ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ

Δεκέμβριος 17, 2012 at 4:01 μμ (Αττικής, Τράπεζες)

Αναμένοντας με αγωνία την υπογραφή της νέας επιχειρησιακής σύμβασης που θα φέρει επιτέλους τις πολυπόθητες μειώσεις στις απολαβές μας (καθώς όπως το έθεσε επί λέξει σύμβουλος της πλειοψηφίας σε συνεδρίαση του Δ.Σ. «παίρνουμε πάρα πολλά λεφτά») δεν μπορούμε παρά να αισιοδοξούμε βλέποντας την αγαστή σύμπνοια των διοικήσεων της Τράπεζας και του Συλλόγου που με εφόδιο την κοινή τους κομματική τοποθέτηση στη λεγόμενη «Αριστερή Πρωτοβουλία»[1] καταργούν τις ταξικές αντιθέσεις και μέσα στο πνεύμα του «κοινωνικού εταιρισμού» προχωρούν ενωμένοι για την ευόδωση του οράματος της Τράπεζας των ασφαλιστικών ταμείων, μιας σοσιαλιστικής νησίδας στον τραπεζικό χάρτη.

Η αλήθεια είναι ότι παλαιότερα υπήρξαν αρκετά ευνοϊκότερες συνθήκες για την προώθηση της δημιουργίας μιας τράπεζας ασφαλιστικών ταμείων, μόνο που τότε δεν υπήρχε η αντίστοιχη βούληση. Ήταν η εποχή που τόσο το σημερινό διοικητικό σχήμα (που δεν προέκυψε άλλωστε κι από κάποια παρθενογένεση) όσο και η πλειοψηφία του Δ.Σ. ενστερνιζόταν το όραμα Κολίτζα για την πώληση της Τράπεζας σε κάποιο «στρατηγικό επενδυτή» (ιδιώτη ή fund) με «γεμάτο πορτοφόλι» που θα έριχνε «ζεστό χρήμα» προκειμένου να απεμπλακεί η Τράπεζα από το ΤΣΜΕΔΕ και αντίστροφα. Έπειτα ξέσπασε η κρίση και η κατάληξη είναι γνωστή. Η έλευση του μεσσία ιδιώτη-αγοραστή (όπως και αυτή του Άραβα πρίγκιπα στον Παναθηναϊκό) παραπέμφθηκε στις καλένδες, στις ανακοινώσεις του προεδρείου του Σ.Υ.Τ.Α. ο σεβάσμιος «στρατηγικός επενδυτής» αποκαλείται πλέον περιπαικτικά «λευκός ιππότης» ο δε κ. Κολίτζας μετά από μία άκρως επιτυχημένη περιπλάνηση στον ανταγωνισμό (με την Proton Bank) και την πολιτική (με την αλήστου μνήμης Δημοκρατική Συμμαχία) επέστρεψε στην ακαδημαϊκή του καριέρα για να βοηθήσει και στην κατεδάφιση της δημόσιας πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Τελευταία διαβάζουμε ότι έχει κάποιες περιπέτειες, αλλά δεν ανησυχούμε. Για επιστήμονες και ανθρώπους της αγοράς- όπως αυτός και ο Βλάσης Τσάκας- θα υπάρχει πάντα μία θέση από όπου θα μπορούν να αξιοποιήσουν τις διοικητικές τους ικανότητες.

Περασμένα ξεχασμένα όμως και το ζήτημα είναι τι κάνουμε τώρα. Η επικείμενη ΑΜΚ αποτελεί μια αναγκαία μεν αλλά όχι ικανή συνθήκη για τη συνέχιση της αυτόνομης πορείας της Τράπεζας καθώς οι αποφάσεις κυβέρνησης και τρόικας δε λαμβάνονται με καθαρά οικονομοτεχνικά κριτήρια, ή μάλλον λαμβάνονται με τα δικά τους κριτήρια που είναι εντελώς διαφορετικά από αυτά του κοινωνικού συνόλου. Άλλωστε έχει καταστεί σαφές εδώ και καιρό ότι ως «βιώσιμες» και «συστημικές» αναγνωρίζονται τέσσερις συγκεκριμένες τράπεζες (για κάποιες εκ των οποίων αποτελεί κοινό μυστικό ότι είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένες). Απέναντι σε αυτή τη ζοφερή προοπτική η Διοίκηση συνεπικουρούμενη από το προεδρείο του ΣΥΤΑ, ασκεί μια κάποιου τύπου «συνδικαλιστική» δράση με σκοπό την εξαίρεσή μας από τις επικείμενες συγχωνεύσεις. Ο συνδικαλισμός βέβαια για αυτούς έχει μια πολύ συγκεκριμένη έννοια: αυτή του εναγκαλισμού με την πολιτική εξουσία και της δημιουργίας σχέσεων αλληλεξάρτησης με αυτή (οι πιο κακοπροαίρετοι το ονομάζουν και διαπλοκή). Τα αποτελέσματα δε φαίνονται να τους δικαιώνουν και όσοι πριν ένα μόλις μήνα κατακεραύνωναν τους επικριτές της (καθαρά και μόνο) επιχειρηματικής σχέσης που αναπτύχθηκε μεταξύ της Τράπεζας και των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» μάλλον δεν τα πάνε και πολύ καλά με την ανάλυση κινδύνου.

Εκτίμησή μας είναι ότι λόγω μεγεθών καθώς και της συμμετοχής του Τ.Τ. στη μετοχική σύνθεση της Τράπεζάς μας, οι όποιες αποφάσεις για το μέλλον της Τράπεζάς μας έπονται αυτών που θα εφαρμοστούν στο Τ.Τ. Κι ένας σημαντικός παράγοντας που έχει μπλοκάρει τις προδιαγεγραμμένες εξελίξεις είναι η διαρκής και αταλάντευτη αγωνιστική στάση των εργαζομένων στο Τ.Τ. οι οποίοι απέναντι στη σχεδιαζόμενη εκποίησή του (είτε με τη μεταβίβασή του σε τιμή ευκαιρίας σε κάποιο μεγαλοτραπεζίτη είτε με σπάσιμο σε «καλό» και «κακό» μέσω του ΤΧΣ) απάντησαν αποφασιστικά. Με μαζικές διαδικασίες, γενικές συνελεύσεις, πολύμορφες δράσεις, απεργίες, καταλήψεις, απεύθυνση στην κοινωνία και (ίσως το σημαντικότερο) λειτουργώντας έγκαιρα και αποτρεπτικά, δείχνουν ότι οι αγώνες μπορούν να έχουν αποτελέσματα όταν υπάρχει θέληση, στόχος και πίστη σε αντίθεση με τις αποσπασματικές, κατόπιν εορτής και «για την τιμή των όπλων» κινητοποιήσεις στις οποίες μας έχουν συνηθίσει οι συνδικαλιστικές ηγεσίες του κλάδου μας και όχι μόνο.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΤΟΥ Τ.Τ.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑΣ

clip_image001


[1] Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης που πιθανό να γίνει από κάποιους λόγω της μερικής συνωνυμίας αναφερόμαστε στην «αριστερή» φράξια του ΠΑΣΟΚ που έχει ως ιδεολογικό καθοδηγητή τον κ. Γ. Παναγιωτακόπουλο. Στην πανελλαδική της συνδιάσκεψη που έλαβε χώρα τον Οκτώβριο στο γνώριμο περιβάλλον του ξενοδοχείου ΤΙΤΑΝΙΑ και στην οποία η Τράπεζά μας εκπροσωπήθηκε επάξια από τα κορυφαία στελέχη της – τόσο σε επίπεδο Διοίκησης όσο και σε επίπεδο Συλλόγου- κατέληξε σε βαρυσήμαντες αποφάσεις όπως «Αποχώρηση από την κυβέρνηση» και «Καταγγελία των πολιτικών των μνημονίων και των εκβιασμών της τρόικα». Έκτοτε δεν ξανακούστηκε τίποτα σχετικό, θυμίζοντας το γνωστό ανέκδοτο με το λαγό και το λιοντάρι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: