Η Θεά Άρτεμις

Αύγουστος 11, 2017 at 1:54 πμ (Αττικής)

Όπως γνωρίζετε ήδη από τις ανακοινώσεις στον τύπο, «έκλεισε» η συμφωνία της πώλησης των κόκκινων δανείων της Τράπεζας. Μετά λοιπόν από μαραθώνιες διαπραγματεύσεις και μεγάλο αγώνα, καταφέραμε να ξεφορτωθούμε τα κόκκινα δάνεια, αφού πουλήσαμε χαρτοφυλάκιο ύψους 806 εκατομμυρίων λαμβάνοντας το αστρονομικό για τα παγκόσμια χρονικά ποσό των 70 εκατομμυρίων. Μαζί όμως με τη νύφη, που χρόνια προσπαθούσαμε να την παντρέψουμε αλλά δεν βρισκόταν κανένας υποψήφιος εθελοντής, δώσαμε και μια μικρή προίκα όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις. Ο γαμπρός επενδυτής εξασφάλισε τη διαχείριση δανείων ύψους 1,3 δισεκατομμυρίων ευρώ, την οποία φυσικά δώσαμε πρόθυμα, αφού ο σκοπός μας εξαρχής ήταν να παντρέψουμε πάση θυσία τη νύφη.

Η διαχείριση λοιπόν των δανείων, που εμείς δεν μπορούσαμε να κάνουμε, ανατέθηκε από δω και στο εξής στην εταιρία «Θεά Άρτεμις», η οποία θα ελέγχεται κατά 80% από τον επενδυτή και 20% από την Τράπεζα, προφανώς για το ξεκάρφωμα για να μην πει κανείς ότι ο ιδιώτης επενδυτής θα κάνει ότι θέλει. Τις πολύτιμες όμως υπηρεσίες της, η «θεά Άρτεμις» δεν θα τις προσφέρει δωρεάν, αλλά έναντι ενός συμβολικού αντιτίμου το οποίο ονομάζεται «προμήθεια διαχείρισης», η οποία θα καταβάλλεται κάθε χρόνο για τα επόμενα 7 έτη. Αξίζει επίσης να σημειώσουμε ότι οι δικηγόροι έκαναν πάλι το θαύμα τους: στη συμφωνία προβλέπεται ότι ο επενδυτής προστατεύεται και σε περίπτωση αλλαγής της νομικής μορφής της Τράπεζας, ακόμα δηλαδή κι αν η Τράπεζα σπάσει σε «καλή» και «κακή».

Με λίγα λόγια ο σωτήρας επενδυτής, χρηματοδότησε την Τράπεζα με το ποσό των 70 εκατομμυρίων, λαμβάνοντας τόκο υπό τη μορφή της «προμήθειας διαχείρισης», επί του ποσού των 1,3 δισεκατομμυρίων ευρώ. Στα οικονομικά εγχειρίδια λένε ότι η απόδοση είναι ανάλογη του αναλαμβανόμενου ρίσκου. Στην περίπτωση μας δεν ισχύει αυτό. Ο νικητής τα παίρνει όλα, και ο νικητής είναι η Aldridge.

 Η συμφωνία, μεταξύ της Τράπεζάς μας και της Aldridge, παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ, ως μία συμφωνία σταθμός στα Τραπεζικά χρονικά, που δείχνει το δρόμο σε όλο το τραπεζικό σύστημα. Για μας δεν είναι έτσι. Η διαχείριση των δανείων ήταν ανέκαθεν καθαρά τραπεζικό αντικείμενο. Η εκχώρηση της διαχείρισης των δανείων σε εταιρίες διαχείρισης, σηματοδοτεί τη δημιουργία ενός «παράλληλου τραπεζικού συστήματος», το οποίο θα λειτουργεί έξω από τους «σφικτούς κανονισμούς» που διέπουν τη λειτουργία των πιστωτικών ιδρυμάτων. Από δω και πέρα οι επιχειρηματικές αποφάσεις περνάνε στα χέρια των distress fund, οπότε οι ευαισθησίες για την τύχη των ευπαθών επιχειρήσεων που πλήττονται από την κρίση και των ελληνικών νοικοκυριών μάλλον πάνε περίπατο. Οι «σωτήρες» επενδυτές θα κάνουν ότι δεν τόλμησαν να κάνουν οι τράπεζες, δηλαδή να εισπράξουν τα λεφτά από τους «στρατηγικούς κακοπληρωτές», «μπαταχτσήδες» & «λαμόγια», οι οποίοι έχουν αλλά δεν πληρώνουν. Μη μας φανεί λοιπόν περίεργο αν στο μέλλον δούμε εικόνες Ισπανίας, όπου ειδικά εκπαιδευμένοι αστυνομικοί, ΜΑΤ , ΜΕΑ, Ομάδα ΔΙΑΣ, μπουκάρουν στα σπίτια των «κακοπληρωτών» βγάζοντας τους από μέσα, έτσι ώστε να παραδοθούν στο νέο ιδιοκτήτη.

 Η άλωση του τραπεζικού συστήματος από τα distress fund, εκτός από τις αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία και την κοινωνία, θα έχει επίπτωση και στον κλάδο μας. Μετά το «θάνατο του εμποράκου» από την έλευση των πολυεθνικών αλυσίδων καταστημάτων, ήρθε η ώρα να μιλήσουμε πια για το «θάνατο του τραπεζοϋπάλληλου». Οι εξελίξεις που περιμένουν τον κλάδο μας είναι ζοφερές. Το επάγγελμα μας άλλωστε έχει στοχοποιηθεί, εδώ και καιρό, από τους «Θεσμούς», για τους οποίους θεωρούμαστε «προνομιούχοι» και «καλοπληρωμένοι». Υπάρχει σε εξέλιξη οργανωμένο σχέδιο σε όλο το τραπεζικό σύστημα, για δραστική μείωση των θέσεων εργασίας για την οποία μάλιστα έχει τεθεί «στόχος απολύσεων». Η τακτική που ακολουθείται είναι απλή: λίγο η outsourcing ανάθεση εργασιών (καθαριότητα, φύλαξη και τώρα και η διαχείριση των δανείων), λίγο το κλείσιμο καταστημάτων, λίγο οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες συναλλαγών, στο τέλος θα έρθουν να μας πούνε οι Τραπεζίτες ότι πολλοί από μας πλέον περισσεύουμε και πρέπει να τους αδειάσουμε «οικειοθελώς» τη γωνία. Χέρι- χέρι με τους τραπεζίτες και η ΟΤΟΕ που πέρυσι κατακεραύνωνε το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τα κόκκινα δάνεια, σήμερα όμως σιωπά. Για τη διαχείριση της επερχόμενης κρίσης μάλιστα ετοιμάζει ΚΕΚ εκπαίδευσης τραπεζοϋπαλλήλων, με την ευγενική χορηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία χρηματοδοτεί τη μετεκπαίδευση ανέργων. Άνεργοι & μετανάστες, οι πιο κερδοφόρες μπίζνες της μνημονιακής Ελλάδας.

 Επειδή λοιπόν ζούμε σε ένα αρνητικό περιβάλλον, για τον κλάδο των τραπεζοϋπαλλήλων, εμείς δεν εφησυχάζουμε μετά τη συμφωνία της πώλησης των δανείων. Δεν τρέφουμε αυταπάτες για τις «καλές προθέσεις» της τωρινής διοίκησης, η οποία μπορεί να υπέπεσε σε μερικά αμαρτήματα (απολύσεις, μειώσεις μισθών, αθρόες υποβαθμίσεις) όπως οι πρωτόπλαστοι Αδάμ και Εύα που παρασύρθηκαν από το πονηρό φίδι, αλλά εμείς είμαστε έτοιμοι να τους συγχωρέσουμε, όπως ο στοργικός πατέρας τον άσωτο υιό.

 Πρέπει εδώ και τώρα να δοθούν από τη Διοίκηση εγγυήσεις, για τις θέσεις εργασίας των εργαζομένων, ιδιαίτερα αυτών που εργάζονται στο κτίριο της οδού Μαυρομιχάλη, είτε πρόκειται για «οργανικούς» είτε για «ενοικιαζόμενους».

Στην κατεύθυνση αυτή ζητάμε την άμεση σύγκλιση του Δ.Σ. του ΣΥΤΑ , στο οποίο πρέπει να συζητηθούν τα νέα δεδομένα που προκύπτουν μετά τη συμφωνία της Τράπεζας μας με την Aldridge και πως αυτή επηρεάζει τους εργαζομένους.

Επίσης, ζητάμε τη συνάντηση με το management της Τράπεζας, για να διασαφηνιστεί ο ρόλος των εργαζομένων, ιδιαίτερα δε των «Εμπλοκάριων», αφού μεγάλο μέρος από το χαρτοφυλάκιο που μέχρι σήμερα διαχειρίζονταν έχει εκχωρηθεί στη «Θεά Άρτεμις» (903).

 Κανένας εργαζόμενος δεν περισσεύει. Δεν θα γίνουν οι εργαζόμενοι οι παράπλευρες απώλειες των επιχειρηματικών συμφωνιών.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΓΙΑ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Ιουλίου 24, 2017 at 11:27 μμ (Αττικής)

Το καλοκαίρι μπήκε για τα καλά και όλα κυλάνε πια σε καλοκαιρινούς ρυθμούς. Οι εκλογές τελειώσανε και μαζί  έφυγε και το κλίμα ευφορίας που είχε δημιουργηθεί. Τα έξοδα τρέχουν και  καθένας από εμάς πια δίνει τον καθημερινό του αγώνα να τα βγάλει πέρα. Βλέπετε οι υποχρεώσεις και οι λογαριασμοί, δεν κάνουν διακοπές. Και ο καθένας από εμάς πια είναι αναγκασμένος να καλύψει τις βιοτικές του ανάγκες, με το μειωμένο μισθό, που πια διαθέτει. Και ταυτόχρονα να είναι και συνεπής απέναντι στις δανειακές του υποχρεώσεις.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι απλό. Όλα αυτά τα δάνεια που πήραμε, τις παλιές εποχές, μπορούμε να τα αποπληρώσουμε ή έστω να τα εξυπηρετήσουμε κάθε μήνα που πέφτει η δόση; Την απάντηση την ξέρουμε όλοι. Βεβαίως και μπορούμε. Αρκεί  ….να κόψουμε το φαγητό! Και δεν μιλάμε βέβαια για κάποια από τις δίαιτες εξπρές που διαφημίζονται στα lifestyle περιοδικά, για να βγούμε αδυνατισμένοι στις παραλίες των κοσμικών νησιών. Μιλάμε για ολοκληρωτική στέρηση, κάτι σαν την απεργία πείνας που κάνουν οι κρατούμενοι, που έχουν καταπατηθεί και τα πλέον στοιχειώδη ατομικά τους δικαιώματα… Θα πει κανείς, τι συζήτηση ανοίγουμε τώρα, εμείς είμαστε τραπεζικοί υπάλληλοι, τι έχουν να κάνουν αυτά με εμάς; Για μας τίποτα δεν είναι τυχαίο, όλα τα γεγονότα με κάποιο τρόπο συνδέονται. Η εξουσία βλέπετε πάντα εφευρίσκει τρόπους να επιβάλει τα θέλω της, έχει τους τρόπους της. Αυτό που διαφοροποιείται κατά περίπτωση είναι ο αποδέκτης των πρακτικών που χρησιμοποιούνται κατά καιρούς…

Ας δούμε λοιπόν τι συμβαίνει με τις δανειακές μας υποχρεώσεις. Οι συνήθεις λύσεις που μας προσφέρονται για τα δάνεια μας είναι λίγο πολύ στάνταρ. Πάγωμα, ανακεφαλαιοποίηση, επιμήκυνση, ρύθμιση στη ρύθμιση, μπαλόνι στο μπαλόνι. Μόνο που το μπαλόνι πια παραφούσκωσε και έγινε αερόστατο! Κι όλα αυτά φυσικά, τη στιγμή που τα δάνεια ετοιμάζονται να εκχωρηθούν με ιδιαίτερα ευνοϊκούς όρους. Το ερώτημα που γεννιέται στο μυαλό όλων μας είναι το εξής: στους πελάτες θα προταθούν λύσεις με ευκολίες πληρωμής, εκπτώσεις και μερικές διαγραφές οφειλών, θα ισχύσουν τα ίδια για τους συναδέλφους, ΝΑΙ ή ΟΧΙ; Ο συνάδελφος είναι ή δεν είναι πελάτης της τράπεζας ή μήπως κάποιοι έχουν  την απαίτηση, να τα πληρώσει όλα, εντόκως μόνο και μόνο επειδή είναι υπάλληλος; Από τη μια πλευρά δηλαδή θα έχουμε γενναίες διαγραφές οφειλών για επιχειρηματίες που χρεοκόπησαν τις εταιρείες τους κι έβγαλαν τα χρήματά τους έξω κι από την άλλη εμείς θα κληροδοτήσουμε τις οφειλές στα παιδιά μας; Δεν καλυπτόμαστε όλοι άλλωστε από χρυσοφόρα ασφαλιστήρια που θα μας εξασφαλίζουν στην αποχώρησή μας…

Με τις σημερινές πρακτικές που ακολουθούνται στις ρυθμίσεις των δανείων, είναι ηλίου φαεινότερο ότι  οι συνάδελφοι οδηγούνται να κάνουν αίτηση ένταξης στο Ν.3869. Φυσικά σε αυτό θα υπάρχει η εύκολη απάντηση της διοίκησης, ότι φταίνε «οι κακοί υπάλληλοι που δεν φτάνει που τους έχουμε εδώ και τους πληρώνουμε, δεν πληρώνουν και τα δάνεια τους από πάνω». Για μας όμως η ένταξη συναδέλφων στο Ν.3869, η οποία εκτιμούμε ότι θα ενταθεί στο επόμενο εξάμηνο, φανερώνει ένα και μόνο πράγμα: την αδυναμία της ίδιας της Τράπεζας να διαχειριστεί τα του οίκου της. Και για να ανασχεθεί το κύμα προσφυγών, δεν αποκλείουμε μάλιστα στο άμεσο μέλλον να δούμε να μπαίνουν στο στόχαστρο υπάλληλοι που έχουν κάνει αίτηση ένταξης στο Ν.3869. Κάποιοι ίσως το θεωρήσουν υπερβολικό που θίγουμε το θέμα με αυτόν τον τρόπο, τίποτα όμως δεν πρέπει πια να μας φαίνεται περίεργο και σε κάθε περίπτωση οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι για όλα. Η κατάσταση που επικρατεί σήμερα δεν πρέπει να μας εφησυχάζει, αργά ή γρήγορα τα εργασιακά θα πέσουν και πάλι στο τραπέζι και ίσως η ένταξη κάποιου υπαλλήλου στο Ν.3869, να αποτελέσει μια καλή δικαιολογία για τη Διοίκηση.

Σε κάθε περίπτωση, εμείς καλούμε τη Διοίκηση να δει σοβαρά το θέμα των δανείων των συναδέλφων, ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, με τα δεδομένα της νέας μισθολογικής κατάστασης. Τα δάνεια δεν μπορούν πλέον, όχι να αποπληρωθούν, αλλά και σε πολλές περιπτώσεις να εξυπηρετηθούν μήνα-μήνα, είναι απλά μαθηματικά. Το ζήτημα των δανείων  για μας, αντιμετωπίζεται μόνο με μερικές διαγραφές οφειλών, για να είναι το συνολικό χρέος βιώσιμο, και εννοείται με  διαφανείς διαδικασίες και κριτήρια που να ισχύουν για όλους τους συναδέλφους και όχι «κατά περίπτωση».

Το ζήτημα είναι κάτι παραπάνω από σοβαρό και όλοι, συμπεριλαμβανομένων της διοίκησης της Τράπεζας και αυτής του ΣΥΤΑ, καλούνται να πάρουν θέση – ακόμα κι αν θα προτιμούσαν να το αποφύγουν. Το πετσόκομμα των αποδοχών μας προκαλεί βαθιές πληγές που δε θεραπεύονται με παυσίπονα, ούτε με δράσεις φιλανθρωπικού χαρακτήρα ούτε με την εκποίηση περιουσιακών στοιχείων.

 

Μόνιμος σύνδεσμος 2 Σχόλια

ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΤΑΜΕΙΟ

Ιουλίου 10, 2017 at 5:42 πμ (Αττικής)

Ένα από τα θέματα που απασχόλησαν την τελευταία συνεδρίαση του Δ.Σ. του ΣΥΤΑ ήταν αυτό του ορισμού επιτροπής που θα επεξεργαστεί τη σύνταξη κανονισμού για το απεργιακό ταμείο του Συλλόγου. Μπορούμε να κατανοήσουμε την αναγκαιότητα ύπαρξης ενός γραπτού πλαισίου λειτουργίας του απεργιακού ταμείου, αν και αυτό γεννά αυτόματα και το ερώτημα γιατί η ηγεσία του ΣΥΤΑ δεν το έπραξε στα έντεκα (τουλάχιστον) χρόνια που ασκεί διοίκηση στο Σύλλογο.

Έστω και με την καθυστέρηση αυτή, εμείς από την πλευρά μας είμαστε πρόθυμοι να συνεισφέρουμε στην κάλυψη αυτού του κανονιστικού κενού, εφόσον τηρείται μια πολύ απλή αλλά συνάμα ουσιαστική προϋπόθεση. Ότι δηλαδή ο σκοπός του απεργιακού ταμείου είναι η ενίσχυση των εργαζομένων που συμμετέχουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις, με πολύ συγκεκριμένες εξαιρέσεις είτε για περιπτώσεις με πραγματικά έκτακτο και επείγοντα χαρακτήρα, είτε για σκοπούς απολύτως συναφείς που να εντάσσονται σε ένα διεκδικητικό πλαίσιο των εργαζόμενων.

Στη λογική αυτή π.χ. υπερψηφίσαμε προτάσεις όπως η ενίσχυση των οικογενειών θανόντων συναδέλφων μας (μία προφανέστατα έκτακτη κι επείγουσα περίπτωση) ή η κάλυψη κάποιων εξόδων νομικών ενεργειών (λήψη γνωματεύσεων) για την ενίσχυση της υπερασπιστικής γραμμής των απολυμένων συναδέλφων μας για την υπόθεση της ΠΝΠ της τραπεζικής αργίας. Αντίθετα, παλιότερα καταψηφίσαμε προτάσεις που αφορούσαν τη χρήση πόρων του απεργιακού ταμείου για παντελώς άσχετους σκοπούς (π.χ. χρηματικά έπαθλα για φλουριά πρωτοχρονιάτικων πιτών ) και που, ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια είχαν εκλείψει.

Η διαδικασία όμως που ακολουθείται για τη σύνταξη του κανονισμού αυτού, όπως παρουσιάστηκε στην προχθεσινή συνεδρίαση, είναι ιδιαίτερα προβληματική. Ξεκινώντας από τη σύνθεση της επιτροπής, η οποία έχει οκτώ μέλη, προερχόμενα όλα από την πλειοψηφούσα παράταξη. Προτάσεις για αναλογική συμμετοχή εκπροσώπων από τις μειοψηφίες βάσει των αποτελεσμάτων των πρόσφατων αρχαιρεσιών, απορρίφθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς καμία σοβαρή τεκμηρίωση. Δεν ξέρουμε αν αυτή η επίδειξη αδιαλλαξίας είχε να κάνει με τη σύγχυση του προέδρου του ΣΥΤΑ από την κριτική που δέχθηκε σε προηγούμενη ανακοίνωσή μας, ή αν είναι απλά απόρροια της αλαζονείας της εξουσίας. Εμείς, σε κάθε περίπτωση, επισημαίνουμε ότι δεν μπορεί ένας Σύλλογος Εργαζομένων να λειτουργεί με βάση το θυμικό του προέδρου του όπως και ότι το κυρίαρχο σώμα επέλεξε πλειοψηφίες και μειοψηφίες και όχι ολοκληρωτισμό και μονοφωνία.

Το πρόβλημα όμως είναι πολύ μεγαλύτερο από ένα ζήτημα αντιπροσώπευσης και ακουμπά την ουσία της λειτουργίας του απεργιακού ταμείου. Με δεδομένα λοιπόν ότι:

  • Το προεδρείο αρνήθηκε να δώσει ένα γενικό περίγραμμα του επιθυμητού πλαισίου λειτουργίας του ταμείου
  • Μετά από επίμονες σχετικές ερωτήσεις μας, η απάντηση που λάβαμε ήταν ότι η κάλυψη των απεργιών θα παραμείνει μεν ο κύριος σκοπός της λειτουργίας του ταμείου, αλλά αυτή θα είναι πλέον μία από τις πολλές προβλεπόμενες χρήσεις
  • Σε παλαιότερες συνεδριάσεις έχουν εκφραστεί κατά καιρούς από τα εκάστοτε μέλη της πλειοψηφίας απόψεις υπέρ μιας πιο «ευέλικτης» λειτουργίας του απεργιακού ταμείου
  • Είναι λίγο-πολύ δεδομένο ότι στο προσεχές μέλλον η ηγεσία του ΣΥΤΑ δεν πρόκειται να προβάλλει οποιουδήποτε τύπου μισθολογικές διεκδικήσεις. Ίσως με δεδομένη και την ΕΣΣΕ 2017-2019 δεν έχει και πολλά περιθώρια, σίγουρα όμως δεν έχει και καμία τέτοια διάθεση.

Με βάση λοιπόν τα παραπάνω και σε συνδυασμό με την έλλειψη διαφάνειας που συνεπάγεται ο πλήρης αποκλεισμός των μειοψηφιών από τη σύνθεση της επιτροπής, είναι ορατός ο κίνδυνος να δούμε το απεργιακό ταμείο να χρησιμοποιείται για την άσκηση μιας πολιτικής παροχών. Κάτι τέτοιο φρονούμε ότι θα ήταν καταστροφικό και θα υπονόμευε μακροπρόθεσμα τη δυνατότητα του Συλλόγου να εξυπηρετεί το βασικό καταστατικό σκοπό του, δηλαδή τη «μελέτη, προστασία και προαγωγή των ηθικών, επαγγελματικών και οικονομικών συμφερόντων, προβλημάτων και αναγκών των μελών του Συλλόγου με την πραγματοποίηση των απαραίτητων σε κάθε περίπτωση κινητοποιήσεων και λοιπών εκδηλώσεων», απειλώντας εν τέλει και την ίδια την αυτοτέλειά του έναντι της εργοδοσίας.

Καθώς λοιπόν έχουμε αποκλειστεί από όλες τις σχετικές διαδικασίες, αυτό που μπορούμε για την ώρα είναι να επισημάνουμε στα μέλη της επιτροπής –εφόσον βέβαια αυτή η επιτροπή πρόκειται να έχει κάποιο ουσιαστικό ρόλο στο έργο που αναλαμβάνει και δεν θα κληθεί απλώς να διεκπεραιώσει προειλημμένες αποφάσεις- ότι οφείλουν να επιδείξουν ιδιαίτερη φειδώ στις εξαιρέσεις που θα προβλεφθούν. Ένα εύρωστο απεργιακό ταμείο, όπως αυτό που έχουμε την τύχη να διαθέτουμε, εξυπηρετεί τελικά πολύ περισσότερο τα συμφέροντα των μελών του διασφαλίζοντάς τους τη δυνατότητα να διεκδικούν συλλογικά και να κατακτούν αυξήσεις, παροχές, κ.α. για όλους. Δεν αποδεχόμαστε κανενός είδους λογική «αξιοποίησης» των πόρων του απεργιακού ταμείου με την έννοια της υποκατάστασης των κοινωνικών παροχών που κανονικά θα όφειλαν να διεκδικηθούν από το κράτος και την εργοδοσία.

…………………………………………………………………………………………………

Όταν κάποιος δεν έχει απαντήσεις επί της ουσίας καταφεύγει σε θορυβώδεις αντιπερισπασμούς. Όταν δεν μπορεί αλλά ούτε και θέλει να ασχοληθεί με τα πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητάς μας, τότε απλά δημιουργεί γεγονότα.

Αν κάποιος πραγματικά απεχθάνεται τη βία, μιλά για τις αιτίες της και προσπαθεί να την εξηγήσει χωρίς να ξεχνά πως η βία ασκείται με ποικίλους τρόπους: το να σου παίρνουνε το σπίτι είναι μια κατεξοχήν μορφή βίας. Κι όταν εκεί, σε μια ακραία συντεχνιακή λογική, οι εκπρόσωποί μας υπερασπίζονται την τοκογλυφία και την αναλγησία ζητώντας περισσότερη καταστολή, τότε στοχοποιούν τους τραπεζοϋπάλληλους και μας απομονώνουν από την κοινωνία, με κίνδυνο και ο λαός και η εργατική τάξη να στραφούν ενάντιά μας στους αγώνες μας στο μέλλον.

Η δημοκρατία στα συνδικάτα χαλυβδώνεται μέσα από το σεβασμό των απόψεων όλων, πλειοψηφιών, μειοψηφιών, ατόμων, όταν αυτές δεν αντιτίθενται στις καταστατικές αρχές τους. Οι παρατάξεις διαφωνούν μεταξύ τους συνήθως εξορισμού, αυτό είναι άλλωστε που τις διαφοροποιεί, οι απόψεις τους. Καμιά παράταξη όμως, ούτε η πλειοψηφούσα ΔΗΣΚ, δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί ένα συνδικαλιστικό όργανο, το ΔΣ, για να καταδικάσει τις απόψεις μιας άλλης. Ως παράταξη, η ΔΗΣΚ μπορεί να καταδικάσει όποιον θέλει, όσο θέλει. Δε δικαιούται όμως να μιλάει στο όνομα του συνόλου των εργαζομένων ούτε του συνδικαλιστικού κινήματος, το οποίο, ας μας συγχωρέσει που θα πούμε την προφανή αλήθεια, δεν εκφράζει, παρά τις μεγαλοστομίες της περί «ταξικής συνείδησης» (την οποία ξεχνάει φυσικά να υπηρετήσει όταν γίνονται σαρωτικές μειώσεις των μισθών μας, όταν συνάδελφοί μας απολύονται, κ.α.). Με βάση τη λογική της ΔΗΣΚ, μπορεί κάποτε να δούμε και κυβερνητικές πλειοψηφίες, σε μια κόντρα του κόμματός τους με αυτό της αντιπολίτευσης, στη Βουλή, να καταδικάζουν την άποψη που δεν του αρέσει με απόφαση της Βουλής στην οποία έχουν την πλειοψηφία, κατά τεκμήριο.

Επί της ουσίας του επιχειρήματος: Υπηρετούμε στο και όχι το χρηματοπιστωτικό τομέα. Πράγμα που σημαίνει ότι, όταν η «εθνική οικονομία» και οι μνημονιακές πολιτικές επιβάλουν να στερηθούν τα σπίτια τους άλλοι εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, και πιθανώς και οι δικές μας οικογένειες, δεν υποχρεούμαστε να συμφωνήσουμε με την προτεραιότητα αυτή, τραπεζιτών, «θεσμών», κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και όσων την υπηρετούν. Οφείλουμε, πριν αποδεχθούμε ως μοιραία την απώλεια των σπιτιών των δανειοληπτών, να πούμε με δυνατή φωνή ότι στεκόμαστε στο πλευρό της κοινωνίας, και ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να μη γίνει κανένας πλειστηριασμός, καμιά κατάσχεση σπιτιού ανθρώπων όπως εμείς. Γιατί αν δεν κινδυνεύσει κανένα σπίτι, δε θα κινδυνεύσει και κανένας από μας. Αν αρχίσουν να χάνονται σπίτια, πολύ φοβόμαστε ότι το κύμα της διαμαρτυρίας θα συμπαρασύρει και εμάς.

Υποχρεούμαστε λοιπόν, ΚΑΙ για τα δικά μας σπίτια και για τη δική μας ασφάλεια τελικά, να πούμε μεγαλόφωνα ότι δεν είναι δική μας επιλογή οι πλειστηριασμοί, δεν είναι δικό μας έργο, κι ότι δεν είμαστε ενάντια σε μια κοινωνία που στενάζει, της οποίας μέρος είμαστε κι εμείς.

Την κοινωνική ειρήνη και τη συνταγματική νομιμότητα την έχουν προ πολλού διασαλεύσει αυτοί που μας οδήγησαν ως εδώ. Όταν λοιπόν θα στέκονται απέναντι στην κοινωνία με την αστυνομία το στρατό και τις αύρες τους, με τίνος το μέρος θα είμαστε; ‘Όταν οι γονείς μας, οι σύζυγοί μας και τα παιδιά μας θα βρεθούν αντιμέτωποι με τις δυνάμεις αυτές, εμείς πού θα είμαστε; Αναμένουμε την καταδικαστική απόφαση επειδή θέτουμε το ερώτημα.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για τη μεταβίβαση των κόκκινων δανείων και για την αξιολόγηση του προσωπικού

Ιουλίου 4, 2017 at 11:19 μμ (Αττικής)

Outsourcing: ένα μέσο για την κατάργηση της σταθερής εργασίας

Το ότι η εξωτερίκευση εργασιών στις τράπεζες σημαίνει για τους εργαζόμενους απώλειες θέσεων εργασίας και υποκατάστασή τους από θέσεις με πολύ χειρότερους όρους και συνθήκες, δε νομίζουμε ότι χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση. Η εμπειρία τόσων χρόνων μας έχει δείξει τι συνέβη με την εκχώρηση της καθαριότητας, της φύλαξης, της διεκπεραίωσης, της μηχανοργάνωσης, της νομικής υποστήριξης, των τεχνικών υπηρεσιών κτλ. Υπάρχουν άλλωστε ακόμα αρκετοί συνάδελφοί μας που ξεκίνησαν από αυτούς τους κλάδους οπότε η σύγκριση μεταξύ του εργασιακού καθεστώτος με το οποίο προσλήφθηκαν με αυτό που επικρατεί σήμερα στους συγκεκριμένους χώρους είναι καταλυτική.

Στο αμέσως προσεχές μέλλον ωστόσο πρόκειται να υπάρξει μια εξέλιξη που θα αποτελέσει τομή καθώς πλέον εκχωρούνται εργασίες από το σκληρό πυρήνα της τραπεζικής. Αναφερόμαστε στη μεταβίβαση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, εξέλιξη για την οποία Διοίκηση και ΣΥΤΑ ομόθυμα κι ομόφωνα πανηγυρίζουν. Η Τράπεζα προχωρά σε μια «ανώδυνη» εξυγίανση, μειώνονται οι επισφάλειές της, βελτιώνονται οι δείκτες κεφαλαιακής της επάρκειας, όλοι κερδίζουν. Αυτό που λείπει μέχρι στιγμής από το κάδρο είναι οι εργαζόμενοι καθώς εδώ επικρατεί πλήρης ασάφεια. Με δεδομένο ότι κάποιοι εργαζόμενοι θα μετακινηθούν στη νέα εταιρεία που θα διαχειρίζεται τα δάνεια που θα μεταβιβασθούν –κάτι που έχει μεταφερθεί και στους συναδέλφους των οικείων διευθύνσεων– ανακύπτουν μια σειρά ερωτήματα στα οποία κανείς μέχρι τώρα δε δίνει απάντηση.

Πώς η πώληση του χαρτοφυλακίου των δανείων θα επηρεάσει τους εργαζόμενους; Ποια νομική μορφή θα έχει η εταιρία διαχείρισης και με ποια συμμετοχή της Τράπεζας μας; Πως θα γίνει τυχόν μετακίνηση κάποιων εργαζομένων στην εταιρία διαχείρισης; Η μετακίνηση των εργαζομένων θα είναι εθελοντική ή υποχρεωτική; Ποια νομική μορφή θα έχει; Η νέα δανειστική ή άλλη σύμβαση θα είναι ατομική ή συλλογική και ποιοι θα είναι οι όροι της; Τι θα γίνει εάν κάποιος θα θέλει να επιστρέψει στην Τράπεζα ή αντίθετα εάν η εταιρία διαχείρισης θέλει κάποιος εργαζόμενος να γυρίσει πίσω στην Τράπεζα ενώ ο εργαζόμενος όχι; Πόσοι εργαζόμενοι θα απορροφηθούν στη διαχείριση του χαρτοφυλακίου της προσωρινής καθυστέρησης; Πως θα διασφαλιστεί η ίση αντιμετώπιση των εργαζομένων και η δίκαια κατανομή θέσεων κι αρμοδιοτήτων;

Όσο δεν αναλαμβάνει κανείς την ευθύνη να δώσει σαφείς διευκρινίσεις για όλα αυτά, δημιουργείται μια νοσηρή κατάσταση, στην οποία υπάρχει διάχυτος φόβος κι ανασφάλεια μεταξύ των εργαζομένων. Καθώς σε ένα τέτοιο περιβάλλον ευδοκιμούν οι ατομικιστικές λογικές του τύπου «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», που αν επικρατήσουν είναι βέβαιο ότι θα συμπαρασύρουν όλους μας προς τα κάτω, οφείλει ο Σύλλογος να ζητήσει άμεσα σαφείς και ξεκάθαρες απαντήσεις. Για αυτό το λόγο, μεταξύ άλλων, έχουμε ζητήσει και τον ορισμό συνάντησης του Δ.Σ. του Συλλόγου με τη Διοίκηση, και όχι για δημόσιες σχέσεις και φιλοφρονήσεις – εκεί το προεδρείο του ΣΥΤΑ τα καταφέρνει καλύτερα μόνο του. Για να μη βρεθούμε για άλλη μια φορά μπροστά σε τετελεσμένα.

Αξιολογήσεις: το μαστίγιο το βλέπουμε, το καρότο που πήγε;

Όπως το τετελεσμένο που δημιουργήθηκε ως προς τις βαθμολογικές προαγωγές με την εγκύκλιο 4205/30-06-2017. Προηγήθηκε η (ανώνυμη όπως συνηθίζεται τελευταία) επιστολή της Δ/νσης Ανθρώπινου Δυναμικού προς το προσωπικό με την οποία ενημερωθήκαμε ότι η Διοίκηση δεν μπορεί να προβεί σε αξιολογήσεις λόγω της εθελούσιας (που η ίδια προκήρυξε), της διαρκούς κινητικότητας του προσωπικού (που η ίδια έχει επιβάλλει) και των οργανογραμματικών αλλαγών (που η ίδια αποφάσισε), αφήνοντας παράλληλα και κάποιες έμμεσες αιχμές εναντίον προηγούμενων διοικητικών σχημάτων. Όπως φαίνεται, οι βασικές εταιρικές αρχές όπως η συνέχεια της διοίκησης, αναστέλλονται όταν πρόκειται για υποχρεώσεις της εργοδοσίας και επανέρχονται όταν πρόκειται για απαιτήσεις της.

Ως προς τους λόγους που οδήγησαν τη Διοίκηση να προβεί τώρα σε αυτή τη διευθέτηση κι αν θέλουμε να δούμε λίγο παραπέρα από τα φαιδρά και τετριμμένα για «ανάπτυξη, κινητοποίηση και ανταμοιβή του προσωπικού», θα πρέπει να λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι η μη διενέργεια αξιολογήσεων επί αρκετά έτη, δημιουργούσε πρόβλημα στη θέση της Τράπεζας στις δικαστικές της διενέξεις με πρώην και νυν υπαλλήλους της για ζητήματα απολύσεων, υποβαθμίσεων κτλ. Καθώς η Διοίκηση προτίθεται να προβεί στο εγγύς μέλλον σε ενέργειες που θα οξύνουν αντιπαραθέσεις αυτού του τύπου, προχωρά τώρα σε μια τέτοια επίλυση με το μικρότερο για αυτήν κόστος.

Μην αρχίζεις τη μουρμούρα

Μετά από καιρό, είδαμε και άμεση αντίδραση από το προεδρείο του Συλλόγου σε απόφαση της Διοίκησης, με την ανακοίνωση Νο 3, που βγήκε αργά το μεσημέρι της ίδιας ημέρας. Όταν βέβαια μιλάμε για «αντίδραση» δεν πρέπει να φανταζόμαστε κάτι ακραίο, περισσότερο με γκρίνια έχουμε να κάνουμε, καθώς ευθύς εξαρχής το προεδρείο φροντίζει να ξεκαθαρίσει ότι στηρίζει τη διαδικασία κι απλώς προβάλλει ενστάσεις ακαδημαϊκού χαρακτήρα, ότι δηλαδή με την προαγωγή όλων κατ’ αρχαιότητα, δεν ανταμείβεται η αριστεία της οποίας αποτελεί το θεματοφύλακα. Θα συμπλήρωνε κανείς ότι με τη διευθέτηση που έγινε από πλευράς Διοίκησης, η ηγεσία του ΣΥΤΑ στερείται ενός από τα βασικά της εργαλεία ελέγχου και χειραγώγησης των εργαζομένων: αυτό της υπόσχεσης διαμεσολάβησης για μια θετική αξιολόγηση και συνακόλουθα προαγωγή.

Στην προσπάθειά του δε να προσδώσει κι έναν «αγωνιστικό» τόνο στην ανακοίνωση, το προεδρείο του ΣΥΤΑ πετυχαίνει κι ένα εντυπωσιακό αυτογκόλ, δηλώνοντας ανερυθρίαστα ότι οι κατ’ εκλογή προαγωγές θα αποτελούσαν την ανταμοιβή των «αναρίθμητων απλήρωτων υπερωριών». Χρέος ενός σωματείου που σέβεται τον εαυτό του και το ρόλο του είναι να διεκδικεί την πληρωμή των υπερωριών για όλους βάσει των προβλεπόμενων από την εργατική νομοθεσία και τις συλλογικές συμβάσεις κι όχι να τις υποκαθιστά με την προσδοκία μιας επιβράβευσης σε ατομική βάση.

Άλλωστε το προεδρείο του ΣΥΤΑ δεν ήταν που άφηνε το ζήτημα των εκκρεμών προαγωγών να χρονίζει μεταθέτοντάς το διαρκώς στο μέλλον, ανάλογα με την εκάστοτε προτεραιότητα της Διοίκησης (ανακεφαλαιοποίηση, εθελούσια, αλλαγή οργανογράμματος κτλ); Μήπως κάτι αντίστοιχο δεν έγινε με τις οφειλόμενες άδειες προηγούμενων ετών, όπου η διαρκής υποχωρητική αναβλητικότητα οδήγησε τελικά στην παραγραφή τους; Κι αν εμείς τελικά, έστω και με πενταετή καθυστέρηση θα πάρουμε τελικά τα αναδρομικά οφειλόμενα από τη βαθμολογική προώθηση, οι συνάδελφοι που αποχώρησαν με την εθελούσια κατά τους τελευταίους μήνες δεν έχασαν χρήματα που δικαιούνταν για τα χρόνια που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους; Κι αν η Τράπεζα οχυρώνεται πίσω από το χαρτί που υπέγραψαν οι συνάδελφοι αυτοί για τη λύση σύμβασης με το οποίο αποποιούνταν μελλοντικών διεκδικήσεων, η ηγεσία του ΣΥΤΑ είναι ηθικά εντάξει απέναντί τους;

 

Τάγματα Ασφαλείας Τραπεζών

Αν το προεδρείο του ΣΥΤΑ ταυτίζεται τόσο με τα συμφέροντα της εργοδοσίας ώστε να αδειάζει με αυτό τον τρόπο τα ίδια του τα μέλη, μπορεί εύκολα κανείς να φανταστεί τη θέση του απέναντι στην υπόλοιπη κοινωνία. Ούτως ή άλλως το προεδρείο φρόντισε να μην αφήσει και πολλά στη φαντασία. Με την ακροδεξιάς λογικής ανακοίνωση Νο 2/27-06-2017, και βαδίζοντας στα χνάρια του Θεόδωρου Πάγκαλου του νεότερου που ζητούσε την κάθοδο τανκς για την προστασία των τραπεζών από τον κόσμο, ζητά ανάλογη μέριμνα για την αντιμετώπιση των αντιδράσεων των δανειοληπτών όταν αρχίσει το αναμενόμενο κύμα πλειστηριασμών, οι οποίοι δε θα κατανοήσουν ότι πρέπει να χάσουν το σπίτι τους για να βελτιωθεί ο δείκτης κεφαλαιακής επάρκειας. Εμείς από την πλευρά μας επειδή δεν είμαστε πραιτοριανοί των τραπεζών, αλλά μέρος της εργαζόμενης κοινωνίας και οι πλειστηριασμοί απειλούν και τις δικές μας οικογένειες, δε βρισκόμαστε σε αντιπαράθεση μαζί της. Ειδικές καταστάσεις με έντονη φόρτιση από πλευράς κοινού έχουμε ζήσει κι άλλες, με χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό των ημερών της τραπεζικής αργίας. Απέναντι στο κοινό ανταπεξήλθαμε μια χαρά. Το χτύπημα στους εργαζόμενους ήρθε από αλλού. Ήρθε από τα μέσα και πισώπλατα. Για έντεκα συναδέλφους μας.

Αντί το προεδρείο του ΣΥΤΑ να ζητάει τάγματα ασφαλείας για τις τράπεζες, θα πρέπει να συνταχθεί με την αγωνία εκείνων που κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους, να σταθεί στο πλευρό τους και να απαιτήσει μαζί τους επίλυση του προβλήματος. Όσο στέκεται απέναντι από την κοινωνία και ταυτίζεται με τους τραπεζίτες, εκθέτει όλους εμάς.

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ, Ε ΚΑΙ?

Ιουνίου 13, 2017 at 12:50 πμ (Αττικής)

2017 2014
ΕΓΓΕΓΡΑΜΕΝΟΙ: 748     ΨΗΦΙΣΑΝ:659 ΕΓΓΕΓΡΑΜΕΝΟΙ: 868     ΨΗΦΙΣΑΝ:760
ΕΓΚΥΡΑ: 631  ΑΚΥΡΑ: 12   ΛΕΥΚΑ:16 ΕΓΚΥΡΑ:738   ΑΚΥΡΑ: 10   ΛΕΥΚΑ:12
  ΨΗΦΟΙ ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΔΡΕΣ ΨΗΦΟΙ ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΔΡΕΣ
ΔΗΣΚ 425 67,35 6 587 79,54 7
ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ 95 15,05 2 81 10,98 1
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ 81 12,84 1 57 7,72 1
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ 16 2,54 13 1,76
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ 14 2,22
ΣΥΝΟΛΟ 631 100 9 738 100 9

 

Όπως συμβαίνει και στο επίπεδο των εθνικών εκλογών (όπου όλοι βγαίνουν νικητές…), η ανάλυση των αποτελεσμάτων και των δικών μας αρχαιρεσιών έχει να κάνει εν πολλοίς με την εντύπωση που θέλει κανείς να δημιουργήσει. Μπορεί, για παράδειγμα, να επιλέξει τα σημεία που τον βολεύουν, να αγνοήσει αυτά που δεν τον συμφέρουν, να στρογγυλέψει νούμερα προς τα πάνω ή προς τα κάτω, να παρουσιάσει συνολικά τα αποτελέσματα σαν ένα στιγμιαίο γεγονός ξεκομμένο από το ευρύτερο του πλαίσιο και την ιστορική του συνέχεια. Και, κυρίως, μπορεί, ενώ επί μακρόν επένδυσε πολλά στις εκλογές, ξοδεύοντας πολύ χρόνο και χρήμα, εκ των υστέρων να κάνει ότι δεν τον ενδιαφέρει το αποτέλεσμα.

Καθώς δε μας αφορά η επικοινωνιακή διαχείριση των αποτελεσμάτων, θα προσπαθήσουμε να συνθέσουμε τη συνολική εικόνα.  Κι αυτή δείχνει μια σαφή δυσαρέσκεια μεταξύ των συναδέλφων από τη μέχρι τώρα πορεία του Συλλόγου, που εκφράστηκε τόσο με την αισθητή πτώση σε ποσοστό και ψήφους της ΔΗΣΚ και την άνοδο όλων των άλλων, όσο και με την αύξηση των λευκών και άκυρων (4,25% επί των ψηφισάντων έναντι 2,89% το 2014). Σε πολλά άκυρα δε, η δυσαρέσκεια εκφράστηκε με σαφή μηνύματα που απευθύνονταν συγκεκριμένα στη ΔΗΣΚ. Μια ΔΗΣΚ με το 24,73 % των εγγεγραμμένων στο Σύλλογο (προσοχή, όχι των ψηφισάντων επί των οποίων βγαίνουν τα ποσοστά κι οι έδρες) δεδομένο ήδη πριν την ψηφοφορία (185 υποψήφιοι στο ψηφοδέλτιό της, ίδιο περίπου ποσοστό με τις προηγούμενες -25,8% και 224 υποψήφιους τότε). Με φυλλάδια που μοιράστηκαν αφειδώς, και κόστισαν μια περιουσία (δύο μισθοί ενός εργαζόμενου δεν έφταναν για την εκτύπωση μόνο του πρώτου που κυκλοφόρησε), με άπειρο χρόνο για περιοδείες σε καταστήματα και δίκτυο, σε Αθήνα και περιφέρεια (κι όχι μόνο τώρα τελευταία: επί τρία έτη, ως Προεδρείο του ΣΥΤΑ, η ΔΗΣΚ ήταν πάντα παρούσα σε κοπές πίττας, γιορτές κι ό,τι άλλο). Παρ’ όλα αυτά, το ποσοστό της έπεσε από το 79,54 σε 67,35%.

Όσο για μας, παρά τις δύσκολες συνθήκες και τα εμπόδια που έβαζαν κάθε στιγμή, όπου μπορούσαν, εκείνοι που έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι, παρά τη μείωση των εγγεγραμμένων στο Σύλλογο και άρα, και των ψηφισάντων, πήγαμε από 57 σε 81 ψήφους (ή 12,84% από 7,72%), διατηρήσαμε την έδρα στο ΔΣ και συνεχίζουμε.

Oι εκλογές αυτές έδειξαν μια ίσως όχι –ακόμα- πλειοψηφική αλλά οπωσδήποτε ευκρινή διάθεση ενός μεγάλου αριθμού συναδέλφων να απεμπλακεί από το κυρίαρχο μοντέλο του εργοδοτικού συνδικαλισμού, να αψηφήσει το φόβο, να αμφισβητήσει όσα του παρουσιάζονται ως θέσφατα, να δείξει στη Διοίκηση ότι δεν μας έχει όλους στο τσεπάκι της και ότι οι επόμενες επιθετικές της ενέργειες ενάντια στους εργαζόμενους δε θα βρουν απέναντί τους σιγή νεκροταφείου. Η επικρατούσα -μετά από τόσα χρόνια εργοδοτικού συνδικαλισμού στην Τράπεζα – αντίληψη ότι τίποτα δεν μπορεί τελικά να αλλάξει κι ότι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να πορευτούμε στο μονόδρομο που άλλοι έχουν ορίσει για εμάς, υπέστη μια ρωγμή. Κι αυτό καλά θα κάνει η Διοίκηση να το λάβει σοβαρά υπόψη της: Δεν αρκεί ένα –αναμφίβολα ακόμα μεγάλο- ποσοστό της ΔΗΣΚ για να περάσουν αμαχητί όσα σχεδιάζει. Το μήνυμα των εκλογών άλλωστε δεν αφορά κατ’ ουσίαν τις παρατάξεις που συμμετείχαν σε αυτές: αφορά τη Διοίκηση. Η δική της παντοδυναμία κλονίζεται και μπαίνει σε κρίση. Κι αυτό για μας είναι μια πρώτη, σημαντική, νίκη για τον αγώνα των εργαζομένων απέναντι στις σαρωτικές για μας επιλογές της.

Από εκεί και πέρα είναι σαφές ότι τα δύσκολα βρίσκονται μπροστά μας. Αργά ή γρήγορα η εργοδοσία θα επανέλθει με νέες περικοπές στους μισθούς μας (κατάργηση υπογραφών – επιδόματος εξομάλυνσης), νέες υποβαθμίσεις συναδέλφων (κλείσιμο καταστημάτων , προβάδισμα σε στελέχη «έξω από εδώ») και νέες εθελούσιες ή μη απολύσεις.

Στις εκλογές αυτές έγινε ένα μικρό βήμα μπροστά αλλά η προάσπιση και η διεύρυνση των δικαιωμάτων μας  είναι ένας αγώνας διαρκείας.  Το ίδιο θα ίσχυε ακόμα κι αν προέκυπτε μια ριζικότερη αλλαγή συσχετισμών. Εμείς η Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής, το σχήμα των 5 υποψηφίων και των 81 ψήφων, δεν έχουμε σκοπό να γίνουμε χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη. Το ζητούμενο της συνδικαλιστικής μας δράσης δεν είναι μια εναλλαγή προσώπων σε καρέκλες κι αξιώματα, η εύρεση του «καταλληλότερου» που θα εξουσιοδοτηθεί να διαχειρίζεται τις υποθέσεις μας εν λευκώ. Η λογική της ανάθεσης είναι το βούτυρο στο ψωμί της (κάθε) εργοδοσίας. Οι διοικήσεις δεν υπολογίζουν ούτε «χαρισματικούς ηγέτες» ούτε «δεξιοτέχνες της διαπραγμάτευσης» όταν από πίσω δεν υπάρχει μια ενεργή συλλογικότητα με λόγο και παρέμβαση στις εξελίξεις. Η συλλογικότητα αυτή είναι το σωματείο μας και την απαρτίζουμε όλοι εμείς.

Το μήνυμα των εκλογών για μας είναι ένα : από δω και στο εξής καμία «λευκή επιταγή» σε κανέναν πρόεδρο και σε καμία παράταξη, οργάνωση των ίδιων των  εργαζομένων  στους χώρους εργασίας, εκεί που οι επαγγελματίες συνδικαλιστές απουσιάζουν και ενεργή συμμετοχή όλων μας μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις, το ανώτατο αντιπροσωπευτικό όργανο των συναδέλφων.

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΤΩΝ ΚΑΤ’ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ «ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝ» ΜΑΣ – ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑΣ ΠΟΥ ΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΜΑΣ

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΑΡΧΑΙΡΕΣΙΩΝ Σ.Υ.Τ.Α.

Ιουνίου 6, 2017 at 12:06 μμ (Αττικής)

2017 2014
ΕΓΓΕΓΡΑΜΕΝΟΙ: 748     ΨΗΦΙΣΑΝ:659 ΕΓΓΕΓΡΑΜΕΝΟΙ: 868     ΨΗΦΙΣΑΝ:760
ΕΓΚΥΡΑ: 631    ΑΚΥΡΑ: 12   ΛΕΥΚΑ:16 ΕΓΚΥΡΑ:738   ΑΚΥΡΑ: 10   ΛΕΥΚΑ:12
  ΨΗΦΟΙ ΠΟΣΟΣΤΟ
ΕΔΡΕΣ ΨΗΦΟΙ ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΔΡΕΣ
ΔΗΣΚ 425 67,35 6 587 79,54 7
ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ 95 15,05 2 81 10,98 1
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ 81 12,84 1 57 7,72 1
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ 16 2,54 13 1,76
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ 14 2,22
ΣΥΝΟΛΟ 631 100 9 738 100 9

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Έκδοση για τις αρχαιρεσίες του Σ.Υ.Τ.Α.

Μαΐου 30, 2017 at 8:27 μμ (Αττικής)

Το έντυπο που κυκλοφορήσαμε ενόψει των επικείμενων αρχαιρσιών του Σ.Υ.Τ.Α.  είναι διαθέσιμο εδώ.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Χαμένος αγώνας είναι αυτός που δε δίνεται

Μαΐου 25, 2017 at 11:41 μμ (Αττικής)

Η Πρωτοβουλία Εργαζομένων δημιουργήθηκε το Μάρτη του 2008 από κάποιους εργαζόμενους που συναντήθηκαν στον απεργιακό αγώνα ενάντια σε μια από τις πολλές αντιασφαλιστικές ανατροπές (Σιούφας, Ρέππας, Πετραλιά, Αλογοσκούφης, Λοβέρδος, Παπακωνσταντίνου, Κατρούγκαλος, Πετρόπουλος…).

Όσοι βρεθήκαμε τότε κουβαλούσαμε την ίδια απογοήτευση για τις παραδοσιακές συνδικαλιστικές πρακτικές στο ΣΥΤΑ. Με ένα Σύλλογο που δε διεκδικούσε για το σύνολο των εργαζόμενων αλλά λειτουργούσε ως άτυπη υποδιεύθυνση εντός της Διεύθυνσης Προσωπικού, που διευθετούσε τα ζητήματα σε ατομική βάση. Όπου ο συνδικαλισμός ήταν υπόθεση μερικών αιωνίως αποσπασμένων επαγγελματιών συνδικαλιστών που λειτουργούσαν στο όνομα των εργαζομένων αλλά χωρίς αυτούς. Που ήθελε τους εργαζόμενους παθητικούς αποδέκτες αποφάσεων που λαμβάνονταν άνωθεν χωρίς τη συμβολή τους, ψηφοφόρους στις εκλογές, χειροκροτητές στις συνελεύσεις. Που οι φλογερές ανακοινώσεις του πυροδοτούσαν ανώδυνα πυροτεχνήματα, που λάμπουν εντυπωσιακά για μια στιγμή και μετά χάνονταν. Που απαξίωνε τη συλλογική δράση προς όφελος μιας λογικής που ήθελε όλα τα προβλήματα να λύνονται σε λόμπι και διαδρόμους, με τις γνωριμίες και διασυνδέσεις με εργοδοσίες, κυβερνήσεις και κόμματα. Που έκανε το συνδικαλισμό κακέκτυπο της κεντρικής πολιτικής, εκεί όπου άλλα λέγονται, άλλα εννοούνται και άλλα τελικά γίνονται.

Την εποχή των παχιών αγελάδων όταν κάποια ψίχουλα από τα υπερκέρδη των εργοδοτών μας έφταναν και σε εμάς, οι προβληματισμοί αυτοί μπορεί να έμοιαζαν πολυτέλειες, ουτοπικές αμφισβητήσεις μιας κατάστασης την οποία είχαμε συνηθίσει και θεωρούσαμε ότι δεν πρόκειται να αλλάξει. Όταν όμως η κατάσταση άλλαξε, όταν όλες οι βεβαιότητες ανατράπηκαν και όσα θεωρούσαμε δεδομένα είδαμε να χάνονται, το μοντέλο αυτό έδειξε τα –πολύ περιορισμένα- όρια του. Κάθε επίθεση που δεχθήκαμε έμεινε πρακτικά αναπάντητη. Κάθε ήττα που γνωρίσαμε παρουσιάστηκε σαν νίκη βάσει της λογικής του «μικρότερου κακού». Κάθε φορά κάναμε ένα βήμα πίσω για να κάνουμε υποτίθεται κάποτε δυο βήματα μπροστά.

Η απογοήτευση από τις κυρίαρχες συνδικαλιστικές πρακτικές εύκολα οδηγεί σε ατομικές επιλογές, όμως αυτός είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για την ήττα όλων μας. Η ουτοπία είναι να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να σωθεί μόνος του, ότι θα καταφέρνει να βρίσκεται στον αφρό όταν όλα γύρω του βουλιάζουν.

Λένε ότι χαμένος αγώνας είναι αυτός που δε δίνεται. Και πράγματι, πιστεύει κανείς ότι αν είχαμε διεκδικήσει αγωνιστικά μια αξιοπρεπή συλλογική σύμβαση θα είχαμε χειρότερα αποτελέσματα από αυτά που βιώνουμε σήμερα;

 

Εμείς θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε. Για ένα σύλλογο που θα είναι ισχυρός, ανεξάρτητος από την εργοδοσία και τα πολιτικά κόμματα και θα λειτουργεί με απολύτως δημοκρατικές διαδικασίες, οριζόντια, όχι από τα πάνω προς τα κάτω. Που θα ενώνει αντί να διαιρεί. Όπου ο καθένας και η καθεμιά θα μπορεί να συμβάλλει με τις θέσεις και τις προτάσεις του χωρίς αποκλεισμούς και καπελώματα. Που θα βάζει μπροστά τα δικαιώματά μας αντί να αφήνει να θυσιάζονται ως παράπλευρες απώλειες χάριν της «ανταγωνιστικότητας». Που θα παράγει τελικά πολιτική μέσα από την καθημερινή δράση.

 

Η εμπειρία όλων των προηγούμενων ετών, πόσο μάλλον του τελευταίου διαστήματος, με τις κρίσιμες εξελίξεις, κατέδειξε τα όρια του υφιστάμενου μοντέλου λειτουργίας του Συλλόγου, καθιστώντας επιτακτική την ανάγκη αλλαγών. Στην κατεύθυνση αυτή, καταθέτουμε -για μια ακόμα φορά- προτάσεις για την αξιοποίηση των δυνατοτήτων που δίνει το Καταστατικό μας, επιμένοντας ότι το μόνο που μπορεί να διασφαλίσει τις θέσεις εργασίας και τα δικαιώματά μας είναι μια ζωντανή, δυναμική συλλογικότητα: Η δική μας. Προτείνουμε λοιπόν:

ΕΠΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΩΝ

Μια από τις δημοκρατικότερες διατάξεις του καταστατικού του Συλλόγου μας έχει καταργηθεί στην πράξη ετσιθελικά από την ηγεσία του ΣΥΤΑ. Η εμβάθυνση της εσωτερικής δημοκρατίας στο Σύλλογο, η συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων συναδέλφων στο διάλογο και τη λήψη αποφάσεων, η εξοικείωση των εργαζόμενων με τις συλλογικές διαδικασίες, κανονικά, θα έπρεπε να είναι το ζητούμενο για ένα συνδικάτο. Για την ηγεσία του Συλλόγου μας όμως, η διάχυση της συνδικαλιστικής δράσης στο σύνολο των εργαζόμενων είναι αυτό που πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί, ώστε ο συνδικαλισμός να παραμείνει υπόθεση ενός κλειστού κλαμπ επαγγελματιών, ενός ιερατείου έτοιμου να αφορίσει οποιαδήποτε αμφισβήτηση της εξουσίας του. Ουσιαστικά επιχειρήματα για την αυθαίρετη αυτή απόφαση δεν έχουν διατυπωθεί ποτέ. Αν θεωρήσουμε ως «σοβαρότερο» όλων τον προβληματισμό για το κόστος, θα επισημάνουμε ότι αυτό δεν είναι μεγαλύτερο από το κόστος έκδοσης των δερματόδετων ημερολογίων του Σ.Υ.Τ.Α., με τις έγχρωμες φωτογραφίες του προεδρείου. Στους καιρούς που ζούμε δεν τα θεωρούμε τόσο απαραίτητα, ούτως ή άλλως παίρνουμε και διαφημιστικά ημερολόγια από τους πελάτες.

 

ΑΛΛΑΓΗ ΗΜΕΡΑΣ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΤΩΝ ΓΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ

Όλοι ανεξαιρέτως οι σύλλογοι στον κλάδο μας -πλην αυτού της πρώην Γενικής ο οποίος πλέον αποτελεί ουσιαστικά σφραγίδα- διεξάγουν τις συνελεύσεις τους Σάββατο πρωί. Οι λόγοι για τους οποίους συμβαίνει αυτό είναι πολλοί και αδιαμφισβήτητοι. Ο προφανέστερος είναι ότι είναι σωματεία πανελλαδικής εμβέλειας και, συνεπώς, οφείλουν να παρέχουν τη δυνατότητα σε όλα τα μέλη τους, και σε εκείνα που εργάζονται εκτός Αθήνας, να παρευρεθούν. Όμως και για τους συνάδελφους που εργάζονται στο λεκανοπέδιο -ειδικά εκείνους του δικτύου- η διεξαγωγή της Γ.Σ. σε καθημερινή στις 4 μ.μ. καθιστά την προσέλευσή τους δύσκολη. Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι το ωράριο τηρείται παντού και τα καταστήματα κλείνουν την προβλεπόμενη ώρα (κάτι που γνωρίζουμε ότι δεν είναι ο κανόνας), ένα οποιοδήποτε απρόβλεπτο αλλά καθόλου ασυνήθιστο γεγονός (π.χ. μια διαφορά στο ταμείο) μπορεί να καθυστερήσει κατά πολύ το τέλος των εργασιών καθιστώντας αδύνατη την προσέλευση.

Το σημαντικότερο όμως τελικά έχει να κάνει με την ουσία της συνέλευσης ως διαδικασία. Όπου οι εργαζόμενοι θα έπρεπε να είναι αυτοί που θα παίρνουν το λόγο, κι όχι απλά το κοινό που χειροκροτεί από υποχρέωση τους προβαρισμένους λόγους των πρωταγωνιστών μιας παράστασης που ελάχιστα τους αφορά, ενός τελετουργικού τόσο ρηχού κι επαναλαμβανόμενου -σοβαροφανούς πλην εντελώς «δήθεν»- που τελικά απωθεί τους εργαζόμενους από τις μαζικές διαδικασίες. Η προσέλευση στη Γ.Σ. δε θα πρέπει να προσομοιάζει σε μια ακόμα εργασιακή αγγαρεία, με περιορισμένη τη συμμετοχή μας σε ένα πλαίσιο «υπογράψτε – ψηφίστε – τελειώσατε». Όπως είπαμε όμως, το βασικό μέλημα της ηγεσίας του Σ.Υ.Τ.Α. είναι ακριβώς το να απαξιώσει τις συλλογικές διαδικασίες, να τις απογυμνώσει από το ουσιαστικό τους περιεχόμενο, καθιστώντας τις ένα αποστειρωμένο τελετουργικό.

 

ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΕΤΗΣΙΑΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Για τους συναδέλφους της Αθήνας υπάρχει η δυνατότητα προσέλευσης στη Γ.Σ., έστω και μετ’ εμποδίων. Η αλλαγή διεξαγωγής της από καθημερινή σε Σάββατο θα έδινε τη δυνατότητα προσέλευσης και στους συναδέλφους που εργάζονται σε πόλεις της Πελοποννήσου ή της Στερεάς. Ωστόσο για τους συναδέλφους της Βόρειας Ελλάδας η μόνη επαφή με το Σύλλογο –και δη αποκλειστικά και μόνο με το Προεδρείο του ΔΣ- είναι μέσα από εορταστικές εκδηλώσεις, θεμιτές μεν αλλά που σε καμία περίπτωση δεν υποκαθιστούν τις συλλογικές διαδικασίες. Η διεξαγωγή συνέλευσης και στη Θεσσαλονίκη θα έδινε τη δυνατότητα να εκφραστεί ένας κόσμος που δεν ακούγεται ποτέ, να καταθέσει και τη δική του άποψη φωτίζοντας τοπικές πτυχές και ιδιαιτερότητες που μπορεί να διαφεύγουν από άλλους. Δεν είναι λύση να έρχονται επιλεκτικά κάποιοι, μετρημένοι στα δάχτυλα και φίλα προσκείμενοι στην ηγεσία, με τα έξοδα πληρωμένα. Η δυνατότητα πρέπει να παρέχεται σε όλους.

Αν επικαλεστούν πάλι λόγους κόστους θα τους απαντήσουμε ότι, αφενός, στην περίπτωση αυτή αφαιρούνται τα «μεταφορικά» που προαναφέρθηκαν κι ότι, αφετέρου, οι συνελεύσεις δεν είναι απαραίτητο να γίνονται σε πολυτελή ξενοδοχεία όπου γκαρσόνια με στολή θα μας γεμίζουν τα ποτήρια. Υπάρχουν άπειροι χώροι κι αίθουσες, εξίσου ή και περισσότερο λειτουργικοί και πολύ πιο οικονομικοί, αν πραγματικά το επιθυμεί κανείς.

 

ΕΚΤΑΚΤΕΣ ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ

Σοβαρά ζητήματα που επηρεάζουν σημαντικά την εργασιακή μας καθημερινότητα, αποφάσεις που θα καθορίσουν τις απολαβές και τις εργασιακές μας συνθήκες, πρέπει να συζητιούνται και να αναλύονται διεξοδικά με τη συμμετοχή όσο το δυνατό περισσότερων συναδέλφων. Οι δύο έκτακτες Γ.Σ. που διενεργήθηκαν τα τελευταία χρόνια είναι, με διαφορετικό τρόπο η καθεμιά, παράδειγμα προς αποφυγή. Από τη μια, η συνέλευση του Δεκέμβρη του 2015 με τα πολύχρωμα ψηφοδέλτια όπου παντελώς άσχετα ζητήματα έμπαιναν στην ίδια κάλπη (π.χ. επιχειρησιακή σύμβαση με οικοδομικό συνεταιρισμό) μέσα σε έναν αχταρμά όπου συζήτηση επί της ουσίας τελικά δεν έγινε. Κάτι ανάλογο έγινε και σε αυτή του περασμένου Γενάρη (πέρα από τα παρατράγουδα στα οποία έχουμε αναφερθεί σε ανακοίνωσή μας), όπου κληθήκαμε να υπερψηφίσουμε (ή να καταψηφίσουμε) μια μη-πρόταση, ένα όχι απλά θολό αλλά ανύπαρκτο πλαίσιο που υπονοούσε απλά ότι πιθανό να έχουμε κάποιες μικρές μειώσεις. Και στις δύο περιπτώσεις ο σκοπός και το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο, να μετατραπεί η διαδικασία σε κάτι αντίστοιχο της κοινοβουλευτικής «ψήφου εμπιστοσύνης», όπου οι συμπολιτευόμενοι υπερψηφίζουν και οι αντιπολιτευόμενοι καταψηφίζουν και όλοι μετά πάνε σπίτια τους και όλα παραμένουν τα ίδια.

 

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ Σ.Υ.Τ.Α.

Το Διοικητικό Συμβούλιο ενός Συλλόγου είναι ένα εκτελεστικό όργανο, που οφείλει πάντοτε να λογοδοτεί στους εργαζόμενους για το βαθμό και τον τρόπο υλοποίησης των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει απέναντί τους. Το τωρινό καθεστώς θέλει τις συνεδριάσεις του να γίνονται σε εργάσιμες πρωινές ώρες και με θεματολογία που δεν ανακοινώνεται σε κανέναν άλλο παρά μόνο στα 9 μέλη του την προηγούμενη ημέρα. Ζητάμε ανοιχτές δημόσιες απογευματινές συνεδριάσεις που θα ανακοινώνονται σε όλους τους συναδέλφους. Μόνο έτσι θα διασφαλίζεται η ισότιμη πρόσβαση όλων των εργαζομένων στην πληροφόρηση και τις διαδικασίες του Δ.Σ., προκειμένου να θέτουν ζητήματα και να συνδιαμορφώνουν τις αποφάσεις του, αλλά και να ελέγχουν τα μέλη του. Καταστάσεις σαν αυτές που ζούμε στο Σύλλογο, είναι εξαιρετικά προβληματικές: Το Προεδρείο του ΣΥΤΑ πρόσφατα έφτασε μέχρι του σημείου να μην καλέσει να συμμετάσχουν στη συνεδρίαση του ΔΣ οι απολυόμενοι συνάδελφοι, λες και η απόφαση του οργάνου δεν τους αφορούσε…

 

 

 

 

Υποψήφιοι στς εκλογές με την Πρωτοβουλία Εργαζομένων

Δραγκιώτης Τάσος

Μιχελάκης Κώστας

Μπαϊρακτάρης Στέφανος

Σαρρή Κλειώ

Τσακίρης Βίκτορας

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Μήνυμα συμπαράστασης

Μαΐου 22, 2017 at 9:20 πμ (Αττικής)

  1. Επιστολή συνταξιούχων του ΕΣΤΑΜΕΔΕ (Ένωση Συνταξιούχων Ταμείου Ασφάλισης Μηχανικών και Εργοληπτών Δημοσίων Έργων) προς τον Πρόεδρο της Τράπεζας

    18.5. 17

Προς τον Πρόεδρο της Τράπεζας Αττικής κ. Παναγιώτη Ρουμελιώτη

info@atticabank.gr

 

Κύριε Πρόεδρε

 

Σχετικά με το δημοσίευμα που κυκλοφόρησαν στον εσωτερικό διάλογο της ΕΣΤΑΜΕΔΕ αρκετά μέλη μας, ανάμεσα στα όποια και ο πρώην πρύτανης Νίκος Μαρκάτος, στο οποίο δημοσίευμα γίνονται  έντονες αναφορές για απολύσεις στην Τράπεζα Αττικής, 5 σύμβουλοι από το 9μελες ΔΣ της ΕΣΤΑΜΕΔΕ σας στείλαμε να πείτε τις απόψεις σας και δεν απαντήσατε.

Πρέπει λοιπόν να θεωρούμε δεδομένη τη δραστηριότητα των απολύσεων και την αναφερόμενη πρόσληψη εκεί, όπως παρουσιάζεται στο δημοσίευμα που σας στείλαμε. Το ΔΣ της ΕΣΤΑΜΕΔΕ οφείλει να εκφράσει την πλήρη αντίθεσή του σε οποιαδήποτε απόλυση στην  Τράπεζα Αττικής και με το παρόν εκτελούμε, με τις δικές μας δυνατότητες, μέρος του χρέους του. Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να είναι θύματα της κερδοσκοπίας με εκμετάλλευση της τεχνολογικής προόδου που τη δημιουργούν οι ίδιοι. Αντί απολύσεις οφείλεται στους εργαζόμενους η μείωση του χρόνου εργασίας τους με καμιά περικοπή της αγοραστικής δύναμης των αποδοχών τους. Είμαστε επίσης αντίθετοι με ρουσφετολογικές προσλήψεις-σπαταλες αποστράτων ή άλλων, σε ανώτερες στελεχικές θέσεις. Θα συμπαρασταθούμε σε οποιαδήποτε εκδήλωση διαμαρτυρίας από τη πλευρά του προσωπικού. Το παρόν θα κοινοποιηθεί σε όλα τα μέλη της ΕΣΤΑΜΕΔΕ και θα σταλεί και στο σωματείο των εργαζομένων της Τράπεζας Αττικής και στην παράταξη «Πρωτοβουλία» του σωματείου.

 

 

Με εκτίμηση,

 

Οι 25 «Αγωνιστές» της ΕΣΤΑΜΕΔΕ

(ανάμεσά τους και τέσσερα μέλη από το 9μελες ΔΣ τη ΕΣΤΑΜΕΔΕ)

που συνεδριάσαμε, μετά τη διακοπή του Δ.Σ. της ΕΣΤΑΜΕΔΕ της 10 – 5 -17.

Για το παρόν είχε έγκαιρα κατατεθεί σχετική  πρόταση  από 5 συμβούλους στο  Δ.Σ. και δεν αποφασίστηκε λόγω της διακοπής.

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Τριμερής για απολύσεις

Απρίλιος 5, 2017 at 2:41 πμ (Αττικής, Εργατικά)

Σήμερα στο Υπουργείο Εργασίας έχει προγραμματιστεί να γίνει η τριμερής συνάντηση μεταξύ των πλευρών των εκπροσώπων των εργαζομένων (Σωματείου και ΟΤΟΕ), της Διοίκησης της Τράπεζας και της Υπουργού Εργασίας κ. Ε. Αχτσιόγλου[1]. Το αποτέλεσμα της συνάντησης αυτής μπορεί να αποδειχθεί κομβικό όχι μόνο ως προς τη τύχη των συναδέλφων μας που απειλούνται με απόλυση, αλλά και για την απασχόληση συνολικά τόσο στην Τράπεζά μας όσο κι ευρύτερα στον κλάδο.

Την ίδια ώρα και στο ίδιο μέρος έχουν προκηρύξει αγωνιστικές εκδηλώσεις διάφορα σωματεία και ομοσπονδίες για εργασιακά ζητήματα απολύτως συναφή με το δικό μας. Ένα στοιχειωδώς σοβαρό σωματείο, τη σημερινή ημέρα-σταθμό για την αποτροπή των απολύσεων, θα οργάνωνε κινητοποίηση έξω από το Υπουργείο Εργασίας, όπου καθημερινά, και σήμερα, πραγματοποιούνται συγκεντρώσεις για την ανάδειξη εργασιακών ζητημάτων, την οποία θα συντόνιζε (ή τουλάχιστον θα προσπαθούσε) με αυτές άλλων κλάδων, επιδιώκοντας τη μεγαλύτερη δυνατή απεύθυνση και στήριξη του αγώνα του, καθώς η αλληλεγγύη είναι το οξυγόνο των εργατικών αγώνων.

  

 ΗΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΑΣ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ

Εδώ έχουμε ένα σωματείο που συνειδητά έχει επιλέξει να απέχει από κάθε κινητοποίηση -όσο σοβαρό κι αν είναι το εκάστοτε ζήτημα–, με το επιχείρημα ότι θα αποτελούσε «αρνητική δημοσιότητα» για την Τράπεζα. Ούτε αυτή τη φορά έκανε κάτι το διαφορετικό, όπως δείχνουν τα ίδια τα γεγονότα:

  1. Τα απειλητικά τηλέφωνα προς τους συναδέλφους έγιναν την Παρασκευή 24-03 το μεσημέρι. Το προεδρείο του ΣΥΤΑ ήταν εξαφανισμένο μέχρι την Κυριακή το βράδυ, όταν τελικά ο πρόεδρος εδέησε να μιλήσει με (κάποιους από) τους υπό απόλυση συναδέλφους για να τους καθησυχάσει ότι όλα είναι υπό έλεγχο. Φυσικά, δεν μπήκε στον κόπο να μιλήσει με τα μέλη του Δ.Σ. του ΣΥΤΑ από τις άλλες παρατάξεις.
  2. Ενώ ήδη από το πρωί της Δευτέρας 27-03 είχε κυκλοφορήσει ανακοίνωση καταγγελίας άλλης παράταξης για τα γεγονότα, το προεδρείο ποιούσε τη νήσσαν, παρότι σε άλλες περιπτώσεις και για πολύ λιγότερο σημαντικά ζητήματα επιδεικνύει πολύ πιο οξυμένα αντανακλαστικά. Τελικά μόλις στις 2:05 μ.μ. κι αφού εν τω μεταξύ όλη η Τράπεζα «έβραζε», έστειλε μια σχετική ανακοίνωση. Εκ των πραγμάτων αναγκάστηκε να αποδεχθεί και τη διεξαγωγή έκτακτου Δ.Σ. την επόμενη ημέρα (για την απολύτως διεκπεραιωτική τακτική συνεδρίαση που είχε γίνει την Παρασκευή λίγες ώρες πριν από τα τηλεφωνήματα τα είπαμε σε προηγούμενη ανακοίνωση).
  3. Στη συνεδρίαση της Τρίτης εισηγήθηκε την πρόταση για τις 3ωρες στάσεις εργασίας, που δεδομένων των συσχετισμών υπερψηφίστηκε έναντι άλλων. Στη συζήτηση που ακολούθησε ωστόσο για τα χαρακτηριστικά της κινητοποίησης και τις παράλληλες δράσεις που θα έπρεπε να αναπτυχθούν για τη στήριξη της, αποκαλύφτηκε ότι κύριο μέλημα των συμβούλων της πλειοψηφίας ήταν να προκληθεί η ελάχιστη δυνατή ζημία στην επιχείρηση, εάν ήταν δυνατό δε να ήταν όλα τα καταστήματα και οι διευθύνσεις ανοικτά και να λειτουργούν κανονικά, ακόμα καλύτερα. Εν ολίγοις, επιθυμούσαν την αποτυχία της κινητοποίησης που ψήφιζαν.
  4. Η κινητοποίηση αναγγέλθηκε στους εργαζόμενους με την ανακοίνωση Νο 129 το ύφος της οποίας ήταν εξαιρετικά ήπιο έως χλιαρό αναλογικά με κάποιες πολύ πιο θορυβώδεις που συνοδεύουν τα τακτικά «μνημόσυνα» που κάνει η ΓΣΕΕ κάθε Δεκέμβρη με την ψήφιση του προϋπολογισμού. Το βασικό πρόβλημα, ωστόσο δεν είχε να κάνει με το ύφος, αλλά με την απουσία κάθε δράσης. Δε μιλάμε για κάποιου δυναμικού τύπου ενέργειες όπως απεργιακές περιφρουρήσεις (είναι γνωστές άλλωστε οι ευαισθησίες της ηγεσίας του ΣΥΤΑ για το δικαίωμα στην απεργοσπασία…). Ούτε καν μια ανακοίνωση στις εισόδους των κεντρικών καταστημάτων και κτιρίων διοίκησης που να εξηγεί στο κοινό ότι η μικρή ταλαιπωρία του οφειλόταν σε απολύσεις εργαζομένων. Όχι. Έπρεπε πάση θυσία να αποφευχθεί η οποιαδήποτε «αρνητική δημοσιότητα», οπότε προτιμήθηκε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε να μπουν «κάτω από το χαλί».
  5. Έκτοτε επικράτησε σιγή ιχθύος μέχρι προχθές Δευτέρα, όπου το προεδρείο ένιωσε την ανάγκη να παρέμβει, όχι για να ενημερώσει τους συναδέλφους για τις εξελίξεις και να προτείνει νέες δράσεις, αλλά για να απαντήσει σε ανακοίνωση άλλης παράταξης και να στηλιτεύσει την, απολύτως σύμφωνη με το καταστατικό, πρωτοβουλία της προσκείμενης στο ΠΑΜΕ συναδέλφισσας για συλλογή υπογραφών για σύγκλιση έκτακτης Γ.Σ.

Με βάση τα παραπάνω, η συμμετοχή σε μια στάση εργασίας, που στην καλύτερη εγκαταλείφθηκε, ενώ στη χειρότερη υπονομεύθηκε από αυτούς που την προκήρυξαν, μπορεί να κριθεί ικανοποιητική, αν και θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερη βάσει της σοβαρότητας του ζητήματος. Θα πρέπει να επισημάνουμε ωστόσο ότι, εκτός από τις ευθύνες της ηγεσίας του Συλλόγου, είναι γεγονός ότι υπάρχουν ακόμα κατάλοιπα από ατομικιστικές λογικές και αυταπάτες του τύπου «εμένα δε θα με πειράξουν επειδή είμαι καλός στη δουλειά μου», τις οποίες πάντα θα αντιμαχόμαστε.

 

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΤΟΕ;

Το προεδρείο του Συλλόγου καλύπτει την ανυπαρξία του πίσω από την εμπλοκή της ΟΤΟΕ, για την οποία επιχαίρει κιόλας ότι έγινε κατόπιν δικής του παρέμβασης. Η πραγματικότητα βέβαια κι εδώ είναι λίγο διαφορετική. Την Παρασκευή 24-03, λίγες ώρες πριν τα απειλητικά τηλεφωνήματα στους συναδέλφους, διεξήχθη προγραμματισμένη συνάντηση αντιπροσωπείας της ηγεσίας της ΟΤΟΕ με το Δ/ντα Σύμβουλο κ. Πανταλάκη (παρουσία του προέδρου του ΣΥΤΑ) για ζητήματα τήρησης κι εφαρμογής των όρων της κλαδικής σύμβασης. Ο Δ/νων Σύμβουλος, αφού ξεπροβόδισε την αντιπροσωπεία της ΟΤΟΕ, προέβη στην εκτέλεση της απόφασης για απολύσεις. Πιο χοντροκομμένη πρόκληση δε θα μπορούσε να γίνει και μπροστά σε αυτή, η αντίδραση ήταν πλέον μονόδρομος για την ΟΤΟΕ, αλλιώς θα ήταν σαν να άφηνε να αμφισβητηθεί η ίδια η ύπαρξή της.

Από εκεί και πέρα, η συνδρομή της Ομοσπονδίας δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για την αδράνεια του Σωματείου. Άλλωστε και η ίδια στο σχετικό δελτίο τύπου της 29-03 σημειώνει ότι «στηρίζει τις αποφάσεις και τις πρωτοβουλίες του Συλλόγου», δεν τον αναπληρώνει ούτε τον υποκαθιστά.

Η απεμπλοκή της ηγεσίας του ΣΥΤΑ βέβαια από την υπόθεση έχει και αδιαμφισβήτητα πλεονεκτήματα γι’ αυτήν. Η «καυτή πατάτα» φεύγει από τα χέρια της και η ίδια (πιστεύει ότι) βρίσκεται σε μία κατάσταση win-win. Αν η εξέλιξη είναι (έστω και προσωρινά) θετική, θα σπεύσει να προβληθεί ως δικαιωμένη και να πιστωθεί την επιτυχία. Αν η εξέλιξη είναι αρνητική, αυτό θα έχει συμβεί παρά το ότι τους χειρισμούς ανέλαβε η δευτεροβάθμια οργάνωση, και θα φταίνε αλλότριες, υπέρτερες δυνάμεις (κυβέρνηση και «θεσμοί», σίγουρα πάντως όχι η εργοδοσία) που είναι βολικές για ένα εύκολο ανάθεμα. Από την πλευρά μας θέλουμε να επισημάνουμε ότι μια πιθανή αναβολή των απολύσεων δε θα προσφέρεται για πανηγυρισμούς. Ήδη κάποιοι συνάδελφοί μας υπέκυψαν στον εκβιασμό και βρίσκονται πλέον εκτός Τράπεζας.

Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις κι ενόψει της σημερινής τριμερούς συνάντησης, την Παρασκευή 31-03, ως Πρωτοβουλία υποβάλλαμε γραπτό αίτημα για σύγκλιση έκτακτης συνεδρίασης του Δ.Σ. του ΣΥΤΑ για προχθές Δευτέρα.

Ως Πρωτοβουλία Εργαζομένων προτείνουμε τη σύγκλιση νέας συνεδρίασης του Δ.Σ. του Συλλόγου τη Δευτέρα 03-04 με την παρουσία του Προέδρου ή του Αντιπροέδρου της ΟΤΟΕ προκειμένου να υπάρχει καλύτερος συντονισμός μεταξύ Πρωτοβάθμιου και Ομοσπονδίας για τις περαιτέρω ενέργειες, με τα κάτωθι θέματα:

Α. Απολογισμός της τριήμερης κινητοποίησης, Β. Ενημέρωση από τον Πρόεδρο του Συλλόγου για τη συνεδρίαση του Δ.Σ. της Τράπεζας της 30-03 καθώς και για άλλες πιθανές εξελίξεις που θα έχουν τρέξει στο μεσοδιάστημα, Γ. Προγραμματισμός επόμενων δράσεων.

Καταθέτουμε πρόταση για κινητοποίηση την Τετάρτη 05-04 που θα συνδυαστεί με μαζική παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το Υπουργείο Εργασίας την ώρα της τριμερούς συνάντησης, σε στήριξη της προσπάθειας της ΟΤΟΕ. Επιθυμούμε η πρόταση να συζητηθεί διεξοδικότερα στην προτεινόμενη συνεδρίαση κι εφόσον τύχει αποδοχής να εξετασθούν τα σχετικά οργανωτικά ζητήματα.

Όπως είναι φανερό βάλαμε τον πήχη αρκετά χαμηλά καθώς σκοπός μας δεν ήταν να πλειοδοτήσουμε στα λόγια αλλά να βγει κάτι στην πράξη. Ενώ λοιπόν π.χ. εμείς μπορεί να επιθυμούσαμε αυτά να συζητηθούν σε μια έκτακτη γενική συνέλευση ξέραμε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να την αποδεχθεί το προεδρείο. Το στήσιμο και η σκηνοθεσία που απαιτήθηκαν για να γίνουν οι «ομορφιές» της συνέλευσης του Γενάρη, δεν επαναλαμβάνονται και κάθε μέρα. Η απάντηση δεν ήταν παρά μια ξεπέτα δύο σειρών («Τα αρμόδια διοικητικά όργανα Συλλόγου ή και Ομοσπονδίας θα συνεδριάσουν κατά τα προβλεπόμενα, κατόπιν της απαραίτητης πάντα μεταξύ τους συνεννόησης, συναρτήσει της πορείας των εξελίξεων σχετικά με το ζωτικό θέμα της προστασίας της εργασίας μας»).

ΠΑΣΧΑΛΙΝΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ…

Έτσι, συγκαλείται τελικά αύριο η τακτική συνεδρίαση του Απριλίου, κατόπιν εορτής όσον αφορά τα ζητήματα που ανοίξαμε, αλλά αρκετά έγκαιρα για να ξεμπερδεύουν με την υποχρέωσή τους για αυτό το μήνα και μετά να μας πιάσουν οι πασχαλινές διακοπές. Οι οποίες αναμφίβολα δε θα είναι ευχάριστες για τους απολυόμενους συναδέλφους, ούτε και για όσους από μας έχουμε συναίσθηση του τι συμβαίνει.

Ο συνδικαλισμός που συνειδητά στερεί τους εργαζόμενους από το βασικό τους όπλο στον αγώνα για την επιβίωσή τους, που ενδιαφέρεται πρώτιστα όχι για την αποτροπή αλλά για τη διαχείριση των απολύσεων, που προτάσσει πάνω από τις ανάγκες των εργαζόμενων μελών του το συμφέρον της επιχείρησης, είναι απλά εργοδοτικός.

Υ.Γ. Την πρώτη φορά ενόχλησε, τη δεύτερη πια έβγαζε μάτι. Και στις δύο ανακοινώσεις που έβγαλε το προεδρείο στο διάστημα αυτό, η υπόθεση των παράνομων και καταχρηστικών απολύσεων ενοποιείται με μια άσχετη υπόθεση η οποία βρίσκεται υπό δικαστική διερεύνηση για πιθανές ποινικές προεκτάσεις. Δε γνωρίζουμε τα δεδομένα αυτής της υπόθεσης, σε κάθε περίπτωση όμως το τσουβάλιασμα αυτών των δύο εντελώς διαφορετικών ζητημάτων όχι μόνο δε βοηθά αλλά αντίθετα χαντακώνει την υπόθεση των υπό απόλυση συναδέλφων μας. Αυτή η επαναλαμβανόμενη χοντράδα δεν μπορεί να αποδοθεί προφανώς σε απειρία του προέδρου του ΣΥΤΑ. Δεν ξέρουμε τις σκοπιμότητες και τα συμφέροντα που εξυπηρετεί με τη στάση αυτή και σε τελική δε μας ενδιαφέρει και να μάθουμε. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι δεν έχει κανένα δικαίωμα να παίζει τέτοιου είδους παιχνίδια στις πλάτες των εργαζομένων.

[1] Οι τελευταίες ειδήσεις αναφέρουν ότι η υπουργός Εργασίας έχει μεταβεί στις Βρυξέλλες μαζί με τον κ. Τσακαλώτο και τον κ. Χουλιαράκη για νέο γύρο διαπραγματεύσεων με το κουαρτέτο. Δεν ξέρουμε αν εξαιτίας της απουσίας η συνάντηση θα αναβληθεί ή θα διεξαχθεί υπό την εποπτεία του γνώριμού μας υφυπουργού κ. Πετρόπουλου -οπότε όλα τα προβλήματα έχουν λυθεί και μπορούμε από τώρα να πανηγυρίσουμε προκαταβολικά…

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Μαρτίου 29, 2017 at 12:14 πμ (Αττικής)

Υπενθυμίζουμε ότι, παρά τις διαδόσεις που κυκλοφορούν ευρέως, στάση εργασίας σημαίνει ότι ο εργαζόμενος που συμμετέχει σε αυτήν ΔΕ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ στο χώρο εργασίας του κατά την ώρα που αυτή διεξάγεται. Αν δηλαδή, η στάση εργασίας είναι από την έναρξη ωραρίου μέχρι τις 10.45, ο εργαζόμενος που επιθυμεί να συμμετάσχει σε αυτήν προσέρχεται στο χώρο εργασίας στις 10.45.

Αναγκαζόμαστε να προβούμε σε αυτή την περιττή επισήμανση, καθώς φαίνεται ότι γίνεται άλλου είδους «ενημέρωση» από κάποιους, «ενημέρωση» που προκαλεί σύγχυση σε συναδέλφους.

Το γεγονός ότι εμείς, ως Πρωτοβουλία Εργαζομένων, είμαστε υπέρ ουσιαστικών κινητοποιήσεων, δε σημαίνει ότι θα συναινέσουμε σε οποιαδήποτε προσπάθεια υποβάθμισης αυτής της ελάχιστης κινητοποίησης που η πλειοψηφία του ΔΣ του ΣΥΤΑ αποφάσισε.

Στηρίζουμε τους συναδέλφους μας που σήμερα βρίσκονται στο στόχαστρο.

Αρνούμαστε να ζούμε περιμένοντας πότε θα χτυπήσει το δικό μας τηλέφωνο.

Δε θα δώσουμε καμιά δικαιολογία σε όσους επιχειρούν να ακυρώσουν ακόμα και την ελάχιστη δυνατότητα που μας παρέχεται να δείξουμε την αντίθεσή μας στις αποφάσεις της Διοίκησης. Δε θα τους επιτρέψουμε να επικαλούνται αύριο «μη συμμετοχή του κόσμου» στις κινητοποιήσεις για να αιτιολογούν τη δική τους αδράνεια.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

Μαρτίου 27, 2017 at 11:13 μμ (Αττικής)

Η ΜΑΥΡΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Τα γεγονότα της Παρασκευής με τα απειλητικά τηλεφωνήματα από τη Δ/νση Ανθρωπίνου Δυναμικού σε ένα μεγάλο αριθμό συναδέλφων είναι σε γενικές γραμμές γνωστά. Περαιτέρω ενημέρωση σε ειδικότερες πτυχές της υπόθεσης (ακριβής αριθμός, ονόματα κτλ) θα είναι χρήσιμη μεν αλλά δεν επηρεάζει στο ελάχιστο τη θέση που οφείλουμε να πάρουμε. 

Αν στην περίπτωση του προγράμματος εθελούσιας εξόδου του 2016, η απόφαση για συμμετοχή ή μη καθοριζόταν εν πολλοίς από τα υποκειμενικά κριτήρια του καθενός και οι γενικότερες επισημάνσεις ήταν περισσότερο συμβουλευτικού χαρακτήρα, εδώ τα δεδομένα είναι εντελώς διαφορετικά και η γραμμή που θα ακολουθηθεί θα πρέπει να είναι κοινή και ξεκάθαρη.  Κανείς δεν πρέπει να υποβάλλει παραίτηση αποδεχόμενος τον εκβιασμό και διευκολύνοντας τα σχέδια της διοίκησης. Η μονομερής καταγγελία σύμβασης δε γίνεται με μία απλή απόφαση της διοίκησης, αλλά υπόκειται στις δεσμεύσεις και τους περιορισμούς του άρθρου 28 του Κανονισμού Εργασίας που προβλέπει ρητά τους όρους και τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες μπορεί να γίνει. Η απόλυση δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή από κανέναν, η όποια αποζημίωση θα πρέπει να κατατεθεί στο Ταμείο Παρακαταθηκών και στη συνέχεια το Σωματείο οφείλει να ξεκινήσει δικαστικό αγώνα βάσει του Κανονισμού.

Από εκεί και πέρα είναι σαφές ότι το θέμα αφορά ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ κι όχι μόνο τους συγκεκριμένους συναδέλφους. Δεν έχει να κάνει με το αν κάποιος είναι καλός ή κακός στη δουλειά του (για αυτό άλλωστε υπάρχουν θεσμοθετημένες διαδικασίες που στην περίπτωση αυτή καταστρατηγούνται), αλλά πρόκειται για μια μετωπική επίθεση στο σύνολο των εργαζόμενων. Για αυτό και η αντίδραση στην επίθεση αυτή δε θα είναι αποτελεσματική αν γίνει ατομικά και κατά μόνας, αλλά μόνο αν είναι συλλογική.

 

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ

Η ενέργεια αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο της εξαγγελθείσας από τη Διοίκηση «εξυγίανσης» της Τράπεζας και «μείωσης του λειτουργικού κόστους», βάσει μιας λογιστικής προσέγγισης που παρουσιάζεται ως «ουδέτερη» και «αντικειμενική».  Όμως οι αριθμοί δεν είναι ποτέ ουδέτεροι, η σημασία και η χρήση τους έχουν πολιτικό περιεχόμενο που το καθορίζει αυτός που τους χρησιμοποιεί. Το επιχείρημα περί «μείωσης του λειτουργικού κόστους» είναι έωλο, καθώς την ίδια ώρα που συνάδελφοι, μαζικά, έχουν οδηγηθεί βίαια προς την έξοδο τους τελευταίους μήνες, παράλληλα μπαίνουν από το παράθυρο σε καλοπληρωμένες προσωποπαγείς θέσεις αργομισθίας:

Α. Συνταξιούχα περιφερόμενα στελέχη με βασικό (αν όχι μοναδικό) προσόν τη συγγενική τους σχέση με το διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος

Β. Πρώην υπαρχηγός της ΕΛ.ΑΣ., ο οποίος μετά την αποστρατεία του εργάζεται για λογαριασμό αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών. Όπως συνηθίζεται δε με τους υψηλόβαθμους των σωμάτων ασφαλείας, δεν έρχεται μόνος του αλλά πλαισιωμένος από μια κουστωδία από ορντινάντσες.

Πέρα από τις ρουσφετολογικές αυτές προσλήψεις δεν μπορεί να μην ανακαλέσει κάποιος στη μνήμη τις επιλεκτικές αποζημιώσεις αποχώρησης των € 600.000 (τριπλάσιες από το καθορισμένο πλαφόν), με τις οποίες εξασφάλιζαν την τήρηση της ομερτά για όσα έχουν γίνει κατά καιρούς στην πολύπαθη αυτή Τράπεζα.

ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ, ΔΕ ΘΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΕΧΘΡΩΝ ΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΜΑΣ

Όλη αυτή η κατάσταση θα είχε αποτραπεί εν τη γενέσει της (για την ακρίβεια δε θα είχε συμβεί καν) αν το συλλογικό μας όργανο λειτουργούσε στοιχειωδώς στην κατεύθυνση της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των εργαζομένων που εκπροσωπεί. Όταν όμως ανέκαθεν η πρακτική του ήταν να «βάζει πλάτη» σε όλες τις βλαπτικές για τους εργαζόμενους κινήσεις της –εκάστοτε- εργοδοσίας (απολύσεις, εθελούσιες, μειώσεις κτλ), όταν το συμφέρον του εργοδότη για «μείωση του λειτουργικού κόστους» ιεραρχείται υψηλότερα από τις ζωές των εργαζομένων, είναι λογικό κι επόμενο η σημερινή εργοδοσία να έχει πλέον αποθρασυνθεί. Η στάση της διοίκησης του ΣΥΤΑ μέχρι τώρα ήταν, αρχικά, να δηλώνει έκπληκτη (όπως κάνει πάντοτε όταν υπάρχουν δυσάρεστες εξελίξεις), στη συνέχεια, να προσπαθεί να υποβαθμίσει το γεγονός και, όταν αυτό δεν ήταν πλέον εφικτό, να υποδύεται «αγανάκτηση», επειδή η διοίκηση δεν επιβεβαίωσε τη «βούληση να προστατεύσει την απασχόληση των εργαζομένων της στα πλαίσια των ρυθμίσεων που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα αναδιάρθρωσής της» (η υπογράμμιση δική μας). Δε χρειάζεται και πτυχίο φιλολογίας για να καταλάβει κανείς ότι αυτή η διατύπωση- για την οποία πανηγύριζαν κιόλας- όχι μόνο δε συνιστούσε διασφάλιση των θέσεων εργασίας αλλά στην ουσία προανήγγειλε όσα συμβαίνουν σήμερα.

Την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές και μετά από πολλές πιέσεις, συγκαλείται έκτακτη συνεδρίαση του Δ.Σ. του Συλλόγου για το ζήτημα. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι η τακτική συνεδρίαση αυτού του μήνα έγινε την Παρασκευή 24/3 το πρωί –λίγες ώρες πριν από τα απειλητικά τηλεφωνήματα προς τους συναδέλφους- με μοναδικό θέμα τον οικονομικό απολογισμό του προηγούμενου μήνα (καθώς φαίνεται όλα τα άλλα ζητήματα έχουν λυθεί), ενώ σε ερώτηση της εκπροσώπου μας για κάποιες μεμονωμένες αποχωρήσεις που έχουν ήδη λάβει χώρα εντός του έτους μέχρι σήμερα, η απάντηση του προέδρου ήταν ότι πρόκειται για μια άτυπη συνέχεια του προγράμματος εθελουσίας εξόδου  (μολονότι στην αμέσως προηγούμενη συνεδρίαση ο ίδιος είχε δηλώσει κατηγορηματικά ότι το πρόγραμμα έκλεισε την 31-12-2016).

Έχει επίσης τη σημασία του το γεγονός ότι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι δεν έχουν κληθεί να παραστούν στη συνεδρίαση αλλά αντίθετα έχουν κληθεί να προσέλθουν για ενημέρωση στα γραφεία του ΣΥΤΑ στις 2 μ.μ. όταν θα έχει ήδη ληφθεί απόφαση –χωρίς τη συμμετοχή τους- για το ζήτημα που τους αφορά.

Στη συνεδρίαση αυτή, η πρότασή μας θα είναι για απεργιακή κινητοποίηση μέχρι τη ρητή ανάκληση των ενεργειών από τη Διοίκηση σε συνδυασμό με ενεργητικές παρεμβάσεις τόσο εντός (απεργιακές περιφρουρήσεις) όσο και εκτός τράπεζας (ενέργειες για κλαδική κινητοποίηση, απεύθυνση στα ΜΜΕ κτλ). Οτιδήποτε λιγότερο θα είναι απλά αναντίστοιχο της σοβαρότητας του θέματος και θα συνιστά ξεπούλημα των εργαζόμενων.   

Υ.Γ..1. Επειδή το να έχει περάσει κάποιος επί σειρά ετών από κορυφαία θεσμική θέση στο Σύλλογο και τώρα να πρωτοστατεί στις απολύσεις είναι αν μη τι άλλο, προβληματικό, εφόσον επιθυμεί να περισώσει κάτι από την αξιοπρέπειά του υπάρχει πάντα η λύση της παραίτησης από τη θέση που κατέχει σήμερα. Ή μήπως επειδή είναι πολλά τα λεφτά και οι εποχές δύσκολες, τελικά απλώς ψιχαλίζει;

Υ.Γ.2. Μαθαίνουμε ότι ο «ακατανόμαστος» μεγαλοεργολάβος τώρα που αποσύρθηκε από το χώρο των ΜΜΕ έγινε και πάλι ένας ευυπόληπτος επιχειρηματίας κι εξαιρετικός πελάτης, όπως έδειξε και η συνάντηση που πραγματοποιήθηκε σε άριστο κλίμα μεταξύ του επιχειρηματία και του διοικητή της ΤτΕ με τη μεσολάβηση του Δ/ντος Συμβούλου της Τράπεζάς μας. ΄Ή όπως λέγαμε και παλιότερα για την υπόθεση:  «Όπως συμβαίνει στα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών κι αφού χυθεί αίμα διαμορφώνονται νέες ισορροπίες, τα αντίπαλα στρατόπεδα μετρούν κέρδη και απώλειες κι ετοιμάζονται για τους επόμενους γύρους. Συμμαχίες, αντιπαλότητες και λυκοφιλίες αναδιαμορφώνονται και κάθε πλευρά προσαρμόζεται στο νέο σκηνικό (… ) το αίμα που θα σφραγίσει τη νέα ισορροπία δυνάμεων είναι αυτό των ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ της Τράπεζας Αττικής».

Μόνιμος σύνδεσμος 1 σχόλιο

ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΜΙΣΘΩΝ: Η ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΖΩΗΣ

Μαρτίου 1, 2017 at 1:14 πμ (Αττικής)

Αυτή τη φορά θα πρέπει να ξεκινήσουμε συγχαίροντας τη Διοίκηση… Σπεύδοντας να πιστώσει τους λογαριασμούς μας με την προκαταβολή μισθού το βράδυ της Παρασκευής, αφενός, συνέβαλε στο να περάσουμε ένα… ωραιότατο εορταστικό τριήμερο και, αφετέρου, μας απάλλαξε από ατελείωτες ώρες υπολογισμών με πίνακες, μισθοδοσίες και αριθμομηχανές. Σε κάθε περίπτωση, αυτή η σαρακοστή απέκτησε νόημα, εγκαινιάζοντας μια περίοδο με τις απολαβές μας λεηλατημένες και τις συνθήκες της καθημερινότητάς μας να επιδεινώνονται δραματικά.

Η εισβολή της νέας πραγματικότητας στις ζωές μας ήταν σαρωτική. Το Σάββατο, τα τηλέφωνα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πήραν φωτιά. Η προκαταβολή που είδαμε στους λογαριασμούς μας ήταν πετσοκομμένη σχεδόν κατά το μισό (κάποιοι μάλιστα βρέθηκαν να αναρωτιούνται πώς θα περάσουν ένα δεκαπενθήμερο με 250€…). Το σοκ που βίωσε ο καθένας από μας βλέποντας να αποκρυσταλλώνεται στο δικό του εισόδημα η νέα επιχειρησιακή σύμβαση ήταν μεγάλο. Άλλο να περιμένεις γενικά μειώσεις κι άλλο να τις βλέπεις να επηρεάζουν τη ζωή σου, την προσωπική και οικογενειακή σου κατάσταση.

Χρειάστηκε να φτάσουμε στην Τρίτη για να ενημερωθούμε στοιχειωδώς από τη Διοίκηση. Τώρα περιμένουμε όλοι με αγωνία την εκκαθάριση (να δούμε κι αυτή την περιβόητη εξομάλυνση… Παρεμπιπτόντως, εκκρεμούν κι οι αναδρομικές περικοπές του Γενάρη-Φλεβάρη …). Όμως ήδη η γενική εικόνα για το εγγύς μέλλον μας έχει αποκαλυφθεί. Πιθανότατα όλοι μας, ενώ μεν την αναμέναμε, ταυτόχρονα προσπαθούσαμε όλο αυτό τον καιρό να την παραβλέψουμε, να την απωθήσουμε ή να την αποδεχτούμε ως άλλη μια πρόσκαιρη δυσκολία που με κάποιο τρόπο θα την ξεπεράσουμε και δη σχετικά αναίμακτα. Μια τέτοια βίαιη μεταβολή ωστόσο δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για ευοίωνες προσδοκίες. Οι αντικειμενικές συνθήκες είναι εδώ για να μας θυμίζουν την υποβάθμιση των συνθηκών της ζωής μας.

Το μεγάλο ποσό που λείπει πια από τη μισθοδοσία μας κάλυπτε για τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων αποκλειστικά ανελαστικές δαπάνες. Κι αν παλιότερα, παράλληλα με τις μειώσεις προωθούνταν και ορισμένα αντισταθμιστικά ημίμετρα/ασπιρίνες (π.χ. ρυθμίσεις δανείων) ώστε τουλάχιστον να εξακολουθούν να καλύπτονται κάποιες βασικές ανάγκες, τώρα πια ούτε αυτό δε γίνεται. Οι μισθοί μας μειώθηκαν «μεσοσταθμικά κατά 17,74%», αλλά το κόστος ενοικίων, διδάκτρων, τροφίμων, φαρμάκων δε θα μειωθεί ανάλογα. Θα παραμένει σταθερό (αν δεν αυξηθεί κιόλας…). Βρισκόμαστε πλέον αντιμέτωποι με μια σαρωτική αλλαγή της καθημερινότητάς μας, αυτού που κάποιοι αποκαλούν «κοινωνικό μας στάτους»… Μένει τώρα σε μας, να ανακαλύψουμε τρόπους για να συνεχίσουμε να καλύπτουμε τις ανάγκες μιας σκληρής καθημερινότητας με πολύ λιγότερα χρήματα.

ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ…

Γιατί όμως όλα αυτά; Δε θα σταθούμε καν στα όσα ισχυρίζεται το προεδρείο του ΣΥΤΑ. Ούτως ή άλλως, δε λέει τίποτα διαφορετικό από τη Διοίκηση της Τράπεζας. Κινδυνολογεί βέβαια περισσότερο, για να μας πείσει για την ορθότητα της επιλογής του, κρούει τον κώδωνα για «ατυχήματα», μπας και μας κάνει να δεχθούμε τη σαρωτική μείωση των μισθών μας περίπου σαν νίκη και να μην αναλωνόμαστε σε «γκρίνια», όπως χαρακτηρίζει τη δίκαιη αγανάκτηση που νιώθουμε.

Η Διοίκηση της Τράπεζας λοιπόν, στη χθεσινή επιστολή της, επισημαίνει ότι οι μειώσεις έγιναν για την «περαιτέρω ανάπτυξή της και ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας» της Τράπεζας. Δε μιλάει για «αυθυπαρξία» της Τράπεζας, θα ήταν γελοίο άλλωστε να ισχυριστεί ότι η Αττικής κινδυνεύει από τους εργαζόμενούς της. Ούτε η κριτική τους, ούτε ενδεχόμενες κινητοποιήσεις τους δε θα προκαλούσαν «αρνητική δημοσιότητα» σε μια Τράπεζα που βρίσκεται στο στόχαστρο ενός άγριου πολέμου συμφερόντων. Αυτήν αντίθετα την προκάλεσε και πάλι η Διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδος που πριν από λίγες ημέρες έβγαλε, για μια ακόμη φορά, μέσω επιλεκτικών διαρροών, την Αττικής στη σέντρα ανακυκλώνοντας το σίριαλ του Σεπτέμβρη. Κι όλα αυτά μόνο και μόνο για να προκαλέσει αντιπερισπασμό σε δημοσιεύματα που κατήγγειλαν τις ευθύνες της για τη διαφυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια των capital control (δηλαδή, για πολύ πιο σοβαρές και με σημαντικότερες συνέπειες παραβιάσεις από αυτές για τις οποίες κατηγορήθηκαν και απολύθηκαν κάποιοι συνάδελφοί μας). Εμείς οι «καλοπληρωμένοι» και «όχι αρκετά αποδοτικοί» εργαζόμενοι θα κληθούμε και πάλι να αντιμετωπίσουμε τα απόνερα από το «ρεπορτάζ» του Βήματος. Αποδεικνύεται λοιπόν περίτρανα ότι δεν είναι οι εργαζόμενοι το πρόβλημα. Κι αν κάποιος θέλει πραγματικά να υπερασπιστεί την «αυθυπαρξία» της Τράπεζας θα πρέπει να αναμετρηθεί με συγκεκριμένους παράγοντες (όπως π.χ. τον κ. Στουρνάρα), αντί να αναλώνεται σε αβρότητες και φιλοφρονήσεις μαζί του…

Όπως λοιπόν ευθαρσώς λέει η Διοίκηση, η μείωση των μισθών μας έγινε «για να αναπτυχθεί περαιτέρω» η Τράπεζα, με την ανάπτυξή της φυσικά να περνάει πάνω από τα δικές μας πλάτες. Μπορεί ενδεχομένως κάποιοι λίγοι να χαίρονται που «παραχώρησαν» ένα μέρος του μισθού τους για τον ευγενή αυτό σκοπό ή να πιστεύουν πραγματικά ότι στο μέλλον «μόνο κερδισμένοι θα βγουν». Είναι αμφίβολο όμως αν αυτό μπορεί κανείς να το πει στο σύντροφό του, τα παιδιά του ή τους γονείς του για να τους εξηγήσει γιατί πια τα πράγματα στο σπίτι τους δεν θα είναι ποτέ πια τα ίδια…

Μένει βέβαια ένα ερώτημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε, όταν οι δικοί μας θα μας ρωτήσουν τι κάναμε για να υπερασπίσουμε τους μισθούς μας, την ποιότητα ζωής μας, τη δυνατότητά μας να καλύπτουμε ικανοποιητικά τις ανάγκες μας, τι μάχη τέλος πάντων δώσαμε πριν χάσουμε όσα χάσαμε. Θα πρέπει λοιπόν να εξηγήσουμε ότι ο Σύλλογός μας αποφάσισε, πλειοψηφικά, σε μια ΓΣ, να αποδεχθεί μια «επιστημονικά και τεχνοκρατικά» τεκμηριωμένη πρόταση του προεδρείου του που μίλαγε… γενικά κι αόριστα για μειώσεις, υποσχόμενο, εξίσου γενικά κι αόριστα «κάτι καλύτερο» από το 25% που αρχικά ζήταγε η Διοίκηση. Και να επιμένει ότι δε χρειάζεται ούτε να κινητοποιηθούμε, ούτε να απεργήσουμε, ούτε να φωνάξουμε, ούτε να διεκδικήσουμε. Αποκλείοντας οποιαδήποτε σχετική πρόταση μετά βδελυγμίας, με τρόπο σκαιό, σαν «επαναστατική γυμναστική»… Ε, μάλλον ήρθε η ώρα να απολογηθούν κάποιοι απέναντί μας, τώρα που τα εκπληκτικά αποτελέσματα της διαπραγμάτευσης που έκαναν τα βιώνουμε όλοι μας. Και να παραδεχθούν επιτέλους ότι το να αντιμετωπίζεις την εργοδοσία έχοντας παραιτηθεί από τα βασικά σου όπλα είναι σαν ένας πυγμάχος να ανεβαίνει στο ρινγκ με τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα, με ένα και μόνο ερώτημα στο κεφάλι του: πόσο ξύλο θα φάει.

Μειώθηκε λοιπόν το «μισθολογικό  κόστος». Μόνο που οι εργαζόμενοι δεν είναι «λειτουργικά έξοδα», σαν το νερό και το ρεύμα. Δεν είναι ντουβάρια, ούτε υπολογιστές. Είναι άνθρωποι με ανάγκες και υποχρεώσεις. Τις οποίες πια αδυνατούν να καλύψουν. Οι εργαζόμενοι δεν είναι ούτε απλά ένας «μηχανισμός εφαρμογής των στρατηγικών επιλογών και της αποτελεσματικής επιχειρησιακής λειτουργίας», όπως λέει η Διοίκηση. Η λειτουργία και η ύπαρξη της Τράπεζας είναι προϊόν της δικής μας εργασίας (ακόμα και όταν οι υπόλοιποι επικουρικοί συντελεστές παραγωγής δε λειτουργούν, όπως στην περίοδο της κατάρρευσης του μηχανογραφικού συστήματος).

«ΑΤΕΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΕ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ»…

Ο πρόεδρος του ΣΥΤΑ βλέπει εργαζόμενους που ατενίζουν το μέλλον με σιγουριά κι αισιοδοξία κι απαιτεί την ευγνωμοσύνη μας και βέβαια δεν μπορούμε να του στερήσουμε αυτό το δικαίωμα. Όπως άλλωστε κι ο παλιός του γνώριμος (άλλος ένας υπερασπιστής των συμφερόντων μας…) υφυπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων που όταν κυκλοφορεί στο δρόμο πνίγεται στις αγκαλιές του κόσμου ενώ οι ελευθεροεπαγγελματίες του ζητούν να βάλει κι άλλες εισφορές…

Μπορεί ακόμα να επιχαίρει για τις περιορισμένες μειώσεις της προηγούμενης ΕΣΣΕ, αποφεύγοντας ωστόσο επιμελώς να αναφέρει ότι αυτές ήρθαν σωρευτικά στις οριζόντιες μειώσεις της τάξης του 9,5% που επιβλήθηκαν με την κλαδική σύμβαση της ίδιας περιόδου. Τότε τη «βρώμικη δουλειά» την είχε φέρει σε πέρας η ηγεσία της ΟΤΟΕ, τώρα την ανέλαβε ο ίδιος.

Εμείς όμως πρέπει να δούμε πώς φθάσαμε ως εδώ προκειμένου να αποφύγουμε να επαναλάβουμε τα ίδια λάθη στο μέλλον. Επειδή η νέα επιχειρησιακή σύμβαση μολονότι θέτει  ένα ασφυκτικό πλαίσιο για την επόμενη τριετία, δεν πρόκειται να είναι το τέλος της διαδρομής, πόσο μάλλον η «βάση να εκκινήσουμε και πάλι … για νέους νικηφόρους συνδικαλιστικούς αγώνες». Δεν αποτελεί παρά ένα σημείο με απότομη κλίση σε μια διαρκώς συνεχιζόμενη καθοδική πορεία. Τα ακόμα χειρότερα έπονται εκτός αν μπορέσουμε να τα αποτρέψουμε προβάλλοντας αποτελεσματικές αντιστάσεις και σίγουρα όχι αναθέτοντας εν λευκώ, σε πνεύμα τυφλής εμπιστοσύνης τις διαπραγματεύσεις για τη δική μας ζωή σ’ αυτούς που μας έφτασαν ως εδώ.

clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗΣ

Φεβρουαρίου 21, 2017 at 7:43 μμ (Αττικής)

Οι άμεσα επικείμενες πλέον εξελίξεις με την επιχειρησιακή σύμβαση, που γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι δεν πρόκειται να είναι ευνοϊκές για τους εργαζόμενους, δημιουργούν την ανάγκη στο προεδρείο του ΣΥΤΑ να αντισταθμίσει τις εντυπώσεις παρουσιάζοντας μια κάποια «επιτυχία», ένα success story.

Ως τέτοιο παρουσιάστηκε από το προεδρείο  του ΣΥΤΑ η έναρξη συνεργασίας με ένα θεραπευτήριο/διαγνωστικό (ας είμαστε λίγο φειδωλοί με τη χρήση του όρου «νοσοκομείο») στην Κυψέλη σε αντικατάσταση αυτής με το Πραξιτέλειο με το άδοξο τέλος που όμως θα ζει για πάντα στις καρδιές μας. Η ανακοίνωση Νο 120/10-02-2017, που κατά βάση αποτελεί μια αντιγραφή κι επικόλληση από την ιστοσελίδα του θεραπευτηρίου, παρουσιάζει μια ειδυλλιακή εικόνα μιας υπερσύγχρονης μονάδας με εξοπλισμό της πιο τελευταίας τεχνολογίας και με κορυφαίους επιστήμονες που ανυπομονούν να μας παράσχουν υψηλού επιπέδου υπηρεσίες, κάτι σαν το Grey’s Anatomy α λα ελληνικά.

Ωστόσο, μία πρόχειρη αναζήτηση στο διαδίκτυο  μας φέρνει αντιμέτωπους με μια πραγματικότητα αρκετά διαφορετική από τη διαφημιστική ανακοίνωση του ΣΥΤΑ, κάποιες όψεις της οποίας θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζουμε:

  1. Η συγκεκριμένη επιχείρηση, όπως και πολλές άλλες στον κλάδο της ιδιωτικής υγείας, στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην απλήρωτη εργασία με καθυστερήσεις μισθών που φτάνουν μέχρι και τους 14 μήνες. Πηγή: http://www.efsyn.gr/arthro/ergasia-me-enanti-stin-idiotiki-ygeia-0
  2. Καθώς το παραπάνω άρθρο της Εφημερίδας των Συντακτών είναι από το 2015 και σε περίπτωση που αναρωτιέται κανείς αν από τότε έχει υπάρξει κάποια βελτίωση, μπορεί να δει ότι και το 2016 η επιχείρηση εξακολουθεί να συμπεριλαμβάνεται σε αυτές που αφήνουν συστηματικά απλήρωτους τους εργαζόμενους. Πηγή: http://www.pamehellas.gr/index.php/component/content/article/157-greek-categories/2012-10-02-11-32-37/2012-12-17-12-32-39/6136-%CE%B1%CF%80%CE%BB%CE%AE%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B7-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CE%B5-%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%BA%CE%BB%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%BA%CE%AD%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%B1
  3. Η επιχείρηση δεν είναι ιδιαίτερα ανεκτική σε όσους διεκδικούν τα δεδουλευμένα τους. Καταγγελία του Σωματείου Προσωπικού Ιδιωτικών Κλινικών για απόλυση εργαζόμενης, μέλους του Δ.Σ. του σωματείου η οποία απολύθηκε για τη συνδικαλιστική της δράση, επειδή διεκδικούσε καταβολή δεδουλευμένων 11 μηνών και πρόσληψη του απαραίτητου προσωπικού για την ασφάλεια ασθενών και εργαζομένων. Πηγή: http://www.902.gr/eidisi/ergatiki-taxi/20859/apolysi-syndikalistrias-kataggellei-somateio-prosopikoy-idiotikon
  4. Και για να μην κατηγορηθούμε για μια στενή «εργατίστικη» αντίληψη που παραβλέπει το ιατρικό/επιστημονικό σκέλος (αν και το κατά πόσο υπάρχει «ουδέτερη» επιστήμη χωρίς κοινωνικό και πολιτικό πρόσημο είναι κάτι το συζητήσιμο) διαφωτιστικό είναι ένα παλιότερο περιστατικό στο οποίο η εν λόγω επιχείρηση σε συνεργασία με εταιρεία τηλεοπτικών παραγωγών καταγγέλλεται ότι διενήργησε εν κρυπτώ ομαδικές εξετάσεις για HIV στους συμμετέχοντες σε τηλεπαιχνίδι. Αξίζει δε τον κόπο να δει κανείς το ποιος ήταν ο χειρισμός των αποτελεσμάτων των εξετάσεων αυτών.

Πηγή: http://tvxs.gr/news/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BF%CF%81%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CF%84%CE%BF-2010

Ο λόγος που παραθέτουμε τις πληροφορίες αυτές δεν είναι φυσικά ότι προκρίνουμε κάποια άλλη επιχείρηση του κλάδου για συνεργασία αλλά για να αντιληφθούμε καλύτερα τη συνολική εικόνα του τεράστιου ζητήματος της υγείας. Η εμπορευματοποίηση της υγείας σημαίνει για τους εργαζόμενους/ασφαλισμένους αφενός μετακύλιση του κόστους  περίθαλψης σε βάρος τους αλλά ταυτόχρονα και υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών.

Ας είμαστε όμως πρακτικοί και ρεαλιστές. Το προεδρείο του ΣΥΤΑ κάνει μπίζνες και εκεί δε χωρούν συναισθηματισμοί για απλήρωτους εργαζόμενους, απολύσεις συνδικαλιστών, ιατρικά απόρρητα και ρατσιστικές συμπεριφορές. Οπότε δε μένει παρά να τους ευχηθούμε:

Καλές δουλειές!

clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για τη Γενική Συνέλευση της 18ης Γενάρη

Ιανουαρίου 20, 2017 at 1:25 πμ (Αττικής)

ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΜΙΣΘΩΝ, «ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ» ΚΑΙ «ΕΝΤΙΜΟΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ»

Μετά την Έκτακτη Γενική Συνέλευση της 18ης Γενάρη παραμένουμε ως εργαζόμενοι μετέωροι. Είναι πλέον βέβαιο ότι πάμε για μισθολογικές μειώσεις, σε ύψος άγνωστο μεν ακόμα, πλην όμως σίγουρα σημαντικό. Η εργοδοσία ζητά μείωση της τάξης του 50% στο επιχειρησιακό μέρος των αποδοχών, που μεταφράζεται σε 25% περίπου επί του συνολικού μισθού μας.

Το προεδρείο του ΣΥΤΑ υποδεικνύει σαν απάντηση έναν «ιστορικό συμβιβασμό με την εργοδότρια πλευρά» με στόχο τον «εξορθολογισμό κόστους». Προ μηνών, το λέγαμε, «το αίμα που θα σφραγίσει τη νέα ισορροπία δυνάμεων είναι αυτό των ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ της Τράπεζας Αττικής». Αυτό ακριβώς φροντίζει να διεκπεραιώσει η διοίκηση του ΣΥΤΑ.

Και μάλιστα, αποκλείοντας κάθε δυνατότητα παρέμβασης από δω και πέρα των ίδιων των εργαζόμενων: Το προεδρείο του ΣΥΤΑ (θεωρεί ότι) έλαβε λευκή επιταγή για να προχωρήσει σε μια –υποτιθέμενη- διαπραγμάτευση για έναν «έντιμο συμβιβασμό», χωρίς καμία απολύτως δέσμευση έναντι των εργαζομένων και φυσικά αποκλείει εκ των προτέρων κάθε σκέψη για κινητοποίηση (γιατί υπήρξαν σχετικές προτάσεις) η οποία θα ενίσχυε τη διαπραγματευτική μας θέση. Καλούμαστε απλώς να περιμένουμε το μοιραίο.

ΑΝΤΕ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ… ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΟΙ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΕΤΑΙΡΟΙ» (ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ)

Για το ζήτημα της Επιχειρησιακής Σύμβασης η θέση μας παρουσιάστηκε στην τοποθέτησή μας (βλ. συνημμένο αρχείο). Θα μείνουμε εδώ σε κάποια σχόλια για τη διαδικασία που ακολουθήθηκε στη συνέλευση: Ήταν εξαιρετικά προβληματική από πολλές απόψεις και μας γύρισε πολλά χρόνια πίσω σε πρακτικές που πιστεύαμε –αφελώς τελικά όπως αποδείχθηκε– ότι είχαν ξεπεραστεί. Φαίνεται όμως ότι τώρα ήρθε η ώρα να βγει όλο το οπλοστάσιο.

Το προεδρείο της συνέλευσης αντιμετώπισε την αυξημένη, σε σχέση με προηγούμενες φορές, συμμετοχή ομιλητών με την αυθαίρετη απόφαση να δοθούν «δέκα λεπτά στους εκπροσώπους των παρατάξεων, πέντε λεπτά στους υπόλοιπους». Μέχρι πέρσι, τα λεπτά που διατίθεντο για κάθε ομιλία ήταν δεκαπέντε. Αλλά προχθές, στόχος δεν ήταν να συζητήσουμε, ήταν να βγει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Πέραν της μείωσης του χρόνου, ο διαχωρισμός σε εκπροσώπους παρατάξεων και «λοιπούς» κατάργησε κάθε έννοια ισοτιμίας των μελών του Συλλόγου.

ΕΚΝΕΥΡΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΑΠΡΕΠΕΙΕΣ

Οι τοποθετήσεις όσων πήραν το λόγο μετά τον πρόεδρο ήταν αρκετά ήπιες χωρίς καμία λεκτική ή άλλη πρόκληση. Δήλωναν όμως διαφωνία. Κι η διαφωνία προφανώς δεν επιτρέπεται. Ο πρόεδρος στη δευτερολογία του, με ιδιαίτερο εκνευρισμό, προέβη σε χυδαίες επιθέσεις επί προσωπικού απέναντι σε όσους είχαν τολμήσει να εκφράσουν άλλη άποψη, ευτελίζοντας το θεσμικό του ρόλο ως πρόεδρος του συλλογικού οργάνου όλων των εργαζομένων.

ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΙ ΨΗΦΙΖΕΙΣ, ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΧΕΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Για πρώτη φορά μετά από μια δεκαετία τουλάχιστον, ο πρόεδρος αποφάσισε η ψηφοφορία να είναι φανερή. Η δυνατότητα να γίνεται ψηφοφορία διά ανατάσεως των χειρών προβλέπεται μεν από το καταστατικό, έως τώρα όμως εφαρμοζόταν σε ήσσονος σημασίας ψηφοφορίες (π.χ. εκλογή εφορευτικής επιτροπής, έγκριση οικονομικού απολογισμού). Για το διοικητικό απολογισμό και για όλες τις σημαντικές αποφάσεις γινόταν μυστική ψηφοφορία με κάλπη. Αν λάβουμε δε υπόψη και τις υπερπαραγωγές των τελευταίων συνελεύσεων με τις πολλαπλές κάλπες και τα ψηφοδέλτια διαφόρων χρωμάτων, η σκοπιμότητα της μετάβασης σε φανερή ψηφοφορία ήταν ακόμα πιο εξόφθαλμη.

Το ρεσιτάλ του προέδρου ολοκληρώθηκε όταν, πριν τη φανερή ψηφοφορία, φρόντισε να τονίσει ότι ο καθένας αναλαμβάνει την ευθύνη των συνεπειών της ψήφου του… Όταν στο λέει αυτό ο εκπρόσωπός σου στα διάφορα συμβούλια της Τράπεζας, σ’ αυτά που αποφασίζουν προαγωγές, μετακινήσεις, πειθαρχικές ποινές, το μήνυμα είναι σαφές. Έτσι, αρκετοί συνάδελφοι προτίμησαν να αποχωρήσουν για να αποφύγουν την έκθεση.

Στην πρώτη ψηφοφορία τα χέρια που σηκώθηκαν για την υπερψήφιση της εισήγησης της πλειοψηφίας ήταν μεν ευάριθμα, αλλά όχι τόσα όσα θα ήθελαν με αποτέλεσμα η ψηφοφορία να επαναληφθεί. Στην επαναληπτική ψηφοφορία οι ψηφολέκτες και οι γνωστοί «Ταλιμπάν» του προεδρείου γύριζαν την αίθουσα «παρακινώντας» (όχι και τόσο διακριτικά) όσους δεν είχαν σηκώσει το χέρι τους στην πρώτη ψηφοφορία και μετά από μια αστραπιαία καταμέτρηση 10 δευτερολέπτων ανακοινώθηκε ο αριθμός 158, ο οποίος ήταν δια γυμνού οφθαλμού μεγαλύτερος των παρευρισκόμενων στην αίθουσα εκείνη τη στιγμή αλλά ας μην αφήσουμε τέτοιες λεπτομέρειες να χαλάσουν μια ωραία ιστορία…

Με αυτά και με αυτά το προεδρείο του Συλλόγου κατήγαγε μια περιφανή νίκη ενάντια στον «εσωτερικό εχθρό» και μπορεί ελεύθερα πλέον να παραδώσει γη και ύδωρ στα αφεντικά του.

 

Υ.Γ. Καθώς ο πρόεδρος του ΣΥΤΑ μεταξύ άλλων άφησε ημιτελή μια αιχμή επί προσωπικού σχετικά με το επαγγελματικό ήθος κάποιων εξ ημών, θα τον παρακαλούσαμε να αναπτύξει το συλλογισμό του ώστε να κινηθούμε κι εμείς ανάλογα. Γνωρίζουμε ωστόσο, ότι οι ψεύτες, ρουφιάνοι και ψιθυριστές όταν καλούνται να αναλάβουν την ευθύνη όσων λένε γίνονται κότες και λαγοί (με όλο το σεβασμό απέναντι στα συμπαθή ζώα) οπότε μάλλον θα περιμένουμε άδικα.

 

Η ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΜΑΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Δεν πρόκειται να σας κουράσω καθώς θα είμαι πολύ σύντομος. Κι αυτό επειδή μολονότι τα θέματα αυτά καθαυτά της ατζέντας είναι προφανώς πάρα πολύ σημαντικά και μπορούν να ειπωθούν πάρα πολλά, ωστόσο η διαδικασία στην οποία θα συζητηθούν έχει διαμορφωθεί έτσι ώστε να απογυμνωθεί απ΄ το περιεχόμενό της και να γίνει καθαρά διεκπεραιωτική.

Η επιχειρησιακή σύμβαση δεν είναι ένα ζήτημα που προέκυψε τώρα. Από εμάς τουλάχιστον έχει τεθεί στο δ.σ. του ΣΥΤΑ εδώ κι ενάμιση χρόνο περίπου, όταν δηλαδή πλησίαζε στη λήξη της η προηγούμενη ΕΣΣΕ 2013-15. Ότι δηλαδή έπρεπε εμείς να βάλουμε μπροστά ένα πλαίσιο για μια νέα ΕΣΣΕ με βάση τις δικές μας ανάγκες και από εκεί και πέρα να συζητήσουμε πάνω στην τακτική με την οποία θα τη διεκδικούσαμε. Οι απαντήσεις τον πρώτο καιρό ήταν ότι είναι πολύ νωρίς και θα τα δούμε όταν έρθει η ώρα του. Μετά  όταν ήταν να λήξει και η τρίμηνη μετενέργεια συστήθηκε εκείνη η μυστήρια κοινή επιτροπή που θα «κωδικοποιούσε τις διατάξεις των προηγούμενων ΕΣΣΕ» ή κάπως έτσι-κάτι θα έκανε τέλος πάντων- κι αυτό κράτησε αρκετούς μήνες. Τώρα ποιο ήταν το έργο αυτής της επιτροπής μη μας ρωτήσετε δεν τόμαθε ποτέ κανείς, ούτε έβγαλε κάνα πόρισμα ή οτιδήποτε. Έπειτα τα ίδιο θέμα μπήκε σε ψήφιση στην περσινή συνέλευση και πέρασε αλλά δεν μπορεί να μην παρατηρήσει κανείς ότι αφενός τέθηκε σε ένα εντελώς ασαφές πλαίσιο χωρίς συγκεκριμένες προτάσεις αλλά με τα γνωστά γενικόλογα περί «εξορθολογισμού» κι «εκσυγχρονισμού» κτλ κι αφετέρου ότι τέθηκε σε ψήφιση μαζί –αν θυμάμαι καλά ήταν το μπλε ψηφοδέλτιο- με το παντελώς άσχετο ζήτημα του Οικοδομικού- το γνωστό τυράκι  που πάει μαζί με τη φάκα και που μπαίνει προς ψήφιση σε όλες τις ΓΣ από το 2013 και που σκοπό είχε να λειτουργήσει συμψηφιστικά, να σκεφτούμε δηλαδή ότι «εντάξει θα χάσουμε από την επιχειρησιακή δεν ξέρουμε ακριβώς πόσα αλλά κάτι θα μας βγει από τον οικοδομικό, θα ρεφάρουμε κάπως». Και φτάνουμε στο τώρα όπου η συνέλευση αυτή έχει προκηρυχθεί εδώ και δεκαπέντε μέρες και η πρόταση του προεδρείου  έγινε γνωστή στο μεν διοικητικό συμβούλιο πριν από 2-3 ώρες ενώ οι λοιποί κοινοί θνητοί δεν το μάθαμε παρά αφού φτάσαμε εδώ, να μη χαλάσει η έκπληξη.  Κι αυτή η υποτιθέμενη πρόταση δεν αποτελεί παρά μια ακόμα ανακοίνωση –μεγαλύτερη σε μέγεθος μόνο- με το συνήθη σχολιασμό της πολιτικής και οικονομικής επικαιρότητας συνοδευόμενη από τις γνωστές ψευταγωνιστικές κορόνες.

Και ας μας πει κάποιος αν σε αυτή την πολυσέλιδη ανακοίνωση βλέπει κανείς έστω κι έναν αριθμό, κάτι συγκεκριμένο επί του οποίου να αποφανθούμε θετικά ή αρνητικά. Καλούμαστε να πούμε ναι σε «κάτι», να δεχθούμε προκαταβολικά άγνωστες μειώσεις γιατί αυτό που προέχει είναι να υπάρχει σύμβαση. Βέβαια από την άλλη προβάλλεται ως επιτυχία ότι το 2016 δεν υπογράφτηκε σύμβαση και πορευτήκαμε με μια «συμφωνία κυρίων». Μονά ζυγά δικά μας, κάθε φορά ό,τι βολεύει.

Τέθηκε μια πρόταση από τη Συναδελφική Αλληλεγγύη. Μολονότι έχουμε αρκετές ενστάσεις –εκεί που αναφέρουν ΟΜΕΔ εμείς θα βάζαμε απεργία καθώς δεν πιστεύουμε στη διαιτησία και στους θεσμούς αλλά στους εργαζόμενους και στους αγώνες τους, άρα μια σκληρή και αδιάλλακτη εργοδοσία δεν θα υποχωρήσει με προσφυγή στον ΟΜΕΔ αλλά με απεργιακή κινητοποίηση. Παρόλα αυτά αν από τη μια έχουμε μια πρόταση που λέει λίγο πολύ να κρατήσουμε τον κορμό της προηγούμενης  σύμβασης, να δούμε τι άλλο –αν όχι οικονομικό τουλάχιστον θεσμικό- μπορούμε να διεκδικήσουμε και από εκεί και πέρα διαμορφώνουμε την τακτική και από την άλλη μία εν λευκώ εξουσιοδότηση για ό,τι ήθελε προκύψει «…πρόκειται από τη μια να σταθμίσουμε εκ νέου τα πάντα αφενός να καταλήξουμε εξουσιοδοτώντας σχετικά τους εκπροσώπους μας για την υλοποίηση όλων όσων προστατεύουν τακτικά και στρατηγικά το καλό μας».

Ε τότε θα προτιμήσουμε την πρώτη πρόταση σαν μια μίνιμουμ βάση και πάνω σε αυτή θα δούμε τι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε. Με γνώμονα τρεις βασικούς άξονες:

Προστασία της εργασίας, με μια ρήτρα που θα αποτρέπει τις απολύσεις και πέρα από ευχολόγια για κοινή βούληση κτλ όπως έχει δείξει η πείρα μας αυτό δεν αρκεί και οι απολυμένοι συνάδελφοι της περιόδου των capital controls σιγά-σιγα ξεχνιούνται και καθώς κάποιοι έχουν χάσει την κύρια αγωγή δεν θα φωνάξει φέτος ο πρόεδρος από το βήμα με βροντερή φωνή ότι «όλοι θα επιστρέψουν» και να κάνει μετά μια προσεκτικά προβαρισμένη παύση για να πέσει το χειροκρότημα. Και μια τέτοια ρήτρα κρίνεται απαραίτητη καθώς από την άλλη  ξέρουμε ότι από το ΣΥΤΑ με την παρούσα διοίκησή του δεν πρέπει να περιμένουμε και πολλές κινητοποιήσεις.

Προστασία του εισοδήματος. Όχι, δε συναινούμε στο να συμπιεσθούν κι άλλο οι αποδοχές μας επειδή όπως θα ‘λεγε κι ο πρώην γραμματέας του Συλλόγου  «παίρνουμε πάρα πολλά λεφτά, υπάρχουν άλλοι εργαζόμενοι που παίρνουν λιγότερα οπότε για λόγους δικαιοσύνης πρέπει να γίνουν μειώσεις». Όπου ως δικαιοσύνη εννοείται βέβαια η εξίσωση προς τα κάτω.

Και τρίτο προστασία των εργασιακών σχέσεων. Όλοι (σχεδόν) γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τι επικρατεί στην τράπεζα μετά την εθελούσια στην οποία έφυγε σχεδόν το 15% των εργαζομένων, οι περισσότεροι μάχιμοι, τις τραγικές ελλείψεις που στο δίκτυο καλύπτονται με ανεξέλεγκτες αυθημερόν αποσπάσεις και στις διευθύνσεις με διαρκή εξάπλωση ελαστικών μορφών απασχόλησης. Μία εθελούσια στην οποία ο ΣΥΤΑ έβαλε πλάτη γνωρίζοντας εκ των προτέρων τι θα προκύψει. Και που όσο κι αν κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή, αν εξετάσουμε την εθελούσια συνολικά δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι οι συνάδελφοι που έφυγαν το έκαναν  επειδή δελεάστηκαν από την παχυλή αποζημίωση ή επειδή όλοι τους βρήκαν μεγάλες επαγγελματικές ευκαιρίες. Οι αποχωρήσεις κατά βάση είχαν να κάνουν με την εξάντληση από την εργασιακή καθημερινότητα όπως αυτή διαμορφώνεται και από το φόβο για τα χειρότερα που πιθανό να έρθουν.

Και να ανοίξουν και άλλα ζητήματα όπως η εκχώρηση τραπεζικών εργασιών που και για την εργασία μας λειτουργεί υπονομευτικά και τελικά στοιχίζει πολύ ακριβότερα στην τράπεζα, μόνο που τα λεφτά δεν πάνε στους εργαζόμενους αλλά εκεί που πρέπει.

Αυτά γιατί η συνήθης κατηγορία που μας απαγγέλλεται από την πλειοψηφία είναι ότι δεν έχουμε προτάσεις. Όπου ως προτάσεις κατ’  αυτούς είναι το να προτείνουμε εμείς τι μειώσεις πρέπει να γίνουν και να πούμε να κόψουμε το τάδε επίδομα αντί για κάποιο άλλο. Ε αυτό δεν πρόκειται να το κάνουμε, όπως δεν πρόκειται να φέρουμε κανένα γνωστό μας με κάνα περίεργο διαγνωστικό για να κάνουμε μπίζνες πάνω στους εργαζόμενους. Αν θυμάστε ήμασταν οι κακοί που δεν πανηγυρίζαμε για το ντιλ με το Πραξιτέλειο καθώς κάτι τέτοιες συμφωνίες είναι προσφορές από τους εργαζόμενους προς τις επιχειρήσεις και όχι το αντίστροφο.

Η άλλη κλασική μομφή που ακούμε είναι για τη βιωσιμότητα της τράπεζας, η οποία προφανώς απειλείται με την κριτική μας, αν κλείσει θα φταίμε εμείς που είμαστε παράλογοι.  Έχουμε ξαναπεί ότι αυτό παραείναι φτηνιάρικο ως επιχείρημα και είναι ένας εκβιασμός που στην αγορά τον ασκούν γενικά οι εργοδότες – ξέρετε μη μιλάτε πολύ γιατί κλείνω το εργοστάσιο και το πάω στη Βουλγαρία πού είναι φτηνά τα μεροκάματα.

Αλλά πέρα από αυτό το ποιος υπερασπίζεται τελικά τους εργαζόμενους και τη δουλειά τους στην Τράπεζα φάνηκε τον περασμένο Σεπτέμβρη όταν κάποιοι λούφαζαν και περίμεναν να δουν που θα κάτσει το μπρα-ντε-φερ κυβέρνησης-ΤτΕ για τον έλεγχο της Τράπεζας οπότε ναι μεν είχαν κάνει κομπρεμί με το Σπίρτζη αλλά ας τάχουμε καλά και με το Στουρνάρα (κι αποδείχτηκε ότι για την πάρτη τους καλά έκαναν) και αρκέστηκαν στο να χαιρετίσουν καλωσορίζοντας το νέο πανίσχυρο διοικητικό μας σχήμα με το οποίο προχωράμε στην επόμενη ημέρα με το χαμόγελο στα χείλη κτλ. Εμείς από την άλλη που δεν έχουμε παρόμοιες ανησυχίες για το μέλλον μας πήραμε ξεκάθαρη θέση, καταλογίζοντας τις ευθύνες όλων χωρίς να ωραιοποιούμε τις καταστάσεις. Γιατί για να παραφράσουμε λίγο τον  Όργουελ «Συνδικαλισμός θα πει να λες  όσα ενοχλούν τους άλλους, εργοδοσία και κυβέρνηση,  και δεν θέλουν να μαθευτούν. ‘Όλα τα άλλα είναι δημόσιες σχέσεις».

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος 1 σχόλιο

Αύριο απεργούμε

Δεκέμβριος 7, 2016 at 12:16 πμ (Αττικής)

Η ανάκληση της παράτασης της απόσπασης

Στη νέα εποχή βαδίζει πλέον η Attica Bank απαλλαγμένη από το περιττό λειτουργικό κόστος των υπεράριθμων υπαλλήλων της. Με καμιά τριανταριά αποσπάσεις ημερησίως επιτυγχάνεται η παρουσία ταμείου και δύο υπογραφών σε όλα τα καταστήματα και πλέον η Τράπεζα λειτουργεί σαν μια καλολαδωμένη μηχανή, έτοιμη να κινηθεί εξωστρεφώς ώστε όχι μόνο να επαναπροσεγγίσει τους πελάτες που χάθηκαν κατά την περίοδο της Καλογριτσιάδας, αλλά παράλληλα να προσελκύσει και να αναπτύξει νέες συνεργασίες, αυξάνοντας έτσι το μερίδιό της στην αγορά. Στην προσπάθεια αυτή συντελούν και οι καινοτομίες που γίνονται σε εργασιακά ζητήματα με τις αγκυλώσεις του παρελθόντος (όπως π.χ. το ωράριο) να μπαίνουν στο χρονοντούλαπο και νέες ρηξικέλευθες πρακτικές (όπως την εθελοντική παράλληλη απασχόληση σε δύο καταστήματα) να ανοίγουν νέες προοπτικές για το επάγγελμά μας…

 

Εθελούσια για πάντα

Καθώς όμως λειτουργικό κόστος για περικοπή πάντοτε θα υπάρχει, το πρόγραμμα εθελούσιας, που τυπικά ολοκληρώθηκε τον περασμένο μήνα, συνεχίζεται «σιωπηρά» και «άτυπα», μέχρις ότου οι αχάριστοι συνάδελφοι που δεν εκτίμησαν με την πρώτη τα πλεονεκτήματα του προγράμματος να το σκεφτούν καλύτερα. Κάποιοι κακοήθεις κάνουν λόγο για πιέσεις κι εκβιασμούς αλλά εμείς είμαστε σίγουροι ότι στην οικογένεια της Attica Bank δε συμβαίνουν τέτοια πράγματα…

 

Τσάι και συμπάθεια

Ένας ακόμα λόγος που μας κάνει να ατενίζουμε το μέλλον με σιγουριά και αισιοδοξία είναι κι ο καφές που ήπιαν προ ημερών ο πρόεδρος του Συλλόγου μας με το διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας. Ο τελευταίος εξέφρασε μάλιστα τη συμπάθειά του για το δύσκολο έργο μας:

«Ο κ. Διοικητής […] εξέφρασε την αισιοδοξία του για το παρόν και το μέλλον της Attica Bank, […] ενώ ζήτησε την έμπρακτη ανταπόκριση όλων και ειδικότερα των εργαζομένων, […] η επιτυχία περνά πάντα μέσα από την εργατοϋπαλληλική δύναμη κάθε επιχείρησης, την εγκαθίδρυση κλίματος συνεννόησης και σύμπνοιας των κοινωνικών εταίρων για εργασιακή ειρήνη και σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων των λειτουργών που αγόγγυστα σηκώνουν καθημερινά τα βάρη δουλειάς στα γκισέ και τα μετόπισθεν».

Την εκτίμησή του άλλωστε για τους εργαζόμενους της Attica Bank ο κ. Στουρνάρας την απέδειξε έμπρακτα τον περασμένο Σεπτέμβρη, όταν στο μπρα-ντε-φερ με την κυβέρνηση για τον έλεγχο της Διοίκησής της, δε δίστασε να τινάξει την Τράπεζα (και μαζί της και τους εργαζόμενους) στον αέρα. Ωστόσο, είμαστε βέβαιοι ότι ο –μετρ των δημοσίων σχέσεων- πρόεδρος του ΣΥΤΑ δε θα χάλασε το άριστο κλίμα της συνάντησης με τέτοιες ενοχλητικές λεπτομέρειες…

 

Η πρώτη (;) παράπλευρη απώλεια;

Την Τετάρτη, 30/11, το Προεδρείο του ΣΥΤΑ κάλεσε έκτακτο ΔΣ με θέμα το επικείμενο κλείσιμο του καταστήματος της Κέρκυρας. Εάν σκοπός της συνεδρίασης ήταν αφενός η ενημέρωση του Δ.Σ. του Συλλόγου για το ζήτημα και αφετέρου η ανάληψη δράσης για την υπεράσπιση των επτά συναδέλφων μας που βρίσκονται αντιμέτωποι με την προοπτική μιας αναγκαστικής εθελούσιας-απόλυσης, η πλειοψηφία του ΔΣ του ΣΥΤΑ με τη στάση της φρόντισε να τους αναιρέσει και τους δύο.

Το «ενημερωτικό» σκέλος δεν ήταν παρά μια σειρά από αντιφάσεις, υπεκφυγές και αναπάντητα, τελικά, ερωτηματικά.

  • Το γεγονός παρουσιάστηκε σαν έκτακτο και εντελώς απρόοπτο. Από την άλλη, κάποια μεσαία στελέχη της Τράπεζας διατείνονται ότι το γνώριζαν αρκετές μέρες νωρίτερα. Ίσως διαθέτουν κάποιο μεταφυσικό χάρισμα…
  • Η απόφαση παρουσιάστηκε ως οριστική και αμετάκλητη. Στην ανακοίνωση που εξέδωσε το προεδρείο του ΣΥΤΑ αργότερα το μεσημέρι, ωστόσο, έκανε λόγο για «φήμες και διαρροές» και «σκέψη διακοπής λειτουργίας». Σε τι χρησιμεύει αυτό το παιχνίδι με τις λέξεις;
  • Η απόφαση παρουσιάστηκε να λήφθηκε εν μια νυκτί πιθανώς δε και «εν βρασμώ». Διοίκηση που να βασίζεται στο θυμικό συναντάται κατά βάση σε ατομικές επιχειρήσεις και σίγουρα όχι σε τραπεζικά ιδρύματα που λειτουργούν σε ένα πολύ σφιχτό κανονιστικό πλαίσιο, έχοντας υποβάλλει και λάβει έγκριση από τις αρμόδιες αρχές για πολύ συγκεκριμένα πλάνα αναδιάρθρωσης.
  • Έκδηλη ήταν η αγωνία του προεδρείου να χαρακτηριστεί το γεγονός ως κάτι το μεμονωμένο, που αφορούσε τη συγκεκριμένη μονάδα και τις «ιδιαιτερότητές» της, αποσυνδέοντάς το από τη γενικότερη πολιτική της Διοίκησης για περαιτέρω μείωση του λειτουργικού/εργασιακού κόστους και ρίχνοντας έμμεσα την ευθύνη στους ίδιους τους εργαζόμενους.
  • Ο ωμός εκβιασμός που ασκήθηκε στους συναδέλφους του καταστήματος για να επιλέξουν μεταξύ εθελούσιας και καταγγελίας σύμβασης, προσπεράστηκε σαν ένα ατυχές συμβάν

Από την όλη διαδικασία γινόταν σαφές ότι δεν υπήρχε – ούτε κι αυτή τη φορά- καμία διάθεση για να αναληφθεί οποιαδήποτε πρωτοβουλία. Και πράγματι όταν φθάσαμε στο δια ταύτα:

  • Δηλώθηκε ρητά ότι δεν μπορεί να προβληθεί ως αίτημα η συνέχιση της λειτουργίας του καταστήματος. Μοναδικό πεδίο διεκδίκησης ήταν μήπως δοθεί η δυνατότητα σε (κάποιους από τους) εργαζόμενους να παραμείνουν στην Τράπεζα, μετοικώντας στην Αθήνα (κι ας έχουν στηρίξει μια ολόκληρη ζωή σε μια δουλειά με έδρα την Κέρκυρα).
  • Αποκλείστηκε κάθετα οποιαδήποτε πρόταση για κινητοποίηση. Ως εναλλακτική προσφέρθηκε η συμμετοχή στην αυριανή απεργία της ΓΣΕΕ της οποίας θα μπορούσε να «εμπλουτιστεί η θεματική». Ούτε αυτό έγινε τελικά.

Κατανοούμε ότι το βασικό άγχος του προεδρείου του ΣΥΤΑ είναι να αποποιηθεί οποιασδήποτε ευθύνης σε ενδεχόμενες αρνητικές εξελίξεις. Ωστόσο, το κρυφτό είναι ένα παιδικό παιχνίδι που δεν αρμόζει στη συγκεκριμένη περίπτωση όπου διακυβεύονται ζωές εργαζομένων.

 

Παντού υπάρχει ένας μύθος

Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, αύριο έχουμε και την παραδοσιακή ετήσια 24ωρη, με την οποία η ΓΣΕΕ βγάζει και φέτος την αγωνιστική της υποχρέωση, ώστε μετά να ξεκινήσει κι επίσημα η εορταστική περίοδος. Η απόφασή μας για συμμετοχή στην απεργία δεν έχει να κάνει με τα αισθήματα που τρέφουμε για τους εξωνημένους εργατοπατέρες, τους οποίους τελικά συμφέρει να είναι μειωμένη η συμμετοχή, ώστε μετά να μπορούν να επικαλούνται το πάγιο βολικό άλλοθι ότι αυτοί ναι μεν θέλουν κινητοποιήσεις, αλλά «δεν τραβάει ο κόσμος». Εμείς θα απεργήσουμε επειδή ούτως ή άλλως έχουμε άπειρους λόγους για να το κάνουμε, έχοντας ταυτόχρονα επίγνωση ότι απαιτούνται πολλά περισσότερα από πλευράς μας προκειμένου οι κινητοποιήσεις μας να έχουν αποτέλεσμα και να μην παραμένουν στο επίπεδο της εκτόνωσης.

clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για την εθελούσια

Οκτώβριος 19, 2016 at 12:56 πμ (Αττικής)

«Και να θυμάσαι:

Αν εθελούσια δε γονατίσεις,

ούτε νεκρό δεν μπορούν να σε γονατίσουν»

Η ανακοίνωση των όρων του προγράμματος εθελούσιας εξόδου αποτέλεσε αναμφίβολα μια ψυχρολουσία για όσους συναδέλφους προσδοκούσαν ένα μεγάλο «πακέτο». Το γεγονός ότι αντίστοιχα προγράμματα του μακρινού πλέον παρελθόντος αφορούσαν κατά βάση εργαζόμενους με θεμελιωμένα συνταξιοδοτικά δικαιώματα, είχε δημιουργήσει μια παραπλανητική αίσθηση ότι η εθελούσια είναι κάτι ευνοϊκό για το οποίο θα πρέπει να αδημονούμε.

Η αλήθεια είναι ότι, σ’ αυτές τις περιπτώσεις, η εθελούσια ήταν απλώς σχετικά ανώδυνη. Δεν ήταν ποτέ χρυσή ευκαιρία. Η σημερινή συγκυρία όμως είναι εντελώς διαφορετική και δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αυταπάτες. Είναι ξεκάθαρο πως πλέον δε μιλάμε για μια «γέφυρα προς τη σύνταξη» αλλά για μια «γέφυρα προς την ανεργία».

Σε ό,τι μας αφορά, δεν μπορούμε να πούμε ότι εκπλαγήκαμε κιόλας. H Διοίκηση της Τράπεζας προχωρά στο πρόγραμμα εθελούσιας προκειμένου να περικόψει το «μισθολογικό κόστος» για πολύ συγκεκριμένους και απολύτως δικούς της λόγους. Το «μισθολογικό κόστος» στη διάλεκτο της εργοδοσίας είμαστε εμείς (όταν είναι να πληρωθούμε, γιατί όταν δουλεύουμε απλήρωτες υπερωρίες ή και Σαββατοκύριακα είμαστε «κοινωνικοί εταίροι»…), άρα εξ ορισμού η εθελούσια δεν μπορεί να είναι προς όφελός μας.

Στο πλαίσιο αυτό και παρά το γεγονός ότι η τελική απόφαση για συμμετοχή ή όχι στο πρόγραμμα εθελούσιας είναι καθαρά προσωπική, υπάρχουν κάποια βασικά δεδομένα που δε γίνεται να αγνοηθούν.

Για το σύνολο των εργαζομένων:

  • Οι εθελούσιες και η παύση καταβολής των ασφαλιστικών εισφορών πλήττουν τα ήδη ρημαγμένα ασφαλιστικά μας ταμεία.
  • Η αποχώρηση ενός σημαντικού αριθμού εργαζομένων θα καταστήσει κατά πολύ δυσμενέστερη την εργασιακή καθημερινότητα αυτών που θα παραμείνουν.
  • Η –όποια, μερική πάντα- αναπλήρωση των κενών που θα προκύψουν θα γίνει με επέκταση των δουλεμπορικών («ελαστικών» όπως λένε πιο κομψά οι τεχνοκράτες) μορφών απασχόλησης.

Για εκείνους που σκέφτονται να αποχωρήσουν:

  • Δεδομένου ότι η πρόσφατη αντιασφαλιστική ανατροπή των Κατρούγκαλου-Πετρόπουλου δεν πρόκειται να είναι η τελευταία (όπως δεν ήταν και καμία από όλες τις προηγούμενες που κάθε φορά «έλυναν το ασφαλιστικό μια για πάντα»), εάν κάποιος αποφασίσει να αποχωρήσει χωρίς να έχει κατοχυρώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα, η θέση του είναι ιδιαίτερα επισφαλής απέναντι σε ενδεχόμενες νέες ρυθμίσεις που θα τον εντάξουν σε διαφορετικά ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης.
  • Κανένας συνάδελφος δεν πρέπει να κοινοποιεί το ενδιαφέρον του για αποχώρηση αν δεν είναι αποφασισμένος να φύγει, διότι αυτομάτως καταγράφεται στους υπό αποχώρηση και ενδεχομένως να του ασκηθούν πιέσεις σε δεύτερο στάδιο.

«ΕΓΩ ΚΙ Η ΕΘΕΛΟΥΣΙΑ» Ή «ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ»;

Η στάση της ηγεσίας του ΣΥΤΑ απέναντι στα γεγονότα ήταν η απολύτως αναμενόμενη. Μας είχε προϊδεάσει άλλωστε με την ανακοίνωση Νο 100/03-10-2016:

Εθελούσια έξοδος και Επιχειρησιακή Συλλογική Σύμβαση Εργασίας […] αποτελούν κατά σειρά δύο άλλα πεδία που η Τράπεζα και οι κοινωνικοί εταίροι πρέπει να κινηθούν […] ώστε και η επιχείρηση να στηριχθεί, και οι μέτοχοι και οι πελάτες να ωφεληθούνε, αλλά και οι εργαζόμενοι να μην νοιώσουν εκδιωχθέντες ή ξένοι στην οικογένειά τους.

Πέρα από το ότι στο παραπάνω απόσπασμα οι εργαζόμενοι μπαίνουν, για μια ακόμα φορά, σε τελευταία μοίρα από το ίδιο το σωματείο που υποτίθεται ότι τους εκπροσωπεί, αυτό που ενοχλεί περισσότερο είναι η ουσία αυτής της δήλωσης: Αποπνέει ηττοπάθεια και μοιρολατρία, με τους εργαζόμενους σε ρόλο ικέτη να εκλιπαρούν για μια ήπια μεταχείριση. Κάτι ανάλογο με το  να ζητάς από ένα βιαστή να δείξει λίγη τρυφερότητα.

Το γλυκό ήρθε κι έδεσε με την ανακοίνωση Νο 102/17-10-2016 σύμφωνα με την οποία:

Χαιρετίζουμε την εξαγγελία, καθότι αποτελεί αφενός δικαίωμα επιστροφής μέρους της υπεραξίας που κάθε εργαζόμενος παρήγαγε αφετέρου υποχρέωση προσφοράς της εργοδοσίας επιπρόσθετων των συμβατικών ανταμοιβών προς αυτόν για το συν τω χρόνω επιτελεσθέν έργο του

Σύμφωνα με ένα χαοτικό σκεπτικό που αδυνατούμε να παρακολουθήσουμε, η αποζημίωση της εθελούσιας συνιστά ανάκτηση της κλεμμένης υπεραξίας από την πλευρά των εργαζόμενων… Μήπως μας οδηγεί κι ένα βήμα πιο κοντά στο σοσιαλισμό; Γνωρίζουμε ότι οι αρχισυνδικαλιστές μας δεν είναι δα και τίποτα επιστήμονες, όπως μανιωδώς επιμένουν να αυτοπροβάλλονται, αυτές οι ασυναρτησίες όμως δεν είναι προϊόν γνωστικής  ανεπάρκειας. Είναι η αμήχανη προσπάθεια εξωραϊσμού μιας επιθετικής πρακτικής της εργοδοσίας για την οποία ήταν εξαρχής δεδομένο ότι δεν επρόκειτο να φέρουν το παραμικρό πρόσκομμα.

Η διοίκηση του ΣΥΤΑ δε διαπραγματεύεται απολύτως τίποτα με την εργοδοσία. Στόχος της είναι απλά να μας σερβιριστούν τα δυσάρεστα με τέτοιο τρόπο ώστε να προκληθούν οι λιγότεροι δυνατοί κραδασμοί. Ενόψει δε της νέας Επιχειρησιακής Σύμβασης είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα ανασυρθεί η φιλολογία περί «εξορθολογισμού (sic) του μισθολογικού κόστους», «λελογισμένων μειώσεων», «εξομάλυνσης ανισοτήτων» (προς τα κάτω φυσικά) κ.ο.κ.

Το προεδρείο του ΣΥΤΑ, αντί να μένει στη φοβερά εμπνευσμένη… προτροπή προς τους εργαζόμενους σε ατομική βάση «να αξιολογήσουν ενδελεχώς και να αποφασίσουν σύμφωνα με το ατομικό τους συμφέρον», οφείλει να μιλήσει ξεκάθαρα για την εθελούσια και να πει ευθέως αυτά που υπονοεί στην τελευταία του ανακοίνωση. Στην οποία εμφανίζει ένα σκεπτικισμό απέναντι στο πρόγραμμα της εθελούσιας. Το πρόβλημα που έχει όμως είναι ότι, αν το πει αυτό ανοιχτά, θα πρέπει να προτείνει και μια αντίδραση των εργαζομένων σε συλλογικό επίπεδο σ’ αυτήν. Θέλοντας να αποφύγει κάθε σύγκρουση, αρνείται να μπει στη συζήτηση και μένει σε προσωπικές προτροπές, νίπτοντας τα χείρας του, πετώντας την ευθύνη στους εργαζόμενους για ό,τι μέλλει γενέσθαι.

Ο ρόλος ενός συλλόγου εργαζομένων σε κρίσιμες φάσεις σαν αυτή, είναι να βγει μπροστά και να απαιτήσει. Να συσπειρώσει τους εργαζόμενους καλώντας τους, μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις τους, να συναποφασίσουν για την αντίδρασή τους. Και η διοίκηση του ΣΥΤΑ μόνο αυτό δεν κάνει.

Είναι σαφές ότι η εποχή των «έντιμων συμβιβασμών» και των αναίμακτων «αμοιβαία επωφελών» λύσεων έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί και οι προσδοκίες για επαναφορά του συστήματος σε μια προηγούμενη χρονική περίοδο είναι καταδικασμένες να διαψευσθούν. Το «κοινωνικό συμβόλαιο» πάνω στο οποίο βασιζόταν, έχει ήδη προ πολλού ακυρωθεί και οι θεατρινισμοί της ημιθανούς συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που προσπαθεί να διεκδικήσει ένα ρόλο σε μια συνθήκη όπου δεν προβλέπεται κάτι γι’ αυτή, δεν πρόκειται να το αναβιώσουν. Όσο πιο γρήγορα το πάρουμε απόφαση τόσο πιο γρήγορα θα αναδιοργανώσουμε τις δυνάμεις μας για τις δύσκολες μάχες που έχουμε μπροστά μας.

clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος 1 σχόλιο

ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ;

Σεπτεμβρίου 21, 2016 at 11:09 μμ (Αττικής)

Για τους παλιότερους από εμάς που προλάβαμε εποχές στις οποίες την ύπαρξη της Τράπεζας γνώριζαν κατά βάση μόνο οι εργαζόμενοί της και οι οικογένειές τους, η ανάδειξή της επί μία εβδομάδα, όχι απλά σε πρώτο, αλλά σχεδόν αποκλειστικό θέμα των δελτίων ειδήσεων αποτέλεσε οπωσδήποτε ένα σοκ. Το αμερικανικό δόγμα, σύμφωνα με το οποίο δεν υπάρχει κακή δημοσιότητα, δε θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την πραγματικότητα…

 

ΗΘΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ…

Κατά την εξέλιξη του διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες, η Τράπεζα Αττικής έγινε στόχος μιας ανηλεούς επίθεσης που σε καμιά περίπτωση δεν αφορούσε την ΟΥΣΙΑ της κατάστασής της, ούτε βέβαια είχε να κάνει με καμιά προσπάθεια «εξυγίανσης» του τραπεζικού συστήματος στο σύνολό του. Τριγωνικές συναλλαγές, κόκκινα δάνεια, εγγυήσεις με πληρεξούσια, παρεμβάσεις κυβερνήσεων, εξυπηρέτηση εργολάβων και ΜΜΕ, όλα αποδόθηκαν στην Αττικής, λες και όλες οι υπόλοιπες (συστημικές όμως, κατά συνέπεια αλώβητες ως συνδεδεμένες ΑΡΡΗΚΤΑ με μεγάλα συμφέροντα…) δεν είχαν ιδέα από όλα αυτά…

Σημείο εκκίνησης για την επίθεση αυτή ήταν η περίφημη «εγγυητική Καλογρίτσα», παραμονές του διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η Τράπεζα βρέθηκε στη δίνη ενός άγριου πολέμου επιχειρηματικών συμφερόντων νυν και υποψήφιων καναλαρχών. Πολύ γρήγορα, στην όλη επιχείρηση μετατροπής της σε πολιορκητικό κριό εναντίον του Καλογρίτσα, ενεπλάκησαν και τα κόμματα της αντιπολίτευσης και η κυβέρνηση, για απολύτως δικούς τους λόγους και άσχετους από τα τεκταινόμενα στην Τράπεζα Αττικής.

 

ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΙ;

Η Τράπεζα, όλο αυτό το διάστημα, απαξιωνόταν μέρα με τη μέρα. Κάποιοι ΦΡΟΝΤΙΖΑΝ να γίνει αυτό. Την ίδια στιγμή που έχυναν κροκοδείλια δάκρυα για τους άνεργους των ΜΜΕ που έμεναν χωρίς άδεια, δεν έδιναν δεκάρα για τους εργαζόμενους της Αττικής που οδηγούσαν στην καταστροφή. Όχι ότι για τους άνεργους των ΜΜΕ ενδιαφέρονταν στην πραγματικότητα… Επιχείρημα ήταν κι αυτοί σε έναν πόλεμο επιχειρηματιών που δε δίσταζαν να χρησιμοποιούν αυτούς που χρόνια δεν πλήρωναν, κακοπλήρωναν, απέλυαν, κ.α., για να προασπίσουν τα δικά τους συμφέροντα.

Στα δελτία ειδήσεων άρχισε ένας τρομολαγνικός βομβαρδισμός αποκαλύψεων και «αποκαλύψεων», πρωτοστατούντων «σοβαρών» μεγαλοδημοσιογράφων, γνωστών υπηρετών των αφεντικών τους και του κεφαλαίου γενικότερα. Μέρες πριν κατατεθεί το πόρισμα των ελεγκτικών μηχανισμών, κάποιοι είχαν ήδη διορίσει επίτροπο, σπάσει την τράπεζα σε καλή και κακή, ενώ καλούσαν τους μηχανικούς να διαδηλώσουν έξω από το ΤΣΜΕΔΕ και το κοινό να αποσύρει τις καταθέσεις του… Οι ίδιοι τηλεοπτικοί σταρ που στο όνομα της σταθερότητας του τραπεζικού συστήματος αναλαμβάνουν εργολαβικά την υπεράσπιση όλων των μνημονιακών πολιτικών, απειλούσαν να το τινάξουν στον αέρα, αν δεν έπεφτε η Τράπεζα Αττικής, ως νέα Ιφιγένεια, για να πέσει ο Καλογρίτσας.

 

«ΟΣΜΗ ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ» – ΜΟΝΤΕΛΟ ‘89

Τη σκυτάλη πήραν τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Πέρα από την εξυπηρέτηση της πολιτικής αντιπαράθεσης καθεαυτής, οποιαδήποτε αναφορά στο «τρίγωνο Καλογρίτσας-Τράπεζα Αττικής-Τηλεοπτικές άδειες» (ή «Καλογρίτσας-ΣΥΡΙΖΑ BANK-ΣΥΡΙΖΑ TV»…) τους διασφάλιζε άφθονη προβολή από τα δελτία. Οι καναλάρχες έδιναν πρόθυμα βήμα σε όσους ταυτίζονταν μαζί τους…

Αν και είχε ήδη προετοιμαστεί το έδαφος, με τις αναφορές σε πρόσωπα όπως ο Μαντζουράνης, κ.α., την επίσημη κήρυξη πολέμου έκανε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη συνέντευξή του στη ΔΕΘ, όπου δε δίστασε να προβεί σε παραλληλισμό –αν μη τι άλλο ανακριβή- με την τράπεζα Κρήτης, θέλοντας να προκαλέσει συνειρμούς «βρώμικου ‘89». Το μοντέλο του σκανδάλου Κοσκωτά εφαρμόστηκε μέχρι κεραίας σε μια πολιτική αντιπαράθεση που κάποιοι ΗΘΕΛΑΝ να γίνει. Ταίριαζε άλλωστε. «Αριστερά» στην κυβέρνηση, δεξιά στην αντιπολίτευση, κι ένα «ηθικό πλεονέκτημα» που η πρώτη το χε και το χασε και η δεύτερη έπρεπε να το κερδίσει για τον εαυτό της. Το μόνο που έλειπε ήταν μια τράπεζα. Κι ο Μητσοτάκης, έδωσε το σήμα. Μετά, λοιπά κόμματα και ΜΜΕ ανέλαβαν τα υπόλοιπα. Μέχρι και το… ΠΑΣΟΚ έφτασε να καταγγέλλει κομματική παρέμβαση στην τράπεζα Αττικής… Μετά από αυτό θα μπορούσε ενδεχομένως ακόμα και η Χρυσή Αυγή να καταγγείλει το ρατσισμό και την ξενοφοβία…

Η επίθεση στην Τράπεζα Αττικής έγινε από πολιτικούς και οικονομικούς κύκλους που, ΟΥΤΩΣ Η ΑΛΛΩΣ, δεν ενθουσιάζονται ιδιαίτερα με την ύπαρξή της, καθώς απορρίπτουν με βδελυγμία κάθε υποψία δημόσιου χαρακτήρα στο τραπεζικό σύστημα. Χτυπώντας τη Τράπεζα θα τέλειωναν και με τον όποιο δημόσιο χαρακτήρα, ενώ σε δεύτερο χρόνο θα μπορούσαν και να την πάρουν έναντι πινακίου φακής.

Όσο για την κυβέρνηση, που στο παρελθόν αντιμετώπιζε θετικά την αυτόνομη συνέχεια της Τράπεζας, θέλοντας πάνω της να στηρίξει τα πλάνα της για μια αναπτυξιακή τράπεζα που θα αποτελούσε το βασικό πόλο στο περίφημο «παράλληλο τραπεζικό σύστημα», άφησε το όλο έργο να εξελιχθεί. Κι όταν τα πράγματα έφτασαν στο όριο τα ξέχασε όλα. Δεν είχε κανένα πρόβλημα να κλείσει την ιστορία των τηλεοπτικών αδειών με το μικρότερο για αυτήν κόστος, ακόμα κι αν αυτό πρόκειται να συμπαρασύρει μερικές εκατοντάδες εργαζομένων στην Τράπεζα. Τι –εκλογικό- κόστος μπορεί να έχουν άλλωστε κυβέρνηση και κόμματα από εμάς; Εκτιμούν άλλωστε ότι ανήκουμε σε έναν κλάδο που δεν μπορεί ή δε θέλει να σηκώσει το ανάστημά του…

 

ΤΟ ΒΟΣΚΟΤΟΠΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ

Εν μέσω αδειοδότησης καναλιών, παραδοσιακός ιδιοκτήτης ΜΜΕ παραδεχόταν σε επιτροπή της Βουλής ότι λάμβανε δάνεια δεκάδων εκατομμυρίων με μοναδική εγγύηση την υπογραφή του και δεν κουνήθηκε φύλλο. Τα δάνεια «αέρα» δεν αποτελούσαν είδηση άλλωστε στον κόσμο των ΜΜΕ και των επιχειρηματιών. Είναι γνωστό ότι τηλεοπτικός σταθμός δανειοδοτούνταν στο παρελθόν με εξασφάλιση τα δικαιώματα προβολής για τα Στρουμφάκια και τα οποία αποτιμήθηκαν στο 1 εκατομμύριο ευρώ ανά επεισόδιο, χωρίς να δούμε τα ειρωνικά σχόλια που θα αναμένονταν.

Στο επίκεντρο της επίθεσης ενάντια στην Αττικής βρέθηκε το διαβόητο βοσκοτόπι. Εμείς δε γνωρίζουμε τι έχει συμβεί στην πραγματικότητα, κι είμαστε πιθανώς οι τελευταίοι που θα μάθουμε, ωστόσο θα πρέπει μάλλον να εμπιστευτούμε στο σημείο αυτό μεγαλοδημοσιογράφο που, έχοντας αναλάβει εργολαβικά την επίθεση στην Τράπεζα, ανέφερε, χωρίς φυσικά να δώσει την πρέπουσα σημασία, ότι αυτό εκτιμήθηκε στα 100 εκατομμύρια από εταιρεία real estate ΣΥΣΤΗΜΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ…

Δεν αναφέρουμε τα παραπάνω σε μια λογική συμψηφισμού αμαρτημάτων. Δεδομένου ωστόσο του πλήρους ελέγχου όλων των συναλλαγών από τις εποπτικές αρχές, αν πραγματικά πρόκειται ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του, τότε πολύ απλά η Τράπεζα Αττικής είναι τόσο βρώμικη ή καθαρή όσο κι η Τράπεζα της Ελλάδος (κι αυτό είναι ίσως το μόνο στο οποίο έχει δίκιο ο Σπίρτζης και ο ΣΥΡΙΖΑ γενικότερα…). Όλοι μας ξέρουμε πώς δουλεύαμε όλο το προηγούμενο διάστημα με την εποπτεία της. Ας μας πουν λοιπόν πώς τους ξέφυγε, αν τους ξέφυγε, μια τέτοια «λεπτομέρεια».

 

ΑΥΤΟΙ ΠΑΝΕ ΓΙΑ ΆΛΛΑ. ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Δεν είμαστε φιλικά διακείμενοι σε καμιά κυβέρνηση, κανένα αφεντικό, τραπεζίτη, εργολάβο, εφοπλιστή, καναλάρχη. Δεν μπορούμε όμως να μην επισημάνουμε την ξέχειλη ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ κάποιων που όπως, στο ανέκδοτο, ενώ τρώνε ένα πιάτο με ακαθαρσίες φωνάζουν επειδή βρήκαν μέσα μια τρίχα.

Προχθές φάνηκε να βρίσκεται η συμβιβαστική λύση και να πηγαίνουμε παρακάτω. Όπως συμβαίνει στα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών κι αφού χυθεί αίμα διαμορφώνονται νέες ισορροπίες, τα αντίπαλα στρατόπεδα μετρούν κέρδη και απώλειες κι ετοιμάζονται για τους επόμενους γύρους. Συμμαχίες, αντιπαλότητες και λυκοφιλίες αναδιαμορφώνονται και κάθε πλευρά προσαρμόζεται στο νέο σκηνικό.

Το δρόμο δείχνει η δίκη για την υπόθεση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου (μεταξύ των κατηγορουμένων παρεμπιπτόντως περιλαμβάνεται και ιδιοκτήτης ΜΜΕ) που διεξάγεται αυτές τις μέρες χωρίς να τραβά καθόλου τα φώτα της δημοσιότητας. Άπαντες φαίνεται να απαλλάσσονται όπως άλλωστε είχαμε προβλέψει από το ξεκίνημά της (οι εισαγγελικές διώξεις δεν είναι παρά μία θορυβώδης προσπάθεια του συστήματος να καλλωπίσει τη βιτρίνα του […] τα τελικά αποτελέσματα τέτοιων διώξεων είναι αντιστρόφως ανάλογα της υπερπροβολής που λαμβάνουν στο πρώτο τους στάδιο, ανακοίνωση 13-02-2014). Και σ’ αυτή την περίπτωση, την πλήρωσαν ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ…

Όλα καλά λοιπόν; Προφανώς και όχι, καθώς στη δική μας περίπτωση το αίμα που θα σφραγίσει τη νέα ισορροπία δυνάμεων είναι αυτό των ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ της Τράπεζας Αττικής, για τους οποίους, στη συνέντευξη τύπου, η νέα Διοίκηση προανήγγειλε πρόγραμμα εθελούσιας εξόδου και περικοπές αποδοχών. Θα χρησιμοποιηθούν παρελκυστικές προτροπές για «να πετύχει η εθελούσια», που πέρα από το ότι εμπεριέχουν μια κάθε άλλο παρά συναδελφική λογική που θέλει κάποιους να θυσιάζονται για να σωθούν οι υπόλοιποι, είναι ούτως ή άλλως απατηλές. Η προοπτική της μείωσης του μισθού συμπιέζει και την αποζημίωση της εθελούσιας και αντίστροφα. Οι εργαζόμενοι λοιπόν της Τράπεζας Αττικής θα πληρώσουν για να ισορροπήσουν αντιπολίτευση και κυβέρνηση, νυν και μελλοντικοί καναλάρχες. ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ συναινούν σ’ αυτό. Μηδενός εξαιρουμένου. Εμείς τι κάνουμε;

Η πλειοψηφία του ΔΣ του ΣΥΤΑ, συνεχίζει να μιλάει με το σύνηθες «τεχνοκρατικό» ύφος, λες και όλα βαίνουν καλώς, λες και ο ρόλος του σωματείου είναι να αναμασάει «επιχειρήματα» που ούτε οι Διοικήσεις, στην πιο ρηχή και κοινότοπη εκδοχή τους, δεν τα λένε. Δε λέμε, ήταν αναμφίβολα σημαντικό το ότι μετά από την πίεση του μαζικού κινήματος…, ο πρόεδρος του ΣΥΤΑ ανέκτησε τη θέση του στο Δ.Σ. της Τράπεζας, έτοιμος να δηλώσει παρών-κυριολεκτικά και μεταφορικά- στις κρίσιμες αποφάσεις που αυτό πρόκειται να λάβει…

Ας σοβαρευτούμε. Ο ΣΥΤΑ ΟΦΕΙΛΕΙ να βγει επιτέλους επιθετικά για να ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΕΙ τους εργαζόμενους της Τράπεζας, οι οποίοι ΔΕ ΦΤΑΙΝΕ ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ και δε θα πρέπει να θυσιαστούν στο βωμό συμφερόντων καναλαρχών, κομμάτων, κ.α. Το να ζητάει ειλικρίνεια στις διαβουλεύσεις, είναι εντελώς παρωχημένο. Ειλικρινώς χθες η Διοίκηση ανακοίνωσε μειώσεις και εθελούσια. Ειλικρινώς, ΔΕΝ ΟΦΕΙΛΕΙ και το σωματείο να απαντήσει;

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ από το προεδρείο του ΣΥΤΑ να καλέσει άμεσα έκτακτη ΓΣ για να αποφασίσουμε όλοι μαζί πώς θα προασπίσουμε τους μισθούς και τις θέσεις εργασίας μας.

ΔΕ ΘΑ ΘΥΣΙΑΣΤΟΥΜΕ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ ΤΟΥΣ

Από την πλευρά μας, σταθήκαμε έμπρακτα στο πλευρό κάθε απολυμένου, κάθε εργαζόμενου στο δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα, σε ΜΜΕ, κατασκευαστικές, ή όπου αλλού, που δουλεύει απλήρωτος επί μήνες ή που ο μισθός του μειώνεται, κάθε συνταξιούχου που βλέπει τη σύνταξή του να μετατρέπεται σε «επίδομα» απορίας. Και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε. Τα κανάλια που τόσο κόπτονται το τελευταίο διάστημα για τα εργασιακά δικαιώματα, θα θυμηθούν να δώσουν μάχη για να μη γίνουν οι εργαζόμενοι της Τράπεζας Αττικής θύμα στον πόλεμο των αφεντικών τους; Ρητορικό το ερώτημα…

clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος 1 σχόλιο

Για την επιχειρησιακή σύμβαση (ΙΙ)

Απρίλιος 19, 2016 at 10:17 μμ (Αττικής)

ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΕ ΜΙΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΟΠΟΥ ΔΕ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ

Από κάποιους μπορεί να θεωρηθεί σαν απρόσκλητη επίσκεψη σε εκδήλωση όπου δεν είμαστε καλεσμένοι. Ωστόσο, στις διαπραγματεύσεις για τη νέα επιχειρησιακή σύμβαση θα καθοριστεί εν πολλοίς το πώς θα ζούμε για τα επόμενα τρία χρόνια, ενώ οι συνέπειες της δε θα πάψουν να υφίστανται αυτόματα με το τέλος της τριετίας. Θεωρούμε λοιπόν ότι έχουμε το δικαίωμα να παρέμβουμε με προτάσεις για μια επιχειρησιακή σύμβαση που θα καλύπτει στα πλαίσια του εφικτού τις ανάγκες των εργαζομένων στη δεδομένη χρονική συγκυρία. Οι κύριοι άξονες εκτιμούμε ότι πρέπει να είναι η προστασία της εργασίας, του εισοδήματος και των εργασιακών σχέσεων.

Εκτός από τη συγκυρία, ωστόσο υπάρχουν και οι γνωστές μακροχρόνιες εκκρεμότητες (ΛΑΚ, οικοδομικός συνεταιρισμός) για τις οποίες πρέπει να δρομολογηθούν διαδικασίες επίλυσής τους βάσει των επανειλημμένων σχετικών αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων.

 

Προστασία της εργασίας

Προφανώς το βασικό μέλημά μας ως εργαζόμενοι είναι η διασφάλιση των θέσεων εργασίας μας και αυτή οφείλει να είναι ο ακρογωνιαίος λίθος στη νέα σύμβαση. Μέλημα που δεν επιτυγχάνεται με τα άνευ ουσίας ευχολόγια της κλαδικής που εναποθέτουν την προστασία της εργασίας στη βούληση των δύο μερών. Όπως μας έδειξαν οι απολύσεις του περασμένου Οκτώβρη, η βούληση αυτή δε θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Η (κάθε) εργοδοσία, από τη στιγμή που διαθέτει ένα νομικό οπλοστάσιο, το οποίο συνεχώς ενισχύεται από τις μνημονιακές πολιτικές των τελευταίων χρόνων, δε θα διστάσει και να το χρησιμοποιήσει. Δε θα την εμποδίσουν προτροπές ηθικής και συναισθηματικής φύσης, παρά μόνο η δική μας πίεση στο να δεσμευτεί. Απαιτείται μια ξεκάθαρη και δεσμευτική ρήτρα προστασίας της εργασίας που θα βάζει κατηγορηματικά φραγμό σε αυθαίρετες απολύσεις.

Στο ίδιο πλαίσιο θα πρέπει να θιγούν ζητήματα που λειτουργούν υπονομευτικά για τις θέσεις εργασίας, όπως η επέκταση των ελαστικών μορφών εργασίας και η εξωτερίκευση τραπεζικών εργασιών, προτού βρεθούμε –και πάλι- μπροστά σε τετελεσμένα.

 

Προστασία του εισοδήματος

Δε θα ήταν και ιδιαίτερα πρωτότυπο να τονιστεί ότι η μεγάλη πλειοψηφία των συναδέλφων έχει υπερβεί προ πολλού τα όριά της και ότι κάθε περαιτέρω επιβάρυνση δημιουργεί πλέον πραγματικές δυσκολίες βιοπορισμού. Ως εκ τούτου δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να μπούμε στη λογική της μείωσης των μισθών μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο μείωσης του «λειτουργικού κόστους», για τον πολύ απλό λόγο ότι οι μισθοί αντιστοιχούν σε πραγματικούς ανθρώπους με πραγματικές ανάγκες που δε γίνεται να εξομοιώνονται με ντουβάρια και με αναλώσιμα μηχανών γραφείου.

Από εκεί και πέρα εκτός από την καθαρά «λογιστική» επιχειρηματολογία της αντίθεσής μας στις φημολογούμενες μειώσεις, υπάρχει και μια ακόμα πιο ουσιαστική όσον αφορά τις αρνητικές συνέπειες στην ίδια τη φύση της δουλειάς μας. Σύμφωνα με τις πληροφορίες λοιπόν στο στόχαστρο της Τράπεζας βρίσκονται αποκλειστικά οι συμβατικές αποδοχές και όχι οι άλλης μορφής εταιρικές παροχές (εταιρικές κάρτες, κινητά , αυτοκίνητα – ενίοτε διπλά-, λειτουργικά κτλ.), καθώς αυτές δεν επιβαρύνονται με εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές. Διακρίνουμε λοιπόν ότι δεν πρόκειται απλά για μια προσπάθεια εξοικονόμησης ενός συγκεκριμένου ποσού σε μια δεδομένη συγκυρία, αλλά για ευθεία επίθεση στο θεσμό του ενιαίου μισθολογίου –που κατακτήθηκε μετά από μια σκληρή απεργία 42 ημερών κι έκτοτε βρίσκεται πάντοτε στο στόχαστρο των τραπεζιτών- και που διασφαλίζει την τήρηση της στοιχειώδους αρχής ισονομίας «ίση αμοιβή για ίση εργασία». Αντί αυτού βλέπουμε να προκρίνονται οι εξατομικευμένες αμοιβές, που χορηγούνται κατά το δοκούν και αδιαφανώς, ανοίγουν την ψαλίδα στις απολαβές μεταξύ των εργαζομένων και συναρτώνται από την κατάληψη θέσεων, ωθώντας έτσι –και σε συνδυασμό με πρακτικές όπως οι ατομικοί στόχοι- τους εργαζόμενους στο μεταξύ τους ανταγωνισμό.

 

Προστασία των εργασιακών σχέσεων

Η νέα επιχειρησιακή σύμβαση θα πρέπει να απαντά και στη διαρκή πίεση για επιδείνωση των συνθηκών εργασίας, βάσει μιας λογικής που θέλει τους εργαζόμενους να μη νομιμοποιούνται να διεκδικούν κανένα άλλο δικαίωμα από τη στιγμή που τους δίνεται το «προνόμιο» να εργάζονται.

Είναι γεγονός ότι για σημαντικές πτυχές που αφορούν τις συνθήκες εργασίας μας (με βασικότερη π.χ. το ωράριο) υπάρχει μεν θεσμική κατοχύρωση, αλλά το πρόβλημα βρίσκεται στην εφαρμογή τους, καθώς στην πράξη οι σχετικές διατάξεις παραβιάζονται συστηματικά, με ευθύνη δυστυχώς και του Συνδικάτου που πολλές φορές κάνει τα στραβά μάτια «για το καλό της Τράπεζας». Αυτό επιβεβαιώνει απλώς τον κανόνα, ότι η βελτίωση των όρων της δουλειάς και της ζωής μας απαιτεί αγώνα στην καθημερινότητα από εμάς τους ίδιους και δεν μπορεί να έρθει ως αποτέλεσμα μιας στιγμιαίας ανάθεσης σε κάποιους «επαγγελματίες» εκπροσώπους.

Η νέα επιχειρησιακή σύμβαση θα πρέπει να εξασφαλίζει την τήρηση της εργατικής νομοθεσίας αναφορικά με τις άδειες, οι οποίες έχουμε δει ανάλογα με τις προτεραιότητες της Τράπεζας να προγραμματίζονται, να αναβάλλονται, να μεταφέρονται, να πληρώνονται (?), να παραγράφονται… Υπενθυμίζουμε και πάλι προς κάθε αρμόδιο ότι αναμένεται, εδώ και καιρό, η συμμόρφωση με το νόμο και τις συλλογικές συμβάσεις στη χορήγηση της γονικής άδειας, την οποία η Τράπεζα με καταχρηστικό τρόπο συναρτά από την οικογενειακή κατάσταση του δικαιούχου.

Θα πρέπει να βάζει φρένο στην παράνομη πρακτική των ατομικών στόχων που αυθαίρετα επιβάλλεται αυτή την περίοδο στην πώληση παρατραπεζικών προϊόντων. Αν η Τράπεζα εκτιμά ότι τα ασφαλιστήρια είναι πλέον σημαντικότερα από τις κλασικές τραπεζικές εργασίες, τότε ας συστήσει ξεχωριστά γραφεία ασφαλειών εντός των καταστημάτων με λειτουργούς επιφορτισμένους αποκλειστικά με το συγκεκριμένο αντικείμενο.

 

 

Υλοποίηση των αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων

Το μακροβιότερο σχήμα Διοίκησης στην ιστορία της Τράπεζας έχει καταφέρει οι εκκρεμείς αντιδικίες της με τους εργαζόμενους να βρίσκονται στο ίδιο ακριβώς σημείο που ήταν έξι χρόνια πριν, όταν παράλαβε από την προηγούμενη Διοίκηση. Σε αυτό έχει συμβάλλει βέβαια και η χαρακτηριστική αδράνεια από πλευράς ηγεσίας του Συλλόγου που, μολονότι έχει στη διάθεσή της ομόφωνες σχεδόν αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων, φαίνεται απρόθυμη να κάνει το παραμικρό – εκτός βέβαια από το κομμάτι που αφορά τις εκταμιεύσεις από το ταμείο του ΛΑΚ για συμμετοχή του στην εκάστοτε ΑΜΚ. Εμείς σεβόμαστε τόσο τη διαδικασία όσο και τις αποφάσεις των Γ.Σ., οι οποίες είναι για εμάς δεσμευτικές ακόμα κι όταν δε συμφωνούν με τις δικές μας θέσεις. Οι μεθοδεύσεις για την απόσπαση της συναίνεσης και η κατά το δοκούν εφαρμογή των αποφάσεων μπορεί να είναι χρήσιμες προσωρινά για κάποιους, στην πράξη όμως απαξιώνουν το συλλογικό μας όργανο κι αυτό σε βάθος χρόνου το βρίσκουμε αναπόφευκτα μπροστά μας.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΩΡΑ

ΜΕ ΓΝΩΜΟΝΑ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

protergat_logo_small

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για την επιχειρησιακή σύμβαση

Απρίλιος 18, 2016 at 11:07 μμ (Αττικής)

Μειώσεις μισθών μετά από «σκληρή διαπραγμάτευση»;

Το σκηνικό έχει γίνει πια γνώριμο.

Σ’ ολόκληρη τη χώρα, από διαρροές (ή «άτυπες ενημερώσεις») μαθαίνουμε τις παράλογες απαιτήσεις των κακών ξένων δανειστών που προκαλούν τον πανικό. Οι (εκάστοτε) εκπρόσωποί μας δίνουν «σκληρές μάχες» στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων, για να καταλήξουν την ύστατη ώρα σε μια συμφωνία επώδυνη μεν, που ωστόσο αποτρέπει τα φημολογούμενα χειρότερα. Η συμφωνία έρχεται προς ψήφιση στη βουλή όπου ο (εκάστοτε) κυβερνητικός λόχος την υπερψηφίζει «με βαριά καρδιά». Εμείς οι υπόλοιποι, καλούμαστε να ματώσουμε και πάλι, οφείλουμε όμως να νιώθουμε ανακουφισμένοι επειδή αποφεύχθηκε το grexit.

Στην Τράπεζα, που αποτελεί μια μικρογραφία της κοινωνίας, όσα ισχύουν εκεί έξω αναπόφευκτα σε ένα βαθμό αναπαράγονται και σ’ αυτήν. Έτσι λοιπόν οι αντίστοιχοι παράγοντες εξουσίας χρησιμοποιούν ανάλογες πρακτικές για να προκαλέσουν παρόμοια αποτελέσματα. Οι τελευταίες εξελίξεις όσον αφορά τη νέα επιχειρησιακή σύμβαση επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Με δεδομένη τη λήξη ισχύος της προηγούμενης επιχειρησιακής σύμβασης την 31-12-2015, τη σύμπτωση της ημερομηνίας λήξης της με την αντίστοιχη της κλαδικής και την περιορισμένη διάρκεια της μετενέργειας αυτών, από πλευράς μας είχαμε θέσει το ζήτημα της προετοιμασίας για την ανανέωσή της μερικούς μήνες πριν από τη λήξη της. Κάθε συζήτηση όμως κόπηκε εν τη γενέσει της από το προεδρείο του ΣΥΤΑ χαρακτηριζόμενη «πρόωρη». Το γεγονός ότι οι επιχειρησιακές συμβάσεις (οφείλουν να) έπονται της κλαδικής φυσικά και αναγνωρίζεται από όλους. Θα έπρεπε να είχε υπάρξει έγκαιρα μια συμφωνία παράτασης της επιχειρησιακής, ώστε να συζητηθεί μετά την κλαδική. Το αδελφό σωματείο της ΕΤΕ π.χ. ήδη από τον Ιανουάριο είχε εξασφαλίσει μια εξάμηνη παράταση της αντίστοιχης ΕΣΣΕ.

Η πρώτη σχετική αναφορά από πλευράς διοίκησης του ΣΥΤΑ έγινε στην τακτική συνεδρίαση του Δ.Σ. για το μήνα Φεβρουάριο και αφορούσε -αποκλειστικά και μόνο- τη δημιουργία μιας «οικονομοτεχνικής επιτροπής» που θα κατέγραφε και θα κωδικοποιούσε τα περιεχόμενα όλων των προηγούμενων συμβάσεων. Στην πράξη αποδείχτηκε ότι η σκοπιμότητα της επιτροπής αυτής ήταν αντίστοιχη με αυτή των διαβόητων «αναλογιστικών μελετών» για τα ασφαλιστικά ταμεία – δηλαδή η δημιουργία ενός προκατασκευασμένου μοντέλου που έρχεται να καλύψει ειλημμένες πολιτικές, στην ουσία, αποφάσεις.

Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στην επόμενη τακτική συνεδρίαση που δεν έγινε παρά την 23ης Μαρτίου (μία μόλις εβδομάδα πριν τη λήξη και της μετενέργειας), όπου για πρώτη φορά έγινε αναφορά και στο πιθανό περιεχόμενο της νέας επιχειρησιακής σύμβασης. Εκεί λοιπόν ενημερωθήκαμε για την πρόθεση της Διοίκησης να επιβάλλει νέες μειώσεις στο προερχόμενο από επιχειρησιακές συμβάσεις μέρος του μισθού μας και μάλιστα τέτοιου ύψους που θα ανατρέπουν πλήρως το «κοινωνικοοικονομικό μας στάτους» (κατά την ορολογία του προεδρείου του ΣΥΤΑ). Δε θα αναφερθούμε σε ακριβή ποσοστά, αφενός επειδή αυτά ποτέ δεν κατατέθηκαν ως επίσημες προτάσεις παρά μόνο ως προφορικές πληροφορίες και, αφετέρου επειδή η διαρροή τέτοιων τρομοκρατικών σεναρίων συμβάλλει ώστε να δημιουργηθεί το κλίμα που θα επιτρέψει οι όποιες επερχόμενες μειώσεις, εφόσον είναι τελικά κατά τι μικρότερες, να παρουσιαστούν σαν «επιτυχία» σε μια «σκληρή διαπραγμάτευση».

Το πλέον ανησυχητικό στη συνεδρίαση αυτή δεν είχε να κάνει τόσο με τις προθέσεις της Διοίκησης, όσο με το γεγονός ότι, πίσω από τις συνήθεις κορώνες περί «αγωνιστικής εγρήγορσης» κλπ, άρχισε να γίνεται κι ένα ιδιότυπο «μασάζ» προκειμένου να εμπεδωθεί το αναπόφευκτο των αρνητικών για εμάς εξελίξεων και το ανώφελο της όποιας αντίδρασης.

«Παίρνουμε περισσότερα από ό,τι οι εργαζόμενοι στις άλλες τράπεζες», «πρέπει να εκλογικευτεί το μισθολογικό κόστος», «υπάρχουν ανισότητες μεταξύ δικτύου και διοίκησης» κ.α. Εν ολίγοις, τα γνωστά μπαγιάτικα εργοδοτικά ιδεολογήματα που ξαναζεστάθηκαν για να μας σερβιριστούν ως συνδικαλιστικά επιχειρήματα.

H δική μας πρόταση αφορούσε τη διενέργεια έκτακτης Γενικής Συνέλευσης ή/και σύγκλιση συμβουλίου κατ/των καθώς, για ένα τέτοιας σημασίας ζήτημα, θα έπρεπε να υπάρξει πλήρης ενημέρωση των εργαζόμενων για τις εξελίξεις προκειμένου να είναι οι ίδιοι/ες που θα λάβουν τις όποιες αποφάσεις και θα καθορίσουν τις όποιες δράσεις. Η σχετική πρόταση (όπως άλλωστε και κάθε ανάλογη στο παρελθόν) απορρίφθηκε με συνοπτικές διαδικασίες, μια και η διοίκηση του συλλόγου αντιλαμβάνεται τον εαυτό της σαν μια φωτισμένη πρωτοπορία που μπορεί να λειτουργεί από μόνη της εξ ονόματος των εργαζόμενων, χωρίς να έχει ανάγκη τη γνώμη τους παρά μόνο την ψήφο τους ανά τριετία.

Η συνάντηση της 28-03 με τον Πρόεδρο και το Διευθύνοντα Σύμβουλο της Τράπεζας δεν ήρθε να προσφέρει κάτι νέο. Δεν έγινε άλλωστε και κάποια εμβάθυνση σε αυτά καθαυτά τα ζητήματα που άπτονται της επιχειρησιακής σύμβασης. Το πλαίσιο ωστόσο επιβεβαιώθηκε εκ νέου. Μας είπαν λοιπόν ότι, μολονότι η Τράπεζα ανακεφαλαιοποιήθηκε επιτυχώς και οι δείκτες της είναι παραπάνω από ικανοποιητικοί, υπάρχει ανάγκη μείωσης του λειτουργικού (βλέπε μισθολογικού) κόστους. Παρουσιάστηκαν επίσης κάποιοι άλλοι περίεργοι δείκτες που καταδεικνύουν –κατά τη Διοίκηση- τη χαμηλή αποδοτικότητά μας. Από τον (έμπειρο συνδικαλιστή εξάλλου) Πρόεδρο της Τράπεζας πήραμε κάποια λόγια συμπάθειας και την αποποίηση από πλευράς του κάθε πρόθεσης για περαιτέρω μειώσεις πλην όμως, όπως θα έλεγε κι ο Πόντιος Πιλάτος, αυτό δεν είναι απόφαση της Διοίκησης αλλά άνωθεν επιβαλλόμενη ντιρεκτίβα, βάσει του εγκεκριμένου σχεδίου αναδιάρθρωσης, και ως εκ τούτου αποτελεί μονόδρομο. Άλλο ένα μνημόνιο…

Η έκτακτη συνεδρίαση του ΔΣ του ΣΥΤΑ της επόμενης ημέρας ήρθε να επιβεβαιώσει τις χειρότερες υποψίες. Με εκπροσώπους (υποτίθεται) των εργαζομένων να ξεπερνούν σε ζήλο και τους πιο αδιάλλακτους εργοδότες και να αναπαράγουν πλέον ανοιχτά στο σύνολό της την αντεργατική προπαγάνδα. Γιατί πως αλλιώς μπορούν να χαρακτηριστούν απόψεις που θέλουν το μεγάλο μισθολογικό κόστος να αποτελεί τροχοπέδη για την ανάπτυξη της Τράπεζας, που θεωρούν ως ύψιστη προτεραιότητα την αύξηση της κερδοφορίας της επιχείρησης σε βάρος του εργατικού μισθού, που θεωρούν ως δικαιοσύνη την εξίσωση των αμοιβών προς τα κάτω; Αν δε αυτά συνδυαστούν με την εκ των προτέρων απόρριψη κάθε αγωνιστικής κινητοποίησης, η οποία παρουσιαζόταν περίπου σαν αυτοκτονία από μέρους μας, τότε εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι η κατάληξη (και αυτής) της διαπραγμάτευσης είναι προδιαγεγραμμένη. Όταν δε η καθυστερημένη ανταπόκριση της Διοίκησης σε μια ανειλημμένη συμβατική της υποχρέωση (όπως η καταβολή του επιδόματος του άρθρου 10) αποτελεί αντικείμενο πανηγυρισμού και παρουσιάζεται σαν ένδειξη σύγκλισης μεταξύ των «κοινωνικών εταίρων» είναι πλέον σαφές ότι ο πήχης των διεκδικήσεων βρίσκεται πολύ χαμηλά.

Έκτοτε, για την πορεία των διαπραγματεύσεων έχει πέσει «σιγή ασυρμάτου». Κάποιοι μπορεί να πιστεύουν ότι στο διάστημα αυτό γίνεται μια «σκληρή διαπραγμάτευση» (όπως αντίστοιχα κάποιοι μπορεί να πιστεύουν η κυβέρνηση αγωνίζεται νυχθημερόν να σώσει μισθούς και συντάξεις). Δεδομένου ωστόσο ότι επί της ουσίας δεν υπάρχει καμία διαφωνία ως προς τη βασική επιδίωξη (τη μείωση του «μισθολογικού κόστους» χάριν της «ανταγωνιστικότητας»), τότε η όποια διαπραγμάτευση δεν αποτελεί παρά μια προσπάθεια επικοινωνιακής διαχείρισης, προκειμένου η δυσμενής μεταβολή των μισθολογικών απολαβών και των εργασιακών σχέσεων να γίνει με τρόπο και σε χρόνο που θα προκαλέσει τις λιγότερες δυνατές αναταράξεις. Κι εδώ η τακτική της κυβέρνησης που προσανατολίζεται στο να περάσει το νέο πακέτο μέτρων λίγο πριν από την πασχαλινή αργία (την οποία πρόκειται να μεγαλώσει κατά μία ημέρα με τη μεταφορά του εορτασμού της πρωτομαγιάς) δείχνει να αποτελεί οδηγό. Μια ταυτόχρονη συμφωνία για νέα συλλογική σύμβαση με επαχθείς για τους εργαζόμενους όρους θα αναδειχθεί πολύ λιγότερο μέσα στο γενικό ορυμαγδό, επιτρέποντας παράλληλα στους εκπροσώπους μας να καλυφθούν πίσω από ανέξοδες φραστικές (και μόνο) αντικυβερνητικές κορώνες. Εάν επίσης η όποια συμφωνία έρθει προς ψήφιση από το Δ.Σ. του ΣΥΤΑ λίγα 24ωρα πριν από την εκπνοή και της μηνιαίας παράτασης (όπως με τη διαδικασία του «κατεπείγοντος» περνάνε συνοπτικά από το κοινοβούλιο και οι αντίστοιχες συμφωνίες με τους δανειστές), ο εκβιασμός θα είναι ολοκληρωτικός. Ή αυτή τη σύμβαση ή καμία σύμβαση, take it or leave it.

Τέλος, για να βλέπουμε και τη μεγάλη εικόνα κι επειδή κάποιοι συνάδελφοι -καλόπιστα πιστεύουμε- εναποθέτουν τις ελπίδες τους στην ΟΤΟΕ και τη δυνατότητά της να δεσμεύσει τα πρωτοβάθμια σωματεία να μην υπογράψουν επιχειρησιακές με μειώσεις, εμείς δεν τρέφουμε την ίδια αυταπάτη. Η ηγεσία της ΟΤΟΕ δεν έχει όχι μόνο τη δυνατότητα αλλά πολύ περισσότερο ούτε και τη θέληση να πιέσει σε αυτή την κατεύθυνση. Είναι κεντρική επιλογή των τραπεζιτών αυτή τη φορά οι μειώσεις να μην περάσουν μέσω της κλαδικής σύμβασης (τις οποίες δύσκολα θα μπορούσε να σηκώσει η ΟΤΟΕ, ενώ και οι δυνατότητες αντίδρασης των τραπεζοϋπαλλήλων ενιαία ως κλάδος θα ήταν πολύ μεγαλύτερες), αλλά μέσω των επιμέρους επιχειρησιακών, όπου οι εργαζόμενοι μεμονωμένα ανά τράπεζα και έχοντας υποστεί όλη την προπαγάνδα επιχειρησιακού «πατριωτισμού» («εμείς που είμαστε καλύτερα και παίρνουμε περισσότερα από τους υπόλοιπους») έχουν σημαντικά λιγότερα περιθώρια. Οπότε το να αποτρέψουμε τις διαφαινόμενες αρνητικές εξελίξεις είναι στο δικό μας χέρι και μόνο…

clip_image001

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Next page »