19 & 20 ΟΚΤΩΒΡΗ – ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

Οκτώβριος 17, 2011 at 10:00 μμ (Αττικής, Εργατικά)

Το πολυνομοσχέδιο-τέρας

Το πολυνομοσχέδιο που πρόκειται να ψηφιστεί την ερχόμενη Πέμπτη αποτελεί ένα ακόμη επεισόδιο της σκληρής ταξικής επίθεσης σε βάρος των εργαζομένων που μας οδηγεί ολοταχώς σε μισθούς Βουλγαρίας, εργασιακές συνθήκες 19ου αιώνα και φορολογικό καθεστώς οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Η βασική και προφανέστερη διάταξη που μας πλήττει άμεσα είναι η υπαγωγή μας στο ενιαίο μισθολόγιο-φτωχολόγιο του δημοσίου.

Ωστόσο τα πλήγματα που μας επιφέρει το πολυνομοσχέδιο –και το μεσοπρόθεσμο- δε σταματούν εδώ. Ενδεικτικά παραθέτουμε κάποιες ακόμη διατάξεις του που μας αφορούν άμεσα ή έμμεσα:

  • Κεφαλικός φόρος: 1% για όσους από εμάς έχουν εισόδημα πάνω από 12.000 ευρώ και 2% για όσους έχουν εισόδημα πάνω από 20.000 ευρώ
  • Εισφορά αλληλεγγύης υπέρ ΟΑΕΔ. Θα χρησιμοποιηθεί για τη χρηματοδότηση προσλήψεων στον ιδιωτικό τομέα, επομένως θα έπρεπε να ονομάζεται εισφορά αλληλεγγύης στους καπιταλιστές…
  • «Ειδικό τέλος ακίνητης περιουσίας»: Βάζει στο στόχαστρο την όποια μικρή ιδιοκτησία διαθέτουμε
  • Αναδρομική μείωση του αφορολογήτου ορίου: Από 12.000 σε 5.000€ από 1/1/2011, που θα οδηγήσει σε μείωση του μισθού μας από 60 μέχρι 85€ το μήνα
  • Περικοπή πλήθους φοροαπαλλαγών: Μείωση έκπτωσης φόρου από 20% σε 10% της δαπάνης για φροντιστήρια, ενοίκιο κύριας κατοικίας, αποδείξεις γιατρών, τόκους στεγαστικών δανείων, ασφαλιστικές εισφορές, κ.ο.κ., αναδρομικά από 1/1/2011. Θα επιβαρύνει αποκλειστικά τους μισθωτούς. Οι φοροαπαλλαγές που απολαμβάνει το κεφάλαιο (π.χ. οι ναυτιλιακές επιχειρήσεις) δε θίγονται στο ελάχιστο
  • Αύξηση φορολόγησης πετρελαίου θέρμανσης (2011), εξίσωσή της με αυτή του πετρελαίου κίνησης (2012)
  • Μείωση του ποσού της κύριας σύνταξης άνω των 1.200 ευρώ κατά 20% (για τους κάτω των 55 ετών το ποσό άνω των 1.000 ευρώ μειώνεται κατά 40%), μείωση των επικουρικών συντάξεων και εξίσωσή τους προς τα κάτω στα 150 ευρώ και μείωση της εφάπαξ αποζημίωσης κατά 25% (15% για όσους πρόλαβαν να συνταξιοδοτηθούν μέσα στο 2010)
  • Μετά το μνημόνιο, που προέβλεπε τη δυνατότητα «απόκλισης» των ομοιοεπαγγελματικών και επιχειρησιακών συμβάσεων από τις κλαδικές και την εθνική συλλογική, τώρα, ξεκάθαρα, οι επιχειρησιακές συμβάσεις υπερτερούν των κλαδικών (που αναστέλλονται για άγνωστο διάστημα) και μπορούν να υπογράφονται και από ενώσεις προσώπων.
  • Θεσμοθετείται η κάλυψη κρατικών δαπανών από ασφαλιστικούς φορείς: Με την αφαίμαξη του Ασφαλιστικού Κεφαλαίου Αλληλεγγύης Γενεών (ΑΚΑΓΕ) που συγκροτήθηκε το 2008 (για το οποίο αργότερα επιβλήθηκε «εισφορά αλληλεγγύης» στους συνταξιούχους) προκειμένου να δημιουργηθεί αποθεματικό στα ταμεία για μετά το 2019, το κράτος θα χρηματοδοτήσει το πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι», αφαιρώντας 35 εκατ. ευρώ ετησίως από το ΑΚΑΓΕ.

Εμείς και το δημόσιο

Εδώ θα πρέπει να γίνει μια ειδική αναφορά στο ζήτημα του δημόσιου τομέα, γιατί από εκεί ξεκίνησε η επίθεση ενάντια στο σύνολο των εργαζομένων, κάτι που δυστυχώς πολλοί δεν είχαν καταλάβει μέχρι τότε, επιτρέποντας να αναπτυχθεί και να εμφιλοχωρήσει στις τάξεις των εργαζομένων ο περιβόητος «κοινωνικός αυτοματισμός», η αντιπαλότητα μεταξύ των κοινωνικών ομάδων (ιδιωτικοί υπάλληλοι εναντίον δημόσιων, ελαστικά απασχολούμενοι εναντίον μόνιμων, «ντόπιοι» εναντίον μεταναστών κλπ).

Είναι λυπηρό ότι στην ιδεολογική επίθεση εναντίον του δημοσίου τομέα συμμετείχε και κομμάτι του συνδικαλιστικού κινήματος, όπως το προεδρείο του Συλλόγου μας που για να εξυπηρετήσει πρόσκαιρες παραταξιακές σκοπιμότητες, μεμφόταν όσους τολμούσαν να αρθρώσουν διαφορετική άποψη ως

Το χθες, το μικρό, το κρατικοδίαιτο, το πελατειακό, το δημοσιοϋπαλληλίστικο, το ανεπάγγελτο, μονολεκτικά, το «υπόλογο»,

ή

ενοχλεί ευτυχώς ελάχιστους που αναπολούν ακόμα την τεμπελιά, την ασχετοσύνη, το δημοσιοϋπαλληλισμό και την κρατικοδίαιτη αντίληψη περί δικαίου

ή ακόμα (αυτό αναφερόταν σε εμάς)

καθήμενοι πάνω σε ευφάνταστες αγωνιστικές αναζητήσεις δημοσιοϋπαλληλισμού και κρατικοδίαιτων λογικών του χθες, διεκδικούν ρόλο «δυναμιτιστή» ψυχών και αγωνιών 1.100 και πλέον σύγχρονων τραπεζοϋπαλλήλων, που, αξιοκρατικά, ξεφεύγουν ολοένα και περισσότερο από τους εφησυχασμούς μιας στείρας «μονιμότητας»

Ως εκ τούτου θεωρούμε χρήσιμο να τοποθετήσουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση ανακεφαλαιώνοντας μερικές απλές παραδοχές.

1. Ο δημόσιος τομέας είναι στην ουσία παραγωγικός εφόσον μέσω των παρεχόμενων κοινωνικών υπηρεσιών (υγεία, εκπαίδευση, μεταφορές κλπ) εξασφαλίζεται η αναπαραγωγή της εργασιακής δύναμης του συνόλου των εργαζομένων

2. Το κοινωνικό κράτος δεν ήταν μια μεγαλόψυχη προσφορά του καπιταλισμού προς τους/τις εργαζόμενους/ες αλλά μια αναγκαία υποχώρηση σε μια εποχή όπου οι συσχετισμοί δυνάμεων ήταν απειλητικοί για τη συνοχή και την επιβίωση της κυριαρχίας της αστικής τάξης

3. Η εργασιακή μονιμότητα, που έντεχνα έχει ταυτιστεί με την «κομματοκρατία» και τις «πελατειακές σχέσεις», στην πραγματικότητα είναι ένα εχέγγυο για την ανεξαρτησία των δημόσιων λειτουργών από κομματικές ή άλλες παρεμβάσεις

4. Επισφαλείς και κακοπληρωμένοι εργαζόμενοι σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να προσφέρουν καλύτερες υπηρεσίες

5. Η αποψίλωση των κοινωνικών υπηρεσιών του δημόσιου τομέα αποτελεί έμμεση μείωση και του δικού μας μισθού, αφού θα αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε –παρότι φορολογούμαστε γι’ αυτά- πλήθος κοινωνικών αγαθών.

Συνδικάτα, απεργίες, συντονισμός

Είναι σαφές ότι η απάντηση του εργατικού κινήματος σε αυτή την επέλαση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας δεν μπορεί να περιοριστεί στις άσφαιρες σποραδικές εθιμοτυπικές 24ωρες (που όταν η οργή στην κοινωνία ξεχειλίζει γίνονται κατ’ ανάγκη 48ωρες χωρίς να αλλάζει ουσιαστικά το αποτέλεσμα) απεργίες της Γ.Σ.Ε.Ε.  Για να έχει προοπτική νίκης οποιοσδήποτε αγώνας απαιτείται διάρκεια, συντονισμός και έμπρακτη αλληλεγγύη, τα οποία για να μη μείνουν λόγια του αέρα απαιτούν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. Η απόφαση της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ να μπλοκάρει την είσπραξη του χαρατσιού στα ακίνητα μέσω των λογαριασμών του ηλεκτρικού είναι οπωσδήποτε ένα βήμα προς την κατεύθυνση αυτή. Εδώ μπορούμε να παρέμβουμε κι εμείς ως τραπεζοϋπάλληλοι αρνούμενοι να συμπράξουμε στην είσπραξη των κεφαλικών φόρων, εκτός αν υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν ότι η προμήθεια των 0,40 ανά είσπραξη είναι σημαντικότερη…

Επειδή ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να το σηκώσει ατομικά ο κάθε μεμονωμένος εργαζόμενος, απαιτείται η δυναμική και αποφασιστική παρέμβαση των συλλογικών οργάνων. Οφείλουν επίσης τα συλλογικά μας όργανα να καλύψουν αλλά και να συντονίσουν τη γενικευμένη άρνηση πληρωμής (είτε για λόγους συνείδησης είτε, πολύ απλά, για λόγους αδυναμίας) των αυθαίρετων και εξοντωτικών φόρων.

Εμείς, οι τραπεζίτες και η κοινωνία

Κι ενώ στην κοινωνία σε όλο αυτό το διάστημα επικρατούσε διάχυτος αναβρασμός, η συνδικαλιστική ηγεσία του κλάδου μας κρατούσε μια εκκωφαντική σιωπή. Τηρώντας μια εκεχειρία με τους τραπεζίτες στη γραμμή του «δεν τους πειράζουμε για να μη μας πειράξουν» και θεωρώντας ότι η διάσωση των τραπεζών θα σήμαινε και τη διάσωση των εργαζομένων σε αυτές, στοιχήθηκαν πίσω από τις εργοδοσίες τους σε μια ιδιότυπη συμμαχία με σκοπό την αποτροπή του «αφελληνισμού» των τραπεζών. Στο πλαίσιο αυτό είδαμε τη συγχώνευση ALPHA-EUROBANK να γίνεται δεκτή με πανηγυρισμούς από τα (μειωμένης φερεγγυότητας ούτως ή άλλως) προεδρεία των αντίστοιχων Συλλόγων και με τη γνώριμη αμηχανία της ΟΤΟΕ που αρκείται να αναμασά τα ευχολόγια για ανάγκη προστασίας των θέσεων απασχόλησης (χωρίς καμία σαφή σχετική δέσμευση, πρόταση ή διεκδικητική προοπτική).

Ανάλογα ήπια ήταν και η στάση της απέναντι στην κυβέρνηση, για την οποία κάποιοι πίστευαν ότι τα ερείσματα που διαθέτουν σε αυτή αρκούν για να μείνουμε στο απυρόβλητο, κάποιοι μάλιστα είχαν την αφέλεια να υποστηρίζουν ότι λίγο-πολύ τους έχουμε πείσει για την ορθότητα των επιχειρημάτων μας…

Η εξαιρετικά κοντόφθαλμη αυτή λογική παρέβλεπε το γεγονός ότι η σχετική ασυλία που απολαμβάναμε μέχρι πρότινος ως κλάδος είχε να κάνει αποκλειστικά με την πολιτική βούληση της κυβέρνησης η οποία στα πλαίσια του κοινωνικού αυτοματισμού επιλέγει να μην ανοίξει όλα τα κοινωνικά μέτωπα ταυτόχρονα, απομονώνοντας τους εργαζόμενους κάθε κλάδου και περιορίζοντας τις διεκδικήσεις τους σε αποσπασματικά αιτήματα τα οποία εύκολα μπορεί στη συνέχεια να καταδεικνύει ως «συντεχνιακά». Δε χρειάζεται να επαναλάβουμε το γνωστό γνωμικό για αυτόν που δεν συμπαραστάθηκε όταν συλλάμβαναν τους Εβραίους, τους κομμουνιστές κτλ και όταν ήρθαν για τον ίδιο δεν υπήρχε κανείς να του συμπαρασταθεί.

Με τις τελευταίες εξελίξεις η συνδικαλιστική ηγεσία μας αναγκάστηκε πλέον να κινητοποιηθεί. Μόνο που η κινητοποίηση αυτή επικεντρώθηκε στη συνήθη διαχειριστική, παραγοντίστικη πρακτική των υπόγειων συνεννοήσεων με κυβερνητικούς παράγοντες με την ελπίδα ότι όλα είναι μια παρεξήγηση (όπως θα ’λεγε κι ο γνωστός τηλεοπτικός ποινικολόγος), οι τράπεζες θα εξαιρεθούν από το ενιαίο μισθολόγιο κι όλα θα λήξουν αναίμακτα. Τα αποτελέσματα των παρασκηνιακών διαβουλεύσεων, ωστόσο ήταν εξαιρετικά πενιχρά. Τώρα πλέον είναι πιθανό, ακολουθώντας το παράδειγμα των εξίσου εκφυλισμένων εργατοπατέρων της ΟΜΕ-ΟΤΕ, να μας παρουσιάσουν ως επιτυχία και την υπογραφή κάποιας σύμβασης με μειώσεις της τάξης του 15-20% «μόνο» στη λογική του «μη χείρον βέλτιστο».

Ωστόσο εμείς οι εργαζόμενοι/ες υπάρχει ακόμα η δυνατότητα να συμπράξουμε ενεργά με την κοινωνία για να ανατραπεί το πολυνομοσχέδιο. Είναι καιρός να αφήσουμε πίσω μας πρακτικές που μας έχουν ταυτίσει με τους τραπεζίτες και μας έχουν αποξενώσει από την κοινωνία. Για να μη γίνουν καθημερινότητα εφιαλτικά σκηνικά όπως εκείνο με τον απελπισμένο δανειολήπτη που αυτοπυρπολήθηκε έξω από τραπεζικό υποκατάστημα στη Θεσσαλονίκη.

 

 

 

 

Υ.Γ. Το γεγονός ότι η προσοχή μας αναπόφευκτα επικεντρώνεται στις πολύ κρίσιμες εργασιακές εξελίξεις, δεν πρέπει να μας κάνει να αγνοούμε και κάποια «μικρά» μεν αλλά επίσης σημαντικά ζητήματα που προκύπτουν- άλλωστε η συσσώρευση πολλών, διαρκών, μικρών υποχωρήσεων είναι που με την πάροδο του χρόνου έχει αλλάξει τους συσχετισμούς σε βάρος μας.  Κατά τη διάρκεια του ελέγχου της Blackrock και με δεδομένο το συνήθη άρτιο διοικητικό προγραμματισμό (Υ.Σ. που εκδίδονται το μεσημέρι της 29/09 με προθεσμία εφαρμογής την 30/09) μεγάλος αριθμός συναδέλφων σε δίκτυο και διοίκηση αναγκάστηκε να εργαστεί το Σάββατο 01/10. Το προεδρείο του Συλλόγου δεν φάνηκε να ασχολείται και ιδιαίτερα (μόνο μετά από σχετική μας ερώτηση στη συνεδρίαση του Δ.Σ. της 11/10, δήλωσαν ότι θα έκαναν κάποια στιγμή μια «όχληση» προς τη διοίκηση) ενώ και το ιστορικό του στην αντιμετώπιση του ζητήματος των υπερεργασιών δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικό (με τις απαιτήσεις για καταβολή δεδουλευμένων υπερωριών να αντιμετωπίζονται με απόψεις όπως «στους εργαζόμενους της Τράπεζας δεν αρμόζουν ψιχία» και «κάθε εργαζόμενος μοχθεί και παλεύει συνειδητά για την επιβίωση της επιχείρησης»). Σε κάθε περίπτωση εμείς παραθέτουμε τα προβλεπόμενα από το Νόμο 3846/2010:

«Η εργασία που παρέχεται την έκτη ημέρα της εβδομάδος (που συνήθως είναι Σάββατο), κατά παράβαση του συστήματος πενθήμερης εργασίας, ανεξάρτητα από τις προβλεπόμενες κυρώσεις, αμείβεται με το καταβαλλόμενο ημερομίσθιο προσαυξημένο κατά 30%.»

και όλα τα εμπλεκόμενα μέρη καλούνται να πράξουν τα δέοντα.

ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΦΟΒΟ,

ΤΟΝ ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΙΑ

 

19 & 20 ΟΚΤΩΒΡΗ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: