“… Το Σάββατο 6 Δεκέμβρη 2008, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ο 15χρονος σύντροφος Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος χτυπημένος από μία σφαίρα στο στήθος από το όπλο του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα. Αντίθετα με τις δηλώσεις των συνενόχων στη δολοφονία πολιτικών και δημοσιογράφων δεν πρόκειται για “μεμονωμένο περιστατικό” αλλά για έκρηξη της κρατικής καταστολής που συστηματικά και οργανωμένα θέτει στο στόχαστρο τους αντιστεκόμενους, τους εξεγερμένους, τους αναρχικούς-αντιεξουσιαστές. Είναι το αποκορύφωμα της κρατικής τρομοκρατίας που εκφράζεται με την αναβάθμιση του ρόλου των κατασταλτικών μηχανισμών, τον συνεχή εξοπλισμό τους και την αύξηση των ποσοστών βίας που ασκούν, με το δόγμα της «μηδενικής ανοχής», με την προπαγάνδα εγκληματοποίησης και συκοφάντησης των αγωνιζόμενων. Όλη αυτή η συνθήκη είναι που προετοιμάζει το έδαφος για την ένταση της καταστολής, επιχειρώντας να αποσπάσει συναίνεση και οπλίζει τα χέρια των ένστολων φονιάδων που σήμερα στοχεύουν τους αγωνιστές, τους νεολαίους, τους κολασμένους που εξεγείρονται σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια…”.ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ
Καταγγέλλουμε τη χθεσινή σύλληψη από τις δυνάμεις καταστολής του συναδέλφου, συναγωνιστή και συνδικαλιστή (μέλος ΔΣ του συλλόγου εργαζομένων της ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ, αντιπρόσωπου στα συνέδρια ΟΤΟΕ και ΕΚΑ) Βίκτωρα Τσακίρη.
O συνάδελφος, που συμμετείχε στην απεργιακή κινητοποίηση των σωματείων στην Πλατεία Συντάγματος, «εξαφανίστηκε», μετά τις βίαιες επιθέσεις με δακρυγόνα και χημικά των αστυνομικών.
Κρατήθηκε σε κλούβα της αστυνομίας για 2 ώρες, μεταφέρθηκε στη ΓΑΔΑ όπου για ώρες οι αστυνομικές αρχές έδιναν συγκεχυμένες πληροφορίες για την τύχη του (εξακρίβωση, προσαγωγή, σύλληψη), απαγορεύοντας ταυτόχρονα οποιαδήποτε επικοινωνία, σε δικηγόρους και συνδικαλιστές μέλη ΔΣ πρωτοβάθμιων συλλόγων τραπεζών και μέλη του ΓΣ της ΟΤΟΕ, που βρίσκονταν από τις 5.30 το απόγευμα έξω από τη ΓΑΔΑ.
Στις 3.30 τα ξημερώματα του απαγγέλθηκε τελικά κατηγορία για εξύβριση.
Τα ίδια γεγονότα συνέβησαν και σε άλλους συλληφθέντες της χθεσινής ημέρας.
Καλούμε τα πρωτοβάθμια σωματεία, την Εκτελεστική Γραμματεία και το Γενικό Συμβούλιο της ΟΤΟΕ να καταδικάσουν την απαράδεκτη στάση της αστυνομίας και να συμπαρασταθούν με όλες τους τις δυνάμεις στο συνάδελφο Βίκτωρα Τσακίρη.
Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση του συναδέλφου και την απόσυρση των κατηγοριών εναντίον του.
ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΙΣ 9:00 ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ
Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ
Αθήνα 29-06-2011
- ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΑΛΦΑ ΜΠΑΝΚ
- ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ
- ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ
- ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
- ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
- ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ALPHA BANK προερχομένων εκ της ΙΟΝΙΚΗΣ
- ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΤΕ
- ΟΔΟΣ ΕΥΠΟΛΙΔΟΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ
- ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΓΕΝΙΚΗΣ
- ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ π. ΕΘΝΟΚΑΡΤΑΣ
Οι παππούδες μας πρόσφυγες, οι γονείς μας μετανάστες, εμείς;
Απεργία πείνας 300 μεταναστών χωρίς χαρτιά από τις 25 Ιανουαρίου
Αθήνα Υπατία – Θεσσαλονίκη Εργατικό Κέντρο
9 Μαρτίου, 44η μέρα απεργίας πείνας
«Το 903 [1903] αποφάσισα κ’ εγώ να ξενιτευτώ. […] Το πλοίο θα έφευγε από Πάτρα για Νέα Ορλεάνη […] Ήμαστουν κοντά τρεις χιλιάδες από διάφορες φυλές: Έλληνες, Βούλγαροι, Αλβανοί, Τούρκοι, Ρώσοι, Ρουμάνοι, Σέρβοι, Αυστριακοί […] [το πλοίο] έγερνε και στα πλάγια. Τεντωνόμασταν χάμω και πίναμε το νερό της θάλασσας όταν ήταν γαλανή. Όταν ήταν καιρός μαύρος φίδια μας έτρωγαν. Η ψυχή του κόσμου ήταν βυθισμένη στο φόβο […] Μας έδιναν κάτι ρέγγες με σκουλήκια, χαλασμένες […] Ζούσαμε μέσα σ’ αυτή τη φρίκη, από κάτω θάλασσα από πάνω ουρανός. Έπειτα άρχισε να κοχλάζει η ψείρα […]
Σε τρεις μέρες καινούρια επιτροπή, ανώτερη. Έβαλαν μπροστά και μας εξέταζαν από την αρχή. Μας όρκισαν ότι ποτέ η κυβέρνηση δεν επιτρέπει σε αρρώστους, κλέφτες και εγκληματίες να πατήσουν αμερικάνικο έδαφος. Τότε πήραμε απόφαση ότι μας γυρίζουν πίσω […]
Μ’ έκλεισαν στο μπουντρούμι με τους εξήντα άλλους, διάφορες φυλές […] Σκεβόμουν να το σκάσω. Είχα τριάντα δολάρια […] Είχα χαλάσει πέντε, τα άλλα τα είχα στον κόρφο μου […]
Κουβέντα δεν ήξερα […] “Πού θέλετε να πάτε; Στο Σικάγο. Πόσος είναι ο ναύλος; Ρωτάω. Είκοσι έξι δολλάρια. Εγώ είχα είκοσι τέσσερα. […] Ποιο άλλο μέρος είναι κοντύτερα; Είναι το Σανλούις. […] Δεκαέξι δολλάρια. Εκεί θα πάμε”»
Έλληνας μετανάστης στις ΗΠΑ[1]
«Το παιδί ήταν τριών χρονών και είχε πρόβλημα […] Μου λέει μια νοσοκόμα […] Τι κάνετε εδώ; Έχεις τη μαμά σου στην Αθήνα, έχουν πάει πολλά παιδιά εκεί και κάνουνε θεραπεία και είναι μια χαρά […]
Όταν είπαμε ότι θα πάμε στην Ελλάδα, λέω: πω! πω! Θα πάμε έξω, πώς θα είναι έξω; Ένα όνειρο, που τελικά έγινε πραγματικότητα […]
Δεν ξέραμε τίποτα, ούτε πού πάμε, ούτε καλημέρα, ούτε μία λέξη, τίποτα, τίποτα, τίποτα […] ήρθαμε μέχρι την Ομόνοια […] εκεί που είναι οι σκάλες. Περιμέναμε εκεί με τις τσάντες που είχαμε κι ήταν 6 το πρωί. Αισθάνθηκα μόνη, σαν μην υπήρχε κανείς άλλος στον κόσμο εκτός από μένα, τον Οδυσσέα και τα παιδιά […] [Σκεφτόμουν]: Τι θέλω εδώ, σε μια ξένη χώρα; Και δεν ξέρω ούτε να μιλάω, πού θα πάμε; Ούτε σπίτι ούτε δουλειά, τίποτα, τίποτα, τίποτα. Εντελώς μόνοι».
Αλβανίδα μετανάστρια στην Ελλάδα[2]
Είναι να απορεί κανείς για το γιατί δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε την κατάσταση των μεταναστών στην Ελλάδα. Εμείς που, σαν λαός, επί έναν αιώνα βρισκόμασταν στην ίδια θέση μ’ αυτούς, αναγκασμένοι από τη φτώχια ή τον εμφύλιο να μεταναστεύουμε στην Αμερική, τη Γερμανία ή την Αυστραλία, για ένα κομμάτι ψωμί για μας κι ένα έμβασμα στην Ελλάδα, την πατρίδα, για τους γονείς και τ’ αδέρφια που είχαν μείνει πίσω. Για τις ελεύθερες αδερφές που έπρεπε να προικιστούν ή τους μικρούς αδερφούς που έπρεπε να σπουδάσουν. Για να έχουν οι δικοί μας άνθρωποι ένα καλύτερο μέλλον από μας που βρεθήκαμε να δουλεύουμε στην ξενιτιά ή να επιβιβαζόμαστε σε πλοία για να κάνουμε ένα γάμο με προξενιό σε ξένες χώρες. Δουλεύοντας, με την ελπίδα να γυρίσουμε κάποτε πίσω έχοντας τη δυνατότητα, μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς, σε άθλιες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης, μετά από αμέτρητες ταπεινώσεις κι εξευτελισμούς, σε γλώσσες που δεν καταλαβαίναμε, από αφεντικά που δε μας καταλάβαιναν, να στήσουμε ένα αξιοπρεπές «σπιτικό» και μια «δουλίτσα» στον τόπο μας.
Δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε έναν κόσμο, το δικό μας, που, αν καταφέραμε να επιβιώσουμε σε δύσκολες εποχές, το καταφέραμε διαλύοντας αναγκαστικά τις οικογένειές μας και την κοινωνική συνοχή των τόπων καταγωγής μας. Μιας χώρας που, αν οδηγήθηκε κάποια στιγμή στην ανάπτυξη, αυτό έγινε με τη θυσία του εργατικού δυναμικού της στις τότε βιομηχανικά-καπιταλιστικά αναπτυγμένες χώρες. Δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε την κατάσταση των γονιών μας, των θείων μας, των γειτόνων ή των συγχωριανών μας. Ένα κομμάτι του ίδιου μας του εαυτού τελικά.
Αυτό υπήρξαμε. Κι αυτό είναι άλλοι σήμερα.
Κι ίσως θα’ ναι πάντα κάποιοι. Κι αύριο πάλι εμείς ή –πόσο μάλλον- τα παιδιά μας. Σε μια χώρα καταδικασμένη να υπάγεται στις εντολές του ΔΝΤ και των «δημοσιονομικών αναγκών», όπως αυτές ερμηνεύονται από κάποιους που έχουν την εγχώρια εξουσία.
Το να επιτρέψουμε, ή το να επιβάλλουμε, οι σημερινοί μετανάστες στην Ελλάδα της –πρώην- ευημερίας να έχουν φωνή και δικαιώματα, αποτελεί τιμή στη γενιά των γονιών μας, στους δικούς μας –πρώην- μετανάστες. Αποτελεί και μια παρακαταθήκη για τη γενιά των παιδιών μας, τους δικούς μας –αυριανούς- μετανάστες στις –πιο- αναπτυγμένες και εκτός κρίσης χώρες.
Μιλώ για τα παιδιά μου και ιδρώνω
έχω ένα χρόνο να τα δω και λιώνω.
Μου γράφει η γιαγιά τους πως ρωτάνε
τα τρένα που ‘ναι στο σταθμό πού πάνε[3]
Ανακοίνωση των 300 Μεταναστών Απεργών Πείνας
7 Μαρτίου 2011, 42η ημέρα απεργίας πείνας
«Σήμερα το πρωί “επισκέφθηκε” την Υπατία 3 φορές ο εκπρόσωπος της διοίκησης των νοσοκομείων, κ. Μουσιώνης […] Ήρθε για να μεταφέρει το αίτημα της κυβέρνησης να μεταφερθούν όλοι οι απεργοί στα νοσοκομεία και να αφήσουν τον τόπο του αγώνα τους. Απεργοί εκπρόσωποί μας του απάντησαν ότι αν ήρθε να μας πει ότι η γενναιόδωρη κυβέρνηση μπορεί να μας παραχωρήσει κρεβάτι νοσοκομείου για να πεθάνουμε, να της πει ότι ο αγώνας είναι αγώνας, ακόμα κι όταν ο θάνατος παραφυλάει. Αυτό σημαίνει ότι στα νοσοκομεία πάμε μόνο και μόνο επειδή αυτοί που τον έστειλαν συνεχίζουν να μας κλέβουν την αξιοπρέπεια, με αποτέλεσμα να καταρρέουμε. Αν νοιάζονται για την υγεία μας, να ικανοποιήσουν τα αιτήματά μας, για να μπορέσουμε να ξαναγυρίσουμε στα σπίτια και στις δουλείες μας […] Επιμένουμε να συνεχίζουμε τον αγώνα μας μέχρι να φτάσουμε τον στόχο μας […] στην εκπλήρωση συγκεκριμένων αιτημάτων, τα βασικότερα των οποίων, έχουν προσυπογράψει η ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, καθώς και πολλοί άλλοι φορείς που μας συμπαρίσταται από όλη την Ελλάδα […] [και] χιλιάδες άλλοι φορείς, σωματεία, οργανώσεις και συλλογικότητες σε ολόκληρο τον πλανήτη:
- Έκδοση άδειας παραμονής κατά το άρθρο 21 παρ.4 του Ν 3907/2011
- Επανεξέταση και απόδοση άδειας διαμονής σε όσους εξέπεσαν από τη νομιμοποίηση του παρά την ύπαρξη ουσιαστικών όρων σε συνδυασμό με μείωση ή αποσύνδεση σε περίοδο οικονομικής κρίσης της άδειας παραμονής από ένσημα
- Μείωση του προαπαιτούμενου χρόνου παραμονής των χωρίς χαρτιά σε 5ετία (από 12ετία) για την έκδοση ειδικής άδειας διαμονής του νέου άρθρου 44 του Ν 3386/05
- Χορήγηση άδειας παραμονής σε όσους απορρίφθηκαν οι αιτήσεις τους κατά την τελευταία νομιμοποίηση του 2005».
«Πρόκειται για ανθρώπους που έζησαν και εργάστηκαν στην Ελλάδα έως και για επτά χρόνια. Μάζεψαν ελιές και πορτοκάλια, φρόντισαν τους γέροντες και τους ασθενείς, εργάστηκαν στα γιαπιά και τις δενδροφυτείες για λιγότερο από τον κατώτατο μισθό. Μετά από χρόνια εκμετάλλευσης και εξευτελισμού, τώρα τους λένε ότι δεν είναι πλέον επιθυμητοί εξαιτίας της οικονομικής κρίσης. Πρέπει να πάνε πίσω εθελοντικά ή θα απελαθούν. Οι μετανάστες είναι διπλά θύματα της ανάπτυξης και της κρίσης στην Ελλάδα. Τώρα θεωρείται ότι δε χρειάζονται, περισσεύουν, σαν σκουπίδια, για πέταμα.
Τι θέλουν οι απεργοί πείνας; Να κάνουν τους Έλληνες να δώσουν σημασία στην ταπεινή τους ύπαρξη, να ζητήσουν βασικές εργασιακές προστασίες, και στοιχειώδεις συνθήκες διαβίωσης. Ζητούν τουλάχιστον την αναγνώριση ότι ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα αλλά τυγχάνουν χειρότερης συμπεριφοράς κι από κατάδικους σε καταναγκαστικά έργα […] Πρόκειται για ανθρώπους που τιμωρούνται όχι για αυτό που έκαναν (εγκληματικότητα ή παρανομία) αλλά για αυτό που είναι [….]
Οι μετανάστες μαρτυρούν για την ύπαρξη υψηλότερων αληθειών από αυτή της ζωής, δηλώνουν πως τη ζωή αξίζει να τη ζεις αν αξίζει και να πεθάνεις για αυτή […] Η αλήθεια που σε προσωπικό επίπεδο υπερασπίζονται οι απεργοί πείνας είναι η αξιοπρέπεια – αυτό που καθιστά τον κάθε άνθρωπο μοναδικό […]
Το ότι διαμαρτύρονται ενάντια στη χειρότερη αδικία και κακομεταχείριση, το ότι ζητούν να τους δούμε, να τους ακούσουμε και να τους αναγνωρίσουμε στον ελάχιστο βαθμό, ακόμα και αν χρειαστεί να πεθάνουν γι’ αυτό, είναι η μεγαλύτερη υπηρεσία που προσέφεραν οι μετανάστες χωρίς χαρτιά στην Ελλάδα. Αντιστεκόμενοι στο γεγονός ότι δε θεωρούνται άνθρωποι, γίνονται ελεύθεροι και μάχονται για την τιμή των Ελλήνων ενάντια στην αδικία της κυβέρνησής τους».
Κώστας Δουζίνας,
αντιπρύτανης και διευθυντής του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Σπουδών
του Μπίρμπεκ, στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου
Guardian, 28/2/2011
Πορεία αλληλεγγύης Παρασκευή 11 Μάρτη
(Μουσείο, 6:00μμ)
Ιστοσελίδες για την απεργία πείνας:
Αθήνα: http://hungerstrike300.espivblogs.net/
Θεσσαλονίκη: http://allilmap.wordpress.com/
[1] Θανάσης Βαλτινός, Συναξάρι Αντρέα Κορδοπάτη, Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 1993. Ο Α. Κορποδάτης ζούσε, το 1962, στη Δάρα Μαντινείας. Τότε κόντευε 95 χρόνων. Αυτό είναι ένα κομμάτι της ιστορίας του
[2] Συζητώντας με τη Λίντα. Μια Αλβανίδα μετανάστρια μιλάει για τη ζωή της, επιμ. Ελένη Συρίγου-Ρήγου, Εκδόσεις Ανοιχτά Σύνορα-Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, Αθήνα 2000.
[3] Στίχοι: Γιώργος Σκούρτης, Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος, Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού.
Κάτω τα χέρια από τους αγωνιστές – Καταγγελία Ανοιχτής Συνέλευσης Εργαζομένων Ανέργων
«Φρόνιμα και ταπεινά πάω με κείνον που νικά. Αν θέλεις να χαρείς τη λευτεριά νωρίς γίνε προδότης, γίνε. Θα ‘ναι μαζί σου οι νόμοι και η πλερωμένη γνώμη. Πέτα την ανθρωπιά σου. Κι απ’ τον αφέντη πιάσου. Κι άμα σε φτύσει αυτός, να κάθεσαι σκυφτός. Και θα ‘χεις τα πρωτεία στη σάπια πολιτεία».
Κώστας Βάρναλης «Των φρονίμων τα παιδιά»
Οι συμβασιούχοι του υπουργείου Πολιτισμού, αν και είχαν δικαιωθεί από τα δικαστήρια, στις 14 Οκτώβρη διαμαρτυρήθηκαν στην Ακρόπολη, διεκδικώντας την ανανέωση των συμβάσεών τους που λήγουν στις 31/10 και τα δεδουλευμένα των 24 μηνών που είναι απλήρωτοι. Το κράτος απάντησε με ξύλο και χημικά και οι εργαζόμενοι κάλεσαν σε συγκέντρωση αλληλεγγύης.
Σ’ όλη τη διάρκεια της συγκέντρωσης, «κάποιοι» ζουμάριζαν με φωτογραφικές μηχανές τους διαδηλωτές, κατά τη «δημοκρατική» μέθοδο της Ασφάλειας, μέχρι και τη λήξη της συγκέντρωσης, έξω από το μετρό της Ακρόπολης. Μετά τη συγκέντρωση, δύο μέλη της Επιτροπής Κατοίκων Περιστερίου, εκ των οποίων το ένα είναι και μέλος της Ανοιχτής Συνέλευσης Εργαζομένων Ανέργων, έφτασαν στο τέρμα του μετρό, στον Άγ. Αντώνη, με σκοπό να πάνε στη δημοσιοποιημένη συνέλευση της Επιτροπής Κατοίκων Περιστερίου, η οποία γινόταν εν όψει των ασφαλιστικών μέτρων εναντίον του Δήμου για την παράνομη εγκατάσταση και λειτουργία χωματερής στο Άλσος. Εκεί, τρεις άνδρες με πολιτικά τους σταμάτησαν για εξακρίβωση στοιχείων. Οι σύντροφοι ζήτησαν να τους επιδείξουν τα στοιχεία τους και έτσι διαπιστώθηκε ότι η εξακρίβωση γινόταν με την παρουσία του προϊσταμένου της Ασφάλειας Μπουρναζίου. Ενώ επέδειξαν τις ταυτότητές τους, οι αστυνομικοί επέμεναν να τους ακολουθήσουν στο τμήμα και όταν αυτοί αρνήθηκαν, τους ανάγκασαν να μπουν σε συμβατικό αυτοκίνητο με την απειλή της δίωξης «για αντίσταση κατά της αρχής και απείθεια». Στο τμήμα, με επίφαση ψευδών επιχειρημάτων προσέβαλαν την προσωπικότητά τους και έφθασαν στο σημείο να ζητήσουν ακόμη και ενδελεχή σωματικό έλεγχο. Μετά τις έντονες διαμαρτυρίες τους και την άρνησή τους να συμμορφωθούν στις παράνομες εντολές των αστυνομικών, τους άφησαν λέγοντάς τους: «Θέλουμε και σας αφήνουμε». Προφανώς εννοούσαν, εμείς είμαστε ο νόμος, εμείς και η παρανομία… Αξίζει ν’ αναφερθεί ότι η Επιτροπή Κατοίκων δίνει ένα πολύμηνο και πολύμορφο αγώνα στη διάρκεια του οποίου έχει δεχθεί προπηλακισμούς, απειλές, τραμπουκισμούς, κατέβασμα αφισών από τους Αντιδημάρχους και τους «μηχανισμούς» του Δήμου. Γνωρίζουμε λοιπόν ότι το «περιστατικό» δεν ήταν τυχαίο ούτε μεμονωμένο. Ήταν απόπειρα τρομοκράτησης και παραβίαση των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών.
Στην εποχή του «μνημονίου», στην εποχή που οι εργαζόμενοι δοκιμαζόμαστε σκληρά από την καπιταλιστική κρίση, την ανεργία, τη φτώχεια, την ανασφάλεια, στόχος του κράτους, των αφεντικών, των κυβερνήσεων και των μηχανισμών καταστολής είναι να χτυπηθεί ό,τι «κινείται», ό,τι αντιστέκεται. Η σκληρή καταστολή πάει χέρι-χέρι με τη συκοφάντηση και τη χυδαία αντιμετώπιση από τα ΜΜΕ.
Το καλοκαίρι οι ναυτεργάτες «απειλούσαν το έθνος». Τα δικαστήρια έβγαλαν την απεργία τους παράνομη και καταχρηστική και τους απείλησαν με επιστράτευση, καταδικάζοντάς τους έτσι στην ανεργία και την εξαθλίωση. Οι νοσοκομειακοί γιατροί απειλήθηκαν με επιστράτευση, επειδή αρνήθηκαν να δουλεύουν απλήρωτοι υπερωρίες και εφημερίες. Τον Αύγουστο τροποποιήθηκε για τρίτη φορά επί το φασιστικότερο ο τρομονόμος του 2001, για να θεωρούνται τρομοκρατία οι συνδικαλιστικοί και οι κοινωνικοί αγώνες, καθώς και η αλληλεγγύη σ’ αυτούς. Εκφοβισμός, αστυνομοκρατία και κατασταλτική βία παντού. Στις μαθητικές καταλήψεις ενεργοποιείται και πάλι η «Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου» του 1999, με στόχο την κάμψη κάθε αντίστασης μπροστά στην πλήρη αποσάθρωση του δημόσιου σχολείου. Στις κινητοποιήσεις, μηχανές πέφτουν πάνω σε διαδηλωτές. Χτυπάνε το κίνημα που αντιστέκεται στα περιβαλλοντολογικά εγκλήματα, τις συνελεύσεις γειτονιάς, τα στέκια, τους κατειλημμένους χώρους. Οι μετανάστες γίνονται τα «εύκολα» θύματα των αστυνομικών και των φασιστών. Ολόκληρα μπλοκ διαδηλωτών δέχονται προληπτική καταστολή πριν καν φτάσουν στο χώρο των συγκεντρώσεων. Εκλεγμένοι και μη συνδικαλιστές απολύονται, συλλαμβάνονται και καταδικάζονται για τη δράση τους. Κρατάνε πολύμηνα φυλακισμένους αγωνιστές, παραβιάζοντας με το έτσι θέλω ακόμα και τους δικούς τους νόμους που υποτίθεται ότι υπηρετούν. Βάζουν τα πολιτικά, κοινωνικά, και συνδικαλιστικά δικαιώματα των πολιτών, και των κρατουμένων στην καρμανιόλα. Τέτοια «συνεργασία» δικαιοσύνης και αστυνομίας είχαμε μόνο στη χούντα.
Όσο οι κοινωνικές αντιθέσεις θα οξύνονται, η φτώχεια και η ανεργία θα αυξάνεται, όσο τα κοινωνικά και εργατικά κινήματα θα ριζοσπαστικοποιούνται, τόσο το κράτος θα χρησιμοποιεί και θα επεκτείνει το οπλοστάσιό του. Ό,τι είναι ζωντανό, αυτόνομο και ακηδεμόνευτο είναι «ο εσωτερικός εχθρός», που πρέπει να απομονωθεί, να περιθωριο-ποιηθεί, να εξοντωθεί. Εμείς, όμως, δε σκοπεύουμε ούτε τα δικαιώματά μας να αρνηθούμε, ούτε την πάλη για τις ατομικές ελευθερίες να υποστείλουμε. Ξέρουμε ότι μας έχουν κηρύξει πόλεμο. Ας ξέρουν και εκείνοι (Αστυνομία, Δημαρχία, εργοδοσία, κράτος, κεφάλαιο), ότι δεν πρόκειται να κάνουμε πίσω κι ούτε πρόκειται ν’ αφήσουμε κανέναν μόνο του. Το κίνημα δεν ξέρει μόνο να οργανώνει και να δίνει αγώνες, ξέρει και να προστατεύει κάθε μέλος του, κάθε αγωνιζόμενο.
Κάτω τα χέρια σας από τους αγωνιστές.
Κανένα έγκλημα δε θα μείνει στα σκοτεινά και αναπάντητο.
Όλοι στους δρόμους.
Ανοιχτή Συνέλευση Εργαζομένων – Ανέργων
ΟΨΙΜΕΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ
…ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
«Η απαλοιφή από τα εκκαθαριστικά σημειώματα της μισθοδοσίας του μήνα Νοέμβρη της γνωστής επωδού «Στις νόμιμες αποδοχές περιλαμβάνονται και οι ρυθμίσεις της 39/08 διαιτητικής απόφασης, την οποία η Τράπεζα δε θεωρεί έγκυρη και για την ισχύ της οποίας επιφυλάσσεται ρητά. Η εφαρμογή της δε δημιουργεί οποιαδήποτε νομική συμβατική υποχρέωση της Τράπεζας» επιβεβαιώνει την ισχύ των αναφαίρετων δικαίων μας.»
Ανακοίνωση Σ.Υ.Τ.Α. Νο 125/02-12-2009
Δύο πιθανότητες
Α) Η Διοίκηση είδε το φως το αληθινό. Κατανόησε τα δίκαια των εργαζομένων και σε μια έμπρακτη ένδειξη μεταμέλειας αναγνώρισε τις κλαδικές ΣΣΕ 2008 και 2009 και αφαίρεσε τις γραπτές επιφυλάξεις της από τα εκκαθαριστικά της μισθοδοσίας μας.
Β) Η Διοίκηση, σε μια όχι ευνοϊκή για αυτή συγκυρία (τώρα που μας τέλειωσε ο Αράπογλου και μας έχει μείνει «η παρέα του»), κάνει έναν τακτικό ελιγμό για να παρατείνει την παραμονή της. Κάνει μια ανώδυνη δήλωση αποδοχής διαιτητικών και δικαστικών αποφάσεων με τις οποίες ούτως ή άλλως είχε ήδη αναγκαστικά συμμορφωθεί κι αφήνει ανοιχτό το παράθυρο για να συμμετάσχει στις επόμενες διαπραγματεύσεις τον Ιούνιο του 2010 – χρονική περίοδο όπου λήγει η ισχύς της φετινής Κλαδικής ΣΣΕ – κερδίζοντας κάποιο χρόνο, τουλάχιστον μέχρι την επόμενη Γ.Σ. των μετόχων. Αποκαθιστά σε ένα βαθμό το κοινωνικό της προφίλ, προβάλλοντας ταυτόχρονα το υποτιθέμενο έργο της είτε η ίδια απευθείας (βλ. και ομιλία Κολλίντζα στο Συνέδριο του ΕλληνοΑμερικανικού Επιμελητηρίου «το ελληνικό τραπεζικό σύστημα είναι σε εξαιρετική κατάσταση») είτε με ενδιάμεσο τα συνδικαλιστικά και δημοσιογραφικά παπαγαλάκια της.
Επειδή δε συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε τη μεταφυσική ως εργαλείο ερμηνείας των γεγονότων, η δεύτερη εκδοχή φαίνεται πολύ πιο πιθανή. Το να αντιμετωπίζεται μια κίνηση αντιπερισπασμού της εργοδοσίας με όρους θριάμβου είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για να μην αντιμετωπισθούν τα υπόλοιπα προβλήματά μας ή, ακόμα χειρότερα, για να κληθούμε να κάνουμε κι εμείς ανάλογες υποχωρήσεις.
Μιλώντας, δε, για τα πολλά προβλήματα για την επίλυση των οποίων θα πρέπει να πιέσουμε την (τωρινή ή την επόμενη) Διοίκηση, θέλουμε να κάνουμε μια επιγραμματική, για την ώρα, αναφορά σε δύο από τα βασικότερα.
ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ
Ο θεσμός της Κλαδικής ΣΣΕ δεν απειλείται μόνο από τις αγωγές των τραπεζιτών. Απειλείται πρώτα και κύρια μέσα από την υπονόμευσή του που συντελείται τα τελευταία χρόνια με τις συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου τις οποίες υπογράφουν οι νέοι συνάδελφοι (από ανώτερα διοικητικά στελέχη μέχρι ταμίες δικτύου). Συμβάσεις κατ’ ουσία ατομικές, με αμοιβή ένα προκαθορισμένο ποσό το οποίο δεν επιδέχεται ούτε αύξηση ούτε οτιδήποτε προβλέπεται από τις ΣΣΕ. Μισθοί που δεν συνδέονται ούτε με ανάγκες ούτε με προσόντα και όπου δεν υφίστανται βαθμοί, κλιμάκια ή επιδόματα παρά μόνο ένας ξερός αριθμός, ένα μικρό ή μεγάλο «πακέτο».
Αν συμπεριλάβει κανείς και τους ενοικιαζόμενους, έχουμε ήδη ένα σημαντικό ποσοστό εργαζομένων στην Τράπεζα που βρίσκεται, εκ των πραγμάτων, εκτός Συλλογικών Συμβάσεων και αν συνεχιστεί η ίδια πρακτική, σε λίγα χρόνια οι ΣΣΕ θα αφορούν μόνο μια μειοψηφία των εργαζομένων.
ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ
Με το πρόσφατο νομοσχέδιο περί “Αναμόρφωσης συστήματος προσλήψεων στο δημόσιο τομέα” οριστικοποιείται η ισχύς του ΑΣΕΠ για τις προσλήψεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και εξαλείφονται οι όποιες εξαιρέσεις. Δεν ξέρουμε αν ο πρόεδρος του ΣΥΤΑ εξακολουθεί να «ντρέπεται για τον ΑΣΕΠ» και να θεωρεί ότι «δεν είναι κατάλληλος για εμάς» επειδή «είμαστε ιδιωτική τράπεζα». Ξέρουμε όμως ότι οι μαζικές προσλήψεις μέσω ΑΣΕΠ είναι η πιο αξιοκρατική και η μόνη ρεαλιστική διαδικασία για να στελεχωθούν δίκτυο και διοίκηση και να μπει ένα τέλος στη θλιβερή εικόνα των άδειων καταστημάτων, στην ταλαιπωρία των ακατάσχετων μετακινήσεων και στην παράνοια του να αλλάζουν οι συνάδελφοι/ισσες του δικτύου προφίλ χρήστη αρκετές φορές την ημέρα για να εγκρίνουν τις πράξεις που έχουν οι ίδιοι/ες προηγουμένως καταχωρήσει. Απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια είναι το να μην υπάρξουν και πάλι οι καταχρηστικοί όροι που ακυρώνουν στην ουσία τη διαδικασία, ενώ παράλληλα θα πρέπει να αρθεί και η κατάφωρη αδικία σε βάρος της προηγούμενης φουρνιάς επιτυχόντων (μη αναγνώριση τίτλων σπουδών) που τους έχει καθηλώσει μισθολογικά και βαθμολογικά.
Τις λύσεις στα προβλήματα αυτά δεν τις περιμένουμε από καμία «φιλεργατική» κυβέρνηση ή «φιλεύσπλαχνη» εργοδοσία. Θα έρθουν μόνο ως αποτέλεσμα σοβαρών και στοχευμένων διεκδικήσεων, όπως υπήρξαν διαχρονικά όλες οι κατακτήσεις του κλάδου μας απέναντι σε αντιδραστικές κυβερνήσεις και αμείλικτους εργοδότες.
…ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΕΙΟΥ ΤΟΥ ΣΥΤΑ
Αυτοί που πέρυσι τέτοια εποχή καταδίκαζαν με δριμύτητα τις κινητοποιήσεις, συμψήφιζαν τις ανθρώπινες ζωές με τις σπασμένες τζαμαρίες και λοιδορούσαν- σε πλήρη σύμπνοια με Κούγια, Πρετεντέρη, Άδωνι Γεωργιάδη και το λοιπό εσμό της πολιτικής και των ΜΜΕ- τους εξεγερμένους νεολαίους, μαθητές, φοιτητές κι εργαζόμενους ως «προβοκάτορες», «κουκουλοφόρους», «εμπρηστές» και «πλιατσικολόγους» [βλ. ανακοινώσεις ΣΥΤΑ Νο 47, 48, 49] έρχονται, ένα χρόνο μετά, σαν τυμβωρύχοι της πολιτικής, να σπεκουλάρουν στη μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Είναι μια ενέργεια που απαιτεί, αν μη τι άλλο, περίσσιο θράσος και το προεδρείο του ΣΥΤΑ έχει επανειλημμένα αποδείξει ότι το διαθέτει. Άραγε, θα πουν και φέτος τα ίδια για να αναθεωρήσουν του χρόνου;
Όσο για το Μοχάμεντ Καμράν (και όχι Καμαράν) Ατίφ -τον οποίο επίσης όψιμα θυμήθηκαν κάποιοι- να σημειώσουμε ότι, παρά την αναφορά στη συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις στην περίπτωσή του τόσο από τον Πρωθυπουργό [«ξυλοδαρμός μέχρι θανάτου»] όσο και από τον υπουργό δημοσίας τάξεως (το όνομα δεν αλλάζει στη συνείδησή μας) [«δεν απολογούμαστε για κανέναν, ο οποίος δεν σέβεται τα δικαιώματα, την αξιοπρέπεια και την ανθρώπινη υπόσταση όλων των πολιτών»] και την αποστολή του φακέλου της υπόθεσης στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου «για […] να διερευνηθούν σε βάθος οι πραγματικές συνθήκες θανάτου του Πακιστανού Mohamad Kameran», πριν διερευνηθεί ο,τιδήποτε, και παρά την υποτιθέμενη μηδενική ανοχή στην αστυνομική αυθαιρεσία, ο Κ. Παπαθανασάκης, διοικητής του Α.Τ. Νίκαιας- όπου βασανίστηκε μέχρι θανάτου ο Πακιστανός μετανάστης-, πριν ολοκληρωθεί η διερεύνηση για τυχόν ευθύνες του, για τιμωρία –θα πρέπει να υποθέσουμε- αναβαθμίστηκε στις αρχές Νοεμβρίου επανερχόμενος στην Αντιτρομοκρατική, από την οποία είχε αποσπαστεί επί ΝΔ. Η καταστολή κι η αστυνομική αυθαιρεσία δεν έχουν χρώμα και είναι χρήσιμες σε κάθε κυβέρνηση.
Για τα γεγονότα των ημερών
Για τα γεγονότα των ημερών μπορεί κανείς να δει τα εξής:
Αθηναϊκό Indymedia: http://athens.indymedia.org/
“… Το βράδυ του Σαββάτου 6 Δεκέμβρη οι κρατικοί δολοφόνοι περιπολούσαν σε κεντρικό δρόμο των Εξαρχείων [...] ο μπάτσος έβγαλε το όπλο του και πυροβόλησε εν ψυχρώ ένα παιδί 15 χρονών, το οποίο μεταφέρθηκε νεκρό στον Ευαγγελισμό. Αμέσως μετά το κέντρο της Αθήνας κατακλύστηκε από μπάτσους και κλούβες, ενώ ο κόσμος συγκεντρώθηκε στον Ευαγγελισμό [...] Λίγο αργότερα τα ΜΑΤ έκαναν επίθεση στην πλατεία Εξαρχείων και στους γύρω δρόμους που είναι γεμάτοι με οδοφράγματα και γίνονται συγκρούσεις. Κόσμος από όλη την Αθήνα κατευθύνεται στο Πολυτεχνείο. Συνελεύσεις και συγκεντρώσεις γίνονται και σε άλλες πόλεις [...] Αργότερα το βράδυ συγκρούσεις γίνονται έξω από το Πολυτεχνείο, καθώς και αυθόρμητη πορεία στην Αθήνα που χτυπήθηκε από τα ΜΑΤ, ενώ εχούν καταληφθεί επίσης η ΑΣΟΕΕ και η Νομική. Ταυτόχρονα γενικεύονται οι συγκρούσεις στην Ερμού και έγινε επίθεση στο ΑΤ Ακροπόλεως [...] Πίσω από τα κροκοδείλια δάκρυα και τις “συγνώμες” μπάτσων και πολιτικών αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο κάθε μορφής εξουσίας. Η καταστολή, οι συλλήψεις, οι σφαίρες, πλαστικές ή κανονικές και η παραπληροφόρηση…”.
Απελευθερωμένη εργατική ζώνη [κατάληψη ΓΣΕΕ]: http://gseefreezone.blogspot.com/
“… Την ιστορία μας ή θα την καθορίσουμε εμείς ή θα καθοριστεί ερήμην μας. Εμείς, οι χειρώνακτες εργάτες υπάλληλοι, άνεργοι, προσωρινοί, ντόπιοι και μετανάστες, που δεν είμαστε τηλεθεατές και συμμετέχουμε από το Σάββατο βράδυ, μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στις διαδηλώσεις, στις συγκρούσεις με την αστυνομία, στις καταλήψεις του κέντρου και των γειτονιών, που πολλές φορές χρειάστηκε να παρατήσουμε τη δουλειά μας και τις καθημερινές μας υποχρεώσεις για να βρεθούμε στο δρόμο με τους μαθητές, τους φοιτητές και τους άλλους προλετάριους που αγωνίζονται. Αποφασίσαμε να καταλάβουμε το κτήριο της γσεε για : Να το μετατρέψουμε σε χώρο ελεύθερης έκφρασης και συνάντησης των εργατών. Να διαλύσουμε το μύθο που προωθούν τα ΜΜΕ ότι οι εργάτες ήταν και είναι απόντες από τις συγκρούσεις και ότι η οργή που εκφράζεται αυτές τις μέρες είναι υπόθεση…”.
Κατάληψη Πολυτεχνείου: http://katalipsipolytexneiou.blogspot.com/
Κατειλημμένες Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης 98 FM: http://www.radio98fm.org/
“… ΣΥΝΕΧΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ (ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΟΥ ΔΥΝΑΤΟΥ) ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ”.
Κατάληψη ΑΣΟΕΕ: http://katalipsiasoee.blogspot.com/
“… Η συγκεκριμένη κρατική δολοφονία δεν ήταν επίσης ένα μεμονωμένο περιστατικό. Όσοι-ες διατηρούνε στοιχειώδη κοινωνική μνήμη δεν ξεχνάνε ούτε την δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά τον Νοέμβριο του 1985 από τον μπάτσο Μελίστα, ούτε τις πιο πρόσφατες δολοφονίες του 23χρονου Ηρακλή Μαραγκάκη από ειδικό φρουρό στο Ηράκλειο Κρήτης, της 43χρονης Μαρίας Κουλούρη στην αγωνιζόμενη Λευκίμμη, ούτε άλλωστε τους δολοφονημένους αγωνιστές από το καθεστώς της δημοκρατίας (Κουμής, Κανελλοπούλου, Τσιρώνης, Τεμπονέρας κ.α.). Δεν ξεχνάνε επίσης την γενικότερη δολοφονική πολιτική του κράτους και του κεφαλαίου. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα «εργατικά ατυχήματα» – καθημερινές δολοφον
ίες στα εργασιακά κάτεργα, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την μαζική εξόντωση εργατών στο Πέραμα τον Ιούλιο, τις καθημερινές δολοφονίες και ξυλοδαρμούς αναρίθμητων ανώνυμων μεταναστών από τα σύνορα του ελληνικού κράτους μέχρι τα αστυνομικά κρατητήρια, όπως και τις δολοφονίες των κρατουμένων στα κολαστήρια της δημοκρατίας. Η συγκεκριμένη κρατική δολοφονία τέλος παίρνει την απάντηση που της αναλογεί… Στους δρόμους των πόλεων που φλέγονται από χιλιάδες νεολαίους, εργαζόμενους, άνεργους και μετανάστες που συγκρούονται με τις μονάδες καταστολής και επιτίθονται στους ναούς της κατανάλωσης, στους νόμιμους ληστές που βρίσκονται στις τράπεζες, στους νόμιμους δολοφόνους που βρίσκονται στα αστυνομικά τμήματα…”.
Κατάληψη Νομικής: http://www.nomikikatalipsi.blogspot.com/
“… Το γεγονός της δολοφονίας εξακολουθεί να πυροδοτεί συγκρούσεις προς όλες τις κατευθύνσεις, να κινητοποιεί τον κόσμο να μας ΕΞΟΡΓΙΖΕΙ. Ο κόσμος έγινε δρόμος και ο δρόμος έγινε κόσμος. Άνθρωποι κάθε ηλικίας κατεβαίνουν στο δρόμο και δηλώνουν το παρόν τους σε μια κοινωνία που νιώθουν ότι από καιρό σφυρίζει αδιάφορα και αγνοεί την ύπαρξή τους. Δεν είναι μόνο οι δεκαπεντάχρονοι που επαναστατούν. Κάθε άνθρωπος ανεξαρτήτως ηλικίας, που έχει νιώσει ότι βασικές ελευθερίες και δικαιώματά του καταστείλονται, η αξιοπρέπειά του χάνεται, ΕΞΕΓΕΊΡΕΤΑΙ [...] Το ΡΑΔΙΟ ΕΝΤΑΣΗ της κατειλλημένης Νομικής σχολής βρίσκεται στον αέρα! Συντονιστείτε στα 100,55 FM.”.
Κατάληψη Δημαρχείου Αγ. Δημητρίου: http://katadimadim.blogspot.com/
“… 23 χρόνια από την ωμή δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά, 18 χρόνια από τη στυγερή δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα, 5 χρόνια από τη δολοφονία του Ηρακλή Μαραγκάκη, 6 μήνες από τη δολοφονία κατοίκου της Λευκίμμης, λίγα χρόνια, μήνες ή μέρες από τις δολοφονίες και τους βασανισμούς ανυπεράσπιστών μεταναστών, τσιγγάνων, εγκλείστων απεργών πείνας, εργατών και φοιτητών, με τις «ζαρντινιέρες», τα «πράσινα παπούτσια» και τόσα άλλα που ποτέ δεν έφτασαν στα αυτιά μας και βρισκόμαστε αντιμέτωποι ξανά με το ίδιο στυγερό πρόσωπο της αστυνομίας και του κράτους, απροκάλυπτο και ειδεχθές όσο και το σύστημα το οποίο υπερασπίζονται. 70 νεκροί συνολικά την τελευταία δεκαετία, θύματα της κρατικής καταστολής, μόνο μεμονωμένα περιστατικά δεν μπορούν να θεωρηθούν…”.
Κατάληψη παλαιού Δημαρχείου Χαλανδρίου και ΚΕΠ: http://dimarxeio-antipliroforisi.blogspot.com/
“… Η θλίψη και η οργή που όλοι και όλες νιώθουμε είναι ανώφελο να εκφράζεται κάνοντας ζάπινγκ στον καναπέ μπροστά σε ένα κουτί. Αποφασίσαμε να καταλάβουμε το Παλαιό Δημαρχείο-ΚΕΠ στην πλατεία Χαλανδρίου, χώρο διεξαγωγής του δημοτικού συμβουλίου, και να το μετατρέψουμε σε ένα χώρο αντιπληροφόρησης και συζήτησης για περαιτέρω δράσεις. Καλούμε τους κατοίκους του Χαλανδρίου και των γύρω περιοχών σε στήριξη της κατάληψης και σε συμμετοχή σε ανοιχτές, ισότιμες και μη χειραγωγούμενες διαδικασίες συνδιαμόρφωσης…”.
Κατάληψη Δημοτικού Περίπτερου Ν. Σμύρνης: http://eleftherosgalaxias.blogspot.com/
“… Την Κυριακή 14/12/08 καταλάβαμε το κτίριο του «ΓΑΛΑΞΙΑ», στο κέντρο της πλατείας Νέας Σμύρνης, παρακινούμενοι από την κοινωνική εξέγερση που πυροδότησε η δολοφονία του 16χρονου μαθητή. Αγανακτισμένοι από τα γεγονότα και τα Μέσα Μαζικής Χειραγώγησης, αποφασίσαμε να μετατρέψουμε το κτίριο του «ΓΑΛΑΞΙΑ» σε ΚΕΝΤΡΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ & ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΔΡΑΣΗΣ. ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ : την άμεση απελευθέρωση των συλληφθέντων, την άμεση καταδίκη των φυσικών και ηθικών αυτουργών της δολοφονίας, τη διάλυση των ΜΑΤ και όλων των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους, να αφοπλιστεί η αστυνομία – να καταργηθούν οι τρομονόμοι. ΚΑΛΟΥΜΕ όλους και όλες που κατοικούν στη Νέα Σμύρνη και τις γειτονικές περιοχές να συμμετέχουν στον αγώνα και τις δραστηριότητες του Ελεύθερου Γαλαξία. Οι δημόσιοι χώροι μας ανήκουν. Οι μαζικοί και ανυποχώρητοι κοινωνικοί αγώνες είναι η μόνη απάντηση. Συνεχίζουμε τον αγώνα στους δρόμους, αντιστεκόμαστε και καλούμε όλους στην πάλη για την ανατροπή των κυβερνήσεων των δολοφόνων και κάθε διαχειριστή της εξουσίας. Τίποτα δεν τελείωσε, όλα τώρα αρχίζουν. ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ…”.
Κατάληψη Πνευματικού Κέντρου Ν. Φιλαδέλφιας: http://katalipsinf.blogspot.com/
“… Kάποιοι μιλούν για μεμονωμένο περιστατικό ή για υπερβολική-απαράδεκτη-αφελής αντίδραση καταφέρνοντας να εξοργίζουν περαιτέρω παρά να πείθουν.Άλλοι πάλι λένε ότι η πλειοψηφία των ‘οργάνων της τάξεως’ είναι απλώς δημόσιοι υπάλληλοι που επίσης αμείβονται με 800 ευρώ εκτελώντας το υπηρεσιακό τους καθήκον. ‘Τι φταίνε και αυτοί που κάποιος άρρωστος πήρε το’ όπλο του και έφαγε ένα παιδί;’, λένε.. Αυτό που δεν κατανοούν όσοι συμμερίζονται τη άποψη αυτή είναι ότι δεν ενοχλείσαι τόσο από το άτομο πίσω απ’τη στολή αλλά από τη θέση που η πολιτεία του έχει δώσει. Σκέφτεσαι ότι ο εκάστοτε μπάτσος, ΜΑΤατζής ή ειδικός φρουρός επέλεξε τη θέση αυτή αλλά ταυτόχρονα δεν ανέλαβε και τις πολλαπλές ευθύνες του(δηλ. την άμεση προστασία όλων των πολιτών). Αντίθετα –εφόσον το καθήκον το επιβάλλει – έχει αποδειχτεί στο παρελθόν αλλά και τώρα ότι νομιμοποιείται να σε γεμίσει χημικά…μώλωπες…σφαίρες το άλλο λεπτό…”.
Κατάληψη Πνευματικού Κέντρου και Ραδιοφώνου Γιάννενα: http://katalipsiioannina.blogspot.com/
“… απ’ τις 8:00 βρίσκεται υπό κατάληψη το Δημαρχείο από το συντονιστικό καταλήψεων πανεπιστημίου Ιωαννίνων, στα παραλειπόμενα έχουν γίνει 4 προσαγωγές ( οι 3 συνεχίζονται μέχρι αυτή τη στιγμή ) όπως και η εμφάνιση διμοιρίας ΜΑΤ έξω από το κατειλημμένο δημαρχείο. Περισσότερες λεπτομέρειες αργότερα…”.
Κατάληψη Σχολής Θεάτρου [Θεσ/νίκη]: http://katalipsisxolistheatrou.blogspot.com/
Με αφορμή τα γνωστά σε όλες και όλους μας γεγονότα, έχει γίνει κοινή πεποίθηση ότι πρέπει να πάρουμε τις ζωές μας στα 
χέρια μας. Μέρος της προσπάθειας αυτής είναι η λαϊκή συνέλευση που πραγματοποιείται αυτή τη στιγμή στο κτίριο της βίλλας Βαρβάρα στην Άνω Πόλη. Το συγκεκριμένο κτήριο είναι ιστορικά φορτισμένο μιας και τελούσε υπό κατάληψη τη 5ετία 93-98 στεγάζοντας τις ζωές, τις επιθυμίες και τον αγώνα ανθρώπων που βρίσκονται ακόμα και σήμερα στο δρόμο μαζί μας. Τίποτα δε πάει χαμένο, η φλόγα καίει ακόμα!
ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΕΝ ΨΥΧΡΩ
Ο τραυματισμός των δύο συναδέλφων και πολλών άλλων διαδηλωτών κατά τη διάρκεια της πορείας για την απεργία της 21ης Οκτωβρίου, αποτελεί μεν στιγμιότυπο ενός επεισοδίου αστυνομικής βίας, η άσκηση όμως αυτού του είδους βίας δεν είναι ούτε και μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν μια «κακή στιγμή» των μηχανισμών καταστολής, ούτε απλώς σαν ένα μεμονωμένο επεισόδιο της πολιτικο-κοινωνικής «επικαιρότητας». Η προληπτική άσκηση καταστολής αποτελεί μια ενσυνείδητη επιλογή του κράτους μπροστά στο διογκούμενο κύμα δυσαρέσκειας στην κοινωνία. Η πρακτική αυτή έχει στόχο τον εκφοβισμό και, μέσω αυτού, την αποτροπή της έκφρασης διαμαρτυρίας [...] Τα δικά μας όπλα είναι η συναδελφικότητα και η αλληλεγγύη.
Από την ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας της 29-10-08.
06/12/2008, 21:10. 15χρονος πέφτει νεκρός στη συμβολή των οδών Τζαβέλα και Μεσολογγίου. ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΕΝ ΨΥΧΡΩ.
“Έρχεται ένα περιπολικό στην Τζαβέλα-Ναυαρίνου. Σταματάει το περιπολικό και κοιτάει προς τα κάτω. Σαν να έψαχναν κάτι. Διαπληκτίζονται λεκτικά με μια ομάδα μέσα από το περιπολικό με μια παρέα ανθρώπων. Δεν ήταν κουκουλοφόροι. Υπάρχουν καφετέριες εκεί και ήταν τα παιδιά. Κατεβαίνουν από το περιπολικό οι αστυνομικοί μετά από 50μ και λίγα λεπτά μετά τον λεκτικό διαπληκτισμό. Δεν έγινε επίθεση και δεν υπάρχει σωματική επαφή. Ούτε στο περιπολικό έγινε κάποια επίθεση. Μόνο μια ομάδα ανθρώπων άρχισε να φωνάζει. Πετάχτηκαν δύο πλαστικά μπουκάλια νερό και ήταν στην θέση τους οι αστυνομικοί. Ξαναμπαίνουν στο περιπολικό και φεύγουν προς Χαριλάου Τρικούπη και γυρίζουν πεζοί με γρήγορο βήμα και φθάνουν πάλι στο ίδιο σημείο.
Στην οδό Τζαβέλα και Μεσολογγίου ήταν η ομάδα που είχαν διαπληκτιστεί. Δεν κινήθηκαν προς το μέρος τους. Υπήρχε απόσταση πάνω από 20 μέτρα. Δεν έφθασαν σώμα με σώμα. Μόνο λεκτικοί διαξιφισμοί σε απόσταση 40μ. Μετά από φωνές και βρισιές, ΤΕΙΝΕΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΚΑΙ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ. Είδα την προέκταση του χεριού του. Δεν ήταν στον αέρα.”
Από κατάθεση αυτόπτη μάρτυρα
Η νοοτροπία της βίας δεν είναι προϊόν της τελευταίας περιόδου, όσο κι αν η σημερινή κυβέρνηση είναι, από κάθε άποψη, μια από τις χειρότερες στην ιστορία της χώρας. Η «βαριά αντρική» κουλτούρα της αστυνομίας που δεν ανέχεται την «πρόκληση» ενός εφήβου που δε σκύβει το κεφάλι του όταν τον αγριοκοιτάξουν τα «όργανα της τάξης», έχει μια ιστορική συνέχεια στο ελληνικό κράτος: από τη Χωροφυλακή στα Τάγματα Ασφαλείας και από την ΕΣΑ στα ΜΑΤ.
Η ωμή αστυνομική βία, η πιο κραυγαλέα όψη της βίας που ασκείται στην κοινωνία, δεν είναι και η μοναδική. Έρχεται να συνοδεύσει τη βία που ασκούν το κράτος και το κεφάλαιο έναντι των εργαζομένων και της κοινωνίας, μια μορφή βίας που δε συνθλίβει χέρια ή κεφάλια, αλλά την ίδια την καθημερινότητα και τις συνθήκες ζωής μας: με τη μορφή του οικονομικού καταναγκασμού, της διαρκούς πίεσης για να δουλεύουμε περισσότερο, να αμειβόμαστε λιγότερο και να οφείλουμε να είμαστε κι ευγνώμονες για αυτό.
Και η δική μας απάντηση;
Θα συνταχθούμε με τους εργαζόμενους και την κοινωνία, υπερασπιζόμενοι τα θεμελιώδη δικαιώματά μας ή θα λειτουργήσουμε συντεχνιακά, προσδοκώντας στα ψίχουλα που θα πέσουν από το τραπέζι, ανοίγοντας ταυτόχρονα την πόρτα για την επέλαση ενός νέου εργασιακού και κοινωνικού μεσαίωνα;
Ελπίζουμε ότι, αυτή τη φορά, το προεδρείο του ΣΥΤΑ θα καταφέρει να ιεραρχήσει σωστά τα γεγονότα και να αντιληφθεί ότι οι ανθρώπινες ζωές είναι σημαντικότερες από τα ντουβάρια και τις τζαμαρίες (βλ. ανακοινώσεις ΣΥΤΑ νο. 32 και 33). Οι ζημιές στο κτίριο της Μαυρομιχάλη αποκαταστάθηκαν και πλέον αυτό λειτουργεί κανονικά, όπως το ίδιο θα γίνει και με τις φθορές που υπέστη προχθές το κτίριο της Ακαδημίας. Η ζωή του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου δεν πρόκειται να «αποκατασταθεί».
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 10/12
Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για τη μνήμη του Αλέξη.
_____________________
Υ.Γ. Σε 48ωρη απεργία στις 9 και 10 Δεκεμβρίου κατεβαίνουν οι εργαζόμενοι της Εθνικής Τράπεζας με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του ΣΥΕΤΕ. Ο σύλλογος χαρακτηρίζει την απεργία την πρώτη κινητοποίηση «κατά των golden boys» γιατί η διοίκηση Αράπογλου: αρνείται το διάλογο με το σύλλογο, προσφεύγει στα δικαστήρια για να ακυρώσει ακόμη και την απόφαση του ΟΜΕΔ για την κλαδική σύμβαση ΟΤΟΕ-τραπεζών, προσλαμβάνει 400 άτομα ως στελέχη από την αγορά με παχυλές αμοιβές τα οποία αυθαίρετα ονομάζει «ειδικούς συμβούλους» αντί να προσλάβει με δημόσιο διαγωνισμό νέους εργαζόμενους, χρησιμοποιεί για την κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών ενοικιαζόμενους εργαζομένους, μοιράζει προκλητικά bonus και stock options στον εαυτό της και στους εκλεκτούς της, δεν συμπαρίσταται στην κοινωνία για να ξεπεραστεί η κρίση που προκάλεσε η νεοφιλελεύθερη πολιτική της απορρύθμισης κ.ά. Η κινητοποίηση συμπίπτει κατά τη δεύτερη ημέρα (10/12) με τη γενική απεργία της ΓΣΕΕ ενώ ο πρόεδρος του συλλόγου Γ. Γιαννακόπουλος τονίζει ότι «η απαξίωση της τράπεζας με τον πλουτισμό της παρέας του διοικητή δεν θα μείνει αναπάντητη».
Ελευθεροτυπία 04/12/08
Ευτυχώς όλα αυτά συμβαίνουν κάπου αλλού…
