Για τη Γενική Συνέλευση της 18ης Γενάρη

Ιανουαρίου 20, 2017 at 1:25 πμ (Αττικής)

ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΜΙΣΘΩΝ, «ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ» ΚΑΙ «ΕΝΤΙΜΟΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ»

Μετά την Έκτακτη Γενική Συνέλευση της 18ης Γενάρη παραμένουμε ως εργαζόμενοι μετέωροι. Είναι πλέον βέβαιο ότι πάμε για μισθολογικές μειώσεις, σε ύψος άγνωστο μεν ακόμα, πλην όμως σίγουρα σημαντικό. Η εργοδοσία ζητά μείωση της τάξης του 50% στο επιχειρησιακό μέρος των αποδοχών, που μεταφράζεται σε 25% περίπου επί του συνολικού μισθού μας.

Το προεδρείο του ΣΥΤΑ υποδεικνύει σαν απάντηση έναν «ιστορικό συμβιβασμό με την εργοδότρια πλευρά» με στόχο τον «εξορθολογισμό κόστους». Προ μηνών, το λέγαμε, «το αίμα που θα σφραγίσει τη νέα ισορροπία δυνάμεων είναι αυτό των ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ της Τράπεζας Αττικής». Αυτό ακριβώς φροντίζει να διεκπεραιώσει η διοίκηση του ΣΥΤΑ.

Και μάλιστα, αποκλείοντας κάθε δυνατότητα παρέμβασης από δω και πέρα των ίδιων των εργαζόμενων: Το προεδρείο του ΣΥΤΑ (θεωρεί ότι) έλαβε λευκή επιταγή για να προχωρήσει σε μια –υποτιθέμενη- διαπραγμάτευση για έναν «έντιμο συμβιβασμό», χωρίς καμία απολύτως δέσμευση έναντι των εργαζομένων και φυσικά αποκλείει εκ των προτέρων κάθε σκέψη για κινητοποίηση (γιατί υπήρξαν σχετικές προτάσεις) η οποία θα ενίσχυε τη διαπραγματευτική μας θέση. Καλούμαστε απλώς να περιμένουμε το μοιραίο.

ΑΝΤΕ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ… ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΟΙ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΕΤΑΙΡΟΙ» (ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ)

Για το ζήτημα της Επιχειρησιακής Σύμβασης η θέση μας παρουσιάστηκε στην τοποθέτησή μας (βλ. συνημμένο αρχείο). Θα μείνουμε εδώ σε κάποια σχόλια για τη διαδικασία που ακολουθήθηκε στη συνέλευση: Ήταν εξαιρετικά προβληματική από πολλές απόψεις και μας γύρισε πολλά χρόνια πίσω σε πρακτικές που πιστεύαμε –αφελώς τελικά όπως αποδείχθηκε– ότι είχαν ξεπεραστεί. Φαίνεται όμως ότι τώρα ήρθε η ώρα να βγει όλο το οπλοστάσιο.

Το προεδρείο της συνέλευσης αντιμετώπισε την αυξημένη, σε σχέση με προηγούμενες φορές, συμμετοχή ομιλητών με την αυθαίρετη απόφαση να δοθούν «δέκα λεπτά στους εκπροσώπους των παρατάξεων, πέντε λεπτά στους υπόλοιπους». Μέχρι πέρσι, τα λεπτά που διατίθεντο για κάθε ομιλία ήταν δεκαπέντε. Αλλά προχθές, στόχος δεν ήταν να συζητήσουμε, ήταν να βγει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Πέραν της μείωσης του χρόνου, ο διαχωρισμός σε εκπροσώπους παρατάξεων και «λοιπούς» κατάργησε κάθε έννοια ισοτιμίας των μελών του Συλλόγου.

ΕΚΝΕΥΡΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΑΠΡΕΠΕΙΕΣ

Οι τοποθετήσεις όσων πήραν το λόγο μετά τον πρόεδρο ήταν αρκετά ήπιες χωρίς καμία λεκτική ή άλλη πρόκληση. Δήλωναν όμως διαφωνία. Κι η διαφωνία προφανώς δεν επιτρέπεται. Ο πρόεδρος στη δευτερολογία του, με ιδιαίτερο εκνευρισμό, προέβη σε χυδαίες επιθέσεις επί προσωπικού απέναντι σε όσους είχαν τολμήσει να εκφράσουν άλλη άποψη, ευτελίζοντας το θεσμικό του ρόλο ως πρόεδρος του συλλογικού οργάνου όλων των εργαζομένων.

ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΙ ΨΗΦΙΖΕΙΣ, ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΧΕΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Για πρώτη φορά μετά από μια δεκαετία τουλάχιστον, ο πρόεδρος αποφάσισε η ψηφοφορία να είναι φανερή. Η δυνατότητα να γίνεται ψηφοφορία διά ανατάσεως των χειρών προβλέπεται μεν από το καταστατικό, έως τώρα όμως εφαρμοζόταν σε ήσσονος σημασίας ψηφοφορίες (π.χ. εκλογή εφορευτικής επιτροπής, έγκριση οικονομικού απολογισμού). Για το διοικητικό απολογισμό και για όλες τις σημαντικές αποφάσεις γινόταν μυστική ψηφοφορία με κάλπη. Αν λάβουμε δε υπόψη και τις υπερπαραγωγές των τελευταίων συνελεύσεων με τις πολλαπλές κάλπες και τα ψηφοδέλτια διαφόρων χρωμάτων, η σκοπιμότητα της μετάβασης σε φανερή ψηφοφορία ήταν ακόμα πιο εξόφθαλμη.

Το ρεσιτάλ του προέδρου ολοκληρώθηκε όταν, πριν τη φανερή ψηφοφορία, φρόντισε να τονίσει ότι ο καθένας αναλαμβάνει την ευθύνη των συνεπειών της ψήφου του… Όταν στο λέει αυτό ο εκπρόσωπός σου στα διάφορα συμβούλια της Τράπεζας, σ’ αυτά που αποφασίζουν προαγωγές, μετακινήσεις, πειθαρχικές ποινές, το μήνυμα είναι σαφές. Έτσι, αρκετοί συνάδελφοι προτίμησαν να αποχωρήσουν για να αποφύγουν την έκθεση.

Στην πρώτη ψηφοφορία τα χέρια που σηκώθηκαν για την υπερψήφιση της εισήγησης της πλειοψηφίας ήταν μεν ευάριθμα, αλλά όχι τόσα όσα θα ήθελαν με αποτέλεσμα η ψηφοφορία να επαναληφθεί. Στην επαναληπτική ψηφοφορία οι ψηφολέκτες και οι γνωστοί «Ταλιμπάν» του προεδρείου γύριζαν την αίθουσα «παρακινώντας» (όχι και τόσο διακριτικά) όσους δεν είχαν σηκώσει το χέρι τους στην πρώτη ψηφοφορία και μετά από μια αστραπιαία καταμέτρηση 10 δευτερολέπτων ανακοινώθηκε ο αριθμός 158, ο οποίος ήταν δια γυμνού οφθαλμού μεγαλύτερος των παρευρισκόμενων στην αίθουσα εκείνη τη στιγμή αλλά ας μην αφήσουμε τέτοιες λεπτομέρειες να χαλάσουν μια ωραία ιστορία…

Με αυτά και με αυτά το προεδρείο του Συλλόγου κατήγαγε μια περιφανή νίκη ενάντια στον «εσωτερικό εχθρό» και μπορεί ελεύθερα πλέον να παραδώσει γη και ύδωρ στα αφεντικά του.

 

Υ.Γ. Καθώς ο πρόεδρος του ΣΥΤΑ μεταξύ άλλων άφησε ημιτελή μια αιχμή επί προσωπικού σχετικά με το επαγγελματικό ήθος κάποιων εξ ημών, θα τον παρακαλούσαμε να αναπτύξει το συλλογισμό του ώστε να κινηθούμε κι εμείς ανάλογα. Γνωρίζουμε ωστόσο, ότι οι ψεύτες, ρουφιάνοι και ψιθυριστές όταν καλούνται να αναλάβουν την ευθύνη όσων λένε γίνονται κότες και λαγοί (με όλο το σεβασμό απέναντι στα συμπαθή ζώα) οπότε μάλλον θα περιμένουμε άδικα.

 

Η ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΜΑΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Δεν πρόκειται να σας κουράσω καθώς θα είμαι πολύ σύντομος. Κι αυτό επειδή μολονότι τα θέματα αυτά καθαυτά της ατζέντας είναι προφανώς πάρα πολύ σημαντικά και μπορούν να ειπωθούν πάρα πολλά, ωστόσο η διαδικασία στην οποία θα συζητηθούν έχει διαμορφωθεί έτσι ώστε να απογυμνωθεί απ΄ το περιεχόμενό της και να γίνει καθαρά διεκπεραιωτική.

Η επιχειρησιακή σύμβαση δεν είναι ένα ζήτημα που προέκυψε τώρα. Από εμάς τουλάχιστον έχει τεθεί στο δ.σ. του ΣΥΤΑ εδώ κι ενάμιση χρόνο περίπου, όταν δηλαδή πλησίαζε στη λήξη της η προηγούμενη ΕΣΣΕ 2013-15. Ότι δηλαδή έπρεπε εμείς να βάλουμε μπροστά ένα πλαίσιο για μια νέα ΕΣΣΕ με βάση τις δικές μας ανάγκες και από εκεί και πέρα να συζητήσουμε πάνω στην τακτική με την οποία θα τη διεκδικούσαμε. Οι απαντήσεις τον πρώτο καιρό ήταν ότι είναι πολύ νωρίς και θα τα δούμε όταν έρθει η ώρα του. Μετά  όταν ήταν να λήξει και η τρίμηνη μετενέργεια συστήθηκε εκείνη η μυστήρια κοινή επιτροπή που θα «κωδικοποιούσε τις διατάξεις των προηγούμενων ΕΣΣΕ» ή κάπως έτσι-κάτι θα έκανε τέλος πάντων- κι αυτό κράτησε αρκετούς μήνες. Τώρα ποιο ήταν το έργο αυτής της επιτροπής μη μας ρωτήσετε δεν τόμαθε ποτέ κανείς, ούτε έβγαλε κάνα πόρισμα ή οτιδήποτε. Έπειτα τα ίδιο θέμα μπήκε σε ψήφιση στην περσινή συνέλευση και πέρασε αλλά δεν μπορεί να μην παρατηρήσει κανείς ότι αφενός τέθηκε σε ένα εντελώς ασαφές πλαίσιο χωρίς συγκεκριμένες προτάσεις αλλά με τα γνωστά γενικόλογα περί «εξορθολογισμού» κι «εκσυγχρονισμού» κτλ κι αφετέρου ότι τέθηκε σε ψήφιση μαζί –αν θυμάμαι καλά ήταν το μπλε ψηφοδέλτιο- με το παντελώς άσχετο ζήτημα του Οικοδομικού- το γνωστό τυράκι  που πάει μαζί με τη φάκα και που μπαίνει προς ψήφιση σε όλες τις ΓΣ από το 2013 και που σκοπό είχε να λειτουργήσει συμψηφιστικά, να σκεφτούμε δηλαδή ότι «εντάξει θα χάσουμε από την επιχειρησιακή δεν ξέρουμε ακριβώς πόσα αλλά κάτι θα μας βγει από τον οικοδομικό, θα ρεφάρουμε κάπως». Και φτάνουμε στο τώρα όπου η συνέλευση αυτή έχει προκηρυχθεί εδώ και δεκαπέντε μέρες και η πρόταση του προεδρείου  έγινε γνωστή στο μεν διοικητικό συμβούλιο πριν από 2-3 ώρες ενώ οι λοιποί κοινοί θνητοί δεν το μάθαμε παρά αφού φτάσαμε εδώ, να μη χαλάσει η έκπληξη.  Κι αυτή η υποτιθέμενη πρόταση δεν αποτελεί παρά μια ακόμα ανακοίνωση –μεγαλύτερη σε μέγεθος μόνο- με το συνήθη σχολιασμό της πολιτικής και οικονομικής επικαιρότητας συνοδευόμενη από τις γνωστές ψευταγωνιστικές κορόνες.

Και ας μας πει κάποιος αν σε αυτή την πολυσέλιδη ανακοίνωση βλέπει κανείς έστω κι έναν αριθμό, κάτι συγκεκριμένο επί του οποίου να αποφανθούμε θετικά ή αρνητικά. Καλούμαστε να πούμε ναι σε «κάτι», να δεχθούμε προκαταβολικά άγνωστες μειώσεις γιατί αυτό που προέχει είναι να υπάρχει σύμβαση. Βέβαια από την άλλη προβάλλεται ως επιτυχία ότι το 2016 δεν υπογράφτηκε σύμβαση και πορευτήκαμε με μια «συμφωνία κυρίων». Μονά ζυγά δικά μας, κάθε φορά ό,τι βολεύει.

Τέθηκε μια πρόταση από τη Συναδελφική Αλληλεγγύη. Μολονότι έχουμε αρκετές ενστάσεις –εκεί που αναφέρουν ΟΜΕΔ εμείς θα βάζαμε απεργία καθώς δεν πιστεύουμε στη διαιτησία και στους θεσμούς αλλά στους εργαζόμενους και στους αγώνες τους, άρα μια σκληρή και αδιάλλακτη εργοδοσία δεν θα υποχωρήσει με προσφυγή στον ΟΜΕΔ αλλά με απεργιακή κινητοποίηση. Παρόλα αυτά αν από τη μια έχουμε μια πρόταση που λέει λίγο πολύ να κρατήσουμε τον κορμό της προηγούμενης  σύμβασης, να δούμε τι άλλο –αν όχι οικονομικό τουλάχιστον θεσμικό- μπορούμε να διεκδικήσουμε και από εκεί και πέρα διαμορφώνουμε την τακτική και από την άλλη μία εν λευκώ εξουσιοδότηση για ό,τι ήθελε προκύψει «…πρόκειται από τη μια να σταθμίσουμε εκ νέου τα πάντα αφενός να καταλήξουμε εξουσιοδοτώντας σχετικά τους εκπροσώπους μας για την υλοποίηση όλων όσων προστατεύουν τακτικά και στρατηγικά το καλό μας».

Ε τότε θα προτιμήσουμε την πρώτη πρόταση σαν μια μίνιμουμ βάση και πάνω σε αυτή θα δούμε τι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε. Με γνώμονα τρεις βασικούς άξονες:

Προστασία της εργασίας, με μια ρήτρα που θα αποτρέπει τις απολύσεις και πέρα από ευχολόγια για κοινή βούληση κτλ όπως έχει δείξει η πείρα μας αυτό δεν αρκεί και οι απολυμένοι συνάδελφοι της περιόδου των capital controls σιγά-σιγα ξεχνιούνται και καθώς κάποιοι έχουν χάσει την κύρια αγωγή δεν θα φωνάξει φέτος ο πρόεδρος από το βήμα με βροντερή φωνή ότι «όλοι θα επιστρέψουν» και να κάνει μετά μια προσεκτικά προβαρισμένη παύση για να πέσει το χειροκρότημα. Και μια τέτοια ρήτρα κρίνεται απαραίτητη καθώς από την άλλη  ξέρουμε ότι από το ΣΥΤΑ με την παρούσα διοίκησή του δεν πρέπει να περιμένουμε και πολλές κινητοποιήσεις.

Προστασία του εισοδήματος. Όχι, δε συναινούμε στο να συμπιεσθούν κι άλλο οι αποδοχές μας επειδή όπως θα ‘λεγε κι ο πρώην γραμματέας του Συλλόγου  «παίρνουμε πάρα πολλά λεφτά, υπάρχουν άλλοι εργαζόμενοι που παίρνουν λιγότερα οπότε για λόγους δικαιοσύνης πρέπει να γίνουν μειώσεις». Όπου ως δικαιοσύνη εννοείται βέβαια η εξίσωση προς τα κάτω.

Και τρίτο προστασία των εργασιακών σχέσεων. Όλοι (σχεδόν) γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τι επικρατεί στην τράπεζα μετά την εθελούσια στην οποία έφυγε σχεδόν το 15% των εργαζομένων, οι περισσότεροι μάχιμοι, τις τραγικές ελλείψεις που στο δίκτυο καλύπτονται με ανεξέλεγκτες αυθημερόν αποσπάσεις και στις διευθύνσεις με διαρκή εξάπλωση ελαστικών μορφών απασχόλησης. Μία εθελούσια στην οποία ο ΣΥΤΑ έβαλε πλάτη γνωρίζοντας εκ των προτέρων τι θα προκύψει. Και που όσο κι αν κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή, αν εξετάσουμε την εθελούσια συνολικά δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι οι συνάδελφοι που έφυγαν το έκαναν  επειδή δελεάστηκαν από την παχυλή αποζημίωση ή επειδή όλοι τους βρήκαν μεγάλες επαγγελματικές ευκαιρίες. Οι αποχωρήσεις κατά βάση είχαν να κάνουν με την εξάντληση από την εργασιακή καθημερινότητα όπως αυτή διαμορφώνεται και από το φόβο για τα χειρότερα που πιθανό να έρθουν.

Και να ανοίξουν και άλλα ζητήματα όπως η εκχώρηση τραπεζικών εργασιών που και για την εργασία μας λειτουργεί υπονομευτικά και τελικά στοιχίζει πολύ ακριβότερα στην τράπεζα, μόνο που τα λεφτά δεν πάνε στους εργαζόμενους αλλά εκεί που πρέπει.

Αυτά γιατί η συνήθης κατηγορία που μας απαγγέλλεται από την πλειοψηφία είναι ότι δεν έχουμε προτάσεις. Όπου ως προτάσεις κατ’  αυτούς είναι το να προτείνουμε εμείς τι μειώσεις πρέπει να γίνουν και να πούμε να κόψουμε το τάδε επίδομα αντί για κάποιο άλλο. Ε αυτό δεν πρόκειται να το κάνουμε, όπως δεν πρόκειται να φέρουμε κανένα γνωστό μας με κάνα περίεργο διαγνωστικό για να κάνουμε μπίζνες πάνω στους εργαζόμενους. Αν θυμάστε ήμασταν οι κακοί που δεν πανηγυρίζαμε για το ντιλ με το Πραξιτέλειο καθώς κάτι τέτοιες συμφωνίες είναι προσφορές από τους εργαζόμενους προς τις επιχειρήσεις και όχι το αντίστροφο.

Η άλλη κλασική μομφή που ακούμε είναι για τη βιωσιμότητα της τράπεζας, η οποία προφανώς απειλείται με την κριτική μας, αν κλείσει θα φταίμε εμείς που είμαστε παράλογοι.  Έχουμε ξαναπεί ότι αυτό παραείναι φτηνιάρικο ως επιχείρημα και είναι ένας εκβιασμός που στην αγορά τον ασκούν γενικά οι εργοδότες – ξέρετε μη μιλάτε πολύ γιατί κλείνω το εργοστάσιο και το πάω στη Βουλγαρία πού είναι φτηνά τα μεροκάματα.

Αλλά πέρα από αυτό το ποιος υπερασπίζεται τελικά τους εργαζόμενους και τη δουλειά τους στην Τράπεζα φάνηκε τον περασμένο Σεπτέμβρη όταν κάποιοι λούφαζαν και περίμεναν να δουν που θα κάτσει το μπρα-ντε-φερ κυβέρνησης-ΤτΕ για τον έλεγχο της Τράπεζας οπότε ναι μεν είχαν κάνει κομπρεμί με το Σπίρτζη αλλά ας τάχουμε καλά και με το Στουρνάρα (κι αποδείχτηκε ότι για την πάρτη τους καλά έκαναν) και αρκέστηκαν στο να χαιρετίσουν καλωσορίζοντας το νέο πανίσχυρο διοικητικό μας σχήμα με το οποίο προχωράμε στην επόμενη ημέρα με το χαμόγελο στα χείλη κτλ. Εμείς από την άλλη που δεν έχουμε παρόμοιες ανησυχίες για το μέλλον μας πήραμε ξεκάθαρη θέση, καταλογίζοντας τις ευθύνες όλων χωρίς να ωραιοποιούμε τις καταστάσεις. Γιατί για να παραφράσουμε λίγο τον  Όργουελ «Συνδικαλισμός θα πει να λες  όσα ενοχλούν τους άλλους, εργοδοσία και κυβέρνηση,  και δεν θέλουν να μαθευτούν. ‘Όλα τα άλλα είναι δημόσιες σχέσεις».

 

 

Advertisements

1 σχόλιο

  1. George Τ. Kanellakis said,

    Στην Attica bank του 2017 ΑΠΕΙΛΕΣ, ΥΒΡΕΙΣ, ΕΚΒΙΑΣΜΟΙ, ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΕΣ ΔΥΣΦΗΜΊΣΕΙΣ, ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΕΣ ΨΗΦΟΦΟΡΙΕΣ (διότι ΔΕΝ βόλευε η πρώτη) από πρωτοπαλίκαρα ; Ψηφοφορίες με πολλαπλές κάλπες και με διαφορετικής απόχρωσης ψηφοδέλτια ;

    Δε μιλώ για τα παλιά (προ έτους) Κύριοι, επί της εποχής του έγκλειστου για εκβιασμούς Μουσσά και μεγαλοστελέχους της Attica bank, αλλά για νέα. Τωρινά ! To 2017 ! Για τα προχθεσινά μιλώ.

    Μπρρρρρρρράβο Θανασάκη των Παπουτσή, Δαμανάκη, Δραγασάκη, Κατρούγκαλου, Πετρόπουλου, Σπίρτζη, Στουρνάρα κλπ κλπ

    http://gkanellakis.blogspot.com/2017/02/attica-bank-stathopoulos.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: