Ο λύκος κι αν εγέρασε….

Μαΐου 3, 2012 at 12:00 πμ (Αττικής)

« Τότε και μόνον τότε, μπορεί να υπάρξει επανεκκίνηση της πολιτικής και των διεκδικήσεών της στη βάση των στόχων μιας κυβερνώσας κοινωνικής Αριστεράς σε εθνικό επίπεδο και Ευρώπη μακριά από υποτέλεια μνημονίων και γκαουλάιτερ».

Αθ. Σταθόπουλος, άρθρο στον Τραπεζικό Αγώνα, Μάρτιος 2012

« – Και με ποιους θα συγκυβερνήσετε;

– Δεν θέλει ερώτημα. Κυβερνώσα Αριστερά. Νέα προοδευτική και δημοκρατική κοινωνική πλειοψηφία. Πρόγραμμα ριζοσπαστικών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων για μια παραγωγική και δίκαιη Ελλάδα, με τη στήριξη και τη συμμετοχή των φιλοευρωπαϊκών και προοδευτικών δυνάμεων του τόπου».

Κώστας Σκανδαλίδης συνέντευξη στον ιστότοπο westview.gr, 16.03.2012

I.

Στις προηγούμενες εθνικές εκλογές το προεδρείο του Σ.Υ.Τ.Α. είχε διαπρέψει σε ρόλο σφογγοκωλάριου δευτεροκλασάτων στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Στην παρούσα συγκυρία, μια περατζάδα με βουλευτές και υπουργούς στο κέντρο της Αθήνας δε θα ήταν μια ιδιαίτερα φρόνιμη ενέργεια, καθώς θα ελλόχευαν πολλοί κίνδυνοι, οπότε το προεδρείο μας αρκείται σε γραπτές συστάσεις. Αφού λοιπόν μας τσουβαλιάζει στον αλήστου μνήμης «μεσαίο χώρο» που είχε ορφανέψει μετά την αποχώρηση του Καραμανλή από την ενεργό πολιτική, μας καλεί να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί. Να μην παρασυρθούμε από «κορώνες και λογύδρια» (συμβουλή που αποκτά ιδιαίτερη αξία όταν προέρχεται από τον πάντα λιτό και μεστό στο λόγο του πρόεδρο του Σ.Υ.Τ.Α) κι από «τυχάρπαστα ειδύλλια και ερωτοτροπίες σχηματισμών» (αν και υποθέτουμε ότι άλλους έχει κατά νου με την αναφορά αυτή, το πλέον τυχάρπαστο ειδύλλιο που εμείς γνωρίζουμε, και που μάλιστα κατέληξε και σε γάμο, είναι αυτό της συγκυβέρνησής του κόμματός του με τη Ν.Δ. και το ΛΑ.Ο.Σ.), που «δεν έχουν να παρουσιάσουν κάτι δομημένο και προοπτικό για τη χώρα και το λαό της» (όπως π.χ. «λεφτά υπάρχουν») και «είτε άμεσα είτε έμμεσα συνδράμουν επί δεκαετίες καταρχάς στην κοινωνική καταστροφή και ακόλουθα στην εθνική εξάρτηση και προσπαθούν τώρα ν’ ανανήψουν» (μια εκσυγχρονισμένη περιφραστική παραλλαγή του «εαμοβούλγαροι και κομμουνιστοσυμμορίτες»). Εν ολίγοις, το προεδρείο του Συλλόγου μας ανέλαβε να αναπτύξει το κεντρικό επιχείρημα του κόμματός τους: «μνημόνιο ή χρεοκοπία».

II.

Ωστόσο, επειδή μόνο με υπονοούμενα δε γίνεται δουλειά, στο τέλος αναγκάζονται να μας «το κάνουν λιανά». Έτσι λοιπόν και μέσα από το πρόσχημα του να στηριχθούν οι «δικοί μας» (πρώην ή νυν τραπεζοϋπάλληλοι, συγγενείς συναδέλφων κλπ) παρατίθεται μια λίστα προτεινόμενων υποψηφίων, οι οποίοι κατά σατανική σύμπτωση κατεβαίνουν όλοι με το ΠΑ.ΣΟ.Κ., πλην ενός υποψηφίου του ΣΥΡΙΖΑ για το «ξεκάρφωμα» (ίσως και για να μείνει καμιά πόρτα ανοιχτή σε περίπτωση καταποντισμού του κόμματός τους). Θα μπορούσε κανείς να αραδιάσει και αρκετά άλλα ονόματα τραπεζοϋπαλλήλων που κατεβαίνουν υποψήφιοι με τη Ν.Δ., το ΛΑ.Ο.Σ., τους Ανεξάρτητους Έλληνες, τη Δημοκρατική Συμμαχία, την Κοινωνική Συμφωνία, το Κ.Κ.Ε., το ΣΥΡΙΖΑ, τη ΔΗΜ.ΑΡ., τους Οικολόγους Πράσινους, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κ.α. Όπως θα μπορούσε κανείς επίσης να τους υπενθυμίσει ότι ξέχασαν να αναφέρουν και κάποιους προβεβλημένους «συναδέλφους» από το κόμμα τους όπως ο κύριος Πρωτόπαπας, ο κύριος Κουσελάς και η κυρία Γεννηματά (αν και η αναφορά σε αυτούς θα ήταν μάλλον «κάρφωμα» οπότε είναι ευνόητο και το γιατί την απέφυγαν).

Πιστεύουμε ωστόσο, ότι η ιδιότητα του συναδέλφου δεν πηγάζει αυτόματα από τη θέση κάποιου αλλά κατακτιέται στη συνείδηση και δοκιμάζεται σε καθημερινή βάση. Υπό αυτή την έννοια καθόλου «δικούς μας» δε νιώθουμε τυχόν εκκολαπτόμενους πολιτικάντηδες που προσπαθούν να ανέλθουν στην ιεραρχία ή είναι έτοιμοι να ψηφίσουν τα επόμενα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς τους νόμους, συνδράμοντας έτσι στην εξαθλίωση των εργαζομένων, αφού πρώτα βγάλουν τους εαυτούς τους έξω από το κάδρο.

III.

Η σιγή ενός λεπτού είναι μια ενέργεια με συμβολικό χαρακτήρα που αποκτά αξία όταν εφαρμόζεται από ένα συγκεντρωμένο πλήθος ανθρώπων, είτε σε ανοιχτό (ένα στάδιο, μια πλατεία κτλ.)  είτε σε κλειστό (αίθουσες, αμφιθέατρα κλπ.) χώρο. Στην περίπτωση αυτή, η εναλλαγή από τη βουή και τη φασαρία που δημιουργούν οι φωνές του πλήθους στη σιωπή που επικρατεί ως αποτέλεσμα της ταυτόχρονης συνειδητής απόφασης όλων των παρευρισκόμενων, δημιουργεί μια υποβλητική ατμόσφαιρα που φορτίζει συναισθηματικά τη στιγμή και αναδεικνύει τη μνήμη και το σεβασμό για τους ανθρώπους που έφυγαν και τιμώνται με τη συγκεκριμένη ενέργεια.

Αντίθετα, η πράξη αυτή, καθώς και άλλες που προϋποθέτουν συλλογική δράση, δεν έχει νόημα να διεξαχθεί από έναν πληθυσμό κατακερματισμένο σε πλειάδα εργασιακών χώρων χωρίς συντονισμό μεταξύ τους. Στην περίπτωση αυτή χάνεται η δυναμική της συγκεκριμένης πρακτικής ενώ καθίσταται και ουσιαστικά ανεφάρμοστη (Τα τηλέφωνα τα αφήνουμε να χτυπάνε; Όσοι μιλούν στο τηλέφωνο θα πρέπει να το κλείσουν; Αν μπει πελάτης καλημερίζοντας δεν τον χαιρετάμε; Όσοι βρίσκονται ήδη στο γκισέ τους βάζουμε να σταθούν προσοχή;). Το προεδρείο του Συλλόγου μας σίγουρα δεν διακατέχεται από τόση αφέλεια ώστε να μην κατανοεί αυτά τα στοιχειώδη, απλά κάνει για μια ακόμη φορά μια φτηνιάρικη επίδειξη κάλπικης ευαισθησίας.

IV.

Για αυτούς που εδώ και μερικά 24ωρα ανακάλυψαν, όχι την Αμερική αλλά τους νεο-ναζί, θέλουμε να επισημάνουμε ότι οι φασιστικές ιδεοληψίες δεν είναι, δυστυχώς, αποκλειστικό προνόμιο μιας περιθωριακής δράκας τραμπούκων. Όταν τα μνημονιακά κόμματα εδώ και μήνες έχουν αναγάγει (όχι απλά σε κύριο αλλά) σε αποκλειστικό θέμα της προεκλογικής τους ατζέντας το μεταναστευτικό (καθώς δε συμφέρει η συζήτηση να περιστρέφεται γύρω από τα πραγματικά μας προβλήματα), πλειοδοτώντας σε ρατσισμό και ξενοφοβία, είναι λογικό επακόλουθο μια μερίδα ψηφοφόρων τους να κατευθυνθεί στους αυθεντικούς εκφραστές αυτών των ιδεολογημάτων, που στην προκείμενη περίπτωση είναι η «χρυσή αυγή». Αυτοί λοιπόν οι αντιφασίστες a la carte καλό θα ήταν να είχαν καταγγείλει και αντιπαλέψει τις φασιστικές θεωρίες και πρακτικές που είχαν αναδυθεί μέσα στο ίδιο τους το κόμμα, όπως τους φράχτες του Παπουτσή στον Έβρο, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης (που δεν κάνει να τα λέμε έτσι) του Χρυσοχοΐδη, τα αντιεπιστημονικά παραληρήματα του Λοβέρδου για «υγειονομικές βόμβες», την αστυνομοκρατία στο κέντρο της Αθήνας που έχει ενταθεί ιδιαίτερα επί συγκυβέρνησης. Με μια μεμονωμένη φράση σε μια ανακοίνωση, δεν πείθουν κανέναν.

V.

Φυσικά και δεν είναι δουλειά μας να παρέχουμε συστάσεις ή συμβουλές στους/στις συναδέλφους ως προς το τι θα ψηφίσουν. Ούτως ή άλλως, η κυβέρνηση που θα προκύψει την επόμενη μέρα είναι λίγο πολύ δεδομένη: μια συγκυβέρνηση με τον ίδιο βασικό κορμό με την προηγούμενη που έχει αναλάβει πολύ συγκεκριμένες δεσμεύσεις απέναντι σε τρόικα και δανειστές και που ήδη ετοιμάζει το νέο σφαγείο/πακέτο μέτρων για τον Ιούνη. Τα πρόσωπα και οι αριθμητικοί συσχετισμοί έχουν μεν τη σημασία τους αλλά σε καμία περίπτωση δεν αρκούν για να αντιμετωπιστεί η προαλειφόμενη επέλαση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Θα απαιτηθούν συλλογικές αντιστάσεις πολύ πιο δυναμικές και αποφασιστικές από όσες έχουν αναπτυχθεί μέχρι σήμερα.

Συνεχίζουμε και μετά τη Δευτέρα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: