Για την υπόθεση του «Εργαζόμενου Έλληνα»

Ιανουαρίου 28, 2011 at 3:49 μμ (Αττικής)

Η ζωή μας τελειώνει όταν σιωπούμε για πράγματα που μας αφορούν

Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

 

Η κατοχύρωση του δικαιώματος κάθε κατηγορούμενου σε μια έντιμη δίκη αποτελεί την ειδοποιό διαφορά μεταξύ κράτους δικαίου και αστυνομικού κράτους. Στο εσωτερικό της Τράπεζας το δικαίωμα αυτό το διασφαλίζει η διαδικασία που περιγράφεται στα άρθρα 24-27 του Κανονισμού Εργασίας με τα οποία ορίζεται ο τρόπος συγκρότησης και λειτουργίας καθώς και οι αρμοδιότητες του Πειθαρχικού Συμβουλίου.

Την  περασμένη εβδομάδα ο συνάδελφος Γ.Κ. που το τελευταίο διάστημα τον γνωρίσαμε ως «Εργαζόμενο Έλληνα» μέσα από την αρθρογραφία του, έλαβε μέσω δικαστικού επιμελητή τη μονομερή εκ μέρους της Τράπεζας καταγγελία της σύμβασής του συνοδευόμενη από δύο αγωγές για συκοφαντική δυσφήμηση και για παραβίαση προσωπικών δεδομένων με τις οποίες η Τράπεζα αξιώνει ως αποζημίωση το ποσό των € 300.000 για καθεμία. Με βάση δε μια διάταξη ενός νόμου του 1955, νόμο που υπογράφει ο «Παύλος – βασιλεύς των Ελλήνων» και ο τότε «επί της εργασίας υπουργός» Ανδρ. Στράτος, η απόλυση έγινε με συνοπτικές διαδικασίες χωρίς να τηρηθούν τα προβλεπόμενα στον Κανονισμό (και φυσικά χωρίς αποζημίωση).

Μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου, ο κατηγορούμενος έχει το τεκμήριο της αθωότητας. Δεν πρόκειται να μπούμε στην ουσία της υπόθεσης και –υποκαθιστώντας τα αρμόδια όργανα- να αποφανθούμε για την αθωότητα ή την ενοχή του συναδέλφου για όσα του προσάπτονται, αν και είναι σαφές ότι η μία από τις κατηγορίες, αυτή δηλαδή της συκοφαντικής δυσφήμισης της Τράπεζας, είναι εξαιρετικά γενική και μπορεί να αφορά τους πάντες και τα πάντα. Άλλωστε, η χειρότερη δυσφήμιση που θυμόμαστε να έγινε ποτέ στην Τράπεζα ήταν έργο του προηγούμενου προέδρου της, μέσω των γνωστών δηλώσεών του περί του επικείμενου κλεισίματος της Τράπεζας στη Βουλή το 2007.

Το ζητούμενο για εμάς είναι η μη τήρηση της διαδικασίας που προβλέπεται στον Κανονισμό και ιδιαίτερα από μια Διοίκηση που –προφορικώς τουλάχιστον- προσπαθεί να διαχωριστεί από τα ήθη και τις πρακτικές της προηγούμενης και ευαγγελίζεται μέχρι τώρα δημοκρατικότητα και διαφάνεια στις αποφάσεις της.

Θα μπορούσε να θεωρήσει κανείς ότι πρόκειται ίσως για μια άτυχη στιγμή αλλά η εκτίμησή μας – που βασίζεται όχι σε μια αόριστη διαίσθηση αλλά στη συνεκτίμηση των εξελίξεων που έχουν δρομολογηθεί τόσο στο εσωτερικό της Τράπεζας όσο και στον κλάδο μας γενικότερα- είναι ότι η απόλυση αυτή αποτελεί απλώς την αρχή στέλνοντας παράλληλα κι ένα μήνυμα με πολλούς αποδέκτες. Ο «Εργαζόμενος Έλληνας» ήταν μια βολική περίπτωση για αυτό το σκοπό- όντας μόνος του, χωρίς κάποια παράταξη να τον στηρίζει, με ανοιχτά μέτωπα μέσα στην Τράπεζα και, για όλους τους παραπάνω λόγους, χαρακτηρισμένος σαν «ιδιόρρυθμη περίπτωση».

Το γεγονός, ωστόσο, ότι κάθε εργοδοσία έχει από τη φύση και τη θέση της μια ροπή προς τον αυταρχισμό είναι γνωστό. Εκεί είναι που (πρέπει να) παρεμβαίνει το συνδικαλιστικό κίνημα και να βάζει φρένο στην εργοδοτική αυθαιρεσία. Αναμένουμε από το Σύλλογό μας, που οφείλει να θυμάται ότι είναι το συλλογικό όργανο του καθενός από τους 1.100 και πλέον συναδέλφους κι όχι μόνο των «ημέτερων», να πάρει, έστω και καθυστερημένα, μια σαφή και υπεύθυνη θέση.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: