Για την Πρωτοβουλία Εργαζομένων

Μαΐου 22, 2008 at 4:15 μμ (Αττικής)

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες, η μικρή ιστορία της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων είναι γνωστή, έλαβε χώρα δημοσίως άλλωστε. Βρεθήκαμε την περίοδο των απεργιών κάποιοι, λίγοι στην αρχή, άνθρωποι κι αρχίσαμε να συζητάμε και να προσπαθούμε να καταγράψουμε κάπως την εμπειρία μας. Στις 4 Μαΐου τελικά βγήκε το πρώτο κείμενο, γραμμένο ήδη από το Μάρτη, και μετά ξεκίνησε μια αργή αλλά σταθερή διαδικασία διεύρυνσης της αρχικά μικρής ομάδας ανθρώπων.

Το σημαντικό ωστόσο ήταν ότι εκείνο το πρώτο κείμενο άνοιξε έναν ευρύτερο διάλογο. Πολλοί άνθρωποι πήραν το λόγο αυτές τις μέρες, έχοντας μια βασική ανάγκη και επιθυμία: να μιλήσουν και να ακουστούν, να συζητήσουν την καθημερινότητά τους μέσα στους χώρους εργασίας. Κι αυτό που διαφάνηκε τελικά ήταν ότι, όλοι εμείς, οι εργαζόμενοι κι οι εργαζόμενες στην Τράπεζα Αττικής περιμέναμε καιρό να δοθεί απλώς μια ευκαιρία για να αρχίσουμε να συζητάμε.

◊◊◊

Όσοι συμμετέχουμε λοιπόν στη συζήτηση που διεξάγεται όλες αυτές τις μέρες έχουμε ορισμένα κοινά: Είμαστε εργαζόμενοι κι εργαζόμενες στο δίκτυο και τη διοίκηση που, παρά τις αντίξοες συνθήκες και με ελλιπή εφόδια, δίνουμε καθημερινά τη μάχη για την επιβίωση και ανάπτυξη της Τράπεζας σε ένα εντονότατα ανταγωνιστικό περιβάλλον. Που μοιραζόμαστε τις ίδιες δυσκολίες και ανησυχίες, νιώθουμε υπεύθυνοι για το μέλλον και προβληματιζόμαστε από και για τις εξελίξεις στο εργασιακό τοπίο, κι αναρωτιόμαστε αν όντως είναι «νομοτελειακές», όπως ενίοτε παρουσιάζονται. Που μας συνοδεύει μια απογοήτευση, εδώ και πολλά χρόνια, από την πλήρη απουσία του συλλογικού μας οργάνου που δεν το αισθανόμαστε στο πλευρό μας, που το βλέπουμε να μετατρέπεται σε διοικητική υπηρεσία.

Φαίνεται λοιπόν ότι υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος εργαζομένων σ’ αυτή την Τράπεζα που θέλει να διατηρήσει την ανεξαρτησία του από τα κόμματα και την εργοδοσία και που αυτό που βασικά θέλει είναι να προσπαθήσει να πληροφορηθεί για το μέλλον του και τα δικαιώματά του. Ένας κόσμος που έχει προτάσεις να κάνει και που θέλει επιτέλους να τις κάνει.

◊◊◊

Σε ό,τι αφορά «εμάς», τους «της Πρωτοβουλίας»; Εκείνους κι εκείνες που, την επομένη μιας Γενικής Συνέλευσης που συμπύκνωνε όλα τα χαρακτηριστικά μιας κατάστασης που μας έχει κουράσει όλους και όλες, αποφασίσαμε να μπούμε στη λογική των εκλογών, εκτιμώντας ότι τρία ακόμα χρόνια είναι πολλά και κρίσιμα, γιατί μέσα σ’ αυτά θα προχωρήσουν εξελίξεις που μετά θα’ ναι αργά για να αντιστραφούν, κι ότι τώρα πρέπει να μπουν όσο το δυνατόν περισσότερα εμπόδια στις προδιαγεγραμμένες εξελίξεις και στις διαφαινόμενες διαθέσεις;

Δεν έχουμε να πούμε και πολλά, λοιπόν, για «μας». Οι περισσότεροι δεν είχαμε καμία εμπλοκή σε συνδικαλιστικές παρατάξεις, ήμασταν όμως εκεί με τις μικρές μας δυνάμεις, και συμμετείχαμε στο βαθμό που αναλογεί σε άτομα σε συλλογικές διαδικασίες.

Δεν έχουμε «μία γραμμή», δεν έχουμε «μία άποψη»: οι απόψεις μας μπορεί να συγκλίνουν σε ζητήματα θεμελιώδη, αλλά να είναι διαφορετικές σε πάρα πολλά άλλα. Τις συζητάμε και τις αντιπαραθέτουμε: κι αυτό ακριβώς είναι που μπορεί να πάει τη συζήτηση μπροστά, όχι οι προδιαγεγραμμένες θέσεις. Κι επειδή θέλουμε να συνεχίσουμε να συζητάμε, αυτή την πολυμορφία οφείλουμε να τη διατηρήσουμε, όχι να την υπερβούμε.

Αυτό που μας συνενώνει, που μας κάνει ένα «εμείς», είναι ότι όλοι και όλες ενδιαφερόμαστε για ένα συνδικαλισμό στον οποίο ο καθένας και η καθεμιά θα έχει λόγο και ουσιαστική συμμετοχή. Ένα συνδικαλισμό που δε θα κινείται στη λογική της υποχρεωτικής «αδερφοποίησης» με την εργοδοσία, όσο αλαζονικά κι αυθαίρετα κι αν αυτή λειτουργεί, που δε θα βάζει τα πάντα, ακόμα και τα στοιχειώδη, πάνω στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και που δε θα ξεχνάει ότι, σ’ αυτό το τραπέζι, ο σύλλογος, ως εκπρόσωπος του συνόλου των εργαζομένων, κι η εργοδοσία συζητάνε σαν ίσος προς ίσο.

Ένα συνδικαλισμό που να μη σταματάει στις εξόδους των κτιρίων, αλλά να λαμβάνει υπόψη του όλες τις πλευρές της ζωής, γιατί αυτά τα δύο επίπεδα, αυτό της εργασίας και αυτό της ζωής, δεν είναι δύο ξεχωριστοί κόσμοι: οι συνθήκες στο χώρο και κατά το χρόνο δουλειάς διαμορφώνουν ολόκληρη την καθημερινότητά μας, τους όρους με τους οποίους γυρίζουμε σπίτια μας και τη διάθεση με την οποία αντιμετωπίζουμε τους δικούς μας ανθρώπους.

Όσο για τους συγκεκριμένους, εκείνους κι εκείνες από μας που συμπεριλαμβάνονται στη λίστα που αναγκαστικά χρειάστηκε να διαμορφωθεί και να «κατέβει στις εκλογές» για να διασφαλιστεί ότι θα μπορούμε να μιλάμε και αύριο; Ποιοι είναι; Άνθρωποι από το παραδίπλα γραφείο, ή από τον άλλο όροφο, ένας ταμίας, τρεις εργαζόμενοι στη θεματοφυλακή, ένας χορηγητικός, μία εργαζόμενη στα εναλλακτικά δίκτυα, που απλώς εμφανίζουν τα ονόματά τους σε μια λίστα προκειμένου να προχωρήσει διεκπεραιωτικά η διαδικασία των εκλογών για να μπορέσουν να γίνουν άλλα, σημαντικότερα πράγματα στη συνέχεια.

◊◊◊

Τι θέλουμε; Βασικά πράγματα. Ικανοποιητικές αμοιβές και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Για εργαζόμενους με αξιοπρέπεια, που να μπορούν να κοιτάνε στα μάτια τον πελάτη. Στη βάση όχι της υπεράσπισης «κεκτημένων», αλλά της προάσπισης των κατακτήσεων των προηγούμενων γενιών που έχουμε χρέος να τις παραδώσουμε και στα παιδιά μας για να μη διαπραγματεύονται αύριο από μηδενική βάση.

◊◊◊

Τα τελικά κείμενα των προεκλογικών περιόδων είθισται να είναι επιγραμματικά. Πάμε λοιπόν:

Αυξήσεις στους μισθούς κι όχι δολώματα τύπου bonus και stock options, έπαθλα άγριας ανταγωνιστικής διεκδίκησης ανάμεσα σε συναδέλφους. Χωρίς σύνδεση αμοιβών με στόχους και τη συνακόλουθη μετατροπή των μισθών μας από σταθερούς σε μεταβλητούς, γιατί με την Τράπεζα έχουμε σύμβαση εργασίας και όχι σύμβαση έργου. Χωρίς άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα στα διευθυντικά στελέχη και τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Χωρίς τη μετάλλαξή μας από εργαζόμενους σε ένα ανώνυμο κι απρόσωπο «ανθρώπινο δυναμικό», ελαστικό και αναλώσιμο, σε ένα «λειτουργικό κόστος» που πρέπει να μειωθεί.

Συλλογικές συμβάσεις κι όχι ατομικές διαπραγματεύσεις. Χωρίς λογικές ατομικού βολέματος και συνδιαλλαγής με αντικείμενο διαπραγμάτευσης προσωπικά οφέλη για κάποιους λίγους, ενώ η μεγάλη πλειοψηφία θα αφήνεται στη μοίρα της.

Χωρίς άλλες απλήρωτες υπερωρίες. Η ανάπτυξη της Τράπεζας δε διασφαλίζεται με την «εθελοντική» συνεισφορά μας.

Ουσιαστική στελέχωση των καταστημάτων και των παραγωγικών διοικητικών διευθύνσεων μέσω διαφανών προσλήψεων με δημόσιο διαγωνισμό, ώστε να διασφαλιστεί η ποιότητα εξυπηρέτησης. Χωρίς συχνές μετακινήσεις που δημιουργούν συνθήκες ανασφάλειας για τους εργαζόμενους, ακυρώνοντας παράλληλα και τις σχέσεις πρόσωπο με πρόσωπο με τον πελάτη.

Ίσες ευκαιρίες εξέλιξης, με αξιοκρατικά κριτήρια. Ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση και την επιμόρφωση.

Χωρίς ιδιωτικοποίηση. Με διαβουλεύσεις για τη διερεύνηση των προθέσεων των μετόχων, που μπορούν να αποτελέσουν την αρχή για την αποτροπή της.

Υπεράσπιση του ΛΑΚ. Διατήρηση της αυτονομίας του ΤΑΠΙΛΤΑΤ. Όχι στο διαχωρισμό μεταξύ παλαιών και νέων συναδέλφων στα ασφαλιστικά δικαιώματα.

[Δια-]τήρηση του Οργανισμού Προσωπικού. Χωρίς αυθαίρετες και καταχρηστικές αποφάσεις της Διοίκησης σε ό,τι αφορά προαγωγές, όρους πρόσληψης, κλπ.

Ενιαίους κανόνες εθελουσίας αποχώρησης, με διαφάνεια.

◊◊◊

Η αποτελεσματική υπεράσπιση των θέσεων αυτών όμως δεν μπορεί να γίνει από ένα σύλλογο που λειτουργεί σαν διεύθυνση προσωπικού. Ο σύλλογος πρέπει να είναι ισχυρός, ανεξάρτητος από την εργοδοσία και τα πολιτικά κόμματα και να λειτουργεί με απολύτως δημοκρατικές διαδικασίες, οριζόντια, όχι από τα πάνω προς τα κάτω. Να ενώνει κι όχι να διαιρεί. Να δραστηριοποιείται στο πεδίο της καθημερινής υπεράσπισης των δικαιωμάτων των εργαζομένων, να επεξεργάζεται και να καταθέτει προτάσεις, που να είναι αποτέλεσμα ενός ζωντανού και γόνιμου διαλόγου, στον οποίο ο καθένας κι η καθεμιά να μπορούν να υπερασπίζονται ελεύθερα την άποψή τους.

Για να γίνουν όλα αυτά, για να μπορέσουμε να υπερασπιστούμε αποτελεσματικά τα δικαιώματά μας και να [συν-]διαμορφώσουμε το μέλλον μας, για να έχουν όλοι και όλες λόγο στις αποφάσεις, δε χρειάζονται καινοτομίες: ΑΡΚΕΙ ΑΠΛΩΣ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ [ΚΕΦΑΛΑΙΑ, ΕΝΤΟΝΑ ΚΑΙ ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΣΜΕΝΑ], το οποίο μπορεί να αποτελέσει μια βάση για την ανασυγκρότηση του Συλλόγου. Με την εφαρμογή ορισμένων άρθρων του:

Άμεση εκλογή εκπροσώπων καταστημάτων, που να γνωρίζουν τα επιμέρους προβλήματα, και τακτική σύγκλιση του Γενικού Συμβουλίου [άρθρο 20].

Ανοιχτά Δ.Σ., στα οποία να μπορεί να παρέμβει κάθε συνάδελφος [άρθρο 11].

Έκτακτες θεματικές συνελεύσεις για ζητήματα αιχμής, όπως ΛΑΚ, ωράριο, ασφαλιστικό, κ.α. [άρθρο 8].

Κλείνοντας, και σε ό,τι αφορά το εγχείρημα της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων συγκεκριμένα: δεν είναι αυτοσκοπός. Μέσα στις δεδομένες συνθήκες λειτουργίας του συλλόγου όμως, ο στόχος είναι η Πρωτοβουλία να παραμείνει σε ένα διαφορετικό πλαίσιο οργάνωσης και λειτουργίας, προσπαθώντας να διασφαλίσει ότι, στο εσωτερικό της τουλάχιστον, τα πράγματα θα είναι διαφορετικά.

Με ανοιχτές διαδικασίες στις οποίες όλοι και όλες να έχουν πραγματικά δυνατότητα συμμετοχής.

Με διαφάνεια μέσω της δημοσιοποίησης των διεργασιών και των συζητήσεων, για όσους δεν μπορούν να είναι εκεί και με στόχο την υπέρβαση του κατακερματισμού ανάμεσα σε Αθήνα και άλλες πόλεις, σε διοίκηση και καταστήματα.

Με ουσιαστικό διάλογο μεταξύ όλων, ανεξαρτήτως του από πού προέρχονται, με μόνο όρο να επιθυμούν να συμβάλλουν στην υπεράσπιση των εργασιακών μας δικαιωμάτων.

Αυτή η νέα δυναμική στις διαδικασίες στο εσωτερικό έχει στόχο να καταλήγει όχι σε ένα [προ-]συγκροτημένο σύνολο θέσεων, για αποδοχή ή απόρριψη ως έχει, αλλά υπό συνεχή [ανα-]διαμόρφωση.

◊◊◊

Κι αν τύχει και πάμε παραπέρα; Οι όποιοι εκπρόσωποι θα είναι εναλλασσόμενοι, για να μην αναδεικνύεται κανένας υπεράνω εκείνων που εκπροσωπεί, και άμεσα ανακλητοί, όταν δε λειτουργούν στην κατεύθυνση που τους έχει ανατεθεί να λειτουργήσουν. Το τελευταίο που χρειάζεται είναι «λευκές επιταγές» και «απευθείας αναθέσεις έργου» ως προς τις ζωές μας ή ακόμα μερικοί εκπρόσωποι αποκομμένοι από αυτούς που εκπροσωπούν, κλεισμένοι σε γραφεία, χωρίς ουσιαστική σχέση με τους εργασιακούς χώρους για τους οποίους μιλάνε.

Το ζήτημα δεν είναι να ακολουθήσουμε τις συνήθεις διαδρομές, αλλά να βρούμε νέους δρόμους. Κι αυτό δεν είναι ζήτημα μόνο των ανθρώπων που δέχτηκαν να μπουν σε μια λίστα ή σε μια Πρωτοβουλία: εξαρτάται από όλους κι όλες εμάς.

Το ζητούμενο άλλωστε είναι ένα: να είμαστε εκεί την επόμενη μέρα. Όλοι και όλες μαζί.

Για την

Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής

Σπύρος Μανδέλος

Στέφανος Μπαϊρακτάρης

Κλειώ Σαρρή

Βίκτορας Τσακίρης

Τζένη Τσουπαροπούλου

Ιπποκράτης Χατόγλου

Advertisements

4 Σχόλια

  1. Ανώνυμος said,

    Καλή επιτυχία παιδιά.

  2. Ένα ''αδελφό'' σχήμα τράπεζας said,

    ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ ΚΙ ΑΠΟ ΜΑΣ… ΕΙΘΕ ΝΑ ΠΛΗΘΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΧΗΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΙΩΣ ΑΛΙΜΟΝΟ ΜΑΣ… ΚΙ ΑΛΙΜΟΝΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΑΚΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΔΕΣΜΙΟΣ ΤΟΥΣ… ΣΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΣΑΣ Ο,ΤΙ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙΤΕ…

    ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ-ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ

  3. Θανάσης Τσακίρης said,

    Καλή επιτυχία σε όλα τα μέτωπα.

  4. elpida said,

    exoun lisaksei
    spasane ta tilefona,parakalane,lene kammia psifos xameni,
    prepei na proseksete.
    kali dynami, kai i sunexeia meta tis ekloges

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: