Όταν το συνδικαλιστικό κίνημα μετατρέπεται σε συνδικαλιστικό σύστημα το Μνημόνιο γίνεται Σύμβαση

Αύγουστος 27, 2010 at 2:02 πμ (Αττικής, Τράπεζες)

Για την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας

Μιλούν για σπάσιμο του Μνημονίου αναφερόμενοι στις μηδενικές αυξήσεις για το 2010 και το πρώτο εξάμηνο του 2011 και στις εξευτελιστικές αυξήσεις που θα δοθούν από 01-07-2011. Το Μνημόνιο επέβαλλε μεν μηδενικές αυξήσεις προϋποθέτοντας όμως πληθωρισμό της τάξης του 1,9%. Ο πληθωρισμός, ωστόσο, για τον Ιούνιο ανήλθε σε 5,2% ενώ με την αύξηση των συντελεστών του ΦΠΑ αλλά και τη μεταφορά ενός μεγάλου αριθμού αγαθών και υπηρεσιών –τα περισσότερα από τα οποία αφορούν είδη πρώτης ανάγκης– από το χαμηλό στον υψηλό συντελεστή, αναμένεται να υπερβεί το 6% για το τρέχον έτος.

Το αντιστάθμισμα για το πάγωμα –ουσιαστικά μείωση- των μισθών υποτίθεται ότι ήταν η διασφάλιση του 13ου και 14ου μισθού. Δεν ξέρουμε κατά πόσο ως «θωράκιση» των δεκατεσσάρων μισθών νοείται η παρακάτω διατύπωση στο προοίμιο της Σύμβασης: «Πρωταρχικής σημασίας θέμα συμφωνήθηκε ότι αποτελεί η διασφάλιση των επί δεκαετίες παρεχομένων επιδομάτων εορτών και αδείας (που είναι γνωστά ως 13ος και 14ος μισθός) και η ρητή αποδοχή από τους συμβαλλομένους ότι τα αποδέχονται ως τακτικές αποδοχές», σε εμάς πάντως φαίνεται περισσότερο για ευχολόγιο.

Για το ζήτημα της διαιτησίας δε γίνεται η παραμικρή νύξη και παραπέμπεται στο απώτερο μέλλον. Τη «λύση» ήρθε να δώσει πάλι ο ειδικός: ο συνταγματολόγος, υπουργός Εργασίας, που έχει κουρελιάσει κάθε έννοια δικαίου, αφενός δηλώνοντας ορθά κοφτά ότι δε θα αναγνωριστεί καμία διαιτητική απόφαση η οποία θα δίνει την οποιαδήποτε αύξηση και αφετέρου ακυρώνοντας, αναδρομικά, ήδη ληφθείσες διαιτητικές αποφάσεις που έδιναν κάποιες έστω και ελάχιστες αυξήσεις. Οι υποτιθέμενοι θεματοφύλακες των θεσμών είναι οι ίδιοι που τους εξευτελίζουν. Έχουν άλλωστε και την απαραίτητη «στήριξη»-σιωπή των ΜΜΕ, οι παράγοντες των οποίων θυμούνται το δίκαιο και την απαρέγκλιτη εφαρμογή του σε συγκεκριμένες μόνο περιπτώσεις (ας θυμηθούμε π.χ. τις λυσσαλέες αντιδράσεις παραγόντων τους την εποχή της απεργίας των ναυτεργατών που αποτελούσε «ασέβεια» προς τη Δικαιοσύνη, μετά την -κατά παραγγελία- δικαστική απόφαση που την κήρυττε «παράνομη και καταχρηστική»). Όσο για τη συνδικαλιστική ηγεσία, αυτή περιορίζεται σε άτονα ψελλίσματα δυσαρέσκειας χωρίς καμιά περαιτέρω αντίδραση.

Για την Επιχειρησιακή Συλλογική Σύμβαση Εργασίας

Στα χνάρια του μέντορά του, προέδρου της ΓΣΕΕ, ο επίδοξος διάδοχός του στο Σύλλογό μας σπεύδει όπως-όπως να προχωρήσει στην υπογραφή Επιχειρησιακής Σύμβασης με μηδενικές –φυσικά- αυξήσεις. Η οποία περιορίζεται σε θεσμικού χαρακτήρα ζητήματα: κάποια σημαντικά (επέκταση της άδειας εγκυμοσύνης από τρεις σε έξι μήνες), κάποια άλλα όχι και τόσο σημαντικά στην πράξη (μια ευνοϊκή ρύθμιση για την απόκτηση πρώτου -αποκλειστικά- πτυχίου αλλά όχι και δεύτερου ή για μεταπτυχιακές σπουδές), κάποια που χρήζουν διευκρινίσεων (η νιοστή επανάληψη περί συγκρότησης επιτροπής για τον «εκσυγχρονισμό» των Φύλλων Ποιότητας), κάποια δυνητικά θετικά που όμως υποκρύπτουν και άλλες σκοπιμότητες (συγκρότηση επιτροπών για τα δάνεια προσωπικού με τη συμμετοχή του Συλλόγου) και άλλα –κατ’ εμάς τουλάχιστον– απαράδεκτα (χρηματοδότηση του Συλλόγου από την Τράπεζα με τη μορφή «χορηγιών» για «πολιτιστικές» εκδηλώσεις του Συλλόγου).

Φυσικά στη σχετική ανακοίνωση η συγκεκριμένη Σύμβαση χαρακτηρίστηκε ως «μία ακόμα νίκη στο ξεδίπλωμα της στρατηγικής τόσο του κλάδου μας όσο και του/των Συλλόγου/Συλλόγων μας», πιθανότατα βάσει του σκεπτικού που επανειλημμένα έχει διατυπωθεί από το προεδρείο του Σ.Υ.Τ.Α. σύμφωνα με το οποίο «κάνουμε ένα βήμα πίσω για να κάνουμε μετά δύο βήματα μπροστά». Μόνο που, δυστυχώς, ήδη έχουμε οπισθοχωρήσει όσο δεν πάει άλλο.

Η αιτιολόγηση, δε, της ανυπαρξίας μισθολογικών αυξήσεων («μιας και “φρόντισαν” δεόντως τρόικα (Ε.Ε., Ε.Κ.Τ. και Δ.Ν.Τ.), Λοβέρδος και “ημέρες και έργα” τέως και νυν κυβερνήσεων να μας ανάψουν νομοθετικά κόκκινο σε οικονομικές διεκδικήσεις») είναι αποκαλυπτική του κηδεμονευόμενου συνδικαλισμού που το πλαίσιο των διεκδικήσεών του καθορίζεται από αυτούς από τους οποίους υποτίθεται ότι διεκδικούμε τα θεσμικά και οικονομικά μας αιτήματα.

Για την Κλαδική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (που βρίσκεται «στον αέρα»)

Εκτός από το περιεχόμενο της Επιχειρησιακής Συλλογικής Σύμβασης, ωστόσο, μείζον ζήτημα δημιουργείται και με το χρόνο και τον τρόπο υπογραφής της. Η μέχρι πρότινος πάγια και αδιαπραγμάτευτη αρχή βάσει της οποίας η επιχειρησιακή σύμβαση έπεται της αντίστοιχης κλαδικής καταστρατηγείται. Το αποτέλεσμα είναι τα επιμέρους «προηγούμενα» να λειτουργούν σαν ένα είδος «δεδικασμένου» και, δημιουργώντας ένα ασφυκτικό πλαίσιο, να περιορίζουν εξαιρετικά τις δυνατότητες διαπραγμάτευσης της Ομοσπονδίας για τη νέα κλαδική σύμβαση, με δεδομένη και την ντε φάκτο κατάργηση της διαιτησίας. Γεγονός το οποίο ασφαλώς δεν αποτελεί πρόβλημα για όσους θα ήταν ικανοποιημένοι με μια σύμβαση ανάλογη με αυτή της Γ.Σ.Ε.Ε., μια τέτοια σύμβαση άλλωστε θα ήθελαν και οι τραπεζίτες.

Για τις κοινωνικές ευαισθησίες της Τράπεζας

Δεν γνωρίζουμε τι ανταπόκριση είχε τελικά η πρωτοβουλία της Τράπεζας με την καταναγκαστικά «εθελοντική» συμμετοχή των εργαζομένων της στην κάλυψη του δημοσίου χρέους, μέσω του λογαριασμού Πετσάλνικου. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε επίσης το κατά πόσο η πρωτοβουλία αυτή ενίσχυσε το κοινωνικό προφίλ της Τράπεζας. Είμαστε όμως σίγουροι/ες ότι το κοινωνικό πρόσωπο της Τράπεζας θα βελτιωνόταν περισσότερο αν δεν καταλαμβάναμε τη θλιβερή πρωτιά μεταξύ του συνόλου των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων σε κυρώσεις για παραβάσεις του θεσμικού πλαισίου που διέπει τη λειτουργία τους κατά την τελευταία συνεδρίαση της ειδικής Επιτροπής της Τράπεζας της Ελλάδος στις 28-07. Θα βοηθούσε επίσης σημαντικά αν δεν προβάλλονταν από τη Διοίκηση λογικές που βλέπουν τη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης σαν μια «χρυσή» ευκαιρία για να προωθήσουμε συνταξιοδοτικά προγράμματα. Έτσι ώστε να μη μείνουν κενές περιεχομένου οι αναφορές στη Banca Etica και τον κοινωφελή τρόπο λειτουργίας της (που παρουσιάστηκαν στο τελευταίο Atticamag –σε ένα εξαιρετικό, παρεμπιπτόντως, σχετικό άρθρο που επιμελήθηκε συνάδελφός μας).

Κλείνοντας, για να ευθυμήσουμε και λίγο, δεν μπορούμε να μην παραθέσουμε το κορυφαίο ανέκδοτο του φετινού καλοκαιριού:

«Αλλά θέλω να επιμείνω στα περί νέων μέτρων. Δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξουν νέα μέτρα. Τέλος πια με αυτή την τρομολαγνεία. Κάθε βδομάδα διαβάζω ένα πηχυαίο τίτλο: Νέα μέτρα. Δεν υπάρχουν νέα μέτρα. Ούτε έρχεται ο Επίτροπος Ρεν, ούτε έρχεται να ανακοινώσει νέα μέτρα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί υπάρχει αυτή η επαναλαμβανόμενη φοβία, αν θέλετε, η οποία περνάει στον κόσμο, σε μια περίοδο που ο κόσμος πρέπει να ηρεμήσει και χρειάζεται μια σιγουριά».

Γ. Παπακωνσταντίνου, υπουργός Οικονομικών, 05-07-2010

Ως γνωστόν κανένα νέο μέτρο δε λήφθηκε έκτοτε (ούτε και πρόκειται να ληφθεί). Απλώς «επικαιροποιήθηκε» το Μνημόνιο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: