Εκτός λειτουργίας

Νοέμβριος 11, 2010 at 4:16 μμ (Αττικής)

Συνάδελφος που γίνεται καλύτερος μέσα από τις δυσκολίες

Η «διαβολοβδομάδα» που πέρασε και οι συνεχιζόμενες δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε και θα αντιμετωπίζουμε για όσο καιρό χρειαστεί προκειμένου να επανέλθει η πορεία των εργασιών στην κανονική της ροή, απέδειξε ότι τελικά δεν φταίει πάντα το «δημοσιοϋπαλληλίκι» των εργαζομένων που πάει πίσω την Τράπεζα.

 

Ο εξωραϊσμός της κατάστασης και η μετάθεση των ευθυνών σε βάθος δεκαετίας είναι ο σίγουρος τρόπος για μη βγει τίποτα θετικό από την κρίση αυτή. Η διοίκηση (υποτίθεται τουλάχιστον ότι) έχει μια συνέχεια, κάποιοι (όφειλαν τουλάχιστον να) γνώριζαν τις χρόνιες αδυναμίες και να  είχαν επιληφθεί είτε για να τις επιλύσουν είτε για να υπάρχει κάποιο εναλλακτικό πλάνο. Από τα λίγα που είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, άλλωστε, υπάρχουν κάποιες όχι τόσο παλιές και ιδιαίτερα χαρακτηριστικές περιπτώσεις όπου η διαδικασία επιλογής μηχανογραφικών εφαρμογών κατέληξε στην επιλογή της τεχνικά ελλιπέστερης που συνέβαινε ταυτόχρονα να ήταν και η ακριβότερη.

 

Αντί των αφειδώς χορηγούμενων συγχαρητηρίων προς κάθε κατεύθυνση, πιστεύουμε πως θα ήταν ουσιαστικότερο ο Σύλλογος να μεριμνήσει για την τήρηση της καταβολής των υπερωριών σε όλους/ες τους/τις συναδέλφους. Δεν ζητάμε απονομή τιμητικής πλακέτας και χρηματικού επάθλου μερικών χιλιάδων ευρώ όπως συνέβη στο πρόσφατο παρελθόν με κάποιους άλλους συναδέλφους οι οποίοι έκαναν καλά τη δουλειά τους. Η καταβολή των υπερωριών δεν είναι παρά η ελάχιστη αποζημίωση για μεγάλο αριθμό συναδέλφων δικτύου και διοίκησης που ξημέρωσε και ξενύχτησε αυτές τις μέρες στη δουλειά και καλύπτει μόνο το χρόνο της υπερεργασίας καθώς το εργασιακό στρες  των ημερών αυτών δεν αποζημιώνεται με τίποτα.

 

Εν μέσω της κρίσης, η συνέντευξη τύπου του προέδρου της Τράπεζας για την ίδρυση της νέας θυγατρικής, με τις εξαγγελίες για επικείμενο διπλασιασμό του μεριδίου μας στην αγορά,  εξαγορές άλλων τραπεζών κτλ έμοιαζε κάπως εκτός τόπου και χρόνου. Το περιεχόμενο των δηλώσεων του προέδρου, ωστόσο, θέτει και άλλα ζητήματα που δημιουργούν έντονους προβληματισμούς και ειδικότερα η πρεμούρα «να απομακρυνθεί (η Τράπεζα) από την αγκαλιά του Δημοσίου». Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε το πώς η διακήρυξη για αυτόνομη ανάπτυξη και μεγέθυνση συμβαδίζει με την αποχώρηση του δημοσίου, που μέσω του Τ.Τ. και του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων συμμετέχει με ποσοστό 39% περίπου. Υπάρχουν άραγε τόσα ασφαλιστικά ταμεία έτοιμα να αναπληρώσουν το κεφαλαιακό αυτό κενό και να προχωρήσουν κιόλας σε αύξηση κεφαλαίου ή μήπως έτσι ανοίγει η πίσω πόρτα για ιδιωτικοποίηση; Άλλωστε έχουμε το παράδοξο φαινόμενο η αυτόνομη ανάπτυξη της Τράπεζας να επαφίεται στα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες οργανωτικές δομές και τις ίδιες επιχειρησιακές πρακτικές που μέχρι πρότινος λειτουργούσαν στην κατεύθυνση της πώλησης της Τράπεζας.

 

Μας προκαλεί επίσης εντύπωση το γεγονός ότι βασικό αντικείμενο της νεοσυσταθείσας θυγατρικής (πέρα από τις «πράσινες» μπίζνες που είναι και στη μόδα) είναι η οργάνωση και διαχείριση επαγγελματικών ταμείων. Είναι οπωσδήποτε αντιφατικό η Τράπεζα των ασφαλιστικών ταμείων να μετατραπεί σε τράπεζα επαγγελματικών ταμείων συμβάλλοντας κατ’ αυτό τον  τρόπο στην πλήρη αποδόμηση της κοινωνικής ασφάλισης και είναι εύλογο να απορήσει κανείς εάν πρόκειται να είμαστε οι πρώτοι που θα υπαχθούμε σε ένα νέο επαγγελματικό ταμείο που θα υποκαταστήσει το επικουρικό μας και το Λ.Α.Κ. Πολύ φοβόμαστε ότι αυτοί που όπου σταθούν κι όπου βρεθούν καταγγέλλουν μετά βδελυγμίας «κρατικοδίαιτες λογικές, κομματικά χατίρια και πεσκέσια, δημοσιοϋπαλληλισμό και πελατειακές σχέσεις» είναι τελικά οι ενδιάμεσοι φορείς της κυβερνητικής πολιτικής για ιδιωτικοποιήσεις και διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης.

 

Άλλωστε οι εξελίξεις στο ασφαλιστικό (όπως και στην κλαδική σύμβαση) δεν είναι ιδιαίτερα ευνοϊκές, κάτι όχι απροσδόκητο με δεδομένη την άνευ όρων παράδοση της συνδικαλιστικής ηγεσίας στις επιταγές των πολιτικών προϊσταμένων της. Παρά τους λεονταρισμούς του προέδρου του Συλλόγου μας που σε προηγούμενη ανακοίνωση υποστήριζε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι εξανάγκασε τον υπουργό Ασφάλισης να συμμορφωθεί με τα αναφαίρετα δίκια μας (ανακοίνωση που, φρονίμως ποιών, διέγραψε αργότερα, από το αρχείο των αναρτήσεων στο intranet) ο ίδιος ο κ. Κουτρουμάνης φαίνεται πως δεν το αντιλήφθηκε και εξακολουθεί να εμμένει στην άποψή του ότι «Τα ταμεία πρέπει να έχουν μελέτες για τα επικουρικά. Το δημόσιο δεν μπορεί να εγγυηθεί την επικουρική ασφάλιση», υποδεικνύοντας πώς με τις κατευθυνόμενες αναλογιστικές μελέτες θα ακολουθήσουν οι περικοπές στις επικουρικές συντάξεις.

 

Όσον αφορά δε την κλαδική μας σύμβαση εκεί οι εξελίξεις αναμένονται ακόμα περισσότερο επώδυνες. Μοναδική διεκδίκηση της Ομοσπονδίας, στο όνομα της οποίας διαπραγματευόμαστε πλέον τι θα δώσουμε στους τραπεζίτες για αντάλλαγμα, είναι η διατήρηση των θέσεων εργασίας. Το τι θέσεις εργασίας θα είναι αυτές δεν μοιάζει να έχει και ιδιαίτερη σημασία, επιτρέποντας στις εργοδοσίες να προχωρούν στη δοκιμασμένη λύση της ανακύκλωσης εργαζομένων, όπου μέσω της αντικατάστασης των νυν εργαζομένων με άλλους φτηνότερους και επισφαλέστερους αφενός μειώνουν το συνολικό κόστος εργασίας ενώ είναι και πολύ πιθανό να τύχουν και ευνοϊκών ρυθμίσεων από την πλευρά του κράτους, π.χ. με επιδότηση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών.  Ήδη ασκούνται πιέσεις από την πλευρά των τραπεζιτών για ρυθμίσεις που θα επιτρέπουν προσλήψεις με μισθό χαμηλότερο του κατώτερου συμβατικού ενώ στο στόχαστρο μπαίνουν και άλλες παροχές μας, όπως π.χ. τα επιδόματα ισολογισμού και πολυετίας.

 

Όπως επισημάνθηκε και από τους έγκριτους νομικούς στην εκδήλωση του Συλλόγου της περασμένης Πέμπτης το εργατικό δίκαιο είναι για το συνδικαλιστικό κίνημα ένα μόνο – και όχι το σημαντικότερο – από τα όπλα που έχει στη διάθεσή του για να αντιμετωπίσει τη συντονισμένη επίθεση κράτους και κεφαλαίου. Δεν μπορεί να υποκαταστήσει το κύριο εργαλείο του συνδικαλιστικού κινήματος, την πολιτική και  κοινωνική παρέμβαση και δράση. Δράση που για να είναι αποτελεσματική, οφείλει να έχει στρατηγική και συνέπεια σε αντίθεση με τις σικέ αψιμαχίες οπισθοφυλακών όπως η 24ωρη απεργία με δύο μήνες valeur που εξήγγειλε η ΓΣΕΕ για τις 15 Δεκεμβρίου (του 2010 αν δεν καταλάβαμε κάτι λάθος). Τέτοιου είδους «κινητοποιήσεις» χρησιμεύουν αποκλειστικά και μόνο για την επιβίωση των εργατοπατέρων οι οποίοι με αυτό τον τρόπο σερβίρουν την ήττα και την υποταγή με αγωνιστικό περιτύλιγμα. Ειρήσθω εν παρόδω, να επισημάνουμε επίσης ότι την εκδήλωση του Συλλόγου μας δεν ενίσχυσε τελικά με την παρουσία του ο συνάδελφος πρόεδρος της Ο.Τ.Ο.Ε. για αδιευκρίνιστους λόγους.

 

Όσο για τις εκλογές, δε νομίζουμε ότι ούτε χρειάζεται ούτε εξυπηρετεί και σε  τίποτα μια ακόμα απόπειρα ερμηνείας των αποτελεσμάτων. Ούτως ή άλλως, όπως αντίστοιχα η δικαστική έτσι και η εκλογική διαδικασία πεπερασμένο αποτέλεσμα μπορεί να έχει αυτή καθεαυτή. Το ζήτημα είναι, προφανώς, τι κάνουμε από Δευτέρα…

Advertisements

1 σχόλιο

  1. nikos said,

    Ti allo exei apomeinei gia na dialythei i trapeza ? Mallon kapoies typikes leptomereies. Ypografes se sxetikes prakseis, apolyseis, xasimo kektimenon. Perimenoyme poio dnamikes kiniseis apo esas, gia to kalo olon mas.

    eyxaristo

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: