Η τοποθέτηση της Πρωτοβουλίας στη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου

Ιουνίου 13, 2012 at 8:26 μμ (Αττικής)

Ένα χρόνο μετά την τελευταία μας συνάντηση σε αυτήν την αίθουσα και μετά από δύο χρόνια Μνημονίων νομίζουμε, με βάση και τον περιορισμένο χρόνο που διαθέτουμε εδώ, ότι δεν απαιτείται μια μακροσκελής γενική ανάλυση της κρίσης και της θέσης των εργαζομένων μέσα σε αυτή. Άλλωστε πολλά πράγματα τα οποία επισημαίναμε εξαρχής από μειοψηφική θέση, έχουν γίνει πλέον κοινός τόπος. Ότι δηλαδή δεν έχουμε να κάνουμε με μια «κρίση χρέους» αλλά με μια δομική κρίση στην οποία το δημόσιο χρέος είναι τελικά ένα εργαλείο για την αναδιάταξη των κοινωνικών και εργασιακών σχέσεων στην κατεύθυνση της ραγδαίας υποτίμησης της αξίας της εργασιακής δύναμης. Αυτή είναι η επιλογή του κεφαλαίου για το ξεπέρασμα της κρίσης και αυτήν πρέπει να αντιμετωπίσουμε.

Τον ίδιο καιρό δηλαδή που κάποιοι χαιρέτιζαν, με τις συνήθεις «επιφυλάξεις», ιδέες του τύπου να σπάσουμε τον κουμπαρά μας να βάλουμε στο λογαριασμό του Πετσάλνικου, φροντίζοντας βέβαια να του παραδώσουν και ιδιοχείρως την επιταγή αναβαθμίζοντας και τις δημόσιες σχέσεις τους εντός κόμματος. Κρίμα που δεν έγινε και πρωθυπουργός. Τώρα βέβαια το κλίμα άλλαξε κι αυτοί που χτες γλείφανε τον Πετσάλνικο και την Ξενογιαννακοπούλου σήμερα γλείφουν το Δραγασάκη, εικοσιπέντε χρόνια βγαίνει βουλευτής αλλά αυτή τη φορά ειδικά φουσκώσαμε από υπερηφάνεια. Όταν ωστόσο κάποιοι έχουν μάθει να κάνουν αυτού του τύπου το συνδικαλισμό, της κηδεμονίας και των δημοσίων σχέσεων λογικό είναι να στρέφονται προς τα εκεί που μυρίζει εξουσία, την οποία ο σωστός εργατοπατέρας μυρίζεται όπως ο καρχαρίας το αίμα.

Το ζήτημα είναι όμως ότι αυτού του τύπου ο συνδικαλισμός δεν έχει τίποτα πια να προσφέρει όχι γενικά στους εργαζόμενους αλλά ούτε καν σε όσους σε ατομικό επίπεδο βολεύονταν με αυτή την κατάσταση. Αν συνεχίσουμε έτσι το βέβαιο είναι ότι θα μετράμε μόνο ήττες. Ας πάρουμε για παράδειγμα το μείζον θέμα της υγείας- κρίμα που ο πρόεδρος της ομοσπονδίας ως συνήθως μας άφησε νωρίς, αφού έβγαλε τον κλασικό χαιρετισμό του και έκανε τη σχετική αβάντα στο πουλέν του. Το ζήτημα του ενιαίου ταμείου υγείας λοιπόν, το οποίο στο προηγούμενο συνέδριο της ΟΤΟΕ  το 2009 τέθηκε «ομόθυμα και ομόφωνα» από όλες τις παρατάξεις και τους συνέδρους ως το πρόταγμά μας, η κύρια διεκδίκηση του συνδικαλιστικού κινήματος του κλάδου μας για την  επόμενη τριετία. Η τριετία σχεδόν τέλειωσε και όλοι γνωρίζουμε την κατάληξη. Αντί για ένα διεκδικητικό πλαίσιο με προοπτική και συντονισμό δράσης επιλέχθηκαν οι ενημερωτικοί καφέδες με τον Κουτρουμάνη, επαφές με τους κύκλους του Βενιζέλου, συναντήσεις με του περιβάλλον του Λοβέρδου κτλ. Και λίγο πριν τις εκλογές μαθαίνουμε για μια «επιτυχία με προοπτική στον τομέα της υγείας» σύμφωνα με το σχετικό ενημερωτικό δελτίο, μια συμφωνία για κάποια παραθυράκι για μια δυνητική πιθανότότητα εξαίρεσης των ταμείων υγείας μας από την ένταξη στον ΕΟΠΥ, το βήμα που έγινε, η προσπάθεια που έφερε καρπούς και τα λοιπά Όταν μετά κατάλαβαν τι παίχτηκε έστειλαν μήνυμα να μην κοινοποιηθεί στους εργαζόμενους και να παραμείνει για εσωτερική χρήση στους συλλόγους. Σε μερικές περιπτώσεις όπως και στη δική μας ήταν πλέον αργά. Κάποιοι ήθελαν απεγνωσμένα να παρουσιάσουν μια «επιτυχία». Με αποτέλεσμα όλοι οι συνάδελφοι να αναρωτιούνται «μα δεν έγραφε στην ανακοίνωση ότι εξαιρούμαστε από τον ΕΟΠΥ»; Και οι φραστικοί τσαμπουκάδες των ανακοινώσεων για τον κακό Λοβέρδο που μας εξαπάτησε και μην τολμήσει να έρθει στον επόμενό μας συνέδριο λίγη αξία έχουν, ειδικά όταν προέρχονται από αυτούς που είχαν κοκκινίσει οι παλάμες τους από το χειροκρότημα κατά την προηγούμενή του εμφάνιση.

Να πω λίγο εδώ και για το ζήτημα των ανακοινώσεων. Καθώς κάθε κριτική που κάνουμε στο προεδρείο- και που κάποτε θα πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα ότι θα είναι δυσάρεστη αλλιώς δεν θα είχε και νόημα- αντιμετωπίζεται με το μότο που έχουμε πλέον αποστηθίσει «κραυγές μιας ισχνής μειοψηφίας που κάνει την επαναστατική της γυμναστική. Είναι ωστόσο η χοντρή πλειοψηφία του Δ.Σ. που καταθέτει ώριμες και τεκμηριωμένες θέσεις όπως:

«Να τους τσαλακώσουμε»

«Μπορεί να ματώσουμε αλλά αυτοί θα ματώσουν περισσότερο»

«H άβυσσος που πάνε να δημιουργήσουν να γίνει ο εφιάλτης τους»

«Τους υποσχόμαστε πως ο υπέρμετρος ζήλος που έχουν να σκοτώσουν τον αυτό τους θα είναι μόλις η αρχή του τέλους»

Και δε μιλάμε για γενικότερες έννοιες όπως αγώνας, αντίσταση, ανατροπή και άλλα που διανθίζουν ακόμα και την πρόκληση στο χορό του συλλόγου, περιοριζόμαστε στις άμεσες απειλές χρήσης φυσικής βίας.

Όσο και να βρυχώνται όμως ξέρουμε πια ότι δεν είναι λέοντες αλλά απλώς χαμαιλέοντες όπου η αγωνιστική φρασεολογία γίνεται ο φερετζές της πλέον απροκάλυπτης συνδιαλλαγής και τελικά της παράδοσης. Με έμπρακτη απόδειξη τη στάση τους στο ζήτημα της επιχειρησιακής σύμβασης. Αφού εξουσιοδότησαν τους εαυτούς τους να προχωρήσουν μόνοι τους εν λευκώ σε διαπραγμάτευση μάθαμε κι εμείς πρώτα από τα δελτία ειδήσεων και μετά από το θεσμικά αρμόδιο όργανο για τις επικείμενες μειώσεις.

Καταγγέλλουμε φραστικά το μνημόνιο αλλά το αποδεχόμαστε στην εφαρμογή του, κατακεραυνώνουμε τους τροϊκανούς και τον Προβόπουλο αλλά σπεύδουμε να τους δείξουμε καλή διαγωγή, στρεφόμαστε νομικά ενάντια στην κατάργηση της μετενέργειας αλλά την καταργούμε στην πράξη από μόνοι μας. Κι ακόμα κι αν αυτά ακούγονται θεωρητικά το πολύ πρακτικό ερώτημα που προκύπτει είναι: αντέχουμε; Αντέχουμε  αυτές τις «λογικές», ή «μικρές» ή «χαριτωμένες» όπως θέλετε πείτε τις, μειώσεις; Με τους μισθούς μας παγωμένους επί τρία χρόνια, και ταυτόχρονα με αμέτρητους φόρους χαράτσια, εισφορές, φάρμακα και με την ανάγκη πλέον να στηριχθούν οι γονείς μας με τις κομμένες συντάξεις, οι απολυμένοι μας σύντροφοι, τα άνεργα παιδιά; Και μην ξεχνάμε ότι το περιβόητο «μισθολογικό κόστος» που αντιπροσωπεύουμε έχει ήδη μειωθεί για την τράπεζα και με άλλους τρόπους, πάγωμα ωριμάνσεων, μείωση ασφαλιστικών εισφορών κλπ. Και σαν αντιστάθμισμα τι προβάλλεται; Πέρνα από την επιτροπή δανείων κι αν δεν τα βγάζεις πέρα μπορεί μετά να το επιμηκύνουμε;

Το ότι οι μειώσεις είναι μεγαλύτερες στους διευθυντές προβάλλεται ως «κλείσιμο της ψαλίδας» στη λογική του κοινωνικού αυτοματισμού που αντιλαμβάνεται την εξίσωση προς τα κάτω σαν κοινωνική δικαιοσύνη. Όταν αυτοί που έχουν εγκαταλείψει τις διεκδικήσεις για μισθολογικές αυξήσεις αρκούνται στην εμπορία θέσεων ως μοναδικό τρόπο βελτίωσης των απολαβών, μέσα από κάρτες και λειτουργικά,  και άντε να στριμώξουμε τρεις τέσσερις αναπληρωτές και να δώσουμε υπογραφές για άλλο ένα τρίμηνο, εμείς δεν πρόκειται να στοχοποιήσουμε τους συναδέλφους. Γνωρίζουμε άλλωστε ότι ο διευθυντής ή «επικεφαλής για την απρόσκοπτη και εύρυθμη λειτουργία μπλα μπλα μπλα» στο κατάστημα των 3 και 4 ατόμων είναι κάποιος που κάνει τα πάντα εκτός από ταμείο- αν και ούτε αυτό μπορούμε να το αποκλείσουμε- κι έχει περισσότερο το όνομα παρά τη χάρη.

Στην πράξη λοιπόν πάμε να καταγγείλουμε από μόνοι μας τη σύμβασή μας ένα περίπου χρόνο πριν τη λήξη της αντικαθιστώντας την με την προτεινόμενη. Παρά την κοινωνική και πολιτική κινητικότητα που αντικατοπτρίζει τη θέληση του κόσμου να απεμπλακούμε από το μνημόνιο εμείς σπεύδουμε να το συμβασιοποιήσουμε. Το χειροπιαστό αποτέλεσμα είναι ότι χαρίζουμε ένα χρόνο μειωμένων, έστω και λίγο, αποδοχών. Το βασικό επιχείρημα που αντιπαρατίθεται είναι μπορεί αύριο τα πράγματα να είναι χειρότερα και να βρεθεί ένας πιθανός καινούριος πρόεδρος που ίσως καταγγείλει τη σύμβαση. Μια πραγματική υποχώρηση απέναντι σε έναν υποθετικό κίνδυνο. Όπου αν κάνουμε κι εμείς μια επιπλέον υπόθεση όπως π.χ. ότι ούτε αυτή η σύμβαση θα μείνει άθικτη από νομοθετικές ή άλλες παρεμβάσεις , πολύ φοβόμαστε ότι δε θα διαψευστούμε.

Κι εδώ καταλήγουμε σε αυτό που λέγαμε και πριν: στην πλήρη αποτυχία του συνδικαλισμού της ανάθεσης και της διαμεσολάβησης. Που γνωρίζοντας ότι είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν όντως θέλει και μπορεί να αντιπαρατεθεί με την όποια εργοδοσία αν αυτό απαιτηθεί- πόσο μάλλον τώρα πλέον που και οι κομματικές καβάτζες μας τελείωσαν- προχωρά ερήμην μας σε αυτό που γνωρίζει καλύτερα. Στο παζάρι με την τωρινή διοίκηση με την οποία οι σχέσεις εντός κι εκτός τράπεζας είναι κάτι παραπάνω από άριστες. Κι επειδή- αντίθετα με εκείνη τη χριστουγεννιάτικη θεωρία των «κοινωνικών συγκλίσεων και του συγκερασμού» που γεννήθηκε στη «Μεγάλη Βρετάνια- στην πραγματική ζωή τα συμφέρονται κεφαλαίου και εργασίας τείνουν να συγκρούονται, το αποτέλεσμα που προέκυψε είναι μάλλον αναμενόμενο. Το μόνο που απομένει πια είναι πώς να παρουσιαστεί και σαν επιτυχία. Κι επειδή ως γνωστό στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις οι ουραγοί αυτοαποκαλούνται πρωτοπορία. Εύλογο και αυτό αφού έχουν συνηθίσει να πηγαίνουν με την όπισθεν.

Καλούμε στην καταψήφιση του διοικητικού απολογισμού. Επειδή βαρεθήκαμε να διαπιστώνουμε κάθε χρόνο ότι κάθε πέρσι και καλύτερα, επειδή αυτή η καθοδική πορεία δεν έχει τέλος εκτός αν το βάλουμε εμείς. Αλλιώς –για να παραφράσουμε και τον Τάκιτο- θα μας φέρουν την εργασιακή έρημο και θα την ονομάσουν εργασιακή ειρήνη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: