Ο εξολοθρευτής άγγελος

Φεβρουαρίου 13, 2014 at 12:00 πμ (Αττικής)

Δεν ήρθα να κλείσω την ΕΡΤ, είτε να την συρρικνώσω, αλλά για να την νοικοκυρέψω.
Γκίκας Μάναλης 14-05-2013

Για μια ακόμα φορά οι οργανωτικές καινοτομίες που φέρνει η διοίκηση της Τράπεζας μας στις αρχές εταιρικής διαχείρισης, έδωσαν λύση στη μακροχρόνια εμπλοκή που υπήρχε στο ζήτημα της τοποθέτησης διευθύνοντος συμβούλου. Έτσι, από τους δύο βασικούς υποψήφιους για τη θέση, προκρίθηκαν και οι δύο, επιβεβαιώνοντας περίτρανα ότι στη δημοκρατία και στην Attica Bank δεν υπάρχουν αδιέξοδα.
Η ορθολογικότητα της απόφασης είναι αδιαμφισβήτητη. Χάρη στις γενναίες μειώσεις των αποδοχών μας και στην αποχώρηση ενός σημαντικού αριθμού συναδέλφων έγιναν οι απαραίτητες οικονομίες για να καλυφθούν οι αμοιβές και τα λειτουργικά κόστη και των δύο συμβούλων (ενώ δε γνωρίζουμε με τι καθεστώς θα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και τα δύο νέα μέλη του Δ.Σ.). Η καραμπόλα μετεγκαταστάσεων Διευθύνσεων ανά το λεκανοπέδιο βοηθά σημαντικά την εύρυθμη λειτουργία της Τράπεζας, ενώ το ψυγείο του Πειραιά σφύζει και πάλι από ζωή. Η αυτονομία που διασφαλίστηκε με την επιτυχία της πρόσφατης ΑΜΚ και τον απεγκλωβισμό από το δημόσιο επιβεβαιώνεται με ένα μεγαλοπρεπές κυβερνητικό καπέλωμα.
Μεγαλοεπιχειρηματίες με όλων των ειδών τις σχέσεις (μέχρι και συγγενικές) με την κυβέρνηση και τεχνοκράτες της αγοράς που βρίσκουν πάντα μια κρατική ή ημικρατική θέση να τους περιμένει όταν τα πράγματα στραβώσουν στον ιδιωτικό τομέα, είναι βέβαιο ότι θα συμβάλλουν αποφασιστικά στην υγιή αναπτυξιακή πορεία της Τράπεζας, ιδιαίτερα σε αυτή την κρίσιμη προεκλογική περίοδο.
Τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν περισσότερο βέβαια στον κ. Γκίκα Μάναλη ο οποίος είναι πλέον ευρύτερα γνωστός στο πανελλήνιο από το επιτυχημένο πέρασμά του από τη διοίκηση της ΕΡΤ, από όπου είναι σίγουρο ότι κανείς δεν πρόκειται πλέον να τον ξεπεράσει. Άλλωστε οι 2.656 απολύσεις με μια υπογραφή είναι επίδοση που δεν είναι εύκολο να καταρριφθεί. Όπως επίσης δεν είναι και αμελητέο επίτευγμα η θέσπιση ειδικής προσωπικής νομοθετικής ρύθμισης που να προβλέπει για τον ίδιο ότι «ο ειδικός διαχειριστής δεν υπέχει αστική ποινική ή άλλη ευθύνη, έναντι τρίτων για πράξεις ή παραλείψεις που αφορούν στην ειδική διαχείριση. Για τις πράξεις ή παραλείψεις του, κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων που του έχουν ανατεθεί, ενάγεται και ενέχεται σε αποζημίωση το Δημόσιο. Οι εκκρεμείς δίκες συνεχίζονται με παθητικώς νομιμοποιούμενο το Δημόσιο».
Η θητεία του ως διευθυντής οικονομικών υπηρεσιών στην πάλαι ποτέ FBB του προφυλακισμένου σήμερα κ. Ρέστη, αποτελεί άλλο ένα εχέγγυο καθώς επίσης και η κρυστάλλινα διαφανής λειτουργία του Ταμείου Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου.
Το προεδρείο του Συλλόγου μας έσπευσε, με τη γνωστή δουλοπρέπεια που το χαρακτηρίζει, να τους προϋπαντήσει με ουρανομήκης επευφημίες κάνοντας και πάλι μια εντυπωσιακή κυβίστηση, που κάποτε μπορεί να μας εξέπληττε αλλά πλέον δε μας κάνει εντύπωση. Η πρώιμη οργή του προεδρείου πριν λίγους μήνες για τα κυοφορούμενα, τότε ακόμα, ρουσφέτια («αποτελεί ντροπή, παράλληλα, δε, δημιουργεί οργή η περιρρέουσα ατμόσφαιρα που δημιουργείται σε βάρος της Attica Bank, … από υπουργικά και κομματικά γραφεία για επικείμενες προσλήψεις στην Τράπεζα απολυμένων μεγαλοστελεχών του ανταγωνισμού») δείχνει να έχει κάπως καταλαγιάσει ενώ η αποφασιστικότητά του να μην επιτρέψει «να χαθεί ούτε ένα €» από αυτούς που «Δημοσιοποιώντας, πριν καν την πρώτη επαφή με τη διοίκηση της Attica Bank, που δυνητικά θα τους έφερνε, κούνια που τους κούναγε, στον επόμενο σταθμό της επαγγελματικής τους περιοδείας, ορέγονται κατάληψη συγκεκριμένων θέσεων ευθύνης και απολαβή υψηλών μισθολογικών κ.ά. προνομίων» επίσης έχει κοπάσει. Έτσι, οι χθεσινοί «καταδότες της τρόικα» έγιναν «αναγνωρισμένα στελέχη της αγοράς» και τα «απολυμένα μεγαλοστελέχη του ανταγωνισμού» είναι πλέον «περιώνυμοι για την επαγγελματική κινητικότητα και κοινωνικοοικονομική τους δράση» και που όλοι μαζί «ανεβάζουν το διοικητικό πήχη ακόμα υψηλότερα» οδηγώντας μας στη «νέα εποχή».
Και για να αποφεύγεται κάθε πιθανή παρεξήγηση: κανένα προσωπικό πρόβλημα δεν έχουμε με το νέο CEO, δεν είχαμε άλλωστε ποτέ και την τύχη να τον γνωρίσουμε. Άλλωστε, στη δική μας ανάλυση, η βούληση και ο χαρακτήρας των προσώπων που βρίσκονται σε συγκεκριμένες θέσεις έχει μεν κάποια σημασία, αλλά αυτή είναι οπωσδήποτε πεπερασμένη. Η ασκούμενη από αυτούς πολιτική, πολύ λιγότερο έχει να κάνει τελικά με τις προσωπικές τους απόψεις ή το χαρακτήρα, και πολύ περισσότερο με το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργούν, τα συμφέροντα που εκφράζουν, τις δυνάμεις που εξυπηρετούν και τους συσχετισμούς ισχύος όπως διαμορφώνονται κάθε δεδομένη στιγμή. Ποτέ δε συμμεριστήκαμε λοιπόν ούτε την ταύτιση του προηγούμενου προέδρου της Τράπεζας με το απόλυτο κακό (άλλωστε σε κάθε επίπεδο διοίκησης παντού και πάντα φταίει ο εκάστοτε προηγούμενος), ούτε την προσωπολατρία του σημερινού, στον οποίο η αναγνώριση των καλών προθέσεων δεν αναιρεί το γεγονός ότι, το πλαίσιο πιέσεων και ισορροπιών μέσα στο οποίο λειτουργεί, μοιάζει να τον υπερβαίνει (κάτι το αναπόφευκτο από τη στιγμή που δεν μπόρεσε ή δε θέλησε να το υπερβεί ο ίδιος). Αντίθετα εκτιμούμε ότι πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, για αυτό άλλωστε και συνυπήρξαν αρμονικότατα επί μακρόν. Το μαστίγιο και το καρότο δεν είναι ανταγωνιστικές αλλά συμπληρωματικές τακτικές, το ίδιο χέρι είναι που τα κρατάει.
Το ζήτημα λοιπόν με το νέο CEO δεν είναι προσωπικό αλλά καθαρά πολιτικό. Δεν μπορούμε να ξέρουμε τις προθέσεις του- του ίδιου ή αυτών που τον προώθησαν- για την Τράπεζα, που γνωρίζουμε ότι εξακολουθεί να αποτελεί μια «ανορθογραφία» στο σκηνικό του, πλήρως ελεγχόμενου από το ΤΧΣ, ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Ελπίζουμε ότι δεν πρόκειται για άλλη μια «ειδική αποστολή» ανάλογη αυτών στις προηγούμενες επιχειρήσεις που προσέφερε τις υπηρεσίες του. Αλλά παράλληλα προετοιμαζόμαστε.

Απαιτούμε διαφάνεια και λογοδοσία (…αλλά μην το παρακάνουμε κιόλας)
«…η επιχειρούμενη με παράδοξο τρόπο ενοχοποίηση του εργάτη – τραπεζοϋπαλλήλου δεν μας αγγίζει και πως το επάγγελμά μας θα ξανάρθει στην επικαιρότητα θετικά, μιας και ως λειτούργημα, που είναι συνυφασμένο γεννεσιουργά με τη συσχέτιση ρίσκου και απόδοσης στη σώρευση και επένδυση κεφαλαίων, έχει δυναμική και ανταπεξέρχεται προοπτικά των όποιων δυσκολιών»

Από την ίδια ανακοίνωση Νο 163 του Σ.Υ.Τ.Α., αυτή η κάπως άσχετη με το θέμα της (ή μήπως όχι;) αναφορά δεν μπορεί παρά να μας προκαλεί κάποιες απορίες. Αν ως εργάτης-τραπεζοϋπάλληλος νοείται π.χ. ο κ. Φιλιππίδης, τότε σηκώνουμε τα χέρια ψηλά. Καθώς δε, έρχεται σε συνέχεια των ιδιαίτερα προβληματικών τοποθετήσεων για την υπόθεση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, τόσο της δικής του όσο και της ηγεσίας της ΟΤΟΕ , μας αναγκάζει να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Ακριβώς επειδή είμαστε εργάτες-τραπεζοϋπάλληλοι και όχι πραίτορες των τραπεζών.
Οι εισαγγελικές διώξεις δεν είναι παρά μία θορυβώδης προσπάθεια του συστήματος να καλλωπίσει τη βιτρίνα του και η εμπειρία μας έχει δείξει ότι, σε ανάλογες περιπτώσεις, τα τελικά αποτελέσματα τέτοιων διώξεων είναι αντιστρόφως ανάλογα της υπερπροβολής που λαμβάνουν στο πρώτο τους στάδιο. Προφανώς και δεν είμαστε τόσο ευκολόπιστοι ώστε να θεωρούμε ότι η «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη θα επιτελέσει απερίσπαστη το έργο της, κάνοντας την «αλήθεια να λάμψει» και «το μαχαίρι να φτάσει στο κόκαλο». Είναι περισσότερο από συμβολικό, άλλωστε, πως, την ίδια περίοδο που ξέσπασε το σκάνδαλο του Τ.Τ., έπεφτε η αυλαία σε ένα άλλο σκάνδαλο, αυτό του χρηματιστηρίου, με την πανηγυρική απαλλαγή των ελάχιστων από τους πρωταγωνιστές του που έφτασαν να δικαστούν.
Είναι όμως και κοινό μυστικό ότι οι σκελετοί στις ντουλάπες (όλων και ιδιαίτερα δε των συστημικών) τραπεζών είναι πολλοί κι ότι παραδοσιακά οι διοικήσεις τους (οι ίδιες που τους δημιούργησαν άλλωστε) προτιμούν να τους κρατούν κλειδωμένους, παρουσιάζοντας τους ζωντανούς και γεμάτους σφρίγος, με τη βοήθεια του κατάλληλου λογιστικού μακιγιάζ. Στην παραποίηση αυτή φυσικός τους σύμμαχος είναι οι όποιες ρυθμιστικές, εποπτικές, ελεγκτικές κλπ αρχές που πάντοτε υπηρετούν τις άνωθεν επιβαλλόμενες προτεραιότητες (ας θυμηθούμε π.χ. και τα stress test της πλάκας με τα πλήρως κατευθυνόμενα αποτελέσματα).
Από εκεί και πέρα είναι προφανές ότι οι έρευνες της δικαιοσύνης κατευθύνονται προς πολύ συγκεκριμένα μεγαλοστελέχη και όχι εναντίον του συνόλου των τραπεζοϋπαλλήλων, καθώς και ότι δεν πρόκειται να έχουν καμία ανασχετική επίδραση στην παροχή ρευστότητας στην οικονομία καθώς, αν και κάποιοι κάνουν πως δεν το έχουν αντιληφθεί, οι κάνουλες του τραπεζικού δανεισμού έχουν κλείσει εδώ και κάποια χρόνια για το σύνολο σχεδόν των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Καταλαβαίνουμε όμως πολύ καλά την αποπροσανατολιστική σκοπιμότητα του να ταυτίζεις σε έναν αχταρμά τον ταμία σε ένα κατάστημα του Τ.Τ. με τον κ. Φιλιππίδη ή ένα καλυμμένο κεφάλαιο κίνησης μερικών χιλιάδων ευρώ με τα θαλασσοδάνεια των εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ προς τις επιχειρήσεις π.χ. του κ. Λαυρεντιάδη ή σε πολιτικά κόμματα των οποίων αναμένεται πολύ σύντομα και η τυπική ληξιαρχική πράξη θανάτου. Είναι άλλωστε σπεσιαλιτέ των εργατοπατέρων οι μεγαλόφωνες καταγγελίες εναντίον των κυβερνήσεων ή των τραπεζιτών γενικώς κι αορίστως. Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτές πρέπει να γίνουν σαφείς και να αποκτήσουν ονοματεπώνυμα, ειδικά δε όταν είναι να στραφούν εναντίον της δικής τους εργοδοσίας.
Αν πραγματικά οι συνδικαλιστικές ηγεσίες ήθελαν να προστατέψουν τους εργαζόμενους στις τράπεζες, θα στρέφονταν ενάντια στις εκβιαστικές πρακτικές των διοικήσεων τους που αναγκάζουν τους τραπεζοϋπαλλήλους να λειτουργούν με το πιστόλι στον κρόταφο, παραβαίνοντας πάγιες θέσεις και αρχές στο όνομα όποιου ιδεολογήματος του κεφαλαίου ανάγεται κάθε φορά σε υπέρτατο σκοπό που αγιάζει όλα τα μέσα. Ωστόσο όλα αυτά τα ιδεολογήματα -από τη φρενίτιδα των στόχων έως την ιερή αγελάδα της ανακεφαλαιοποίησης- η συνδικαλιστική γραφειοκρατία τα κατάπινε αμάσητα: ή μάλλον τα μάσαγε για να τα κάνει πιο εύπεπτα και να τα σερβίρει ούτως ώστε να τα καταπιούμε εμείς.

…ΚΑΙ ΣΤΗ Δ/ΝΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ ΑΝΕΜΟΣ ΑΛΛΑΓΗΣ…

Τίτλος δανεικός από παλιότερη ανακοίνωση άλλης παράταξης πλην όμως κατάλληλος για την περίσταση. Χαιρετίζουμε την ιστορική αυτή τομή στο συνδικαλιστικό κίνημα που του δίνει και πάλι ταξική ταυτότητα και βάζει τέλος στα φαινόμενα πελατειακών σχέσεων και συνδιοίκησης με την εργοδοσία ενώ παράλληλα μας υπενθυμίζει κιόλας ότι δεν έχει μόνο η Ευρώπη εκλογές σε μερικούς μήνες.
clip_image001

Advertisements

4 Σχόλια

  1. Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας Εργαζόμενων Τράπεζας Αττικής | Ριζοσπαστικη Πρωτοβουλια Μηχανικων said,

    […] Πρωτοβουλία Εργαζόμενων Τράπεζας Αττικής […]

  2. Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας Εργαζόμενων Τράπεζας Αττικής | Ριζοσπαστικη Πρωτοβουλια Μηχανικων said,

    […] Ο εξολοθρευτής άγγελος […]

  3. Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας Εργαζόμενων Τράπεζας Αττικής | Ριζοσπαστικη Πρωτοβουλια Μηχανικων said,

    […] Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής […]

  4. Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας Εργαζόμενων Τράπεζας Αττικής | Ριζοσπαστικη Πρωτοβουλια Μηχανικων said,

    […] πηγή: Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: