Ο αριστερός τραπεζίτης

Ιανουαρίου 7, 2013 at 12:06 πμ (Αττικής)

612013

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

«Το 2012 ήταν πολύ δύσκολο. Και το 2013 δεν θα είναι εύκολο… Αλλά μέσα στην επόμενη χρονιά θα φανεί η προοπτική για ένα καλύτερο αύριο […] Το 2013 συμβολίζει την αρχή της Αναγέννησης της χώρας».                                                                                  

Α. Σαμαράς

 

 «Βρισκόμαστε στο τέλος μια δύσκολης και οδυνηρής χρονιάς […] Το 2012 δίνει τη θέση του σε μια νέα χρονιά με πολλές δυσκολίες αλλά και πολλές ελπίδες […] για πρώτη φορά […] φαίνονται αχνά στον ορίζοντα τα πρώτα σημάδια αισιοδοξίας».

Ι. Γαμβρίλης

 

Ένας από τους θεμελιώδεις μύθους πάνω στους οποίους στηρίζεται το καπιταλιστικό σύστημα είναι αυτός της ανεξαρτησίας μεταξύ πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Οι υπέρμαχοι της αστικής δημοκρατίας θεωρούν το κράτος ως έναν ουδέτερο μηχανισμό που δεν εμπλέκεται στον κοινωνικό και ταξικό ανταγωνισμό αλλά αντίθετα έρχεται να διαμεσολαβήσει τις αντιθέσεις στη βάση του δικαίου, το οποίο και αυτό με τη σειρά του παρουσιάζεται σαν κάτι το αυθύπαρκτο και αντικειμενικό. Εμείς από την πλευρά μας δε συμμεριζόμαστε την άποψη αυτή, καθώς τόσο οι θεσμοί όσο και το δίκαιο είναι ανθρώπινες κατασκευές και ως εκ τούτου δεν μπορεί παρά να αντανακλούν την κοινωνική δυναμική, την πολιτική βούληση και τους συσχετισμούς δυνάμεων που υφίστανται στο περιβάλλον μέσα στο οποίο διαμορφώνονται.

Η άλλη ανάγνωση του αστικού ιδεολογήματος είναι ότι, εφόσον η οικονομική εξουσία είναι ανεξάρτητη από την πολιτική (άποψη επίσης άκυρη κατά τη γνώμη μας αφού η πολιτική υπάρχει σε όλο φάσμα των ανθρώπινων δραστηριοτήτων), και οι επιχειρηματίες-εργοδότες είναι υπεράνω ιδεολογιών, κοσμοθεωριών και κομμάτων. Αυτοί δεν είναι πολιτικοί αλλά «τεχνοκράτες» ή «άνθρωποι της αγοράς» και το μόνο που τους απασχολεί είναι να κάνουν «τη δουλειά τους» και τίποτε άλλο. Για να διατηρηθεί ο μύθος αυτός, οι επιχειρηματίες αποφεύγουν να εκφράζουν ξεκάθαρα πολιτικές απόψεις, πόσο μάλλον σε ευχετήρια εορταστικά μηνύματα.

Ο Πρόεδρος της Τράπεζάς μας δεν ανήκει σε αυτόν τον κανόνα.

Ως «εναλλακτικός» -κατά δήλωσή του – τραπεζίτης που εμφορείται από σοσιαλιστικά ιδεώδη, μαχητής του αντιδικτατορικού αγώνα και εξέχον συνδικαλιστικό στέλεχος του κλάδου του, δε διστάζει να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι στους χαρτογιακάδες της BlackRock, να επιπλήξει τους κυβερνητικούς συνομιλητές του και να ορθώσει ανάστημα στους ανάλγητους τροϊκανούς. Επειδή, ωστόσο, οι ως άνω πληροφορίες προέρχονται αποκλειστικά από δηλώσεις του ίδιου και δεν είναι δυνατό να διασταυρωθούν, κάποιοι/ες προτιμούμε να διατηρούμε και ορισμένες επιφυλάξεις.

Μολαταύτα, το ευχετήριο μήνυμά του της 31ης.12 προκάλεσε έκπληξη ακόμα και στους πλέον καχύποπτους εξ ημών. Τέτοια θριαμβολογία για τις αποφάσεις του Eurogroup και την εκταμίευση της δόσης δεν ακούσαμε ούτε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, ούτε καν από τους οικονομικούς «αναλυτές» του ΣΚΑΪ. Θα υπέθετε κανείς ότι πρόκειται για ένα κείμενο γραμμένο από το λογογράφο του πρωθυπουργού μια που βρίθει κι αυτό από αφόρητα πληκτικές κοινοτοπίες («Η πορεία προς την ανάπτυξη δεν θα είναι στρωμένη με ρόδα») και διδακτισμούς προσχολικού επιπέδου («Κυβέρνηση, κόμματα, επιχειρηματίες, τράπεζες και εργαζόμενοι, οφείλουμε όλοι μαζί να συντονίσουμε τον βηματισμό μας») σε συνδυασμό με τα γνωστά ανέκδοτα περί «ανάκαμψης της οικονομίας» και «αποκατάστασης της ρευστότητας στην αγορά».

«Είναι ουτοπία να περιμένουμε πως οι δόσεις των δανεικών θα φέρουν την πολυπόθητη ανάπτυξη […] να νομίζουμε ότι η επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα σημάνει ρευστότητα στην αγορά. Απλά θα καλύπτει τις ζημιές από το PSI και τις δικές τους αισιόδοξες εκτιμήσεις του ρίσκου. Η πίεση, εξάλλου, για την απορρόφηση των εκδόσεων των εντόκων γραμματίων του δημοσίου θα στεγνώσει ακόμη περισσότερο από κεφάλαια τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά. Είναι ουτοπία να πιστεύουμε ότι η πληρωμή των χρωστούμενων του δημοσίου θα συνεισφέρει στην ανάκαμψη. Η, σταδιακή μάλιστα, κάλυψη των υποχρεώσεων του κράτους προς τον ιδιωτικό τομέα αφορά σε μεγάλο βαθμό συγκεκριμένους και λίγους τομείς της οικονομίας, που δεν έχουν τη δυνατότητα να ηγηθούν μίας αναπτυξιακής προσπάθειας»

Δ. Δασκαλόπουλος

«Μετά την ανακεφαλαιοποίηση θα υπάρχει μια μεγάλη ανάσα ρευστότητας. Όχι όμως μέσω της χρηματοδότησης. Από το γεγονός ότι θα υπάρξει καλύτερη εικόνα για τις τράπεζες στα μάτια των καταθετών, ελπίζω πως θα επανακάμψουν οι καταθέσεις. Και όντας καλά κεφαλαιοποιημένες και πιο ισχυρές, οι τράπεζες θα καταφέρουν να επαναπροσεγγίσουν τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου, λίγο-λίγο, σταδιακά»

Γ. Προβόπουλος

 

Είναι μάταιο να παραθέσει κανείς αντεπιχειρήματα σ’ αυτή την υπέρμετρα αισιόδοξη αναπτυξιολογία, άλλωστε το έχουν κάνει ήδη κάνει άλλοι περισσότερο επαΐοντες από εμάς όπως ο πρόεδρος του Σ.Ε.Β. κ. Δασκαλόπουλος ή –κάπως πιο συγκαλυμμένα- ο διοικητής της ΤτΕ κ. Προβόπουλος.

Το πρόβλημα του ελληνικού καπιταλισμού είναι η ύφεση και η ύφεση δεν είναι συνέπεια της έλλειψης ρευστότητας, αλλά αποτέλεσμα της ραγδαίας μείωσης της καταναλωτικής δυνατότητας του κόσμου. Οι δουλειές πέφτουν, οι επιχειρήσεις δεν επενδύουν, οι τράπεζες δε δανείζουν με ρίσκο. Εμείς, με βάση απλά και μόνο την καθημερινή εργασιακή μας εμπειρία εκτιμούμε ότι ακόμα και αν εκπληρωθούν όλες οι ευχές του Προβόπουλου (να επανακάμψουν οι καταθέσεις, να ανακτήσουν οι τράπεζες τη δυνατότητα δανεισμού από τη διατραπεζική αγορά κτλ.) δεν υπάρχει καμία περίπτωση να ανοίξουν οι κάνουλες των τραπεζών για τα γονατισμένα νοικοκυριά και τις αντιμέτωπες με το λουκέτο μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Πόσο μάλλον όταν αυτές έχουν τη δυνατότητα σίγουρης –έστω και με μειωμένες αποδόσεις- κερδοσκοπίας μέσω του βραχυπρόθεσμου δανεισμού του ελληνικού κράτους (τα έντοκα γραμμάτια που αναφέρει κι ο Δασκαλόπουλος).

Το κομμάτι που είναι «όλα τα λεφτά» όμως είναι αυτό που αφορά τους «νικητές» και τους «ηττημένους», όπου καλούμαστε να επιλέξουμε τη σωστή πλευρά προκειμένου να ζήσουμε το δικό μας «αμερικάνικο όνειρο» όπου οι καλοί υπερβαίνουν τις δυσκολίες και στο τέλος πάντα νικούν τους κακούς και κερδίζουν και την καρδιά της όμορφης πρωταγωνίστριας. Εμείς αναρωτιόμαστε μόνο: τα εκατομμύρια των απολυμένων, των μακροχρόνια άνεργων, των υποαπασχολούμενων, των χαμηλοσυνταξιούχων (αν και το πρόθεμα «χαμηλό» είναι πια πλεονασμός) ανήκουν στους νικητές – οπότε πρέπει να τους ενημερώσουμε για να χαρούν κι αυτοί- ή στους ηττημένους – οπότε θα πρέπει να τους εξηγήσουμε γιατί φταίνε αυτοί για τις «πολιτικές, νοοτροπίες και πρακτικές που μας οδήγησαν στο τέλμα»;

Όσον αφορά το ζήτημα της επιχειρησιακής σύμβασης που βαίνει προς υπογραφή και για όσους/ες πιθανόν αναρωτιούνται, η αρνητική ψήφος στο 8-1 της ψήφισης του προτεινόμενου από το προεδρείο σχεδίου προήλθε από εμάς. Από την αρχή της σχετικής συζήτησης, εδώ και αρκετούς μήνες, έχουμε δηλώσει την κάθετη άρνησή μας στη λογική των μειώσεων (ή «εξορθολογισμού του μισθολογικού κόστους» όπως αρχικά προσπαθούσε να τις εμφανίσει το προεδρείο του Σ.Υ.Τ.Α. με τη γνωστή του κουτοπονηριά) άσχετα αν αυτές είναι μικρές, μεσαίες ή XL. Γιατί όσες συνώνυμες λέξεις τύπου «θωράκιση», «εξασφάλιση», «κλείδωμα» κι αν χωρέσουν σε μια ανακοίνωση η ουσία είναι ότι το πουλόβερ συνεχίζει να ξηλώνεται, τώρα πλέον και με την υπογραφή «μας», ενώ πλέον υπάρχει από την αρχή του χρόνου κι ένα ακόμα άλλοθι – αυτό των διορισμένων από την Ε.Κ.Τ. επιτρόπων στις Τράπεζες-, οι οποίοι υποθέτουμε ότι πρόθυμα θα παίξουν το ρόλο του «μπαμπούλα» απέναντι στον οποίο θα υποτάσσονται- αναγκαστικά και παρά τη θέλησή τους- οι πονόψυχοι τραπεζίτες και οι αγωνιστές εργατοπατέρες.

clip_image001

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: