Για τη συνάντηση με το Διευθύνοντα Σύμβουλο

Απρίλιος 21, 2018 at 7:46 πμ (Αττικής)

Το πρωί της Πέμπτης 19/4 πραγματοποιήθηκε συνάντηση των μελών του Δ.Σ. του Συλλόγου Ειρήνης Πλιάτσικα και Βίκτορα Τσακίρη (από την Ενότητα και την Πρωτοβουλία Εργαζομένων, αντίστοιχα) με το Διευθύνοντα Σύμβουλο της Τράπεζα κ. Θ. Πανταλάκη με βασικό αντικείμενο το γνωστό ζήτημα των δυσμενών μετακινήσεων. Στη συζήτηση που ακολούθησε ο κ. Δ/νων:

Α. Αποποιήθηκε την ευθύνη ως προς την επιλογή των συναδέλφων προς μετακίνηση, δηλώνοντας ότι δεν τους γνωρίζει προσωπικά κι ότι απλώς υπέγραψε τις εισηγήσεις «των υπηρεσιών». Ωστόσο, στη συνέχεια της συζήτησης φάνηκε αρκετά ενημερωμένος ως προς λεπτομέρειες προσωπικού χαρακτήρα (π.χ. ηλικίες των τέκνων των συναδέλφων)

Β. Σε μια πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας παρουσίασε τον εαυτό του ως θύμα, που ενώ προσπαθεί να σώσει την Τράπεζα βάλλεται από παντού. Αργότερα μάθαμε για κάποια χθεσινά δημοσιεύματα που τον αφορούσαν και που ίσως συνέβαλλαν στον εκνευρισμό του.

Γ.   Απέκλεισε οποιαδήποτε πιθανότητα ολικής ή μερικής ανάκλησης της Πράξης 2746. Ακόμα κι αν αυτή είναι λαθεμένη, θα επιμείνει καθώς θεωρεί ότι σε αντίθετη περίπτωση θίγεται το κύρος του.

Δ. Προανήγγειλε επί της ουσίας ότι θα συνεχίσει με ανάλογες πρακτικές, ανεξαρτήτως Κανονισμού Εργασίας. Δήλωσε ότι οι στοχοποιημένοι υπάλληλοι θα έπρεπε να είχαν εκτιμήσει την προσφορά της εθελούσιας και τα παρεχόμενα κίνητρα (μπόνους για ζευγάρια, επαρχιακά καταστήματα κτλ) και να είχαν αποχωρήσει. Είπε επίσης ότι είναι απολύτως φυσιολογικό μια οικογένεια να στερείται τον πατέρα αφού μένει πίσω η μητέρα…

Όπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς δεν υπήρξε κανένα πεδίο συνεννόησης. Από την πλευρά μας βρήκαμε τη συνάντηση εξαιρετικά χρήσιμη καθώς πλέον οι μάσκες πέφτουν. Δεν υπάρχουν ούτε «κοινωνικοί εταίροι» ούτε «λειτουργοί της Τράπεζας». Οι εργαζόμενοι είμαστε όχι απλά αναλώσιμοι αλλά κυριολεκτικά ανεπιθύμητοι, στο όνομα πάντα της «διάσωσης της Τράπεζας». Η εργοδοσία, δια του εκπροσώπου της, δήλωσε αποφασισμένη να πάει μέχρι το τέλος, το δικό μας ή το δικό της.

Εμείς πίσω από αυτή τη θεατρική επίδειξη πυγμής διαβλέπουμε την ανησυχία μιας εργοδοσίας που θεωρούσε ότι θα μπορούσε να κάνει ό,τι θέλει χωρίς καμιά αντίδραση.

Μετά τη συνάντηση, μεταβήκαμε στα γραφεία της ΟΤΟΕ για να ενημερώσουμε το προεδρείο σχετικά με τις τελευταίες εξελίξεις. Αναφορικά με τις επόμενες κινήσεις, η ηγεσία της ΟΤΟΕ δήλωσε πρόθυμη να συνδράμει εφόσον πάρει την πρωτοβουλία το ΔΣ του Συλλόγου. Σημαντικό θεωρούμε το γεγονός ότι ο Γενικός Γραμματέας της Ομοσπονδίας δήλωσε κατηγορηματικά και κατ’ επανάληψη ότι, όσον αφορά τους συναδέλφους που δεν αποδέχονται τον εκβιασμό, η νομική τους στήριξη συμπεριλαμβανομένων των δικαστικών εξόδων, είναι αυτονόητο και εκ των ων ουκ άνευ ότι θα πρέπει να καλυφθεί από το Σωματείο, ανεξαρτήτως από το αν ο δικηγόρος είναι της επιλογής τους.

Υπενθυμίζουμε επίσης στο προεδρείο του ΣΥΤΑ, το οποίο και ενημερώσαμε αμέσως μετά, ότι παραμένει ακόμα ανοιχτή η πρόσκληση από πλευράς υπουργείου Εργασίας για συνάντηση με το Σύλλογό μας. Η αλήθεια είναι ότι ακόμα δεν έχουμε καμιά απάντηση.

Επισημαίνουμε ότι η προαναγγελία νέων παρόμοιων πράξεων της Διοίκησης επιβάλει την αντίδρασή μας τώρα. Αν η πλειοψηφία του ΔΣ συναινέσει στην επίθεση που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη, θα φέρει τεράστιες ευθύνες.

Advertisements

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για τη χθεσινή μας κινητοποίηση (16/4)

Απρίλιος 17, 2018 at 7:49 μμ (Αττικής)

Τη Δευτέρα 16/4, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση εργαζομένων της Τράπεζας έξω από το κτήριο της οδού Ακαδημίας. Με την παρουσία τους, εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους μέλη του Γενικού Συμβουλίου της ΟΤΟΕ, του Διοικητικού Συμβουλίου του ΕΚΑ και Δ.Σ. πρωτοβάθμιων. Οι περαστικοί, εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, κ.α., που ενημερώνονταν για το λόγο της κινητοποίησης, τόσο από το πανό, όσο και από το κείμενο που μοιραζόταν (βλ. εδώ) εξέφραζαν αλληλεγγύη.

Στη συνέχεια, με σύντομη πορεία, μεταβήκαμε στα γραφεία της ΟΤΟΕ, όπου και αντιπροσωπεία μας έθεσε το ζήτημα ενημερώνοντας τον Αντιπρόεδρο, το Γ. Γραμματέα, κ.α., ενώ μετά κάναμε παρέμβαση και στο Υπουργείο Εργασίας. Από την πλευρά του Γ. Γραμματέα του Υπουργείου κ. Νεφελούδη εκδηλώθηκε πρόθεση για άμεσο ορισμό συνάντησης με το Σωματείο μας.

Μετά το τέλος της κινητοποίησης, τα μέλη του ΔΣ της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων και της Ενότητας ζήτησαν συνάντηση με το Διευθύνοντα Σύμβουλο της Τράπεζας (που δεν προσήλθε στο γραφείο του κατά τη στάση εργασίας). Μια συνάντηση που κατ’ επανάληψη έχουμε ζητήσει από το Προεδρείο του ΣΥΤΑ να γίνει, το οποίο όμως αρνείται κάθε ανοιχτή ΣΕ ΟΛΟΥΣ συζήτηση με τη Διοίκηση (γιατί άραγε;).

Με τη χθεσινή κινητοποίηση, οι εργαζόμενοι έσπασαν την τρομοκρατία που η Διοίκηση επιχειρεί να επιβάλλει. Κατεβαίνοντας στο δρόμο για πρώτη φορά σε απεργία/στάση εργασίας που αφορά μόνο την Τράπεζα, δείξαμε ότι και ΞΕΡΟΥΜΕ και ΜΠΟΡΟΥΜΕ να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας, και μάλιστα κόντρα στην αδράνεια και τη σιωπή που το Προεδρείο του ΣΥΤΑ προσπαθεί να εδραιώσει.

Αποδείχθηκε ότι οι εργαζόμενοι θέλουμε να διεκδικήσουμε μαχητικά τα δικαιώματά μας. Η ηγεσία του Συλλόγου μπορούσε να διοργανώσει κινητοποίηση και μάλιστα (όπως φάνηκε τελικά) με επιτυχία. Δεν το έκανε όμως, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά το πόσο αναντίστοιχη παραμένει με τις ανάγκες της συγκυρίας και ποια ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ είναι η θέση της σε σχέση με τη διεκδίκηση ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΩΝ δικαιωμάτων μας, όπως το να μη διαλύονται οι οικογένειες και οι ζωές μας.

Καλούμε την πλειοψηφία του ΔΣ να προχωρήσει ΑΜΕΣΑ σε συνάντηση με το Υπουργείο Εργασίας ΟΛΩΝ των μελών του ΔΣ και των πληττόμενων συναδέλφων. Όπως αποδείχθηκε, η δυνατότητα υπάρχει και δε χρειάζεται παρά να το θέλει κανείς.

Καλούμε τη Διοίκηση να αποσύρει ΤΩΡΑ τις αυθαίρετες μετακινήσεις και να τηρήσει τις δεσμεύσεις που προκύπτουν τόσο από τον κανονισμό εργασίας, όσο και από τα δικαιώματα μας γενικότερα.

ΟΣΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ ΝΑ ΠΛΗΞΟΥΝ ΤΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ

ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΧΑΡΙΖΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ATTICA BANK

Απρίλιος 16, 2018 at 11:51 μμ (Αττικής)

Κείμενο που μοιράστηκε στην κινητοποίηση της 16/4.

Οι τραπεζίτες είναι από τους πιο σκληρούς εργοδότες. Οι πρακτικές της Διοίκησης της Attica Bank τους υπερβαίνουν. Ανέλαβε Σεπτέμβριο 2016, μετά τον πόλεμο για την υπόθεση Καλογρίτσα, ως προϊόν συμβιβασμού μεταξύ κυβέρνησης και ΤτΕ που διεκδικούσαν τον έλεγχο της Τράπεζας.
Με τις ευλογίες των πατρόνων της, στο όνομα μιας «εξυγίανσης», προχώρησε σε επίθεση εναντίον των εργαζομένων αλλά και της ίδιας της Τράπεζας, που τελεί σε ιδιότυπο καθεστώς «εκκαθάρισης»:
Οκτ. 2016 Εξαγγέλλει πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου, το οποίο συνεχίζεται «άτυπα» όλο το 2017. Από ένα σύνολο σχεδόν 800 υπαλλήλων αποχώρησαν 110 περίπου
Φεβρ. 2017 Προχωρά σε μισθολογικές περικοπές της τάξης του 20-25% κατά μέσο όρο
Μάρτ. 2017 Απειλεί με απόλυση 14 (τουλάχιστον) εργαζόμενους που δε βγήκαν με εθελούσια, που αποτελούν στόχο. Οι απολύσεις αποτρέπονται με παρέμβαση της ΟΤΟΕ σε Υπ. Εργασίας και νομικές ενέργειες των απολυόμενων
Σεπτ. 2017 Μεταβιβάζει μη εξυπηρετούμενα δάνεια σε κερδοσκοπικό fund. Εκχωρώντας εργασίες, εντείνει την πίεση για υποκατάσταση των σημερινών εργαζόμενων και των σταθερών θέσεων εργασίας με μορφές ελαστικής απασχόλησης, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, όπως έχει ήδη συμβεί με «υποστηρικτικές» -φύλαξη, καθαρισμός, διεκπεραίωση
Μάρτ. 2018 Εξαγγέλλει πρόγραμμα εθελούσιας με στόχο 150-200 αποχωρήσεις. Μέσα σε 15 μήνες, σπρώχνει στην έξοδο πάνω από το 1/3 των υπαλλήλων. Σε όλο αυτό το διάστημα, γίνονται επιλεκτικές προσλήψεις golden boys με παχυλούς μισθούς και προνόμια, καθώς κι ένα πάρτι εκατομμυρίων με αναθέσεις έργων σε εξωτερικούς συνεργάτες
Τρίτη, 10/4 3 μέρες πριν τη λήξη της εθελούσιας, ανακοινώνονται 9 μεταθέσεις: από Αττική Κοζάνη, Θεσσαλονίκη, από Αττική Κατερίνη, από Πάτρα Ξάνθη, από Ηράκλειο Κρήτης Χίο, από Χανιά Θεσσαλονίκη, από Καβάλα Δράμα. Πρόκειται για κάποιους που απειλήθηκαν πέρυσι με απόλυση και για κατηγορίες που είναι στο στόχαστρο (συνυπηρετούντα ζευγάρια, υπάλληλοι συγκεκριμένων επαρχιακών καταστημάτων, υπαχθέντες στο νόμο Κατσέλη). Δεν υπήρξε συναίνεση, ούτε καν ενημέρωση. Το μαθαν από συναδέλφους που έτυχε να δουν το υπηρεσιακό σημείωμα. Άνθρωποι συνθλίβονται, οικογένειες διαλύονται «για την εύρυθμη λειτουργία της τράπεζας»
Ο εκβιασμός τους έχει στόχο και την τρομοκράτηση των υπολοίπων που, τώρα, δεν είναι στο στόχαστρο, για να εξασφαλιστεί η υποταγή/πειθάρχηση σε ένα δυσμενές εργασιακό περιβάλλον.
Η πλειοψηφούσα παράταξη στο ΔΣ του σωματείου, αφού κωλυσιέργησε, αφήνοντας τον εκβιασμό να εξελίσσεται και την πίεση στους συναδέλφους να αυξάνεται, προκήρυξε τελικά… 3ωρη στάση εργασίας (16/4, μετά τη λήξη της εθελούσιας, 13/4). Με μια τυπική ανακοίνωση, χωρίς προετοιμασία, κινητοποίηση, δημοσιοποίηση ή συλλογική δράση. Προφανής στόχος: κουκούλωμα.
Η επιλογή αυτή δημιουργεί μια κρίση εμπιστοσύνης στη συνδικαλιστική δράση, ενώ κανείς δεν ξέρει πότε θα βρεθεί στο στόχαστρο. Το μήνυμα; Ο καθένας μόνος του απέναντι στην εργοδοσία…
Το ζήτημα είναι εξαιρετικά σημαντικό, όχι μόνο για τους 9 μετακινούμενους και τους εργαζόμενους της Attica bank, ούτε καν συνολικά για τον τραπεζοϋπαλληλικό κλάδο, αλλά για όλους τους εργαζόμενους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα (οι εργαζόμενοι στο δημόσιο αντιμετωπίζουν το νόμο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που επιτρέπει τη μετακίνησή τους εκτός νομού για ένα εξάμηνο).
ΔΕ ΘΑ ΔΕΧΘΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΥΘΑΙΡΕΤΕΣ ΚΑΙ ΕΞΟΝΤΩΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΘΕΣΕΙΣ, ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ, ΣΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗ, ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ, ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΜΑΣ

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ-ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Μόνιμος σύνδεσμος 1 σχόλιο

ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Απρίλιος 13, 2018 at 7:51 μμ (Αττικής)

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΔΕΥΤΕΡΑ, 16 ΑΠΡΙΛΙΟΥ, ΕΝΑΡΞΗ ΩΡΑΡΙΟΥ ΜΕ 10.30

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ/ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ, 8.15

Το ΔΣ του ΣΥΤΑ συνεδρίασε δύο φορές τις προηγούμενες μέρες, μετά την απόφαση μετακίνησης των 9 συναδέλφων. Την Τετάρτη η («τακτική») συνεδρίαση δεν είχε αποφασιστικό χαρακτήρα, καθώς το Προεδρείο απλώς ενημέρωσε ότι θα γινόταν συνάντηση με τον Διευθύνοντα Σύμβουλο το ίδιο βράδυ (στην οποία ασφαλώς θα συμμετείχαν μόνο ο Πρόεδρος και η Γραμματέας…). Η όποια απόφαση λοιπόν αναβλήθηκε για την επόμενη μέρα, την Πέμπτη.

Στη συνεδρίαση αυτή καταθέσαμε το ακόλουθο πλαίσιο κινητοποίησης:

Α. Προκήρυξη 24ωρης απεργίας για τη Δευτέρα 16 Απρίλη

Β. Συγκέντρωση στο κτίριο Ακαδημίας το πρωί της Δευτέρας

Γ.   Απαίτηση για άμεση συνάντηση αντιπροσωπείας αποτελούμενης από τα μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου και τους υπό μετακίνηση συναδέλφους με τη Διοίκηση της Τράπεζας, στο πλαίσιο της απεργίας

Δ. Σύγκλιση έκτακτης Γενικής Συνέλευσης στις 11 π.μ. για να καθοριστούν τα περαιτέρω βήματα. Να καταβληθεί κάθε προσπάθεια ώστε να παρευρεθούν και οι 9 συνάδελφοι με κάλυψη των εξόδων μετάβασης από το Σύλλογο.

Ε.   Οργάνωση συνέντευξης τύπου μετά το τέλος της συνέλευσης για δημοσιοποίηση του ζητήματος.

Το Προεδρείο του ΣΥΤΑ αποφάσισε ότι η ορθή αντίδραση στη βίαιη αλλαγή των συνθηκών ζωής 9 εργαζόμενων, στον ωμό εκβιασμό που υφίστανται και στην τρομοκράτηση με στόχο την υποταγή και την παραίτηση από τα δικαιώματά μας που υφιστάμεθα όλοι, είναι μια στάση εργασίας τη Δευτέρα. Ως συνήθως, χωρίς προετοιμασία, χωρίς κινητοποίηση των μελών του Συλλόγου από το Προεδρείο. Και φυσικά χωρίς καμιά συλλογική δράση που να δημοσιοποιεί το (κατά την άποψη της πλειοψηφίας του ΔΣ προφανώς) «οικογενειακό ζήτημα». Για την «προάσπιση της Τράπεζας» άλλωστε, το θέμα πρέπει να μείνει «μεταξύ μας». Μόνο που έτσι σε λίγο η Τράπεζα θα σωθεί, όχι όμως και οι εργαζόμενοί της και τα δικαιώματά τους.

Η απόφαση της Διοίκησης έγινε γνωστή την Τρίτη. Είναι σαφές ότι το να αφήνει κανείς τις μέρες να περνάνε, βάζοντας μια στάση εργασίας την επόμενη Δευτέρα, μετά τη λήξη της εθελούσιας που είναι σήμερα Παρασκευή, μάλλον δε χτυπάει το χέρι στο τραπέζι. Ούτε και βοηθάει στην κατεύθυνση της αποτελεσματικής υπεράσπισης των 9 συναδέλφων. Ο εκβιασμός είναι ΕΔΩ, ο στόχος του ήταν να προλάβει τη λήξη της αυριανής προθεσμίας για να εξαναγκάσει κάποιους σε αποχώρηση. Ή απαντάει το σωματείο άμεσα και δυναμικά ή αφήνει τον εκβιασμό να εξελίσσεται και την πίεση να αυξάνεται στους 9 συναδέλφους, και την εμπιστοσύνη των υπολοίπων στη συνδικαλιστική δράση να μειώνεται σε μια κρίσιμη περίοδο όπου κανείς δεν ξέρει πότε θα βρεθεί να πλήττεται από μια απόφαση της Διοίκησης.

Παρόλα αυτά, η στάση εργασίας, όσο κι αν δεν αντιστοιχεί στις συνθήκες, πρέπει να πετύχει. Συμμετέχουμε μαζικά σε αυτήν. Και παράλληλα, καλούμε σε συνάντηση/συγκέντρωση έξω από το κτίριο της Ακαδημίας το πρωί της Δευτέρας. Οι κινητοποιήσεις πρέπει να έχουν ένα περιεχόμενο. Και το ελάχιστο περιεχόμενο που μπορούμε να δώσουμε, οφείλουμε να το δώσουμε. Δεν τους χαρίζουμε τίποτα.

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ/ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ, 8.15

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ

Απρίλιος 10, 2018 at 11:19 μμ (Αττικής)

«…Επειδή βλέπουμε επίσης να στοχοποιούνται ολόκληρες πληθυσμιακές ομάδες με μη εργασιακά κριτήρια (οικογενειακά, γεωγραφικά κλπ) κι έχοντας και το προηγούμενο των επαπειλούμενων απολύσεων του περασμένου Μάρτη, είναι σχεδόν βέβαιο ότι σε ένα σημαντικό αριθμό συναδέλφων πρόκειται να ασκηθούν πιέσεις για να αποχωρήσει. Εκεί ως Σύλλογος πρέπει να βρισκόμαστε σε πραγματική ετοιμότητα: αυτή τη φορά δε θα δικαιούται κανείς να μιλά για «κεραυνό εν αιθρία…».

Ανακοίνωση Πρωτοβουλίας, 22/3/2018

Η επαλήθευση της παραπάνω πρόβλεψης, από την ανακοίνωσή μας της 22 Μάρτη, δεν οφείλεται σε μαντικές ικανότητες ούτε σε κάποια εκ των έσω πληροφόρηση. Ήταν μια εκτίμηση βασισμένη σε δεδομένα και θα μπορούσε να την κάνει όποιος διαθέτει στοιχειώδη αναλυτική ικανότητα και δεν έχει κανενός είδους βαρίδια που να τον καθιστούν υποχείριο της εργοδοσίας και κήρυκα του «κοινωνικού εταιρισμού». Από την άλλη, το προεδρείο του ΣΥΤΑ, που χθες το πρωί μας διαβεβαίωνε ότι το παρόν και το μέλλον μας είναι διασφαλισμένο μετά την αλλαγή ασφαλιστικής εταιρείας, και πάλι…, έπεσε από τα σύννεφα…

Η αντίθεση της Πράξης 2746 με το άρθρο 18 του Κανονισμού Εργασίας –το οποίο κατά τα άλλα επικαλείται- είναι κραυγαλέα, τόσο ως προς το γράμμα όσο και (πολύ περισσότερο) ως προς το πνεύμα του. Ο κανονισμός προβλέπει συγκεκριμένες διαδικασίες και προϋποθέσεις ως προς τα αρμόδια όργανα, τα εργασιακά και κοινωνικά κριτήρια, τη χρονική διάρκεια, τις πρόσθετες παροχές και αποζημιώσεις κτλ, εκ των οποίων δεν πληρείται καμία. Το γεγονός ότι εδώ και καιρό οι προβλεπόμενες διαδικασίες έχουν γίνει λάστιχο, με την ανοχή της ηγεσίας του ΣΥΤΑ, δεν αναιρεί την ισχύ τους.

Το ότι οι συνάδελφοι που πλήττονται πρέπει να κινηθούν άμεσα με ασφαλιστικά μέτρα για να προσβάλλουν τις μετακινήσεις πριν την ημερομηνία των τοποθετήσεων είναι εκ των ων ουκ άνευ. Οι μετακινήσεις αυτές είναι ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ και ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΕΣ. ΔΕΝ εξυπηρετούν καμιά υπηρεσιακή ανάγκη και ΔΕΝ έχουν στόχο την εύρυθμη λειτουργία του Δικτύου. Είναι καθαρά ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΕΣ. Αποσκοπούν στο να «τιμωρήσουν» συναδέλφους που δε συμμετείχαν στο πρόγραμμα εθελούσιας, ενώ η Διοίκηση ήθελε να αποχωρήσουν. Και, δημιουργώντας ένα κλίμα ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ στον εργασιακό μας χώρο, στοχεύουν στο να καταστήσουν σαφές σε όλους, και σε αυτούς που σ’ αυτή τη φάση τη «γλυτώνουν», ότι η Διοίκηση έχει τον τρόπο ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ. Η απάντηση θα πρέπει να δοθεί από ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ.

Η καταχρηστικότητα της Πράξης 2746 είναι παραπάνω από οφθαλμοφανής και δεν μπορεί να σταθεί σε κανένα δικαστήριο. Αναμένουμε προσεχώς μεγάλη παραγωγή Πράξεων Ανάκλησης των τοποθετήσεων με υποσημειώσεις του τύπου «Η παρούσα τοποθέτηση είναι προσωρινή και ισχύει μέχρι την έκδοση τελεσιδίκου απόφασης» ή «τελεί υπό την επιφύλαξη προσβολής με ένδικα μέσα της ως άνω απόφαση».

Θα είναι εγκληματικό, όμως, το να περιοριστεί το ζήτημα σε ένα στενά νομικό πλαίσιο. Δεν πρόκειται για μια δικαστική διένεξη των συναδέλφων με την Τράπεζα σε ατομική βάση. ΑΝ αφήσουμε να περάσει αυτή η απόφαση, είναι ηλίου φαεινότερο ότι το εργασιακό μέλλον θα είναι ζοφερό για όλους μας. Θα είναι σαν να αποδεχόμαστε ότι εφεξής θα είμαστε εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα, έρμαια της εργοδοσίας, που δε θα ξέρουν ΑΝ και ΠΟΥ θα δουλεύουν την επόμενη ημέρα. Η απάντησή μας ΠΡΕΠΕΙ να είναι ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ, ΜΑΖΙΚΗ και ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ.

Η μέχρι σήμερα εμπειρία, αλλά και τα πρώτα δείγματα των προθέσεων της ηγεσίας του ΣΥΤΑ, όπως αποτυπώνονται στην ανακοίνωση Νο 55, δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικά. Αφού αρχικά αποδέχεται ως κίνητρο της εργοδοσίας «την επιτακτική ανάγκη κάλυψης των υπηρεσιακών αναγκών για την ενίσχυση της στελέχωσης που απαιτείται για την εύρυθμη και αποτελεσματική λειτουργία των υπηρεσιών του Δικτύου», στη συνέχεια προσπαθεί να ωραιοποιήσει (όσο γίνεται) την κατάσταση μιλώντας για «λήψη βεβιασμένων αποφάσεων» που «δε συνάδει με την εταιρική κοινωνική ευθύνη».

Εμείς, από την άλλη, δε βλέπουμε μια βεβιασμένη απόφαση (ούτε μια απόφαση «εκτός λογικής», όπως λεγόταν αντίστοιχα για τις περσινές απειλές απολύσεων των 14 συναδέλφων) αλλά ένα ακόμα δείγμα καθαρού ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΥ ΤΣΑΜΠΟΥΚΑ που αποτελεί συνέχεια της ΜΕΤΩΠΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ που δεχόμαστε οι εργαζόμενοι συνολικά από τη Διοίκηση από την ημέρα που αυτή ανέλαβε καθήκοντα. Δεν υπάρχει τίποτα το παράδοξο στην ενέργεια αυτή, καθώς, παρά τα «συμφραζόμενα εργοδοτικών κύκλων» (sic), η εθελούσια δεν ήταν επιτυχής. Το πρόγραμμα το οποίο σέρβιρε η Διοίκηση, με τις ευλογίες της συνδικαλιστικής ηγεσίας, απέτυχε ως προς τους (μάλλον μαξιμαλιστικούς) στόχους του επειδή δεν κατάφερε να δώσει πειστικές απαντήσεις στα ερωτήματα που απασχολούσαν τους συναδέλφους για το τι μέλλει γενέσθαι την επόμενη ημέρα με τα νέα δεδομένα στο ασφαλιστικό σύστημα, ενώ και οι προβλέψεις των επιμέρους παραμέτρων (αποπληρωμή δανείων, παροχές ιδιωτικών ασφαλιστικών προγραμμάτων, ΛΑΚ εφάπαξ κτλ) ήταν αρκούντως θολές ώστε να καθιστούν την εθελούσια μια βουτιά στο κενό χωρίς αλεξίπτωτο. Αυτή την αποτυχία έρχεται τώρα η εργοδοσία να καλύψει με ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ και ΩΜΟ ΕΚΒΙΑΣΜΟ.

Τώρα πια το στοίχημα είναι η ίδια μας η επιβίωση. Κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να ριχτεί στα λιοντάρια. Δε θα επιτρέψουμε κάποιοι να χτίσουν καριέρες και να πάρουν παχυλά μπόνους για την επίτευξη των στόχων ενός προγράμματος που μας οδηγεί στην ανεργία και την ανασφάλεια. Ήρθε πλέον η ώρα οι εργαζόμενοι να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας και να υπερασπιστούμε τις δουλειές μας και τις ζωές μας.

Ή ΕΜΕΙΣ Ή ΑΥΤΟΙ.

ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ.

Μόνιμος σύνδεσμος 1 σχόλιο

Για την εθελούσια

Μαρτίου 21, 2018 at 11:55 μμ (Αττικής)

ΤΑ ΨΕΥΤΙΚΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ

H Διοίκηση της Τράπεζας, σταθμίζοντας και συγκεράζοντας στο μέτρο του δυνατού αφενός την ανάγκη διασφάλισης της βιωσιμότητάς της και επίτευξης τόσο βραχυχρόνια όσο, προπαντός, σε μεσομακροπρόθεσμη βάση και προοπτική, της ανάπτυξής της και αφετέρου τη διατήρηση του υφιστάμενου άριστου εργασιακού κλίματος και τη διατήρηση στο μέγιστο δυνατό βαθμό των θέσεων εργασίας, λαμβάνοντας υπόψη και κοινωνικοοικονομικές παραμέτρους, θέτει σε ισχύ Πρόγραμμα Εθελουσίας Εξόδου” (Εγκύκλιος 4141/14.10.2016)

Το προοίμιο του προηγούμενου προγράμματος δε θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και πάλι. Οι κορόνες περί «μεσομακροπρόθεσμης βάσης και προοπτικής», «ανάπτυξης», «άριστου εργασιακού κλίματος» κ.τ.λ., σε αντιδιαστολή με τα πραγματικά αποτελέσματα της προηγούμενης εθελούσιας, ηχούν πλέον τόσο εκτός τόπου και χρόνου που δε θα μπορούσαν να προκαλέσουν κάτι άλλο παρά θυμηδία.

Οπότε στο τρέχον πρόγραμμα η σχετική εισαγωγική αναφορά γίνεται σε σαφώς χαμηλότερους τόνους:

«Η διασφάλιση της βιώσιμης πορείας της Τράπεζας απαιτεί τη συνεχή προσαρμογή των δομών και της επιχειρησιακής λειτουργίας στα νέα δεδομένα της αγοράς και στις μεταβολές που θεσμικού και τεχνολογικού περιβάλλοντος.»(εγκύκλιος 4271/19.03.2018)

Πέρα από την αποφυγή χρήσης των αναπτυξιακών φληναφημάτων, ενδιαφέρον παρουσιάζει και η αλλαγή του υποκειμένου. Στην πρώτη περίπτωση είχαμε να κάνουμε με μια απόφαση της (σχετικά νέας τότε) διοίκησης που λήφθηκε βάσει του μακρόπνοου στρατηγικού σχεδιασμού της. Τώρα η διοίκηση όχι μόνο δεν υπερτονίζει την πατρότητά της για το πρόγραμμα αλλά, αντίθετα, αυτό παρουσιάζεται λες και προκύπτει από μόνο του, κάπως σα φυσικό φαινόμενο. Άλλωστε, αν πάρει κάποιος τοις μετρητοίς τους στόχους που έθετε η Διοίκηση με το προηγούμενο πρόγραμμα τότε αυτόματα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτή απέτυχε σε όλους τους διακηρυγμένους στόχους που είχε θέσει.

Κατά τη γνώμη μας ωστόσο δεν πρόκειται απλώς περί ανικανότητας της διοίκησης. Η αναπτυξιολογία ήταν εξαρχής ένα συνειδητό ψέμα, στα πλαίσια του κυρίαρχου αφηγήματος που προβάλλει την «ανάπτυξη» (γενικώς κι αορίστως) ως το θαυματουργό ελιξίριο δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Το αφήγημα πουλάει ακόμα. Προ δύο μόλις εβδομάδων η διοίκηση διά του Αναπληρωτή Δ/ντος (βλ. http://bankingnews.gr/index.php?id=354508) έκανε εξαγγελίες για «ανάληψη ουσιαστικού ρόλου στην χρηματοδότηση της επανεκκίνησης της ελληνικής οικονομίας» ενώ έθετε και ως στόχο «το δίκτυο καταστημάτων της Attica Bank να αριθμεί σε 80 περίπου καταστήματα, με παρουσία σε κάθε νομό της χώρας». Εύλογα θα παρατηρούσε κάποιος ότι ένας οργανισμός που στοχεύει σε ανάπτυξη εργασιών και σε αύξηση κατά 50% περίπου του δικτύου καταστημάτων του, θα έκανε προσλήψεις και όχι εθελούσια.

 Μόνο που η ανάπτυξη για την εργοδοσία σημαίνει τελείως διαφορετικά πράγματα από ό,τι για τους εργαζόμενους. Η δική τους ανάπτυξη θα έρθει όταν στην αγορά εργασίας πλέον επικρατήσει πλήρως ο νόμος της ζούγκλας, με καταβαραθρωμένους μισθούς και αποσαθρωμένες εργασιακές σχέσεις. Οι θέσεις εργασίας που θα προκύψουν μετά θα είναι μισές. Μισές σε αμοιβές, σε ασφαλιστικές καλύψεις, σε εργασιακά δικαιώματα, σε όλα. Στο πλαίσιο αυτό, βασική στόχευση της εργοδοσίας είναι η εκδίωξη των εργαζόμενων σήμερα στην Τράπεζα (με την όποια θεσμική προστασία αυτοί έχουν από κανονισμούς εργασίας, συλλογικές συμβάσεις, συνδικαλιστική εκπροσώπηση κτλ) και η αντικατάστασή τους από εργαζόμενους φτηνούς και αναλώσιμους, που θα δουλεύουν περισσότερο, θα πληρώνονται λιγότερο και δε θα μιλάνε καθόλου καθώς η απόλυσή τους θα είναι μια πολύ πιο εύκολη διαδικασία. Παράλληλα είμαστε βέβαιοι ότι θα συνεχιστεί αμείωτη και η άφιξη στελεχών-αλεξιπτωτιστών με αμφίβολες περγαμηνές αλλά γερές (ξένες εννοείται) πλάτες έναντι προκλητικών αμοιβών. Άλλωστε η διοίκηση, μέσω των φιλικών της ΜΜΕ, το έχει θέσει με αρκετή σαφήνεια (βλ. http://www.mononews.gr/big-story/apokaliptiko-eos-60-misthous-ke-170000-evro-kathara-gia-tin-ethelousia-exodo-stin-attica-bank). «Βάσει της στρατηγικής που έχει χαραχθεί για το υπαλληλικό προσωπικό της τράπεζας, προβλέπεται να εφαρμοστεί ο «κανόνας του 2 προς 1». Δηλαδή να γίνουν νέες προσλήψεις εξειδικευμένου προσωπικού, που αριθμητικά θα είναι οι μισοί από εκείνους οι οποίοι θα αποχωρίσουν με την εθελουσία. Η επιδίωξη είναι να υπάρξει μια ποιοτική αναβάθμιση του στελεχιακού δυναμικού της τράπεζας». Προς ενίσχυση δε του εγχειρήματος απαξίωσης ακολουθεί και η γνωστή φτηνιάρικη σπέκουλα -φυσικά με τη μορφή διαρροής από «καλά ενημερωμένες πηγές»- ότι «σχεδόν οι μισοί από τους σημερινούς υπαλλήλους της Attica Bank έχουν καταγωγή από τη Φθιώτιδα…». Η ηγεσία του ΣΥΤΑ που στα λόγια «στέλνει ξεκάθαρο μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση πως το ανθρώπινο δυναμικό της Τράπεζας ήταν, είναι και θα παραμείνει ο κρισιμότερος παράγοντας επιτυχίας για το εκάστοτε πέρασμα από τον ένα κύκλο που κλείνει στον επόμενο που ανοίγει και ακόλουθα για την επίτευξη κάθε επιχειρηματικού στόχου» δεν ξέρουμε αν έχει να πει κάτι συγκεκριμένα επ’ αυτού. Εμείς επισημαίνουμε ότι οι «καλά ενημερωμένες πηγές» δεν τα πάνε καλά με το μέτρημα, ακόμα κι αν σε αυτό συμπεριλαμβάνουν και διάφορους που έχει φέρει ο διοικητής της ΤτΕ, ο οποίος εξ όσων γνωρίζουμε από τη Φθιώτιδα κατάγεται επίσης…

ΟΙ ΕΘΕΛΟΥΣΙΕΣ

Η θέση μας για τις εθελούσιες εξόδους γενικά είναι γνωστή κι έχει διατυπωθεί δημόσια κι επανειλημμένα. Είμαστε αντίθετοι με τις εθελούσιες για λόγους που έχουμε αναφέρει αναλυτικά στην ανακοίνωσή μας για το προηγούμενο πρόγραμμα (βλ. https://protergatt.wordpress.com/2016/10/19/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%B8%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B9%CE%B1/).

Στη θέση αυτή παραμένουμε σταθεροί, καθώς εκπορεύεται από αρχές. Ούτε ο τυχοδιωκτικός καιροσκοπισμός είναι χαρακτηριστικό μας, ούτε έχουμε σκελετούς στη ντουλάπα ώστε να μας κρατάει η εργοδοσία στο χέρι. Και τελικά, οι εξελίξεις μας δικαιώνουν.

ΤΟ ΚΑΡΟΤΟ

Ως προς τους όρους του τρέχοντος προγράμματος κι επειδή έντεχνα δημιουργείται μια ατμόσφαιρα ψυχολογικής πίεσης σε μαζική κλίμακα, κρίνουμε αναγκαίο να κάνουμε κάποιες ειδικότερες επισημάνσεις:

Α. Το πρόγραμμα παρουσιάζεται ως «μεγάλη ευκαιρία» και μάλιστα «η τελευταία». Τα ίδια ακριβώς διακινούνταν και για την προηγούμενη εθελούσια, κάτι που τελικά δεν ίσχυε. ‘Ισα-ίσα όσοι αποχώρησαν με το προηγούμενο πρόγραμμα και ειδικά όσοι δεν είχαν έτοιμη την άμεση επαγγελματική τους μετάβαση βγήκαν σίγουρα χαμένοι. Άλλωστε και αυτό το πρόγραμμα εθελούσιας δεν οδηγεί στη σύνταξη παρά ελάχιστους οπότε πρέπει οι εργαζόμενοι να το σκεφτούν παραπάνω από καλά, ειδικά μάλιστα αν έχουν ανεξόφλητα δάνεια, τα οποία θα εκτοκίζονται με το πελατειακό επιτόκιο από τη μέρα που θα αποχωρήσουν, δυσχεραίνοντας εξαιρετικά την αποπληρωμή τους.

Β. Οι αποζημιώσεις του τρέχοντος προγράμματος είναι υψηλότερες από ότι του περσινού, αλλά αυτό δεν είναι απόρροια της γενναιοδωρίας της σημερινής διοίκησης, άλλωστε δε μας έχει δώσει ποτέ τέτοια δείγματα. Θα πρέπει συμπληρωματικά να λάβουμε υπόψη:

  • Ότι το πρόγραμμα απευθύνεται σε έναν πληθυσμό που ένα χρόνο πριν είχε απορρίψει το προηγούμενο κι επέλεξε να κρατήσει τη δουλειά του. Συνεπώς το να επανέλθει η διοίκηση με την ίδια πρόταση θα ήταν καταδικασμένο εξαρχής
  • Η εθελούσια έρχεται σε μια περίοδο που τρέχουν αντίστοιχα προγράμματα σε άλλες τράπεζες, τους όρους των οποίων είναι αναπόφευκτο να προσεγγίζει.

Γ.   Στον αριθμό των μισθών που προσφέρονται ως μπόνους για άμεση αποχώρηση πρέπει να συνυπολογιστεί ότι, βάσει σχετικού όρου στη σύμβαση πρόσληψης την οποία έχουμε υπογράψει οι περισσότεροι, «εφόσον ο υπάλληλος αποχωρεί μετά τη συμπλήρωση πραγματικής υπηρεσίας τουλάχιστον δεκαπέντε ετών, καταβάλλεται από την Τράπεζα αποζημίωση, το ύψος της οποίας ανέρχεται στο δεκατετραπλάσιο του μέσου όρου των τριών τελευταίων μικτών μηνιαίων μισθών που ελάμβανε πριν την αποχώρησή του». Τουτέστιν, οι συνάδελφοι που πληρούν τις προϋποθέσεις έχουν να λαμβάνουν ούτως ή άλλως 14 μισθούς, όποτε κι αν αποχωρήσουν. Άρα π.χ. αν βάσει των προβλεπόμενων στην εγκύκλιο κάποιος πρόκειται να λάβει 45 μισθούς με την αποχώρησή του, στην πραγματικότητα το κίνητρο που του παρέχεται για να αποχωρήσει είναι 30 μισθοί ή αλλιώς οι μισθοί 2,5 ετών.

Δ. Το μπόνους των € 5.000 για αυτούς που θα δηλώσουν πρώτοι συμμετοχή, είναι τόσο γελοίο όσο κι εξοργιστικό ταυτόχρονα. Η ζωή μας δεν είναι τηλεπαιχνίδι για να κερδίζει όποιος πατά πρώτος το κουμπί. Δεν μπορεί να εκβιάζεται κανείς για μια απόφαση ζωής την οποία θα πρέπει να σταθμίσει πολύ προσεκτικά λαμβάνοντας υπόψη κάθε παράμετρο και όπου συν τοις άλλοις απαιτούνται και εξειδικευμένες συμβουλευτικές υπηρεσίες από φοροτεχνικούς, δικηγόρους κλπ. Είναι άλλο πράγμα να θέλει κανείς να απαλλαγεί από έναν αριθμό εργαζομένων και άλλο να τους εξευτελίζει βάζοντας τους να διαγκωνίζονται για το ποιος θα αποχωρήσει πρώτος. Για κάποιους βέβαια η αξιοπρέπεια αποτελεί μια άγνωστη έννοια.

ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΣΤΙΓΙΟ

Επειδή όπως προαναφέραμε όμως στον ένα χρόνο που έχει μεσολαβήσει από την προηγούμενη εθελούσια τόσο οι αντικειμενικές όσο και οι υποκειμενικές συνθήκες για τους περισσότερους εξ ημών ελάχιστα έχουν αλλάξει (και σίγουρα όχι προς το καλύτερο) είναι εξαιρετικά πιθανό ο στόχος των 150 (?) αποχωρήσεων να μην επιτευχθεί μόνο με το δέλεαρ της αποζημίωσης. Εκεί θα επιστρατευτούν κι άλλα μέσα. Άλλωστε και στην προηγούμενη εθελούσια, αν δούμε πιο πέρα από τις μεμονωμένες περιπτώσεις και κοιτάξουμε τη γενική εικόνα, δεν μπορεί να υποστηρίξει κανείς ότι η πλειοψηφία των συναδέλφων που αποχώρησαν το έκαναν επειδή δελεάστηκαν από την… πλουσιοπάροχη αποζημίωση. Τα κίνητρα που ώθησαν τους περισσότερους ήταν αρνητικά: η εξάντληση και η αγανάκτηση από την διαρκή καθημερινή επιδείνωση των εργασιακών συνθηκών καθώς και ο φόβος και η ανασφάλεια για την επόμενη μέρα.

Στη δημιουργία του κλίματος φόβου που ώθησε πολλούς συναδέλφους στην έξοδο, πολύτιμη (για την εργοδοσία εννοείται) ήταν τότε και είναι και τώρα η συνδρομή της ηγεσίας του ΣΥΤΑ. Τότε, αφήνοντας το ζήτημα της επιχειρησιακής σύμβασης (η ισχύς της οποίας είχε λήξει την 31.12.2015) να εκκρεμεί για όλο το 2016. Τώρα, έχοντας ανοίξει εδώ και μήνες τα ζητήματα του Κανονισμού και του ΛΑΚ-εφάπαξ και αφήνοντάς τα με παρόμοιο τρόπο να «σέρνονται». Ειδικά για την υπόθεση του ΛΑΚ θα όφειλε να την έχει ξεκαθαρίσει προτού ξεκινήσει η διαδικασία της εθελούσιας, καθώς, τώρα που αρχίζει το μέτρημα, η πλειοψηφία των συναδέλφων ανακαλύπτει ότι από το ΛΑΚ θα πάρει πίσω μόνο τις εισφορές που κατέβαλε ο εργαζόμενος και όχι αυτές της Τράπεζας. Εκτός εάν το ζητούμενο ήταν ακριβώς αυτό: η «επίλυση» του θέματος με τρόπο που θα απαλλάσσει την Τράπεζα από το βραχνά της καταβολής της συμμετοχής της. Την ώρα που το ΛΑΚ ακυρώνεται στην πράξη, η ηγεσία του ΣΥΤΑ νίπτει τας χείρας της και η Διοίκηση της Τράπεζας τρίβει τα χέρια της.

Επειδή βλέπουμε επίσης να στοχοποιούνται ολόκληρες πληθυσμιακές ομάδες με μη εργασιακά κριτήρια (οικογενειακά, γεωγραφικά κλπ) κι έχοντας και το προηγούμενο των επαπειλούμενων απολύσεων του περασμένου Μάρτη, είναι σχεδόν βέβαιο ότι σε ένα σημαντικό αριθμό συναδέλφων πρόκειται να ασκηθούν πιέσεις για να αποχωρήσει. Εκεί ως Σύλλογος πρέπει να βρισκόμαστε σε πραγματική ετοιμότητα: αυτή τη φορά δε θα δικαιούται κανείς να μιλά για «κεραυνό εν αιθρία».

ΟΡΓΑΝΟΓΡΑΜΜΑ

Η αλλαγή οργανογράμματος είναι ένας δοκιμασμένος τρόπος επίδειξης έργου, τη δε μετάβαση στη νέα ψηφιακή εποχή την έχουμε κάνει κι άλλες φορές παρέα με όλους τους εκάστοτε διευθύνοντες. Άλλος ανακοίνωνε περήφανα ότι «το σύστημα Globus μετονομάζεται σε Τ24 γιατί θα μπορεί να δουλεύει όλο το 24ωρο», άλλος εξήγγειλε πως «στην Attica Bank έχουμε κατακτήσει την τεχνολογία» κ.α. Ερχόμενοι στο σήμερα, όταν δουλεύουμε σε ένα περιβάλλον με πολλαπλά μηχανογραφικά συστήματα (Τ24, CRM, AROTRON, BPM, EFFECT, AIS, ORACLE, ΣΜΠΚ, FIRST DATA κλπ) που κανένα όμως δεν επικοινωνεί με το άλλο και οι πληροφορίες, που αλλού είναι διαθέσιμες με το πάτημα ενός κουμπιού, εδώ γίνονται με δαιδαλώδεις αναζητήσεις, είναι υποκριτικό να φορτώνονται οι ευθύνες στους «ανεπαρκείς» εργαζόμενους. Ας λύσει η σημερινή διοίκηση πρώτα τα υπάρχοντα προβλήματα και μετά πάμε όλοι μαζί για τη νέα τραπεζική εμπειρία…

Εμείς πίσω από τα βαρύγδουπα περί «ψηφιακού μετασχηματισμού» διακρίνουμε κατά βάση δύο σκοπιμότητες. Πρώτον ότι η ψηφιοποίηση είναι το πρόσχημα και ο μπαμπούλας για να οδηγήσουν τους εργαζομένους στην έξοδο. Δεύτερον «η ανάθεση εργασιών υψηλού κόστους και έντασης εργασιών σε εξωτερικούς συνεργάτες» για τους οποίους φυσικά λεφτά υπάρχουν…

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Όμως όποιος το παλεύει δε βγαίνει χαμένος. Η φθονερή υπόμνηση «Η παρούσα τοποθέτηση είναι προσωρινή και ισχύει μέχρι την έκδοση τελεσιδίκου απόφασης» στη σχετική Πράξη μάλλον έκανε ακόμα πιο πλατιά τα χαμόγελα όσων τη διάβασαν. Όμως δεν πρέπει να μείνουμε εκεί. Υπάρχουν κι άλλες δικαστικές αποφάσεις, όπως στις περιπτώσεις συναδέλφων μας από τους απολυμένους των capital controls, στις οποίες η Τράπεζα αρνείται να συμμορφωθεί, χρησιμοποιώντας παρελκυστικές τακτικές καθυστέρησης με σκοπό τη φθορά των αντίδικών της. Η ηγεσία του ΣΥΤΑ έσπευσε μεν να τις χαιρετίσει θέλοντας να πιστωθεί την επιτυχία (στην οποία ελάχιστα συνέβαλλε καθώς ο αγώνας των συναδέλφων έχει δοθεί κατά βάση από τον καθένα σε ατομικό επίπεδο), αλλά εκεί που έχει την ευθύνη και την αρμοδιότητα να παρέμβει απαιτώντας την εφαρμογή τους δεν κάνει απολύτως τίποτα. Η διαπραγμάτευση με την εργοδοσία δεν είναι μόνο για να δίνουμε…

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Συνάδελφοι στο στόχαστρο

Φεβρουαρίου 21, 2018 at 12:28 πμ (Αττικής)

Λέγεται ότι σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση και μια σειρά «περίεργων» μετακινήσεων κατά το τελευταίο διάστημα έρχεται να επιβεβαιώσει τη γενική ισχύ της ρήσης. Το ζήτημα καταρχήν αφορά ένα μικρό σχετικά αριθμό εργαζομένων αυτό όμως δεν έχει και μεγάλη σημασία. Αφενός επειδή ο καθένας από εμάς θα μπορούσε ή μπορεί στο μέλλον να βρεθεί στη θέση τους και αφετέρου επειδή η εμπειρία μας έχει δείξει ότι όταν κυβερνήσεις κι εργοδότες επιτίθενται στα δικαιώματά μας φροντίζουν πρώτα να μας διασπάσουν και να μας κατακερματίσουν, ώστε να αποδεχτούμε ότι αυτή η επίθεση δεν μας αφορά και να μην αντιδράσουμε.

Φαίνεται λοιπόν ότι στο στόχαστρο της διοίκησης έχουν μπει τελευταία οι συνάδελφοι που μην μπορώντας πλέον να ανταποκριθούν στο διαρκώς αυξανόμενο κόστος διαβίωσης με διαρκώς μειούμενες αμοιβές, εντάχθηκαν στο νόμο 3869. Είναι λες και ακούμε ήδη τους γνωστούς «καλοθελητές» να μας επιτιμούν με τη γνωστή κριτική περί υπεράσπισης των «κακοπληρωτών», οι εξελίξεις ωστόσο δεν τους δικαιώνουν. Οι συνάδελφοι που πήραν την –καθόλου εύκολη- απόφαση να κάνουν αίτηση ένταξης στο Ν.3869, στη συντριπτική τους πλειοψηφία έτυχαν θετικής αντιμετώπισης από την ελληνική δικαιοσύνη .Το δικαστήριο δηλαδή αφού εξέτασε τα πραγματικά γεγονότα και όλα τα οικονομικά στοιχεία που προσκομίσθηκαν, αποφάσισε να κάνει δεκτή την αίτηση και να τους εντάξει στις προστατευτικές διατάξεις του νόμου, αναγνωρίζοντας ότι είχαν περιέλθει χωρίς δόλο σε κατάσταση αδυναμίας πληρωμής. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούν να διατηρήσουν τα απολύτως απαραίτητα, ένα σπίτι για να μείνουν μαζί με τα παιδιά τους και τη δυνατότητα να ανταπεξέλθουν στοιχειωδώς στις πλήρως ανελαστικές δαπάνες.

Το ερώτημα που αυτόματα εγείρεται είναι γιατί ενώ τα δικαστήρια – που δεν είναι και οι πλέον ειδικοί στο θέμα της διαχείρισης των δανείων – αναγνώρισαν την αδυναμία πληρωμής, η Τράπεζα επιμένει να κλείνει τα μάτια στο πρόβλημα. Πόσο μάλιστα όταν η ίδια η Τράπεζα αντιμετώπισε το πρόβλημα των μη εξυπηρετούμενων δανείων και τη δυσκολία είσπραξης των απαιτήσεων λόγω της κρίσης, με τιτλοποίηση του χαρτοφυλακίου των μη εξυπηρετούμενων δανείων και εκχώρησή τους σε τιμή κάτω από τα 10% της λογιστικής τους αξίας, παρουσιάζοντας το μάλιστα ως πρωτοποριακό εγχείρημα και μεγάλη επιτυχία. Ήδη μάλιστα ετοιμάζεται και νέα τιτλοποίηση από το χαρτοφυλάκιο προσωρινά καθυστερημένων δανείων, και θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε τελικά που θα κυμανθεί το discount ή οι «προμήθειες διαχείρισης».

Προς το παρόν πάντως η διοίκηση, ανησυχώντας ίσως για ένα νέο κύμα προσφυγών συναδέλφων στο νόμο 3869, ακολουθεί τη γνωστή συνταγή των μετακινήσεων και μιας άτυπης περιθωριοποίησης. Η διαφορά σε σχέση με το παρελθόν ωστόσο βρίσκεται στο ότι πλέον δεν τηρούνται ούτε τα στοιχειώδη προσχήματα ως προς τη νομιμοφάνεια των σχετικών αποφάσεων. Με ανώνυμα αρχεία που αναρτώνται στο intranet ενημερωνόμαστε ότι κάποιοι συνάδελφοί μας «τίθενται στη διάθεση της Διεύθυνσης Ανθρώπινου Δυναμικού». Δεν τοποθετούνται, δε μετακινούνται, δεν αποσπώνται, αλλά μπαίνουν σε μια ιδιότυπη καραντίνα. Μέχρι να συμμορφωθούν…

Για την ώρα από την πλευρά μας θα σημειώσουμε τα εξής:

Α. Ο υφιστάμενος Κανονισμός Εργασίας δεν έχει καταργηθεί ούτε τροποποιηθεί ακόμα και ισχύει ως έχει. Περιγράφει διεξοδικά τις διαδικασίες και τα αρμόδια (συλλογικά) όργανα που διέπουν τις μετακινήσεις προσωπικού. Αυτές δε γίνονται με μία μόνη υπογραφή.

Β. Όταν σε πολλές μονάδες το ωράριο παραβιάζεται συστηματικά επειδή «δε βγαίνει η δουλειά», υπάρχει άραγε η πολυτέλεια να παραγκωνίζονται άξιοι συνάδελφοι με μεγάλη προσφορά στην Τράπεζα;

Γ. Η στάση του προεδρείου του ΣΥΤΑ μέχρι τώρα είναι αυτή της εκκωφαντικής σιωπής. Πέρα από το γεγονός ότι είναι χρέος του να καλύπτει και να στηρίζει τα μέλη του, στην περίπτωση αυτή ανέχεται την απαξίωσή του ίδιου του Συλλόγου μας μέσω της ντε φάκτο κατάργησης της προβλεπόμενης συμμετοχής του στα αρμόδια συμβούλια και επιτροπές. Πρόκειται να κάνει κάτι επ’ αυτού ή τελικά οι εξαρτήσεις του από την εργοδοσία είναι τόσο ισχυρές που δεν του επιτρέπουν να προβάλλει την παραμικρή ένσταση ή αντίρρηση στα σχέδια της;

Εμείς πάντως για μια ακόμα φορά θα υπενθυμίσουμε στη Διοίκηση ότι το υπαρκτό πρόβλημα του υπερδανεισμού δεν αντιμετωπίζεται ούτε με μαύρες λίστες, ούτε με ψυγεία ούτε με άλλα μέτρα αστυνομικού τύπου. Η ανάγκη για επιβίωση και κάλυψη των βασικών αναγκών είναι πολύ πιο δυνατή από το φόβο της οποιασδήποτε δυσμενούς μετακίνησης. Πόσο μάλιστα όταν γίνεται με τον πιο νόμιμο και αδιάβλητο τρόπο, με την ένταξη στις προστατευτικές διατάξεις του Ν. 3869.

ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ!

ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΟΥΝ ΤΩΡΑ ΟΙ ΑΠΟΣΠΑΣΕΙΣ ΟΣΩΝ ΕΚΑΝΑΝ ΑΙΤΗΣΗ ΥΠΑΓΩΓΗΣ ΣΤΟ Ν.3869.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ενάντια στον εργατικό και κοινωνικό μεσαίωνα

Δεκέμβριος 22, 2017 at 12:06 πμ (Αττικής)

Ναι σε όλα

Ενόψει της σημερινής ΓΣ των μετόχων της Τράπεζας συγκλήθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης συνεδρίαση του ΔΣ του Συλλόγου προκειμένου να αποφασίσει για τις θέσεις που θα λάβουν οι εκπρόσωποι του ΣΥΤΑ και του ΛΑΚ (άπαντες εννοείται από τη ΔΗΣΚ). Αυτή η συνεδρίαση ωστόσο είχε κάποιες διαφορές σε σχέση με προηγούμενες με ανάλογη θεματική. Αντί μιας μακροσκελέστατης, ως είθισται, εισήγησης από τον πρόεδρο, αυτή τη φορά είχαμε μια πολύ λακωνική τοποθέτηση μιας παραγράφου με την οποία παρέχεται συναίνεση σε όλες τις σκοπούμενες ενέργειες της Διοίκησης.

Οι ενέργειες αυτές όμως ακουμπούν και σε ζητήματα φλέγοντα για τους εργαζόμενους οπότε θα έπρεπε να δοθούν και κάποιες περαιτέρω διευκρινίσεις, όπως π.χ. το ποια θα είναι η τοποθέτησή μας απέναντι στην περαιτέρω τιτλοποίηση του χαρτοφυλακίου της Τράπεζας. Το προεδρείο έδωσε την ιδανική λύση. Δεν πρόκειται να γίνει καμία τοποθέτηση, κάτι που στη δεδομένη συγκυρία μας φαίνεται απολύτως αναμενόμενο. Οι πομφόλυγες που ακολούθησαν την πρώτη πώληση δανείων περί «πρωτοποριακού εγχειρήματος που στέφθηκε με επιτυχία και πλέον πάμε για τα καλύτερα» δεν μπορούν πλέον να ειπωθούν χωρίς τον κίνδυνο γελοιοποίησης, ενώ και τα πιο ενθουσιώδη μέλη του προεδρείου που υποστήριζαν (στα σοβαρά) ότι «καλώς δώσαμε τα κόκκινα δάνεια επειδή δεν μπορούσαμε να τα διαχειριστούμε» ίσως πλέον έχουν αρχίσει να το ξανασκέφτονται.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι απλό: η σημερινή ηγεσία του ΣΥΤΑ- που έχει την πλειοψηφία και αρέσκεται να μας το θυμίζει σε κάθε της ανακοίνωση- τι κάνει για την εκχώρηση τραπεζικών εργασιών ; Πρόκειται η σημερινή ηγεσία του ΣΥΤΑ να αντιπαρατεθεί στα σχέδια της τωρινής Διοίκησης, που με τη μέθοδο της σαλαμοποίησης διαλύει την Τράπεζα κομμάτι–κομμάτι; Μπορεί η παράταξη της πλειοψηφίας να υποστηρίξει τα συμφέροντα των εργαζομένων; Μπορεί να αντιπαρατεθεί με την τωρινή Διοίκηση με επιχειρήματα και συγκεκριμένο σχέδιο; Μπορεί τελικά να εγγυηθεί το μέλλον των εργαζομένων;

Σε όλα τα παραπάνω η απάντηση είναι αρνητική και αυτό δεν είναι ζήτημα τόσο ικανοτήτων όσο προθέσεων. Η Διοίκηση προφανώς και δεν πρόκειται να «πειστεί», οπότε ο δρόμος που απομένει είναι αυτός της κινητοποίησης. Εμείς βλέπουμε ότι διάθεση από τους εργαζόμενους υπάρχει διότι βλέπουν που πάει το πράγμα. Διάθεση από την ηγεσία του ΣΥΤΑ δεν υπάρχει, καθώς φαίνεται ότι οι αγωνιστικές της υποχρεώσεις ολοκληρώθηκαν με τη γενική απεργία της περασμένης Πέμπτης.

Και στο άλλο καυτό ζήτημα, αυτό της συμμετοχής ή μη των ασφαλιστικών μας ταμείων στην επόμενη ΑΜΚ, η μπάλα πετάχτηκε στην εξέδρα. Η σχετική απόφαση θα παρθεί εν ευθέτω χρόνω. Και σε αυτή την περίπτωση, οι επικοινωνιακοί λόγοι που επιβάλλουν ασάφεια και χαμηλούς τόνους είναι προφανείς. Η ανακεφαλαιοποίηση ως «μεγάλη ιδέα» έχει πια ξεθωριάσει μετά από τις πολλές επαναλήψεις και τα σαλπίσματα για «πανστρατιά» θα ακούγονταν σήμερα εντελώς παράφωνα. Οι αντιφάσεις πλέον είναι παραπάνω από εξόφθαλμες. Θα συμμετάσχει το ΛΑΚ στην ΑΜΚ της Τράπεζας τη στιγμή που εκείνη αρνείται, αφενός, να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της απέναντί του καταβάλλοντας τα λεφτά που οφείλει και, αφετέρου, να συνεχίσει να παρέχει την εγγύηση της στον ασφαλιστικό λογαριασμό, επιδιώκοντας την καταγγελία/κατάργησή του; Θα συμμετάσχει το ΤΑΠΙΛΤΑΤ η διοίκηση του οποίου επικαλείται τεράστια ελλείμματα και προχωρά σε απανωτά πετσοκόμματα των επικουρικών συντάξεων, τοποθετώντας και τα τελευταία του αποθεματικά;

Λογικό είναι λοιπόν η ηγεσία του ΣΥΤΑ να θέλει να κάνει πλέον τη δουλειά όσο το δυνατόν πιο αθόρυβα και χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες, καθώς πλέον –και παρά τους ευνοϊκούς για αυτή συσχετισμούς στα όργανα του Σωματείου- η πίεση που νιώθει από τη διάχυτη δυσαρέσκεια δεν είναι διόλου αμελητέα. Για να έχουμε ωστόσο τύχη να βάλουμε φραγμό στις δυσμενείς εξελίξεις που έχουν προδιαγράψει για μας θα πρέπει η δυσαρέσκεια να γίνει αγώνας.

Σκοταδισμός

Κανονικά η χρήση του (παραπλανητικού πλην όμως πιασάρικου) όρου «αγέννητο παιδί», αντί του επιστημονικά ορθού «έμβρυο», θα έπρεπε να μας κινήσει την υποψία για το ποιόν της ΜΚΟ την οποία συνέδραμε οικονομικά το προεδρείο του ΣΥΤΑ (και μας καλεί και ατομικά να κάνουμε το ίδιο). Δύσκολα όμως θα μπορούσαν να φανταστούν ακόμα και οι πλέον καχύποπτοι αυτά που θα βρουν με μια απλή περιήγηση στην ιστοσελίδα της και μια ανάγνωση των θέσεών της, όπως αυτές διατυπώνονται από τον πρόεδρό της.

Η συγκεκριμένη ΜΚΟ λοιπόν είναι μια απολύτως στρατευμένη οργάνωση με βασική (αν όχι μονοθεματική) ενασχόληση, αυτή εναντίον του δικαιώματος στην άμβλωση. Ένα ζήτημα που έχει λυθεί εδώ και αρκετές δεκαετίες, τόσο στη χώρα μας όσο και στο σύνολο του ανεπτυγμένου κόσμου, έρχεται να αμφισβητηθεί από κάποιους εγχώριους φονταμενταλιστές.

Πρώτα εντοπίζουν τη ρίζα του κακού:

«Οι Ελληνίδες δέχτηκαν την εισαγόμενη ελευθεριότητα χωρίς να είναι προετοιμασμένες την δεκαετία του ’70»

Έπειτα στηλιτεύουν τις παράλογες διεκδικήσεις:

«Και ιδού πρόσθετη αθλιότατη ανοησία: η διεκδίκηση δικαιώματος προς έκτρωση ως “Δικαιώματος της γυναίκας να εξουσιάζει το σώμα της”».

Ευτυχώς αυτοί βάζουν τα πράγματα στη θέση τους:

«Η αντιμετώπιση της εγκυμοσύνης δεν είναι χειρισμός από τη γυναίκα του ατομικού της σώματος».

Προσφέρουν επίσης σοβαρές εναλλακτικές προτάσεις:

«Προτιμότερη λύση θεωρείται η υιοθεσία, ακόμη και η εγκατάλειψη του βρέφους, παρά η έκτρωση».

Δεν είναι καθόλου ρατσιστές απλά ανησυχούν:

«Σημειωτέον ότι οι τοκετοί των αλλοδαπών αποτελούν σήμερα το 18% περίπου του συνόλου των τοκετών».

Φυσικά δεν πτοούνται κι από το νομικό πλαίσιο, αφού ο νόμος 1609 του 1986 που διέπει τους όρους και τις προϋποθέσεις για τη διακοπή κύησης, δεν είναι κατά τη γνώμη τους παρά «γελοιοποίηση της νομοθεσίας».

Δεν νομίζουμε ότι απαιτείται να γίνει σοβαρή αντιπαράθεση με αυτά τα παραληρήματα που ωστόσο δεν είναι μόνο γραφικά αλλά και επικίνδυνα. Απαιτείται όμως να δοθούν κάποιες εξηγήσεις ως προς το με ποια κριτήρια επιλέχθηκε η συγκεκριμένη ΜΚΟ από το προεδρείο του ΣΥΤΑ. Εμείς θα δεχθούμε ότι δεν υπήρξε κάτι το επιλήψιμο. Σε κάθε περίπτωση όμως, το να ομνύεις φραστικά στη γυναικεία χειραφέτηση κάθε 8 του Μάρτη και να ενισχύεις υλικά την καταπίεση των γυναικών δεν είναι παρά ξεδιάντροπη υποκρισία.

Κάποιοι αναπολούν την εποχή όπου παράνομες εκτρώσεις γίνονταν από κομπογιαννίτες σε υπόγεια που λειτουργούσαν ως αυτοσχέδια «ιατρεία» και ονειρεύονται την επιστροφή σε έναν κοινωνικό μεσαίωνα. Σε μεγάλο βαθμό είναι οι ίδιοι που ονειρεύονται και την επιστροφή σε έναν εργασιακό μεσαίωνα στα πλαίσια μιας συνολικότερης αντίληψης όπου γυναίκες, εργαζόμενοι, αλλοδαποί, μειονότητες κλπ δεν πρέπει να έχουν και πολλά δικαιώματα. Θα μας βρουν απέναντι.

Υ.Γ. Η μαζική απόλυση 120 καθαριστριών από την Πειραιώς για τα τζιμάνια της ΟΤΟΕ «δημιουργεί υποψίες για την δρομολόγηση παραπέρα διαδικασιών εξωτερίκευσης εργασιών, κλάδων, τομέων και υπηρεσιών». Ίσως με μερικές εκατοντάδες ακόμα απολύσεις οι υποψίες τους επιβεβαιωθούν ώστε μετά από μερικές χιλιάδες να σκεφτούν σοβαρά το ενδεχόμενο κινητοποίησης. Έως τότε έχουμε καιρό…

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για τη νέα πιστωτική πολιτική

Νοέμβριος 2, 2017 at 11:13 μμ (Αττικής)

«Για να κρύψουν την έλλειψη πραγματικών σκέψεων, κάποιοι έχουν εφεύρει μια εντυπωσιακή μηχανή που κατασκευάζει μεγάλες σύνθετες λέξεις, περίπλοκες κοινοτοπίες, ατέλειωτες προτάσεις, νέες και ανήκουστες εκφράσεις, που όλα αυτά μαζί δημιουργούν μια κατά το δυνατόν δύσκολη γλώσσα, που δίνει την εντύπωση της ευρυμάθειας. Όμως, με όλα αυτά, στην ουσία δεν λένε τίποτα: όποιος τους ακούει δεν γίνεται αποδέκτης σκέψεων, δεν νιώθει τη γνώση του να αυξάνει, αλλά αισθάνεται την ανάγκη να αναστενάξει: “Ακούω τον μύλο να γυρίζει, αλεύρι όμως δεν βλέπω” – ή βλέπει επιτέλους καθαρά πόσο λειψοί, πόσο χαμερπείς, πόσο άχρωμοι είναι αυτοί που κρύβονται πίσω απ’ αυτή τη βαρύγδουπη απεραντολογία» (Αρθουρ Σοπενάουερ)

Μαζεμένα έπεσαν τα ύπουλα μισόλογα και οι φτηνιάρικες σπέκουλες στην ανακοίνωση Νο 20 του προεδρείου του ΣΥΤΑ. Το να απαντηθούν όλα αυτά αναλυτικά ένα προς ένα μοιάζει αρκετά δελεαστικό, ωστόσο φρονούμε ότι είναι προτιμότερο αυτό να γίνει δια ζώσης σε μια ανοικτή δημόσια διαδικασία (όπως π.χ. μια ανακοινωμένη απογευματινή συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου μετά τη λήξη του ωραρίου εργασίας) ώστε να μπορούν να προσέλθουν για πλήρη ενημέρωση και όσοι συνάδελφοι ενδιαφέρονται.

Η μεγάλη πλειοψηφία όμως των εργαζομένων πιθανότατα δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για αυτού του είδους τις αντιπαραθέσεις. Αυτό που κυρίως την απασχολεί είναι ο καθημερινός αγώνας μέσα σε ένα εργασιακό και κοινωνικό περιβάλλον που δυσχεραίνει μέρα με τη μέρα. Και επειδή συνήθως η πραγματικότητα είναι αμείλικτη και δε σηκώνει πολλά φτιασιδώματα, εμείς απλώς παραθέτουμε κάποια αυτούσια αποσπάσματα από τη νέα και την παλιά πιστωτική πολιτική της τράπεζας για να βγάλει ο καθένας τα δικά του συμπεράσματα.

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 128 /27-10-2010 ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 69/ 16-10-2017
ΟΡΙΣΜΟΣ ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΗ
Ως δανειολήπτης ορίζεται το φυσικό πρόσωπο
• Με την ιδιότητα του υπαλλήλου της Τράπεζας,
• Με την ιδιότητα του συνταξιούχου της Τράπεζας
ΟΡΙΣΜΟΣ ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΗ
Ως δανειολήπτης ορίζεται το φυσικό πρόσωπο με την ιδιότητα του εν ενεργεία υπαλλήλου της Τράπεζας.
Οι συνταξιούχοι της Τράπεζας δεν δικαιούνται των ατομικών δανείων και δανείων συνεταιρισμού ΣΣΕ ΟΤΟΕ και ΕΣΣΕ.

Σημείωση: Αναφέρονταν ρητά οι εξαιρέσεις. Για όλα τα υπόλοιπα προϊόντα (π.χ. κάρτες) δικαιούνταν τους ίδιους όρους με τους εν ενεργεία υπαλλήλους

Οι αποχωρήσαντες υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι της Τράπεζας δεν δικαιούνται των δανείων που χορηγούνται σύμφωνα με τις εκάστοτε Συλλογικές και Επιχειρησιακές Συμβάσεις Εργασίας καθώς και των προνομιακών όρων στα πελατειακά προϊόντα.
Σχετικά με τα δάνεια ΣΣΕ ΟΤΟΕ και ΕΣΣΕ διευκρινίζεται ότι οι συνταξιούχοι της Τράπεζας μπορούν να παραμένουν δανειολήπτες των στεγαστικών δανείων της ΣΣΕ ΟΤΟΕ μέχρι την ολοσχερή αποπληρωμή τους με τους ίδιους όρους και προϋποθέσεις . Διευκρινίζεται ότι οι συνταξιούχοι της τράπεζας θα παραμένουν δανειολήπτες των στεγαστικών δανείων της ΣΣΕ ΟΤΟΕ, των δανείων συγκέντρωσης οφειλών «ATTICA ΛΥΣΗ Υπαλλήλων Attica Bank» και του καταναλωτικού δανείου (κωδικός προϊόντος 1545) μέχρι την ολοσχερή αποπληρωμή τους, με τους ίδιους όρους και προϋποθέσεις.

Σημείωση: Εδώ αντίθετα αναφέρονται ρητά τα προϊόντα στα οποία δικαιούνται ίδιους όρους ενώ για όλα τα υπόλοιπα προϊόντα:

Σε περίπτωση αποχώρησης υπαλλήλου που έχει λάβει προϊόν (δάνειο, πιστωτική κάρτα κλπ.) με όρους που δίδονται μόνο σε υπαλλήλους, τότε αυτό πρέπει να εξοφληθεί ολοσχερώς ή δύναται να μετατραπεί σε προϊόν πελατειακό

Επιτόκια
Αφορά τα επιτόκια που έχουν ως βάση EURIBOR ή ΕΠΙΤΟΚΙΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ και επιπλέον περιθώριο (spread)
Για τους υπαλλήλους παρέχεται έκπτωση 40% επί της ελάχιστης τιμής του περιθωρίου των επιτοκίων της τράπεζας, όπως αυτά κάθε φορά ισχύουν με:
• ανώτατο περιθώριο 2,5% όταν πρόκειται για απόκτηση πρώτης κατοικίας
• κατώτατο περιθώριο 2,5% όταν πρόκειται για λοιπά προϊόντα στεγαστικής πίστης
• κατώτατο περιθώριο 3,00% όταν πρόκειται για προϊόντα καταναλωτικής πίστης
Πελατειακά Προϊόντα
Στεγαστικά Δάνεια
Παρέχεται έκπτωση 0,25 ποσοστιαίων μονάδων επί της ελάχιστης τιμής του εύρους του περιθωρίου των επιτοκίων της τράπεζας (σήμερα 4,00%), όπως αυτά κάθε φορά ισχύουν ήτοι :
Για Στεγαστικά Δάνεια κυμαινόμενου επιτοκίου με βάση το EURIBOR ελάχιστο περιθώριο spread 3,75% πλέον εισφοράς του Ν.128/75 (4% – 0,25 = 3,75%).

Το να επικαλεστεί κάποιος το αναπότρεπτο μιας δυσάρεστης εξέλιξης είναι κάτι που (ίσως) μπορεί να συζητηθεί. Το να παριστάνει όμως ανερυθρίαστα ότι δε συμβαίνει τίποτα κι ότι σχεδόν κανείς δεν θίγεται, είναι κάτι τελείως διαφορετικό το οποίο προϋποθέτει είτε μεγάλη άγνοια είτε μεγάλο θράσος.

Δεν περνά απαρατήρητο ότι εδώ δεν υπήρξαν ούτε διαβουλεύσεις, ούτε επιτροπές, ούτε οικονομοτεχνικές κι αναλογιστικές μελέτες. Η μασκαράτα του «κοινωνικού εταιρισμού» είναι χρήσιμη μόνο όταν πρόκειται να παραχωρηθούν τα δικά μας κεκτημένα, οπότε και είναι βολική μια επίφαση συναίνεσης. Όταν αυτή δεν απαιτείται, το διευθυντικό δικαίωμα φτάνει και περισσεύει και γίνεται απόλυτο.

Η εργοδοσία κάνει τα αναμενόμενα, το να βγάζει από τη μύγα ξύγκι είναι ένα από αυτά. Το θέμα, και πάλι, είναι τι κάνουμε εμείς…

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΤΑΞΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ

Οκτώβριος 27, 2017 at 3:20 πμ (Αττικής)

ΑΣΦΑΛΙΣΤΗΡΙΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΣΤΕΛΕΧΗ (ΟΠΩΣ «ΣΥΣΣΙΤΙΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ»)

Η νιοστή επανάληψη του σίριαλ με τα ασφαλιστήρια δεν προσέφερε και πολλά περισσότερα από όσα ήδη γνωρίζουμε. Τα ίδια ερωτήματα έχουν τεθεί ξανά και ξανά και οι όποιες απαντήσεις (δεν) δόθηκαν. Τα επαναλαμβανόμενα καλέσματα για παραίτηση σε κάποιους που έχουν αποδείξει διαχρονικά ότι δε φημίζονται και ιδιαίτερα για την ευθιξία τους, ενώ έχουν αναγάγει σε επιστήμη το να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους όταν μπαίνουν ζητήματα ηθικής και πολιτικής τάξης, είναι σαφές ότι δεν πρόκειται να έχουν κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Η συνέχιση της αντιπαράθεσης με αυτούς τους όρους, από ένα σημείο και μετά, στην ουσία εξυπηρετεί αυτούς που δε θέλουν να δώσουν απάντηση ούτε σε αυτό το θέμα, ούτε και σε κανένα άλλο. Επιπλέον, μετατρέπεται σε διένεξη επί προσωπικού, που ελάχιστα αφορά πλέον όλους εμάς, ένα ζήτημα που είναι σοβαρό: η ίδια η ύπαρξη αυτών των ασφαλιστηρίων που σημαίνει δημιουργία εργαζομένων πολλών ταχυτήτων και περαιτέρω άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ λίγων μεγαλοστελεχών και της μεγάλης πλειοψηφία των εργαζομένων.

Άλλωστε μια ανάλυση που αγνοεί τις κοινωνικές διεργασίες κι εστιάζει αποκλειστικά σε πρόσωπα είναι, κατά την άποψή μας, απλοϊκή και μονοδιάστατη. Όπως η άνοδος του συνδικαλιστικού κινήματος δεν μπορεί να προέλθει από την εμπνευσμένη καθοδήγηση ενός πεφωτισμένου ηγέτη, έτσι και η κάμψη του δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά και μόνο στην ακαταλληλότητα ενός εκπροσώπου, ακόμα κι αν αυτός είναι διεφθαρμένος μέχρι το μεδούλι.

Εξίσου παραπλανητική θεωρούμε τη διάκριση μεταξύ των διοικητικών σχημάτων που έχουν περάσει από την Τράπεζα, είτε εστιάζοντας σε πεπραγμένα της προηγούμενης Διοίκησης κι εξαγνίζοντας τη νέα (που υποτίθεται ότι αποσκοπεί στην «εξυγίανση» της Τράπεζας) είτε, αντίστροφα, ωραιοποιώντας την προηγούμενη Διοίκηση ως «φιλεργατική» και αποδίδοντας τη διαρκή μείωση των απολαβών μας και επιδείνωση των εργασιακών συνθηκών μας σε κάποιου είδους «εμμονές» των τωρινών διοικούντων. Η εργοδοσία είναι μία, συνεχόμενη, ενιαία και αδιαίρετη. Σκοπός της θα είναι πάντοτε η αποκόμιση της μέγιστης δυνατής υπεραξίας από τους εργαζόμενους μέσω της υποτίμησης της εργατικής μας δύναμης. Να δουλεύουμε όλο και περισσότερο για να πληρωνόμαστε όλο και λιγότερο, να είμαστε εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα απέναντι σε μια εργοδοσία χωρίς υποχρεώσεις. Το πόσο το πετυχαίνει εξαρτάται από το ευρύτερο πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί και τους συσχετισμούς ισχύος όπως διαμορφώνονται κάθε δεδομένη στιγμή. Όταν το βασικό εργαλείο που έχουμε για να προασπίσουμε τα δικαιώματά μας , δηλαδή το σωματείο μας, όχι μόνο δε λειτουργεί σε αυτή την κατεύθυνση, βάζοντας φραγμούς στις αντεργατικές πρακτικές της Διοίκησης, αλλά αντίθετα τη συνδράμει στην εφαρμογή τους φροντίζοντας επιμελώς να αποτρέψει την οποιαδήποτε αντίδραση, τότε σίγουρα οι συσχετισμοί μεταβάλλονται αρνητικά για εμάς.

ΝΕΑ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ: ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΤΟΥΣ

Εντωμεταξύ, η εργοδοσία μας αλωνίζει. Κι ενώ τα αποτελέσματα των μεθοδεύσεων που αφορούν το ΛΑΚ ΙΙ και τον Κανονισμό Προσωπικού αναμένονται, μία πρόγευση του τι πρόκειται να ακολουθήσει αποτελεί η εφαρμογή της νέας πιστωτικής πολιτικής υπαλλήλων.

Ένας μεγάλος αριθμός συναδέλφων καλείται εντός μερικών ημερών να αποπληρώσει άμεσα ποσά διόλου ευκαταφρόνητα (εκατοντάδων η και χιλιάδων ευρώ) τα οποία λογίζονται πλέον ως υπέρβαση των νέων, μονομερώς μειωμένων πιστωτικών ορίων λαμβάνοντας και την ανάλογη (4%) επιτοκιακή επιβάρυνση. Ακόμα και όσοι ήταν απολύτως συνεπείς μέχρι σήμερα στην εξυπηρέτηση της οφειλής τους κινδυνεύουν εν μια νυκτί να χαρακτηριστούν κακοπληρωτές. Κι επειδή ως γνωστό «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος» λογικά θα ακολουθήσουν οι αναμενόμενες «διευκολύνσεις». Νέα δάνεια για να εξυπηρετηθούν τα παλιότερα, ρυθμίσεις επί ρυθμίσεων, μπαλόνια κ.ο.κ.

Ακόμα πιο ποταπή είναι η αντιμετώπιση των συνταξιούχων συναδέλφων μας, που εφεξής θεωρούνται ξένο σώμα και παύουν να έχουν οποιαδήποτε από τα προβλεπόμενα από τις συλλογικές συμβάσεις ευεργετήματα. Άνθρωποι που έφαγαν τη ζωή τους μέσα στην Τράπεζα προσφέροντας επί δεκαετίες τις υπηρεσίες τους ανταμείβονται με τον τριπλασιασμό σχεδόν (από 6% σε 16,65%) του επιτοκίου των πιστωτικών καρτών τους κι επιπλέον με την υποχρέωση καταβολής εισφοράς € 32 ετησίως.

Το ζήτημα έχει δύο βασικά σκέλη. Όσον αφορά το νομικό σκέλος, ο εργαζόμενος της Τράπεζας, σε ό,τι αφορά τα προϊόντα Πίστης Ιδιωτών, είναι πελάτης και έχει τα ανάλογα δικαιώματα και υποχρεώσεις, όπως αντίστοιχα δικαιώματα και υποχρεώσεις έχει και η Τράπεζα απέναντί του, σύμφωνα με τη μεταξύ τους σύμβαση χορήγησης. Σύμφωνα λοιπόν με τη σύμβαση η Τράπεζα έχει το δικαίωμα να μεταβάλλει το πιστωτικό όριο αν συντρέχει σπουδαίος λόγος (π.χ κάποια μεταβολή στην πιστοληπτική ικανότητα του κατόχου της κάρτας ή τη φερεγγυότητα του), συνεκτιμώντας τη συνέπεια της τήρησης των όρων της σύμβασης από τον κάτοχο της κάρτας. Τόσο η μονομερής μείωση των ορίων σε καθόλα ενήμερους συναδέλφους, όσο και (ιδίως) η αλλαγή επιτοκίου στις κάρτες των συνταξιούχων, αποτελούν μεταβολές βασικών όρων των συμβάσεων και ως μονομερείς αποφάσεις ενέχουν αυθαιρεσία και καταχρηστικότητα και μπορούν να προσβληθούν. Μιλώντας δε για πιστωτικές κάρτες, δεν μπορεί κανείς να μην επισημάνει την κραυγαλέα αντίθεση με το τι συμβαίνει με τις χρυσές πιστωτικές κάρτες των στελεχών όπου οι οφειλές, ανεξάρτητα από το ύψος τους και τις καθυστερήσεις στην εξυπηρέτησή τους, δεν μπορούν να διεκδικηθούν καθώς η σύμβασή τους δεν μπορεί να καταγγελθεί.

Όσον αφορά το ηθικό αλλά και πολιτικό σκέλος, δε δεχόμαστε να πληρώνουν τα συνήθη «υποζύγια», οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι, τα σπασμένα των στρατηγικών κακοπληρωτών μεγαλοοφειλετών.

Για εμάς τα ατομικά, συλλογικά, κλαδικά και ταξικά μας συμφέροντα είναι κοινά με αυτά και των συναδέλφων μας συνταξιούχων και της εργαζόμενης κοινωνίας γενικότερα. Για άλλους ταυτίζονται με αυτά των τραπεζιτών.

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

Ας μην τα βλέπουμε όμως όλα μαύρα. Οι διοικήσεις της Τράπεζας και του Συλλόγου μπορεί να κάνουν ζοφερή την καθημερινότητά μας, αλλά τα υλικά αγαθά δεν είναι το παν σε αυτή τη ζωή. Αφού μέχρι τις 12 Νοέμβρη αποπληρώσουμε τις κάρτες μας, στη συνέχεια στις 18-19 Νοέμβρη μπορούμε πλέον απερίσπαστοι να βιώσουμε «στιγμές πνευματικής διαύγειας και ψυχικής ανάτασης» στις «φωλιές θαλπωρής και εγκράτειας» των Μετεώρων. Ίσως η λύση τελικά να είναι ο αναχωρητισμός. Βοήθειά μας….

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ενάντια στους εργαζόμενους πίσω από κλειστές πόρτες

Σεπτεμβρίου 24, 2017 at 11:49 μμ (Αττικής)

«Εκεί που έφεραν την έρημο λένε ότι έφεραν ειρήνη»- Τάκιτος

Την περασμένη Δευτέρα 18/9 συγκλήθηκε η τακτική μηνιαία συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου του ΣΥΤΑ. Το βασικό θέμα της ατζέντας ήταν ο ορισμός εκπροσώπων του Συλλόγου –κατόπιν σχετικής πρόσκλησης της Διοίκησης- για τη σύσταση δύο επιτροπών που θα επεξεργαστούν:

Α) Την τροποποίηση (ή ίσως και κατάργηση) του ΛΑΚ ΙΙ (εφάπαξ)

Β) Τη σύνταξη νέου κανονισμού εργασίας

Όπως ήταν αναμενόμενο, το προεδρείο του ΣΥΤΑ επέλεξε για την εκπροσώπηση τον εαυτό του. Το πρόβλημα ωστόσο, δεν έχει να κάνει με το ποιοί θα μας εκπροσωπήσουν στις επιτροπές αυτές για λογαριασμό μας, αλλά για το τι ακριβώς πρόκειται να διαπραγματευτούν. Επειδή όταν πας να διαπραγματευτείς από μηδενική βάση κάτι που έχεις, η μόνη δυνατή κατάληξη είναι να το χάσεις, συνολικά ή εν μέρει. Εκτός αν πιστέψουμε ότι μέλημα της εργοδοσίας είναι η θέσπιση ενός πιο φιλεργατικού κανονισμού ή η αύξηση των παροχών μας. Ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν είμαστε τόσο αφελείς.

Ειδικότερα για το κάθε ζήτημα πρέπει να σημειωθούν:

Για το ΛΑΚ ΙΙ

Το μέλλον του Λογαριασμού υποθηκεύτηκε από τότε που –με την ανοχή της ηγεσίας του ΣΥΤΑ- επικράτησαν οι ατομικές συμβάσεις έναντι των συλλογικών στις νέες προσλήψεις, καθώς και από την εξάπλωση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων που είχαν ως αποτέλεσμα η πλειοψηφία των συναδέλφων να μένουν εκτός του Λογαριασμού κι αυτός πλέον να αφορά μια κλειστή ομάδα εργαζομένων. Την κατάσταση επιδείνωσαν ακόμα περισσότερο οι διαδοχικές εθελούσιες –εδώ όχι απλά με την ανοχή αλλά με τη συνέργεια της ηγεσίας του ΣΥΤΑ–, με αποκορύφωμα την τελευταία κατά την οποία αποχώρησε το 1/5 περίπου των ασφαλισμένων. Αν συμπεριλάβουμε ακόμα τη μείωση των μισθών που επέφερε και αντίστοιχη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, καθώς και τη μείωση των αποθεματικών από τη συμμετοχή στις ΑΜΚ, τα ελλείμματα που εμφανίζουν οι αναλογιστικές μελέτες μοιάζουν με αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Βάσει του κανονισμού του, το ΛΑΚ είναι λογαριασμός εγγυημένων παροχών και τα εκάστοτε τυχόν ελλείμματα είναι υποχρεωμένη να καλύπτει η Τράπεζα. Βασικό μέλημα της ηγεσίας του ΣΥΤΑ , ωστόσο, είναι να μην πληρώσει τίποτα η Τράπεζα και να απαλλαγεί από κάθε συμβατική υποχρέωσή της. Όμως η φύση του Λογαριασμού είναι τέτοια ώστε η μόνη εναλλακτική είναι να πληρώσουν οι εργαζόμενοι, είτε μέσω του πετσοκόμματος του εφάπαξ, είτε με τη μετατροπή του Λογαριασμού σε καθαρά ανταποδοτικό στη λογική του επαγγελματικού ταμείου, που πρακτικά θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα. Αυτή τη λύση φαίνεται να προκρίνει η ηγεσία του Συλλόγου. Προσπερνώντας ακόμα και τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων που ενέκριναν τη δική τους πρόταση για συνολική επίλυση του ΛΑΚ που θα περιλάμβανε και την εκκρεμότητα του ΛΑΚ Ι (συνταξιοδοτικού), διευκολύνουν την εργοδοσία στο να ξηλώσει ό,τι έχει απομείνει από τα κεκτημένα μας με τη μέθοδο της σαλαμοποίησης

Από εκεί και πέρα στο επικοινωνιακό σκέλος της υπόθεσης (βλ. ανακοίνωση ΣΥΤΑ Νο 13/21-09-2017) δεν μπορεί κανείς να μην παρατηρήσει την εξόφθαλμη αντίφαση. Από τη μια «αγανακτούν» με τη διοίκηση της ΕΤΕ που επιβουλεύεται το λογαριασμό επικούρησης των εργαζομένων της, ενώ ταυτόχρονα ετοιμάζονται να ξεπουλήσουν το εφάπαξ μας βάσει της ίδιας ακριβώς εργοδοτικής επιχειρηματολογίας περί ελλειμμάτων. Εμφανίζονται ως αλληλέγγυοι σε προωθημένες μορφές αγώνα των συναδέλφων της ΕΤΕ (κατάληψη κεντρικού καταστήματος), ενώ στο εσωτερικό διαχρονικά απορρίπτουν μετά βδελυγμίας ως «ακραίες» πολύ πιο απλές πρακτικές, όπως τη μαζική παρουσία εργαζομένων έξω από κεντρικά κτίρια της Τράπεζας σε απεργίες (της ΓΣΕΕ και όχι του Συλλόγου στον οποίο έχουν την πλειοψηφία), προκειμένου να μη διαταραχτεί η λειτουργία της (κάτι που είναι το ζητούμενο σε μια απεργία και το οποίο αποδέχονται μόνο όταν αφορά τις κινητοποιήσεις σε άλλες τράπεζες). Κατανοούμε ότι βρήκαν την ευκαιρία για ένα «αγωνιστικό» ξέπλυμα πλην όμως ο εργοδοτικός συνδικαλισμός δεν ξεπλένεται τόσο εύκολα. Μπορεί να παριστάνουν τους λέοντες αλλά όλοι ξέρουμε ότι είναι απλά χαμαιλέοντες.

Για τον κανονισμό εργασίας

Στον ένα χρόνο περίπου που ασκεί τα καθήκοντά της η νέα Διοίκηση, έχει γίνει απολύτως σαφές ότι αποσκοπεί στην ιδιωτικοποίηση της Τράπεζας. Μια σειρά από επιθετικές ενέργειες –η μαζική εθελούσια, οι σαρωτικές μειώσεις μισθών, το ντε φάκτο σπάσιμο της Τράπεζας σε καλή και κακή, η συρρίκνωση του δικτύου, η διευθέτηση των δικαστικών και όχι μόνο εκκρεμοτήτων με το χειρότερο τρόπο για τους εργαζόμενους– συντελούν στο να καταστεί η Τράπεζα ελκυστική για τον όποιο υποψήφιο επενδυτή –«σωτήρα». Ο στόχος αυτός προϋποθέτει το ξήλωμα κάθε δικαιώματός μας που θα μπορούσε να του σταθεί εμπόδιο.

Ένα από τα τελευταία αναχώματα στην πορεία αυτή είναι ο Κανονισμός Προσωπικού, όπως φάνηκε και στην περίπτωση των επαπειλούμενων απολύσεων του περασμένου Μάρτη στην αποτροπή των οποίων συνέβαλλε και το προστατευτικό πλαίσιο που αυτός παρέχει. Η εργοδοσία μπορεί προσωρινά να έκανε πίσω, γνωρίζαμε όμως ότι θα επανέλθει. Ξαφνικά η ηγεσία του ΣΥΤΑ, μετά την προτροπή της Διοίκησης, ανακάλυψε την ανάγκη «εκσυγχρονισμού» κι «επικαιροποίησης» του Κανονισμού σε μια εποχή που ξέρουμε ότι οι κατακτήσεις προηγούμενων χρόνων βάλλονται συστηματικά. Ο όποιος νέος Κανονισμός είναι δεδομένο ότι θα περιορίζει τα δικαιώματα των εργαζομένων, καθιστώντας ανεξέλεγκτο το διευθυντικό δικαίωμα και δίνοντας τη δυνατότητα στην εργοδοσία να προβαίνει σε διαδικασίες fast track, παρακάμπτοντας τα θεσμοθετημένα συμβούλια κι επιτροπές. Με το ισχύον πλαίσιο είναι αναγκασμένη να κινείται στα όρια του Κανονισμού, παρακάμπτοντας π.χ. την προβλεπόμενη διαδικασία προσλήψεων μέσω διαγωνισμού μέσα από το παραθυράκι για «εξαιρετικές περιπτώσεις ιδιαζουσών αναγκών» ή προχωρώντας σε κατ’ ουσία μετακινήσεις με τη μορφή των ανανεωνόμενων δεκαπενθήμερων αποσπάσεων.  Τώρα θέλει να έχει λυμένα τα χέρια ώστε να προχωρά μονομερώς είτε σε απολύσεις είτε σε επιδείνωση των εργασιακών συνθηκών τέτοια που να εξωθεί τους εκάστοτε ανεπιθύμητους σε αποχώρηση (απαλλάσσοντάς την κι από κάθε υποχρέωση καταβολής αποζημίωσης). Σκοπός του νέου κανονισμού εργασίας είναι η αποδυνάμωση του ρόλου των εργαζομένων, με μείωση ή και απαλοιφή του όποιου λόγου έχουν σε ζητήματα προσλήψεων, απολύσεων, πειθαρχικών ποινών, προαγωγών, μετακινήσεων, τοποθετήσεων κ.α.

Άλλωστε παραδείγματα ανάλογων «μεταρρυθμίσεων» έχουμε άφθονα. Στο Δημόσιο Τομέα η «φιλεργατική» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το έχει κάνει ήδη πράξη. Ακόμα περισσότερες ομοιότητες βρίσκουμε στην περίπτωση του ΟΤΕ –που ιδιωτικοποιήθηκε πριν την εποχή της κρίσης– όπου το γερμανικό μονοπώλιο σε συνεργασία με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία φρόντισε με μια μαζική εθελούσια να ξεφορτωθεί το παλιό προσωπικό και τα δικαιώματά του, για να επιβάλλει τις νέες και άθλιες εργασιακές σχέσεις. Στην περίπτωση αυτή, επιστρατεύτηκε και η αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου, από την τότε κυβέρνηση , με το οποίο προβλέπεται ότι όλες οι συμβάσεις που υποκρύπτουν μονιμότητα μετατρέπονται σε συμβάσεις αορίστου χρόνου. H περίπτωση αυτή έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ακουμπά και τη δική μας Τράπεζα, όπου πολλοί συνάδελφοι έχουν συμβάσεις «ορισμένου χρόνου μέχρι συνταξιοδότησης». Μπορεί οι μνημονιακοί νόμοι να είναι όλοι εναντίον του εργαζομένου, το θέμα όμως αν υπερισχύει ο μνημονιακός νόμος ή η αρχική διμερής σύμβαση μεταξύ επιχείρησης και εργαζομένου, δεν έχει κριθεί στα δικαστήρια. Αυτά τα νομικά κωλύματα θέλει να υπερβεί η εργοδοσία με την αλλαγή του κανονιστικού πλαισίου. Έχοντας άλλωστε και τη συνδρομή κυβέρνησης και «θεσμών» που με τον επικείμενο αντισυνδικαλιστικό νόμο θα περιορίζει ασφυκτικά το δικαίωμα στην απεργία, μπορούμε να καταλάβουμε ότι το εργασιακό μέλλον που μας προοιωνίζεται είναι ζοφερό.

Το ζήτημα είναι εξαιρετικά σοβαρό καθώς αφενός δεν αφορά πλέον ένα μέρος αλλά το σύνολο των εργαζομένων (υφιστάμενων αλλά και μελλοντικών) και αφετέρου δε θα έχει περιορισμένη διάρκεια (όπως μια δυσμενής σύμβαση στη λήξη της οποίας μπορούμε να διεκδικήσουμε κάτι από όσα έχουμε χάσει), αλλά θα επηρεάσει το υπόλοιπο του εργασιακού μας βίου.

Το ζητούμενο για εμάς είναι η προάσπιση του κανονισμού και των δικαιωμάτων που απορρέουν από αυτόν και η διεύρυνσή τους. Όχι η άνευ όρων παράδοσή τους.

Συνένοχοι συνωμότες

Σοβαρό θέμα, επίσης, δημιουργείται με αυτή καθεαυτή τη δομή και τη λειτουργία των συλλογικών οργάνων. Αυτοί που με κάθε ευκαιρία ομνύουν στους θεσμούς στα λόγια ταυτόχρονα απαξιώνουν στην πράξη ένα βασικό θεσμικό όργανο του Συλλόγου (το διοικητικό συμβούλιο), μεταφέροντας τις αρμοδιότητές του σε κλειστές και αδιαφανείς επιτροπές, συστήνοντας έτσι εξωθεσμικά παράκεντρα εξουσίας. Δεν πρόκειται απλώς για ένα ζήτημα τάξης. Είναι ζήτημα ουσίας. Νωπή είναι η εμπειρία της επιτροπής που είχαν συστήσει πέρυσι για τη σύναψη επιχειρησιακής σύμβασης, η οποία επί πολλούς μήνες λειτουργούσε εν κρυπτώ, χωρίς καμία ενημέρωση για τις εργασίες της, μέχρι τον περασμένο Φλεβάρη που ανακοινώθηκε απευθείας η επίτευξη συμφωνίας με τις γνωστές σφαγιαστικές μειώσεις.

Στο εύλογο ερώτημα ποια είναι η σκοπιμότητα των επιτροπών αυτών – από τη στιγμή που με δεδομένη την πλειοψηφία της στο διοικητικό συμβούλιο, η ηγεσία του ΣΥΤΑ μπορεί πρακτικά να επιβάλλει τις όποιες προτάσεις της- η απάντηση είναι απλή. Καθώς δεν αντέχουν ούτε τον έλεγχο ούτε την κριτική, προτιμούν τη σύγχυση και τη συσκότιση ώστε να μην εκτίθενται όταν οι αποφάσεις τους έρχονται σε κραυγαλέα αντίθεση με αυτά που διακηρύσσουν δημόσια. Δεν είναι τυχαίο ότι ούτε καν σε 8μελείς και 12μελείς επιτροπές δε «χωράει» έστω ένας εκπρόσωπος άλλης παράταξης πέραν της δικής τους (θυμίζουμε ότι στο ΔΣ δεν είναι μόνοι τους). Αρχές όπως η διαφάνεια και η λογοδοσία πετάγονται στον κάλαθο των αχρήστων.

Υ.Γ. Είναι γνωστό ότι από τον πρόεδρο του ΣΥΤΑ δε λείπει το θράσος. Ο ίδιος που σε άλλες περιπτώσεις μας παρακινεί να εργαζόμαστε «οικειοθελώς και πέραν του ωραρίου» για το καλό της Τράπεζας, τώρα ξαφνικά ανακαλύπτει κι εξανίσταται για τη μη καταβολή υπερωριών. Όταν κάτι λες ότι το δικαιούσαι αλλά δεν ασκείς αυτό το δικαίωμά σου στην πράξη, τότε απλώς κοροϊδεύεις τον κόσμο. Για μια ακόμη φορά.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Η Θεά Άρτεμις

Αύγουστος 11, 2017 at 1:54 πμ (Αττικής)

Όπως γνωρίζετε ήδη από τις ανακοινώσεις στον τύπο, «έκλεισε» η συμφωνία της πώλησης των κόκκινων δανείων της Τράπεζας. Μετά λοιπόν από μαραθώνιες διαπραγματεύσεις και μεγάλο αγώνα, καταφέραμε να ξεφορτωθούμε τα κόκκινα δάνεια, αφού πουλήσαμε χαρτοφυλάκιο ύψους 806 εκατομμυρίων λαμβάνοντας το αστρονομικό για τα παγκόσμια χρονικά ποσό των 70 εκατομμυρίων. Μαζί όμως με τη νύφη, που χρόνια προσπαθούσαμε να την παντρέψουμε αλλά δεν βρισκόταν κανένας υποψήφιος εθελοντής, δώσαμε και μια μικρή προίκα όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις. Ο γαμπρός επενδυτής εξασφάλισε τη διαχείριση δανείων ύψους 1,3 δισεκατομμυρίων ευρώ, την οποία φυσικά δώσαμε πρόθυμα, αφού ο σκοπός μας εξαρχής ήταν να παντρέψουμε πάση θυσία τη νύφη.

Η διαχείριση λοιπόν των δανείων, που εμείς δεν μπορούσαμε να κάνουμε, ανατέθηκε από δω και στο εξής στην εταιρία «Θεά Άρτεμις», η οποία θα ελέγχεται κατά 80% από τον επενδυτή και 20% από την Τράπεζα, προφανώς για το ξεκάρφωμα για να μην πει κανείς ότι ο ιδιώτης επενδυτής θα κάνει ότι θέλει. Τις πολύτιμες όμως υπηρεσίες της, η «θεά Άρτεμις» δεν θα τις προσφέρει δωρεάν, αλλά έναντι ενός συμβολικού αντιτίμου το οποίο ονομάζεται «προμήθεια διαχείρισης», η οποία θα καταβάλλεται κάθε χρόνο για τα επόμενα 7 έτη. Αξίζει επίσης να σημειώσουμε ότι οι δικηγόροι έκαναν πάλι το θαύμα τους: στη συμφωνία προβλέπεται ότι ο επενδυτής προστατεύεται και σε περίπτωση αλλαγής της νομικής μορφής της Τράπεζας, ακόμα δηλαδή κι αν η Τράπεζα σπάσει σε «καλή» και «κακή».

Με λίγα λόγια ο σωτήρας επενδυτής, χρηματοδότησε την Τράπεζα με το ποσό των 70 εκατομμυρίων, λαμβάνοντας τόκο υπό τη μορφή της «προμήθειας διαχείρισης», επί του ποσού των 1,3 δισεκατομμυρίων ευρώ. Στα οικονομικά εγχειρίδια λένε ότι η απόδοση είναι ανάλογη του αναλαμβανόμενου ρίσκου. Στην περίπτωση μας δεν ισχύει αυτό. Ο νικητής τα παίρνει όλα, και ο νικητής είναι η Aldridge.

 Η συμφωνία, μεταξύ της Τράπεζάς μας και της Aldridge, παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ, ως μία συμφωνία σταθμός στα Τραπεζικά χρονικά, που δείχνει το δρόμο σε όλο το τραπεζικό σύστημα. Για μας δεν είναι έτσι. Η διαχείριση των δανείων ήταν ανέκαθεν καθαρά τραπεζικό αντικείμενο. Η εκχώρηση της διαχείρισης των δανείων σε εταιρίες διαχείρισης, σηματοδοτεί τη δημιουργία ενός «παράλληλου τραπεζικού συστήματος», το οποίο θα λειτουργεί έξω από τους «σφικτούς κανονισμούς» που διέπουν τη λειτουργία των πιστωτικών ιδρυμάτων. Από δω και πέρα οι επιχειρηματικές αποφάσεις περνάνε στα χέρια των distress fund, οπότε οι ευαισθησίες για την τύχη των ευπαθών επιχειρήσεων που πλήττονται από την κρίση και των ελληνικών νοικοκυριών μάλλον πάνε περίπατο. Οι «σωτήρες» επενδυτές θα κάνουν ότι δεν τόλμησαν να κάνουν οι τράπεζες, δηλαδή να εισπράξουν τα λεφτά από τους «στρατηγικούς κακοπληρωτές», «μπαταχτσήδες» & «λαμόγια», οι οποίοι έχουν αλλά δεν πληρώνουν. Μη μας φανεί λοιπόν περίεργο αν στο μέλλον δούμε εικόνες Ισπανίας, όπου ειδικά εκπαιδευμένοι αστυνομικοί, ΜΑΤ , ΜΕΑ, Ομάδα ΔΙΑΣ, μπουκάρουν στα σπίτια των «κακοπληρωτών» βγάζοντας τους από μέσα, έτσι ώστε να παραδοθούν στο νέο ιδιοκτήτη.

 Η άλωση του τραπεζικού συστήματος από τα distress fund, εκτός από τις αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία και την κοινωνία, θα έχει επίπτωση και στον κλάδο μας. Μετά το «θάνατο του εμποράκου» από την έλευση των πολυεθνικών αλυσίδων καταστημάτων, ήρθε η ώρα να μιλήσουμε πια για το «θάνατο του τραπεζοϋπάλληλου». Οι εξελίξεις που περιμένουν τον κλάδο μας είναι ζοφερές. Το επάγγελμα μας άλλωστε έχει στοχοποιηθεί, εδώ και καιρό, από τους «Θεσμούς», για τους οποίους θεωρούμαστε «προνομιούχοι» και «καλοπληρωμένοι». Υπάρχει σε εξέλιξη οργανωμένο σχέδιο σε όλο το τραπεζικό σύστημα, για δραστική μείωση των θέσεων εργασίας για την οποία μάλιστα έχει τεθεί «στόχος απολύσεων». Η τακτική που ακολουθείται είναι απλή: λίγο η outsourcing ανάθεση εργασιών (καθαριότητα, φύλαξη και τώρα και η διαχείριση των δανείων), λίγο το κλείσιμο καταστημάτων, λίγο οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες συναλλαγών, στο τέλος θα έρθουν να μας πούνε οι Τραπεζίτες ότι πολλοί από μας πλέον περισσεύουμε και πρέπει να τους αδειάσουμε «οικειοθελώς» τη γωνία. Χέρι- χέρι με τους τραπεζίτες και η ΟΤΟΕ που πέρυσι κατακεραύνωνε το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τα κόκκινα δάνεια, σήμερα όμως σιωπά. Για τη διαχείριση της επερχόμενης κρίσης μάλιστα ετοιμάζει ΚΕΚ εκπαίδευσης τραπεζοϋπαλλήλων, με την ευγενική χορηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία χρηματοδοτεί τη μετεκπαίδευση ανέργων. Άνεργοι & μετανάστες, οι πιο κερδοφόρες μπίζνες της μνημονιακής Ελλάδας.

 Επειδή λοιπόν ζούμε σε ένα αρνητικό περιβάλλον, για τον κλάδο των τραπεζοϋπαλλήλων, εμείς δεν εφησυχάζουμε μετά τη συμφωνία της πώλησης των δανείων. Δεν τρέφουμε αυταπάτες για τις «καλές προθέσεις» της τωρινής διοίκησης, η οποία μπορεί να υπέπεσε σε μερικά αμαρτήματα (απολύσεις, μειώσεις μισθών, αθρόες υποβαθμίσεις) όπως οι πρωτόπλαστοι Αδάμ και Εύα που παρασύρθηκαν από το πονηρό φίδι, αλλά εμείς είμαστε έτοιμοι να τους συγχωρέσουμε, όπως ο στοργικός πατέρας τον άσωτο υιό.

 Πρέπει εδώ και τώρα να δοθούν από τη Διοίκηση εγγυήσεις, για τις θέσεις εργασίας των εργαζομένων, ιδιαίτερα αυτών που εργάζονται στο κτίριο της οδού Μαυρομιχάλη, είτε πρόκειται για «οργανικούς» είτε για «ενοικιαζόμενους».

Στην κατεύθυνση αυτή ζητάμε την άμεση σύγκλιση του Δ.Σ. του ΣΥΤΑ , στο οποίο πρέπει να συζητηθούν τα νέα δεδομένα που προκύπτουν μετά τη συμφωνία της Τράπεζας μας με την Aldridge και πως αυτή επηρεάζει τους εργαζομένους.

Επίσης, ζητάμε τη συνάντηση με το management της Τράπεζας, για να διασαφηνιστεί ο ρόλος των εργαζομένων, ιδιαίτερα δε των «Εμπλοκάριων», αφού μεγάλο μέρος από το χαρτοφυλάκιο που μέχρι σήμερα διαχειρίζονταν έχει εκχωρηθεί στη «Θεά Άρτεμις» (903).

 Κανένας εργαζόμενος δεν περισσεύει. Δεν θα γίνουν οι εργαζόμενοι οι παράπλευρες απώλειες των επιχειρηματικών συμφωνιών.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΓΙΑ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Ιουλίου 24, 2017 at 11:27 μμ (Αττικής)

Το καλοκαίρι μπήκε για τα καλά και όλα κυλάνε πια σε καλοκαιρινούς ρυθμούς. Οι εκλογές τελειώσανε και μαζί  έφυγε και το κλίμα ευφορίας που είχε δημιουργηθεί. Τα έξοδα τρέχουν και  καθένας από εμάς πια δίνει τον καθημερινό του αγώνα να τα βγάλει πέρα. Βλέπετε οι υποχρεώσεις και οι λογαριασμοί, δεν κάνουν διακοπές. Και ο καθένας από εμάς πια είναι αναγκασμένος να καλύψει τις βιοτικές του ανάγκες, με το μειωμένο μισθό, που πια διαθέτει. Και ταυτόχρονα να είναι και συνεπής απέναντι στις δανειακές του υποχρεώσεις.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι απλό. Όλα αυτά τα δάνεια που πήραμε, τις παλιές εποχές, μπορούμε να τα αποπληρώσουμε ή έστω να τα εξυπηρετήσουμε κάθε μήνα που πέφτει η δόση; Την απάντηση την ξέρουμε όλοι. Βεβαίως και μπορούμε. Αρκεί  ….να κόψουμε το φαγητό! Και δεν μιλάμε βέβαια για κάποια από τις δίαιτες εξπρές που διαφημίζονται στα lifestyle περιοδικά, για να βγούμε αδυνατισμένοι στις παραλίες των κοσμικών νησιών. Μιλάμε για ολοκληρωτική στέρηση, κάτι σαν την απεργία πείνας που κάνουν οι κρατούμενοι, που έχουν καταπατηθεί και τα πλέον στοιχειώδη ατομικά τους δικαιώματα… Θα πει κανείς, τι συζήτηση ανοίγουμε τώρα, εμείς είμαστε τραπεζικοί υπάλληλοι, τι έχουν να κάνουν αυτά με εμάς; Για μας τίποτα δεν είναι τυχαίο, όλα τα γεγονότα με κάποιο τρόπο συνδέονται. Η εξουσία βλέπετε πάντα εφευρίσκει τρόπους να επιβάλει τα θέλω της, έχει τους τρόπους της. Αυτό που διαφοροποιείται κατά περίπτωση είναι ο αποδέκτης των πρακτικών που χρησιμοποιούνται κατά καιρούς…

Ας δούμε λοιπόν τι συμβαίνει με τις δανειακές μας υποχρεώσεις. Οι συνήθεις λύσεις που μας προσφέρονται για τα δάνεια μας είναι λίγο πολύ στάνταρ. Πάγωμα, ανακεφαλαιοποίηση, επιμήκυνση, ρύθμιση στη ρύθμιση, μπαλόνι στο μπαλόνι. Μόνο που το μπαλόνι πια παραφούσκωσε και έγινε αερόστατο! Κι όλα αυτά φυσικά, τη στιγμή που τα δάνεια ετοιμάζονται να εκχωρηθούν με ιδιαίτερα ευνοϊκούς όρους. Το ερώτημα που γεννιέται στο μυαλό όλων μας είναι το εξής: στους πελάτες θα προταθούν λύσεις με ευκολίες πληρωμής, εκπτώσεις και μερικές διαγραφές οφειλών, θα ισχύσουν τα ίδια για τους συναδέλφους, ΝΑΙ ή ΟΧΙ; Ο συνάδελφος είναι ή δεν είναι πελάτης της τράπεζας ή μήπως κάποιοι έχουν  την απαίτηση, να τα πληρώσει όλα, εντόκως μόνο και μόνο επειδή είναι υπάλληλος; Από τη μια πλευρά δηλαδή θα έχουμε γενναίες διαγραφές οφειλών για επιχειρηματίες που χρεοκόπησαν τις εταιρείες τους κι έβγαλαν τα χρήματά τους έξω κι από την άλλη εμείς θα κληροδοτήσουμε τις οφειλές στα παιδιά μας; Δεν καλυπτόμαστε όλοι άλλωστε από χρυσοφόρα ασφαλιστήρια που θα μας εξασφαλίζουν στην αποχώρησή μας…

Με τις σημερινές πρακτικές που ακολουθούνται στις ρυθμίσεις των δανείων, είναι ηλίου φαεινότερο ότι  οι συνάδελφοι οδηγούνται να κάνουν αίτηση ένταξης στο Ν.3869. Φυσικά σε αυτό θα υπάρχει η εύκολη απάντηση της διοίκησης, ότι φταίνε «οι κακοί υπάλληλοι που δεν φτάνει που τους έχουμε εδώ και τους πληρώνουμε, δεν πληρώνουν και τα δάνεια τους από πάνω». Για μας όμως η ένταξη συναδέλφων στο Ν.3869, η οποία εκτιμούμε ότι θα ενταθεί στο επόμενο εξάμηνο, φανερώνει ένα και μόνο πράγμα: την αδυναμία της ίδιας της Τράπεζας να διαχειριστεί τα του οίκου της. Και για να ανασχεθεί το κύμα προσφυγών, δεν αποκλείουμε μάλιστα στο άμεσο μέλλον να δούμε να μπαίνουν στο στόχαστρο υπάλληλοι που έχουν κάνει αίτηση ένταξης στο Ν.3869. Κάποιοι ίσως το θεωρήσουν υπερβολικό που θίγουμε το θέμα με αυτόν τον τρόπο, τίποτα όμως δεν πρέπει πια να μας φαίνεται περίεργο και σε κάθε περίπτωση οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι για όλα. Η κατάσταση που επικρατεί σήμερα δεν πρέπει να μας εφησυχάζει, αργά ή γρήγορα τα εργασιακά θα πέσουν και πάλι στο τραπέζι και ίσως η ένταξη κάποιου υπαλλήλου στο Ν.3869, να αποτελέσει μια καλή δικαιολογία για τη Διοίκηση.

Σε κάθε περίπτωση, εμείς καλούμε τη Διοίκηση να δει σοβαρά το θέμα των δανείων των συναδέλφων, ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, με τα δεδομένα της νέας μισθολογικής κατάστασης. Τα δάνεια δεν μπορούν πλέον, όχι να αποπληρωθούν, αλλά και σε πολλές περιπτώσεις να εξυπηρετηθούν μήνα-μήνα, είναι απλά μαθηματικά. Το ζήτημα των δανείων  για μας, αντιμετωπίζεται μόνο με μερικές διαγραφές οφειλών, για να είναι το συνολικό χρέος βιώσιμο, και εννοείται με  διαφανείς διαδικασίες και κριτήρια που να ισχύουν για όλους τους συναδέλφους και όχι «κατά περίπτωση».

Το ζήτημα είναι κάτι παραπάνω από σοβαρό και όλοι, συμπεριλαμβανομένων της διοίκησης της Τράπεζας και αυτής του ΣΥΤΑ, καλούνται να πάρουν θέση – ακόμα κι αν θα προτιμούσαν να το αποφύγουν. Το πετσόκομμα των αποδοχών μας προκαλεί βαθιές πληγές που δε θεραπεύονται με παυσίπονα, ούτε με δράσεις φιλανθρωπικού χαρακτήρα ούτε με την εκποίηση περιουσιακών στοιχείων.

 

Μόνιμος σύνδεσμος 2 Σχόλια

ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΤΑΜΕΙΟ

Ιουλίου 10, 2017 at 5:42 πμ (Αττικής)

Ένα από τα θέματα που απασχόλησαν την τελευταία συνεδρίαση του Δ.Σ. του ΣΥΤΑ ήταν αυτό του ορισμού επιτροπής που θα επεξεργαστεί τη σύνταξη κανονισμού για το απεργιακό ταμείο του Συλλόγου. Μπορούμε να κατανοήσουμε την αναγκαιότητα ύπαρξης ενός γραπτού πλαισίου λειτουργίας του απεργιακού ταμείου, αν και αυτό γεννά αυτόματα και το ερώτημα γιατί η ηγεσία του ΣΥΤΑ δεν το έπραξε στα έντεκα (τουλάχιστον) χρόνια που ασκεί διοίκηση στο Σύλλογο.

Έστω και με την καθυστέρηση αυτή, εμείς από την πλευρά μας είμαστε πρόθυμοι να συνεισφέρουμε στην κάλυψη αυτού του κανονιστικού κενού, εφόσον τηρείται μια πολύ απλή αλλά συνάμα ουσιαστική προϋπόθεση. Ότι δηλαδή ο σκοπός του απεργιακού ταμείου είναι η ενίσχυση των εργαζομένων που συμμετέχουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις, με πολύ συγκεκριμένες εξαιρέσεις είτε για περιπτώσεις με πραγματικά έκτακτο και επείγοντα χαρακτήρα, είτε για σκοπούς απολύτως συναφείς που να εντάσσονται σε ένα διεκδικητικό πλαίσιο των εργαζόμενων.

Στη λογική αυτή π.χ. υπερψηφίσαμε προτάσεις όπως η ενίσχυση των οικογενειών θανόντων συναδέλφων μας (μία προφανέστατα έκτακτη κι επείγουσα περίπτωση) ή η κάλυψη κάποιων εξόδων νομικών ενεργειών (λήψη γνωματεύσεων) για την ενίσχυση της υπερασπιστικής γραμμής των απολυμένων συναδέλφων μας για την υπόθεση της ΠΝΠ της τραπεζικής αργίας. Αντίθετα, παλιότερα καταψηφίσαμε προτάσεις που αφορούσαν τη χρήση πόρων του απεργιακού ταμείου για παντελώς άσχετους σκοπούς (π.χ. χρηματικά έπαθλα για φλουριά πρωτοχρονιάτικων πιτών ) και που, ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια είχαν εκλείψει.

Η διαδικασία όμως που ακολουθείται για τη σύνταξη του κανονισμού αυτού, όπως παρουσιάστηκε στην προχθεσινή συνεδρίαση, είναι ιδιαίτερα προβληματική. Ξεκινώντας από τη σύνθεση της επιτροπής, η οποία έχει οκτώ μέλη, προερχόμενα όλα από την πλειοψηφούσα παράταξη. Προτάσεις για αναλογική συμμετοχή εκπροσώπων από τις μειοψηφίες βάσει των αποτελεσμάτων των πρόσφατων αρχαιρεσιών, απορρίφθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς καμία σοβαρή τεκμηρίωση. Δεν ξέρουμε αν αυτή η επίδειξη αδιαλλαξίας είχε να κάνει με τη σύγχυση του προέδρου του ΣΥΤΑ από την κριτική που δέχθηκε σε προηγούμενη ανακοίνωσή μας, ή αν είναι απλά απόρροια της αλαζονείας της εξουσίας. Εμείς, σε κάθε περίπτωση, επισημαίνουμε ότι δεν μπορεί ένας Σύλλογος Εργαζομένων να λειτουργεί με βάση το θυμικό του προέδρου του όπως και ότι το κυρίαρχο σώμα επέλεξε πλειοψηφίες και μειοψηφίες και όχι ολοκληρωτισμό και μονοφωνία.

Το πρόβλημα όμως είναι πολύ μεγαλύτερο από ένα ζήτημα αντιπροσώπευσης και ακουμπά την ουσία της λειτουργίας του απεργιακού ταμείου. Με δεδομένα λοιπόν ότι:

  • Το προεδρείο αρνήθηκε να δώσει ένα γενικό περίγραμμα του επιθυμητού πλαισίου λειτουργίας του ταμείου
  • Μετά από επίμονες σχετικές ερωτήσεις μας, η απάντηση που λάβαμε ήταν ότι η κάλυψη των απεργιών θα παραμείνει μεν ο κύριος σκοπός της λειτουργίας του ταμείου, αλλά αυτή θα είναι πλέον μία από τις πολλές προβλεπόμενες χρήσεις
  • Σε παλαιότερες συνεδριάσεις έχουν εκφραστεί κατά καιρούς από τα εκάστοτε μέλη της πλειοψηφίας απόψεις υπέρ μιας πιο «ευέλικτης» λειτουργίας του απεργιακού ταμείου
  • Είναι λίγο-πολύ δεδομένο ότι στο προσεχές μέλλον η ηγεσία του ΣΥΤΑ δεν πρόκειται να προβάλλει οποιουδήποτε τύπου μισθολογικές διεκδικήσεις. Ίσως με δεδομένη και την ΕΣΣΕ 2017-2019 δεν έχει και πολλά περιθώρια, σίγουρα όμως δεν έχει και καμία τέτοια διάθεση.

Με βάση λοιπόν τα παραπάνω και σε συνδυασμό με την έλλειψη διαφάνειας που συνεπάγεται ο πλήρης αποκλεισμός των μειοψηφιών από τη σύνθεση της επιτροπής, είναι ορατός ο κίνδυνος να δούμε το απεργιακό ταμείο να χρησιμοποιείται για την άσκηση μιας πολιτικής παροχών. Κάτι τέτοιο φρονούμε ότι θα ήταν καταστροφικό και θα υπονόμευε μακροπρόθεσμα τη δυνατότητα του Συλλόγου να εξυπηρετεί το βασικό καταστατικό σκοπό του, δηλαδή τη «μελέτη, προστασία και προαγωγή των ηθικών, επαγγελματικών και οικονομικών συμφερόντων, προβλημάτων και αναγκών των μελών του Συλλόγου με την πραγματοποίηση των απαραίτητων σε κάθε περίπτωση κινητοποιήσεων και λοιπών εκδηλώσεων», απειλώντας εν τέλει και την ίδια την αυτοτέλειά του έναντι της εργοδοσίας.

Καθώς λοιπόν έχουμε αποκλειστεί από όλες τις σχετικές διαδικασίες, αυτό που μπορούμε για την ώρα είναι να επισημάνουμε στα μέλη της επιτροπής –εφόσον βέβαια αυτή η επιτροπή πρόκειται να έχει κάποιο ουσιαστικό ρόλο στο έργο που αναλαμβάνει και δεν θα κληθεί απλώς να διεκπεραιώσει προειλημμένες αποφάσεις- ότι οφείλουν να επιδείξουν ιδιαίτερη φειδώ στις εξαιρέσεις που θα προβλεφθούν. Ένα εύρωστο απεργιακό ταμείο, όπως αυτό που έχουμε την τύχη να διαθέτουμε, εξυπηρετεί τελικά πολύ περισσότερο τα συμφέροντα των μελών του διασφαλίζοντάς τους τη δυνατότητα να διεκδικούν συλλογικά και να κατακτούν αυξήσεις, παροχές, κ.α. για όλους. Δεν αποδεχόμαστε κανενός είδους λογική «αξιοποίησης» των πόρων του απεργιακού ταμείου με την έννοια της υποκατάστασης των κοινωνικών παροχών που κανονικά θα όφειλαν να διεκδικηθούν από το κράτος και την εργοδοσία.

…………………………………………………………………………………………………

Όταν κάποιος δεν έχει απαντήσεις επί της ουσίας καταφεύγει σε θορυβώδεις αντιπερισπασμούς. Όταν δεν μπορεί αλλά ούτε και θέλει να ασχοληθεί με τα πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητάς μας, τότε απλά δημιουργεί γεγονότα.

Αν κάποιος πραγματικά απεχθάνεται τη βία, μιλά για τις αιτίες της και προσπαθεί να την εξηγήσει χωρίς να ξεχνά πως η βία ασκείται με ποικίλους τρόπους: το να σου παίρνουνε το σπίτι είναι μια κατεξοχήν μορφή βίας. Κι όταν εκεί, σε μια ακραία συντεχνιακή λογική, οι εκπρόσωποί μας υπερασπίζονται την τοκογλυφία και την αναλγησία ζητώντας περισσότερη καταστολή, τότε στοχοποιούν τους τραπεζοϋπάλληλους και μας απομονώνουν από την κοινωνία, με κίνδυνο και ο λαός και η εργατική τάξη να στραφούν ενάντιά μας στους αγώνες μας στο μέλλον.

Η δημοκρατία στα συνδικάτα χαλυβδώνεται μέσα από το σεβασμό των απόψεων όλων, πλειοψηφιών, μειοψηφιών, ατόμων, όταν αυτές δεν αντιτίθενται στις καταστατικές αρχές τους. Οι παρατάξεις διαφωνούν μεταξύ τους συνήθως εξορισμού, αυτό είναι άλλωστε που τις διαφοροποιεί, οι απόψεις τους. Καμιά παράταξη όμως, ούτε η πλειοψηφούσα ΔΗΣΚ, δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί ένα συνδικαλιστικό όργανο, το ΔΣ, για να καταδικάσει τις απόψεις μιας άλλης. Ως παράταξη, η ΔΗΣΚ μπορεί να καταδικάσει όποιον θέλει, όσο θέλει. Δε δικαιούται όμως να μιλάει στο όνομα του συνόλου των εργαζομένων ούτε του συνδικαλιστικού κινήματος, το οποίο, ας μας συγχωρέσει που θα πούμε την προφανή αλήθεια, δεν εκφράζει, παρά τις μεγαλοστομίες της περί «ταξικής συνείδησης» (την οποία ξεχνάει φυσικά να υπηρετήσει όταν γίνονται σαρωτικές μειώσεις των μισθών μας, όταν συνάδελφοί μας απολύονται, κ.α.). Με βάση τη λογική της ΔΗΣΚ, μπορεί κάποτε να δούμε και κυβερνητικές πλειοψηφίες, σε μια κόντρα του κόμματός τους με αυτό της αντιπολίτευσης, στη Βουλή, να καταδικάζουν την άποψη που δεν του αρέσει με απόφαση της Βουλής στην οποία έχουν την πλειοψηφία, κατά τεκμήριο.

Επί της ουσίας του επιχειρήματος: Υπηρετούμε στο και όχι το χρηματοπιστωτικό τομέα. Πράγμα που σημαίνει ότι, όταν η «εθνική οικονομία» και οι μνημονιακές πολιτικές επιβάλουν να στερηθούν τα σπίτια τους άλλοι εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, και πιθανώς και οι δικές μας οικογένειες, δεν υποχρεούμαστε να συμφωνήσουμε με την προτεραιότητα αυτή, τραπεζιτών, «θεσμών», κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και όσων την υπηρετούν. Οφείλουμε, πριν αποδεχθούμε ως μοιραία την απώλεια των σπιτιών των δανειοληπτών, να πούμε με δυνατή φωνή ότι στεκόμαστε στο πλευρό της κοινωνίας, και ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να μη γίνει κανένας πλειστηριασμός, καμιά κατάσχεση σπιτιού ανθρώπων όπως εμείς. Γιατί αν δεν κινδυνεύσει κανένα σπίτι, δε θα κινδυνεύσει και κανένας από μας. Αν αρχίσουν να χάνονται σπίτια, πολύ φοβόμαστε ότι το κύμα της διαμαρτυρίας θα συμπαρασύρει και εμάς.

Υποχρεούμαστε λοιπόν, ΚΑΙ για τα δικά μας σπίτια και για τη δική μας ασφάλεια τελικά, να πούμε μεγαλόφωνα ότι δεν είναι δική μας επιλογή οι πλειστηριασμοί, δεν είναι δικό μας έργο, κι ότι δεν είμαστε ενάντια σε μια κοινωνία που στενάζει, της οποίας μέρος είμαστε κι εμείς.

Την κοινωνική ειρήνη και τη συνταγματική νομιμότητα την έχουν προ πολλού διασαλεύσει αυτοί που μας οδήγησαν ως εδώ. Όταν λοιπόν θα στέκονται απέναντι στην κοινωνία με την αστυνομία το στρατό και τις αύρες τους, με τίνος το μέρος θα είμαστε; ‘Όταν οι γονείς μας, οι σύζυγοί μας και τα παιδιά μας θα βρεθούν αντιμέτωποι με τις δυνάμεις αυτές, εμείς πού θα είμαστε; Αναμένουμε την καταδικαστική απόφαση επειδή θέτουμε το ερώτημα.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για τη μεταβίβαση των κόκκινων δανείων και για την αξιολόγηση του προσωπικού

Ιουλίου 4, 2017 at 11:19 μμ (Αττικής)

Outsourcing: ένα μέσο για την κατάργηση της σταθερής εργασίας

Το ότι η εξωτερίκευση εργασιών στις τράπεζες σημαίνει για τους εργαζόμενους απώλειες θέσεων εργασίας και υποκατάστασή τους από θέσεις με πολύ χειρότερους όρους και συνθήκες, δε νομίζουμε ότι χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση. Η εμπειρία τόσων χρόνων μας έχει δείξει τι συνέβη με την εκχώρηση της καθαριότητας, της φύλαξης, της διεκπεραίωσης, της μηχανοργάνωσης, της νομικής υποστήριξης, των τεχνικών υπηρεσιών κτλ. Υπάρχουν άλλωστε ακόμα αρκετοί συνάδελφοί μας που ξεκίνησαν από αυτούς τους κλάδους οπότε η σύγκριση μεταξύ του εργασιακού καθεστώτος με το οποίο προσλήφθηκαν με αυτό που επικρατεί σήμερα στους συγκεκριμένους χώρους είναι καταλυτική.

Στο αμέσως προσεχές μέλλον ωστόσο πρόκειται να υπάρξει μια εξέλιξη που θα αποτελέσει τομή καθώς πλέον εκχωρούνται εργασίες από το σκληρό πυρήνα της τραπεζικής. Αναφερόμαστε στη μεταβίβαση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, εξέλιξη για την οποία Διοίκηση και ΣΥΤΑ ομόθυμα κι ομόφωνα πανηγυρίζουν. Η Τράπεζα προχωρά σε μια «ανώδυνη» εξυγίανση, μειώνονται οι επισφάλειές της, βελτιώνονται οι δείκτες κεφαλαιακής της επάρκειας, όλοι κερδίζουν. Αυτό που λείπει μέχρι στιγμής από το κάδρο είναι οι εργαζόμενοι καθώς εδώ επικρατεί πλήρης ασάφεια. Με δεδομένο ότι κάποιοι εργαζόμενοι θα μετακινηθούν στη νέα εταιρεία που θα διαχειρίζεται τα δάνεια που θα μεταβιβασθούν –κάτι που έχει μεταφερθεί και στους συναδέλφους των οικείων διευθύνσεων– ανακύπτουν μια σειρά ερωτήματα στα οποία κανείς μέχρι τώρα δε δίνει απάντηση.

Πώς η πώληση του χαρτοφυλακίου των δανείων θα επηρεάσει τους εργαζόμενους; Ποια νομική μορφή θα έχει η εταιρία διαχείρισης και με ποια συμμετοχή της Τράπεζας μας; Πως θα γίνει τυχόν μετακίνηση κάποιων εργαζομένων στην εταιρία διαχείρισης; Η μετακίνηση των εργαζομένων θα είναι εθελοντική ή υποχρεωτική; Ποια νομική μορφή θα έχει; Η νέα δανειστική ή άλλη σύμβαση θα είναι ατομική ή συλλογική και ποιοι θα είναι οι όροι της; Τι θα γίνει εάν κάποιος θα θέλει να επιστρέψει στην Τράπεζα ή αντίθετα εάν η εταιρία διαχείρισης θέλει κάποιος εργαζόμενος να γυρίσει πίσω στην Τράπεζα ενώ ο εργαζόμενος όχι; Πόσοι εργαζόμενοι θα απορροφηθούν στη διαχείριση του χαρτοφυλακίου της προσωρινής καθυστέρησης; Πως θα διασφαλιστεί η ίση αντιμετώπιση των εργαζομένων και η δίκαια κατανομή θέσεων κι αρμοδιοτήτων;

Όσο δεν αναλαμβάνει κανείς την ευθύνη να δώσει σαφείς διευκρινίσεις για όλα αυτά, δημιουργείται μια νοσηρή κατάσταση, στην οποία υπάρχει διάχυτος φόβος κι ανασφάλεια μεταξύ των εργαζομένων. Καθώς σε ένα τέτοιο περιβάλλον ευδοκιμούν οι ατομικιστικές λογικές του τύπου «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», που αν επικρατήσουν είναι βέβαιο ότι θα συμπαρασύρουν όλους μας προς τα κάτω, οφείλει ο Σύλλογος να ζητήσει άμεσα σαφείς και ξεκάθαρες απαντήσεις. Για αυτό το λόγο, μεταξύ άλλων, έχουμε ζητήσει και τον ορισμό συνάντησης του Δ.Σ. του Συλλόγου με τη Διοίκηση, και όχι για δημόσιες σχέσεις και φιλοφρονήσεις – εκεί το προεδρείο του ΣΥΤΑ τα καταφέρνει καλύτερα μόνο του. Για να μη βρεθούμε για άλλη μια φορά μπροστά σε τετελεσμένα.

Αξιολογήσεις: το μαστίγιο το βλέπουμε, το καρότο που πήγε;

Όπως το τετελεσμένο που δημιουργήθηκε ως προς τις βαθμολογικές προαγωγές με την εγκύκλιο 4205/30-06-2017. Προηγήθηκε η (ανώνυμη όπως συνηθίζεται τελευταία) επιστολή της Δ/νσης Ανθρώπινου Δυναμικού προς το προσωπικό με την οποία ενημερωθήκαμε ότι η Διοίκηση δεν μπορεί να προβεί σε αξιολογήσεις λόγω της εθελούσιας (που η ίδια προκήρυξε), της διαρκούς κινητικότητας του προσωπικού (που η ίδια έχει επιβάλλει) και των οργανογραμματικών αλλαγών (που η ίδια αποφάσισε), αφήνοντας παράλληλα και κάποιες έμμεσες αιχμές εναντίον προηγούμενων διοικητικών σχημάτων. Όπως φαίνεται, οι βασικές εταιρικές αρχές όπως η συνέχεια της διοίκησης, αναστέλλονται όταν πρόκειται για υποχρεώσεις της εργοδοσίας και επανέρχονται όταν πρόκειται για απαιτήσεις της.

Ως προς τους λόγους που οδήγησαν τη Διοίκηση να προβεί τώρα σε αυτή τη διευθέτηση κι αν θέλουμε να δούμε λίγο παραπέρα από τα φαιδρά και τετριμμένα για «ανάπτυξη, κινητοποίηση και ανταμοιβή του προσωπικού», θα πρέπει να λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι η μη διενέργεια αξιολογήσεων επί αρκετά έτη, δημιουργούσε πρόβλημα στη θέση της Τράπεζας στις δικαστικές της διενέξεις με πρώην και νυν υπαλλήλους της για ζητήματα απολύσεων, υποβαθμίσεων κτλ. Καθώς η Διοίκηση προτίθεται να προβεί στο εγγύς μέλλον σε ενέργειες που θα οξύνουν αντιπαραθέσεις αυτού του τύπου, προχωρά τώρα σε μια τέτοια επίλυση με το μικρότερο για αυτήν κόστος.

Μην αρχίζεις τη μουρμούρα

Μετά από καιρό, είδαμε και άμεση αντίδραση από το προεδρείο του Συλλόγου σε απόφαση της Διοίκησης, με την ανακοίνωση Νο 3, που βγήκε αργά το μεσημέρι της ίδιας ημέρας. Όταν βέβαια μιλάμε για «αντίδραση» δεν πρέπει να φανταζόμαστε κάτι ακραίο, περισσότερο με γκρίνια έχουμε να κάνουμε, καθώς ευθύς εξαρχής το προεδρείο φροντίζει να ξεκαθαρίσει ότι στηρίζει τη διαδικασία κι απλώς προβάλλει ενστάσεις ακαδημαϊκού χαρακτήρα, ότι δηλαδή με την προαγωγή όλων κατ’ αρχαιότητα, δεν ανταμείβεται η αριστεία της οποίας αποτελεί το θεματοφύλακα. Θα συμπλήρωνε κανείς ότι με τη διευθέτηση που έγινε από πλευράς Διοίκησης, η ηγεσία του ΣΥΤΑ στερείται ενός από τα βασικά της εργαλεία ελέγχου και χειραγώγησης των εργαζομένων: αυτό της υπόσχεσης διαμεσολάβησης για μια θετική αξιολόγηση και συνακόλουθα προαγωγή.

Στην προσπάθειά του δε να προσδώσει κι έναν «αγωνιστικό» τόνο στην ανακοίνωση, το προεδρείο του ΣΥΤΑ πετυχαίνει κι ένα εντυπωσιακό αυτογκόλ, δηλώνοντας ανερυθρίαστα ότι οι κατ’ εκλογή προαγωγές θα αποτελούσαν την ανταμοιβή των «αναρίθμητων απλήρωτων υπερωριών». Χρέος ενός σωματείου που σέβεται τον εαυτό του και το ρόλο του είναι να διεκδικεί την πληρωμή των υπερωριών για όλους βάσει των προβλεπόμενων από την εργατική νομοθεσία και τις συλλογικές συμβάσεις κι όχι να τις υποκαθιστά με την προσδοκία μιας επιβράβευσης σε ατομική βάση.

Άλλωστε το προεδρείο του ΣΥΤΑ δεν ήταν που άφηνε το ζήτημα των εκκρεμών προαγωγών να χρονίζει μεταθέτοντάς το διαρκώς στο μέλλον, ανάλογα με την εκάστοτε προτεραιότητα της Διοίκησης (ανακεφαλαιοποίηση, εθελούσια, αλλαγή οργανογράμματος κτλ); Μήπως κάτι αντίστοιχο δεν έγινε με τις οφειλόμενες άδειες προηγούμενων ετών, όπου η διαρκής υποχωρητική αναβλητικότητα οδήγησε τελικά στην παραγραφή τους; Κι αν εμείς τελικά, έστω και με πενταετή καθυστέρηση θα πάρουμε τελικά τα αναδρομικά οφειλόμενα από τη βαθμολογική προώθηση, οι συνάδελφοι που αποχώρησαν με την εθελούσια κατά τους τελευταίους μήνες δεν έχασαν χρήματα που δικαιούνταν για τα χρόνια που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους; Κι αν η Τράπεζα οχυρώνεται πίσω από το χαρτί που υπέγραψαν οι συνάδελφοι αυτοί για τη λύση σύμβασης με το οποίο αποποιούνταν μελλοντικών διεκδικήσεων, η ηγεσία του ΣΥΤΑ είναι ηθικά εντάξει απέναντί τους;

 

Τάγματα Ασφαλείας Τραπεζών

Αν το προεδρείο του ΣΥΤΑ ταυτίζεται τόσο με τα συμφέροντα της εργοδοσίας ώστε να αδειάζει με αυτό τον τρόπο τα ίδια του τα μέλη, μπορεί εύκολα κανείς να φανταστεί τη θέση του απέναντι στην υπόλοιπη κοινωνία. Ούτως ή άλλως το προεδρείο φρόντισε να μην αφήσει και πολλά στη φαντασία. Με την ακροδεξιάς λογικής ανακοίνωση Νο 2/27-06-2017, και βαδίζοντας στα χνάρια του Θεόδωρου Πάγκαλου του νεότερου που ζητούσε την κάθοδο τανκς για την προστασία των τραπεζών από τον κόσμο, ζητά ανάλογη μέριμνα για την αντιμετώπιση των αντιδράσεων των δανειοληπτών όταν αρχίσει το αναμενόμενο κύμα πλειστηριασμών, οι οποίοι δε θα κατανοήσουν ότι πρέπει να χάσουν το σπίτι τους για να βελτιωθεί ο δείκτης κεφαλαιακής επάρκειας. Εμείς από την πλευρά μας επειδή δεν είμαστε πραιτοριανοί των τραπεζών, αλλά μέρος της εργαζόμενης κοινωνίας και οι πλειστηριασμοί απειλούν και τις δικές μας οικογένειες, δε βρισκόμαστε σε αντιπαράθεση μαζί της. Ειδικές καταστάσεις με έντονη φόρτιση από πλευράς κοινού έχουμε ζήσει κι άλλες, με χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό των ημερών της τραπεζικής αργίας. Απέναντι στο κοινό ανταπεξήλθαμε μια χαρά. Το χτύπημα στους εργαζόμενους ήρθε από αλλού. Ήρθε από τα μέσα και πισώπλατα. Για έντεκα συναδέλφους μας.

Αντί το προεδρείο του ΣΥΤΑ να ζητάει τάγματα ασφαλείας για τις τράπεζες, θα πρέπει να συνταχθεί με την αγωνία εκείνων που κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους, να σταθεί στο πλευρό τους και να απαιτήσει μαζί τους επίλυση του προβλήματος. Όσο στέκεται απέναντι από την κοινωνία και ταυτίζεται με τους τραπεζίτες, εκθέτει όλους εμάς.

 

Μόνιμος σύνδεσμος 1 σχόλιο

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ, Ε ΚΑΙ?

Ιουνίου 13, 2017 at 12:50 πμ (Αττικής)

2017 2014
ΕΓΓΕΓΡΑΜΕΝΟΙ: 748     ΨΗΦΙΣΑΝ:659 ΕΓΓΕΓΡΑΜΕΝΟΙ: 868     ΨΗΦΙΣΑΝ:760
ΕΓΚΥΡΑ: 631  ΑΚΥΡΑ: 12   ΛΕΥΚΑ:16 ΕΓΚΥΡΑ:738   ΑΚΥΡΑ: 10   ΛΕΥΚΑ:12
  ΨΗΦΟΙ ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΔΡΕΣ ΨΗΦΟΙ ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΔΡΕΣ
ΔΗΣΚ 425 67,35 6 587 79,54 7
ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ 95 15,05 2 81 10,98 1
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ 81 12,84 1 57 7,72 1
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ 16 2,54 13 1,76
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ 14 2,22
ΣΥΝΟΛΟ 631 100 9 738 100 9

 

Όπως συμβαίνει και στο επίπεδο των εθνικών εκλογών (όπου όλοι βγαίνουν νικητές…), η ανάλυση των αποτελεσμάτων και των δικών μας αρχαιρεσιών έχει να κάνει εν πολλοίς με την εντύπωση που θέλει κανείς να δημιουργήσει. Μπορεί, για παράδειγμα, να επιλέξει τα σημεία που τον βολεύουν, να αγνοήσει αυτά που δεν τον συμφέρουν, να στρογγυλέψει νούμερα προς τα πάνω ή προς τα κάτω, να παρουσιάσει συνολικά τα αποτελέσματα σαν ένα στιγμιαίο γεγονός ξεκομμένο από το ευρύτερο του πλαίσιο και την ιστορική του συνέχεια. Και, κυρίως, μπορεί, ενώ επί μακρόν επένδυσε πολλά στις εκλογές, ξοδεύοντας πολύ χρόνο και χρήμα, εκ των υστέρων να κάνει ότι δεν τον ενδιαφέρει το αποτέλεσμα.

Καθώς δε μας αφορά η επικοινωνιακή διαχείριση των αποτελεσμάτων, θα προσπαθήσουμε να συνθέσουμε τη συνολική εικόνα.  Κι αυτή δείχνει μια σαφή δυσαρέσκεια μεταξύ των συναδέλφων από τη μέχρι τώρα πορεία του Συλλόγου, που εκφράστηκε τόσο με την αισθητή πτώση σε ποσοστό και ψήφους της ΔΗΣΚ και την άνοδο όλων των άλλων, όσο και με την αύξηση των λευκών και άκυρων (4,25% επί των ψηφισάντων έναντι 2,89% το 2014). Σε πολλά άκυρα δε, η δυσαρέσκεια εκφράστηκε με σαφή μηνύματα που απευθύνονταν συγκεκριμένα στη ΔΗΣΚ. Μια ΔΗΣΚ με το 24,73 % των εγγεγραμμένων στο Σύλλογο (προσοχή, όχι των ψηφισάντων επί των οποίων βγαίνουν τα ποσοστά κι οι έδρες) δεδομένο ήδη πριν την ψηφοφορία (185 υποψήφιοι στο ψηφοδέλτιό της, ίδιο περίπου ποσοστό με τις προηγούμενες -25,8% και 224 υποψήφιους τότε). Με φυλλάδια που μοιράστηκαν αφειδώς, και κόστισαν μια περιουσία (δύο μισθοί ενός εργαζόμενου δεν έφταναν για την εκτύπωση μόνο του πρώτου που κυκλοφόρησε), με άπειρο χρόνο για περιοδείες σε καταστήματα και δίκτυο, σε Αθήνα και περιφέρεια (κι όχι μόνο τώρα τελευταία: επί τρία έτη, ως Προεδρείο του ΣΥΤΑ, η ΔΗΣΚ ήταν πάντα παρούσα σε κοπές πίττας, γιορτές κι ό,τι άλλο). Παρ’ όλα αυτά, το ποσοστό της έπεσε από το 79,54 σε 67,35%.

Όσο για μας, παρά τις δύσκολες συνθήκες και τα εμπόδια που έβαζαν κάθε στιγμή, όπου μπορούσαν, εκείνοι που έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι, παρά τη μείωση των εγγεγραμμένων στο Σύλλογο και άρα, και των ψηφισάντων, πήγαμε από 57 σε 81 ψήφους (ή 12,84% από 7,72%), διατηρήσαμε την έδρα στο ΔΣ και συνεχίζουμε.

Oι εκλογές αυτές έδειξαν μια ίσως όχι –ακόμα- πλειοψηφική αλλά οπωσδήποτε ευκρινή διάθεση ενός μεγάλου αριθμού συναδέλφων να απεμπλακεί από το κυρίαρχο μοντέλο του εργοδοτικού συνδικαλισμού, να αψηφήσει το φόβο, να αμφισβητήσει όσα του παρουσιάζονται ως θέσφατα, να δείξει στη Διοίκηση ότι δεν μας έχει όλους στο τσεπάκι της και ότι οι επόμενες επιθετικές της ενέργειες ενάντια στους εργαζόμενους δε θα βρουν απέναντί τους σιγή νεκροταφείου. Η επικρατούσα -μετά από τόσα χρόνια εργοδοτικού συνδικαλισμού στην Τράπεζα – αντίληψη ότι τίποτα δεν μπορεί τελικά να αλλάξει κι ότι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να πορευτούμε στο μονόδρομο που άλλοι έχουν ορίσει για εμάς, υπέστη μια ρωγμή. Κι αυτό καλά θα κάνει η Διοίκηση να το λάβει σοβαρά υπόψη της: Δεν αρκεί ένα –αναμφίβολα ακόμα μεγάλο- ποσοστό της ΔΗΣΚ για να περάσουν αμαχητί όσα σχεδιάζει. Το μήνυμα των εκλογών άλλωστε δεν αφορά κατ’ ουσίαν τις παρατάξεις που συμμετείχαν σε αυτές: αφορά τη Διοίκηση. Η δική της παντοδυναμία κλονίζεται και μπαίνει σε κρίση. Κι αυτό για μας είναι μια πρώτη, σημαντική, νίκη για τον αγώνα των εργαζομένων απέναντι στις σαρωτικές για μας επιλογές της.

Από εκεί και πέρα είναι σαφές ότι τα δύσκολα βρίσκονται μπροστά μας. Αργά ή γρήγορα η εργοδοσία θα επανέλθει με νέες περικοπές στους μισθούς μας (κατάργηση υπογραφών – επιδόματος εξομάλυνσης), νέες υποβαθμίσεις συναδέλφων (κλείσιμο καταστημάτων , προβάδισμα σε στελέχη «έξω από εδώ») και νέες εθελούσιες ή μη απολύσεις.

Στις εκλογές αυτές έγινε ένα μικρό βήμα μπροστά αλλά η προάσπιση και η διεύρυνση των δικαιωμάτων μας  είναι ένας αγώνας διαρκείας.  Το ίδιο θα ίσχυε ακόμα κι αν προέκυπτε μια ριζικότερη αλλαγή συσχετισμών. Εμείς η Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής, το σχήμα των 5 υποψηφίων και των 81 ψήφων, δεν έχουμε σκοπό να γίνουμε χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη. Το ζητούμενο της συνδικαλιστικής μας δράσης δεν είναι μια εναλλαγή προσώπων σε καρέκλες κι αξιώματα, η εύρεση του «καταλληλότερου» που θα εξουσιοδοτηθεί να διαχειρίζεται τις υποθέσεις μας εν λευκώ. Η λογική της ανάθεσης είναι το βούτυρο στο ψωμί της (κάθε) εργοδοσίας. Οι διοικήσεις δεν υπολογίζουν ούτε «χαρισματικούς ηγέτες» ούτε «δεξιοτέχνες της διαπραγμάτευσης» όταν από πίσω δεν υπάρχει μια ενεργή συλλογικότητα με λόγο και παρέμβαση στις εξελίξεις. Η συλλογικότητα αυτή είναι το σωματείο μας και την απαρτίζουμε όλοι εμείς.

Το μήνυμα των εκλογών για μας είναι ένα : από δω και στο εξής καμία «λευκή επιταγή» σε κανέναν πρόεδρο και σε καμία παράταξη, οργάνωση των ίδιων των  εργαζομένων  στους χώρους εργασίας, εκεί που οι επαγγελματίες συνδικαλιστές απουσιάζουν και ενεργή συμμετοχή όλων μας μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις, το ανώτατο αντιπροσωπευτικό όργανο των συναδέλφων.

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΤΩΝ ΚΑΤ’ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ «ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝ» ΜΑΣ – ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑΣ ΠΟΥ ΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΜΑΣ

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΑΡΧΑΙΡΕΣΙΩΝ Σ.Υ.Τ.Α.

Ιουνίου 6, 2017 at 12:06 μμ (Αττικής)

2017 2014
ΕΓΓΕΓΡΑΜΕΝΟΙ: 748     ΨΗΦΙΣΑΝ:659 ΕΓΓΕΓΡΑΜΕΝΟΙ: 868     ΨΗΦΙΣΑΝ:760
ΕΓΚΥΡΑ: 631    ΑΚΥΡΑ: 12   ΛΕΥΚΑ:16 ΕΓΚΥΡΑ:738   ΑΚΥΡΑ: 10   ΛΕΥΚΑ:12
  ΨΗΦΟΙ ΠΟΣΟΣΤΟ
ΕΔΡΕΣ ΨΗΦΟΙ ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΔΡΕΣ
ΔΗΣΚ 425 67,35 6 587 79,54 7
ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ 95 15,05 2 81 10,98 1
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ 81 12,84 1 57 7,72 1
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ 16 2,54 13 1,76
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ 14 2,22
ΣΥΝΟΛΟ 631 100 9 738 100 9

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Έκδοση για τις αρχαιρεσίες του Σ.Υ.Τ.Α.

Μαΐου 30, 2017 at 8:27 μμ (Αττικής)

Το έντυπο που κυκλοφορήσαμε ενόψει των επικείμενων αρχαιρσιών του Σ.Υ.Τ.Α.  είναι διαθέσιμο εδώ.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Χαμένος αγώνας είναι αυτός που δε δίνεται

Μαΐου 25, 2017 at 11:41 μμ (Αττικής)

Η Πρωτοβουλία Εργαζομένων δημιουργήθηκε το Μάρτη του 2008 από κάποιους εργαζόμενους που συναντήθηκαν στον απεργιακό αγώνα ενάντια σε μια από τις πολλές αντιασφαλιστικές ανατροπές (Σιούφας, Ρέππας, Πετραλιά, Αλογοσκούφης, Λοβέρδος, Παπακωνσταντίνου, Κατρούγκαλος, Πετρόπουλος…).

Όσοι βρεθήκαμε τότε κουβαλούσαμε την ίδια απογοήτευση για τις παραδοσιακές συνδικαλιστικές πρακτικές στο ΣΥΤΑ. Με ένα Σύλλογο που δε διεκδικούσε για το σύνολο των εργαζόμενων αλλά λειτουργούσε ως άτυπη υποδιεύθυνση εντός της Διεύθυνσης Προσωπικού, που διευθετούσε τα ζητήματα σε ατομική βάση. Όπου ο συνδικαλισμός ήταν υπόθεση μερικών αιωνίως αποσπασμένων επαγγελματιών συνδικαλιστών που λειτουργούσαν στο όνομα των εργαζομένων αλλά χωρίς αυτούς. Που ήθελε τους εργαζόμενους παθητικούς αποδέκτες αποφάσεων που λαμβάνονταν άνωθεν χωρίς τη συμβολή τους, ψηφοφόρους στις εκλογές, χειροκροτητές στις συνελεύσεις. Που οι φλογερές ανακοινώσεις του πυροδοτούσαν ανώδυνα πυροτεχνήματα, που λάμπουν εντυπωσιακά για μια στιγμή και μετά χάνονταν. Που απαξίωνε τη συλλογική δράση προς όφελος μιας λογικής που ήθελε όλα τα προβλήματα να λύνονται σε λόμπι και διαδρόμους, με τις γνωριμίες και διασυνδέσεις με εργοδοσίες, κυβερνήσεις και κόμματα. Που έκανε το συνδικαλισμό κακέκτυπο της κεντρικής πολιτικής, εκεί όπου άλλα λέγονται, άλλα εννοούνται και άλλα τελικά γίνονται.

Την εποχή των παχιών αγελάδων όταν κάποια ψίχουλα από τα υπερκέρδη των εργοδοτών μας έφταναν και σε εμάς, οι προβληματισμοί αυτοί μπορεί να έμοιαζαν πολυτέλειες, ουτοπικές αμφισβητήσεις μιας κατάστασης την οποία είχαμε συνηθίσει και θεωρούσαμε ότι δεν πρόκειται να αλλάξει. Όταν όμως η κατάσταση άλλαξε, όταν όλες οι βεβαιότητες ανατράπηκαν και όσα θεωρούσαμε δεδομένα είδαμε να χάνονται, το μοντέλο αυτό έδειξε τα –πολύ περιορισμένα- όρια του. Κάθε επίθεση που δεχθήκαμε έμεινε πρακτικά αναπάντητη. Κάθε ήττα που γνωρίσαμε παρουσιάστηκε σαν νίκη βάσει της λογικής του «μικρότερου κακού». Κάθε φορά κάναμε ένα βήμα πίσω για να κάνουμε υποτίθεται κάποτε δυο βήματα μπροστά.

Η απογοήτευση από τις κυρίαρχες συνδικαλιστικές πρακτικές εύκολα οδηγεί σε ατομικές επιλογές, όμως αυτός είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για την ήττα όλων μας. Η ουτοπία είναι να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να σωθεί μόνος του, ότι θα καταφέρνει να βρίσκεται στον αφρό όταν όλα γύρω του βουλιάζουν.

Λένε ότι χαμένος αγώνας είναι αυτός που δε δίνεται. Και πράγματι, πιστεύει κανείς ότι αν είχαμε διεκδικήσει αγωνιστικά μια αξιοπρεπή συλλογική σύμβαση θα είχαμε χειρότερα αποτελέσματα από αυτά που βιώνουμε σήμερα;

 

Εμείς θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε. Για ένα σύλλογο που θα είναι ισχυρός, ανεξάρτητος από την εργοδοσία και τα πολιτικά κόμματα και θα λειτουργεί με απολύτως δημοκρατικές διαδικασίες, οριζόντια, όχι από τα πάνω προς τα κάτω. Που θα ενώνει αντί να διαιρεί. Όπου ο καθένας και η καθεμιά θα μπορεί να συμβάλλει με τις θέσεις και τις προτάσεις του χωρίς αποκλεισμούς και καπελώματα. Που θα βάζει μπροστά τα δικαιώματά μας αντί να αφήνει να θυσιάζονται ως παράπλευρες απώλειες χάριν της «ανταγωνιστικότητας». Που θα παράγει τελικά πολιτική μέσα από την καθημερινή δράση.

 

Η εμπειρία όλων των προηγούμενων ετών, πόσο μάλλον του τελευταίου διαστήματος, με τις κρίσιμες εξελίξεις, κατέδειξε τα όρια του υφιστάμενου μοντέλου λειτουργίας του Συλλόγου, καθιστώντας επιτακτική την ανάγκη αλλαγών. Στην κατεύθυνση αυτή, καταθέτουμε -για μια ακόμα φορά- προτάσεις για την αξιοποίηση των δυνατοτήτων που δίνει το Καταστατικό μας, επιμένοντας ότι το μόνο που μπορεί να διασφαλίσει τις θέσεις εργασίας και τα δικαιώματά μας είναι μια ζωντανή, δυναμική συλλογικότητα: Η δική μας. Προτείνουμε λοιπόν:

ΕΠΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΩΝ

Μια από τις δημοκρατικότερες διατάξεις του καταστατικού του Συλλόγου μας έχει καταργηθεί στην πράξη ετσιθελικά από την ηγεσία του ΣΥΤΑ. Η εμβάθυνση της εσωτερικής δημοκρατίας στο Σύλλογο, η συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων συναδέλφων στο διάλογο και τη λήψη αποφάσεων, η εξοικείωση των εργαζόμενων με τις συλλογικές διαδικασίες, κανονικά, θα έπρεπε να είναι το ζητούμενο για ένα συνδικάτο. Για την ηγεσία του Συλλόγου μας όμως, η διάχυση της συνδικαλιστικής δράσης στο σύνολο των εργαζόμενων είναι αυτό που πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί, ώστε ο συνδικαλισμός να παραμείνει υπόθεση ενός κλειστού κλαμπ επαγγελματιών, ενός ιερατείου έτοιμου να αφορίσει οποιαδήποτε αμφισβήτηση της εξουσίας του. Ουσιαστικά επιχειρήματα για την αυθαίρετη αυτή απόφαση δεν έχουν διατυπωθεί ποτέ. Αν θεωρήσουμε ως «σοβαρότερο» όλων τον προβληματισμό για το κόστος, θα επισημάνουμε ότι αυτό δεν είναι μεγαλύτερο από το κόστος έκδοσης των δερματόδετων ημερολογίων του Σ.Υ.Τ.Α., με τις έγχρωμες φωτογραφίες του προεδρείου. Στους καιρούς που ζούμε δεν τα θεωρούμε τόσο απαραίτητα, ούτως ή άλλως παίρνουμε και διαφημιστικά ημερολόγια από τους πελάτες.

 

ΑΛΛΑΓΗ ΗΜΕΡΑΣ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΤΩΝ ΓΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ

Όλοι ανεξαιρέτως οι σύλλογοι στον κλάδο μας -πλην αυτού της πρώην Γενικής ο οποίος πλέον αποτελεί ουσιαστικά σφραγίδα- διεξάγουν τις συνελεύσεις τους Σάββατο πρωί. Οι λόγοι για τους οποίους συμβαίνει αυτό είναι πολλοί και αδιαμφισβήτητοι. Ο προφανέστερος είναι ότι είναι σωματεία πανελλαδικής εμβέλειας και, συνεπώς, οφείλουν να παρέχουν τη δυνατότητα σε όλα τα μέλη τους, και σε εκείνα που εργάζονται εκτός Αθήνας, να παρευρεθούν. Όμως και για τους συνάδελφους που εργάζονται στο λεκανοπέδιο -ειδικά εκείνους του δικτύου- η διεξαγωγή της Γ.Σ. σε καθημερινή στις 4 μ.μ. καθιστά την προσέλευσή τους δύσκολη. Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι το ωράριο τηρείται παντού και τα καταστήματα κλείνουν την προβλεπόμενη ώρα (κάτι που γνωρίζουμε ότι δεν είναι ο κανόνας), ένα οποιοδήποτε απρόβλεπτο αλλά καθόλου ασυνήθιστο γεγονός (π.χ. μια διαφορά στο ταμείο) μπορεί να καθυστερήσει κατά πολύ το τέλος των εργασιών καθιστώντας αδύνατη την προσέλευση.

Το σημαντικότερο όμως τελικά έχει να κάνει με την ουσία της συνέλευσης ως διαδικασία. Όπου οι εργαζόμενοι θα έπρεπε να είναι αυτοί που θα παίρνουν το λόγο, κι όχι απλά το κοινό που χειροκροτεί από υποχρέωση τους προβαρισμένους λόγους των πρωταγωνιστών μιας παράστασης που ελάχιστα τους αφορά, ενός τελετουργικού τόσο ρηχού κι επαναλαμβανόμενου -σοβαροφανούς πλην εντελώς «δήθεν»- που τελικά απωθεί τους εργαζόμενους από τις μαζικές διαδικασίες. Η προσέλευση στη Γ.Σ. δε θα πρέπει να προσομοιάζει σε μια ακόμα εργασιακή αγγαρεία, με περιορισμένη τη συμμετοχή μας σε ένα πλαίσιο «υπογράψτε – ψηφίστε – τελειώσατε». Όπως είπαμε όμως, το βασικό μέλημα της ηγεσίας του Σ.Υ.Τ.Α. είναι ακριβώς το να απαξιώσει τις συλλογικές διαδικασίες, να τις απογυμνώσει από το ουσιαστικό τους περιεχόμενο, καθιστώντας τις ένα αποστειρωμένο τελετουργικό.

 

ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΕΤΗΣΙΑΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Για τους συναδέλφους της Αθήνας υπάρχει η δυνατότητα προσέλευσης στη Γ.Σ., έστω και μετ’ εμποδίων. Η αλλαγή διεξαγωγής της από καθημερινή σε Σάββατο θα έδινε τη δυνατότητα προσέλευσης και στους συναδέλφους που εργάζονται σε πόλεις της Πελοποννήσου ή της Στερεάς. Ωστόσο για τους συναδέλφους της Βόρειας Ελλάδας η μόνη επαφή με το Σύλλογο –και δη αποκλειστικά και μόνο με το Προεδρείο του ΔΣ- είναι μέσα από εορταστικές εκδηλώσεις, θεμιτές μεν αλλά που σε καμία περίπτωση δεν υποκαθιστούν τις συλλογικές διαδικασίες. Η διεξαγωγή συνέλευσης και στη Θεσσαλονίκη θα έδινε τη δυνατότητα να εκφραστεί ένας κόσμος που δεν ακούγεται ποτέ, να καταθέσει και τη δική του άποψη φωτίζοντας τοπικές πτυχές και ιδιαιτερότητες που μπορεί να διαφεύγουν από άλλους. Δεν είναι λύση να έρχονται επιλεκτικά κάποιοι, μετρημένοι στα δάχτυλα και φίλα προσκείμενοι στην ηγεσία, με τα έξοδα πληρωμένα. Η δυνατότητα πρέπει να παρέχεται σε όλους.

Αν επικαλεστούν πάλι λόγους κόστους θα τους απαντήσουμε ότι, αφενός, στην περίπτωση αυτή αφαιρούνται τα «μεταφορικά» που προαναφέρθηκαν κι ότι, αφετέρου, οι συνελεύσεις δεν είναι απαραίτητο να γίνονται σε πολυτελή ξενοδοχεία όπου γκαρσόνια με στολή θα μας γεμίζουν τα ποτήρια. Υπάρχουν άπειροι χώροι κι αίθουσες, εξίσου ή και περισσότερο λειτουργικοί και πολύ πιο οικονομικοί, αν πραγματικά το επιθυμεί κανείς.

 

ΕΚΤΑΚΤΕΣ ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ

Σοβαρά ζητήματα που επηρεάζουν σημαντικά την εργασιακή μας καθημερινότητα, αποφάσεις που θα καθορίσουν τις απολαβές και τις εργασιακές μας συνθήκες, πρέπει να συζητιούνται και να αναλύονται διεξοδικά με τη συμμετοχή όσο το δυνατό περισσότερων συναδέλφων. Οι δύο έκτακτες Γ.Σ. που διενεργήθηκαν τα τελευταία χρόνια είναι, με διαφορετικό τρόπο η καθεμιά, παράδειγμα προς αποφυγή. Από τη μια, η συνέλευση του Δεκέμβρη του 2015 με τα πολύχρωμα ψηφοδέλτια όπου παντελώς άσχετα ζητήματα έμπαιναν στην ίδια κάλπη (π.χ. επιχειρησιακή σύμβαση με οικοδομικό συνεταιρισμό) μέσα σε έναν αχταρμά όπου συζήτηση επί της ουσίας τελικά δεν έγινε. Κάτι ανάλογο έγινε και σε αυτή του περασμένου Γενάρη (πέρα από τα παρατράγουδα στα οποία έχουμε αναφερθεί σε ανακοίνωσή μας), όπου κληθήκαμε να υπερψηφίσουμε (ή να καταψηφίσουμε) μια μη-πρόταση, ένα όχι απλά θολό αλλά ανύπαρκτο πλαίσιο που υπονοούσε απλά ότι πιθανό να έχουμε κάποιες μικρές μειώσεις. Και στις δύο περιπτώσεις ο σκοπός και το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο, να μετατραπεί η διαδικασία σε κάτι αντίστοιχο της κοινοβουλευτικής «ψήφου εμπιστοσύνης», όπου οι συμπολιτευόμενοι υπερψηφίζουν και οι αντιπολιτευόμενοι καταψηφίζουν και όλοι μετά πάνε σπίτια τους και όλα παραμένουν τα ίδια.

 

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ Σ.Υ.Τ.Α.

Το Διοικητικό Συμβούλιο ενός Συλλόγου είναι ένα εκτελεστικό όργανο, που οφείλει πάντοτε να λογοδοτεί στους εργαζόμενους για το βαθμό και τον τρόπο υλοποίησης των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει απέναντί τους. Το τωρινό καθεστώς θέλει τις συνεδριάσεις του να γίνονται σε εργάσιμες πρωινές ώρες και με θεματολογία που δεν ανακοινώνεται σε κανέναν άλλο παρά μόνο στα 9 μέλη του την προηγούμενη ημέρα. Ζητάμε ανοιχτές δημόσιες απογευματινές συνεδριάσεις που θα ανακοινώνονται σε όλους τους συναδέλφους. Μόνο έτσι θα διασφαλίζεται η ισότιμη πρόσβαση όλων των εργαζομένων στην πληροφόρηση και τις διαδικασίες του Δ.Σ., προκειμένου να θέτουν ζητήματα και να συνδιαμορφώνουν τις αποφάσεις του, αλλά και να ελέγχουν τα μέλη του. Καταστάσεις σαν αυτές που ζούμε στο Σύλλογο, είναι εξαιρετικά προβληματικές: Το Προεδρείο του ΣΥΤΑ πρόσφατα έφτασε μέχρι του σημείου να μην καλέσει να συμμετάσχουν στη συνεδρίαση του ΔΣ οι απολυόμενοι συνάδελφοι, λες και η απόφαση του οργάνου δεν τους αφορούσε…

 

 

 

 

Υποψήφιοι στς εκλογές με την Πρωτοβουλία Εργαζομένων

Δραγκιώτης Τάσος

Μιχελάκης Κώστας

Μπαϊρακτάρης Στέφανος

Σαρρή Κλειώ

Τσακίρης Βίκτορας

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Μήνυμα συμπαράστασης

Μαΐου 22, 2017 at 9:20 πμ (Αττικής)

  1. Επιστολή συνταξιούχων του ΕΣΤΑΜΕΔΕ (Ένωση Συνταξιούχων Ταμείου Ασφάλισης Μηχανικών και Εργοληπτών Δημοσίων Έργων) προς τον Πρόεδρο της Τράπεζας

    18.5. 17

Προς τον Πρόεδρο της Τράπεζας Αττικής κ. Παναγιώτη Ρουμελιώτη

info@atticabank.gr

 

Κύριε Πρόεδρε

 

Σχετικά με το δημοσίευμα που κυκλοφόρησαν στον εσωτερικό διάλογο της ΕΣΤΑΜΕΔΕ αρκετά μέλη μας, ανάμεσα στα όποια και ο πρώην πρύτανης Νίκος Μαρκάτος, στο οποίο δημοσίευμα γίνονται  έντονες αναφορές για απολύσεις στην Τράπεζα Αττικής, 5 σύμβουλοι από το 9μελες ΔΣ της ΕΣΤΑΜΕΔΕ σας στείλαμε να πείτε τις απόψεις σας και δεν απαντήσατε.

Πρέπει λοιπόν να θεωρούμε δεδομένη τη δραστηριότητα των απολύσεων και την αναφερόμενη πρόσληψη εκεί, όπως παρουσιάζεται στο δημοσίευμα που σας στείλαμε. Το ΔΣ της ΕΣΤΑΜΕΔΕ οφείλει να εκφράσει την πλήρη αντίθεσή του σε οποιαδήποτε απόλυση στην  Τράπεζα Αττικής και με το παρόν εκτελούμε, με τις δικές μας δυνατότητες, μέρος του χρέους του. Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να είναι θύματα της κερδοσκοπίας με εκμετάλλευση της τεχνολογικής προόδου που τη δημιουργούν οι ίδιοι. Αντί απολύσεις οφείλεται στους εργαζόμενους η μείωση του χρόνου εργασίας τους με καμιά περικοπή της αγοραστικής δύναμης των αποδοχών τους. Είμαστε επίσης αντίθετοι με ρουσφετολογικές προσλήψεις-σπαταλες αποστράτων ή άλλων, σε ανώτερες στελεχικές θέσεις. Θα συμπαρασταθούμε σε οποιαδήποτε εκδήλωση διαμαρτυρίας από τη πλευρά του προσωπικού. Το παρόν θα κοινοποιηθεί σε όλα τα μέλη της ΕΣΤΑΜΕΔΕ και θα σταλεί και στο σωματείο των εργαζομένων της Τράπεζας Αττικής και στην παράταξη «Πρωτοβουλία» του σωματείου.

 

 

Με εκτίμηση,

 

Οι 25 «Αγωνιστές» της ΕΣΤΑΜΕΔΕ

(ανάμεσά τους και τέσσερα μέλη από το 9μελες ΔΣ τη ΕΣΤΑΜΕΔΕ)

που συνεδριάσαμε, μετά τη διακοπή του Δ.Σ. της ΕΣΤΑΜΕΔΕ της 10 – 5 -17.

Για το παρόν είχε έγκαιρα κατατεθεί σχετική  πρόταση  από 5 συμβούλους στο  Δ.Σ. και δεν αποφασίστηκε λόγω της διακοπής.

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Next page »