Το δικό μας success story

Ιουλίου 28, 2013 at 6:27 μμ (Αττικής)

Η επιτυχής, στην παρούσα φάση, έκβαση της ανακεφαλαιοποίησης της Τράπεζας οπωσδήποτε καταγράφεται ως μια καταρχήν θετική εξέλιξη που δίνει μια παράταση, τη διάρκεια της οποίας δύσκολα μπορεί να προσδιορίσει κανείς, στην επιχείρηση στην οποία εργαζόμαστε υπό το σημερινό καθεστώς. Από την αρχή του εγχειρήματος είχαμε ξεκαθαρίσει ότι θα εργαζόμασταν για την επιτυχή του έκβαση, με μοναδικό γνώμονα το συμφέρον των εργαζόμενων. Αυτό, στην τρέχουσα συγκυρία, ήταν να διατηρηθεί ο αυτόνομος χαρακτήρας της Τράπεζας και να αποφευχθεί η συγχώνευσή της σε ένα μεγαλύτερο υπερσυγκεντρωτικό σχήμα που πιθανότατα θα συνοδευόταν, όπως τουλάχιστον έδειξε η εμπειρία από τις πρόσφατες συγχωνεύσεις τραπεζών, από άμεση και ραγδαία μείωση των αμοιβών και επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων.

Σε αυτό το πλαίσιο, αποδεχθήκαμε το γεγονός ότι θα γίνονταν και κάποιες υποχωρήσεις χάριν ενός σοβαρότερου, τη δεδομένη χρονική στιγμή, διακυβεύματος. Μια τέτοια υποχώρηση ήταν λοιπόν η αποδοχή από πλευράς μας της συμμετοχής του ΛΑΚ στην ΑΜΚ, κάτι που για εμάς δεν ήταν ούτε αυτονόητο ούτε αυταπόδεικτο αξίωμα (καθώς με τα παντός τύπου αξιώματα δεν τα έχουμε και πολύ καλά άλλωστε). Η συναίνεσή μας στηριζόταν στο γεγονός ότι επρόκειτο για έναν παγωμένο, λόγω της πολύχρονης δικαστικής διαμάχης, λογαριασμό η εκταμίευση από τον οποίο δε θα επέφερε καμία μεταβολή ούτε στις εισφορές ούτε στις απολαβές των ενεργών και συνταξιούχων συναδέλφων μας, το δε ποσό της συμμετοχής ίσως να έκανε και τη διαφορά, όπως κι έγινε.

Στο ίδιο πλαίσιο, η καταστρατήγηση του ωραρίου τις τελευταίες εβδομάδες του προηγούμενου μήνα θεωρήθηκε μέρος της έκτακτης συνθήκης, παρά το γεγονός ότι σε πλείστες περιπτώσεις δε συνδεόταν με καμιά πραγματική σκοπιμότητα ή εργασιακές εκκρεμότητες, αλλά γινόταν εν είδη καψωνιού, «μήπως προκύψει κάτι»…

Εν ολίγοις ως εργαζόμενοι στην Attica Bank συμβάλλαμε στην ΑΜΚ με τους δύο τρόπους με τους οποίους μπορούσαμε: με την παροχή αφενός δικών μας χρημάτων (όπως είναι στην ουσία τα κεφάλαια του ΛΑΚ) κι αφετέρου άμισθης προσωπικής εργασίας. Αυτά θα έπρεπε να είναι πολύ περισσότερα από αρκετά.

Δεν είχε την ίδια άποψη όμως το προεδρείο του Σ.Υ.Τ.Α., που συχνά πυκνά εμφανίζεται βασιλικότερο του βασιλέως όταν αφορά την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργοδοσίας. Αυτή τη φορά ξεπέρασε τον εαυτό του. Μπορεί να έχουμε συνηθίσει μεν, το βαρύγδουπο ύφος και τις πομπώδεις εκφράσεις των ανακοινώσεών του, όμως δεν μπορέσαμε να μη γελάσουμε με μαργαριτάρια του τύπου «η Attica Bank των ονείρων μας» ή «οι νέες λαμπρές σελίδες στο βιβλίο Attica Bank». Φυσικά οι φραστικές υπερβολές ήταν το λιγότερο. Έτσι, εκτός από τη συμμετοχή του ΛΑΚ κρίθηκε σκόπιμο να συμμετέχουμε στην ΑΜΚ (τόσο της Τράπεζάς μας αλλά και της Εθνικής) και ως Σύλλογος με ίδια διαθέσιμα, αλλά και με την επανάληψη του γνωστού κοινωφελούς εράνου μεταξύ των εργαζομένων. Μπορεί ως ελληνικός λαός να πληρώνουμε με όλους τους τρόπους εδώ και τρία χρόνια για τη διάσωση των τραπεζών αλλά έχει άλλη χάρη όταν το κάνουμε και «εθελοντικά»… Άλλωστε είναι πραγματικά συναρπαστικό να επενδύεις/τζογάρεις τα λεφτά άλλων, καλύτερο κι απ’ τη Μονόπολη. Όμως κι αυτό μπορεί να πει κανείς ότι ήταν αναμενόμενο, εφόσον έχει ξαναγίνει στο παρελθόν.

Κάποια από όσα ακολούθησαν την ολοκλήρωση της ΑΜΚ ωστόσο αιφνιδίασαν και τους πιο καχύποπτους εξ ημών. Αναμενόμενες, και σε ένα βαθμό δικαιολογημένες δεδομένου του βαθμού δυσκολίας του εγχειρήματος, οι θριαμβολογίες, αλλά και λίγο φρένο δε βλάπτει. Σε μια οικονομία που βρίσκεται σε βαθιά και παρατεταμένη ύφεση, χωρίς ορατά σημάδια ανάκαμψης (παρά τα όσα προβλέπει στα κατά καιρούς διαγγέλματά του ο πρόεδρος της Τράπεζας, για λόγους πατριωτισμού πιστεύουμε κι όχι βέβαια επειδή του λείπει η αντίληψη), θα ήταν άτοπο να ισχυριστεί κανείς ότι η Τράπεζά μας θα αποτελέσει μια όαση ανάπτυξης και κοινωνικής δικαιοσύνης. Άλλωστε στην έρημο του καπιταλισμού κάθε όαση είναι οφθαλμαπάτη. Θα θέλαμε να συμμεριστούμε κι εμείς την αισιοδοξία κάποιων, ότι σε μια διαλυμένη κοινωνία εμείς οι 1.000 εργαζόμενοι/ες στην Attica Bank θα παραμείνουμε αλώβητοι, ότι μέσα στη γενικευμένη ύφεση εμείς θα ζούμε το δικό μας αναπτυξιακό όνειρο, ότι, ενώ τα πάντα θα βουλιάζουν στην κινούμενη άμμο των μνημονίων, εμείς θα επιπλέουμε στον αφρό. Αν όμως υποστηρίζαμε κάτι τέτοιο θα ήμασταν είτε αθεράπευτα αφελείς είτε κοινοί απατεώνες. Άλλοι βέβαια δεν έχουν τέτοιους ενδοιασμούς.

Η αρχή έγινε με την ομιλία του προέδρου του ΣΥΤΑ στην ετήσια τακτική γενική συνέλευση της Τράπεζας. Αντιπαρερχόμαστε το γεγονός ότι δεν είναι δουλειά ενός σωματείου εργαζομένων να εκπονεί business plan για λογαριασμό της εργοδοσίας. Ας αποδεχτούμε ότι εκεί παρουσιάστηκε ο μέτοχος κύριος Χάιντ και ότι στην ανακοίνωση για την επόμενη 24ωρη απεργία, όποτε γίνει αυτή, θα επανεμφανιστεί ο γνωστός αγωνιστής συνδικαλιστής δρ. Τζέκιλ… Οι προβληματισμοί εγείρονται από αυτό καθεαυτό το περιεχόμενο του επιχειρηματικού πλάνου του προέδρου το οποίο δεν περιορίστηκε στις κλασικές γενικόλογες αναπτυξιολογικές αρλούμπες αλλά επεκτάθηκε και σε συγκεκριμένες προτάσεις, κάποιες εκ των οποίων είναι ίσως ενδιαφέρουσες και συζητήσιμες, κάποιες άλλες εκτός τόπου και χρόνου, κάποιες περίεργες -για να μην πούμε ύποπτες- και κάποιες άλλες απλά επικίνδυνες κι απαράδεκτες. Καμιά απ’ αυτές τις προτάσεις ωστόσο δεν έχει ποτέ συζητηθεί στο εσωτερικό του Συλλόγου, είτε άτυπα είτε σε κάποιο θεσμικό όργανο για να υπερψηφιστούν τουλάχιστον με τη γνωστή πλειοψηφία του 1+6.

Βρίσκουμε λοιπόν ότι οι προτάσεις για εξειδίκευση της τράπεζας στις «επιτηδευμένες δράσεις» που περιγράφει, κατά σατανική σύμπτωση αναβαθμίζουν το μελλοντικό ρόλο συγκεκριμένων προσώπων και φορέων που βρίσκονται σήμερα εντός, εκτός κι επί τα αυτά της Τράπεζας. Δε συμφωνούμε με τον πρόεδρο που θεωρεί υποδειγματικές επιχειρήσεις και παραδείγματα προς μίμηση τα εργασιακά κάτεργα της πάλαι ποτέ Εργασίας και της Πίστεως. Τράπεζες στις οποίες, τις δεκαετίες του ’70 και του ΄80, αναπτύχθηκαν σκληροί εργατικοί αγώνες για να κατοχυρωθούν εργασιακά δικαιώματα που είχαν ήδη κατακτηθεί στον υπόλοιπο κλάδο (ενδεικτικά, η τράπεζα Εργασίας επί πολλά χρόνια δεν προσλάμβανε γυναίκες). Από αυτές όμως ξεκίνησαν κατά τη δεκαετία του ’90 αντεργατικές ανατροπές που συνεχίζονται λίγο πολύ μέχρι σήμερα. Θεωρούμε επίσης ασύμβατες κι αλληλοσυγκρουόμενες λειτουργίες από τη μια τη στήριξη τομέων παραγωγής με –όχι στενά κερδοσκοπικά αλλά- ευρύτερα εθνικά και κοινωνικά κριτήρια, όπως η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, και από την άλλη το υπό ίδρυση πλυντήριο του «τομέα εχέμυθης τραπεζικής». Βρίσκουμε διασκεδαστική τη μεγαλομανή φαντασίωση για «στρατηγική συμφωνία με αναγνωρισμένου κύρους διεθνή Τράπεζα», έχοντας άλλωστε και κατά νου τις τόσο ωφέλιμες για τις ίδιες τις τράπεζες, την ελληνική οικονομία και την κοινωνία συνέργειες με τις διάφορες Credit Agricole και Societe Generale (για ποιο λόγο άλλωστε ένας ξένος τραπεζικός οίκος θα έρθει να συμβάλει στην ανάπτυξη και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και όχι για να κερδοσκοπήσει;). Αρνούμαστε τέλος να γίνουμε εμείς οι ίδιοι αυτοί που θα βγάλουμε τα μάτια μας βάζοντας την οριστική ταφόπλακα στην κοινωνική ασφάλιση επειδή κάποιοι θέλουν να κάνουν μπίζνες με επαγγελματικά ταμεία.

Η συνέχεια δόθηκε με την απόφαση τροποποίησης της επιχειρησιακής συλλογικής σύμβασης που λήφθηκε στη συνεδρίαση του Δ.Σ. του Σ.Υ.Τ.Α. της 12-07 που αφορούσε την απαλοιφή ενός ουσιώδους όρου της, που αποτελούσε μια μίνιμουμ ασφαλιστική δικλείδα προστασίας του εισοδήματός μας: τη ρήτρα συμψηφισμού των μισθολογικών μειώσεων της επιχειρησιακής και αυτών της κλαδικής σύμβασης. Έτσι πλέον οι μειώσεις που προβλέπονται από τις δύο συμβάσεις θα λειτουργούν σωρευτικά κα όχι συμψηφιστικά όπως προβλεπόταν. Το αποτέλεσμα θα γίνει πιο χειροπιαστό στη μισθοδοσία μας του Αυγούστου, όταν θα παρακρατηθούν αναδρομικά και οι μειώσεις για το μήνα Ιούλιο. Ως αντιστάθμισμα προβλήθηκε από πλευράς προεδρείου η μείωση του επιτοκίου των στεγαστικών του προσωπικού. Ρύθμιση που σαφώς και δεν είναι άνευ αξίας, πλην όμως αφενός αφορά ένα μέρος μόνο του προσωπικού (ενώ οι μειώσεις είναι καθολικές) και αφετέρου δεν αφορά την εργασιακή μας αλλά πρωτίστως την πελατειακή μας (όσων έχουμε τέτοια) σχέση με την Τράπεζα. Με δεδομένες τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουμε στο άμεσο μέλλον είναι απολύτως λογικό για μια τράπεζα να κάνει μια τέτοια κίνηση θέλοντας να διασφαλίσει ότι τα δάνειά μας θα συνεχίσουν να αποπληρώνονται (όπως ας πούμε το κούρεμα των κρατικών ομολόγων -υποτίθεται τουλάχιστον ότι- θα καθιστούσε το χρέος βιώσιμο). Το να προβάλλεται η ρύθμιση αυτή σαν κατάκτηση δε δείχνει παρά το μέγεθος της ήττας που βιώνουμε, ενώ η κοπτοραπτική στην επιχειρησιακή σύμβαση λίγους μήνες μετά από την υπογραφή της, ακυρώνει έμπρακτα τις διάφορες πανηγυρικές δηλώσεις για την «ιστορικής σημασίας Ε.Σ.Σ.Ε.» που θα μας «θωράκιζε» και θα εγγυούταν την «εργασιακή ειρήνη» και την «επιχειρηματική σύμπνοια». Αν πλέον υποστηρίζει κάποιος στα σοβαρά ότι τώρα πια καθαρίσαμε και μπορούμε να είμαστε ήσυχοι για τα επόμενα 2,5 χρόνια, ισχύει το δίλημμα που διατυπώθηκε και παραπάνω. Απατεώνας ή αφελής;

Το γλυκό ήρθε κι έδεσε με την ανακοίνωση Νο 139 της 25-07, εκεί όπου το προεδρείο του Σ.Υ.Τ.Α. ορθώνει το ανάστημά του απέναντι σε κάποιες φήμες για επικείμενες ρουσφετολογικές προσλήψεις στην Τράπεζα. Μερικές φορές το να κατασκευάζεις έναν εχθρό και να στήνεις αντιπαράθεση μαζί του είναι η καλύτερη συνταγή για να συσπειρώνεις και να μην έχεις γκρίνιες στο εσωτερικό (παιχνιδάκι για τους επιστήμονες του παρασκηνίου και τεχνοκράτες της παραπολιτικής). Αν πάλι υφίστανται κυβερνητικές πιέσεις για προσλήψεις στελεχών γαλάζιων αποχρώσεων και πάλι δεν ανησυχούμε… Το προεδρείο μας έχει αποδείξει ότι είναι εύκαμπτο και ξέρει να ξεπερνά τις αγκυλώσεις, όπως έδειξε και η αρμονική συνεργασία του με τη διοίκηση Κολίντζα, κατά την οποία εξυπηρετήθηκαν αναλογικά και τα δικά του παιδιά αλλά και τα «αλεξίπτωτα» του Κολίντζα. Αν γίνει σωστά η μοιρασιά είναι σίγουρο πως δε θα υπάρξει πρόβλημα…

Πέρα από τις θορυβώδεις καταγγελίες ωστόσο, στην τελευταία παράγραφο της ανακοίνωσης ανοίγουν κάποια ζητήματα με τρόπο που δεν μπορεί παρά να προβληματίσει. Κι αν για το (για πολλοστή φορά) «νέο» οργανόγραμμα δεν έχουμε να πούμε πολλά (παρά να ψέξουμε τη διοίκηση που καθυστερεί την υλοποίηση του business plan του προεδρείου…), δεν μπορούμε να κάνουμε το ίδιο και για την έκκληση του τελευταίου «για μια αναγκαία εθελούσια έξοδο». Πολλά μπορούν να ειπωθούν, για την ώρα μερικές βασικές επισημάνσεις:

Α. Οι εθελούσιες έξοδοι που προωθούνται μαζικά αυτή την εποχή στον κλάδο μας είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα αποτελειώσουν τα ήδη γονατισμένα ασφαλιστικά ταμεία. Αυτό βέβαια ίσως να μην αφορά τους πάντες: είδαμε ότι κάποιοι έχουν ήδη σχεδιάσει την επόμενη μέρα τους σαν ατζέντηδες επαγγελματικών ταμείων

Β. Οι εθελούσιες αυτές έξοδοι καμιά σχέση δεν πρόκειται να έχουν με προγράμματα που εφαρμόστηκαν στο παρελθόν και που πρόσφεραν πλουσιοπάροχα και όντως δελεαστικά κίνητρα για πρόωρη αποχώρηση. Στην προκείμενη περίπτωση θα έχουμε να κάνουμε με απολύσεις αμπαλαρισμένες με ένα πιο εμφανίσιμο περιτύλιγμα, με κάποιους μισθούς πάνω από την –εξευτελιστική πλέον μετά τις σχετικές νομοθετικές παρεμβάσεις- νόμιμη αποζημίωση και με συνέχιση της ασφαλιστικής κάλυψης για ένα ως δύο χρόνια μετά την έξοδο.

Γ. Όσοι και όσες βιώνουμε την εργασιακή καθημερινότητα γνωρίζουμε ότι από πλευράς στελέχωσης προσωπικού τα πράγματα είναι ήδη οριακά, ιδιαίτερα στο Δίκτυο. Από την άλλη βέβαια στη συρρικνωμένη εξειδικευμένη τράπεζα των «επιτηδευμένων δράσεων» που οραματίζονται οι εκπρόσωποί μας είναι πιθανό να περισσεύουμε…

Ας περάσουμε ευχάριστα τις ήσυχες μέρες του Αυγούστου.

Ένας θερμός Σεπτέμβρης έρχεται για ολόκληρη την ελληνική κοινωνία…

clip_image001

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: