Πίστευε και μη ερεύνα

Απρίλιος 8, 2012 at 11:25 μμ (Αττικής)

Πίστευε και μη ερεύνα

Την περασμένη Πέμπτη 29-03 πραγματοποιήθηκε η τακτική μηνιαία συνεδρίαση του Δ.Σ. του Σ.Υ.Τ.Α. με κύριο θέμα την παροχή εξουσιοδότησης στο προεδρείο για τη σύναψη νέας επιχειρησιακής συλλογικής σύμβασης εργασίας τριετούς διάρκειας. Ενώ μέχρι πρότινος η γραμμή που ακολουθούνταν ήταν το να στηριζόμαστε στην υφιστάμενη σύμβαση, οι αλλαγές που επήλθαν με το νέο νόμο για τα εργασιακά, με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων αορίστου διάρκειας και την οριοθέτηση της λήξης των υφιστάμενων, επέβαλλε μια αλλαγή στην τακτική.

Οι αναπροσαρμογές της τακτικής βάσει των εξελίξεων είναι και θεμιτές και αναγκαίες εφόσον και στο βαθμό που εξυπηρετούν μια συνολική και διαρκή στρατηγική βασισμένη σε κάποιες θεμελιακές αρχές. Υπό αυτή την έννοια, ο χρόνος υπογραφής και η διάρκεια της σύμβασης έχουν μεν τη σημασία τους, δεν μπορεί αυτή ωστόσο να είναι μεγαλύτερη από αυτή που έχει το περιεχόμενό της. Κι ως προς αυτό, δε μας βρίσκουν καθόλου σύμφωνους οι ηττοπαθείς λογικές υποτέλειας της συνδικαλιστικής ηγεσίας του κλάδου μας για υπογραφές συμβάσεων με τη διαδικασία του κατεπείγοντος ώστε να «σώσουμε ότι μπορούμε». Οι εργαζόμενοι σε θέση ικέτη είναι η χαρά της (κάθε) εργοδοσίας. Στο πλαίσιο αυτό έχει ήδη δημιουργηθεί ένα κακό προηγούμενο με την επιχειρησιακή σύμβαση που υπογράφτηκε στην Εμπορική με μειώσεις μισθών και άλλα, καθόλου ευνοϊκά, για τους εργαζόμενους δεδομένα. Στην περίπτωση αυτή χάριν της τακτικής παραβιάστηκαν κάποιες θεμελιακές αρχές, όπως ότι ο βασικός σκοπός ενός σωματείου είναι η προστασία και η προαγωγή των δικαιωμάτων και των συμφερόντων των εργαζομένων.

Ως προς το περιεχόμενο λοιπόν, αυτό που παρουσιάστηκε στη συνεδρίαση του ΔΣ ήταν το απόλυτο τίποτα. Κανένα γενικό πλαίσιο, βασικοί άξονες ή έστω κάποιες «κόκκινες γραμμές» κατά τη συνδικαλιστική διάλεκτο. Κληθήκαμε να εξουσιοδοτήσουμε εν λευκώ τον πρόεδρο και το γραμματέα για να προχωρήσουν στις σχετικές διαπραγματεύσεις, καθώς «πρέπει να εμπιστευόμαστε το προεδρείο» επειδή αυτό «θα κάνει το καλύτερο δυνατό».

Επειδή όμως η τυφλή πίστη και υπακοή δεν είναι μέρος της πολιτικής μας κουλτούρας και πρακτικής και επειδή το ζήτημα ήταν αρκετά σοβαρό ώστε να απαιτεί σαφώς πιο συμμετοχικές διαδικασίες καταθέσαμε δύο προτάσεις στην κατεύθυνση αυτή.

Η πρώτη είχε να κάνει με τη συμμετοχή ενός από τα μέλη της μειοψηφίας του Δ.Σ. στις διαπραγματεύσεις. Η πρακτική αυτή είχε ακολουθηθεί και πέρυσι στα πλαίσια του «ομόφωνα και ομόθυμα», στην παρούσα όμως τα μειοψηφούντα μέλη του Δ.Σ. δεν τυγχάνουν τόσο της αρεσκείας του προεδρείου οπότε η πρόταση δεν έγινε δεκτή. Η δεύτερη και συνάμα ουσιαστικότερη πρόταση, ήταν: μία συμφωνία που θα καθορίσει σε σημαντικό βαθμό τις ζωές μας για τα τρία επόμενα χρόνια να τεθεί προς συζήτηση και έγκριση στη γενική συνέλευση. Αρχικά, η πρόταση αυτή, αντιμετωπίστηκε με τη συνήθη υπεκφυγή «θα το δούμε», αλλά στην ανακοίνωση του προεδρείου που ακολούθησε το μεσημέρι, το μήνυμα ήταν σαφές: το κείμενο θα συζητηθεί και θα εγκριθεί σε επόμενη συνεδρίαση του Δ.Σ. «τακτική ή/και έκτακτη» και πολύ μας πέφτει. Άλλωστε από κάποιον που εκτιμά –στα σοβαρά- ότι η ανάκαμψη του συνδικαλιστικού κινήματος θα έλθει όταν σιγήσουν όλες οι άλλες φωνές εκτός από τη δική του[1], δε θα έπρεπε να περιμένει κανείς περισσότερα.

Ως αντιστάθμισμα ίσως σε αυτόν τον περιορισμό του διαλόγου ορίστηκε συνάντηση του Δ.Σ. του Συλλόγου με τον Πρόεδρο της Τράπεζας η οποία έγινε το μεσημέρι της Πέμπτης 06-04. Δεδομένης της, ίσως αναπόφευκτα, πεπερασμένης διάρκειας (περί τη μιάμιση ώρα) και της πολυθεματικής ατζέντας (ενημέρωση για την πορεία της ανακεφαλαιοποίησης, επιχειρησιακή σύμβαση, ζητήματα δικτύου, αδειών κλπ), έγινε περισσότερο μια συζήτηση εφ’ όλης της ύλης με ακροθιγείς αναφορές στα περισσότερα θέματα. Άπαντες επιβεβαίωσαν τις καλές τους προθέσεις και την πίστη στο όραμα της αυτόνομης ανάπτυξης και η συνάντηση έκλεισε με χαμόγελα και μέσα σε κλίμα αισιοδοξίας.

Αποφάσεις ή δεσμεύσεις δεν μπορούσαν, φυσικά, να βγουν από μια τέτοια χρήσιμη μεν αλλά καθαρά προκαταρκτική συζήτηση. Το να μετουσιωθούν οι εκατέρωθεν καλές προθέσεις σε αμοιβαία επωφελή αποτελέσματα, ωστόσο, δε θα επιτευχθεί χωρίς προσπάθεια. Κι αν στην κατεύθυνση αυτή η ρητή αντίθεση του προέδρου της Τράπεζας σε κάθε οριζόντια μείωση μισθών αποτελεί οπωσδήποτε μια θετική συνθήκη, η αποδοχή από το προεδρείο της ανάγκης «ορθολογισμού του μισθολογικού κόστους» είναι, κατά την άποψή μας, ιδιαίτερα προβληματική. Ο όρος του «μισθολογικού κόστους» ανήκει στο ιδεολογικό οπλοστάσιο των εργοδοτών, στο οποίο οι εργαζόμενοι είναι άλλο ένα στοιχείο κόστους όπως τα μηχανήματα, τα ενοίκια, η ενέργεια, οι πρώτες ύλες ή τα έξοδα διοίκησης. Εμείς πιστεύουμε – κι εδώ μιλάμε και πάλι για θεμελιακές αρχές- ότι οι εργαζόμενοι είναι αυτοί που παράγουν τον πλούτο και δημιουργούν αξία μέσω της εργασίας τους. Όταν ο εργαζόμενος θεωρείται «κόστος» και όταν η πλευρά που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί τους εργαζόμενους αναγνωρίζει την ανάγκη «ορθολογισμού» του κόστους αυτού χάριν της βελτίωσης της «ανταγωνιστικότητας», τότε «το νερό μπαίνει στ’ αυλάκι» για να αρχίσουν οι υποχωρήσεις. Θα μπορούσε ποτέ κανείς να πάει σε διαπραγμάτευση με αίτημα «αυξήσεις στο μισθολογικό κόστος»;

Εμείς, από την πλευρά μας, θεωρούμε εκ των ων ουκ άνευ την προάσπιση καταρχήν στο ακέραιο όλων των παροχών που έχουν κατοχυρωθεί από συλλογικές συμβάσεις. Από εκεί και πέρα οφείλουμε ως κλάδος, ως τάξη και ως κοινωνία να βάλουμε κάποια στιγμή ένα φρένο στον κατήφορο. Επειδή εάν παραμείνουμε αδρανείς ελπίζοντας ότι τα χειρότερα πέρασαν τότε είναι σίγουρο ότι τα χειρότερα θα τα βρούμε μπροστά μας.

Και λίγο ρετρό

ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ!

Ο ΤΡΑΠΕΖΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΟΣ ΚΛΑΔΟΣ,

Η ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΤΑΞΗ &

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ,

ΕΧΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΚΑΘΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ

ΝΑ ΝΟΙΩΣΟΥΝ ΞΑΝΑ ΣΙΓΟΥΡΙΑ

ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΟΝ & ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥΣ !

Οκτώβριος 2009 και το προεδρείο του Σ.Υ.Τ.Α. πανηγυρίζει με ενθουσιασμό την εκλογική επικράτηση του ΠΑΣΟΚ, για την οποία άλλωστε έβαλε κι αυτό το λιθαράκι του. Δεν μπορεί να μη σχολιάσει κανείς την οξυδέρκεια και τη διορατικότητα με την οποία προέβλεψε την περίοδο της ευημερίας που ακολούθησε έκτοτε κι απολαμβάνουμε σήμερα.


[1] «Να τεθεί στη ρίζα του το θέμα των διάσπαρτων φωνών και να επιλυθεί με τόλμη και φαντασία το μείζον πρόβλημα που προσβάλλει το θεσμό και αδυνατεί το διεκδικητικό του πλαίσιο, ειδάλλως κάθε παραμένουσα αγκιτάτσια ν’ απομονωθεί στο δικό της αυτόνομο δρόμο». Αθ. Σταθόπουλος, άρθρο στον Τραπεζικό Αγώνα , Μάρτιος 2012.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: