Χαμένος αγώνας είναι αυτός που δε δίνεται

Μαΐου 25, 2017 at 11:41 μμ (Αττικής)

Η Πρωτοβουλία Εργαζομένων δημιουργήθηκε το Μάρτη του 2008 από κάποιους εργαζόμενους που συναντήθηκαν στον απεργιακό αγώνα ενάντια σε μια από τις πολλές αντιασφαλιστικές ανατροπές (Σιούφας, Ρέππας, Πετραλιά, Αλογοσκούφης, Λοβέρδος, Παπακωνσταντίνου, Κατρούγκαλος, Πετρόπουλος…).

Όσοι βρεθήκαμε τότε κουβαλούσαμε την ίδια απογοήτευση για τις παραδοσιακές συνδικαλιστικές πρακτικές στο ΣΥΤΑ. Με ένα Σύλλογο που δε διεκδικούσε για το σύνολο των εργαζόμενων αλλά λειτουργούσε ως άτυπη υποδιεύθυνση εντός της Διεύθυνσης Προσωπικού, που διευθετούσε τα ζητήματα σε ατομική βάση. Όπου ο συνδικαλισμός ήταν υπόθεση μερικών αιωνίως αποσπασμένων επαγγελματιών συνδικαλιστών που λειτουργούσαν στο όνομα των εργαζομένων αλλά χωρίς αυτούς. Που ήθελε τους εργαζόμενους παθητικούς αποδέκτες αποφάσεων που λαμβάνονταν άνωθεν χωρίς τη συμβολή τους, ψηφοφόρους στις εκλογές, χειροκροτητές στις συνελεύσεις. Που οι φλογερές ανακοινώσεις του πυροδοτούσαν ανώδυνα πυροτεχνήματα, που λάμπουν εντυπωσιακά για μια στιγμή και μετά χάνονταν. Που απαξίωνε τη συλλογική δράση προς όφελος μιας λογικής που ήθελε όλα τα προβλήματα να λύνονται σε λόμπι και διαδρόμους, με τις γνωριμίες και διασυνδέσεις με εργοδοσίες, κυβερνήσεις και κόμματα. Που έκανε το συνδικαλισμό κακέκτυπο της κεντρικής πολιτικής, εκεί όπου άλλα λέγονται, άλλα εννοούνται και άλλα τελικά γίνονται.

Την εποχή των παχιών αγελάδων όταν κάποια ψίχουλα από τα υπερκέρδη των εργοδοτών μας έφταναν και σε εμάς, οι προβληματισμοί αυτοί μπορεί να έμοιαζαν πολυτέλειες, ουτοπικές αμφισβητήσεις μιας κατάστασης την οποία είχαμε συνηθίσει και θεωρούσαμε ότι δεν πρόκειται να αλλάξει. Όταν όμως η κατάσταση άλλαξε, όταν όλες οι βεβαιότητες ανατράπηκαν και όσα θεωρούσαμε δεδομένα είδαμε να χάνονται, το μοντέλο αυτό έδειξε τα –πολύ περιορισμένα- όρια του. Κάθε επίθεση που δεχθήκαμε έμεινε πρακτικά αναπάντητη. Κάθε ήττα που γνωρίσαμε παρουσιάστηκε σαν νίκη βάσει της λογικής του «μικρότερου κακού». Κάθε φορά κάναμε ένα βήμα πίσω για να κάνουμε υποτίθεται κάποτε δυο βήματα μπροστά.

Η απογοήτευση από τις κυρίαρχες συνδικαλιστικές πρακτικές εύκολα οδηγεί σε ατομικές επιλογές, όμως αυτός είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για την ήττα όλων μας. Η ουτοπία είναι να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να σωθεί μόνος του, ότι θα καταφέρνει να βρίσκεται στον αφρό όταν όλα γύρω του βουλιάζουν.

Λένε ότι χαμένος αγώνας είναι αυτός που δε δίνεται. Και πράγματι, πιστεύει κανείς ότι αν είχαμε διεκδικήσει αγωνιστικά μια αξιοπρεπή συλλογική σύμβαση θα είχαμε χειρότερα αποτελέσματα από αυτά που βιώνουμε σήμερα;

 

Εμείς θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε. Για ένα σύλλογο που θα είναι ισχυρός, ανεξάρτητος από την εργοδοσία και τα πολιτικά κόμματα και θα λειτουργεί με απολύτως δημοκρατικές διαδικασίες, οριζόντια, όχι από τα πάνω προς τα κάτω. Που θα ενώνει αντί να διαιρεί. Όπου ο καθένας και η καθεμιά θα μπορεί να συμβάλλει με τις θέσεις και τις προτάσεις του χωρίς αποκλεισμούς και καπελώματα. Που θα βάζει μπροστά τα δικαιώματά μας αντί να αφήνει να θυσιάζονται ως παράπλευρες απώλειες χάριν της «ανταγωνιστικότητας». Που θα παράγει τελικά πολιτική μέσα από την καθημερινή δράση.

 

Η εμπειρία όλων των προηγούμενων ετών, πόσο μάλλον του τελευταίου διαστήματος, με τις κρίσιμες εξελίξεις, κατέδειξε τα όρια του υφιστάμενου μοντέλου λειτουργίας του Συλλόγου, καθιστώντας επιτακτική την ανάγκη αλλαγών. Στην κατεύθυνση αυτή, καταθέτουμε -για μια ακόμα φορά- προτάσεις για την αξιοποίηση των δυνατοτήτων που δίνει το Καταστατικό μας, επιμένοντας ότι το μόνο που μπορεί να διασφαλίσει τις θέσεις εργασίας και τα δικαιώματά μας είναι μια ζωντανή, δυναμική συλλογικότητα: Η δική μας. Προτείνουμε λοιπόν:

ΕΠΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΩΝ

Μια από τις δημοκρατικότερες διατάξεις του καταστατικού του Συλλόγου μας έχει καταργηθεί στην πράξη ετσιθελικά από την ηγεσία του ΣΥΤΑ. Η εμβάθυνση της εσωτερικής δημοκρατίας στο Σύλλογο, η συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων συναδέλφων στο διάλογο και τη λήψη αποφάσεων, η εξοικείωση των εργαζόμενων με τις συλλογικές διαδικασίες, κανονικά, θα έπρεπε να είναι το ζητούμενο για ένα συνδικάτο. Για την ηγεσία του Συλλόγου μας όμως, η διάχυση της συνδικαλιστικής δράσης στο σύνολο των εργαζόμενων είναι αυτό που πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί, ώστε ο συνδικαλισμός να παραμείνει υπόθεση ενός κλειστού κλαμπ επαγγελματιών, ενός ιερατείου έτοιμου να αφορίσει οποιαδήποτε αμφισβήτηση της εξουσίας του. Ουσιαστικά επιχειρήματα για την αυθαίρετη αυτή απόφαση δεν έχουν διατυπωθεί ποτέ. Αν θεωρήσουμε ως «σοβαρότερο» όλων τον προβληματισμό για το κόστος, θα επισημάνουμε ότι αυτό δεν είναι μεγαλύτερο από το κόστος έκδοσης των δερματόδετων ημερολογίων του Σ.Υ.Τ.Α., με τις έγχρωμες φωτογραφίες του προεδρείου. Στους καιρούς που ζούμε δεν τα θεωρούμε τόσο απαραίτητα, ούτως ή άλλως παίρνουμε και διαφημιστικά ημερολόγια από τους πελάτες.

 

ΑΛΛΑΓΗ ΗΜΕΡΑΣ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΤΩΝ ΓΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ

Όλοι ανεξαιρέτως οι σύλλογοι στον κλάδο μας -πλην αυτού της πρώην Γενικής ο οποίος πλέον αποτελεί ουσιαστικά σφραγίδα- διεξάγουν τις συνελεύσεις τους Σάββατο πρωί. Οι λόγοι για τους οποίους συμβαίνει αυτό είναι πολλοί και αδιαμφισβήτητοι. Ο προφανέστερος είναι ότι είναι σωματεία πανελλαδικής εμβέλειας και, συνεπώς, οφείλουν να παρέχουν τη δυνατότητα σε όλα τα μέλη τους, και σε εκείνα που εργάζονται εκτός Αθήνας, να παρευρεθούν. Όμως και για τους συνάδελφους που εργάζονται στο λεκανοπέδιο -ειδικά εκείνους του δικτύου- η διεξαγωγή της Γ.Σ. σε καθημερινή στις 4 μ.μ. καθιστά την προσέλευσή τους δύσκολη. Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι το ωράριο τηρείται παντού και τα καταστήματα κλείνουν την προβλεπόμενη ώρα (κάτι που γνωρίζουμε ότι δεν είναι ο κανόνας), ένα οποιοδήποτε απρόβλεπτο αλλά καθόλου ασυνήθιστο γεγονός (π.χ. μια διαφορά στο ταμείο) μπορεί να καθυστερήσει κατά πολύ το τέλος των εργασιών καθιστώντας αδύνατη την προσέλευση.

Το σημαντικότερο όμως τελικά έχει να κάνει με την ουσία της συνέλευσης ως διαδικασία. Όπου οι εργαζόμενοι θα έπρεπε να είναι αυτοί που θα παίρνουν το λόγο, κι όχι απλά το κοινό που χειροκροτεί από υποχρέωση τους προβαρισμένους λόγους των πρωταγωνιστών μιας παράστασης που ελάχιστα τους αφορά, ενός τελετουργικού τόσο ρηχού κι επαναλαμβανόμενου -σοβαροφανούς πλην εντελώς «δήθεν»- που τελικά απωθεί τους εργαζόμενους από τις μαζικές διαδικασίες. Η προσέλευση στη Γ.Σ. δε θα πρέπει να προσομοιάζει σε μια ακόμα εργασιακή αγγαρεία, με περιορισμένη τη συμμετοχή μας σε ένα πλαίσιο «υπογράψτε – ψηφίστε – τελειώσατε». Όπως είπαμε όμως, το βασικό μέλημα της ηγεσίας του Σ.Υ.Τ.Α. είναι ακριβώς το να απαξιώσει τις συλλογικές διαδικασίες, να τις απογυμνώσει από το ουσιαστικό τους περιεχόμενο, καθιστώντας τις ένα αποστειρωμένο τελετουργικό.

 

ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΕΤΗΣΙΑΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Για τους συναδέλφους της Αθήνας υπάρχει η δυνατότητα προσέλευσης στη Γ.Σ., έστω και μετ’ εμποδίων. Η αλλαγή διεξαγωγής της από καθημερινή σε Σάββατο θα έδινε τη δυνατότητα προσέλευσης και στους συναδέλφους που εργάζονται σε πόλεις της Πελοποννήσου ή της Στερεάς. Ωστόσο για τους συναδέλφους της Βόρειας Ελλάδας η μόνη επαφή με το Σύλλογο –και δη αποκλειστικά και μόνο με το Προεδρείο του ΔΣ- είναι μέσα από εορταστικές εκδηλώσεις, θεμιτές μεν αλλά που σε καμία περίπτωση δεν υποκαθιστούν τις συλλογικές διαδικασίες. Η διεξαγωγή συνέλευσης και στη Θεσσαλονίκη θα έδινε τη δυνατότητα να εκφραστεί ένας κόσμος που δεν ακούγεται ποτέ, να καταθέσει και τη δική του άποψη φωτίζοντας τοπικές πτυχές και ιδιαιτερότητες που μπορεί να διαφεύγουν από άλλους. Δεν είναι λύση να έρχονται επιλεκτικά κάποιοι, μετρημένοι στα δάχτυλα και φίλα προσκείμενοι στην ηγεσία, με τα έξοδα πληρωμένα. Η δυνατότητα πρέπει να παρέχεται σε όλους.

Αν επικαλεστούν πάλι λόγους κόστους θα τους απαντήσουμε ότι, αφενός, στην περίπτωση αυτή αφαιρούνται τα «μεταφορικά» που προαναφέρθηκαν κι ότι, αφετέρου, οι συνελεύσεις δεν είναι απαραίτητο να γίνονται σε πολυτελή ξενοδοχεία όπου γκαρσόνια με στολή θα μας γεμίζουν τα ποτήρια. Υπάρχουν άπειροι χώροι κι αίθουσες, εξίσου ή και περισσότερο λειτουργικοί και πολύ πιο οικονομικοί, αν πραγματικά το επιθυμεί κανείς.

 

ΕΚΤΑΚΤΕΣ ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ

Σοβαρά ζητήματα που επηρεάζουν σημαντικά την εργασιακή μας καθημερινότητα, αποφάσεις που θα καθορίσουν τις απολαβές και τις εργασιακές μας συνθήκες, πρέπει να συζητιούνται και να αναλύονται διεξοδικά με τη συμμετοχή όσο το δυνατό περισσότερων συναδέλφων. Οι δύο έκτακτες Γ.Σ. που διενεργήθηκαν τα τελευταία χρόνια είναι, με διαφορετικό τρόπο η καθεμιά, παράδειγμα προς αποφυγή. Από τη μια, η συνέλευση του Δεκέμβρη του 2015 με τα πολύχρωμα ψηφοδέλτια όπου παντελώς άσχετα ζητήματα έμπαιναν στην ίδια κάλπη (π.χ. επιχειρησιακή σύμβαση με οικοδομικό συνεταιρισμό) μέσα σε έναν αχταρμά όπου συζήτηση επί της ουσίας τελικά δεν έγινε. Κάτι ανάλογο έγινε και σε αυτή του περασμένου Γενάρη (πέρα από τα παρατράγουδα στα οποία έχουμε αναφερθεί σε ανακοίνωσή μας), όπου κληθήκαμε να υπερψηφίσουμε (ή να καταψηφίσουμε) μια μη-πρόταση, ένα όχι απλά θολό αλλά ανύπαρκτο πλαίσιο που υπονοούσε απλά ότι πιθανό να έχουμε κάποιες μικρές μειώσεις. Και στις δύο περιπτώσεις ο σκοπός και το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο, να μετατραπεί η διαδικασία σε κάτι αντίστοιχο της κοινοβουλευτικής «ψήφου εμπιστοσύνης», όπου οι συμπολιτευόμενοι υπερψηφίζουν και οι αντιπολιτευόμενοι καταψηφίζουν και όλοι μετά πάνε σπίτια τους και όλα παραμένουν τα ίδια.

 

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ Σ.Υ.Τ.Α.

Το Διοικητικό Συμβούλιο ενός Συλλόγου είναι ένα εκτελεστικό όργανο, που οφείλει πάντοτε να λογοδοτεί στους εργαζόμενους για το βαθμό και τον τρόπο υλοποίησης των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει απέναντί τους. Το τωρινό καθεστώς θέλει τις συνεδριάσεις του να γίνονται σε εργάσιμες πρωινές ώρες και με θεματολογία που δεν ανακοινώνεται σε κανέναν άλλο παρά μόνο στα 9 μέλη του την προηγούμενη ημέρα. Ζητάμε ανοιχτές δημόσιες απογευματινές συνεδριάσεις που θα ανακοινώνονται σε όλους τους συναδέλφους. Μόνο έτσι θα διασφαλίζεται η ισότιμη πρόσβαση όλων των εργαζομένων στην πληροφόρηση και τις διαδικασίες του Δ.Σ., προκειμένου να θέτουν ζητήματα και να συνδιαμορφώνουν τις αποφάσεις του, αλλά και να ελέγχουν τα μέλη του. Καταστάσεις σαν αυτές που ζούμε στο Σύλλογο, είναι εξαιρετικά προβληματικές: Το Προεδρείο του ΣΥΤΑ πρόσφατα έφτασε μέχρι του σημείου να μην καλέσει να συμμετάσχουν στη συνεδρίαση του ΔΣ οι απολυόμενοι συνάδελφοι, λες και η απόφαση του οργάνου δεν τους αφορούσε…

 

 

 

 

Υποψήφιοι στς εκλογές με την Πρωτοβουλία Εργαζομένων

Δραγκιώτης Τάσος

Μιχελάκης Κώστας

Μπαϊρακτάρης Στέφανος

Σαρρή Κλειώ

Τσακίρης Βίκτορας

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: