8 ΙΟΥΛΗ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ

Ιουλίου 7, 2010 at 12:05 πμ (Αττικής, Εργατικά)

«Ισχύουν απολύτως τα τρία «ΔΕΝ» (δεν αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης-δεν αυξάνονται οι εισφορές –δεν μειώνονται οι συντάξεις)»

Ανδρέας Λοβέρδος, από συνέντευξη στη Ν.Ε.Τ., 01.02.2010

Τα ψέματα καταρρίπτονται με την ίδια ταχύτητα με την οποία κυκλοφορούν.

Αρχικά δε ζητούσαμε χρήματα από την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά πολιτική στήριξη, με τη λήψη της οποίας τα επιτόκια του δημόσιου χρέους θα αποκλιμακώνονταν. Καθώς τα επιτόκια δε φοβήθηκαν την πολιτική στήριξη ζητήσαμε μηχανισμό στήριξης με την απειλή της προσφυγής στο ΔΝΤ, η προσφυγή στο οποίο ήταν μια θεωρητική μόνο υπόθεση καθώς η λύση θα δινόταν εντός της ευρωζώνης. Η δημιουργία του μηχανισμού στήριξης παρουσιάστηκε σαν μια μεγάλη επιτυχία – το γεμάτο περίστροφο πάνω στο τραπέζι που θα ανάγκαζε τους κερδοσκόπους να ρίξουν τα επιτόκια. Τα επιτόκια δεν τρόμαξαν ούτε από το περίστροφο. Ο μηχανισμός στήριξης ήταν μεν μεγάλη επιτυχία, ωστόσο δε θα τον χρειαζόμασταν καθώς θα τα καταφέρναμε και μόνοι μας.

–    Σε περίπτωση που τα επιτόκια δεν υποχωρήσουν σε ικανοποιητικό βαθμό, η κυβέρνηση θα προτιμήσει να λάβει και πάλι ένα επαχθές δάνειο από τις αγορές ή θα προσπαθήσει να ενεργοποιήσει τη λύση των Βρυξελλών;Όπως σας είπα, εκτιμώ ότι τα επιτόκια θα αποκλιμακωθούν. Σε κάθε περίπτωση, όμως, εμείς θα εμμείνουμε στην άποψη μας ότι δεν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε τα χρήματα του Ευρωπαίου φορολογούμενου και ότι θα προσπαθήσουμε με τις δικές μας δυνάμεις να λύσουμε το πρόβλημά μας. – Αποκλείετε το ενδεχόμενο να λάβετε ακόμη επαχθέστερα μέτρα ακόμη και σε περίπτωση εμπλοκής του ΔΝΤ; – Ναι το αποκλείω. Πρώτον γιατί η συμμετοχή του ΔΝΤ στη λύση που συμφωνήθηκε στις Βρυξέλλες είναι μειοψηφική και περνά μέσα από την Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία χαρακτήρισε επαρκέστατα τα μέτρα που ήδη έχουμε λάβει. Και δεύτερον διότι τα μέτρα αυτά μπορούν, κατά την άποψή μου, να μειώσουν το έλλειμμα της χώρας περισσότερο και από 4% που είναι ο συμφωνημένος στόχος.

Φ. Σαχινίδης, υφυπουργός Οικονομικών, Καθημερινή 28.03.2010).

Έπειτα άρχισε να διαφαίνεται ότι δεν μας ικανοποιεί η συμφωνία και ότι χρειαζόμασταν έναν πιο «ευέλικτο» μηχανισμό στήριξης, όπως είχαν προτείνει οι ευρωσοσιαλιστές (γεγονός που έκανε τους πάντες να ψάχνουν για το υποτιθέμενο «βαθύ λαρύγγι» που το διέρρευσε). Τελικά αποφασίστηκε ότι δε χρειαζόταν επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας καθώς ο μηχανισμός στήριξης ήταν ικανοποιητικός (μόνο που από «γεμάτο πιστόλι» είχε πλέον υποβαθμιστεί σε «δίχτυ ασφαλείας»). Έπειτα ήρθε το διάγγελμα του Καστελόριζου.

Τα φτηνιάρικα επικοινωνιακά παιχνίδια συνεχίζονται. Δευτεροκλασάτοι και παροπλισμένοι πολιτικοί βγαίνουν «στη σέντρα» για σκάνδαλα –αφού προηγουμένως έχουν παραγραφεί οι όποιες ποινικές ευθύνες- προκειμένου να διασωθεί η εικόνα του πολιτικού συστήματος, το οποίο λειτουργεί ιδανικά και υπονομεύεται μονάχα από κάποιους «επίορκους». Υπουργοί που δίνουν «μάχες» με την τρόικα για να πετύχουν ευνοϊκές τροποποιήσεις στο ασφαλιστικό –αφού πρώτα είχαν προνοήσει να συμπεριλάβουν διατάξεις που δεν προβλέπονταν ούτε στο μνημόνιο. Κυβερνητικά στελέχη που διατυπώνουν «ενστάσεις» αλλά που φυσικά την κρίσιμη στιγμή θα τηρήσουν την κομματική πειθαρχία.

«Ποιος είναι αυτός ο αρρωστημένος εγκέφαλος ο οποίος διακινεί παντού αυτές τις αθλιότητες; Ποιοι είναι αυτοί οι ανόητοι που αμφισβητούν ότι οι βουλευτές θα στηρίξουμε με την ψήφο μας τις νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης;».

Χρήστος Παπουτσής, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος ΠΑ.ΣΟ.Κ., 30.06.2010

O ίδιος που λίγους μήνες πριν κουνούσε αυστηρά το δάχτυλο στον υφυπουργό Οικονομικών όταν είχε μιλήσει για πάγωμα μισθών στο Δημόσιο.  Το δούλεμα δεν έχει τέλος.

Οι ασφαλιστικές και εργασιακές «μεταρρυθμίσεις» επεκτείνονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο (μισθολογικές περικοπές στην Ισπανία, αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο στη Γαλλία), το ίδιο και οι κοινωνικές αντιδράσεις. Τελικά, η κρίση δεν ήταν ελληνικό φαινόμενο. Δεν έφταιγαν οι «καλοπερασάκηδες» Έλληνες και οι «χαραμοφάηδες» δημόσιοι υπάλληλοι ειδικότερα. Το ελληνικό κράτος μπορεί να έχει χρέη αλλά αυτό είναι κάτι που συμβαίνει σε όλα τα ανεπτυγμένα καπιταλιστικά κράτη του κόσμου. Πολλά από αυτά έχουν μεγαλύτερο χρέος από το ελληνικό, όχι μόνο σε απόλυτους αριθμούς αλλά και αναλογικά – έχουν δηλαδή μεγαλύτερο ποσοστό χρέους επί του Α.Ε.Π. Σε ένα βαθμό δε, στη φιλελεύθερη οικονομία, όσο πιο «ανεπτυγμένη» είναι μια οικονομία τόσο μεγαλύτερο είναι το χρέος. Ο λόγος είναι ότι μετά από τριάντα και πλέον χρόνια οικονομικού φιλελευθερισμού, η καρδιά της οικονομίας έχει περάσει από την παραγωγή και την εργασία, στο χρηματοπιστωτικό σύστημα και στις πολιτικές μείωσης του κόστους. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι οικονομικές συναλλαγές των αγορών δε βασίζονται σε πραγματικά μεγέθη αλλά στην «πίστη», δηλαδή σε υποθετικό και ταχύτατα πολλαπλασιασμένο (αλλά μόνο φανταστικό) χρήμα, το οποίο στην πραγματικότητα δεν υπάρχει πουθενά και ούτε πρόκειται να υπάρξει. Ο καπιταλισμός κάνει – και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό – αυτό ακριβώς για το οποίο οι ιεροκήρυκές του κατηγορούν τους εργαζόμενους: ξοδεύει και συναλλάσσεται με λεφτά που δεν έχει.

Η ανάδειξη του δημόσιου χρέους στο υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα, για την αντιμετώπιση του οποίου επιβάλλεται να δεχθούμε μισθούς πείνας, φεουδαρχικές εργασιακές σχέσεις και ανύπαρκτες συντάξεις είναι πολιτική επιλογή και όχι οικονομική αναγκαιότητα. Η επίθεση που δεχόμαστε από κράτος και κεφάλαιο είναι ταξική και όχι εθνική.

«Θεωρώντας δεδομένη την θετική άποψή σας για το θεσμό των διαπραγματεύσεων, σας καλούμε να μην στέρξετε με ενέργειες ή παραλείψεις σας στην υπονόμευσή του. Παρά τις διαφωνίες μας σε πολλά και σημαντικά θέματα έχουμε αποδείξει διαχρονικά ότι μπορούμε να συνομιλούμε, να διαπραγματευόμαστε και να βρίσκουμε λύσεις χωρίς κρατικές παρεμβάσεις (οι οποίες όποτε έγιναν ‘δυναμίτισαν’ το κλίμα).»

Από την πρόσκληση της Γ.Σ.Ε.Ε. προς τις εργοδοτικές οργανώσεις για τη συνέχιση

των διαπραγματεύσεων της Νέας Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας

(ΕΓΣΣΕ) -05.06.2010

Ο όρος «διαπραγματεύσεις» στην προκείμενη περίπτωση είναι μάλλον καταχρηστικός. Οι οργανώσεις των εργοδοτών προφανώς δεν είναι διατεθειμένες να υποχωρήσουν στο παραμικρό από όσα εξασφαλίζουν από το μνημόνιο (πάγωμα μισθών, αποσάθρωση εργασιακών σχέσεων). Δεν έχουν άλλωστε να φοβηθούν τίποτε από τη Γ.Σ.Ε.Ε.. Οι σκόρπιες 24ωρες απεργίες για το «ξεκάρφωμα» που- όταν η μαζικότητα και η δυναμική των εργαζομένων στις κινητοποιήσεις του Μαΐου έδειχνε να ξεφεύγει από τα πλαίσια που είχε θέσει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία και απειλούσε να γίνει πλημμυρίδα που θα παρέσερνε τα πάντα στο διάβα της- στην πορεία έγιναν αποστειρωμένα απογευματινά συλλαλητήρια (όπου ακόμα και αυτοί που μας καλούσαν να δώσουμε «βροντερό παρών» έλαμπαν δια της απουσίας τους) δε συνιστούν απειλή για κανένα.

Άλλωστε και η ηγεσία της Γ.Σ.Ε.Ε. δε δείχνει και καμία διάθεση για σύγκρουση, ίσα-ίσα που  κινείται στο πνεύμα του «κοινωνικού εταιρισμού» και της «εθνικής ενότητας». Η συναίνεση –παρά τις αναγκαστικές «αγωνιστικές» κορόνες που επιβάλλονται για να τηρηθούν και τα προσχήματα- φαίνεται να βρίσκεται σε καλό δρόμο. Σαν μέγιστο επίτευγμα παρουσιάζεται η «θωράκιση» του 13ου και 14ου μισθού, εννοώντας την ενσωμάτωσή τους στους 12 μηνιαίους – κάτι στο οποίο φυσικά και συμφωνούν οι εργοδότες καθώς πρόκειται για τον ασφαλέστερο τρόπο για την πλήρη και οριστική κατάργησή τους.

Από εκεί και πέρα – επειδή ακόμα και αυτή η ανυπόληπτη Γ.Σ.Ε.Ε. είναι χρήσιμη σαν ανάχωμα των κοινωνικών αντιδράσεων- είναι πιθανό στη νέα (τριετή!) Συλλογική Σύμβαση Εργασίας να δοθούν κάποιες ονομαστικές αυξήσεις της τάξης του 1%, οι οποίες δεν πρόκειται να ενοχλήσουν ούτε τους εργοδότες, ούτε την κυβέρνηση, ούτε την τρόικα δεδομένου ότι με την κατάργηση της διαιτησίας δεν πρόκειται να επεκταθούν και στις κλαδικές συμβάσεις. Έτσι όλοι – πλην των εργαζομένων- θα είναι ευχαριστημένοι: η κυβέρνηση θα αποφύγει μια άβολη επικοινωνιακά παρέμβαση με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου ενώ ο Παναγόπουλος και η κλίκα του θα μπορούν να περηφανεύονται ότι «έσπασαν το μνημόνιο».

Νίκη της Ο.Τ.Ο.Ε. και δικαίωση των αγώνων των Τραπεζοϋπαλλήλων για τις Συλλογικές Διαπραγματεύσεις και την κατάρτιση Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας στον κλάδο των Τραπεζοϋπαλλήλων, που αποτυπώθηκε σε ειδικό άρθρο στο σχέδιο Νόμου της Κυβέρνησης για τις εργασιακές σχέσεις – ψηφίστηκε ήδη από την αρμόδια επιτροπή της Βουλής – αποτελεί η κατοχύρωση ΘΕΣΜΙΚΟΥ ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗ της πλευράς των Τραπεζών.

Η προσπάθεια αυτή της Ο.Τ.Ο.Ε. και ο αγώνας των τραπεζοϋπαλλήλων οδήγησαν σε συμφωνία με τις Τράπεζες για το θέμα αυτό και σε νομοθετική κατοχύρωση, που πιστώνεται θετικά στην πρωτοβουλία της Κυβέρνησης.

Από το δελτίο τύπου της Ο.Τ.Ο.Ε., 23/4/2010

Με τη διαιτησία πλέον να καταργείται (καθώς κατά τα λεγόμενα των κυβερνώντων –ο Ανδρέας Λοβέρδος το επαναλαμβάνει με κάθε ευκαιρία- «δεν ήταν αμερόληπτη και έβγαζε μονομερείς αποφάσεις που ήταν πάντοτε υπέρ του ενός κοινωνικού εταίρου» – δηλαδή των εργαζομένων) οι εκτός τόπου και χρόνου πανηγυρισμοί της Ομοσπονδίας για μια βραχύβια και χωρίς ουσιαστικό αντικείμενο νομοθετική ρύθμιση είναι ενδεικτικοί του τέλματος στο οποίο έχουν βυθίσει το συνδικαλιστικό κίνημα οι ηγεσίες του. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για πολιτικό αυτισμό αλλά καλό είναι να μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας. Ξέρουμε πως δεν  επρόκειτο για τίποτε άλλο παρά για συνειδητή παραπληροφόρηση από πλευράς μιας συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, δέσμιας των εξαρτήσεών της από εργοδοσίες, κυβερνήσεις και κόμματα.

Το σχήμα αυτό μπορεί να λειτουργούσε – σε βάρος μας – επί αρκετά χρόνια, πλέον όμως πνέει τα λοίσθια. Όταν οι εργαζόμενοι δέχονται μια τέτοια σφοδρή και ολομέτωπη επίθεση, δεν μπορεί οι υποτιθέμενοι εκπρόσωποί τους να συνεχίζουν να παίζουν τον ίδιο αμφίπλευρο διαμεσολαβητικό ρόλο – και με την εργοδοσία και με τους εργαζόμενους, και κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Καλούνται πλέον να διαλέξουν στρατόπεδο.

Απεργία

Στα πλαίσια αυτά, η αυριανή απεργία δεν γίνεται να είναι η αυλαία  των κινητοποιήσεων. Η συμμετοχή σαφώς και είναι επιβεβλημένη, όμως για να υπάρξει ουσιαστικό αποτέλεσμα θα πρέπει να υπάρξει κλιμάκωση των κινητοποιήσεων τόσο με ποσοτικούς όρους όσο και με διεύρυνση των μεθόδων δράσης, παρεμβάσεις σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας ζωής, διεθνή συντονισμό και κοινές πρωτοβουλίες με ευρωπαϊκά συνδικάτα.

Αν δεν αγωνιστούμε σήμερα για το αδύνατο, θα αντιμετωπίσουμε αύριο το αδιανόητο. Την Πέμπτη απεργούμε.

Στάση πληρωμών

Αναφορικά, τέλος, με την πρωτοβουλία της Τράπεζας  για ενίσχυση του λογαριασμού απόσβεσης του δημοσίου χρέους, με το συνημμένο τιμοκατάλογο και τη δήλωση φρονημάτων (την ίδια στιγμή που η Τράπεζα αρνείται στους υπαλλήλους ή «συνεργάτες» της μια έντοκη προκαταβολή δύο μισθών μήπως και κάνουμε φέτος διακοπές), δηλώνουμε ότι αδυνατούμε να ανταποκριθούμε. Έχουμε κηρύξει στάση πληρωμών.

Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής
https://protergatt.wordpress.com/
protergatt@gmail.com

Τ.Θ. 72157  Ηλιούπολη 16310

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: