ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΙΝΗΤΡΟΔΟΤΗΣΗΣ (ΕΝΑΣ ΠΙΟ ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΟΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΙΛΟΔΩΡΗΜΑ)

Ιουνίου 29, 2008 at 10:53 μμ (Αττικής)

Η παροχή bonus αποτελεί οικιοθελή παροχή της Διοίκησης της Τράπεζας και δεν αποτελεί μέρος των τακτικών αποδοχών

Κανονικά, στο παραπάνω απόσπασμα από την περσινή σχετική εγκύκλιο θα έπρεπε να ξεκινά και να τελειώνει κάθε συζήτηση για το δίκαιο, ορθολογικό, αξιοκρατικό ή όποιο άλλο χαρακτήρα των μπόνους. Το ότι φέτος, κατά τα φαινόμενα, περισσότερα χρήματα θα δοθούν σε λιγότερους δεν είναι παρά η αναμενόμενη εξέλιξη. Άλλωστε κατά τη διοίκηση «το σύστημα αυτό λειτούργησε αποτελεσματικά στο σύνολο σχεδόν των περιπτώσεων και επιβραβεύτηκαν οι λειτουργοί του Δικτύου οι οποίοι πέτυχαν τους στόχους που είχαν τεθεί, επιδεικνύοντας εργατικότητα και αποτελεσματικότητα» κάτι που σημαίνει ότι μερικές εκατοντάδες συνάδελφοι που δεν πήραν μπόνους πέρυσι ήταν ανίκανοι και τεμπέληδες. Φέτος ανίκανοι θα είναι όσοι δεν καταφέρουν ως θαυματοποιοί να αυξήσουν μεγέθη καταθέσεων που βασίστηκαν σε ακριβές προθεσμιακές πολλών εκατομμυρίων από ΔΕΚΟ, οργανισμούς κλπ, οι οποίες κατά κανόνα κλείνονταν μεν κεντρικά χρεώνονταν δε στα καταστήματα, υποκαθιστώντας τις παράλληλα με ταμιευτήρια. Οι ικανοί θα είναι κάποια μεγαλοστελέχη και «παρατρεχάμενοι» που θα αξιολογηθούν με βάση «το βαθμό αποτελεσματικής στήριξης των μονάδων πώλησης αλλά και της συνολικής λειτουργίας της Τράπεζας». Αλλά και όσοι πιάσουν τους στόχους, θα αμειφθούν εάν και εφόσον κριθεί ότι «ενεργοποιήθηκαν ιδιαίτερα για την επίτευξη των στόχων».

Οφείλουμε όμως να είμαστε ειλικρινείς και ρεαλιστές συνάμα. Το ότι στόχος της διοίκησης για φέτος ήταν η ενίσχυση των καταθέσεων πρώτης ζήτησης ήταν γνωστό ήδη από τις αρχές του έτους. Το πρόβλημα ξεκινά από τη στιγμή που επιβάλλεται, με την αποδοχή δυστυχώς της πλειοψηφίας του Δ.Σ. του Συλλόγου, η σύνδεση μισθών και στόχων, μια πρακτική που αμφισβητεί τις συλλογικές συμβάσεις, μειώνει τις συνολικές αμοιβές και προωθεί την ατομική διαπραγμάτευση. Όταν αντί για αυξήσεις στο μισθολόγιο και πληρωμή των υπερωριών, βολευόμαστε με την προσφορά χρηματικών ή άλλων επάθλων (τηλεοράσεις κλπ), σαν να μην είμαστε εργαζόμενοι αλλά διαγωνιζόμενοι. Οι ζωές μας δεν είναι ριάλιτι όπου η αμοιβή της εργασίας μας θα εξαρτάται από το αν θα αντεπεξέλθουμε σε μια σειρά δοκιμασιών που μας τίθενται ή από το αν θα μας περάσει η κριτική επιτροπή. Το να ζητάμε θεσμοθέτηση των μπόνους είναι σαν να ζητάμε θεσμοθέτηση των απλήρωτων υπερωριών και της εξοντωτικής εντατικοποίησης της εργασίας. Αντικείμενο διεκδίκησης πρέπει να είναι οι αυξήσεις για όλους μέσω επιχειρησιακής συλλογικής σύμβασης.

Αναφέροντας, δε, τις απλήρωτες υπερωρίες βλέπουμε τους φόβους μας να επαληθεύονται. Πιέσεις στους διευθυντές και διαδοχικές παρατάσεις στην προθεσμία υποβολής και έγκρισης του προϋπολογισμού των υπερωριών προκειμένου αυτές να περικοπούν τόσο ώστε να προσαρμοστούν στα επιθυμητά από τη διοίκηση επίπεδα, αγνοώντας το τι πραγματικά συμβαίνει καθ’ όλη τη φετινή περίοδο στο δίκτυο και τις διευθύνσεις.

Κι εμείς οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες στην τράπεζα τι κάνουμε απέναντι σε όλα αυτά; Κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει στους μετόχους και τη διοίκηση να θέτουν τους στόχους που επιθυμούν – δεν είναι η δουλειά μας να υποκαταστήσουμε τη διοίκηση- αλλά και κανείς δεν μπορεί να μας υποχρεώσει να ταυτιστούμε και με αυτούς. Είμαστε διακριτή οντότητα και οι δικοί μας στόχοι δεν είναι απαραίτητο να συμπίπτουν, εφόσον για τους διοικούντες η ανάπτυξη της τράπεζας περνά μέσα από την περιστολή των απολαβών και των εργασιακών μας δικαιωμάτων. Συνθήματα του τύπου «δεν κάνουμε βήμα πίσω», όταν δεν συνοδεύονται και από αντίστοιχες πράξεις είναι όχι απλά αναποτελεσματικά αλλά και επιζήμια για τα συμφέροντά μας, καθώς μειώνουν την αξιοπιστία του συλλογικού μας οργάνου απέναντι τόσο στη βάση των συναδέλφων όσο και στην εργοδοσία. Η εσπευσμένη και παράτυπη ανάκληση της στάσης εργασίας που είχε προκηρυχθεί για τις 13-06, με τα αιτήματα για τα οποία αποφασίστηκε (πληρωμή υπερωριών, προσλήψεις) να μην έχουν ικανοποιηθεί ούτε στο ελάχιστο, δεν ήταν απλά «ένα βήμα πίσω» αλλά μια άτακτη υποχώρηση. Αγώνες που δεν δίνονται δεν είναι δυνατό να κερδισθούν.

Οι αντοχές μας δεν είναι απεριόριστες και η αγωνιστική κινητοποίηση κάποια στιγμή θα αποτελέσει μονόδρομο. Η συνεχής υποχωρητικότητα που βαφτίζεται σε «σώφρων διαχείριση των κρίσεων» μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην πλήρη μετάλλαξή μας από εργαζόμενους και εργαζόμενες με αξιοπρέπεια σε ένα φθηνό, ελαστικό και αναλώσιμο «ανθρώπινο δυναμικό». Η διάθεση υπάρχει και αυτό που μένει είναι να σταθεί το Δ.Σ. του Συλλόγου μας στο ύψος των περιστάσεων και να αποδείξει έμπρακτα ότι είναι εκεί για να υπερασπίζεται τα δικαιώματα του συνόλου των εργαζομένων. Εμείς, με όσες δυνάμεις και μέσα διαθέτουμε, θα στηρίξουμε κάθε απόφαση που θα κινείται στην κατεύθυνση αυτή. Αρκεί αυτή τη φορά να υπάρχει συνέπεια λόγων και έργων.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: