Στο μέλλον θα χρησιμοποιηθεί κυρίως για να δικαιολογηθούν απολύσεις ή να μειωθούν ακόμη περισσότερο οι μισθοί.
  •  Να καταργηθούν οι αντιασφαλιστικοί νόμοι. Να επιστραφούν άμεσα όλα τα ευρώ που κλάπηκαν από τα ασφαλιστικά ταμεία και οι κλέφτες να λογοδοτήσουν και να δικαστούν από το λαό. Όχι στα Επαγγελματικά Ταμεία και τα Ιδιωτικά Ασφαλιστήρια τα οποία προωθούν Κυβέρνηση-τραπεζίτες και στα οποία συναινεί η πλειοψηφία της ΟΤΟΕ.
  •  Να διαγραφούν άμεσα τα χρέη προς τις τράπεζες όλων των ανέργων και των φτωχών. Να καταργηθούν όλα τα χαράτσια. Φορολογία επιτέλους του κεφαλαίου και του πλούτου.
  •  Υπεράσπιση των Λαϊκών Ελευθεριών και Δικαιωμάτων της εποχής μας, ενάντια στη «σιδερένια φτέρνα» που θέλει να επιβάλλει η αστική εξουσία, ενάντια στην τρομοκρατία της ΕΕ, της κυβέρνησης και  κράτους, της εργοδοσίας, και των φασιστών, της «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ» και των άμεσων συνεργατών της στις δυνάμεις καταστολής (ΜΑΤ κ.λ.π.) και στις μαφίες του υποκόσμου. Διαρκές μέτωπο απέναντι στο φασισμό και τη Χ.Α..
  • Δημιουργία μορφών ταξικής αλληλεγγύης για κάθε εργαζόμενο, συνταξιούχου κα άνεργου, όχι με τη λογική της φιλανθρωπίας, των Μ.Κ.Ο και την λογική της λεγόμενης κοινωνικής επιχειρηματικότητας.

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΟΤΟΕ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΓΣΕΕ

ΚΑΛΠΑΚΙΔΟΥ ΕΛΠΙΔΑ (ALPHA)

ΚΑΡΙΜΑΛΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ (ΕΘΝΙΚΗ)

ΚΟΥΡΤΕΣΙΩΤΗΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ (ΕΘΝΙΚΗ)

ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ (ALPHA)

ΠΟΛΥΧΡΟΝΗΣ ΝΙΚΟΣ (ΕΘΝΙΚΗ)

ΞΙΦΑΡΑ ΜΑΡΙΑ (ΕΘΝΙΚΗ)

ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ (ALPHA)

ΤΣΑΚΙΡΗΣ ΒΙΚΤΩΡΑΣ (ΑΤΤΙΚΗΣ)

ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ ΚΩΣΤΑΣ (ΑΓΡΟΤΙΚΗ)

ΨΑΝΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ (ΕΘΝΙΚΗ)

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

17 Γενάρη – Παναττική απεργία

Ιανουαρίου 16, 2012 at 2:50 μμ (Εργατικά)

Στα πλαίσια λοιπόν, μιας πιλοτικής προσπάθειας, οι κοινωνικοί εταίροι της Attica Bank θα επιδιώξουν να καταδείξουν πως, παρά τους διακριτούς ρόλους που έχουν ταχθεί να υπηρετούν και τα διαφορετικά, ίσως ακόμα και συγκρουόμενα σε πλειάδα θεμάτων, μετερίζια που βρίσκονται, αν και εφόσον υπάρχει ειλικρίνεια προθέσεων, κοινωνικό ήθος και πολιτική βούληση, γνώση, λογική, δικαιοσύνη και όραμα, τότε, η θεωρία περί συγκλίσεων και συγκερασμού των διαφορών δεν απέχει μακριά από την πράξη !
Ανακοίνωση Σ.Υ.Τ.Α. Νο 31/05.01.2012

Όπως συμβαίνει συνήθως με τις μεγάλες ανακαλύψεις που δεν αναγνωρίζονται παρά με την πάροδο του χρόνου, έτσι και στην περίπτωσή μας, την περασμένη Κυριακή στο ξενοδοχείο Grande Bretagne σημειώθηκε μια τομή στις Κοινωνικές και Πολιτικές Επιστήμες η οποία δεν έγινε αντιληπτή από τον πολύ κόσμο. Ο πρόεδρος του ΣΥΤΑ έφερε στο φως τη νέα του θεωρία «περί  συγκλίσεων και συγκερασμού των διαφορών» ανατρέποντας τα μέχρι σήμερα δεδομένα και δείχνοντας στους λαούς το δρόμο προς το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα.  Βάζοντας οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας απαρχαιωμένες έννοιες όπως κεφάλαιο, εργασία, κοινωνικές τάξεις, παραγωγικές σχέσεις, αξία και υπεραξία, θέτει πλέον τα πράγματα στη σωστή τους βάση με μια ανάλυση που είναι σίγουρο ότι θα προκαλέσει ζωηρές συζητήσεις στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Αρκεί λοιπόν να βρεθούν δύο μεγαλόκαρδοι πρόεδροι, Τράπεζας και Συλλόγου, που θα τσουγκρίσουν τις σαμπάνιες τους και θα ανταλλάξουν μια θερμή χειραψία και αυτόματα οι κοινωνικές αντιπαραθέσεις που ταλάνισαν τον πλανήτη για χιλιετίες θα εκλείψουν και θα περάσουμε σε έναν κόσμο ευημερίας και δικαιοσύνης. Επικουρικά δε, μπορούμε να το ζητήσουμε κι από τον Άγιο Βασίλη και δεδομένου ότι  αυτός διαβάζει ανελλιπώς το attica mag, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα εισακουστούμε.

Οι συνδικαλιστές γνωρίζουν ότι έχουμε κοινά συμφέροντα.
Δ. Δασκαλόπουλος, πρόεδρος Σ.Ε.Β. και ακόλουθος επίσης της θεωρίας «περί  συγκλίσεων και συγκερασμού των διαφορών» από συνέντευξη τύπου της 09.01.2012
Στήριξα αποφασιστικά τους συναδέλφους στον ΟΤΕ που με σύμβαση μείωσαν τις αποδοχές τους κατά 13%. Τίποτα δεν είναι ταμπού – ούτε η μείωση της Ε.Σ.Σ.Ε. – όταν εδράζεται σε πραγματικά δεδομένα.
Γ. Παναγόπουλος, πρόεδρος Γ.Σ.Ε.Ε., συνέντευξη στο ΒΗΜΑ FM, 11.01.2012

Κι ενώ στον εορταστικό τους κόσμο κοινωνικοί εταίροι και εταίρες χαριεντίζονται, στον πραγματικό κόσμο οι κανονικοί εργαζόμενοι υφίστανται ένα νέο γύρο επιθέσεων. Αφού πρώτα στήθηκε το γνώριμο σκηνικό των εκβιασμών ενόψει της νέας δανειακής σύμβασης ετοιμάζεται καινούριος γύρος μέτρων:  Νέο τσεκούρωμα μισθών και συντάξεων, ακύρωση της Ε.Γ.Σ.Σ.Ε., μείωση ή κατάργηση του 13ου -14ου μισθού, κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, γενίκευση της ευελιξίας στην εργασία, κατάργηση επιδομάτων ανεργίας, ωριμάνσεων, οικογενειακών και όλων των ελάχιστων κοινωνικών παροχών, μείωση των ασφαλιστικών εισφορών για τους εργοδότες και 150.000 απολύσεις στο δημόσιο.
Εργοδότες και κυβέρνηση προσπαθούν να περάσουν μέσα από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ και τις ενδοτικές συνδικαλιστικές ηγεσίες κλίμα ηττοπάθειας και εκφοβισμού. Οι τραπεζίτες πρωτοστατούν σε αυτή την μεθόδευση. Ξέρουν καλά ότι είναι δύσκολο να τροποποιηθούν μονομερώς συμβάσεις εργασίας ακόμη και με νόμο.  Για αυτό και βασίζονται στην δημιουργία κλίματος καταστροφής και τρομοκρατίας ώστε οι συνδικαλιστικές ηγεσίες (ΠΑΣΚΕ με ολίγη από ΔΑΚΕ και τους γνωστούς απροκάλυπτα εργοδοτικούς) να συναινέσουν σε μειώσεις μισθών και νέες αλλαγές στα ασφαλιστικά δικαιώματα. Αυτός είναι άλλωστε διαχρονικά ο ρόλος της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.
Απέναντι στη γενικευμένη και συντονισμένη επίθεση κράτους και κεφαλαίου που παίρνει πλέον διαστάσεις κοινωνικού πολέμου, μια σειρά κλάδων εργαζομένων κλιμακώνουν τις κινητοποιήσεις τους: όπως οι εργαζόμενοι της Χαλυβουργίας που έχουν κλείσει δυόμιση μήνες απεργίας για να μη μείνει κανείς συνάδελφός τους άνεργος ή οι εργαζόμενοι του ALTER που δείχνουν πώς μπορεί σε καιρό κινητοποίησης να χρησιμοποιηθούν τα μέσα με τα οποία εργαζόμαστε για την υπόθεση του αγώνα (και βάζοντας μας να προβληματιστούμε ως τραπεζοϋπάλληλοι για το πόσες ακόμα περισσότερες δυνατότητες παρέμβασης έχουμε ως εργαζόμενοι σε έναν από τους πλέον κομβικούς για το σύστημα κλάδους ). Απαραίτητο στοιχείο για να αποκρουστούν οι επιθέσεις αυτές είναι ο συντονισμός και των δικών μας αγώνων, η αλληλεγγύη, η συμπόρευση και η κοινή δράση των αγωνιζόμενων σε ένα όσο το δυνατό πλατύτερο μέτωπο.
Η απεργία στις 17 Γενάρη που έχουν προκηρύξει τα εργατικά κέντρα της Αττικής μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα στην συνένωση των εστιών αντίστασης.
Όλοι/ες οι εργαζόμενοι/ες του λεκανοπεδίου συμμετέχουμε στην αυριανή Παναττική απεργία.

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ο αγώνας των εργατών της Ελ. Χαλυβουργίας είναι και δικός μας αγώνας!

Δεκέμβριος 6, 2011 at 5:23 μμ (Εργατικά)

Κάλεσμα της «Πρότασης Προοπτικής» στην Εθνική Τράπεζα για έμπρακτη στήριξη των απεργών της Χαλυβουργίας.

Συγκλονιστικό είναι το κύμα της αλληλεγγύης στην απεργία των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας. Η απεργία έκλεισε ήδη 1 μήνα. Πρωτοφανές για αγώνα στον ιδιωτικό τομέα, που αποδεικνύει ότι η εργατική τάξη δεν παραδίδει εύκολα τα όπλα. Πρωτοφανής κι η συμπαράσταση που εκδηλώνεται από όλη την Ελλάδα, από εκατοντάδες σωματεία κι ομοσπονδίες. Όλοι συμβάλλουν με οικονομική ενίσχυση, τρόφιμα, καθένας με ό,τι μπορεί, μαθητές κατακλύζουν συχνά το εργοστάσιο.

Οι εργαζόμενοι της Ελληνικής Χαλυβουργίας στέκονται όρθιοι, μπροστά στην πύλη του εργοστασίου και απεργούν για 5η εβδομάδα. Αρνούνται να γυρίσουν στο καμίνι της δουλειάς, μέσα στη φωτιά και το σίδερο, για 500 ευρώ. Απαιτούν να επιστρέψουν στη δουλειά οι 50 συνάδελφοί τους που απολύθηκαν, επειδή η Γενική τους Συνέλευση απέρριψε ομόφωνα την απαίτηση της εργοδοσίας να δουλεύουν 5ωρο με μείωση των αποδοχών τους κατά 40%.

Οι ίδιοι οι χαλυβουργοί μεταξύ άλλων λένε στο Ψήφισμά τους:

 

Συνάδελφοι εργάτες

Ο βιομήχανος Μάνεσης έδειξε για ακόμα μια φορά το πρόσωπο που έχουν όλοι οι βιομήχανοι. Έκανε άλλες 16 απολύσεις την ώρα που διαδηλώναμε μπροστά στο Υπουργείο, μετά από 32 μέρες απεργίας. Είναι αδίστακτοι αλλά και τρομοκρατημένοι. Νομίζουν ότι μπορούν να μας φοβίσουν, ότι μπορούν να μας λυγίσουν.

Κύριοι βιομήχανοι, εμείς δεν είμαστε σαν τους ανθρώπους σας! Για το χαλυβουργό δεν έχει γυρισμό! 35 μέρες απεργίας είναι μεγάλο σχολείο! Είναι πανεπιστήμιο που δεν έχετε πάει!

Βιoμήxανε Μάνεση. Η γενική συνέλευση των χαλυβουργών σου απαντάει!

Άκουσέ το καλά! Είμαστε όλοι απολυμένοι! Πίσω στη δουλειά θα γυρίσουμε όλοι! Σκλάβους δεν θα μας κάνεις! Έλα εσύ μέσα στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ!

Συνάδελφoι εργάτες, εργαζόμενοι

Στην Ελληνική Χαλυβουργία, οι βιομήχανοι με την μαύρη κυβέρνησή τους δοκιμάζουν την αντοχή όλης της εργατικής τάξης. Αν σπάσουμε εμείς δεν θα αφήσουν τίποτα όρθιο! Αν εδώ σπάσουν τα μούτρα τους τίποτα δεν θα είναι το ίδιο!

Τη δύναμη που μας δίνετε δεν πρόκειται να την προδώσουμε! Δεν κατεβήκαμε σε τέτοιο σκληρό αγώνα για να περάσουμε την ώρα μας! Για να τα διπλώσούμε στις δυσκολίες και τις απειλές. Υπερασπιζόμαστε τη ζωή μας και το ψωμί των παιδιών μας!

Θα γυρίσουμε μόνο αν νικήσουμε! Για αυτό σας θέλουμε στο πλευρό μας, πιο κοντά στον αγώνα. Σε όλα τα εργοστάσια ετοιμάζονται να κάνουν τα ίδια, σε αρκετά ξεκίνησαν κιόλας εκ περιτροπής εργασία, διήμερα, τριήμερα, μειώσεις μισθών πάνω από 30%, απολύσεις, απλήρωτοι για μήνες.

Οι βιομήχανοι κλιμακώνουν την επίθεσή τους .. Και οι εργάτες θα κάνουμε το ίδιο! Εμείς είμαστε πιο δυνατοί! Και είμαστε ακόμα στην αρχή!     .

…Είναι προσκλητήριο αγώνα, να μην λείψει κανείς

…Η νίκη των χαλυβουργών, νίκη όλων των εργατών!

Η Γενική συνέλευση των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας. Ασπρόπυργος 4/12/2011

 

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες

Σας καλούμε να δείξουμε κ εμείς έμπρακτα την αλληλεγγύη μας σε αυτόν τον αγώνα ως τη νίκη. Ήδη η κίνησή μας συνέβαλε με ένα μικρό ποσό.

Την Τετάρτη 7/12 μαζεύουμε στα γραφεία του ΣΥΕΤΕ χρήματα, τρόφιμα μακράς διάρκειας, 16.00 – 18.00. Καλούμε όλους τους συν/φους να συνεισφέρουν. Την Πέμπτη 8/12 πάμε στη Χαλυβουργία να παραδώσουμε όσα έχουν μαζευτεί, ραντεβού στο ΣΥΕΤΕ (Σοφοκλέους 15) στις 16.00.

Τηλ. Επικοινωνίας 6974861242, 2103695042 (25042), 6946465296

e-mail :protasiprooptikis@gmail.com,Ιστοσελίδα: www.protasiprooptikis.blogspot.com,

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Να μην υποταχθούμε στο μέλλον που μας επιφυλάσσουν- 1η Δεκέμβρη απεργούμε

Νοέμβριος 29, 2011 at 7:39 μμ (Αττικής, Εργατικά)

1. Το μόνο χειρότερο από το να σε σχολιάζουν είναι να μην σε σχολιάζουν.– Όσκαρ Ουάιλντ

Η δημοσιότητα έχει πάντοτε παρενέργειες και όσοι την επιζητούν θα πρέπει να είναι προετοιμασμένοι για αυτές. Η υπόθεση με τη χρηματοδότηση των κομμάτων από την Τράπεζά μας αποτέλεσε μια επίπονη διαδικασία για το εξωστρεφές μοντέλο διοίκησης που ασκείται τον τελευταίο χρόνο και επέβαλλε την επιστροφή στις παλιές κλασικές και δοκιμασμένες συνταγές.

Η πρώτη αντίδραση ήρθε, φυσικά, από το προεδρείο του Συλλόγου μας που επέδειξε για μια ακόμη φορά άριστα αντανακλαστικά και που λειτουργώντας ως γραφείο τύπου της Τράπεζας, εξέδωσε μια απάντηση-καταπέλτη με την ανακοίνωση Νο 25 της 18/11, την οποία μας απέστειλε εκ νέου τη Δευτέρα 21/11 προκειμένου να την εμπεδώσουμε. Κάτι το αξιοσημείωτο βέβαια στην περίπτωση αυτή, είναι ότι επρόκειτο για μία απάντηση που δεν απευθυνόταν ούτε στον τύπο ούτε στην κοινή γνώμη αλλά στόχευε στο εσωτερικό της Τράπεζας και πιο συγκεκριμένα στο προσωπικό της- δεν είναι άλλωστε όλοι εξοικειωμένοι με το ιδιαίτερο ύφος γραφής του προέδρου του Σ.Υ.Τ.Α. όπως εμείς.

Ως προς το περιεχόμενο της ανακοίνωσης αξίζει να επισημανθεί η οξυδέρκεια των συντακτών της, που βλέποντας πέρα από την επιφάνεια, μας αποκαλύπτουν ότι δεν πρόκειται παρά για μια σκοτεινή συνωμοσία υποχθόνιων δυνάμεων που ανακίνησαν την υπόθεση επειδή ζηλεύουν την περίοπτη θέση που κατέχει η Τράπεζά μας στο παγκόσμιο χρηματοοικονομικό γίγνεσθαι. Τα κόμματα εξουσίας, που σε προηγούμενες και επόμενες «αγωνιστικές» ανακοινώσεις γίνονται αντικείμενο σφοδρής πολεμικής, αναβαπτίζονται σε αξιοσέβαστους θεσμικούς φορείς που φυσικά και δικαιούνται χρηματοδότησης, έστω και με όρους και καλύψεις με τους οποίους δεν θα χρηματοδοτούταν καμία κανονική επιχείρηση.

Η διαπλοκή πολιτικής και οικονομικής εξουσίας  δεν είναι φυσικά κάτι το νέο και δεν περιμέναμε τη γνωστοποίηση της συγκεκριμένης συνδιαλλαγής για να το μάθουμε. Είναι επίσης σίγουρο ότι βάσει μεγεθών η συμμετοχή της Τράπεζάς μας στη σχέση αυτή είναι αναλογικά περιορισμένη, μια μικρή ψηφίδα σε ένα μεγάλο μωσαϊκό. Ωστόσο, όταν κανείς καταγγέλλει σε θεωρητικό επίπεδο αυτές τις πρακτικές οφείλει να το κάνει και όταν αυτές λαμβάνουν χώρα δίπλα του στο χώρο στον οποίο δραστηριοποιείται, διαφορετικά η κριτική είναι απλά για το θεαθήναι.

Άλλωστε, το που φτάνουν τα όρια του συνδικαλισμού αυτού του τύπου, είχε καταστεί σαφές ήδη από την περίοδο που αιωρούταν η συγχώνευση με την Proton Bank. Αρχικά και όσο οι φήμες περί επικείμενης συγχώνευσης παρέμεναν σε επίπεδο δημοσιογραφικού κουτσομπολιού, το προεδρείο του Σ.Υ.Τ.Α. δήλωνε κατηγορηματικά πως «η Τράπεζά μας επουδενί θα επιτραπεί να γίνει το χωνευτήρι έτερων του αμιγώς της καταστατικού ρόλου δραστηριοτήτων.». Στη συνέχεια, όταν το ζήτημα δημοσιοποιήθηκε ευρύτερα με τις αποκαλύψεις των ατασθαλιών από την ιδιοκτησία της Proton και με σχετική τοποθέτηση και του κ. Βενιζέλου για την ανάγκη διάσωσής της με κάθε κόστος, ανασυντάχθηκε με μια επιδέξια κωλοτούμπα αρκούμενο στο να επισημάνει ότι: «Θέλουμε να πιστεύουμε πως η όποια αναπτυσσόμενη κινητικότητα εντάσσεται τακτικά στην εξυπηρέτηση του στρατηγικού σχεδιασμού και των πραγματικών συμφερόντων της Τράπεζας και των μετόχων.». Όταν η συμφωνία «στράβωσε» καθώς προκρίθηκε άλλη λύση για τη διάσωσή της Proton (το να τη φορτωθούμε όλοι/ες μας ως φορολογούμενοι/ες) τότε πλέον –εκ του ασφαλούς- «άστραψε και βρόντηξε»: «Η κάθε νύφη, εν προκειμένω PROTON BANK, δεν πρόκειται να βρει το λευκό ιππότη της στο πρόσωπο και την τσέπη της Attica Bank και των μετόχων της, ενάντια στο τι εξυπηρετεί τακτικά και στρατηγικά τα πραγματικά συμφέροντα εργαζομένων και πελατών της».

2. Κάθε κοινωνία που θα παραχωρούσε λίγη ελευθερία για να κερδίσει λίγη ασφάλεια, δεν αξίζει τίποτε και χάνει και τα δύο. – Βενιαμίν Φραγκλίνος

 

Για τη Διοίκηση τα πράγματα ήταν μάλλον πιο απλά. Μη διαθέτοντας ένα λογογράφο ανάλογου βεληνεκούς περιορίστηκε σε ένα λιτό δελτίο τύπου στο οποίο αρκείται στην υπεράσπιση του νομότυπου χαρακτήρα της συναλλαγής. Ως προς το εσωτερικό της Τράπεζας, ωστόσο, η αντίδρασή της υπήρξε σαφώς πιο αποφασιστική και έτσι από την περασμένη εβδομάδα εφαρμόστηκε μια πολύ πιο αυστηρή και περιοριστική πολιτική ως προς την πρόσβαση στο διαδίκτυο. Ο όρος «πολιτική» βέβαια, είναι μάλλον καταχρηστικός, αφού η διακοπή της πρόσβασης στο διαδίκτυο έγινε εντελώς απροειδοποίητα ενώ και μετά την επαναφορά της παραμένει άγνωστο το κανονιστικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί, τι επιτρέπεται και τι όχι, για ποιους και υπό ποιες προϋποθέσεις κτλ. Εμείς από την πλευρά μας, επειδή το συγκεκριμένο έργο το έχουμε ξαναδεί και πέρυσι με τους περιορισμούς στην υπηρεσία ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, έχουμε απλά να παρατηρήσουμε τα εξής:

-Καλό θα ήταν αυτοί που καλούνται να αιτιολογήσουν τη συγκεκριμένη απόφαση να συνεννοηθούν πρώτα μεταξύ τους για το τι θα λένε. Αν κάποιοι το αιτιολογούν για «λόγους ασφαλείας» και κάποιοι άλλοι επειδή «γινόταν κατάχρηση από τους εργαζόμενους» το αποτέλεσμα είναι ότι καμία από τις δύο αιτιολογίες δε γίνεται πιστευτή.

– Προφανώς και δεν προβάλλουμε ως αντικείμενο διεκδίκησης την ελεύθερη πρόσβαση στο διαδίκτυο. Η Τράπεζα είναι που κρίνει το αν και κατά πόσο αυτό εξυπηρετεί τις λειτουργικές της ανάγκες και έχει την ανάλογη δικαιοδοσία να το παρέχει ή όχι. Ίσως η Τράπεζα, λοιπόν, κρίνει ότι η ενημέρωση των υπαλλήλων της καλύπτεται επαρκώς από το Atticamag και τις αποκλειστικές συνεντεύξεις που δίνει ο πρόεδρος του Σ.Υ.Τ.Α. στον εαυτό του. Στην περίπτωση αυτή, ωστόσο, ας μη διεκδικεί τουλάχιστον και εύσημα δημοκρατικότητας και διαφάνειας.

-Μήπως τελικά το εκφοβιστικό «ενημερωτικό σημείωμα» της 04/11- στο οποίο όλοι και όλες οι εργαζόμενοι/ες στην Τράπεζα θεωρούμαστε εκ προοιμίου ύποπτοι/ες παράβασης καθήκοντος και επισείεται η απειλή επιβολής πειθαρχικών κυρώσεων μέχρι αυτή της απόλυσης- θα έπρεπε να έχει άλλους αποδέκτες;

 3.     Ο νέος πρωθυπουργός κ. Λουκάς Παπαδήμος συγκεντρώνει τα υψηλά στάνταρ που απαιτούν οι δύσκολοι καιροί. Ως πρόσωπο κύρους και αποδοχής στην Ελλάδα και το εξωτερικό πρέπει, με την εμπειρία και βαθιά γνώση των οικονομικών που διαθέτει καθώς και τη συνεργασία και συμβολή των λοιπών μελών της νέας κυβέρνησης, να εργαστεί άοκνα για την εφαρμογή των αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου και τη διασφάλιση της παραμονής μας στο ευρώ και να οδηγήσει ομαλά τη χώρα σε εκλογές.- Εταιρεία Ανωτάτων Στελεχών Επιχειρήσεων

Η Ελλάδα χρειάζεται αναγκαίες, οδυνηρές μεταρρυθμίσεις, που θα εφαρμοστούν με συνέπεια. Θα ήταν επιθυμητό να υπάρξει μια μόνιμη επιτήρηση της Ελλάδας, γιατί δεν αρκεί να πηγαίνει εκεί η τρόικα κάθε τρεις μήνες. Η βοήθεια και η αλληλεγγύη πρέπει να συνδέονται με αυστηρούς όρους. Η έκθεση της τρόικας δείχνει για ακόμη μία φορά ότι η Ελλάδα βρίσκεται στην αρχή ενός δύσκολου δρόμου. – Αγκελα Μέρκελ

 

Η παρατεταμένη κρίση απονομιμοποίησης της προηγούμενης κυβέρνησης που κορυφώθηκε με τη διαδήλωση της 19ης Οκτώβρη (της μεγαλύτερης μάλλον μεταπολιτευτικά) και με τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας της 28ης Οκτώβρη (που καθώς ήταν αυθόρμητες και μη χειραγωγούμενες προκάλεσαν πέρα από την αναμενόμενη καταδίκη της κυβέρνησης και τη δυσαρέσκεια και αμηχανία τόσο των κομμάτων της αριστεράς όσο και της ξεπουλημένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας) οδήγησε σε αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό-η οποία ωστόσο δεν προμηνύει τίποτε θετικό για τους εργαζόμενους. Το αστικό πολιτικό σύστημα έχει πάντοτε διαθέσιμες εφεδρείες τις οποίες όποτε αντιμετωπίζει δυσκολίες αναδιατάσσει προκειμένου να προκαλέσει τον αντιπερισπασμό και να μεταφέρει το πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού από το δρόμο στο απολύτως ελεγχόμενο κοινοβουλευτικό παιχνίδι. Το ότι πλέον δε διστάζει να «κάψει» τις εφεδρείες αυτές παρατάσσοντάς τες σύσσωμες στην πρώτη γραμμή, είναι ένα δείγμα της αποφασιστικότητας με την οποία είναι διατεθειμένο να αντιμετωπίσει τις κοινωνικές αντιδράσεις του παρόντος και του άμεσου μέλλοντος και την οποία διαπιστώσαμε, σε επίπεδο καταστολής εργατικών κινητοποιήσεων, τόσο με την επιστράτευση των απεργών της ΠΟΕ-ΟΤΑ βάσει του σχετικού χουντικού νόμου όσο και με τις συλλήψεις των συνδικαλιστών της ΔΕΗ και των αλληλέγγυων, στο κτίριο της ΔΕΗ στο Χολαργό και την ποινική τους δίωξη με την κατηγορία της «παρακώλυσης λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας».

Η κλιμάκωση της επίθεσης εναντίον μας είναι δεδομένη. Δεδομένη πρέπει να είναι κι η κλιμάκωση της αντίστασής μας. Την 1η Δεκέμβρη απεργούμε και διαδηλώνουμε.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

19 & 20 ΟΚΤΩΒΡΗ – ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

Οκτώβριος 17, 2011 at 10:00 μμ (Αττικής, Εργατικά)

Το πολυνομοσχέδιο-τέρας

Το πολυνομοσχέδιο που πρόκειται να ψηφιστεί την ερχόμενη Πέμπτη αποτελεί ένα ακόμη επεισόδιο της σκληρής ταξικής επίθεσης σε βάρος των εργαζομένων που μας οδηγεί ολοταχώς σε μισθούς Βουλγαρίας, εργασιακές συνθήκες 19ου αιώνα και φορολογικό καθεστώς οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Η βασική και προφανέστερη διάταξη που μας πλήττει άμεσα είναι η υπαγωγή μας στο ενιαίο μισθολόγιο-φτωχολόγιο του δημοσίου.

Ωστόσο τα πλήγματα που μας επιφέρει το πολυνομοσχέδιο –και το μεσοπρόθεσμο- δε σταματούν εδώ. Ενδεικτικά παραθέτουμε κάποιες ακόμη διατάξεις του που μας αφορούν άμεσα ή έμμεσα:

  • Κεφαλικός φόρος: 1% για όσους από εμάς έχουν εισόδημα πάνω από 12.000 ευρώ και 2% για όσους έχουν εισόδημα πάνω από 20.000 ευρώ
  • Εισφορά αλληλεγγύης υπέρ ΟΑΕΔ. Θα χρησιμοποιηθεί για τη χρηματοδότηση προσλήψεων στον ιδιωτικό τομέα, επομένως θα έπρεπε να ονομάζεται εισφορά αλληλεγγύης στους καπιταλιστές…
  • «Ειδικό τέλος ακίνητης περιουσίας»: Βάζει στο στόχαστρο την όποια μικρή ιδιοκτησία διαθέτουμε
  • Αναδρομική μείωση του αφορολογήτου ορίου: Από 12.000 σε 5.000€ από 1/1/2011, που θα οδηγήσει σε μείωση του μισθού μας από 60 μέχρι 85€ το μήνα
  • Περικοπή πλήθους φοροαπαλλαγών: Μείωση έκπτωσης φόρου από 20% σε 10% της δαπάνης για φροντιστήρια, ενοίκιο κύριας κατοικίας, αποδείξεις γιατρών, τόκους στεγαστικών δανείων, ασφαλιστικές εισφορές, κ.ο.κ., αναδρομικά από 1/1/2011. Θα επιβαρύνει αποκλειστικά τους μισθωτούς. Οι φοροαπαλλαγές που απολαμβάνει το κεφάλαιο (π.χ. οι ναυτιλιακές επιχειρήσεις) δε θίγονται στο ελάχιστο
  • Αύξηση φορολόγησης πετρελαίου θέρμανσης (2011), εξίσωσή της με αυτή του πετρελαίου κίνησης (2012)
  • Μείωση του ποσού της κύριας σύνταξης άνω των 1.200 ευρώ κατά 20% (για τους κάτω των 55 ετών το ποσό άνω των 1.000 ευρώ μειώνεται κατά 40%), μείωση των επικουρικών συντάξεων και εξίσωσή τους προς τα κάτω στα 150 ευρώ και μείωση της εφάπαξ αποζημίωσης κατά 25% (15% για όσους πρόλαβαν να συνταξιοδοτηθούν μέσα στο 2010)
  • Μετά το μνημόνιο, που προέβλεπε τη δυνατότητα «απόκλισης» των ομοιοεπαγγελματικών και επιχειρησιακών συμβάσεων από τις κλαδικές και την εθνική συλλογική, τώρα, ξεκάθαρα, οι επιχειρησιακές συμβάσεις υπερτερούν των κλαδικών (που αναστέλλονται για άγνωστο διάστημα) και μπορούν να υπογράφονται και από ενώσεις προσώπων.
  • Θεσμοθετείται η κάλυψη κρατικών δαπανών από ασφαλιστικούς φορείς: Με την αφαίμαξη του Ασφαλιστικού Κεφαλαίου Αλληλεγγύης Γενεών (ΑΚΑΓΕ) που συγκροτήθηκε το 2008 (για το οποίο αργότερα επιβλήθηκε «εισφορά αλληλεγγύης» στους συνταξιούχους) προκειμένου να δημιουργηθεί αποθεματικό στα ταμεία για μετά το 2019, το κράτος θα χρηματοδοτήσει το πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι», αφαιρώντας 35 εκατ. ευρώ ετησίως από το ΑΚΑΓΕ.

Εμείς και το δημόσιο

Εδώ θα πρέπει να γίνει μια ειδική αναφορά στο ζήτημα του δημόσιου τομέα, γιατί από εκεί ξεκίνησε η επίθεση ενάντια στο σύνολο των εργαζομένων, κάτι που δυστυχώς πολλοί δεν είχαν καταλάβει μέχρι τότε, επιτρέποντας να αναπτυχθεί και να εμφιλοχωρήσει στις τάξεις των εργαζομένων ο περιβόητος «κοινωνικός αυτοματισμός», η αντιπαλότητα μεταξύ των κοινωνικών ομάδων (ιδιωτικοί υπάλληλοι εναντίον δημόσιων, ελαστικά απασχολούμενοι εναντίον μόνιμων, «ντόπιοι» εναντίον μεταναστών κλπ).

Είναι λυπηρό ότι στην ιδεολογική επίθεση εναντίον του δημοσίου τομέα συμμετείχε και κομμάτι του συνδικαλιστικού κινήματος, όπως το προεδρείο του Συλλόγου μας που για να εξυπηρετήσει πρόσκαιρες παραταξιακές σκοπιμότητες, μεμφόταν όσους τολμούσαν να αρθρώσουν διαφορετική άποψη ως

Το χθες, το μικρό, το κρατικοδίαιτο, το πελατειακό, το δημοσιοϋπαλληλίστικο, το ανεπάγγελτο, μονολεκτικά, το «υπόλογο»,

ή

ενοχλεί ευτυχώς ελάχιστους που αναπολούν ακόμα την τεμπελιά, την ασχετοσύνη, το δημοσιοϋπαλληλισμό και την κρατικοδίαιτη αντίληψη περί δικαίου

ή ακόμα (αυτό αναφερόταν σε εμάς)

καθήμενοι πάνω σε ευφάνταστες αγωνιστικές αναζητήσεις δημοσιοϋπαλληλισμού και κρατικοδίαιτων λογικών του χθες, διεκδικούν ρόλο «δυναμιτιστή» ψυχών και αγωνιών 1.100 και πλέον σύγχρονων τραπεζοϋπαλλήλων, που, αξιοκρατικά, ξεφεύγουν ολοένα και περισσότερο από τους εφησυχασμούς μιας στείρας «μονιμότητας»

Ως εκ τούτου θεωρούμε χρήσιμο να τοποθετήσουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση ανακεφαλαιώνοντας μερικές απλές παραδοχές.

1. Ο δημόσιος τομέας είναι στην ουσία παραγωγικός εφόσον μέσω των παρεχόμενων κοινωνικών υπηρεσιών (υγεία, εκπαίδευση, μεταφορές κλπ) εξασφαλίζεται η αναπαραγωγή της εργασιακής δύναμης του συνόλου των εργαζομένων

2. Το κοινωνικό κράτος δεν ήταν μια μεγαλόψυχη προσφορά του καπιταλισμού προς τους/τις εργαζόμενους/ες αλλά μια αναγκαία υποχώρηση σε μια εποχή όπου οι συσχετισμοί δυνάμεων ήταν απειλητικοί για τη συνοχή και την επιβίωση της κυριαρχίας της αστικής τάξης

3. Η εργασιακή μονιμότητα, που έντεχνα έχει ταυτιστεί με την «κομματοκρατία» και τις «πελατειακές σχέσεις», στην πραγματικότητα είναι ένα εχέγγυο για την ανεξαρτησία των δημόσιων λειτουργών από κομματικές ή άλλες παρεμβάσεις

4. Επισφαλείς και κακοπληρωμένοι εργαζόμενοι σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να προσφέρουν καλύτερες υπηρεσίες

5. Η αποψίλωση των κοινωνικών υπηρεσιών του δημόσιου τομέα αποτελεί έμμεση μείωση και του δικού μας μισθού, αφού θα αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε –παρότι φορολογούμαστε γι’ αυτά- πλήθος κοινωνικών αγαθών.

Συνδικάτα, απεργίες, συντονισμός

Είναι σαφές ότι η απάντηση του εργατικού κινήματος σε αυτή την επέλαση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας δεν μπορεί να περιοριστεί στις άσφαιρες σποραδικές εθιμοτυπικές 24ωρες (που όταν η οργή στην κοινωνία ξεχειλίζει γίνονται κατ’ ανάγκη 48ωρες χωρίς να αλλάζει ουσιαστικά το αποτέλεσμα) απεργίες της Γ.Σ.Ε.Ε.  Για να έχει προοπτική νίκης οποιοσδήποτε αγώνας απαιτείται διάρκεια, συντονισμός και έμπρακτη αλληλεγγύη, τα οποία για να μη μείνουν λόγια του αέρα απαιτούν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. Η απόφαση της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ να μπλοκάρει την είσπραξη του χαρατσιού στα ακίνητα μέσω των λογαριασμών του ηλεκτρικού είναι οπωσδήποτε ένα βήμα προς την κατεύθυνση αυτή. Εδώ μπορούμε να παρέμβουμε κι εμείς ως τραπεζοϋπάλληλοι αρνούμενοι να συμπράξουμε στην είσπραξη των κεφαλικών φόρων, εκτός αν υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν ότι η προμήθεια των 0,40 ανά είσπραξη είναι σημαντικότερη…

Επειδή ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να το σηκώσει ατομικά ο κάθε μεμονωμένος εργαζόμενος, απαιτείται η δυναμική και αποφασιστική παρέμβαση των συλλογικών οργάνων. Οφείλουν επίσης τα συλλογικά μας όργανα να καλύψουν αλλά και να συντονίσουν τη γενικευμένη άρνηση πληρωμής (είτε για λόγους συνείδησης είτε, πολύ απλά, για λόγους αδυναμίας) των αυθαίρετων και εξοντωτικών φόρων.

Εμείς, οι τραπεζίτες και η κοινωνία

Κι ενώ στην κοινωνία σε όλο αυτό το διάστημα επικρατούσε διάχυτος αναβρασμός, η συνδικαλιστική ηγεσία του κλάδου μας κρατούσε μια εκκωφαντική σιωπή. Τηρώντας μια εκεχειρία με τους τραπεζίτες στη γραμμή του «δεν τους πειράζουμε για να μη μας πειράξουν» και θεωρώντας ότι η διάσωση των τραπεζών θα σήμαινε και τη διάσωση των εργαζομένων σε αυτές, στοιχήθηκαν πίσω από τις εργοδοσίες τους σε μια ιδιότυπη συμμαχία με σκοπό την αποτροπή του «αφελληνισμού» των τραπεζών. Στο πλαίσιο αυτό είδαμε τη συγχώνευση ALPHA-EUROBANK να γίνεται δεκτή με πανηγυρισμούς από τα (μειωμένης φερεγγυότητας ούτως ή άλλως) προεδρεία των αντίστοιχων Συλλόγων και με τη γνώριμη αμηχανία της ΟΤΟΕ που αρκείται να αναμασά τα ευχολόγια για ανάγκη προστασίας των θέσεων απασχόλησης (χωρίς καμία σαφή σχετική δέσμευση, πρόταση ή διεκδικητική προοπτική).

Ανάλογα ήπια ήταν και η στάση της απέναντι στην κυβέρνηση, για την οποία κάποιοι πίστευαν ότι τα ερείσματα που διαθέτουν σε αυτή αρκούν για να μείνουμε στο απυρόβλητο, κάποιοι μάλιστα είχαν την αφέλεια να υποστηρίζουν ότι λίγο-πολύ τους έχουμε πείσει για την ορθότητα των επιχειρημάτων μας…

Η εξαιρετικά κοντόφθαλμη αυτή λογική παρέβλεπε το γεγονός ότι η σχετική ασυλία που απολαμβάναμε μέχρι πρότινος ως κλάδος είχε να κάνει αποκλειστικά με την πολιτική βούληση της κυβέρνησης η οποία στα πλαίσια του κοινωνικού αυτοματισμού επιλέγει να μην ανοίξει όλα τα κοινωνικά μέτωπα ταυτόχρονα, απομονώνοντας τους εργαζόμενους κάθε κλάδου και περιορίζοντας τις διεκδικήσεις τους σε αποσπασματικά αιτήματα τα οποία εύκολα μπορεί στη συνέχεια να καταδεικνύει ως «συντεχνιακά». Δε χρειάζεται να επαναλάβουμε το γνωστό γνωμικό για αυτόν που δεν συμπαραστάθηκε όταν συλλάμβαναν τους Εβραίους, τους κομμουνιστές κτλ και όταν ήρθαν για τον ίδιο δεν υπήρχε κανείς να του συμπαρασταθεί.

Με τις τελευταίες εξελίξεις η συνδικαλιστική ηγεσία μας αναγκάστηκε πλέον να κινητοποιηθεί. Μόνο που η κινητοποίηση αυτή επικεντρώθηκε στη συνήθη διαχειριστική, παραγοντίστικη πρακτική των υπόγειων συνεννοήσεων με κυβερνητικούς παράγοντες με την ελπίδα ότι όλα είναι μια παρεξήγηση (όπως θα ’λεγε κι ο γνωστός τηλεοπτικός ποινικολόγος), οι τράπεζες θα εξαιρεθούν από το ενιαίο μισθολόγιο κι όλα θα λήξουν αναίμακτα. Τα αποτελέσματα των παρασκηνιακών διαβουλεύσεων, ωστόσο ήταν εξαιρετικά πενιχρά. Τώρα πλέον είναι πιθανό, ακολουθώντας το παράδειγμα των εξίσου εκφυλισμένων εργατοπατέρων της ΟΜΕ-ΟΤΕ, να μας παρουσιάσουν ως επιτυχία και την υπογραφή κάποιας σύμβασης με μειώσεις της τάξης του 15-20% «μόνο» στη λογική του «μη χείρον βέλτιστο».

Ωστόσο εμείς οι εργαζόμενοι/ες υπάρχει ακόμα η δυνατότητα να συμπράξουμε ενεργά με την κοινωνία για να ανατραπεί το πολυνομοσχέδιο. Είναι καιρός να αφήσουμε πίσω μας πρακτικές που μας έχουν ταυτίσει με τους τραπεζίτες και μας έχουν αποξενώσει από την κοινωνία. Για να μη γίνουν καθημερινότητα εφιαλτικά σκηνικά όπως εκείνο με τον απελπισμένο δανειολήπτη που αυτοπυρπολήθηκε έξω από τραπεζικό υποκατάστημα στη Θεσσαλονίκη.

 

 

 

 

Υ.Γ. Το γεγονός ότι η προσοχή μας αναπόφευκτα επικεντρώνεται στις πολύ κρίσιμες εργασιακές εξελίξεις, δεν πρέπει να μας κάνει να αγνοούμε και κάποια «μικρά» μεν αλλά επίσης σημαντικά ζητήματα που προκύπτουν- άλλωστε η συσσώρευση πολλών, διαρκών, μικρών υποχωρήσεων είναι που με την πάροδο του χρόνου έχει αλλάξει τους συσχετισμούς σε βάρος μας.  Κατά τη διάρκεια του ελέγχου της Blackrock και με δεδομένο το συνήθη άρτιο διοικητικό προγραμματισμό (Υ.Σ. που εκδίδονται το μεσημέρι της 29/09 με προθεσμία εφαρμογής την 30/09) μεγάλος αριθμός συναδέλφων σε δίκτυο και διοίκηση αναγκάστηκε να εργαστεί το Σάββατο 01/10. Το προεδρείο του Συλλόγου δεν φάνηκε να ασχολείται και ιδιαίτερα (μόνο μετά από σχετική μας ερώτηση στη συνεδρίαση του Δ.Σ. της 11/10, δήλωσαν ότι θα έκαναν κάποια στιγμή μια «όχληση» προς τη διοίκηση) ενώ και το ιστορικό του στην αντιμετώπιση του ζητήματος των υπερεργασιών δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικό (με τις απαιτήσεις για καταβολή δεδουλευμένων υπερωριών να αντιμετωπίζονται με απόψεις όπως «στους εργαζόμενους της Τράπεζας δεν αρμόζουν ψιχία» και «κάθε εργαζόμενος μοχθεί και παλεύει συνειδητά για την επιβίωση της επιχείρησης»). Σε κάθε περίπτωση εμείς παραθέτουμε τα προβλεπόμενα από το Νόμο 3846/2010:

«Η εργασία που παρέχεται την έκτη ημέρα της εβδομάδος (που συνήθως είναι Σάββατο), κατά παράβαση του συστήματος πενθήμερης εργασίας, ανεξάρτητα από τις προβλεπόμενες κυρώσεις, αμείβεται με το καταβαλλόμενο ημερομίσθιο προσαυξημένο κατά 30%.»

και όλα τα εμπλεκόμενα μέρη καλούνται να πράξουν τα δέοντα.

ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΦΟΒΟ,

ΤΟΝ ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΙΑ

 

19 & 20 ΟΚΤΩΒΡΗ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ανακοινώσεις για τη σύλληψη και δίωξη του συν/φου Τσακίρη

Ιουλίου 12, 2011 at 11:27 μμ (Αττικής, Εργατικά)

Ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης Εργαζομένων Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου

Ανακοίνωση της παράταξης «ΔΗΣΚ-Συναδελφική Αλληλεγγύη» της Attica Bank

Κοινή ανακοίνωση σχημάτων από τράπεζες

Ανακοίνωση της Ανοιχτής Συνέλευσης Κατοίκων Ηλιούπολης

Ανακοίνωση Εθνικής Ένωσης Δασκάλων από Μ. Βρετανία

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για την κρατική καταστολή κατά το διήμερο 28-29 Ιούνη

Ιουλίου 11, 2011 at 1:59 πμ (Εργατικά, Τράπεζες)

Η επιστροφή στην δραχμή θα σημάνει ότι την επόμενη ημέρα οι τράπεζες θα κατακλυστούν από τρομαγμένους πολίτες που θα προσπαθούν να αποσύρουν τα χρήματά τους, ο στρατός θα πρέπει να τις προστατεύσει με τανκς γιατί δεν θα επαρκεί η αστυνομία

Θεόδωρος Πάγκαλος, 26.06.2011

Η προσφυγή της κυβέρνησης στην ωμή βία και καταστολή κατά το απεργιακό διήμερο της 28-29 Ιούνη δεν είναι παρά η φυσική συνέχεια της πλήρους απονομιμοποίησής της στην κοινωνία (για τη σύλληψη του συναδέλφου Β. Τσακίρη βλ. παρακάτω). Τα κλασικά εργαλεία παραπλάνησης της αστικής πολιτικής (ανασχηματισμός, εκλογολογία, καλέσματα για «εθνική συναίνεση») που άλλοτε ίσως λειτουργούσαν παρέχοντας κάποιες φρούδες ελπίδες για αλλαγή πολιτικής πλεύσης, δίνοντας έτσι την επιθυμητή πίστωση χρόνου, τώρα δε χρειάστηκαν παρά λίγα 24ωρα για να καταρρεύσουν. Οι «διαφωνούντες» βουλευτές στοιχήθηκαν κανονικά σε λόχο ψηφίζοντας το μεσοπρόθεσμο και θέτοντας έτσι βάσιμες πιθανότητες για μελλοντική υπουργοποίησή τους ενώ παράλληλα διασφάλισαν τη μη διενέργεια εκλογών, εξέλιξη που για μεγάλο μέρος από αυτούς θα συνεπαγόταν την απώλεια της βουλευτικής τους έδρας. Αυτός, όμως, είναι ο ορισμός μιας κυβέρνησης που καταρρέει και, χωρίς νομιμοποίηση, προσπαθεί να κρατηθεί στη θέση της.

Η υπερψήφιση του μεσοπρόθεσμου μέσα σε αυτό το όργιο καταστολής, ωστόσο, πρέπει να αποτελέσει κι ένα μάθημα για όλους και όλες εμάς και ειδικά για όσους/ες μένουμε στο να εκτονωνόμαστε παρακολουθώντας το κίνημα «των πλατειών». Οι μούντζες και η ηθική κατακραυγή των βουλευτών μπορεί να προκαλούν ένα είδος «ευφορίας» αλλά μικρό αποτέλεσμα μπορούν να έχουν ως προς την ουσία. Όταν διακυβεύονται πολύ μεγάλα συμφέροντα δεν πρόκειται να «ιδρώσει το αυτί» κανενός από αποδοκιμασίες. Οι δηλώσεις που παραθέτουμε παραπάνω του «αθυρόστομου» αντιπρόεδρου της κυβέρνησης -η οποία αυτή τη φορά τις κάλυψε στο σύνολό της- πέρα από το χαρακτήρα του εκβιασμού που έχουν, δηλώνουν και την αποφασιστικότητα του συστήματος να αντιδράσει με όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του, σε περίπτωση που κινδυνεύσουν τα συμφέροντά του.

Με την ελπίδα ότι σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες που διέρχεται η χώρα μας, θα πρυτανεύσει και στην Κυβέρνηση και στις Διοικήσεις των Τραπεζών η διάθεση για εποικοδομητική συνεννόηση που θα οδηγεί σε πολιτικές αποφάσεις εξασφάλισης πραγματικής κοινωνικής συναίνεσης χωρίς εκβιαστικά διλλήματα και τροϊκανούς καταναγκασμούς, θα περιμένουμε τη θέση της Κυβέρνησης στα θέματα αυτά από τον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο.

Δελτίο Τύπου ΟΤΟΕ, 23.06.2011

Έχουμε δύο νέα πατριωτικά καθήκοντα: την φορολογική υποχρέωση και την υποχρέωση

πίστης στο Ελληνικό τραπεζικό σύστημα.

Ευάγγελος Βενιζέλος 24.06.2011

Σε αντίθεση με την ηγεσία της ΟΤΟΕ, εμείς δεν τρέφουμε καμία ελπίδα από την επερχόμενη συνάντησή της με τον υπουργό Οικονομίας (όπως αντίστοιχα δεν προσδοκούσαμε και τίποτε από τη συνάντησή της με τον υπουργό Εργασίας κ. Κουτρουμάνη που για μια ακόμη φορά κατέληξε σε φιάσκο). Από την άλλη βέβαια εμάς δε μας συνδέει τίποτα μαζί του και δεν έχουμε επενδύσει στη στήριξή του για την πολιτική και οικονομική μας ανέλιξη. Γνωρίζουμε, ωστόσο, ότι την προδοσία πολλοί αγάπησαν αλλά τον προδότη κανείς και όσοι προτίθενται να γυρίσουν την πλάτη στον κλάδο τους, θα έχουν τη γνωστή κατάληξη, αυτή της στυμμένης λεμονόκουπας.

 

Γιατί να γίνονται διαδηλώσεις στην Αθήνα συνεχώς; Ας πάνε στη Βαρυμπόμπη ή το Χαλάνδρι.

Φωτεινή Πιπιλή 09.12.2008

Στα χνάρια της γνωστής βουλευτίνας και δημοσιογράφου (εσχάτως και χορεύτριας), το προεδρείο του Συλλόγου μας επέδειξε αξιοθαύμαστη ευστροφία και οξυδέρκεια στη συνδικαλιστική του τακτική: αφού αρχικά προκάλεσε αντιπερισπασμό καλώντας τους/τις εργαζόμενους/ες να δώσουν βροντερό αγωνιστικό παρόν στις απεργιακές συγκεντρώσεις, στη συνέχεια, αιφνιδιάζοντας κυβέρνηση και τρόικα, ξεχύθηκε στις παραλίες και τις εξοχές στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα αντίστασης από τις κατά τόπους ταβέρνες. Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι όταν μιλάμε για πολύμορφη δράση δεν έχουμε αυτό κατά νου, από την άλλη όμως εμείς δεν είμαστε «επιστήμονες και τεχνοκράτες» αλλά απλοί τραπεζοϋπάλληλοι.

Δυο λόγια για τις συλλήψεις της 28ης και 29ης Ιουνίου, με αφορμή αυτή του συναδέλφου Βίκτορα Τσακίρη

Σύμφωνα με τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής στις 28 και 29 Ιουνίου έγιναν συνολικά 38 συλλήψεις και 75 προσαγωγές.

Η πρώτη σύλληψη της Τρίτης ήταν αυτή του συναδέλφου Β. Τσακίρη, η οποία έγινε αμέσως μετά την πρώτη ρίψη χημικών στην πλατεία Συντάγματος, από την πλευρά της οδού Όθωνος. Ο συνάδελφος συνελήφθη στις 14.10, στη συμβολή των οδών Νίκης και Καραγεώργη Σερβίας, όταν, ενώ διαδηλωτές κατευθύνονταν μαζικά προς το σημείο αυτό προκειμένου να προστατευτούν από την αλόγιστη ρίψη χημικών από την πλευρά των αστυνομικών δυνάμεων προς το πλήθος και να μπορέσουν να αναπνεύσουν, διμοιρίες των ΜΑΤ εφόρμησαν από την Καραγιώργη Σερβίας προς τους διαδηλωτές που έτυχε να βρίσκονται στη συμβολή της με την πλατεία Συντάγματος.

Ήταν μία από τις πολλές που έγιναν «στο σωρό» κατά τη διάρκεια του απεργιακού διημέρου προκειμένου να δικαιολογηθεί η υπέρμετρη αστυνομική βία που ασκήθηκε και να διαλυθούν και να συντριφθούν οι μαζικές διαδηλώσεις. Εναντίον του απαγγέλθηκε η κατηγορία της «εξύβρισης». Κατά την εκδίκαση της υπόθεσης από το τριμελές πλημμελειοδικείο, μετά από σειρά αναβολών, την Παρασκευή 8 Ιουλίου, η περίπτωσή του –καθώς και ενός ακόμα κατηγορούμενου για παρόμοιο «αδίκημα»- διαχωρίστηκε από αυτή των υπόλοιπων συλληφθέντων της ίδιας ημέρας καθώς υπάγεται στην αρμοδιότητα μονομελούς δικαστηρίου. Σε ό,τι αφορά την υπόθεσή του αναμένεται να οριστεί τακτική δικάσιμος.

Οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι –οι οποίοι και βαρύνονταν με σοβαρότερες κατηγορίες- αθωώθηκαν καθώς τα κατηγορητήρια ήταν τουλάχιστον σαθρά, οι δε καταθέσεις των αστυνομικών (ψευδο)μαρτύρων κατηγορίας επιεικώς ιλαροτραγικές. Η μόνη καταδίκη αφορούσε μια κυρία 56 ετών που καταδικάστηκε σε εξάμηνη φυλάκιση με τριετή αναστολή για τη ρίψη ενός άδειου μικρού πλαστικού μπουκαλιού από εμφιαλωμένο νερό προς τη μεριά μιας διμοιρίας. Η κίνηση αυτή χαρακτηρίστηκε «έμπρακτη εξύβριση» -και απρόκλητη, παρά τη γενικευμένη χρήση βίας που η 56χρονη κατηγορουμένη είχε δει να γίνεται μπροστά στα μάτια της καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας…

Θα πρέπει να σημειώσουμε εδώ τη βία που ασκήθηκε εναντίον της συντριπτικής πλειοψηφίας των συλληφθέντων, ορισμένοι εκ των οποίων χρειάστηκε να νοσηλευτούν ή να τους παρασχεθεί άμεσα ιατρική βοήθεια (μάλιστα ο βαθμός στον οποίο τα χτυπήματά τους ήταν εμφανή αποτέλεσε κριτήριο για να τους αποδοθούν βαρύτερες κατηγορίες). Ασφαλώς, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ιατρική βοήθεια χρειάστηκαν και πάνω από 500 διαδηλωτές την Τετάρτη, 29 Ιουνίου.

Από τη μεριά μας θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά τους/τις συναδέλφους που, είτε με χρήση κανονικής αδείας είτε με σημείωμα εξόδου από την υπηρεσία, παραβρέθηκαν στα δικαστήρια της οδού Ευελπίδων δείχνοντας έμπρακτα την αλληλεγγύη τους. Όπως λίγο-πολύ αναμενόταν σε αυτούς δεν συμπεριλαμβανόταν κανείς από τους αποσπασμένους συνάδελφούς μας, πιθανότατα επειδή η ημέρα της δίκης δε συμβάδιζε με το σχεδιασμό τους για το τριήμερο.

Ευχαριστούμε επίσης και τα σχήματα από τη δική μας και άλλες τράπεζες που εξέδωσαν ανακοινώσεις συμπαράστασης στο συνάδελφο.

Για φωτογραφίες και ανακοινώσεις βλ. μπλογκ από αύριο.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

15 Ιούνη – Απεργία

Ιουνίου 14, 2011 at 6:19 μμ (Εργατικά)

Για τις αρχαιρεσίες του ΣΥΤΑ

Τα αποτελέσματα των πρόσφατων αρχαιρεσιών στο Σύλλογό μας, ελάχιστες αλλαγές σηματοδοτούν επί της ουσίας. Αυτός είναι πάντα ο κανόνας για τις εκλογικές διαδικασίες όταν αυτές αντιμετωπίζονται σαν ένα ξεχωριστό γεγονός, αποκομμένο από τις κοινωνικές διεργασίες μέσα στις οποίες συντελούνται. Στις σημερινές συνθήκες, άλλωστε, το εκλογικό αποτέλεσμα δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο πανηγυρισμού ούτε καν για τους «νικητές»: οι διαφαινόμενες εξελίξεις απειλούν να μας καταδικάσουν όλους/ες σε μια συνολική οδυνηρή ήττα.

Εμείς, από την πλευρά μας, δεν μπορούμε παρά να ευχαριστήσουμε θερμά τους εβδομήντα επτά συναδέλφους που μας τίμησαν με την ψήφο τους, κάνοντας μια επιλογή συνείδησης, καθόλου εύκολη, που ερχόταν σε αντίθεση με το κυρίαρχο ρεύμα και την ατμόσφαιρα που είχε δημιουργηθεί στο χώρο εργασίας μας. Χάρη στη στήριξη αυτών των συναδέλφων θα έχουμε τη δυνατότητα να συνεχίσουμε να παρεμβαίνουμε και στο θεσμικό πεδίο, παρέμβαση που και πάλι θα τονίσουμε ότι λειτουργεί συμπληρωματικά ως προς τη δράση που αναπτύσσεται στα σημαντικότερα πεδία των εργατικών αγώνων: το γκισέ (όσον αφορά τον κλάδο μας) και το δρόμο.

Από εκεί και πέρα κανένας διαχωρισμός δεν μπορεί να υφίσταται ανάμεσα στους/στις συναδέλφους: η δράση της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων έχει να κάνει με τα κοινά μας προβλήματα. Κι αυτά δεν αντιμετωπίζονται με ατομικές λύσεις. Αντιμετωπίζονται μόνο με συλλογική δράση που να προέρχεται από και να αφορά το σύνολο των εργαζομένων. Σ’ αυτή την κατεύθυνση θα εξακολουθήσουμε να λειτουργούμε.

Για το «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα»

Ένα χρόνο και κάτι μετά την ψήφιση του μνημονίου, όσο κι αν πολλοί προσπαθούν να συσκοτίσουν την πραγματικότητα, να σπείρουν σύγχυση και να μας χειραγωγήσουν, όλα έχουν ξεκαθαρίσει. Είναι πλέον σαφές ότι δεν πρόκειται για μια συγκυριακή πολιτική με στόχο «να ξεπεράσει η χώρα την κρίση» αλλά για μια μόνιμη πολιτική στην οποία το κρατικό χρέος δεν είναι παρά ένα εργαλείο για την επιβολή ενός «μνημονίου διαρκείας». Όπως άλλωστε δηλώνεται ρητά κι από τους κύκλους του κεφαλαίου, η κρίση για αυτούς αποτελεί ευκαιρία. Μια ευκαιρία για να διαμορφώσουν τους πιο άγριους όρους υπερεκμετάλλευσης των ανθρώπινων και φυσικών πόρων και εξαθλίωσης της εργατικής δύναμης με αποκλειστικό σκοπό την εξασφάλιση της μέγιστης κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Θα χρειάζονταν σελίδες επί σελίδων για να αναφερθεί κανείς αναλυτικά σε όλο τον ορυμαγδό των μέτρων που λαμβάνονται ενάντια στους/στις εργαζόμενους/ες και όχι μόνο: οι μισθοί και οι συντάξεις μειώνονται ακόμα περισσότερο ενώ αντίθετα αυξάνεται η έμμεση και άμεση φορολογία στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, η δημόσια περιουσία εκποιείται στις εξευτελιστικές τιμές που έχει διαμορφώσει η κρίση, οι κοινωνικές δαπάνες, συμπεριλαμβανομένων των δαπανών υγείας, περικόπτονται δραματικά, κ.α. Οι εξελίξεις αυτές θα έχουν επαχθέστατες συνέπειες όχι μόνο ως προς την υποτίμηση της εργασίας ή και την πλήρη απώλεια του μισθού για χιλιάδες εργαζόμενους/ες που θα περάσουν στον εφεδρικό στρατό των ανέργων αλλά και ως προς την απόλυτη υποβάθμιση των παρεχόμενων κοινωνικών υπηρεσιών και την εξοντωτική εντατικοποίηση της εργασίας για όσους διατηρήσουν τις θέσεις εργασίας τους.

Για την αυριανή απεργία

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, με τις επιθέσεις εναντίον της κοινωνίας να έρχονται αδιάκοπες και κατά κύματα είναι πλέον μονόδρομος η απεμπλοκή από την αδιέξοδη και αναποτελεσματική τακτική της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας η οποία σωρεύει ήττες και σκορπίζει απογοήτευση, καθώς μέσα σε ένα χρόνο ανατράπηκαν κατακτήσεις δεκαετιών. Η αυριανή γενική απεργία θα πρέπει να αποτελέσει την αφετηρία ενός συντονισμένου, κλιμακούμενου και διαρκούς αγώνα που μόνο αν δοθεί με συνέπεια και αποφασιστικότητα μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Ο αγώνας αυτός δεν είναι υπόθεση κανενός προστάτη ή εκπροσώπου, απαιτεί τη συμμετοχή όλων μας.

Αύριο απεργούμε.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Next page »