Παρέμβαση στη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου

Μαΐου 27, 2013 at 6:49 μμ (Αττικής, Τράπεζες)

Τα θέματα που έτρεξαν και τρέχουν το τελευταίο διάστημα και τα οποία απασχόλησαν κατά κύριο λόγο και τη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου ήταν αφενός η νέα κλαδική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας για το χώρο των τραπεζών και αφετέρου η διαδικασία αύξησης μετοχικού κεφαλαίου της Τράπεζάς μας και συνακόλουθα η συμμετοχή μας σε αυτή μέσω των τριών ΛΑΚ.

Ως προς μεν την κλαδική, δε συμμεριζόμαστε το πανηγυρικό κλίμα των ανακοινώσεων των προεδρείων της ΟΤΟΕ και του ΣΥΤΑ. Κατανοούμε την ανάγκη επικοινωνιακής διαχείρισης από πλευράς τους, άλλωστε τέτοιες «επιτυχίες» ως αποτέλεσμα «σκληρών διαπραγματεύσεων» μας έχουν προσφέρει άφθονες οι κυβερνήσεις των τριών τελευταίων χρόνων. Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για μια επώδυνη συμφωνία με την οποία οι μισθοί (συνεχίζουν να) μειώνονται, το ωράριο ελαστικοποιείται ενώ δεν διασφαλίζονται ουσιαστικά οι θέσεις εργασίας. Εν ολίγοις είναι μια σύμβαση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των μνημονιακών πολιτικών με κεντρικό πυρήνα την περαιτέρω υποτίμηση της εργασίας. Για όσους/ες επιθυμούν να διαμορφώσουν ιδία άποψη, το πλήρες κείμενο της σύμβασης βρίσκεται εδώ.

Αναφορικά με το ζήτημα της Α.Μ.Κ. πρέπει να τονίσουμε ότι όσο κι αν η κρισιμότητα της συγκυρίας επιβάλλει συγκεκριμένες επιλογές (όπως η συμμετοχή των λογαριασμών του ΛΑΚ σε αυτή, αν μη τι άλλο για την προστασία των ήδη επενδυμένων από αυτά κεφαλαίων) αυτό δεν πρέπει να μας κάνει να εθελοτυφλούμε και να αποπροσανατολιζόμαστε από τις «εθνικοπατριωτικές» κορώνες των εκπροσώπων της συνδικαλιστικής δουλοπρέπειας. Είναι γενική παραδοχή ότι ακόμα κι αν η αύξηση κεφαλαίου στεφθεί με επιτυχία, η βιωσιμότητα που θα εξασφαλίσει στην Τράπεζα θα είναι περιορισμένη και σύντομα θα κληθεί εκ νέου να αναζητήσει λύσεις. Αποτελεί επίσης κοινό τόπο ότι οι προσπάθειες και οι θυσίες των εργαζομένων σε ατομικό επίπεδο όσο μεγάλες κι αν είναι συνήθως δεν αρκούν (και πατερναλιστικές νουθεσίες του τύπου «πρώτοι στη δουλειά!» όταν προέρχονται από αιωνίως αποσπασμένους επαγγελματίες εργατοπατέρες μόνο ως ειρωνικές μπορούν να εκληφθούν και ως εκ τούτου τους τις επιστρέφουμε). Εν τέλει (θα έπρεπε να) είναι αυτονόητο ότι είμαστε εργαζόμενοι στην Τράπεζα και όχι ιδιοκτήτες αυτής.

Μια πιο εκτεταμένη ανάλυση των θεμάτων αυτών καθώς και άλλων που μας απασχολούν ως εργαζόμενους/ες κάναμε (ή τουλάχιστον προσπαθήσαμε να κάνουμε δεδομένων των χρονικών και άλλων περιορισμών που με περισσό ζήλο επέβαλλε ο πολύπειρος πρόεδρος της Συνέλευσης όταν ακούγονταν απόψεις που χάλαγαν τη σούπα) στην παρέμβασή μας στη Γενική Συνέλευση της 15ης Μάη την οποία και επισυνάπτουμε.

______________________________________________________________

Αν και γενικά το αποφεύγω, επιτρέψτε μου να διαβάσω λίγο από κείμενο για να μην αδικήσω το συνάδελφο Κούκο, που παρεμπιπτόντως για μια ακόμη φορά έδειξε έμπρακτα πόσο σέβεται τη διαδικασία και πόσο ενδιαφέρεται να ακούσει τους εργαζόμενους:

«Με μια συμφωνία ιστορικής σημασίας, η ΟΤΟΕ διατήρησε ανέπαφο το θεσμό της Κλαδικής Σύμβασης, με κεντρικό θέμα την προστασία της εργασίας και υπερασπίστηκε αποτελεσματικά την υπόσταση και το ρόλο του συνδικαλιστικού κινήματος»

Κι ενώ κανονικά θα έπρεπε να νιώθουμε μια διάχυτη ευφορία για αυτή την ιστορικής σημασίας νίκη, κάτι δεν καθόταν καλά. Επειδή δυστυχώς ούτε λοβοτομημένοι είμαστε ούτε μνήμη χρυσόψαρου έχουμε, αλλιώς θα ήμασταν αλλού, θα λέγαμε άλλα και όλα θα ήταν πολύ πιο εύκολα, τελικά θυμηθήκαμε και το λόγο που μας εμπόδιζε να πανηγυρίσουμε την επιτυχία αυτή.

ΝΙΚΗ ιστορικής σημασίας κατέγραψε η Ο.Τ.Ο.Ε. με τον αγώνα των εργαζομένων και των συνταξιούχων των Τραπεζών υπερασπίζοντας αποτελεσματικά τα Ταμεία Υγείας των Τραπεζοϋπαλλήλων.

Πρόκειται λοιπόν για μια επιτυχία ανάλογη με αυτή που είχαμε προ έξι μηνών με τα ταμεία υγείας για την οποία και τότε η ηγεσία της ομοσπονδίας μας πανηγύριζε.

Το να χαρακτηρίσει κάποιος τη νέα κλαδική σύμβαση «καλή» ή «κακή» είναι μια υποκειμενική διαδικασία, οι επιθετικοί προσδιορισμοί είναι ούτως ή άλλως αυθαίρετοι εν πολλοίς και φυσικά η ηγεσία του κλάδου μας έχει κάθε δικαίωμα να συγχαίρει τον εαυτό της. Καλό θα ήταν ωστόσο να δούμε αυτούς καθαυτούς τους όρους της συμφωνίας αυτής προτού αποφανθούμε.

Με τη νέα ΣΣΕ λοιπόν υποτίθεται ότι διασφαλίζονται οι θέσεις εργασίας. Πλην όμως σύμφωνα  με την ακριβή διατύπωση του σχετικού άρθρου «δηλώνεται η βούληση και των δύο πλευρών να διασφαλιστούν όλες οι θέσεις εργασίας». Κάνει κάποια διαφορά νομίζω και δεν ξέρω πόσο ασφαλείς και θωρακισμένοι μπορούμε να νιώθουμε.

Σημαντικό είναι για εμάς επίσης το ότι πειράχθηκε το ωράριο και μας εκνευρίζει ακόμη περισσότερο το ότι προβλήθηκε ως «αναγκαία ρύθμιση της λειτουργίας των κεντρικών υπηρεσιών». Ζητούμε συγγνώμη που δεν αντιληφθήκαμε ως τώρα γιατί οι τράπεζες πρέπει να μένουν  ανοιχτές ως τις 7 το βράδυ. Φανταζόμαστε τώρα ότι το επόμενο βήμα θα είναι η λειτουργία τα Σ-Κ καθώς κάτι τέτοιοι «θα απαιτεί η αγορά». Υποτίθεται δε ότι η συμμετοχή στις τελευταίες βάρδιες είναι εθελοντική αλλά αν δεν συμπληρωθούν θα γίνουν με «κοινωνικά κριτήρια». Καταλαβαίνετε υποθέτω τι ευαισθησία θα δείξουν οι εργοδότες μας.

Για τις μισθολογικές μειώσεις, ή «εξορθολογισμός του μισθολογικού κόστους χάριν της ανταγωνιστικότητας» για τους εργοδοτικούς, επίσης είχαμε επισημάνει κάποια πράγματα από πέρυσι αναφορικά με τις ανάλογες μειώσεις της επιχειρησιακής ΣΣΕ και στα οποία δυστυχώς δεν διαψευστήκαμε. Λέγαμε δηλαδή ότι αυτό δεν ήταν παρά η αρχή της κατηφόρας και ότι ο στρατηγικός στόχος των τραπεζιτών ήταν και είναι η συνεχής μείωση των μισθών μας. Λέγαμε επίσης ότι το, καλό ή κακό,  περιεχόμενο της επιχειρησιακής σύμβασης δεν ήταν κι αυτό εξασφαλισμένο απέναντι σε νομοθετικές ή άλλες παρεμβάσεις. Και πάλι προς λύπη μας δικαιωνόμαστε, μια που μια βασική ρύθμιση της επιχειρησιακής –αυτή της ρήτρας συμψηφισμού με τυχόν μειώσεις της κλαδικής- αναιρέθηκε. Δεν ξέρω πόσοι θυμάστε ήταν εκείνη η εμπλοκή που παρουσιάστηκε στις διαπραγματεύσεις τη μεγάλη βδομάδα και που σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του ΣΥΤΑ και της ΟΤΟΕ οφειλόταν σε «εσωτερικό ρήγμα μεταξύ των τραπεζών». Μάλιστα ο πρόεδρος του ΣΥΤΑ στη σχετική ανακοίνωση βρυχώταν ότι «τα εσωτερικά σας δε μας ενδιαφέρουν» και καλούσε τους τραπεζίτες να σοβαρευτούν (με κεφαλαία). Μόνο που οι τραπεζίτες ήταν απολύτως σοβαροί, ζήτησαν την άρση των ρητρών συμψηφισμού όπου αυτή υπήρχε (Εθνική, Εμπορική) και την πέτυχαν το ίδιο κιόλας απόγευμα.

Οι μειώσεις αυτές δεν πρόκειται να είναι οι τελευταίες.  Άλλωστε το όφελος για τις τράπεζες από τις μειώσεις αυτές είναι σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στα σωρευμένα χρέη των τραπεζών. Να αναφέρουμε ενδεικτικά ότι για την τράπεζά μας οι μειώσεις της κλαδικής θα εξοικονομήσουν ένα ποσό κοντά στα  6 εκατομμύρια ετησίως όταν οι ζημιές της πέρυσι ανήλθαν σε 190 εκατομμύρια. Τα αντίστοιχα μεγέθη σε Εθνική μείωση 70 εκατ. σε ζημιές 2 δις. Alpha 40 σε 700.

Αμφιβάλλει κανείς για τα ότι αν και όταν θα κάνει κάποια διαφορά για τις τράπεζες, αν θα υπάρχει περίπτωση με μια επιπλέον περικοπή  στο λειτουργικό τους κόστος να εμφανίσουν π.χ. κερδοφορία δε θα διστάσουν να προβούν σε νέες μειώσεις ή σε απολύσεις; Εμείς δεν τρέφουμε τέτοιες αυταπάτες όπως δεν τρέφουμε και τη βασική αυταπάτη που διέπει ολόκληρη τη σύμβαση: ότι δηλαδή αυτή είναι μια παρένθεση κι ότι θα έρθει η ανάκαμψη και μαζί της θα επανέλθουν κι οι αμοιβές μας και θα επιστρέψει και το επίδομα ισολογισμού που υποτίθεται ότι δεν καταργήθηκε αλλά ανεστάλη. Εν ολίγοις η συνδικαλιστική μας ηγεσία στα χνάρια ακριβώς  των πολιτικών τους προϊσταμένων μας λένε το ίδιο ακριβώς ψέμα: ότι με τα μνημόνια θα ορθοποδήσει η οικονομία και θα φέρουν την ανάπτυξη. Ας το παραδεχτούν τουλάχιστον ανοιχτά και ας μην το παίζουν αντιμνημονιακοί.

Περνάμε τώρα στο ζήτημα της ανακεφαλαιοποίησης και της συμμετοχής μας σε αυτή. Από την πρώτη στιγμή που υπάρχουμε σαν Πρωτοβουλία πάγια θέση μας ήταν η διατήρηση του ιδιοκτησιακού στάτους και της αυτονομίας της Τράπεζας και στο βαθμό που αυτό ήταν δυνατό η ενίσχυση του όποιου δημόσιου και κοινωνικού της ρόλου. Αυτά επί εποχής Κολίτζα όταν το προεδρείο μας, μας επισήμαινε ότι «είμαστε ιδιωτική τράπεζα», «πρέπει να πουληθούμε», «το ΤΣΜΕΔΕ έχει κάνει τον κύκλο του» και άλλα παρεμφερή, όταν όλοι έψαχναν κάποιο στρατηγικό επενδυτή τύπου Ψωμιάδη ή Λαυρεντιάδη για να περάσουμε στη νέα εποχή. Η θέση μας αυτή παραμένει σταθερή και σήμερα γιατί και το βασικό σκεπτικό μας εξακολουθεί να είναι το ίδιο: ότι η διατήρηση της αυτοτέλειας της τράπεζας είναι προς όφελος των εργαζομένων. Τώρα τους μεγαλοϊδεατισμούς για την «αγαπημένη μας τράπεζα», «την τράπεζα της καρδιάς μας», την «μπουτίκ τραπεζικής» τους αφήνουμε για τους επαγγελματίες της αττικοφροσύνης.

Καλούμαστε λοιπόν να αποφασίσουμε για τη συμμετοχή των τριών λογαριασμών του ΛΑΚ στην ΑΜΚ. Κατά κανόνα θα ήμασταν αντίθετοι σε μια τέτοια συμμετοχή, κάθε κανόνας ωστόσο έχει και τις εξαιρέσεις του κι αυτή είναι μια τέτοια περίπτωση. Με μοναδικό κριτήριο επαναλαμβάνουμε το συμφέρον των εργαζομένων κι όχι ως αυτοσκοπό. Υπάρχουν ωστόσο και κάποιες παράμετροι που δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε. Αυτή τη στιγμή βάζουμε ζεστό χρήμα σε μια εποχή που σπανίζει και που αυτοί που προβάλλονται σαν μεγάλοι επενδυτές δεν έχουν βάλει ούτε ευρώ αλλά αγοράζουν σε τιμές εκποίησης δημόσια περιουσία με αέρα, κλεμμένα ή δανεικά κι αγύριστα λεφτά και δε χρειάζεται να αναφερθούμε αναλυτικά στα πεπραγμένα Λάτση, Σάλλα και λοιπών. Ένας ιδιώτης επενδυτής για παράδειγμα θα ζητούσε υποθέτω συμμετοχή στο μάνατζμεντ. Κάποιος πιο κυνικός θα παρατηρούσε ότι στην περίπτωσή μας αυτό συμβαίνει ήδη αλλά εμείς θα παραστήσουμε τους αφελείς, ξέρετε «διακριτοί ρόλοι» και τα τοιαύτα. Εμείς διαπραγματευτήκαμε τίποτα, την επίλυση κάποιου από τα μικρά ή μεγάλα προβλήματα που εκκρεμούν και μας ταλανίζουν εδώ και χρόνια κι έχουν βαλτώσει. Για παράδειγμα το ίδιο το ΛΑΚ με μια πιθανή ρύθμιση του και απεμπλοκή από τα δικαστήρια; Ή έστω κάποια μικρότερα μεν, αλλά με τη δική τους σημασία ζητήματα, όπως τα υπόλοιπα αδειών, οι προσωρινές υπογραφές και τα άλλα ζητήματα για τα οποία το προεδρείο θα βγάλει μια ανακοίνωση το χρόνο για να δείξει ότι ασχολείται για να ξαναμπούν πάλι στο αρχείο. Τίποτα από αυτά δεν έγινε, απλά τα δίνουμε όλα άνευ όρων. Και συγχωρήστε μου την αθυροστομία,  πλην όμως άλλο βάζω πλάτη άλλο στήνω κώλο.

Ακριβώς λοιπόν επειδή σε κάθε περίπτωση καλό είναι να κουβαλάμε όσο λιγότερες εκκρεμότητες στην επόμενη μέρα όπώς κι αν είναι αυτή και όπου κι αν μας βρει, συναινούμε στο να δοθεί μια λύση και στο ζήτημα του οικοδομικού συνεταιρισμού. Γιατί ακριβώς επειδή εμείς δε θέλουμε να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας και τον κόσμο θεωρούμε ότι κάτι που δε διεκδικήθηκε αγωνιστικά και κινηματικά όταν ήταν επίκαιρο δεν πρόκειται να κερδηθεί τόσα χρόνια μετά στα δικαστήρια. Αυτός άλλωστε ήταν κι ο σκοπός της τακτικής που ακολουθήθηκε: από τη μια να αποφευχθεί με κάθε τρόπο η όποια σύγκρουση με την εργοδοσία (δεν ξεχνάμε άλλωστε τα φροντιστήρια που μας έκαναν τότε περί πύρρειας νίκης για το ΛΑΚ κτλ) κι αφετέρου να μη χαλάσει το αγωνιστικό τους προφίλ και η συνδικαλιστική τους καριέρα. Η αλήθεια είναι ότι καλά τα κατάφεραν.

Μολονότι λοιπόν θα συγκατανεύσουμε στις δύο αυτές προτάσεις καθώς προκύπτουν από την κοινή λογική, δεν μπορούμε φυσικά να υπερψηφίσουμε έναν διοικητικό απολογισμό μιας χρονιάς που μας βρίσκει σε πολύ δυσμενέστερη θέση σε σχέση με πέρυσι τέτοιο καιρό και που είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα μας βρει σε ακόμα χειρότερη τέτοια εποχή του χρόνου. Το μνημόνιο είναι κινούμενη άμμος, διαρκώς θα βουλιάζουμε. Χωρίς κινηματικές διαδικασίες δεν υπάρχει λύση. Κι αυτές θα έρθουν από τους ίδιους τους εργαζόμενους κι όχι ερήμην τους από μεσσίες εργατοπατέρες και κομματικά συνδικαλιστικά μαγαζιά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: