Η ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ 28 ΜΑΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

Μαΐου 27, 2014 at 8:41 μμ (Αττικής)

Look mom no future
Η χαρά του copy-paste
«ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΗΝ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΥ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 2008-2011 ΜΕ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ & ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ-ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ, ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΟΥΣ, ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΥΣ, ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ & ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΥΣ ΓΙΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΤΟΥΣ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ».
«ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΑΤΑΛΑΝΤΕΥΤΑ ΤΗΝ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΥ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 2011-2014 ΜΕ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ & ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ-ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ, ΣΙΓΟΥΡΟΥΣ, ΚΑΤΑΡΤΙΜΕΝΟΥΣ, ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ & ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΥΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΛΛΟΝ».
«Ο ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΑ ΜΕ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ & ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ-ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ, ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ & ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΥΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΛΛΟΝ».
«ΜΕ ΜΙΑ ΨΥΧΗ, ΜΕ ΜΙΑ ΦΩΝΗ, ΜΕ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΥΡΙΟ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ».
Από μία απλή και μόνο ανάγνωση των τίτλων των ανακοινώσεων του προεδρείου του Σ.Υ.Τ.Α. τις ημέρες των ετήσιων τακτικών γενικών μας συνελεύσεων, μπορεί κανείς ήδη να βγάλει κάποια χρήσιμα συμπεράσματα για το συνδικαλιστικό μοντέλο που εκφράζει: απ’ τη μια, οι επαγγελματίες συνδικαλιστές που θα ξεπετάξουν την κορυφαία συλλογική μας διαδικασία αναμασώντας τις ίδιες ατάκες σε μια πολλοστή διασκευή της ίδιας παράστασης. Κι απ’ την άλλη, οι εργαζόμενοι/ες στο ρόλο του κοινού που η συμμετοχή του θα εξαντληθεί στο «περάστε-ψηφίστε-τελειώσατε».
Δε θα επιμείνουμε ωστόσο, στη σημειολογία των ανακοινώσεων. Ας εστιάσουμε στο περιεχόμενό τους: κατοχυρώθηκαν τα πραγματικά μας συμφέροντα; Ήρθε το καλύτερο μέλλον, το αύριο που πραγματικά μας αξίζει; Όσα έγιναν στο διάστημα που μεσολάβησε από την περσινή μας συνέλευση μέχρι σήμερα δε φαίνεται να επιβεβαιώνουν αυτές τις διακηρύξεις.
Μισθοί
Οι «λελογισμένες μειώσεις» της τριετούς επιχειρησιακής σύμβασης που μπήκαν ως «όριο-κόκκινη γραμμή» εξασφαλίζοντας «τα μέλη μας που δεν έχουν ακόμα δυνατά εισοδήματα να μην υποστούν, πέραν των κυβερνητικών μέτρων, επιπλέον δυσβάσταχτες συνέπειες» ήταν μόνο η αρχή. Με την κλαδική συλλογική σύμβαση δεχτήκαμε νέες οριζόντιες μειώσεις της τάξης του 9,5% (6% σε όλα τα κλιμάκια του βασικού μισθού και 3,5% από το χαμένο επίδομα ισολογισμού). Οι μειώσεις αυτές λειτούργησαν σωρευτικά, καθώς στη συνέχεια η πλειοψηφία του Δ.Σ. έσπευσε να τροποποιήσει την υπογεγραμμένη επιχειρησιακή σύμβαση, αίροντας τη ρήτρα συμψηφισμού των μειώσεων που υπήρχε σε αυτή. Οι «κόκκινες γραμμές» (το πιο σύντομο ανέκδοτο των τελευταίων χρόνων) ξέβαψαν και πάλι. Στην πρώτη πίεση που ασκήθηκε, οι υπογραφές αναιρέθηκαν με χαρακτηριστική ευκολία.
Αυτό, δε, που δεν μπορεί να μας κάνει και πολύ αισιόδοξους για τη συνέχεια είναι η αποδοχή από το προεδρείο της εργοδοτικής λογικής που βαφτίζει τις περικοπές «(εξ)ορθολογισμό του μισθολογικού κόστους», παρουσιάζοντάς τες σαν μονόδρομο προκειμένου να παραμείνουμε «ανταγωνιστικοί». Κι αφού νομιμοποίησαν μέσω της νέας Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας τους μισθούς πείνας των 586 ευρώ, μας τους υποδεικνύουν ταυτόχρονα και ως φόβητρο, το χειρότερο που δε μας έχει συμβεί (ακόμα) και άρα πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι.
altan2
Εθελούσιες
Ο άλλος δρόμος για τον «(εξ)ορθολογισμό του μισθολογικού κόστους» περνά μέσα από τη μείωση προσωπικού. Ανάγκη που συμμερίστηκε το προεδρείο μας καλώντας από την επόμενη μέρα της περσινής Α.Μ.Κ. για μια «αναγκαία εθελούσια έξοδο». Θα προσπεράσουμε τη βασική μας αντίθεση με τις εθελούσιες για τα πλήγματα που επιφέρουν στα ασφαλιστικά ταμεία, καθώς επίσης και τους όρους με τους οποίους κλήθηκαν οι συνάδελφοι να πάρουν μια απόφαση ζωής και να πουλήσουν τις δουλειές τους. Θα επικεντρωθούμε στο τι αφήνουν πίσω. Την ίδια ώρα που μεθοδευμένα αναπαράγεται η αντίληψη ότι περισσεύουν θέσεις εργασίας στην τράπεζα (και στον κλάδο γενικότερα), η πλειονότητα των συναδέλφων δουλεύει 9, 10 ή και περισσότερες ώρες καθημερινά, με ρυθμούς εντατικοποίησης που χτυπάνε κόκκινο. Αυτό συμβαίνει γιατί, παρά τη μείωση ορισμένων τραπεζικών εργασιών (π.χ. δάνεια), προστίθενται νέες (π.χ. καθυστερήσεις, αυξημένες συναλλαγές με το Δημόσιο, αυξημένοι έλεγχοι, κλπ). Το πρόβλημα των τραπεζών ωστόσο είναι ότι οι νέες εργασίες δεν αποφέρουν τα κέρδη που έφερναν αυτές που μειώθηκαν. Για την αποκατάσταση της κερδοφορίας τους επιλέγουν να μειώσουν μισθούς και προσωπικό, εντατικοποιώντας συγχρόνως την εργασία. Πίσω από το «περίσσευμα» θέσεων εργασίας κρύβεται ένα νέο μοντέλο εργαζόμενου, με χαμηλές αμοιβές κι ελαστικές εργασιακές σχέσεις.
Εργασιακές σχέσεις
Η αρχή είχε γίνει με τον καθαρισμό, τη φύλαξη και τη διεκπεραίωση. Οι εκάστοτε διοικήσεις του Σ.Υ.Τ.Α. ουδέποτε άρθρωσαν έναν αντίλογο ενάντια στην εισαγωγή των ελαστικών μορφών απασχόλησης, προσπαθώντας να απωθήσουν στη λήθη το γεγονός ότι μέχρι τότε οι καθαρίστριες, οι φύλακες και οι κλητήρες είχαν μια αξιοπρεπή εργασιακή σχέση που έδωσε και τη δυνατότητα σε μερικούς/ές εξ αυτών να ανέλθουν σε ανώτερες βαθμίδες στην ιεραρχία της Τράπεζας. Στη συνέχεια τα τηλεφωνικά κέντρα, η πληροφορική, ο νομικός και τεχνικός έλεγχος των δανεί-ων και έπονται κι άλλα. Ένα διαρκώς αυξανόμενο φάσμα εργασιών γίνεται πλέον από εργαζόμενους με συμβάσεις ενοικίασης που, ενώ καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες της Τράπε-ζας, αμείβονται χειρότερα, δεν καλύπτονται από καμία συλλογική σύμβαση ή κανονισμό και καθώς βρίσκονται κάτω από το διαρκή φόβο της απόλυσης δεν έχουν καμία δυνατότητα να απεργήσουν, λειτουργώντας έτσι, αναγκαστικά και παρά τη θέλησή τους, ως απεργοσπαστικός μηχανισμός στις δικές μας κινητοποιήσεις.
Δεν ήταν δύσκολο να προβλέψουμε ότι η μαζική εθελούσια θα συνοδευόταν από ταυτόχρονη εξάπλωση των ελαστικών μορφών απασχόλησης. Η Τράπεζά μας που φαίνεται πως είχε μείνει κάπως πίσω από τον ανταγωνισμό στην εκμετάλλευση της ενοικιαζόμενης εργασίας, σπεύδει τώρα να καλύψει το κενό στήνοντας η ίδια δουλεμπορικά προγράμματα ανακύκλωσης ανέργων ως δωρεάν εργατικό δυναμικό, τύπου «ΑΤΤΙΚΑΙΝ».
Απέναντι σε αυτή την άνωθεν επιβαλλόμενη διαίρεση των εργαζομένων η απάντησή μας οφείλει να είναι η διεκδίκηση της άμεσης ένταξης των ενοικιαζόμενων εργαζόμενων στις συλλογικές συμβάσεις και τον κανονισμό προσωπικού, καθώς και η εγγραφή τους στο Σύλλογο.
altan-union
Ωράριο
Διαχρονικός εχθρός κάθε εργοδοσίας ήταν, είναι και θα είναι οι πληρωμένες υπερωρίες. Η δική μας βρίσκει σύμμαχο και το προεδρείο του Σ.ΥΤ.Α. που εδώ και χρόνια έχει αποδεχτεί την ντε φάκτο κατάργησή τους, εγκαλώντας μας όταν κάναμε σχετική γραπτή νύξη για «στείρο συνδικαλισμό» και «οικονομίστικες λογικές δούναι και λαβείν», καθώς οφείλαμε να γνωρίζουμε ότι «κάθε εργαζόμενος μοχθεί και παλεύει συνειδητά για το μέλλον του, για σταθερή και σίγουρη εργασία, για την επιβίωση της επιχείρησης».
Εκτός από τις μειώσεις μισθών με την περσινή τριετή κλαδική σύμβαση, η ΟΤΟΕ έκανε άλλο ένα δώρο στους τραπεζίτες με τη διεύρυνση του ωραρίου λειτουργίας των διευθύνσεων. Σε προη-γούμενη κλαδική σύμβαση το είχε αποδεχτεί για έναν αριθμό καταστημάτων, τώρα, για τους λόγους που προαναφέρθηκαν, προτεραιότητα έχουν οι κεντρικές υπηρεσίες. Το ότι το ωράριο-λάστιχο θα ξεχείλωνε, ήταν παραπάνω από βέβαιο. Ρυθμίσεις για βάρδιες, εθελοντική συμμετοχή, κτλ, ήταν για τα μάτια του κόσμου. Στις συστηματικές παραβιάσεις του ωραρίου η ΟΤΟΕ απάντησε με μια σειρά συναντήσεων με διοικήσεις τραπεζών –συμπεριλαμβανομένης της δικής μας τον περασμένο μήνα-, από τις οποίες, κατά ένα μαγικό τρόπο, προέκυψε πως όλες σέβονται απολύτως τις συμβάσεις, τηρούν ευλαβικά το ωράριο και ούτε που διανοούνται να αφήσουν απλήρωτες υπερωρίες. Αν η πραγματικότητα δε συμφωνεί, τόσο το χειρότερο για αυτήν.
Υγεία / Ασφάλιση
Η ένταξη των ταμείων υγείας μας στον ΕΟΠΥΥ με μια κυβερνητική ντρίμπλα μετά την άδοξη λή-ξη της τελευταίας μέχρι σήμερα αξιοπρεπούς κινητοποίησης του κλάδου μας, συμπαρασύρει κι εμάς στη δίνη της οριστικής διάλυσης της πρωτοβάθμιας δημόσιας υγείας. Ο ΕΟΠΥΥ μετατρέπεται πλέον σε ασφαλιστική εταιρία που θα αγοράζει υπηρεσίες Υγείας και δε θα διαθέτει δικές του υποδομές (πολυϊατρεία και διαγνωστικά κέντρα) -με τις ευλογίες και της ΓΣΕΕ που συμφωνεί κι εκείνη με τη σειρά της ότι ο φορέας αυτός «είναι απαραίτητο να αποτελέσει ανεξάρτητο οργα-νισμό που δεν εμπλέκεται στο σύστημα ως πάροχος».
Αντί για υπόγειες διαδρομές με κλινικάρχες και ιδιοκτήτες διαγνωστικών κέντρων και αποδοχή της μετατροπής του δικαιώματος στη υγεία σε εμπόρευμα με λογικές και πρακτικές του τύπου «εκπτώσεις αυτή την εβδομάδα στα triplex», χρέος μας είναι να συσπειρωθούμε γύρω από το μέγιστο αίτημα μιας πραγματικής κοινωνικής ασφάλισης. Κι εδώ θα επιμείνουμε λίγο ακριβώς επειδή η κοινωνική ασφάλιση είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς δεν θα έπρε-πε να είναι η τακτική του συνδικαλιστικού κινήματος. Το οποίο δεν έχει αποσοβήσει καμία από τις πέντε τουλάχιστον μεγάλες-γενικές και τις πολλές περισσότερες επιμέρους αντιασφαλιστικές ανατροπές των τελευταίων χρόνων, δίνοντας κάθε φορά μάχες οπισθοφυλακών που λήγουν με προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα τη μέρα που ψηφίζεται το νομοσχέδιο. Με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία να ακυρώνει εκ των προτέρων κάθε προοπτική στους αγώνες προκρίνοντας τα παζάρια με υπουργούς με τη βοήθεια και κάποιων «φίλων» βουλευτών, σε μια προσπάθεια ν’ αλλάξουν κάποιες επιμέρους διατάξεις, οριακού συνήθως χαρακτήρα, ώστε να πανηγυρίσει μετά ότι κατάφερε να μειώσει την έκταση της επίθεσης, μέχρι που στην επόμενη φάση περνάνε και αυτά τα λίγα που είχαν αποτραπεί. Η υπεράσπιση της κοινωνικής ασφάλισης μετατρέπεται σε μια ατομική λοταρία όπου κάθε φορά μετράμε ποιες αλλαγές μας πιάνουν και ποιος σώζεται.
Οικοδομικός συνεταιρισμός
Επιστρέφοντας στα στενά καθ’ ημάς και παραμονές της γενικής συνέλευσης δεν μπορούμε παρά να θυμηθούμε και το πώς μια ομόφωνη απόφαση της αντίστοιχης περσινής –για τη δημιουργία μεταβατικού λογαριασμού σε αντικατάσταση του οικοδομικού- πετάχτηκε στα σκουπίδια. Με την Τράπεζα να υπαναχωρεί από τα συμφωνημένα με προσχηματικές και εκ των υστέρων δικαιολογίες και το προεδρείο του Σ.Υ.Τ.Α. να το καταπίνει αδιαμαρτύρητα, καθώς η σύμφυσή του με την εργοδοσία είναι πλέον τέτοια που δεν του επιτρέπει να αντιδράσει ακόμα και μετά από ένα τέτοιο άδειασμα. Οι πιο καχύποπτοι ίσως αναρωτηθούν κιόλας μήπως το μοναδικό ζητούμενο ήταν να περάσει αναίμακτα η άλλη πρόταση που υπερψηφίστηκε ομόφωνα και αφορούσε τη συμμετοχή του ΛΑΚ στην ΑΜΚ (η οποία υλοποιήθηκε στο ακέραιο). Σε κάθε περίπτωση ο εμπαιγμός είναι απροκάλυπτος και ο Σύλλογος αντί να πετάει την μπάλα στην εξέδρα της δικαιοσύνης οφείλει να διεκδικήσει τη λύση που θα ανταποκρίνεται στην ομόφωνη βούληση των μελών του.
κατάλογος
Άλλη μια χρονιά μας βρίσκει σε δυσμενέστερη από κάθε άποψη θέση σε σχέση με την προηγούμενη και οι επιθέσεις που δεχόμαστε ως εργαζόμενοι/ες δεν πρόκειται να στα-ματήσουν εδώ. Δε θα μπορέσει να τις αντιμετωπίσει ένας Σύλλογος που λειτουργεί σαν γραφείο τύπου της Τράπεζας, που προπαγανδίζει τον «κοινωνικό εταιρισμό», που απο-μακρύνει τους εργαζόμενους και προωθεί την ανάθεση και την παθητικότητα. Χρειάζεται ένας Σύλλογος που θα ενώνει τα μέλη του με ζωντανές μαζικές συλλογικές διαδικασίες στις οποίες κάθε εργαζόμενος θα έχει ουσιαστική συμμετοχή. Που θα έχει καθαρή στάση απέναντι στην εργοδοσία, χωρίς να «συνδιαλέγεται» και διαπλέκεται με αυτήν. Αυτό το Σύλλογο πρέπει να διεκδικήσουμε αν θέλουμε να δούμε και κάποιες νίκες. Στους εργατοπατέρες που αυτοανακηρύσσονται «επιστήμονες» και «τεχνοκράτες» και θέλουν να ορίζουν τις ζωές μας ερήμην μας, να απαντήσουμε με την ενεργή συμμετοχή και την παρέμβασή μας, με την ανασύνταξη των συλλογικών διαδικασιών. Μια αρχή μπορεί να δοθεί σε αυτή τη συνέλευση. Να είμαστε όλοι και όλες εκεί.
clip_image001

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: