Γενική Συνέλευση: Ανησυχητικές εξελίξεις

Μαΐου 16, 2008 at 11:20 πμ (Αττικής)

Η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι μέρες τώρα. Στο ρετιρέ της Ομήρου επικρατούσε υπερδιέγερση. Τα μέτωπα είχαν γίνει ξαφνικά πολλά: με τη ΔΗΣΚ, του πρώην παντοδύναμου και νυν αποδιοπομπαίου, να απειλεί αρχικά και στη συνέχεια να προβαίνει σταδιακά σε αποκαλύψεις, τη ΔΑΚΕ να βγαίνει χαλαρά από αριστερά και μια περίεργη Πρωτοβουλία να απευθύνει ένα λόγο που κάποιοι θα ήθελαν να ενσωματώσουν, αλλά δεν είναι κι εντελώς εύκολο.

Οι εκλογές είναι πόλεμος και στον πόλεμο επιτρέπονται τα πάντα. Η μητέρα των μαχών θα γινόταν στο Τιτάνια. Κι έπρεπε να κερδηθεί πάση θυσία. Τα μηνύματα προς αυτή την κατεύθυνση ήταν σαφή: «ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ» και «ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΔΙΑΣΠΑΣΤΕΣ» (τα κεφαλαία δικά τους).

Όλα τα διαθέσιμα μέσα επιστρατεύτηκαν. Η προετοιμασία θύμιζε ραντεβού αγριεμένων οπαδών ποδοσφαιρικής ομάδας πριν πάνε για συμπλοκή. Τα όπλα βέβαια εδώ ήταν διαφορετικά. Αυτό όμως που βιώσαμε στη συνέλευση της 14ης Μαΐου ήταν μια μορφή συνδικαλιστικού χουλιγκανισμού. Οι σωστοί άνθρωποι τοποθετημένοι στις κατάλληλες θέσεις, στημένοι σαν τσεκαδόροι νυχτερινών μαγαζιών, να προβοκάρουν ή να προκαλούν χάβρα όταν μιλούν οι «ανεπιθύμητοι». Κλακαδόροι να μπαίνουν μέσα τρέχοντας για να χειροκροτήσουν τους «δικούς μας» και να ξαναβγούν. Ο ισόβιος, «άψογος και ακριβοδίκαιος» [;], πρόεδρος της συνέλευσης, να επικαλείται το χρόνο και τη διαδικασία, κατά βάση όμως μόνο απέναντι σε όσους έπρεπε να περιοριστούν. Επιμελημένα «συνδικαλιστικά τερτίπια» από μετρ του είδους.

____________________________________________________

Το ότι για μια ακόμη φορά η ουσιαστική συζήτηση και κριτική για τα προβλήματα της καθημερινότητάς μας απουσίασε και κυρίαρχο θέμα της συνέλευσης κατέληξε να είναι οι εταιρικές πιστωτικές κάρτες των μελών του Δ.Σ., έκανε κάποιους να φύγουν, μη θέλοντας να βλέπουν άλλο ένα πάνελ τύπου Τριανταφυλλόπουλου (μετά το παραεκκλησιαστικό και το παραδικαστικό, το «παρασυνδικαλιστικό»). Όσοι είχαν πιο γερό στομάχι έμειναν για να δουν τη συνέχεια και την κατάληξη ενός «διαλόγου» που περιστρεφόταν γύρω από τα προνόμια και τις απολαβές προσώπων για μια εργολαβικού τύπου συνδικαλιστική εκπροσώπηση, προσπαθώντας, με δυσκολία, να διακρίνουν μέσα από τα όσα λέγονταν εκείνα που πραγματικά έχουν σημασία για το μέλλον όλων μας.

Μετά τη συνέλευση της 14ης Μαΐου, αυτό που συνειδητοποιήσαμε τελικά ήταν ότι τα πράγματα είναι χειρότερα από ό,τι νομίζαμε. Οι εξελίξεις δρομολογούνται, ερήμην μας πάντα, και οδηγούμαστε σε επικίνδυνες ατραπούς.

Τα θεμελιώδη ζητήματα που αναδείχθηκαν χθες ήταν κατά βάση τα εξής:

  • Το προεδρείο του Συλλόγου υπερασπίζεται την πολιτική των bonus και της σύνδεσης μισθού με στόχους, που οδηγεί στην ατομική διαπραγμάτευση, την αδιαφάνεια και την πλουσιοπάροχη ανταμοιβή λίγων μεγαλοστελεχών.
  • Δεν έγινε καμιά κατηγορηματική διάψευση του ενδεχόμενου αλλαγής του Οργανισμού Προσωπικού.
  • Παρά τις διαβεβαιώσεις για μια νικηφόρα έκβαση της υπόθεσης του ΛΑΚ, αφέθηκε ανοιχτό το ενδεχόμενο διαπραγμάτευσης για το καθεστώς ή τους όρους του.
  • Δε δηλώθηκε μια ξεκάθαρη αντίθεση σε πιθανή ιδιωτικοποίηση, ούτε αναφέρθηκε κανένα συγκεκριμένο σχέδιο αντίδρασης.

Δυστυχώς, ελάχιστες τοποθετήσεις άγγιξαν την αγωνία που ζούμε εμείς οι εργαζόμενοι/ες καθημερινά στους χώρους δουλειάς. Η κυρίαρχη τάση φάνηκε πως ήταν ένας αγώνας για τη διασφάλιση των εδρών του ΔΣ, χωρίς, παρά τις επικλήσεις «στη βάση των συναδέλφων», κανένα ενδιαφέρον για το πώς περισσότεροι/ες από μας θα συμμετάσχουμε στην ανασυγκρότηση του συλλόγου.

____________________________________________________

Η εργοδοσία, μετά από όλα αυτά, έχει λόγους να χαίρεται. Οι αποφάσεις μπορούν να συνεχίζουν να λαμβάνονται κάπου αλλού, χωρίς εμείς να συζητάμε τι θα θέλαμε.

Κι ο σύλλογος; Τους τελευταίους μήνες εμφανίζεται να παρεμβαίνει, διά των εκπροσώπων του, κατά βάση για ζητήματα που αφορούν την προσωπικότητα, την τιμή και την υπόληψη των [ίδιων των] εκπροσώπων του και, δευτερευόντως, και μόνο στα χαρτιά, για ζητήματα που αφορούν τις ζωές του συνόλου των εργαζόμενων. Κι η συνέλευση της 14ης Μαίου ήρθε να επιβεβαιώσει οικτρά αυτή την πραγματικότητα.

Αν, λοιπόν, μέσω των παρεμβάσεων του ΔΣ, αυτό που κατά βάση δηλώνεται ότι μας απασχολεί είναι οι προσωπικές υποθέσεις των μελών του Δ.Σ., αν στη μία και μοναδική γενική συνέλευση του έτους τα προς συζήτηση θέματα καθιστούν αυτή την τάση μια πραγματικότητα δεδομένη, αν, τελικά, το ανώτατο όργανο [κατά το καταστατικό, κι όπως θα έπρεπε να είναι] του συλλόγου παρουσιάζει τέτοια εικόνα, σαν τη χθεσινή, υπάρχει πρόβλημα. Και τις συνέπειες του προβλήματος θα τις βιώσουμε όλοι και όλες, ανεξαρτήτως του αν συμμετέχουμε ή όχι στη διαμόρφωση αυτής της πραγματικότητας, ανεξαρτήτως του αν θεωρούμε ότι η διαχείριση των [συνδικαλιστικών] πραγμάτων θα έπρεπε να είναι διαφορετική.

Σε τρία χρόνια, όταν κάποιοι άλλοι θα έχουν κάνει την «ηρωική» τους έξοδο από την Τράπεζα (και από τη συνδικαλιστική δράση) και δε θα είναι εδώ ούτε για να δώσουν λογαριασμό ούτε για να βιώσουν τις συνέπειες, για όλους και όλες εμάς που θα παραμένουμε στα γραφεία και τα γκισέ, η κατάσταση θα είναι πολύ χειρότερη. Με την πίεση των εργαζομένων που επιβάλλεται στο όνομα της αυτόνομης ανάπτυξης της Τράπεζας να γίνεται τελικά το όχημα για το ευκολότερο ξεπούλημά της, απαλλαγμένης ίσως κι από «βαρίδια», όπως ο Οργανισμός Προσωπικού και το ΛΑΚ.

Οι εξελίξεις όμως τρέχουν. Και το ζήτημα της [όποιας] συμμετοχής του συλλόγου σ’ αυτές, στις αποφάσεις για τα φλέγοντα ζητήματα, την ιδιωτικοποίηση, το ΛΑΚ, τον οργανισμό προσωπικού, κ.α., δεν τίθεται. Και σε λίγο θα βρεθούμε, κι εμείς που γράφουμε αυτές τις γραμμές κι όλοι και όλες οι υπόλοιποι, να αναρωτιόμαστε γιατί κάποιοι μας αγνόησαν. Μάλλον ήρθε η ώρα να πάρουμε θέση. Για να μην αναλογιζόμαστε αύριο, όταν θα κληθούμε επιτακτικά να ζήσουμε μια πραγματικότητα που δε θα έχουμε [συν-]διαμορφώσει, που ήμασταν εμείς όταν τα πράγματα έπαιρναν το δρόμο τους.

Μπορούμε; Να διαμορφώσουμε κάτι, έστω περιορισμένο σε έκταση αλλά, σημαντικό; Ας δοκιμάσουμε τις δυνάμεις μας. Απτά και άμεσα, εκεί που είμαστε κάθε μέρα. Μακριά από τις συνήθεις θέσεις περί του μάταιου χαρακτήρα της όποιας συλλογικής δράσης [«»όλα αυτά» ποτέ δεν αλλάζουν τίποτα»], ας δούμε τα αποτελέσματα κι ας αποφασίσουμε μετά αν άξιζε ή όχι τον κόπο.

Δεν ξεκινάμε άλλωστε απ’ το μηδέν: κι οι εργαζόμενοι γενικότερα σ’ αυτή τη χώρα έχουν ιστορία κι ο Σύλλογος Υπαλλήλων Τράπεζας Αττικής έχει τη δική του, με αρκετές στιγμές αξιοπρέπειας. Άλλο αν κάποιοι επιμένουν να επικαλούνται τις κακές κι όχι τις καλές της στιγμές, δημιουργώντας μια αίσθηση στις νέες γενιές συναδέλφων ότι, τελικά, «τα πράγματα πάντα έτσι ήταν κι έτσι θα μείνουν», για να νομιμοποιήσουν έτσι μια πραγματικότητα που δεν εκφράζει κανέναν πια. Και στοιχεία της ιστορίας αυτής, που μας αφορά όλους και όλες, μπορούμε να τα επαναφέρουμε στην πραγματικότητά μας. Για να διαμορφώσουμε ξανά ένα κλίμα ενδιαφέροντος και συζήτησης, συνοχής και αλληλεγγύης [παρά τις ρωγμές που έχει υποστεί αυτή η τελευταία]. Γιατί δεν μπορεί το κλίμα που αποτυπώνεται σήμερα, στις ανακοινώσεις των παρατάξεων, στη χθεσινή γενική συνέλευση, της απουσίας συζήτησης για το παρόν και το μέλλον μας μέσα στην Τράπεζα κι η ενίσχυση της λογικής της «προσωπικής υπόθεσης», να είναι η «κανονικότητά» μας.

____________________________________________________

Τα πράγματα πηγαίνουν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Μέχρι να αποκτήσουμε τη δυναμική να αντιστρέψουμε την πορεία των πραγμάτων, το να μπουν όσο το δυνατόν περισσότερα εμπόδια στις προδιαγεγραμμένες εξελίξεις και στις διαφαινόμενες διαθέσεις, μοιάζει απαραίτητο. Δεν είμαστε διατεθειμένοι να συνεχίσουμε να αφήνουμε κάποιους να μας οδηγούν σε προαποφασισμένες ήττες διαπραγματευόμενοι και, μερικές φορές, επαιτώντας σχεδόν για κάποια ψήγματα φιλευσπλαχνίας, με μόνο όπλο την ικετευτική επίκληση της «εταιρικής ευθύνης». Είναι καιρός να βάλουμε τα θέλω μας μπροστά διεκδικώντας ό,τι είναι δίκαιο, θεμιτό και εφικτό.

Κάθε αγώνας που δε δίνεται οδηγεί στην περαιτέρω υποβάθμιση της ποιότητας ζωής μας και δεν έχουμε πλέον περιθώριο επιλογής, να αφήνουμε να τίθενται υπό διαπραγμάτευση, όχι απλώς οι συνθήκες εργασίας μας, αλλά και οι ίδιες μας οι ζωές. Γιατί τα δύο αυτά επίπεδα, αυτό της εργασίας και αυτό της ζωής, δεν είναι δύο ξεχωριστοί κόσμοι. Είναι αλληλένδετα: οι συνθήκες στο χώρο και κατά το χρόνο δουλειάς διαμορφώνουν ολόκληρη την καθημερινότητά μας, τους όρους με τους οποίους γυρίζουμε σπίτια μας και τη διάθεση με την οποία αντιμετωπίζουμε τους δικούς μας ανθρώπους.

Κρίνοντας ότι οι αντίξοες συνθήκες του σήμερα, θα είναι ακόμα χειρότερες αύριο, αν παραιτηθούμε από τη δυνατότητά μας να παρέμβουμε και να ελέγξουμε τις εξελίξεις, αποφασίζουμε να συμμετάσχουμε στις εκλογές με ένα ξεχωριστό ψηφοδέλτιο. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα έρθουμε αντιμέτωποι με μηχανισμούς που μπορούν να απογειώσουν ή να καταστρέψουν καριέρες και άρα να δελεάσουν ή να πιέσουν αντίστοιχα [κι επιτέλους: είθισται να «φοβάται» κανείς τις αντιδράσεις της εργοδοσίας, όχι των συνδικαλιστικών του εκπροσώπων]. Μηχανισμούς που καθοδηγούνται από ανθρώπους που έχουν αλλεργία στην κριτική: όπως ποτέ δεν την ασκούσαν έτσι και τώρα δεν τη δέχονται.

____________________________________________________

Αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά, αν σ’ αυτό το περιβάλλον είχαν λόγο όλοι και όλες, ισότιμα, χωρίς διακυμάνσεις ανάλογα με το αν είναι μέσα ή έξω από μηχανισμούς, αν δεν ήταν επιχείρημα στις συνελεύσεις το «Οι παρατάξεις 15 λεπτά. Όσοι δεν είναι επίσημη [παράταξη] 7», αν οι συνελεύσεις των εργαζομένων γίνονταν συχνότερα και η διαφάνεια επέτρεπε να μαθαίνουμε όλοι και όλες τι γίνεται και τι πρόκειται να γίνει, δε θα υπήρχε λόγος να κατέβει κανείς στις εκλογές. Στο περιβάλλον μας όμως, οι αποφάσεις παίρνονται με τη μικρότερη δυνατή συμμετοχή εκείνων τους οποίους πραγματικά αφορούν, πίσω από κλειστές πόρτες που καμιά χαραμάδα τους δεν αφήνει να βγει τίποτα προς τα έξω. Γι’ αυτή τη χαραμάδα πρέπει να παλέψουμε, για να κρατήσουμε την πόρτα έστω και λίγο ανοιχτή.

Δε ζητάμε από κανέναν να «μας εμπιστευτεί», όπως δεν εμπιστευόμαστε κανέναν για να διαχειριστεί εργολαβικά τα δικά μας εργασιακά συμφέροντα. Η λιγότερη δυνατή εμπιστοσύνη είναι αυτό που χρειάζεται για να υπάρχει πραγματικός έλεγχος των εκπροσώπων μας, κι αυτήν ακριβώς διεκδικούμε. Με ανοιχτές διαδικασίες, στις οποίες ο καθένας κι η καθεμιά να μπορούν να παρευρεθούν, να ακούσουν και να ακουστούν, να μιλήσουν, να ενημερωθούν και να συνδιαμορφώσουν. Με εκπροσώπους εναλλασσόμενους, για να μην αναδεικνύεται κανένας υπεράνω εκείνων που εκπροσωπεί, και άμεσα ανακλητούς, όταν δε λειτουργούν στην κατεύθυνση που τους έχει ανατεθεί να λειτουργήσουν. Με συνεχή κριτική των θέσεων, των προτάσεων, του λόγου εν γένει που θα βγαίνει και των πρακτικών που θα τον συνοδεύουν. Για να τελειώνουμε επιτέλους με τις «απευθείας αναθέσεις έργου» ως προς τις ζωές μας.

Γιατί δε χρειάζεται η διαμόρφωση ενός ακόμα πόλου εξουσίας, προσωποποιημένης ή απρόσωπης, πάντως αρκούντως απόμακρης. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να επαναλάβουμε οπωσδήποτε τη συνήθη διαδρομή. Πρέπει να υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι. Και πρέπει να τους ανακαλύψουμε. Κι αν δεν υπάρχουν να τους χαράξουμε.

Μοιάζει δύσκολο το εγχείρημα και σίγουρα έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε. Αλλά κι οι πιο μεγάλες πορείες ξεκινάνε με ένα μικρό βήμα μπροστά. Το μικρό αυτό βήμα μπροστά εξαρτάται από όλους και όλες εσάς. Η αναπαραγωγή του γνωστού μοντέλου δε μας ενδιαφέρει καθόλου: αν περιπέσουμε σ’ αυτό θα αποσυρθούμε. Η δική σας πραγματική και επί της ουσίας συμμετοχή είναι αυτή που θα διασφαλίσει ότι θα γίνουν τα πράγματα όπως ονειρευόμαστε, χωρίς κάποιοι να είναι εδώ και κάποιοι άλλοι εκεί, χωρίς απόσταση και αποστασιοποίηση.

Για την Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής

Σπύρος Μανδέλος

Βίκτωρας Τσακίρης

Ιπποκράτης Χατόγλου

https://protergatt.wordpress.com/

protergatt@gmail.com

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: