ΑΝΟΙΧΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ

Μαΐου 4, 2008 at 10:09 μμ (Αττικής)

Εκλογές, κόμματα με φρου-φρου και αρώματα

Άρωμα εκλογών. Οι παρατάξεις επαναδραστηριοποιούνται. Κλιμάκιο του Συλλόγου (ή της ΔΗΣΚ, ποιος ξέρει, ούτως ή άλλως αυτές οι δύο έννοιες ήταν ανέκαθεν δυσδιάκριτες σε αυτή την Τράπεζα) βγαίνει μετά από καιρό βόλτα σε καταστήματα. Πλειοδοσία αγωνιστικών συνθημάτων σε μια δημοπρασία για την απόκτηση των πολυπόθητων ψήφων. Κρούσεις, ενίοτε πιεστικές, για να στελεχωθούν ψηφοδέλτια, όσο το δυνατόν πιο πολυάριθμα, ούτως ώστε να δοθεί μια επίφαση «συμμετοχικής δημοκρατίας», που να λειτουργήσει σαν τονωτική ένεση σε μια εκλογική διαδικασία που διαφορετικά θα πραγματοποιούταν σε κλίμα γενικευμένης αδιαφορίας.

Πού είναι η συνέλευση(οέο);

Τακτική γενική συνέλευση μια φορά το χρόνο. Διεκπεραιωτικού χαρακτήρα, με 2-3 επιδερμικές εισηγήσεις, λίγες αντεγκλήσεις επί προσωπικού με αφορμές διαδικαστικού χαρακτήρα, συνοπτική δια βοής έγκριση του απολογισμού και άντε να πάμε σπίτια μας, του χρόνου πάλι. Συμβούλιο καταστημάτων απλά ανύπαρκτο, με εκπροσώπους εκλεγμένους προ εξαετίας, των οποίων φυσικά η συντριπτική πλειοψηφία, αν όχι το σύνολο, έχει αλλάξει μονάδα. Οι αγωνίες, οι φόβοι, οι ελπίδες, οι ιδέες και οι προτάσεις των συναδέλφων μένουν να συζητιούνται ανά δύο στους χώρους δουλειάς κι απ’ το τηλέφωνο. Αποκλεισμένοι από κάθε δυνατότητα παρέμβασης στα ζητήματα που αφορούν τη ζωή μας, τρέχουμε και προσαρμοζόμαστε πίσω από τετελεσμένα.

Έχουμε εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη

Η υπόθεση του ΛΑΚ, για παράδειγμα, βρίσκεται στα χέρια του νομικού μας επιτελείου, το ήθος και την επιστημονική επάρκεια του οποίου κανένας δεν αμφισβητεί. Είναι όμως μια υπόθεση που θα έπρεπε να βρίσκεται και στα δικά μας χέρια. Είναι ένα ζήτημα εργασιακό και κοινωνικό που αφορά βασικούς όρους με τους οποίους μπήκαμε και εργαζόμαστε για την Τράπεζα. Τα ασφαλιστικά μέτρα έρχονται να λειτουργήσουν συμπληρωματικά στη συλλογική δράση, δεν μπορούν να την υποκαταστήσουν. Η εγκατάλειψη κάθε άλλης μορφής δράσης και ο περιορισμός της υπόθεσης σε ένα αποκλειστικά και μόνο νομικό ζήτημα, η μετατροπή της δηλαδή σε μια καθαρά δικαστική διαμάχη, λες και πρόκειται π.χ. για κληρονομικές διαφορές, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι κάνει καλό στην υπόθεσή μας. Εκτός από το ότι απαλλάσσει από ένα διεκδικητικό αγώνα εκείνους που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να αντέξουν το βάρος του.

Κύριε διευθυντά, θέλω μπόνους

Και, μετά το ΛΑΚ, ήρθαν τα μπόνους. Μας ξένισε η όψιμη έκπληξη και δυσαρέσκεια για τις ανισότητες στη διανομή τους. Η θεατρική ατάκα που προηγήθηκε της ανακοίνωσής τους άλλωστε ήταν όσο πιο σαφής γινόταν: «κάποιοι θα πάρετε το μπόνους στις 29 Φεβρουαρίου, οι άλλοι θα το πάρετε στις 30». Η αναζήτηση δικαιοσύνης στη διανομή των μπόνους είναι παντελώς άτοπη από τη στιγμή που αυτή καθεαυτή η θέσπιση αυτού του συστήματος πληρωμής, το οποίο οι εκπρόσωποί μας αποδέχτηκαν επί της αρχής, στοχεύει στην κατάργηση στην πράξη της αρχής της ίσης αμοιβής για ίση εργασία. Η εκ των υστέρων σπέκουλα περί «αξιοκρατίας και διαφάνειας» έγινε για το θεαθήναι και κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα δε θα μπορούσε να έχει –ούτε και είχε άλλωστε.

Η κοινωνία των πωλητών

Και μετά τα μπόνους τι; Μήπως εξατομικευμένοι στόχοι, ατομικές συμβάσεις, ενοικίαση εργασίας, τιμολόγιο παροχής υπηρεσιών, πλασιέ χρηματοοικονομικών προϊόντων με ποσοστά; Εργοδοσία χωρίς υποχρεώσεις και εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα (για την ακρίβεια όχι εργαζόμενοι αλλά «ανθρώπινοι πόροι») στο όνομα της αύξησης της ανταγωνιστικότητας; Ευχαριστούμε, λέμε να μην πάρουμε.

Εμπρός λαέ

Κι η απάντησή σε όλα αυτά; Απεργίες-μνημόσυνα, εάν και εφόσον ασφαλώς τις κηρύξουν ΟΤΟΕ-ΓΣΕΕ, εθιμοτυπικού χαρακτήρα, που αντιμετωπίζονται, όχι ως σημεία κορύφωσης μιας διαδικασίας κινητοποίησης, αλλά σαν πυροτεχνήματα. «Δεν υπάρχει συμμετοχή», λένε. Όντως για να υπάρξει συμμετοχή απαιτείται προεργασία, ενημέρωση, κινητοποίηση, περιφρούρηση, κάτι περισσότερο τέλος πάντων από το πάτημα του enter για την αποστολή ενός μέιλ (στην καλύτερη περίπτωση το μεσημέρι της προηγούμενης, στη χειρότερη στις 12 της ίδιας μέρας για συμμετοχή σε μια στάση εργασίας που προβλεπόταν να ξεκινήσει στις 11). Εκτός αν μιλάμε για το περίφημο «όλοι τα μολύβια κάτω στις 3:15», οπότε γινόμαστε το πρώτο σωματείο στα χρονικά που κηρύσσει στάση εργασίας μετά το τέλος του ωραρίου.

Τα φαυλεπίφαυλα διλήμματα

Φαυλεπίφαυλος, -η, -ο (λόγ.) ο πολύ φαύλος ΣΥΝ. Πανάθλιος, αχρειότατος. [ΕΤΥΜ. μτγν. <φαύλος + επί + φαύλος].

Το λήμμα στο λεξικό του Μπαμπινιώτη, όπου χρειάστηκε να ανατρέξουμε για να αποκωδικοποιήσουμε το περιεχόμενο της φράσης «φαυλεπίφαυλα διλήμματα και ψευδεπίγραφες επιταγές» που αναφερόταν σε πρόσφατη ανακοίνωση του Δ.Σ.. Η αναζήτηση τελικά δεν άξιζε και πολύ τον κόπο. Μια ακόμα ηχηρή κορόνα, κενή περιεχομένου, από τις αρίφνητες από τις οποίες βρίθουν οι ανακοινώσεις. Γραφή με ΚΕΦΑΛΑΙΑ, έντονα και υπογραμμισμένα, κραυγές στο χαρτί, με πατερναλιστικό ύφος. Βαρύγδουπες εκφράσεις, αφόρητοι βερμπαλισμοί, καλολογικά στοιχεία κι επαναστατικά τσιτάτα επιστρατεύονται για να μακιγιαριστεί η αδράνεια και να μοιάζει με αγωνιστικότητα. «Μας διαβάζει κι η εργοδοσία», είναι μια απάντηση που έχει δοθεί. Μόνο που η εργοδοσία υπολογίζει αυτούς που συνοδεύουν τα λόγια και με πράξεις, διαφορετικά μάλλον το διασκεδάζει.

Δρυός πεσούσης

Κι απ’ την άλλη, αυτή η «και καλά» αμείλικτη αλλά στην ουσία εύκολη και ανέξοδη κριτική σε πρακτικές του παρελθόντος και σε προηγούμενες διοικήσεις του Συλλόγου είναι πια τόσο άκαιρη που προκαλεί θλίψη και θυμηδία ταυτόχρονα. Θα είχε αξία εάν διατυπωνόταν τότε που έπρεπε, όταν αυτή ήταν η κρατούσα κατάσταση. Και το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ίσχυε δεν ήταν καθόλου μικρό και όχι τόσο μακρινό ώστε να μην το θυμόμαστε όσοι το προλάβαμε έστω και για λίγο. Θα μπορούσε να έχει έστω κάποια ψήγματα σοβαρότητας εάν συνοδευόταν κι από μια δόση αυτοκριτικής από εκείνους που ήταν οργανικά μέλη και φορείς των πρακτικών που τώρα κατακεραυνώνουν. Τίποτε από αυτά δεν έγινε. Το κυνήγι των φαντασμάτων του παρελθόντος υποκαθιστά την έλλειψη προοπτικής για το παρόν και το μέλλον.

Τις εκλογές τους, τους τις χαρίζουμε

Για να γίνουμε και λίγο συμπαθείς στους εκπροσώπους μας, ξεκαθαρίζουμε ότι δε μας ενδιαφέρει να συμμετάσχουμε στην επικείμενη εκλογοπανήγυρη. Γιατί εμείς πιστεύουμε ότι σε ένα πρωτοβάθμιο σωματείο το Δ.Σ. υπάρχει για να εφαρμόζει τις αποφάσεις της βάσης των συναδέλφων, όπως αυτές λαμβάνονται μέσα από ανοιχτές κι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Τις θέσεις ας τις καταλάβουν αυτοί που τόσο τις ποθούν, η δύναμη δεν πηγάζει από αυτές. Βρίσκεται σε όλους και όλες εμάς που μπορούμε απέναντι σε όλα όσα μας απασχολούν να πάρουμε θέση, να βρεθούμε, να μιλήσουμε, να ακούσουμε και –προπάντων- να δράσουμε. Οι αγώνες δίνονται στους δρόμους και όχι στους διαδρόμους.

Κι αν θέλουν να μας περάσουν ένα κλίμα ηττοπάθειας («δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα») ή αδιαφορίας («ο μισθός να πέφτει και τι μας νοιάζει;»), ας ξέρουν ότι

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΠΟΡΟΥΜΕ

ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΖΕΙ

Επέρχεται συνέχεια

Θα είμαστε εκεί.

_________________________________________________________________

Αυτό το κείμενο γράφτηκε το Μάρτιο του 2008. Όταν, κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων ενάντια στο [αντι-]ασφαλιστικό, μας δόθηκε η ευκαιρία να συναντηθούμε μεταξύ μας και να συζητήσουμε για πρώτη φορά το ενδεχόμενο μιας άλλου τύπου παρέμβασης στα του συλλόγου.

Τότε, θεωρήσαμε ότι οφείλαμε να περιμένουμε, να δούμε τις πιθανές –ουσιαστικές- αλλαγές στην τακτική των υπαρχόντων σχηματισμών, καθώς σκοπός μας δεν ήταν να λειτουργήσουμε ανταγωνιστικά ως προς αυτές, διεκδικώντας ένα μερίδιο από την εκλογική πίτα. [Δυστυχώς] από τότε μέχρι σήμερα τίποτα δεν έχει αλλάξει και το κείμενο, ως είχε, διατηρεί την επικαιρότητά του.

Η κινητικότητα άλλωστε των τελευταίων εβδομάδων, από πλευράς παρατάξεων, έχει χαρακτήρα καθαρά εκλογοκεντρικό: οι συναντήσεις και οι ζυμώσεις με «νέους» και «παλιούς» συναδέλφους γίνονται ενόψει εκλογών, πράγμα που μας κάνει να πιστεύουμε –βάσιμα- ότι την επομένη της εκλογής του νέου ΔΣ κάθε διάλογος θα σταματήσει. Όλοι θα επιστρέψουν στις θέσεις τους, κι οι συζητήσεις για μια «νέα πνοή» στο σύλλογο θα αποτελούν μια θολή ανάμνηση. Θα γυρίσουμε σε ένα πλαίσιο απομόνωσης, χωρίς συναντήσεις και συνελεύσεις, χωρίς ζυμώσεις και συζητήσεις, και τα πράγματα θα συνεχίσουν να γίνονται όπως γίνονταν και μέχρι πριν από μερικές βδομάδες.

Για μας λοιπόν, που μας αφορά η καθημερινότητα που θα [εξ-]ακολουθήσει στους χώρους δουλειάς, γιατί εμείς εκεί θα είμαστε, κι επειδή θεωρούμε ότι τα προβλήματα των εργαζόμενων δεν μπορούν να «επιλύονται» βάσει προσωπικών σχέσεων και διαπραγματεύσεων αλλά πρέπει να αποτελούν αντικείμενο συλλογικών διεκδικήσεων, το να ανοίξει μια διαδικασία επικοινωνίας και διαλόγου μεταξύ μας για τα ζητήματα που μας αφορούν είναι εξαιρετικά σημαντικό κι είναι ο μόνος τρόπος για να διαμορφωθούν νέοι όροι –πραγματικά- συλλογικών διεργασιών.

Καλούμε όλους και όλες τους/τις συναδέλφους που μοιράζονται αυτή την οπτική, να συμμετάσχουν σε μια ανοιχτή συζήτηση, διαδικτυακή καταρχάς, συνεισφέροντας με απόψεις, εμπειρίες, ιδέες, προτάσεις, για να διαμορφώσουμε από κοινού τη συλλογική στάση μας απέναντι στις εξελίξεις, χωρίς κομματικές εξαρτήσεις, φωτισμένες καθοδηγήσεις και προκαθορισμένα πλαίσια.

Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Ανώνυμος said,

    Αν το κείμενο είχε γραφτεί και πριν από δέκα χρόνια, τουλάχιστον το μισό κομμάτι του, πάλι επίκαιρο θα ήταν…

  2. spyros said,

    ολοι στους δρομους και οχι στους διαδρομους

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: