Για τους λόγους αυτούς, οι τοποθετήσεις των εργαζομένων είναι σκόπιμο να εμπίπτουν στην αρμοδιότητα πολυμελών αντιπροσωπευτικών οργάνων (όπως το Συμβούλιο Εργασιακών Σχέσεων) και να μην επαφίενται στην αρμοδιότητα ενός και μόνου προσώπου. Γιατί στην περίπτωση αυτή ελλοχεύει ο κίνδυνος μιας λανθασμένης απόφασης: είτε λόγω ελλιπούς  γνώσης του προσώπου αυτού ως προς τα προσόντα του εργαζόμενου και τις απαιτήσεις της θέσης είτε λόγω του (αναπόφευκτου ίσως) υποκειμενισμού που υπεισέρχεται στις αποφάσεις του και της (καλής ή κακής) προσωπικής του σχέσης με τον υπό μετακίνηση εργαζόμενο.

Στο Διευθυντή Προσωπικού παρέχονται κάποιες αρμοδιότητες σε αυτό το επίπεδο, προκειμένου να διασφαλιστεί η απρόσκοπτη λειτουργία όλων των υπηρεσιακών μονάδων της Τράπεζας. Έχουν όμως να κάνουν αποκλειστικά και μόνο με προσωρινές μετακινήσεις που προορίζονται για την κάλυψη  έκτακτων αναγκών.

Μολονότι τα παραπάνω δεν είναι παρά κάποιες απολύτως θεμελιώδεις αρχές αξιοποίησης του ανθρώπινου δυναμικού που κανονικά θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητες, είναι χρήσιμο να αναφερθούν προκειμένου να καταδειχθεί η αντίφαση σε σχέση με τα όσα ισχύουν στην πραγματικότητα που βιώνουμε, στην οποία όλες οι παράμετροι που προαναφέρθηκαν μοιάζουν να είναι άνευ σημασίας: υποκαθίστανται από τις εμπνεύσεις του επικεφαλής, στην πρακτική του οποίου η τοποθέτηση ενός εργαζόμενου σε μια θέση είναι σαν μια ζαριά. Αν η ζαριά «κάτσει», τότε ο παίχτης δικαιώνεται και δρέπει τις δάφνες της αναγνώρισης. Αν πάλι όχι, τότε ο παίχτης χάνει την παρτίδα, μαζεύει τα πούλια του και ξεκινά μια νέα. Μόνο που όταν τα πούλια είναι κανονικοί άνθρωποι και η παρτίδα είναι η δουλειά τους και κατ’ επέκταση οι ίδιες οι ζωές τους, τότε τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και οι αποφάσεις δε θα έπρεπε να λαμβάνονται αψήφιστα.

Το τι πραγματικά συμβαίνει στην εργασιακή μας καθημερινότητα είναι μάλλον γνωστό σε όλους και όλες. Με τη γνώριμη επίκληση-καραμέλα των «έκτακτων υπηρεσιακών αναγκών», ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού της Τράπεζας βρίσκεται διαρκώς μετακινούμενο να καλύπτει -αιωνίως «προσωρινά»- κενά. Μόνο που όταν η έκτακτη ανάγκη φτάνει να γίνεται μόνιμη συνθήκη τότε σίγουρα κάποιο πρόβλημα υπάρχει στον αρχικό προγραμματισμό.

Στο Δίκτυο (ιδιαίτερα σε Αττική και Θεσσαλονίκη) η σύνθεση των καταστημάτων κάθε μέρα έχει μετατραπεί σε σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες. Στη Διοίκηση εξειδικευμένοι υπάλληλοι μετακινούνται σε διαφορετικές διευθύνσεις με εντελώς άσχετα αντικείμενα. Κι όλα αυτά χωρίς κανένα χρονοδιάγραμμα, καμία διαδικασία παράδοσης-παραλαβής και με απόλυτη παράκαμψη των διευθυντών των μονάδων για τις υπηρεσιακές ανάγκες των οποίων υποτίθεται ότι γίνονται οι μετακινήσεις.

Την τιμητική της κατά το τελευταίο αυτό διάστημα είχε η Διεύθυνση Θεματοφυλακής, της οποίας η ύπαρξη και η λειτουργία θεωρούνται μάλλον ως δευτερεύουσας σημασίας, ενώ ορισμένοι εργαζόμενοι/ες σε αυτή, που τυχαίνει ταυτόχρονα να δραστηριοποιούνται συνδικαλιστικά με την Πρωτοβουλία Εργαζομένων, κρίνονται εκ προοιμίου πλεονάζοντες.

Δεν πρόκειται να μπούμε στη διαδικασία να συνθέσουμε το ψυχογράφημα κανενός προκειμένου να καταλήξουμε στο αν ο υπεύθυνος των μεταβολών αυτών έχει καταγράψει στο φαντασιακό του την Πρωτοβουλία ως «εσωτερικό εχθρό» από τον οποίο νιώθει ότι οφείλει να προστατέψει την Τράπεζα ή αν η δημιουργία ενός διάχυτου κλίματος ανασφάλειας ανάμεσα στους εργαζόμενους τού δίνει την αίσθηση ότι ισχυροποιεί την εξουσία του. Αρκούμαστε απλώς στο να επισημαίνουμε κάποιες σκληρές πραγματικότητες και κάποιες επαναλαμβανόμενες «συμπτώσεις».

Ασφαλώς δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει πόσο μάταιο γίνεται τελικά κάποιοι να πασχίζουν να πετύχουν τη σύμπνοια διοίκησης και εργαζομένων μέσα από κινήσεις όπως οι πρόσφατες κοινές εορταστικές εκδηλώσεις, όταν την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι «αδειάζουν» κανονικά και τις δυο πλευρές.

Κι αν κανείς αναμένει από εμάς διθυράμβους του τύπου «νέος άνεμος πνέει στη Διεύθυνση Προσωπικού», δεν πρόκειται να τον ευχαριστήσουμε. Ούτε πρόκειται να υποβάλλουμε κάποιο εξατομικευμένο αίτημα, όπως τη δημιουργία μιας ακόμη διεύθυνσης-φάντασμα όπου θα μπορούσαν να βολευτούν κάποιοι «ημέτεροι». Εμείς θα εξακολουθήσουμε να είμαστε εδώ και να υπενθυμίζουμε στους έχοντες την όποια μικρή ή μεγάλη εξουσία μέσα στην Τράπεζα τα κακώς κείμενα που προκαλούνται από τις πράξεις και τις παραλείψεις τους, όσο κι αν αυτοί θα προτιμούσαν να τα απωθούν από τη μνήμη τους. Επειδή όποιος ξεχνάει εύκολα θυμάται απότομα.

Όπως συμβαίνει συνήθως με τις μεγάλες ανακαλύψεις που δεν αναγνωρίζονται παρά με την πάροδο του χρόνου, έτσι και στην περίπτωσή μας, την περασμένη Κυριακή στο ξενοδοχείο Grande Bretagne σημειώθηκε μια τομή στις Κοινωνικές και Πολιτικές Επιστήμες η οποία δεν έγινε αντιληπτή από τον πολύ κόσμο. Ο πρόεδρος του ΣΥΤΑ έφερε στο φως τη νέα του θεωρία «περί  συγκλίσεων και συγκερασμού των διαφορών» ανατρέποντας τα μέχρι σήμερα δεδομένα και δείχνοντας στους λαούς το δρόμο προς το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα.  Βάζοντας οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας απαρχαιωμένες έννοιες όπως κεφάλαιο, εργασία, κοινωνικές τάξεις, παραγωγικές σχέσεις, αξία και υπεραξία, θέτει πλέον τα πράγματα στη σωστή τους βάση με μια ανάλυση που είναι σίγουρο ότι θα προκαλέσει ζωηρές συζητήσεις στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Αρκεί λοιπόν να βρεθούν δύο μεγαλόκαρδοι πρόεδροι, Τράπεζας και Συλλόγου, που θα τσουγκρίσουν τις σαμπάνιες τους και θα ανταλλάξουν μια θερμή χειραψία και αυτόματα οι κοινωνικές αντιπαραθέσεις που ταλάνισαν τον πλανήτη για χιλιετίες θα εκλείψουν και θα περάσουμε σε έναν κόσμο ευημερίας και δικαιοσύνης. Επικουρικά δε, μπορούμε να το ζητήσουμε κι από τον Άγιο Βασίλη και δεδομένου ότι  αυτός διαβάζει ανελλιπώς το attica mag, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα εισακουστούμε.

Οι συνδικαλιστές γνωρίζουν ότι έχουμε κοινά συμφέροντα.
Δ. Δασκαλόπουλος, πρόεδρος Σ.Ε.Β. και ακόλουθος επίσης της θεωρίας «περί  συγκλίσεων και συγκερασμού των διαφορών» από συνέντευξη τύπου της 09.01.2012
Στήριξα αποφασιστικά τους συναδέλφους στον ΟΤΕ που με σύμβαση μείωσαν τις αποδοχές τους κατά 13%. Τίποτα δεν είναι ταμπού – ούτε η μείωση της Ε.Σ.Σ.Ε. – όταν εδράζεται σε πραγματικά δεδομένα.
Γ. Παναγόπουλος, πρόεδρος Γ.Σ.Ε.Ε., συνέντευξη στο ΒΗΜΑ FM, 11.01.2012

Κι ενώ στον εορταστικό τους κόσμο κοινωνικοί εταίροι και εταίρες χαριεντίζονται, στον πραγματικό κόσμο οι κανονικοί εργαζόμενοι υφίστανται ένα νέο γύρο επιθέσεων. Αφού πρώτα στήθηκε το γνώριμο σκηνικό των εκβιασμών ενόψει της νέας δανειακής σύμβασης ετοιμάζεται καινούριος γύρος μέτρων:  Νέο τσεκούρωμα μισθών και συντάξεων, ακύρωση της Ε.Γ.Σ.Σ.Ε., μείωση ή κατάργηση του 13ου -14ου μισθού, κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, γενίκευση της ευελιξίας στην εργασία, κατάργηση επιδομάτων ανεργίας, ωριμάνσεων, οικογενειακών και όλων των ελάχιστων κοινωνικών παροχών, μείωση των ασφαλιστικών εισφορών για τους εργοδότες και 150.000 απολύσεις στο δημόσιο.
Εργοδότες και κυβέρνηση προσπαθούν να περάσουν μέσα από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ και τις ενδοτικές συνδικαλιστικές ηγεσίες κλίμα ηττοπάθειας και εκφοβισμού. Οι τραπεζίτες πρωτοστατούν σε αυτή την μεθόδευση. Ξέρουν καλά ότι είναι δύσκολο να τροποποιηθούν μονομερώς συμβάσεις εργασίας ακόμη και με νόμο.  Για αυτό και βασίζονται στην δημιουργία κλίματος καταστροφής και τρομοκρατίας ώστε οι συνδικαλιστικές ηγεσίες (ΠΑΣΚΕ με ολίγη από ΔΑΚΕ και τους γνωστούς απροκάλυπτα εργοδοτικούς) να συναινέσουν σε μειώσεις μισθών και νέες αλλαγές στα ασφαλιστικά δικαιώματα. Αυτός είναι άλλωστε διαχρονικά ο ρόλος της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.
Απέναντι στη γενικευμένη και συντονισμένη επίθεση κράτους και κεφαλαίου που παίρνει πλέον διαστάσεις κοινωνικού πολέμου, μια σειρά κλάδων εργαζομένων κλιμακώνουν τις κινητοποιήσεις τους: όπως οι εργαζόμενοι της Χαλυβουργίας που έχουν κλείσει δυόμιση μήνες απεργίας για να μη μείνει κανείς συνάδελφός τους άνεργος ή οι εργαζόμενοι του ALTER που δείχνουν πώς μπορεί σε καιρό κινητοποίησης να χρησιμοποιηθούν τα μέσα με τα οποία εργαζόμαστε για την υπόθεση του αγώνα (και βάζοντας μας να προβληματιστούμε ως τραπεζοϋπάλληλοι για το πόσες ακόμα περισσότερες δυνατότητες παρέμβασης έχουμε ως εργαζόμενοι σε έναν από τους πλέον κομβικούς για το σύστημα κλάδους ). Απαραίτητο στοιχείο για να αποκρουστούν οι επιθέσεις αυτές είναι ο συντονισμός και των δικών μας αγώνων, η αλληλεγγύη, η συμπόρευση και η κοινή δράση των αγωνιζόμενων σε ένα όσο το δυνατό πλατύτερο μέτωπο.
Η απεργία στις 17 Γενάρη που έχουν προκηρύξει τα εργατικά κέντρα της Αττικής μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα στην συνένωση των εστιών αντίστασης.
Όλοι/ες οι εργαζόμενοι/ες του λεκανοπεδίου συμμετέχουμε στην αυριανή Παναττική απεργία.

Συγκλονιστικό είναι το κύμα της αλληλεγγύης στην απεργία των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας. Η απεργία έκλεισε ήδη 1 μήνα. Πρωτοφανές για αγώνα στον ιδιωτικό τομέα, που αποδεικνύει ότι η εργατική τάξη δεν παραδίδει εύκολα τα όπλα. Πρωτοφανής κι η συμπαράσταση που εκδηλώνεται από όλη την Ελλάδα, από εκατοντάδες σωματεία κι ομοσπονδίες. Όλοι συμβάλλουν με οικονομική ενίσχυση, τρόφιμα, καθένας με ό,τι μπορεί, μαθητές κατακλύζουν συχνά το εργοστάσιο.

Οι εργαζόμενοι της Ελληνικής Χαλυβουργίας στέκονται όρθιοι, μπροστά στην πύλη του εργοστασίου και απεργούν για 5^η εβδομάδα. Αρνούνται να γυρίσουν στο καμίνι της δουλειάς, μέσα στη φωτιά και το σίδερο, για 500 ευρώ. Απαιτούν να επιστρέψουν στη δουλειά οι 50 συνάδελφοί τους που απολύθηκαν, επειδή η Γενική τους Συνέλευση απέρριψε ομόφωνα την απαίτηση της εργοδοσίας να δουλεύουν 5ωρο με μείωση των αποδοχών τους κατά 40%.

Οι ίδιοι οι χαλυβουργοί μεταξύ άλλων λένε στο Ψήφισμά τους:

Συνάδελφοι εργάτες

Ο βιομήχανος Μάνεσης έδειξε για ακόμα μια φορά το πρόσωπο που έχουν όλοι οι βιομήχανοι. Έκανε άλλες 16 απολύσεις την ώρα που διαδηλώναμε μπροστά στο Υπουργείο, μετά από 32 μέρες απεργίας. Είναι αδίστακτοι αλλά και τρομοκρατημένοι. Νομίζουν ότι μπορούν να μας φοβίσουν, ότι μπορούν να μας λυγίσουν.

Κύριοι βιομήχανοι, εμείς δεν είμαστε σαν τους ανθρώπους σας! Για το χαλυβουργό δεν έχει γυρισμό! 35 μέρες απεργίας είναι μεγάλο σχολείο! Είναι πανεπιστήμιο που δεν έχετε πάει!

Βιoμήxανε Μάνεση. Η γενική συνέλευση των χαλυβουργών σου απαντάει!

Άκουσέ το καλά! Είμαστε όλοι απολυμένοι! Πίσω στη δουλειά θα γυρίσουμε όλοι! Σκλάβους δεν θα μας κάνεις! Έλα εσύ μέσα στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ!

Συνάδελφoι εργάτες, εργαζόμενοι

Στην Ελληνική Χαλυβουργία, οι βιομήχανοι με την μαύρη κυβέρνησή τους δοκιμάζουν την αντοχή όλης της εργατικής τάξης. Αν σπάσουμε εμείς δεν θα αφήσουν τίποτα όρθιο! Αν εδώ σπάσουν τα μούτρα τους τίποτα δεν θα είναι το ίδιο!

Τη δύναμη που μας δίνετε δεν πρόκειται να την προδώσουμε! Δεν κατεβήκαμε σε τέτοιο σκληρό αγώνα για να περάσουμε την ώρα μας! Για να τα διπλώσούμε στις δυσκολίες και τις απειλές. Υπερασπιζόμαστε τη ζωή μας και το ψωμί των παιδιών μας!

Θα γυρίσουμε μόνο αν νικήσουμε! Για αυτό σας θέλουμε στο πλευρό μας, πιο κοντά στον αγώνα. Σε όλα τα εργοστάσια ετοιμάζονται να κάνουν τα ίδια, σε αρκετά ξεκίνησαν κιόλας εκ περιτροπής εργασία, διήμερα, τριήμερα, μειώσεις μισθών πάνω από 30%, απολύσεις, απλήρωτοι για μήνες.

Οι βιομήχανοι κλιμακώνουν την επίθεσή τους .. Και οι εργάτες θα κάνουμε το ίδιο! Εμείς είμαστε πιο δυνατοί! Και είμαστε ακόμα στην αρχή!     .

…Είναι προσκλητήριο αγώνα, να μην λείψει κανείς

…Η νίκη των χαλυβουργών, νίκη όλων των εργατών!

Η Γενική συνέλευση των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας. Ασπρόπυργος 4/12/2011

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες

Σας καλούμε να δείξουμε κ εμείς έμπρακτα την αλληλεγγύη μας σε αυτόν τον αγώνα ως τη νίκη. Ήδη η κίνησή μας συνέβαλε με ένα μικρό ποσό.

Την Τετάρτη 7/12 μαζεύουμε στα γραφεία του ΣΥΕΤΕ χρήματα, τρόφιμα μακράς διάρκειας, 16.00 – 18.00. Καλούμε όλους τους συν/φους να συνεισφέρουν. Την Πέμπτη 8/12 πάμε στη Χαλυβουργία να παραδώσουμε όσα έχουν μαζευτεί, ραντεβού στο ΣΥΕΤΕ (Σοφοκλέους 15) στις 16.00.

Τηλ. Επικοινωνίας 6974861242, 2103695042 (25042), 6946465296

e-mail :protasiprooptikis@gmail.com,Ιστοσελίδα: www.protasiprooptikis.blogspot.com,

Την εβδομάδα που μας πέρασε η κυβέρνηση Παπαδήμου, σε συνεννόηση με την Τράπεζα της Ελλάδος, ανακοίνωσε ένα ακόμη προκλητικό πακέτο ενίσχυσης των τραπεζών με εγγυήσεις ύψους 30 δις ευρώ. Οι νέες ενισχύσεις με την μορφή εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου θα χρησιμοποιηθούν από τις Ελληνικές Τράπεζες για πρόσβαση στο Μηχανισμό Άμεσης Ρευστότητας (ELA) της Τράπεζας της Ελλάδος. Οι εγγυήσεις προεξοφλούνται σε ποσοστό 70% περίπου, δηλαδή κατ ουσία οι Ελληνικές τράπεζες αποκτούν «ρευστό» άνω των 20 δις ευρώ από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Μαζί με το τελευταίο πακέτο, τα τελευταία 3 χρόνια έχουν εγκριθεί για τις Ελληνικές τράπεζες (υπό την μορφή ρευστού, ομολόγων και εγγυήσεων) ενισχύσεις συνολικού ύψους 155 δις ευρώ!

Οι Ευρωπαίοι «εταίροι» οι οποίοι εκβίαζαν τους Έλληνες το προηγούμενο διάστημα για να εκταμιεύσουν την περίφημη 6^η δόση ύψους 8 δις ευρώ, δεν έχουν κανένα πρόβλημα με συνοπτικές διαδικασίες να ενισχύουν τις ελληνικές τράπεζες με ποσά άνω των 20 δις ευρώ. Είναι ένα ακόμη παράδειγμα για τον χαρακτήρα της Ε.Ε, και των πολιτικών που ασκούνται.

Είναι «αξιοπερίεργο» ότι εγκρίνονται επιπλέον ποσά στις Ελληνικές Τράπεζες, χωρίς οι τελευταίες  να έχουν κάνει προηγουμένως χρήση των 30 δις ευρώ από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας που είχαν εγκριθεί πριν από 6μήνες. Ως γνωστό το τελευταίο παρέχει «ζεστό χρήμα» στις τράπεζες προκειμένου να ενισχύσουν το Μετοχικό τους Κεφάλαιο για να αντιμετωπισθούν ζημιές από επισφάλειες (π.χ. απλήρωτα δάνεια, κούρεμα ομολόγων, κλπ). Το γεγονός αυτό οδηγεί με την σειρά του στα εξής συμπεράσματα.

Πρώτο ότι οι Έλληνες τραπεζίτες προσπαθούν να αποφύγουν την συμμετοχή στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, αν προηγουμένως δεν αλλάξει ο νόμος που προβλέπει ότι η ενίσχυση αυτή θα γίνει με κοινές μετοχές και όχι με προνομιούχες όπως στο παρελθόν. Η αξία των μετοχών των τραπεζών σήμερα είναι τόσο χαμηλή που ενίσχυση με 30 δις ευρώ σε κοινές μετοχές συνεπάγεται την απώλεια τις ιδιοκτησίας των τραπεζών. Είναι μια σκληρή μάχη που αφορά την προσπάθεια του Ελληνικού Χρηματιστικού Κεφαλαίου να διατηρήσει την ηγεμονική θέση του στην χώρα. Σε αυτή την προσπάθεια η νέα κυβέρνηση Παπαδήμου είναι φανερό ότι τους στηρίζει.

Δεύτερο είναι μια ακόμη απόδειξη ότι το πρόγραμμα PSI για το κούρεμα 50% του Ελληνικού Χρέους συναντά δυσκολίες συμφωνίας. Σε τελική ανάλυση αποτυπώνει την έλλειψη συμφωνίας στην Ε.Ε για τον τρόπο επίλυσης της κρίσης που βαθαίνει. Μέχρι την οριστικοποίηση της συμφωνίας για το κούρεμα επιλέγεται η ενίσχυση της ρευστότητας των τραπεζών μέσω του νέου προγράμματος εγγυήσεων.  Αν μάλιστα ληφθεί υπόψη ότι οι νέες ενισχύσεις αφορούν χρηματικά ποσά άνω των 20 δις ευρώ, αυτό σημαίνει ότι ο ορίζοντας ενίσχυσης της ρευστότητας των τραπεζών δεν αφορά τους επόμενους 3 μήνες αλλά πολύ μεγαλύτερο διάστημα. Ποιος πιστεύει ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου σκοπεύει να φύγει τον Φεβρουάριο του 2012…;

Γ Παυλόπουλος

Μέλος Δ.Σ εργαζομένων Alpha Bank

Η δημοσιότητα έχει πάντοτε παρενέργειες και όσοι την επιζητούν θα πρέπει να είναι προετοιμασμένοι για αυτές. Η υπόθεση με τη χρηματοδότηση των κομμάτων από την Τράπεζά μας αποτέλεσε μια επίπονη διαδικασία για το εξωστρεφές μοντέλο διοίκησης που ασκείται τον τελευταίο χρόνο και επέβαλλε την επιστροφή στις παλιές κλασικές και δοκιμασμένες συνταγές.

Η πρώτη αντίδραση ήρθε, φυσικά, από το προεδρείο του Συλλόγου μας που επέδειξε για μια ακόμη φορά άριστα αντανακλαστικά και που λειτουργώντας ως γραφείο τύπου της Τράπεζας, εξέδωσε μια απάντηση-καταπέλτη με την ανακοίνωση Νο 25 της 18/11, την οποία μας απέστειλε εκ νέου τη Δευτέρα 21/11 προκειμένου να την εμπεδώσουμε. Κάτι το αξιοσημείωτο βέβαια στην περίπτωση αυτή, είναι ότι επρόκειτο για μία απάντηση που δεν απευθυνόταν ούτε στον τύπο ούτε στην κοινή γνώμη αλλά στόχευε στο εσωτερικό της Τράπεζας και πιο συγκεκριμένα στο προσωπικό της- δεν είναι άλλωστε όλοι εξοικειωμένοι με το ιδιαίτερο ύφος γραφής του προέδρου του Σ.Υ.Τ.Α. όπως εμείς.

Ως προς το περιεχόμενο της ανακοίνωσης αξίζει να επισημανθεί η οξυδέρκεια των συντακτών της, που βλέποντας πέρα από την επιφάνεια, μας αποκαλύπτουν ότι δεν πρόκειται παρά για μια σκοτεινή συνωμοσία υποχθόνιων δυνάμεων που ανακίνησαν την υπόθεση επειδή ζηλεύουν την περίοπτη θέση που κατέχει η Τράπεζά μας στο παγκόσμιο χρηματοοικονομικό γίγνεσθαι. Τα κόμματα εξουσίας, που σε προηγούμενες και επόμενες «αγωνιστικές» ανακοινώσεις γίνονται αντικείμενο σφοδρής πολεμικής, αναβαπτίζονται σε αξιοσέβαστους θεσμικούς φορείς που φυσικά και δικαιούνται χρηματοδότησης, έστω και με όρους και καλύψεις με τους οποίους δεν θα χρηματοδοτούταν καμία κανονική επιχείρηση.

Η διαπλοκή πολιτικής και οικονομικής εξουσίας  δεν είναι φυσικά κάτι το νέο και δεν περιμέναμε τη γνωστοποίηση της συγκεκριμένης συνδιαλλαγής για να το μάθουμε. Είναι επίσης σίγουρο ότι βάσει μεγεθών η συμμετοχή της Τράπεζάς μας στη σχέση αυτή είναι αναλογικά περιορισμένη, μια μικρή ψηφίδα σε ένα μεγάλο μωσαϊκό. Ωστόσο, όταν κανείς καταγγέλλει σε θεωρητικό επίπεδο αυτές τις πρακτικές οφείλει να το κάνει και όταν αυτές λαμβάνουν χώρα δίπλα του στο χώρο στον οποίο δραστηριοποιείται, διαφορετικά η κριτική είναι απλά για το θεαθήναι.

Άλλωστε, το που φτάνουν τα όρια του συνδικαλισμού αυτού του τύπου, είχε καταστεί σαφές ήδη από την περίοδο που αιωρούταν η συγχώνευση με την Proton Bank. Αρχικά και όσο οι φήμες περί επικείμενης συγχώνευσης παρέμεναν σε επίπεδο δημοσιογραφικού κουτσομπολιού, το προεδρείο του Σ.Υ.Τ.Α. δήλωνε κατηγορηματικά πως «η Τράπεζά μας επουδενί θα επιτραπεί να γίνει το χωνευτήρι έτερων του αμιγώς της καταστατικού ρόλου δραστηριοτήτων.». Στη συνέχεια, όταν το ζήτημα δημοσιοποιήθηκε ευρύτερα με τις αποκαλύψεις των ατασθαλιών από την ιδιοκτησία της Proton και με σχετική τοποθέτηση και του κ. Βενιζέλου για την ανάγκη διάσωσής της με κάθε κόστος, ανασυντάχθηκε με μια επιδέξια κωλοτούμπα αρκούμενο στο να επισημάνει ότι: «Θέλουμε να πιστεύουμε πως η όποια αναπτυσσόμενη κινητικότητα εντάσσεται τακτικά στην εξυπηρέτηση του στρατηγικού σχεδιασμού και των πραγματικών συμφερόντων της Τράπεζας και των μετόχων.». Όταν η συμφωνία «στράβωσε» καθώς προκρίθηκε άλλη λύση για τη διάσωσή της Proton (το να τη φορτωθούμε όλοι/ες μας ως φορολογούμενοι/ες) τότε πλέον –εκ του ασφαλούς- «άστραψε και βρόντηξε»: «Η κάθε νύφη, εν προκειμένω PROTON BANK, δεν πρόκειται να βρει το λευκό ιππότη της στο πρόσωπο και την τσέπη της Attica Bank και των μετόχων της, ενάντια στο τι εξυπηρετεί τακτικά και στρατηγικά τα πραγματικά συμφέροντα εργαζομένων και πελατών της».

2. Κάθε κοινωνία που θα παραχωρούσε λίγη ελευθερία για να κερδίσει λίγη ασφάλεια, δεν αξίζει τίποτε και χάνει και τα δύο. – Βενιαμίν Φραγκλίνος

Για τη Διοίκηση τα πράγματα ήταν μάλλον πιο απλά. Μη διαθέτοντας ένα λογογράφο ανάλογου βεληνεκούς περιορίστηκε σε ένα λιτό δελτίο τύπου στο οποίο αρκείται στην υπεράσπιση του νομότυπου χαρακτήρα της συναλλαγής. Ως προς το εσωτερικό της Τράπεζας, ωστόσο, η αντίδρασή της υπήρξε σαφώς πιο αποφασιστική και έτσι από την περασμένη εβδομάδα εφαρμόστηκε μια πολύ πιο αυστηρή και περιοριστική πολιτική ως προς την πρόσβαση στο διαδίκτυο. Ο όρος «πολιτική» βέβαια, είναι μάλλον καταχρηστικός, αφού η διακοπή της πρόσβασης στο διαδίκτυο έγινε εντελώς απροειδοποίητα ενώ και μετά την επαναφορά της παραμένει άγνωστο το κανονιστικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί, τι επιτρέπεται και τι όχι, για ποιους και υπό ποιες προϋποθέσεις κτλ. Εμείς από την πλευρά μας, επειδή το συγκεκριμένο έργο το έχουμε ξαναδεί και πέρυσι με τους περιορισμούς στην υπηρεσία ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, έχουμε απλά να παρατηρήσουμε τα εξής:

-Καλό θα ήταν αυτοί που καλούνται να αιτιολογήσουν τη συγκεκριμένη απόφαση να συνεννοηθούν πρώτα μεταξύ τους για το τι θα λένε. Αν κάποιοι το αιτιολογούν για «λόγους ασφαλείας» και κάποιοι άλλοι επειδή «γινόταν κατάχρηση από τους εργαζόμενους» το αποτέλεσμα είναι ότι καμία από τις δύο αιτιολογίες δε γίνεται πιστευτή.

- Προφανώς και δεν προβάλλουμε ως αντικείμενο διεκδίκησης την ελεύθερη πρόσβαση στο διαδίκτυο. Η Τράπεζα είναι που κρίνει το αν και κατά πόσο αυτό εξυπηρετεί τις λειτουργικές της ανάγκες και έχει την ανάλογη δικαιοδοσία να το παρέχει ή όχι. Ίσως η Τράπεζα, λοιπόν, κρίνει ότι η ενημέρωση των υπαλλήλων της καλύπτεται επαρκώς από το Atticamag και τις αποκλειστικές συνεντεύξεις που δίνει ο πρόεδρος του Σ.Υ.Τ.Α. στον εαυτό του. Στην περίπτωση αυτή, ωστόσο, ας μη διεκδικεί τουλάχιστον και εύσημα δημοκρατικότητας και διαφάνειας.

-Μήπως τελικά το εκφοβιστικό «ενημερωτικό σημείωμα» της 04/11- στο οποίο όλοι και όλες οι εργαζόμενοι/ες στην Τράπεζα θεωρούμαστε εκ προοιμίου ύποπτοι/ες παράβασης καθήκοντος και επισείεται η απειλή επιβολής πειθαρχικών κυρώσεων μέχρι αυτή της απόλυσης- θα έπρεπε να έχει άλλους αποδέκτες;

 3.     Ο νέος πρωθυπουργός κ. Λουκάς Παπαδήμος συγκεντρώνει τα υψηλά στάνταρ που απαιτούν οι δύσκολοι καιροί. Ως πρόσωπο κύρους και αποδοχής στην Ελλάδα και το εξωτερικό πρέπει, με την εμπειρία και βαθιά γνώση των οικονομικών που διαθέτει καθώς και τη συνεργασία και συμβολή των λοιπών μελών της νέας κυβέρνησης, να εργαστεί άοκνα για την εφαρμογή των αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου και τη διασφάλιση της παραμονής μας στο ευρώ και να οδηγήσει ομαλά τη χώρα σε εκλογές.- Εταιρεία Ανωτάτων Στελεχών Επιχειρήσεων

Η Ελλάδα χρειάζεται αναγκαίες, οδυνηρές μεταρρυθμίσεις, που θα εφαρμοστούν με συνέπεια. Θα ήταν επιθυμητό να υπάρξει μια μόνιμη επιτήρηση της Ελλάδας, γιατί δεν αρκεί να πηγαίνει εκεί η τρόικα κάθε τρεις μήνες. Η βοήθεια και η αλληλεγγύη πρέπει να συνδέονται με αυστηρούς όρους. Η έκθεση της τρόικας δείχνει για ακόμη μία φορά ότι η Ελλάδα βρίσκεται στην αρχή ενός δύσκολου δρόμου. – Αγκελα Μέρκελ

Η παρατεταμένη κρίση απονομιμοποίησης της προηγούμενης κυβέρνησης που κορυφώθηκε με τη διαδήλωση της 19^ης Οκτώβρη (της μεγαλύτερης μάλλον μεταπολιτευτικά) και με τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας της 28^ης Οκτώβρη (που καθώς ήταν αυθόρμητες και μη χειραγωγούμενες προκάλεσαν πέρα από την αναμενόμενη καταδίκη της κυβέρνησης και τη δυσαρέσκεια και αμηχανία τόσο των κομμάτων της αριστεράς όσο και της ξεπουλημένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας) οδήγησε σε αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό-η οποία ωστόσο δεν προμηνύει τίποτε θετικό για τους εργαζόμενους. Το αστικό πολιτικό σύστημα έχει πάντοτε διαθέσιμες εφεδρείες τις οποίες όποτε αντιμετωπίζει δυσκολίες αναδιατάσσει προκειμένου να προκαλέσει τον αντιπερισπασμό και να μεταφέρει το πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού από το δρόμο στο απολύτως ελεγχόμενο κοινοβουλευτικό παιχνίδι. Το ότι πλέον δε διστάζει να «κάψει» τις εφεδρείες αυτές παρατάσσοντάς τες σύσσωμες στην πρώτη γραμμή, είναι ένα δείγμα της αποφασιστικότητας με την οποία είναι διατεθειμένο να αντιμετωπίσει τις κοινωνικές αντιδράσεις του παρόντος και του άμεσου μέλλοντος και την οποία διαπιστώσαμε, σε επίπεδο καταστολής εργατικών κινητοποιήσεων, τόσο με την επιστράτευση των απεργών της ΠΟΕ-ΟΤΑ βάσει του σχετικού χουντικού νόμου όσο και με τις συλλήψεις των συνδικαλιστών της ΔΕΗ και των αλληλέγγυων, στο κτίριο της ΔΕΗ στο Χολαργό και την ποινική τους δίωξη με την κατηγορία της «παρακώλυσης λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας».

Η κλιμάκωση της επίθεσης εναντίον μας είναι δεδομένη. Δεδομένη πρέπει να είναι κι η κλιμάκωση της αντίστασής μας. Την 1η Δεκέμβρη απεργούμε και διαδηλώνουμε.

Το πολυνομοσχέδιο που πρόκειται να ψηφιστεί την ερχόμενη Πέμπτη αποτελεί ένα ακόμη επεισόδιο της σκληρής ταξικής επίθεσης σε βάρος των εργαζομένων που μας οδηγεί ολοταχώς σε μισθούς Βουλγαρίας, εργασιακές συνθήκες 19^ου αιώνα και φορολογικό καθεστώς οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Η βασική και προφανέστερη διάταξη που μας πλήττει άμεσα είναι η υπαγωγή μας στο ενιαίο μισθολόγιο-φτωχολόγιο του δημοσίου.

Ωστόσο τα πλήγματα που μας επιφέρει το πολυνομοσχέδιο –και το μεσοπρόθεσμο- δε σταματούν εδώ. Ενδεικτικά παραθέτουμε κάποιες ακόμη διατάξεις του που μας αφορούν άμεσα ή έμμεσα:

• Κεφαλικός φόρος: 1% για όσους από εμάς έχουν εισόδημα πάνω από 12.000 ευρώ και 2% για όσους έχουν εισόδημα πάνω από 20.000 ευρώ
• Εισφορά αλληλεγγύης υπέρ ΟΑΕΔ. Θα χρησιμοποιηθεί για τη χρηματοδότηση προσλήψεων στον ιδιωτικό τομέα, επομένως θα έπρεπε να ονομάζεται εισφορά αλληλεγγύης στους καπιταλιστές…
• «Ειδικό τέλος ακίνητης περιουσίας»: Βάζει στο στόχαστρο την όποια μικρή ιδιοκτησία διαθέτουμε
• Αναδρομική μείωση του αφορολογήτου ορίου: Από 12.000 σε 5.000€ από 1/1/2011, που θα οδηγήσει σε μείωση του μισθού μας από 60 μέχρι 85€ το μήνα
• Περικοπή πλήθους φοροαπαλλαγών: Μείωση έκπτωσης φόρου από 20% σε 10% της δαπάνης για φροντιστήρια, ενοίκιο κύριας κατοικίας, αποδείξεις γιατρών, τόκους στεγαστικών δανείων, ασφαλιστικές εισφορές, κ.ο.κ., αναδρομικά από 1/1/2011. Θα επιβαρύνει αποκλειστικά τους μισθωτούς. Οι φοροαπαλλαγές που απολαμβάνει το κεφάλαιο (π.χ. οι ναυτιλιακές επιχειρήσεις) δε θίγονται στο ελάχιστο
• Αύξηση φορολόγησης πετρελαίου θέρμανσης (2011), εξίσωσή της με αυτή του πετρελαίου κίνησης (2012)
• Μείωση του ποσού της κύριας σύνταξης άνω των 1.200 ευρώ κατά 20% (για τους κάτω των 55 ετών το ποσό άνω των 1.000 ευρώ μειώνεται κατά 40%), μείωση των επικουρικών συντάξεων και εξίσωσή τους προς τα κάτω στα 150 ευρώ και μείωση της εφάπαξ αποζημίωσης κατά 25% (15% για όσους πρόλαβαν να συνταξιοδοτηθούν μέσα στο 2010)
• Μετά το μνημόνιο, που προέβλεπε τη δυνατότητα «απόκλισης» των ομοιοεπαγγελματικών και επιχειρησιακών συμβάσεων από τις κλαδικές και την εθνική συλλογική, τώρα, ξεκάθαρα, οι επιχειρησιακές συμβάσεις υπερτερούν των κλαδικών (που αναστέλλονται για άγνωστο διάστημα) και μπορούν να υπογράφονται και από ενώσεις προσώπων.
• Θεσμοθετείται η κάλυψη κρατικών δαπανών από ασφαλιστικούς φορείς: Με την αφαίμαξη του Ασφαλιστικού Κεφαλαίου Αλληλεγγύης Γενεών (ΑΚΑΓΕ) που συγκροτήθηκε το 2008 (για το οποίο αργότερα επιβλήθηκε «εισφορά αλληλεγγύης» στους συνταξιούχους) προκειμένου να δημιουργηθεί αποθεματικό στα ταμεία για μετά το 2019, το κράτος θα χρηματοδοτήσει το πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι», αφαιρώντας 35 εκατ. ευρώ ετησίως από το ΑΚΑΓΕ.

Εμείς και το δημόσιο

Εδώ θα πρέπει να γίνει μια ειδική αναφορά στο ζήτημα του δημόσιου τομέα, γιατί από εκεί ξεκίνησε η επίθεση ενάντια στο σύνολο των εργαζομένων, κάτι που δυστυχώς πολλοί δεν είχαν καταλάβει μέχρι τότε, επιτρέποντας να αναπτυχθεί και να εμφιλοχωρήσει στις τάξεις των εργαζομένων ο περιβόητος «κοινωνικός αυτοματισμός», η αντιπαλότητα μεταξύ των κοινωνικών ομάδων (ιδιωτικοί υπάλληλοι εναντίον δημόσιων, ελαστικά απασχολούμενοι εναντίον μόνιμων, «ντόπιοι» εναντίον μεταναστών κλπ).

Είναι λυπηρό ότι στην ιδεολογική επίθεση εναντίον του δημοσίου τομέα συμμετείχε και κομμάτι του συνδικαλιστικού κινήματος, όπως το προεδρείο του Συλλόγου μας που για να εξυπηρετήσει πρόσκαιρες παραταξιακές σκοπιμότητες, μεμφόταν όσους τολμούσαν να αρθρώσουν διαφορετική άποψη ως

Το χθες, το μικρό, το κρατικοδίαιτο, το πελατειακό, το δημοσιοϋπαλληλίστικο, το ανεπάγγελτο, μονολεκτικά, το «υπόλογο»,

ή

ενοχλεί ευτυχώς ελάχιστους που αναπολούν ακόμα την τεμπελιά, την ασχετοσύνη, το δημοσιοϋπαλληλισμό και την κρατικοδίαιτη αντίληψη περί δικαίου

ή ακόμα (αυτό αναφερόταν σε εμάς)

καθήμενοι πάνω σε ευφάνταστες αγωνιστικές αναζητήσεις δημοσιοϋπαλληλισμού και κρατικοδίαιτων λογικών του χθες, διεκδικούν ρόλο «δυναμιτιστή» ψυχών και αγωνιών 1.100 και πλέον σύγχρονων τραπεζοϋπαλλήλων, που, αξιοκρατικά, ξεφεύγουν ολοένα και περισσότερο από τους εφησυχασμούς μιας στείρας «μονιμότητας»

Ως εκ τούτου θεωρούμε χρήσιμο να τοποθετήσουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση ανακεφαλαιώνοντας μερικές απλές παραδοχές.

1. Ο δημόσιος τομέας είναι στην ουσία παραγωγικός εφόσον μέσω των παρεχόμενων κοινωνικών υπηρεσιών (υγεία, εκπαίδευση, μεταφορές κλπ) εξασφαλίζεται η αναπαραγωγή της εργασιακής δύναμης του συνόλου των εργαζομένων

2. Το κοινωνικό κράτος δεν ήταν μια μεγαλόψυχη προσφορά του καπιταλισμού προς τους/τις εργαζόμενους/ες αλλά μια αναγκαία υποχώρηση σε μια εποχή όπου οι συσχετισμοί δυνάμεων ήταν απειλητικοί για τη συνοχή και την επιβίωση της κυριαρχίας της αστικής τάξης

3. Η εργασιακή μονιμότητα, που έντεχνα έχει ταυτιστεί με την «κομματοκρατία» και τις «πελατειακές σχέσεις», στην πραγματικότητα είναι ένα εχέγγυο για την ανεξαρτησία των δημόσιων λειτουργών από κομματικές ή άλλες παρεμβάσεις

4. Επισφαλείς και κακοπληρωμένοι εργαζόμενοι σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να προσφέρουν καλύτερες υπηρεσίες

5. Η αποψίλωση των κοινωνικών υπηρεσιών του δημόσιου τομέα αποτελεί έμμεση μείωση και του δικού μας μισθού, αφού θα αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε –παρότι φορολογούμαστε γι’ αυτά- πλήθος κοινωνικών αγαθών.

Συνδικάτα, απεργίες, συντονισμός

Είναι σαφές ότι η απάντηση του εργατικού κινήματος σε αυτή την επέλαση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας δεν μπορεί να περιοριστεί στις άσφαιρες σποραδικές εθιμοτυπικές 24ωρες (που όταν η οργή στην κοινωνία ξεχειλίζει γίνονται κατ’ ανάγκη 48ωρες χωρίς να αλλάζει ουσιαστικά το αποτέλεσμα) απεργίες της Γ.Σ.Ε.Ε.  Για να έχει προοπτική νίκης οποιοσδήποτε αγώνας απαιτείται διάρκεια, συντονισμός και έμπρακτη αλληλεγγύη, τα οποία για να μη μείνουν λόγια του αέρα απαιτούν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. Η απόφαση της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ να μπλοκάρει την είσπραξη του χαρατσιού στα ακίνητα μέσω των λογαριασμών του ηλεκτρικού είναι οπωσδήποτε ένα βήμα προς την κατεύθυνση αυτή. Εδώ μπορούμε να παρέμβουμε κι εμείς ως τραπεζοϋπάλληλοι αρνούμενοι να συμπράξουμε στην είσπραξη των κεφαλικών φόρων, εκτός αν υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν ότι η προμήθεια των 0,40 ανά είσπραξη είναι σημαντικότερη…

Επειδή ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να το σηκώσει ατομικά ο κάθε μεμονωμένος εργαζόμενος, απαιτείται η δυναμική και αποφασιστική παρέμβαση των συλλογικών οργάνων. Οφείλουν επίσης τα συλλογικά μας όργανα να καλύψουν αλλά και να συντονίσουν τη γενικευμένη άρνηση πληρωμής (είτε για λόγους συνείδησης είτε, πολύ απλά, για λόγους αδυναμίας) των αυθαίρετων και εξοντωτικών φόρων.

Εμείς, οι τραπεζίτες και η κοινωνία

Κι ενώ στην κοινωνία σε όλο αυτό το διάστημα επικρατούσε διάχυτος αναβρασμός, η συνδικαλιστική ηγεσία του κλάδου μας κρατούσε μια εκκωφαντική σιωπή. Τηρώντας μια εκεχειρία με τους τραπεζίτες στη γραμμή του «δεν τους πειράζουμε για να μη μας πειράξουν» και θεωρώντας ότι η διάσωση των τραπεζών θα σήμαινε και τη διάσωση των εργαζομένων σε αυτές, στοιχήθηκαν πίσω από τις εργοδοσίες τους σε μια ιδιότυπη συμμαχία με σκοπό την αποτροπή του «αφελληνισμού» των τραπεζών. Στο πλαίσιο αυτό είδαμε τη συγχώνευση ALPHA-EUROBANK να γίνεται δεκτή με πανηγυρισμούς από τα (μειωμένης φερεγγυότητας ούτως ή άλλως) προεδρεία των αντίστοιχων Συλλόγων και με τη γνώριμη αμηχανία της ΟΤΟΕ που αρκείται να αναμασά τα ευχολόγια για ανάγκη προστασίας των θέσεων απασχόλησης (χωρίς καμία σαφή σχετική δέσμευση, πρόταση ή διεκδικητική προοπτική).

Ανάλογα ήπια ήταν και η στάση της απέναντι στην κυβέρνηση, για την οποία κάποιοι πίστευαν ότι τα ερείσματα που διαθέτουν σε αυτή αρκούν για να μείνουμε στο απυρόβλητο, κάποιοι μάλιστα είχαν την αφέλεια να υποστηρίζουν ότι λίγο-πολύ τους έχουμε πείσει για την ορθότητα των επιχειρημάτων μας…

Η εξαιρετικά κοντόφθαλμη αυτή λογική παρέβλεπε το γεγονός ότι η σχετική ασυλία που απολαμβάναμε μέχρι πρότινος ως κλάδος είχε να κάνει αποκλειστικά με την πολιτική βούληση της κυβέρνησης η οποία στα πλαίσια του κοινωνικού αυτοματισμού επιλέγει να μην ανοίξει όλα τα κοινωνικά μέτωπα ταυτόχρονα, απομονώνοντας τους εργαζόμενους κάθε κλάδου και περιορίζοντας τις διεκδικήσεις τους σε αποσπασματικά αιτήματα τα οποία εύκολα μπορεί στη συνέχεια να καταδεικνύει ως «συντεχνιακά». Δε χρειάζεται να επαναλάβουμε το γνωστό γνωμικό για αυτόν που δεν συμπαραστάθηκε όταν συλλάμβαναν τους Εβραίους, τους κομμουνιστές κτλ και όταν ήρθαν για τον ίδιο δεν υπήρχε κανείς να του συμπαρασταθεί.

Με τις τελευταίες εξελίξεις η συνδικαλιστική ηγεσία μας αναγκάστηκε πλέον να κινητοποιηθεί. Μόνο που η κινητοποίηση αυτή επικεντρώθηκε στη συνήθη διαχειριστική, παραγοντίστικη πρακτική των υπόγειων συνεννοήσεων με κυβερνητικούς παράγοντες με την ελπίδα ότι όλα είναι μια παρεξήγηση (όπως θα ’λεγε κι ο γνωστός τηλεοπτικός ποινικολόγος), οι τράπεζες θα εξαιρεθούν από το ενιαίο μισθολόγιο κι όλα θα λήξουν αναίμακτα. Τα αποτελέσματα των παρασκηνιακών διαβουλεύσεων, ωστόσο ήταν εξαιρετικά πενιχρά. Τώρα πλέον είναι πιθανό, ακολουθώντας το παράδειγμα των εξίσου εκφυλισμένων εργατοπατέρων της ΟΜΕ-ΟΤΕ, να μας παρουσιάσουν ως επιτυχία και την υπογραφή κάποιας σύμβασης με μειώσεις της τάξης του 15-20% «μόνο» στη λογική του «μη χείρον βέλτιστο».

Ωστόσο εμείς οι εργαζόμενοι/ες υπάρχει ακόμα η δυνατότητα να συμπράξουμε ενεργά με την κοινωνία για να ανατραπεί το πολυνομοσχέδιο. Είναι καιρός να αφήσουμε πίσω μας πρακτικές που μας έχουν ταυτίσει με τους τραπεζίτες και μας έχουν αποξενώσει από την κοινωνία. Για να μη γίνουν καθημερινότητα εφιαλτικά σκηνικά όπως εκείνο με τον απελπισμένο δανειολήπτη που αυτοπυρπολήθηκε έξω από τραπεζικό υποκατάστημα στη Θεσσαλονίκη.

Υ.Γ. Το γεγονός ότι η προσοχή μας αναπόφευκτα επικεντρώνεται στις πολύ κρίσιμες εργασιακές εξελίξεις, δεν πρέπει να μας κάνει να αγνοούμε και κάποια «μικρά» μεν αλλά επίσης σημαντικά ζητήματα που προκύπτουν- άλλωστε η συσσώρευση πολλών, διαρκών, μικρών υποχωρήσεων είναι που με την πάροδο του χρόνου έχει αλλάξει τους συσχετισμούς σε βάρος μας.  Κατά τη διάρκεια του ελέγχου της Blackrock και με δεδομένο το συνήθη άρτιο διοικητικό προγραμματισμό (Υ.Σ. που εκδίδονται το μεσημέρι της 29/09 με προθεσμία εφαρμογής την 30/09) μεγάλος αριθμός συναδέλφων σε δίκτυο και διοίκηση αναγκάστηκε να εργαστεί το Σάββατο 01/10. Το προεδρείο του Συλλόγου δεν φάνηκε να ασχολείται και ιδιαίτερα (μόνο μετά από σχετική μας ερώτηση στη συνεδρίαση του Δ.Σ. της 11/10, δήλωσαν ότι θα έκαναν κάποια στιγμή μια «όχληση» προς τη διοίκηση) ενώ και το ιστορικό του στην αντιμετώπιση του ζητήματος των υπερεργασιών δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικό (με τις απαιτήσεις για καταβολή δεδουλευμένων υπερωριών να αντιμετωπίζονται με απόψεις όπως «στους εργαζόμενους της Τράπεζας δεν αρμόζουν ψιχία» και «κάθε εργαζόμενος μοχθεί και παλεύει συνειδητά για την επιβίωση της επιχείρησης»). Σε κάθε περίπτωση εμείς παραθέτουμε τα προβλεπόμενα από το Νόμο 3846/2010:

«Η εργασία που παρέχεται την έκτη ημέρα της εβδομάδος (που συνήθως είναι Σάββατο), κατά παράβαση του συστήματος πενθήμερης εργασίας, ανεξάρτητα από τις προβλεπόμενες κυρώσεις, αμείβεται με το καταβαλλόμενο ημερομίσθιο προσαυξημένο κατά 30%.»

και όλα τα εμπλεκόμενα μέρη καλούνται να πράξουν τα δέοντα.

ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΦΟΒΟ,

ΤΟΝ ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΙΑ

19 & 20 ΟΚΤΩΒΡΗ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ

Ανακοίνωση της παράταξης “ΔΗΣΚ-Συναδελφική Αλληλεγγύη” της Attica Bank

Κοινή ανακοίνωση σχημάτων από τράπεζες

Ανακοίνωση της Ανοιχτής Συνέλευσης Κατοίκων Ηλιούπολης

Ανακοίνωση Εθνικής Ένωσης Δασκάλων από Μ. Βρετανία

Θεόδωρος Πάγκαλος, 26.06.2011

Η προσφυγή της κυβέρνησης στην ωμή βία και καταστολή κατά το απεργιακό διήμερο της 28-29 Ιούνη δεν είναι παρά η φυσική συνέχεια της πλήρους απονομιμοποίησής της στην κοινωνία (για τη σύλληψη του συναδέλφου Β. Τσακίρη βλ. παρακάτω). Τα κλασικά εργαλεία παραπλάνησης της αστικής πολιτικής (ανασχηματισμός, εκλογολογία, καλέσματα για «εθνική συναίνεση») που άλλοτε ίσως λειτουργούσαν παρέχοντας κάποιες φρούδες ελπίδες για αλλαγή πολιτικής πλεύσης, δίνοντας έτσι την επιθυμητή πίστωση χρόνου, τώρα δε χρειάστηκαν παρά λίγα 24ωρα για να καταρρεύσουν. Οι «διαφωνούντες» βουλευτές στοιχήθηκαν κανονικά σε λόχο ψηφίζοντας το μεσοπρόθεσμο και θέτοντας έτσι βάσιμες πιθανότητες για μελλοντική υπουργοποίησή τους ενώ παράλληλα διασφάλισαν τη μη διενέργεια εκλογών, εξέλιξη που για μεγάλο μέρος από αυτούς θα συνεπαγόταν την απώλεια της βουλευτικής τους έδρας. Αυτός, όμως, είναι ο ορισμός μιας κυβέρνησης που καταρρέει και, χωρίς νομιμοποίηση, προσπαθεί να κρατηθεί στη θέση της.

Η υπερψήφιση του μεσοπρόθεσμου μέσα σε αυτό το όργιο καταστολής, ωστόσο, πρέπει να αποτελέσει κι ένα μάθημα για όλους και όλες εμάς και ειδικά για όσους/ες μένουμε στο να εκτονωνόμαστε παρακολουθώντας το κίνημα «των πλατειών». Οι μούντζες και η ηθική κατακραυγή των βουλευτών μπορεί να προκαλούν ένα είδος «ευφορίας» αλλά μικρό αποτέλεσμα μπορούν να έχουν ως προς την ουσία. Όταν διακυβεύονται πολύ μεγάλα συμφέροντα δεν πρόκειται να «ιδρώσει το αυτί» κανενός από αποδοκιμασίες. Οι δηλώσεις που παραθέτουμε παραπάνω του «αθυρόστομου» αντιπρόεδρου της κυβέρνησης -η οποία αυτή τη φορά τις κάλυψε στο σύνολό της- πέρα από το χαρακτήρα του εκβιασμού που έχουν, δηλώνουν και την αποφασιστικότητα του συστήματος να αντιδράσει με όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του, σε περίπτωση που κινδυνεύσουν τα συμφέροντά του.

Με την ελπίδα ότι σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες που διέρχεται η χώρα μας, θα πρυτανεύσει και στην Κυβέρνηση και στις Διοικήσεις των Τραπεζών η διάθεση για εποικοδομητική συνεννόηση που θα οδηγεί σε πολιτικές αποφάσεις εξασφάλισης πραγματικής κοινωνικής συναίνεσης χωρίς εκβιαστικά διλλήματα και τροϊκανούς καταναγκασμούς, θα περιμένουμε τη θέση της Κυβέρνησης στα θέματα αυτά από τον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο.

Δελτίο Τύπου ΟΤΟΕ, 23.06.2011

Έχουμε δύο νέα πατριωτικά καθήκοντα: την φορολογική υποχρέωση και την υποχρέωση

πίστης στο Ελληνικό τραπεζικό σύστημα.

Ευάγγελος Βενιζέλος 24.06.2011

Σε αντίθεση με την ηγεσία της ΟΤΟΕ, εμείς δεν τρέφουμε καμία ελπίδα από την επερχόμενη συνάντησή της με τον υπουργό Οικονομίας (όπως αντίστοιχα δεν προσδοκούσαμε και τίποτε από τη συνάντησή της με τον υπουργό Εργασίας κ. Κουτρουμάνη που για μια ακόμη φορά κατέληξε σε φιάσκο). Από την άλλη βέβαια εμάς δε μας συνδέει τίποτα μαζί του και δεν έχουμε επενδύσει στη στήριξή του για την πολιτική και οικονομική μας ανέλιξη. Γνωρίζουμε, ωστόσο, ότι την προδοσία πολλοί αγάπησαν αλλά τον προδότη κανείς και όσοι προτίθενται να γυρίσουν την πλάτη στον κλάδο τους, θα έχουν τη γνωστή κατάληξη, αυτή της στυμμένης λεμονόκουπας.

Γιατί να γίνονται διαδηλώσεις στην Αθήνα συνεχώς; Ας πάνε στη Βαρυμπόμπη ή το Χαλάνδρι.

Φωτεινή Πιπιλή 09.12.2008

Στα χνάρια της γνωστής βουλευτίνας και δημοσιογράφου (εσχάτως και χορεύτριας), το προεδρείο του Συλλόγου μας επέδειξε αξιοθαύμαστη ευστροφία και οξυδέρκεια στη συνδικαλιστική του τακτική: αφού αρχικά προκάλεσε αντιπερισπασμό καλώντας τους/τις εργαζόμενους/ες να δώσουν βροντερό αγωνιστικό παρόν στις απεργιακές συγκεντρώσεις, στη συνέχεια, αιφνιδιάζοντας κυβέρνηση και τρόικα, ξεχύθηκε στις παραλίες και τις εξοχές στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα αντίστασης από τις κατά τόπους ταβέρνες. Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι όταν μιλάμε για πολύμορφη δράση δεν έχουμε αυτό κατά νου, από την άλλη όμως εμείς δεν είμαστε «επιστήμονες και τεχνοκράτες» αλλά απλοί τραπεζοϋπάλληλοι.

Δυο λόγια για τις συλλήψεις της 28^ης και 29^ης Ιουνίου, με αφορμή αυτή του συναδέλφου Βίκτορα Τσακίρη

Σύμφωνα με τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής στις 28 και 29 Ιουνίου έγιναν συνολικά 38 συλλήψεις και 75 προσαγωγές.

Η πρώτη σύλληψη της Τρίτης ήταν αυτή του συναδέλφου Β. Τσακίρη, η οποία έγινε αμέσως μετά την πρώτη ρίψη χημικών στην πλατεία Συντάγματος, από την πλευρά της οδού Όθωνος. Ο συνάδελφος συνελήφθη στις 14.10, στη συμβολή των οδών Νίκης και Καραγεώργη Σερβίας, όταν, ενώ διαδηλωτές κατευθύνονταν μαζικά προς το σημείο αυτό προκειμένου να προστατευτούν από την αλόγιστη ρίψη χημικών από την πλευρά των αστυνομικών δυνάμεων προς το πλήθος και να μπορέσουν να αναπνεύσουν, διμοιρίες των ΜΑΤ εφόρμησαν από την Καραγιώργη Σερβίας προς τους διαδηλωτές που έτυχε να βρίσκονται στη συμβολή της με την πλατεία Συντάγματος.

Ήταν μία από τις πολλές που έγιναν «στο σωρό» κατά τη διάρκεια του απεργιακού διημέρου προκειμένου να δικαιολογηθεί η υπέρμετρη αστυνομική βία που ασκήθηκε και να διαλυθούν και να συντριφθούν οι μαζικές διαδηλώσεις. Εναντίον του απαγγέλθηκε η κατηγορία της «εξύβρισης». Κατά την εκδίκαση της υπόθεσης από το τριμελές πλημμελειοδικείο, μετά από σειρά αναβολών, την Παρασκευή 8 Ιουλίου, η περίπτωσή του –καθώς και ενός ακόμα κατηγορούμενου για παρόμοιο «αδίκημα»- διαχωρίστηκε από αυτή των υπόλοιπων συλληφθέντων της ίδιας ημέρας καθώς υπάγεται στην αρμοδιότητα μονομελούς δικαστηρίου. Σε ό,τι αφορά την υπόθεσή του αναμένεται να οριστεί τακτική δικάσιμος.

Οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι –οι οποίοι και βαρύνονταν με σοβαρότερες κατηγορίες- αθωώθηκαν καθώς τα κατηγορητήρια ήταν τουλάχιστον σαθρά, οι δε καταθέσεις των αστυνομικών (ψευδο)μαρτύρων κατηγορίας επιεικώς ιλαροτραγικές. Η μόνη καταδίκη αφορούσε μια κυρία 56 ετών που καταδικάστηκε σε εξάμηνη φυλάκιση με τριετή αναστολή για τη ρίψη ενός άδειου μικρού πλαστικού μπουκαλιού από εμφιαλωμένο νερό προς τη μεριά μιας διμοιρίας. Η κίνηση αυτή χαρακτηρίστηκε «έμπρακτη εξύβριση» -και απρόκλητη, παρά τη γενικευμένη χρήση βίας που η 56χρονη κατηγορουμένη είχε δει να γίνεται μπροστά στα μάτια της καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας…

Θα πρέπει να σημειώσουμε εδώ τη βία που ασκήθηκε εναντίον της συντριπτικής πλειοψηφίας των συλληφθέντων, ορισμένοι εκ των οποίων χρειάστηκε να νοσηλευτούν ή να τους παρασχεθεί άμεσα ιατρική βοήθεια (μάλιστα ο βαθμός στον οποίο τα χτυπήματά τους ήταν εμφανή αποτέλεσε κριτήριο για να τους αποδοθούν βαρύτερες κατηγορίες). Ασφαλώς, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ιατρική βοήθεια χρειάστηκαν και πάνω από 500 διαδηλωτές την Τετάρτη, 29 Ιουνίου.

Από τη μεριά μας θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά τους/τις συναδέλφους που, είτε με χρήση κανονικής αδείας είτε με σημείωμα εξόδου από την υπηρεσία, παραβρέθηκαν στα δικαστήρια της οδού Ευελπίδων δείχνοντας έμπρακτα την αλληλεγγύη τους. Όπως λίγο-πολύ αναμενόταν σε αυτούς δεν συμπεριλαμβανόταν κανείς από τους αποσπασμένους συνάδελφούς μας, πιθανότατα επειδή η ημέρα της δίκης δε συμβάδιζε με το σχεδιασμό τους για το τριήμερο.

Ευχαριστούμε επίσης και τα σχήματα από τη δική μας και άλλες τράπεζες που εξέδωσαν ανακοινώσεις συμπαράστασης στο συνάδελφο.

Για φωτογραφίες και ανακοινώσεις βλ. μπλογκ από αύριο.

O συνάδελφος, που συμμετείχε στην απεργιακή κινητοποίηση των σωματείων στην Πλατεία Συντάγματος, «εξαφανίστηκε», μετά τις βίαιες επιθέσεις με δακρυγόνα και χημικά των αστυνομικών.

Κρατήθηκε σε κλούβα της αστυνομίας για 2 ώρες, μεταφέρθηκε στη ΓΑΔΑ όπου για ώρες οι αστυνομικές αρχές έδιναν συγκεχυμένες πληροφορίες για την τύχη του (εξακρίβωση, προσαγωγή, σύλληψη), απαγορεύοντας ταυτόχρονα οποιαδήποτε επικοινωνία, σε δικηγόρους και συνδικαλιστές μέλη ΔΣ πρωτοβάθμιων συλλόγων τραπεζών και μέλη του ΓΣ της ΟΤΟΕ, που βρίσκονταν από τις 5.30 το απόγευμα έξω από τη ΓΑΔΑ.

Στις 3.30 τα ξημερώματα του απαγγέλθηκε τελικά κατηγορία για εξύβριση.

Τα ίδια γεγονότα συνέβησαν και σε άλλους συλληφθέντες της χθεσινής ημέρας.

Καλούμε τα πρωτοβάθμια σωματεία, την Εκτελεστική Γραμματεία και το Γενικό Συμβούλιο της ΟΤΟΕ να καταδικάσουν την απαράδεκτη στάση της αστυνομίας και να συμπαρασταθούν με όλες τους τις δυνάμεις στο συνάδελφο Βίκτωρα Τσακίρη.

Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση του συναδέλφου και την απόσυρση των κατηγοριών εναντίον του.

ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΙΣ 9:00 ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

Αθήνα 29-06-2011

• ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΑΛΦΑ ΜΠΑΝΚ
• ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ
• ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ
• ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
• ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
• ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ALPHA BANK προερχομένων εκ της ΙΟΝΙΚΗΣ
• ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΤΕ
• ΟΔΟΣ ΕΥΠΟΛΙΔΟΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ
• ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΓΕΝΙΚΗΣ
• ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ π. ΕΘΝΟΚΑΡΤΑΣ

Τα αποτελέσματα των πρόσφατων αρχαιρεσιών στο Σύλλογό μας, ελάχιστες αλλαγές σηματοδοτούν επί της ουσίας. Αυτός είναι πάντα ο κανόνας για τις εκλογικές διαδικασίες όταν αυτές αντιμετωπίζονται σαν ένα ξεχωριστό γεγονός, αποκομμένο από τις κοινωνικές διεργασίες μέσα στις οποίες συντελούνται. Στις σημερινές συνθήκες, άλλωστε, το εκλογικό αποτέλεσμα δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο πανηγυρισμού ούτε καν για τους «νικητές»: οι διαφαινόμενες εξελίξεις απειλούν να μας καταδικάσουν όλους/ες σε μια συνολική οδυνηρή ήττα.

Εμείς, από την πλευρά μας, δεν μπορούμε παρά να ευχαριστήσουμε θερμά τους εβδομήντα επτά συναδέλφους που μας τίμησαν με την ψήφο τους, κάνοντας μια επιλογή συνείδησης, καθόλου εύκολη, που ερχόταν σε αντίθεση με το κυρίαρχο ρεύμα και την ατμόσφαιρα που είχε δημιουργηθεί στο χώρο εργασίας μας. Χάρη στη στήριξη αυτών των συναδέλφων θα έχουμε τη δυνατότητα να συνεχίσουμε να παρεμβαίνουμε και στο θεσμικό πεδίο, παρέμβαση που και πάλι θα τονίσουμε ότι λειτουργεί συμπληρωματικά ως προς τη δράση που αναπτύσσεται στα σημαντικότερα πεδία των εργατικών αγώνων: το γκισέ (όσον αφορά τον κλάδο μας) και το δρόμο.

Από εκεί και πέρα κανένας διαχωρισμός δεν μπορεί να υφίσταται ανάμεσα στους/στις συναδέλφους: η δράση της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων έχει να κάνει με τα κοινά μας προβλήματα. Κι αυτά δεν αντιμετωπίζονται με ατομικές λύσεις. Αντιμετωπίζονται μόνο με συλλογική δράση που να προέρχεται από και να αφορά το σύνολο των εργαζομένων. Σ’ αυτή την κατεύθυνση θα εξακολουθήσουμε να λειτουργούμε.

Για το «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα»

Ένα χρόνο και κάτι μετά την ψήφιση του μνημονίου, όσο κι αν πολλοί προσπαθούν να συσκοτίσουν την πραγματικότητα, να σπείρουν σύγχυση και να μας χειραγωγήσουν, όλα έχουν ξεκαθαρίσει. Είναι πλέον σαφές ότι δεν πρόκειται για μια συγκυριακή πολιτική με στόχο «να ξεπεράσει η χώρα την κρίση» αλλά για μια μόνιμη πολιτική στην οποία το κρατικό χρέος δεν είναι παρά ένα εργαλείο για την επιβολή ενός «μνημονίου διαρκείας». Όπως άλλωστε δηλώνεται ρητά κι από τους κύκλους του κεφαλαίου, η κρίση για αυτούς αποτελεί ευκαιρία. Μια ευκαιρία για να διαμορφώσουν τους πιο άγριους όρους υπερεκμετάλλευσης των ανθρώπινων και φυσικών πόρων και εξαθλίωσης της εργατικής δύναμης με αποκλειστικό σκοπό την εξασφάλιση της μέγιστης κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Θα χρειάζονταν σελίδες επί σελίδων για να αναφερθεί κανείς αναλυτικά σε όλο τον ορυμαγδό των μέτρων που λαμβάνονται ενάντια στους/στις εργαζόμενους/ες και όχι μόνο: οι μισθοί και οι συντάξεις μειώνονται ακόμα περισσότερο ενώ αντίθετα αυξάνεται η έμμεση και άμεση φορολογία στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, η δημόσια περιουσία εκποιείται στις εξευτελιστικές τιμές που έχει διαμορφώσει η κρίση, οι κοινωνικές δαπάνες, συμπεριλαμβανομένων των δαπανών υγείας, περικόπτονται δραματικά, κ.α. Οι εξελίξεις αυτές θα έχουν επαχθέστατες συνέπειες όχι μόνο ως προς την υποτίμηση της εργασίας ή και την πλήρη απώλεια του μισθού για χιλιάδες εργαζόμενους/ες που θα περάσουν στον εφεδρικό στρατό των ανέργων αλλά και ως προς την απόλυτη υποβάθμιση των παρεχόμενων κοινωνικών υπηρεσιών και την εξοντωτική εντατικοποίηση της εργασίας για όσους διατηρήσουν τις θέσεις εργασίας τους.

Για την αυριανή απεργία

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, με τις επιθέσεις εναντίον της κοινωνίας να έρχονται αδιάκοπες και κατά κύματα είναι πλέον μονόδρομος η απεμπλοκή από την αδιέξοδη και αναποτελεσματική τακτική της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας η οποία σωρεύει ήττες και σκορπίζει απογοήτευση, καθώς μέσα σε ένα χρόνο ανατράπηκαν κατακτήσεις δεκαετιών. Η αυριανή γενική απεργία θα πρέπει να αποτελέσει την αφετηρία ενός συντονισμένου, κλιμακούμενου και διαρκούς αγώνα που μόνο αν δοθεί με συνέπεια και αποφασιστικότητα μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Ο αγώνας αυτός δεν είναι υπόθεση κανενός προστάτη ή εκπροσώπου, απαιτεί τη συμμετοχή όλων μας.

Αύριο απεργούμε.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ – ΚΑΝΕΝΑΣ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ

Συναντιόμαστε στη βάση των κοινών μας προβλημάτων και των κοινών μας αναγκών και οργανώνουμε συλλογικά και από τα κάτω τις αντιστάσεις μας.

Βρισκόμαστε ήδη ένα χρόνο υπό το καθεστώς των λεγόμενων μνημονίων. Η επίθεση που ούτως ή άλλως δεχόμαστε διαχρονικά από τους πάνω έχει πλέον οξυνθεί και γενικευτεί για τα καλά.

Το τι συμβαίνει είναι ξεκάθαρο πλέον σε όλους μας: μειώσεις μισθών και συντάξεων, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, έξαρση της ανεργίας και της επισφάλειας, χειροτέρευση των όρων εργασίας, εργοδοτική αυθαιρεσία, αυξήσεις στις τιμές προϊόντων και υπηρεσιών αναγκαίων σε όλους/ες μας, μίζες, σκάνδαλα, ιδιωτικοποίηση δημόσιων επιχειρήσεων, ξεπούλημα δημόσιας γης και πλουτοπαραγωγικών πηγών, ένταση της φυσικής και ιδεολογικής καταστολής των αγώνων με ΜΑΤ και ΜΜΕ, αντίστοιχα. Ελευθερίες και δικαιώματα στο απόσπασμα…

Εξίσου ξεκάθαρο σε όλους μας γίνεται σιγά σιγά και το τι επιδιώκεται: η υποτίμηση της εργατικής μας δύναμης και της ίδιας της ζωής μας, η λεηλασία των δικαιωμάτων μας και των κατακτήσεων μιας προηγούμενης ιστορικής περιόδου, η καταστολή των διεκδικήσεών μας για μια καλύτερη-αξιοπρεπή ζωή. Ως κύριο μέλημα προβάλλεται επί της ουσίας η διάσωση των τραπεζών, η διαφύλαξη της κερδοφορίας του κεφαλαίου και η σωτηρία του οικονομικοπολιτικού συστήματος της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης.

Παράλληλα, βέβαια, προσπαθούν να μας πείσουν ότι η κατάσταση που βιώνουμε είναι «αντικειμενική», κάτι σαν φυσικό φαινόμενο. Ότι είμαστε όλοι συνένοχοι και «χρεωμένοι» (βλ. δηλώσεις τύπου «μαζί τα φάγαμε» και αγωνιώδεις εκκλήσεις αρχιδημοσιογράφων για συναίνεση). Απενοχοποιούν έτσι το ίδιο το σύστημα που γεννά τις κρίσεις του, τους πολέμους του, την εξόντωση λαών και την ερήμωση χωρών. Σπέρνουν την εξαθλίωση και το φόβο, θέλοντας να μας πείσουν ότι η σωτηρία μας περνά μόνο μέσα από τη σωτηρία τους.

Το ζήτημα είναι τι κάνουμε εμείς απέναντι σε όλα αυτά.

Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να μείνουμε στην αγανάκτηση ή, ακόμα χειρότερα, στη μοιρολατρία, την αναζήτηση ατομικών λύσεων και την ανάθεση των ελπίδων μας στους «ειδικούς» (πολιτικούς, οικονομολόγους), είτε εκλεγμένους, είτε αυτόκλητους σωτήρες.

Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμη που έχουμε ως παραγωγοί του πλούτου αυτής της κοινωνίας και να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας. Με όπλα μας την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη να αντισταθούμε στην πολυμέτωπη επίθεση που δεχόμαστε από κεφάλαιο, κυβέρνηση, ΔΝΤ και Ε.Ε. Επιδιώκοντας να συναντηθούμε στο δρόμο με όσους βρισκόμαστε στην ίδια πλευρά αυτού του πολέμου (εργαζόμενοι σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, απολυμένοι, άνεργοι, «μαύροι», «μπλοκάκηδες», συμβασιούχοι, συνταξιούχοι, νεολαίοι, ντόπιοι και μετανάστες) και να συζητάμε και να δρούμε από κοινού για τα μικρά και μεγάλα κοινά προβλήματά μας (απολύσεις, μη καταβολή δεδουλευμένων, συγχωνεύσεις σχολείων και νοσοκομείων, αυξήσεις στα εισιτήρια των ΜΜΜ, στα τιμολόγια των ΔΕΚΟ, στα είδη πρώτης ανάγκης…)

Συμμετέχοντας ενεργά στα εργατικά σωματεία μας κι επιδιώκοντας βέβαια αυτά να βρίσκονται στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων. Είναι σημαντικό να συμμετέχουμε όλοι μας στη γενική απεργία, κόντρα στις εκτονωτικές επιδιώξεις των ξεπουλημένων συνδικαλιστικών ηγεσιών και να τη μετατρέψουμε σε μια ουσιαστική μάχη στο πλαίσιο του συνολικού αγώνα που καλούμαστε να δώσουμε. Κάποια λίγα χαμένα μεροκάματα δεν είναι τίποτα μπροστά σε ό,τι μας έχουν κλέψει ως τώρα και σε ό,τι πρόκειται να μας αρπάξουν στη συνέχεια. Να ξεπεράσουμε τους φόβους μας για μια ενδεχόμενη εκδικητική στάση από την πλευρά της εργοδοσίας. Να αντιτάξουμε την έμπρακτη αλληλεγγύη μας απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία. Κανένας εργαζόμενος μόνος του απέναντι στο αφεντικό. Να δώσουμε τον αγώνα μαζικά και συλλογικά – αυτός ο αγώνας είναι ο μόνος που τους φοβίζει.

Σ’ αυτόν τον αγώνα θα βρούμε τις απαντήσεις που χρειαζόμαστε. Για την ανατροπή της βαρβαρότητας, για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας ισότητας και αλληλεγγύης χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.

Η απόφαση της τελευταίας δικαστικής διαμάχης του σ Καράμπελα με την Τράπεζα, υποχρεώνει την εργοδοσία, όχι μόνο να ακυρώσει την απόλυσή του, αλλά απαιτεί από αυτήν να τον τοποθετήσει σε θέση ανάλογη των προσόντων του και της εμπειρίας του. Αυτό το γεγονός, έδειξε με πολύ καθαρό τρόπο, πώς ένας απλός συνάδελφος, ο οποίος ζώντας την κατάφωρη αδικία, τη συστηματική υποβάθμιση, τις καθημερινές ύβρεις, κοροϊδίες και συκοφαντίες ενός μεγάλου μέρους του μεσαίου και ανώτατου μηχανισμού της ALPHA BANK, όχι μόνο στάθηκε όρθιος, αλλά πέρασε σε επίθεση εναντίον τους, κερδίζοντας αλλεπάλληλες δικαστικές υποθέσεις, σύροντας ουσιαστικά με το μέρος του στη διαμάχη αυτή, τον σύλλογό του, καθώς και την ΟΤΟΕ και τη ΓΣΣΕ και καταφέρνοντας έτσι, μέχρι στιγμής να βγαίνει νικητής.

Τέτοιου είδους προκλήσεις υφίστανται καθημερινά οι τραπεζοϋπάλληλοι, γι αυτό η Ομοσπονδία μας, πρέπει να κόψει το δρόμο σε κάθε διάθεση των τραπεζιτών να προχωρούν σε παρόμοιες αυταρχικές ενέργειες. Αυτό σημαίνει ότι δεν αρκεί η παρουσία της ΟΤΟΕ και της ΓΣΣΕ, με νομική εκπροσώπηση, στη νέα δίκη της 03/05/2011, ημέρα Τρίτη, όπως και η διαβεβαίωση του προέδρου και ΓΓ της ΟΤΟΕ ενώπιον του Γενικού συμβουλίου στις 13/5/2011 και η ομόφωνη αποδοχή από το σώμα, ότι δηλαδή θα συμπαρίστανται σε κάθε απόπειρα των τραπεζιτών να απολύουν με παράνομο και καταχρηστικό τρόπο τους συναδέλφους μας. Πρέπει να δημοσιοποιηθεί το γεγονός με ανακοίνωση-καταγγελία από την πλευρά της Ομοσπονδίας, καθώς και να γίνει παρέμβαση στο διευθύνοντα σύμβουλο της ALPHA BANK πριν τη δίκη, όπου θα του ζητηθεί η ανάκληση της απόλυσης.

Η παρουσία όσων συναδέλφων μπορούν, στα ασφαλιστικά μέτρα στις 3/5/2011 είναι απαραίτητη. Ο σύλλογος της τέως Ιονικής πρέπει να κηρύξει στάση εργασίας τη μέρα αυτή και οι απαλλαγμένοι και αποσπασμένοι της Ομοσπονδίας να είναι παρόντες.

Η νίκη του σ Καράμπελα θα είναι νίκη για όλους τους τραπεζοϋπαλλήλους.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ALPHA BANK προερχομένων εκ της ΙΟΝΙΚΗΣ

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΑΛΦΑ ΜΠΑΝΚ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ      ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ

ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ   ΕΘΝΙΚΗΣ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΤΕ

ΟΔΟΣ ΕΥΠΟΛΙΔΟΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΓΕΝΙΚΗΣ

ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ π. ΕΘΝΟΚΑΡΤΑΣ

Καταγγέλλουμε τη διοίκηση της ALPHA BANK, η οποία απέλυσε για «σπουδαίο λόγο» το συνάδελφο Καράμπελα Ν. ο οποίος είχε το θάρρος να αντιπαλέψει με σθένος μέσα από πολύχρονους δικαστικούς αγώνες, τις συνεχείς αήθεις προκλήσεις ηγετικών στελεχών της τράπεζας προς το πρόσωπό του.

Αυτή η ενέργεια της εργοδοσίας μαζί με την εκδικητική μετάθεση του βασικού του μάρτυρα και μέλους του προεδρείου (ταμίας) του συλλόγου εργαζομένων προερχομένων εκ της Ιονικής, καθώς και τη δυσμενή μετάθεση και άλλου μέλους του προεδρείου (έφορος) από τον Πειραιά στον Άγιο Στέφανο Αττικής, σηματοδοτεί μια γενικότερη επίθεση από την πλευρά της τράπεζας, στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των συναδέλφων, η οποία αν περάσει θα έχει αρνητικό αντίκτυπο για όλους τους τραπεζοϋπαλλήλους.

Η απόλυση του συνάδελφου Καράμπελα, χωρίς μάλιστα να περάσει από τα πειθαρχικά όργανα της τράπεζας, καταπατά βάναυσα τον Οργανισμό της ALPHA BANK, όπως και οι μεταθέσεις των μελών του προεδρείου έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την εργατική νομοθεσία.

Εκτός από τις δικαστικές ενέργειες που δρομολογούνται από την πλευρά του συλλόγου, για την ανάκληση της απόλυσης, είναι απαραίτητες οι παρουσίες με πρόσθετη παρέμβαση τόσο της ΟΤΟΕ, όσο και του ΕΚΑ και της ΓΣΕΕ.

Θεωρούμε δε αναγκαία τη δημοσιοποίηση με όλα τα μέσα των παράνομων και καταχρηστικών ενεργειών της ALPHA BANK, από το σύλλογο της τέως Ιονικής και από τα ανώτερα συνδικαλιστικά όργανα (ΟΤΟΕ, ΕΚΑ, ΓΣΕΕ) και πριν από όλα την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ τους στον ΔΙΕΥΘΥΝΟΝΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΟ για την ανάκληση της απόλυσης και των μεταθέσεων, πριν κάθε δικαστική ενέργεια.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ALPHA BANK προερχομένων εκ της ΙΟΝΙΚΗΣ

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΑΛΦΑ ΜΠΑΝΚ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ      ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ

ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ   ΕΘΝΙΚΗΣ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΤΕ

ΟΔΟΣ ΕΥΠΟΛΙΔΟΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΓΕΝΙΚΗΣ

ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ π. ΕΘΝΟΚΑΡΤΑΣ

Αθήνα Υπατία – Θεσσαλονίκη Εργατικό Κέντρο

9 Μαρτίου, 44^η μέρα απεργίας πείνας

«Το 903 [1903] αποφάσισα κ’ εγώ να ξενιτευτώ. […] Το πλοίο θα έφευγε από Πάτρα για Νέα Ορλεάνη […] Ήμαστουν κοντά τρεις χιλιάδες από διάφορες φυλές: Έλληνες, Βούλγαροι, Αλβανοί, Τούρκοι, Ρώσοι, Ρουμάνοι, Σέρβοι, Αυστριακοί […] [το πλοίο] έγερνε και στα πλάγια. Τεντωνόμασταν χάμω και πίναμε το νερό της θάλασσας όταν ήταν γαλανή. Όταν ήταν καιρός μαύρος φίδια μας έτρωγαν. Η ψυχή του κόσμου ήταν βυθισμένη στο φόβο […] Μας έδιναν κάτι ρέγγες με σκουλήκια, χαλασμένες […] Ζούσαμε μέσα σ’ αυτή τη φρίκη, από κάτω θάλασσα από πάνω ουρανός. Έπειτα άρχισε να κοχλάζει η ψείρα […]

Σε τρεις μέρες καινούρια επιτροπή, ανώτερη. Έβαλαν μπροστά και μας εξέταζαν από την αρχή. Μας όρκισαν ότι ποτέ η κυβέρνηση δεν επιτρέπει σε αρρώστους, κλέφτες και εγκληματίες να πατήσουν αμερικάνικο έδαφος. Τότε πήραμε απόφαση ότι μας γυρίζουν πίσω […]

Μ’ έκλεισαν στο μπουντρούμι με τους εξήντα άλλους, διάφορες φυλές […] Σκεβόμουν να το σκάσω. Είχα τριάντα δολάρια […] Είχα χαλάσει πέντε, τα άλλα τα είχα στον κόρφο μου […]

Κουβέντα δεν ήξερα […] “Πού θέλετε να πάτε; Στο Σικάγο. Πόσος είναι ο ναύλος; Ρωτάω. Είκοσι έξι δολλάρια. Εγώ είχα είκοσι τέσσερα. […] Ποιο άλλο μέρος είναι κοντύτερα; Είναι το Σανλούις. […] Δεκαέξι δολλάρια. Εκεί θα πάμε”»

Έλληνας μετανάστης στις ΗΠΑ[1]

«Το παιδί ήταν τριών χρονών και είχε πρόβλημα […] Μου λέει μια νοσοκόμα […] Τι κάνετε εδώ; Έχεις τη μαμά σου στην Αθήνα, έχουν πάει πολλά παιδιά εκεί και κάνουνε θεραπεία και είναι μια χαρά […]

Όταν είπαμε ότι θα πάμε στην Ελλάδα, λέω: πω! πω! Θα πάμε έξω, πώς θα είναι έξω; Ένα όνειρο, που τελικά έγινε πραγματικότητα […]

Δεν ξέραμε τίποτα, ούτε πού πάμε, ούτε καλημέρα, ούτε μία λέξη, τίποτα, τίποτα, τίποτα […] ήρθαμε μέχρι την Ομόνοια […] εκεί που είναι οι σκάλες. Περιμέναμε εκεί με τις τσάντες που είχαμε κι ήταν 6 το πρωί. Αισθάνθηκα μόνη, σαν μην υπήρχε κανείς άλλος στον κόσμο εκτός από μένα, τον Οδυσσέα και τα παιδιά […] [Σκεφτόμουν]: Τι θέλω εδώ, σε μια ξένη χώρα; Και δεν ξέρω ούτε να μιλάω, πού θα πάμε; Ούτε σπίτι ούτε δουλειά, τίποτα, τίποτα, τίποτα. Εντελώς μόνοι».

Αλβανίδα μετανάστρια στην Ελλάδα[2]

Είναι να απορεί κανείς για το γιατί δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε την κατάσταση των μεταναστών στην Ελλάδα. Εμείς που, σαν λαός, επί έναν αιώνα βρισκόμασταν στην ίδια θέση μ’ αυτούς, αναγκασμένοι από τη φτώχια ή τον εμφύλιο να μεταναστεύουμε στην Αμερική, τη Γερμανία ή την Αυστραλία, για ένα κομμάτι ψωμί για μας κι ένα έμβασμα στην Ελλάδα, την πατρίδα, για τους γονείς και τ’ αδέρφια που είχαν μείνει πίσω. Για τις ελεύθερες αδερφές που έπρεπε να προικιστούν ή τους μικρούς αδερφούς που έπρεπε να σπουδάσουν. Για να έχουν οι δικοί μας άνθρωποι ένα καλύτερο μέλλον από μας που βρεθήκαμε να δουλεύουμε στην ξενιτιά ή να επιβιβαζόμαστε σε πλοία για να κάνουμε ένα γάμο με προξενιό σε ξένες χώρες. Δουλεύοντας, με την ελπίδα να γυρίσουμε κάποτε πίσω έχοντας τη δυνατότητα, μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς, σε άθλιες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης, μετά από αμέτρητες ταπεινώσεις κι εξευτελισμούς, σε γλώσσες που δεν καταλαβαίναμε, από αφεντικά που δε μας καταλάβαιναν, να στήσουμε ένα αξιοπρεπές «σπιτικό» και μια «δουλίτσα» στον τόπο μας.

Δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε έναν κόσμο, το δικό μας, που, αν καταφέραμε να επιβιώσουμε σε δύσκολες εποχές, το καταφέραμε διαλύοντας αναγκαστικά τις οικογένειές μας και την κοινωνική συνοχή των τόπων καταγωγής μας. Μιας χώρας που, αν οδηγήθηκε κάποια στιγμή στην ανάπτυξη, αυτό έγινε με τη θυσία του εργατικού δυναμικού της στις τότε βιομηχανικά-καπιταλιστικά αναπτυγμένες χώρες. Δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε την κατάσταση των γονιών μας, των θείων μας, των γειτόνων ή των συγχωριανών μας. Ένα κομμάτι του ίδιου μας του εαυτού τελικά.

Αυτό υπήρξαμε. Κι αυτό είναι άλλοι σήμερα.

Κι ίσως θα’ ναι πάντα κάποιοι. Κι αύριο πάλι εμείς ή –πόσο μάλλον- τα παιδιά μας. Σε μια χώρα καταδικασμένη να υπάγεται στις εντολές του ΔΝΤ και των «δημοσιονομικών αναγκών», όπως αυτές ερμηνεύονται από κάποιους που έχουν την εγχώρια εξουσία.

Το να επιτρέψουμε, ή το να επιβάλλουμε, οι σημερινοί μετανάστες στην Ελλάδα της –πρώην- ευημερίας να έχουν φωνή και δικαιώματα, αποτελεί τιμή στη γενιά των γονιών μας, στους δικούς μας –πρώην- μετανάστες. Αποτελεί και μια παρακαταθήκη για τη γενιά των παιδιών μας, τους δικούς μας –αυριανούς- μετανάστες στις –πιο- αναπτυγμένες και εκτός κρίσης χώρες.

Μιλώ για τα παιδιά μου και ιδρώνω
έχω ένα χρόνο να τα δω και λιώνω.
Μου γράφει η γιαγιά τους πως ρωτάνε
τα τρένα που ‘ναι στο σταθμό πού πάνε[3]

Ανακοίνωση των 300 Μεταναστών Απεργών Πείνας

7 Μαρτίου 2011, 42η ημέρα απεργίας πείνας

«Σήμερα  το πρωί “επισκέφθηκε” την Υπατία 3 φορές ο εκπρόσωπος της διοίκησης των νοσοκομείων, κ. Μουσιώνης […] Ήρθε για να μεταφέρει το αίτημα της κυβέρνησης να μεταφερθούν όλοι οι απεργοί στα νοσοκομεία και να αφήσουν τον τόπο του αγώνα τους. Απεργοί εκπρόσωποί μας του απάντησαν ότι αν ήρθε να μας πει ότι η γενναιόδωρη κυβέρνηση μπορεί να μας παραχωρήσει κρεβάτι νοσοκομείου για να πεθάνουμε, να της πει ότι ο αγώνας είναι αγώνας, ακόμα κι όταν ο θάνατος παραφυλάει. Αυτό σημαίνει ότι στα νοσοκομεία πάμε μόνο και μόνο επειδή αυτοί που τον έστειλαν συνεχίζουν να μας κλέβουν την αξιοπρέπεια, με αποτέλεσμα να καταρρέουμε. Αν νοιάζονται για την υγεία μας, να ικανοποιήσουν τα αιτήματά μας, για να μπορέσουμε να ξαναγυρίσουμε στα σπίτια και στις δουλείες μας […] Επιμένουμε να συνεχίζουμε τον αγώνα μας μέχρι να φτάσουμε τον στόχο μας […] στην εκπλήρωση συγκεκριμένων αιτημάτων, τα βασικότερα των οποίων, έχουν προσυπογράψει η ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, καθώς και πολλοί άλλοι φορείς που μας συμπαρίσταται από όλη την Ελλάδα […] [και] χιλιάδες άλλοι φορείς, σωματεία, οργανώσεις και συλλογικότητες σε ολόκληρο τον πλανήτη:

- Έκδοση άδειας παραμονής κατά το άρθρο 21 παρ.4 του Ν 3907/2011

- Επανεξέταση και απόδοση άδειας διαμονής σε όσους εξέπεσαν από τη νομιμοποίηση του παρά την ύπαρξη ουσιαστικών όρων σε συνδυασμό με μείωση ή αποσύνδεση σε περίοδο οικονομικής κρίσης της άδειας παραμονής από ένσημα

- Μείωση του προαπαιτούμενου χρόνου παραμονής των χωρίς χαρτιά σε 5ετία (από 12ετία) για την έκδοση ειδικής άδειας διαμονής του νέου άρθρου 44 του Ν 3386/05

- Χορήγηση άδειας παραμονής σε όσους απορρίφθηκαν οι αιτήσεις τους κατά την τελευταία νομιμοποίηση του 2005».

«Πρόκειται για ανθρώπους που έζησαν και εργάστηκαν στην Ελλάδα έως και για επτά χρόνια. Μάζεψαν ελιές και πορτοκάλια, φρόντισαν τους γέροντες και τους ασθενείς, εργάστηκαν στα γιαπιά και τις δενδροφυτείες για λιγότερο από τον κατώτατο μισθό. Μετά από χρόνια εκμετάλλευσης και εξευτελισμού, τώρα τους λένε ότι δεν είναι πλέον επιθυμητοί εξαιτίας της οικονομικής κρίσης. Πρέπει να πάνε πίσω εθελοντικά ή θα απελαθούν. Οι μετανάστες είναι διπλά θύματα της ανάπτυξης και της κρίσης στην Ελλάδα. Τώρα θεωρείται ότι δε χρειάζονται, περισσεύουν, σαν σκουπίδια, για πέταμα.

Τι θέλουν οι απεργοί πείνας; Να κάνουν τους Έλληνες να δώσουν σημασία στην ταπεινή τους ύπαρξη, να ζητήσουν βασικές εργασιακές προστασίες, και στοιχειώδεις συνθήκες διαβίωσης. Ζητούν τουλάχιστον την αναγνώριση ότι ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα αλλά τυγχάνουν χειρότερης συμπεριφοράς κι από κατάδικους σε καταναγκαστικά έργα […] Πρόκειται για ανθρώπους που τιμωρούνται όχι για αυτό που έκαναν (εγκληματικότητα ή παρανομία) αλλά για αυτό που είναι [….]

Οι μετανάστες μαρτυρούν για την ύπαρξη υψηλότερων αληθειών από αυτή της ζωής, δηλώνουν πως τη ζωή αξίζει να τη ζεις αν αξίζει και να πεθάνεις για αυτή […] Η αλήθεια που σε προσωπικό επίπεδο υπερασπίζονται οι απεργοί πείνας είναι η αξιοπρέπεια – αυτό που καθιστά τον κάθε άνθρωπο μοναδικό […]

Το ότι διαμαρτύρονται ενάντια στη χειρότερη αδικία και κακομεταχείριση, το ότι ζητούν να τους δούμε, να τους ακούσουμε και να τους αναγνωρίσουμε στον ελάχιστο βαθμό, ακόμα και αν χρειαστεί να πεθάνουν γι’ αυτό, είναι η μεγαλύτερη υπηρεσία που προσέφεραν οι μετανάστες χωρίς χαρτιά στην Ελλάδα. Αντιστεκόμενοι στο γεγονός ότι δε θεωρούνται άνθρωποι, γίνονται ελεύθεροι και μάχονται για την τιμή των Ελλήνων ενάντια στην αδικία της κυβέρνησής τους».

Κώστας Δουζίνας,

αντιπρύτανης και διευθυντής του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Σπουδών

του Μπίρμπεκ, στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου

Guardian, 28/2/2011

Πορεία αλληλεγγύης Παρασκευή 11 Μάρτη

(Μουσείο, 6:00μμ)

Ιστοσελίδες για την απεργία πείνας:

Αθήνα: http://hungerstrike300.espivblogs.net/

Θεσσαλονίκη:  http://allilmap.wordpress.com/

Την κρίση δεν μπορεί να την πληρώσει ούτε η φτωχολογιά, ούτε το μέσο εισόδημα.

Τελικά εμείς θα αποφασίσουμε. Εμείς και εγώ προσωπικά έχουμε βάλει στοίχημα […] να περάσουμε αυτή τη δύσκολη στενωπό, χτυπώντας τις ρίζες των προβλημάτων, και όχι να πληρώσει ξανά ένα κομμάτι του ελληνικού λαού, που πάντα καλείται να πληρώσει.

Δεν ήρθα και δεν ήρθαμε για να γκρεμίσουμε το κοινωνικό κράτος […] ήρθαμε για να διασφαλίσουμε το κοινωνικό κράτος, να διασφαλίσουμε τα εισοδήματα του ελληνικού λαού, για να άρουμε αδικίες, για να επιμεριστούν οι ευθύνες και τα βάρη δίκαια, για να άρουμε ανισότητες και να στρέψουμε την ελληνική οικονομία σε μια νέα πορεία.

Γιώργος Α. Παπανδρέου,

σύνοδος Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Βρυξέλλες 11-12-2009.

«Θα περάσετε δύσκολα χρόνια» μας είπαν κυνικά οι εκπρόσωποι του Δ.Ν.Τ. και της Ε.Ε. κατά την τελευταία επίσκεψή τους και έβγαλαν απ’ τις βαλίτσες τους τη γενίκευση των επιχειρησιακών συμβάσεων, την εξάπλωση της μερικής, της εκ περιτροπής, της προσωρινής και της δοκιμαστικής απασχόλησης, την περαιτέρω μείωση των μισθών στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, τη σφαγή των επικουρικών συντάξεων, την περικοπή των δαπανών στο ασφαλιστικό, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, και έπεται συνέχεια…

«Έρχεται ανάκαμψη», μας έλεγαν υποκριτικά και αποπροσανατολιστικά λίγες μέρες νωρίτερα οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης, έχοντας ήδη ξεκινήσει μια άγρια  επίθεση σε όλες τις πτυχές της ζωής. Εργασία, παιδεία, υγεία, μεταφορές έχουν μπει από καιρό στο στόχαστρο των κυρίαρχων, με απώτερο σκοπό την αφαίρεση και των τελευταίων κατακτήσεων και δικαιωμάτων. Η εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους, η αύξηση των κερδών τους, η ικανοποίηση της απληστίας τους περνά μέσα από τη μετατροπή μας σε σύγχρονους δούλους, ανθρώπους χωρίς δικαιώματα, χωρίς φωνή, χωρίς συνείδηση.

Ακόμα και τα νούμερα που οι ίδιοι ανακοινώνουν δεν μπορούν να κρύψουν το μέγεθος της φτώχειας που αγγίζει πλέον μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας ούτε την έκρηξη της ανεργίας, που σαρώνει στους νέους και τρομοκρατεί τους μεγαλύτερους σπρώχνοντάς τους να δουλεύουν με όλο και πιο επαχθείς όρους: όσο και όποτε θέλουν οι εργοδότες, φτηνά, «ανταγωνιστικά», αδιαμαρτύρητα.

Οι μηχανισμοί προπαγάνδας του συστήματος εξαπολύουν χοντροκομμένα ψέματα προκειμένου να εξασφαλίσουν τη σιωπή μας, τη συναίνεση στην πολιτική της εξαθλίωσης, την υποταγή στο «μοιραίο», στο «αντικειμενικό», σε μια κατάσταση που «όλοι μαζί δημιουργήσαμε» αφού «όλοι μαζί τα φάγαμε».Κι επειδή τα ψέματά τους δεν πείθουν κανέναν, ακολουθεί η εκστρατεία κατασυκοφάντησης των «τεμπέληδων», των «τσαμπατζήδων», των «κοπριτών», των «ανόμων». Το οπλοστάσιό τους δεν τελειώνει εδώ: διώξεις για όποιον σηκώνει κεφάλι, ποινικοποίηση εργατικών αγώνων, κοινωνικών διαμαρτυριών, στοχοποίηση και επιθέσεις σε πολιτικούς χώρους, άγρια καταστολή διαδηλώσεων, στρατιωτικοί νόμοι και απαγορεύσεις, πολιορκία ολόκληρων περιοχών, στρατιωτικές ασκήσεις αντιμετώπισης διαδηλώσεων, εκφασισμός και ανοιχτή τρομοκρατία. Από τις Σέρρες ως την Κερατέα, από τον Έβρο ως τη γωνία Πατησίων και Ηπείρου, παντού όπου κοινωνικές ομάδες υπερασπίζονται μαχητικά τη ζωή, την ελευθερία και την αξιοπρέπειά τους, η αντιμετώπιση που μας επιφυλάσσουν είναι κοινή, ίδια και απαράλλαχτη.

Στις 23 Φλεβάρη απεργούμε μαζικά και αποφασιστικά. Ξεπερνώντας τις εκτονωτικές διαθέσεις και τα παζάρια συνδικαλιστικών ηγεσιών που ούτε θέλουν ούτε μπορούν να συγκρουστούν μ’ αυτές τις πολιτικές επιλογές. Απεργούμε ενάντια στην πολιτική της ανεργίας, των απολύσεων, των περικοπών, ενάντια στην καθημερινή τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς.

Αλληλεγγύη στους κατοίκους της Κερατέας που αρνούνται να αντιμετωπίζονται σαν σκουπίδια.

Αλληλεγγύη στους 287 μετανάστες απεργούς πείνας που ζητούν τα αυτονόητα.

Αλληλεγγύη στους γονείς μας με τις κομμένες συντάξεις και στα παιδιά μας με το αβέβαιο μέλλον.