Ένα σκάνδαλο, μία προσφορά, μία κατάληψη και η Διαταραχή Νο 99

Ιανουαρίου 14, 2013 at 7:10 πμ (Αττικής)

Το σκάνδαλο στον τίτλο αφορά φυσικά την επικείμενη διάλυση και στη συνέχεια εκποίηση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Όπου τα – δικά τους- οικονομοτεχνικά κριτήρια (κεφαλαιακή επάρκεια καταθέσεων, δείκτης επισφαλών δανείων, βαθμολογίες stress test κτλ) πάνε περίπατο κι ένα πιστωτικό ίδρυμα που, πάντα μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια του συστήματος, μπορούσε και παρείχε κάποια ψήγματα κοινωνικής προσφοράς στην κατεύθυνση της ενίσχυσης της μικρής λαϊκής αποταμίευσης, χαρίζεται σε κάποια μερίδα –δεν έχει και τόση σημασία τελικά σε ποια- της γνωστής διεφθαρμένης ελίτ που ρημάζει την κοινωνία.

Για το ζήτημα της συμμετοχής του Τ.Τ. στη μετοχική σύνθεση της Τράπεζάς μας υπήρξαν διαχρονικά διαφορετικές απόψεις στο εσωτερικό του Σ.Υ.Τ.Α. Η πλειοψηφία είχε την ξεκάθαρη θέση «έξω το Τ.Τ. από την Αττικής» θεωρώντας τη συμμετοχή του ένα βαρίδι που εμπόδιζε την απογείωση της Τράπεζας για τη «φυγή προς το μέλλον». Εμείς εκτιμούσαμε ότι το «βαρίδι» αυτό πρόσφερε λίγο περισσότερο βάρος ώστε να μη γίνουμε φτερό στον άνεμο όπως άλλες –άμεσα ανταγωνιστικές και με ανάλογα μεγέθη τότε- τράπεζες όπως η πρώην Aspis και η Proton. Αυτή η συμμετοχή έδωσε επίσης και τη δυνατότητα υποβολής της- έστω μη δεσμευτικής και ατελέσφορης- υποβολής πρότασης εξαγοράς του από την Τράπεζά μας.

Η πρόταση αυτή δεν είχε φυσικά πιθανότητες να προκριθεί τελικά για πάρα πολλούς και ευνόητους λόγους, ακόμα κι αν (υποτίθεται ότι) στηριζόταν κι από πολιτικές δυνάμεις (ΔΗΜ.ΑΡ.). Εν τούτοις, έστω και στην επικοινωνιακή της διάσταση, η κίνηση αυτή είχε θετικό αποτέλεσμα, βελτίωσε την ψυχολογία των πελατών- που, όπως κι όλη η κοινωνία, βρίσκονται σε σύγχυση κι αβεβαιότητα και μεταφέρουν την έντασή τους στα καταστήματα -κάνοντας έτσι λίγο πιο ανθρώπινες τις συνθήκες μέσα στις οποίες εργαζόμαστε. Το ακριβώς αντίθετο δηλαδή από τις αξέχαστες μέρες του 2007 μετά τις δηλώσεις Κολλίντζα στη Βουλή.

Δεν έχουμε φυσικά πρόβλημα να πιστώσουμε τη Διοίκηση με αυτό, δεν είμαστε εξ ορισμού και πάντα απέναντι. Ωστόσο κριτική θα συνεχίσουμε να ασκούμε. Είμαστε πρόθυμοι να δουλεύουμε αλλά όχι να μας δουλεύουν.

Μπορεί, επίσης, βάσιμα να υποτεθεί ότι η κίνηση αυτή στρεφόταν σε σημαντικό βαθμό και στο εσωτερικό του ΤΕΕ/ΤΣΜΕΔΕ, με σκοπό την ανάδειξη της πολιτικής βούλησης και του επιχειρησιακού σχεδιασμού της Διοίκησης για το μέλλον της Τράπεζας. Επειδή πιστεύουμε και στηρίζουμε τα ψήγματα κοινωνικής προσφοράς που μπορεί να παρέχει και η δική μας Τράπεζα για μια κοινωνική ομάδα περισσότερων από 80.000 ανθρώπων και των οικογενειών τους, μπορούμε να καταλάβουμε την αγωνία που βιώνουν μέσα σε έναν κλάδο χειμαζόμενο επαγγελματικά, όπου πολλοί είναι αυτοί που έχουν να δουν δουλειά από το 2010. Εμείς, ως εργαζόμενοι, αφουγκραζόμαστε αυτές τις αγωνίες τους και θέλουμε να τις υπερβούμε από κοινού, προκειμένου η επένδυσή τους να πιάσει τόπο. .

Το πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο που επικρατεί, ωστόσο δε χωρά πιστωτικά ιδρύματα με τον όποιο κοινωνικό ρόλο. Απαιτείται ρήξη με το κυρίαρχο μοντέλο και αποτροπή του μέλλοντος που μας έχουν προδιαγράψει. Το παραμύθι της κάθε τύπου «εξαίρεσης» φοριέται πολύ τελευταία κι εφαρμόζεται σε όλους τους εργασιακούς χώρους προκειμένου να απομονώσει και να αδρανοποιήσει τους εργαζόμενους. Δεν μπορούμε να στρουθοκαμηλίζουμε περιμένοντας να έρθει η σειρά μας.

 

Όταν αργά το μεσημέρι της περασμένης Τετάρτης ήρθε στο ταχυδρομείο μας ειδοποίηση για ανάρτηση νέας ανακοίνωσης του Σ.Υ.Τ.Α. υποθέσαμε ότι η θεματική της θα είχε να κάνει με κάτι σχετικό με τα παραπάνω, δεδομένου ότι είχε προηγηθεί και η συνεδρίαση του Γενικού Συμβουλίου της ΟΤΟΕ με βασικό θέμα αυτό του Τ.Τ. και θα ήταν λογικό να αναμένεται κάποια ενημέρωση από τους εκπροσώπους μας σε αυτό. Η ανακοίνωση Νο 99, ωστόσο, μας εξέπληξε. Θέλοντας να βοηθήσουμε το 99% των συναδέλφων που δεν κατάλαβαν ούτε το νόημα ούτε τη σκοπιμότητα της εν λόγω ανακοίνωσης, αναλαμβάνουμε και πάλι τον άχαρο ρόλο να αποσαφηνίσουμε τι ακριβώς αφορούσαν οι μπηχτές και τα υπονοούμενα του προέδρου, στο πλαίσιο της διαταραχής Νο 99.

Το πρωί της 09-01 -λίγο μετά τη νέα εκκένωση της Βίλα Αμαλίας από τις ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας και τις συλλήψεις που ακολούθησαν- συνάδελφος μέλος της Πρωτοβουλίας έλαβε ηλεκτρονικό μήνυμα που περιείχε σύνδεσμο συλλογής υπογραφών στήριξης του εγχειρήματος της Βίλα Αμαλίας. Με τον ίδιο τρόπο που διακινούνται κάποιες χιλιάδες ηλεκτρονικά μηνύματα ημερησίως μεταξύ των συναδέλφων, το προώθησε, επώνυμα, από τον προσωπικό του λογαριασμό, σε ένα μικρό αριθμό συναδέλφων (περίπου 20 παραλήπτες συνολικά) στη βάση της προσωπικής επαφής. Όχι απαραίτητα συγγενείς παραταξιακά αλλά με κριτήρια και κάποιες άλλες «περίεργες» έννοιες όπως φιλία και συναδελφικότητα.

Για το περιεχόμενο της ανακοίνωσης δε θα αντιπαρατεθούμε εδώ αναπαράγοντας τα τηλεοπτικά παράθυρα. Δύο μόνο επισημάνσεις από τώρα και για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν:

Α. Η όποια μορφή καταστολής μπορεί να χτυπάει αρχικά αυτούς που παίρνουν θέση έμπρακτα, αλλά συνεχίζεται σε αυτούς που απλώς μιλάνε για να καταλήξει τελικά σε αυτούς που απλώς συνεχίζουν να σκέφτονται. Άρα μας αφορά όλους.

Β. Η κατάληψη είναι μία πρακτική καθόλου ξένη προς το εργατικό κίνημα. Όταν ένας εκπρόσωπος εργαζομένων σπεύδει να συμβάλει στην κυβερνητική προσπάθεια συνολικής απονομιμοποίησής της, η στάση του θα πρέπει να θεωρηθεί είτε εξαιρετικά μυωπική από συνδικαλιστική άποψη, είτε εξαιρετικά σαφής πολιτικά, ως στήριξη της κρατικής πολιτικής στην επιχείρηση καταστολής κάθε αντίστασης στη μνημονιακή Ελλάδα.

Ένα άμεσο ζήτημα που δημιουργείται όμως έχει να κάνει με πώς αυτό το καθ’ όλα προσωπικό μήνυμα έφτασε να «αξιοποιείται» από κάποιον που δε συμπεριλαμβανόταν στη λίστα αποδεκτών του. Ανεξάρτητα από τον τρόπο με τον οποίο έφθασε εκεί, αυτός ο συνδικαλισμός της κλειδαρότρυπας που ασκεί ο πρόεδρός μας είναι ιδιαίτερα προβληματικός. Ένας ηδονοβλεψίας που ξεροσταλιάζει πάνω από το PC του κρυφοκοιτάζοντας την προσωπική αλληλογραφία συναδέλφων του για να πάρει το αίμα του πίσω προσπαθώντας να επιδείξει σπουδή στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κοινού μας εργοδότη -ερήμην του πιστεύουμε-, όπως και να το κάνουμε, δεν αποτελεί και πηγή έμπνευσης για το συνδικαλιστικό κίνημα.

Κατανοώντας δε τις φιλοδοξίες που τρέφει για ανώτερα συνδικαλιστικά όργανα θα του συστήναμε να συμβουλευτεί κάποιον ειδικό προκειμένου να μάθει να κοντρολάρει την εμπάθειά του. Η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων και των Ελλήνων πολιτών δεν εκτιμά τη ρουφιανιά.

Μια και ο πρόεδρος του συλλόγου πήρε την πρωτοβουλία να δημοσιοποιήσει το ζήτημα που αφορούσε 20 ανθρώπους σε 1.000 και πλέον, ας συμβάλουμε κι εμείς στην προσπάθειά του, παραθέτοντας το λινκ με το προς υπογραφή κείμενο:

http://www.avaaz.org/en/petition/Solidarity_with_Villa_Amalias_Squat_Allileggyi_stin_Katalipsi_Vila_Amalias/

Αυτό που προέχει τώρα είναι η αποτροπή του επερχόμενου σφαγείου για τους συναδέλφους του Τ.Τ. Συμμετέχουμε στην απεργία της Τετάρτης 16-01 και στη συγκέντρωση στις 11:00 στο υπό κατάληψη κεντρικό κτίριο (Πεσμαζόγλου και Σοφοκλέους). Στηρίζουμε την κινητοποίησή τους με όλα τα μέσα.

clip_image001

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: