Όποιος ξεχνάει εύκολα, θυμάται απότομα

Ιανουαρίου 24, 2012 at 4:02 μμ (Αττικής)

Μία στοιχειωδώς οργανωμένη διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού, με τη μετακίνηση ενός εργαζομένου έχει σκοπό τη βελτίωση της λειτουργίας του οργανισμού (της Τράπεζας στην περίπτωσή μας). Προκειμένου να επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα πρέπει να εξυπηρετεί κάποιες συγκεκριμένες προϋποθέσεις: ανάμεσα σε αυτές –ενδεικτικά-  τη βούληση του ίδιου του λειτουργού, τις ικανότητες και δεξιότητές του, το πλάνο της εργασίας που θα κληθεί να επιτελέσει, την άποψη της διεύθυνσης των εμπλεκόμενων υπηρεσιακών μονάδων, γεωγραφικά κριτήρια κλπ. Όσο περισσότερες από αυτές τις παραμέτρους ικανοποιούνται τόσο περισσότερες είναι και οι πιθανότητες ο σχεδιασμός να αποδειχθεί επιτυχημένος.

Για τους λόγους αυτούς, οι τοποθετήσεις των εργαζομένων είναι σκόπιμο να εμπίπτουν στην αρμοδιότητα πολυμελών αντιπροσωπευτικών οργάνων (όπως το Συμβούλιο Εργασιακών Σχέσεων) και να μην επαφίενται στην αρμοδιότητα ενός και μόνου προσώπου. Γιατί στην περίπτωση αυτή ελλοχεύει ο κίνδυνος μιας λανθασμένης απόφασης: είτε λόγω ελλιπούς  γνώσης του προσώπου αυτού ως προς τα προσόντα του εργαζόμενου και τις απαιτήσεις της θέσης είτε λόγω του (αναπόφευκτου ίσως) υποκειμενισμού που υπεισέρχεται στις αποφάσεις του και της (καλής ή κακής) προσωπικής του σχέσης με τον υπό μετακίνηση εργαζόμενο.

Στο Διευθυντή Προσωπικού παρέχονται κάποιες αρμοδιότητες σε αυτό το επίπεδο, προκειμένου να διασφαλιστεί η απρόσκοπτη λειτουργία όλων των υπηρεσιακών μονάδων της Τράπεζας. Έχουν όμως να κάνουν αποκλειστικά και μόνο με προσωρινές μετακινήσεις που προορίζονται για την κάλυψη  έκτακτων αναγκών.

Μολονότι τα παραπάνω δεν είναι παρά κάποιες απολύτως θεμελιώδεις αρχές αξιοποίησης του ανθρώπινου δυναμικού που κανονικά θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητες, είναι χρήσιμο να αναφερθούν προκειμένου να καταδειχθεί η αντίφαση σε σχέση με τα όσα ισχύουν στην πραγματικότητα που βιώνουμε, στην οποία όλες οι παράμετροι που προαναφέρθηκαν μοιάζουν να είναι άνευ σημασίας: υποκαθίστανται από τις εμπνεύσεις του επικεφαλής, στην πρακτική του οποίου η τοποθέτηση ενός εργαζόμενου σε μια θέση είναι σαν μια ζαριά. Αν η ζαριά «κάτσει», τότε ο παίχτης δικαιώνεται και δρέπει τις δάφνες της αναγνώρισης. Αν πάλι όχι, τότε ο παίχτης χάνει την παρτίδα, μαζεύει τα πούλια του και ξεκινά μια νέα. Μόνο που όταν τα πούλια είναι κανονικοί άνθρωποι και η παρτίδα είναι η δουλειά τους και κατ’ επέκταση οι ίδιες οι ζωές τους, τότε τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και οι αποφάσεις δε θα έπρεπε να λαμβάνονται αψήφιστα.

Το τι πραγματικά συμβαίνει στην εργασιακή μας καθημερινότητα είναι μάλλον γνωστό σε όλους και όλες. Με τη γνώριμη επίκληση-καραμέλα των «έκτακτων υπηρεσιακών αναγκών», ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού της Τράπεζας βρίσκεται διαρκώς μετακινούμενο να καλύπτει -αιωνίως «προσωρινά»- κενά. Μόνο που όταν η έκτακτη ανάγκη φτάνει να γίνεται μόνιμη συνθήκη τότε σίγουρα κάποιο πρόβλημα υπάρχει στον αρχικό προγραμματισμό.

Στο Δίκτυο (ιδιαίτερα σε Αττική και Θεσσαλονίκη) η σύνθεση των καταστημάτων κάθε μέρα έχει μετατραπεί σε σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες. Στη Διοίκηση εξειδικευμένοι υπάλληλοι μετακινούνται σε διαφορετικές διευθύνσεις με εντελώς άσχετα αντικείμενα. Κι όλα αυτά χωρίς κανένα χρονοδιάγραμμα, καμία διαδικασία παράδοσης-παραλαβής και με απόλυτη παράκαμψη των διευθυντών των μονάδων για τις υπηρεσιακές ανάγκες των οποίων υποτίθεται ότι γίνονται οι μετακινήσεις.

Την τιμητική της κατά το τελευταίο αυτό διάστημα είχε η Διεύθυνση Θεματοφυλακής, της οποίας η ύπαρξη και η λειτουργία θεωρούνται μάλλον ως δευτερεύουσας σημασίας, ενώ ορισμένοι εργαζόμενοι/ες σε αυτή, που τυχαίνει ταυτόχρονα να δραστηριοποιούνται συνδικαλιστικά με την Πρωτοβουλία Εργαζομένων, κρίνονται εκ προοιμίου πλεονάζοντες.

Δεν πρόκειται να μπούμε στη διαδικασία να συνθέσουμε το ψυχογράφημα κανενός προκειμένου να καταλήξουμε στο αν ο υπεύθυνος των μεταβολών αυτών έχει καταγράψει στο φαντασιακό του την Πρωτοβουλία ως «εσωτερικό εχθρό» από τον οποίο νιώθει ότι οφείλει να προστατέψει την Τράπεζα ή αν η δημιουργία ενός διάχυτου κλίματος ανασφάλειας ανάμεσα στους εργαζόμενους τού δίνει την αίσθηση ότι ισχυροποιεί την εξουσία του. Αρκούμαστε απλώς στο να επισημαίνουμε κάποιες σκληρές πραγματικότητες και κάποιες επαναλαμβανόμενες «συμπτώσεις».

Ασφαλώς δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει πόσο μάταιο γίνεται τελικά κάποιοι να πασχίζουν να πετύχουν τη σύμπνοια διοίκησης και εργαζομένων μέσα από κινήσεις όπως οι πρόσφατες κοινές εορταστικές εκδηλώσεις, όταν την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι «αδειάζουν» κανονικά και τις δυο πλευρές.

Κι αν κανείς αναμένει από εμάς διθυράμβους του τύπου «νέος άνεμος πνέει στη Διεύθυνση Προσωπικού», δεν πρόκειται να τον ευχαριστήσουμε. Ούτε πρόκειται να υποβάλλουμε κάποιο εξατομικευμένο αίτημα, όπως τη δημιουργία μιας ακόμη διεύθυνσης-φάντασμα όπου θα μπορούσαν να βολευτούν κάποιοι «ημέτεροι». Εμείς θα εξακολουθήσουμε να είμαστε εδώ και να υπενθυμίζουμε στους έχοντες την όποια μικρή ή μεγάλη εξουσία μέσα στην Τράπεζα τα κακώς κείμενα που προκαλούνται από τις πράξεις και τις παραλείψεις τους, όσο κι αν αυτοί θα προτιμούσαν να τα απωθούν από τη μνήμη τους. Επειδή όποιος ξεχνάει εύκολα θυμάται απότομα.

Advertisements

1 σχόλιο

  1. Γιώργος non J-ΓΑΠ Κανελλάκης said,

    Φωτιά στου γείτονα, περίμενε και στο δικό σου …..
    Έχει και συνέχεια με 8 στους 9 ψήφους στην παστοκάρα. Αλήθεια, εξακολουθούν οι κκ σταθόπουλος, πίτσας και οι λοιποί συγγενείς του εστιατορίου στα βόρεια προάστια να είναι παστόκ ; ή ετοιμάζουν (αν δεν την έχουν ήδη πράξει) μετοίκιση ; Φώτη τυχεράκια, ψώνισες από σβέρκο …… 😀

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: