Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής

Ψηφίσαντες 955

Άκυρα 17

Λευκά 31

Έγκυρα 907

ΔΗΣΚ 604 → 6 έδρες

ΔΗΣΚ Ενότητα-Αλληλεγγύη 149 → 1 έδρα

Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής 79 → 1 έδρα

ΔΑΚΕ 71 → 1 έδρα

Ανεξάρτητοι 4

Για την επιβεβαίωση και την ακρίβεια των αποτελεσμάτων θα πρέπει να περιμένουμε την ανακοίνωση της εφορευτικής επιτροπής.

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες, η μικρή ιστορία της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων είναι γνωστή, έλαβε χώρα δημοσίως άλλωστε. Βρεθήκαμε την περίοδο των απεργιών κάποιοι, λίγοι στην αρχή, άνθρωποι κι αρχίσαμε να συζητάμε και να προσπαθούμε να καταγράψουμε κάπως την εμπειρία μας. Στις 4 Μαΐου τελικά βγήκε το πρώτο κείμενο, γραμμένο ήδη από το Μάρτη, και μετά ξεκίνησε μια αργή αλλά σταθερή διαδικασία διεύρυνσης της αρχικά μικρής ομάδας ανθρώπων.

Το σημαντικό ωστόσο ήταν ότι εκείνο το πρώτο κείμενο άνοιξε έναν ευρύτερο διάλογο. Πολλοί άνθρωποι πήραν το λόγο αυτές τις μέρες, έχοντας μια βασική ανάγκη και επιθυμία: να μιλήσουν και να ακουστούν, να συζητήσουν την καθημερινότητά τους μέσα στους χώρους εργασίας. Κι αυτό που διαφάνηκε τελικά ήταν ότι, όλοι εμείς, οι εργαζόμενοι κι οι εργαζόμενες στην Τράπεζα Αττικής περιμέναμε καιρό να δοθεί απλώς μια ευκαιρία για να αρχίσουμε να συζητάμε.

◊◊◊

Όσοι συμμετέχουμε λοιπόν στη συζήτηση που διεξάγεται όλες αυτές τις μέρες έχουμε ορισμένα κοινά: Είμαστε εργαζόμενοι κι εργαζόμενες στο δίκτυο και τη διοίκηση που, παρά τις αντίξοες συνθήκες και με ελλιπή εφόδια, δίνουμε καθημερινά τη μάχη για την επιβίωση και ανάπτυξη της Τράπεζας σε ένα εντονότατα ανταγωνιστικό περιβάλλον. Που μοιραζόμαστε τις ίδιες δυσκολίες και ανησυχίες, νιώθουμε υπεύθυνοι για το μέλλον και προβληματιζόμαστε από και για τις εξελίξεις στο εργασιακό τοπίο, κι αναρωτιόμαστε αν όντως είναι “νομοτελειακές”, όπως ενίοτε παρουσιάζονται. Που μας συνοδεύει μια απογοήτευση, εδώ και πολλά χρόνια, από την πλήρη απουσία του συλλογικού μας οργάνου που δεν το αισθανόμαστε στο πλευρό μας, που το βλέπουμε να μετατρέπεται σε διοικητική υπηρεσία.

Φαίνεται λοιπόν ότι υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος εργαζομένων σ’ αυτή την Τράπεζα που θέλει να διατηρήσει την ανεξαρτησία του από τα κόμματα και την εργοδοσία και που αυτό που βασικά θέλει είναι να προσπαθήσει να πληροφορηθεί για το μέλλον του και τα δικαιώματά του. Ένας κόσμος που έχει προτάσεις να κάνει και που θέλει επιτέλους να τις κάνει.

◊◊◊

Σε ό,τι αφορά “εμάς”, τους “της Πρωτοβουλίας”; Εκείνους κι εκείνες που, την επομένη μιας Γενικής Συνέλευσης που συμπύκνωνε όλα τα χαρακτηριστικά μιας κατάστασης που μας έχει κουράσει όλους και όλες, αποφασίσαμε να μπούμε στη λογική των εκλογών, εκτιμώντας ότι τρία ακόμα χρόνια είναι πολλά και κρίσιμα, γιατί μέσα σ’ αυτά θα προχωρήσουν εξελίξεις που μετά θα’ ναι αργά για να αντιστραφούν, κι ότι τώρα πρέπει να μπουν όσο το δυνατόν περισσότερα εμπόδια στις προδιαγεγραμμένες εξελίξεις και στις διαφαινόμενες διαθέσεις;

Δεν έχουμε να πούμε και πολλά, λοιπόν, για “μας”. Οι περισσότεροι δεν είχαμε καμία εμπλοκή σε συνδικαλιστικές παρατάξεις, ήμασταν όμως εκεί με τις μικρές μας δυνάμεις, και συμμετείχαμε στο βαθμό που αναλογεί σε άτομα σε συλλογικές διαδικασίες.

Δεν έχουμε “μία γραμμή”, δεν έχουμε “μία άποψη”: οι απόψεις μας μπορεί να συγκλίνουν σε ζητήματα θεμελιώδη, αλλά να είναι διαφορετικές σε πάρα πολλά άλλα. Τις συζητάμε και τις αντιπαραθέτουμε: κι αυτό ακριβώς είναι που μπορεί να πάει τη συζήτηση μπροστά, όχι οι προδιαγεγραμμένες θέσεις. Κι επειδή θέλουμε να συνεχίσουμε να συζητάμε, αυτή την πολυμορφία οφείλουμε να τη διατηρήσουμε, όχι να την υπερβούμε.

Αυτό που μας συνενώνει, που μας κάνει ένα “εμείς”, είναι ότι όλοι και όλες ενδιαφερόμαστε για ένα συνδικαλισμό στον οποίο ο καθένας και η καθεμιά θα έχει λόγο και ουσιαστική συμμετοχή. Ένα συνδικαλισμό που δε θα κινείται στη λογική της υποχρεωτικής “αδερφοποίησης” με την εργοδοσία, όσο αλαζονικά κι αυθαίρετα κι αν αυτή λειτουργεί, που δε θα βάζει τα πάντα, ακόμα και τα στοιχειώδη, πάνω στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και που δε θα ξεχνάει ότι, σ’ αυτό το τραπέζι, ο σύλλογος, ως εκπρόσωπος του συνόλου των εργαζομένων, κι η εργοδοσία συζητάνε σαν ίσος προς ίσο.

Ένα συνδικαλισμό που να μη σταματάει στις εξόδους των κτιρίων, αλλά να λαμβάνει υπόψη του όλες τις πλευρές της ζωής, γιατί αυτά τα δύο επίπεδα, αυτό της εργασίας και αυτό της ζωής, δεν είναι δύο ξεχωριστοί κόσμοι: οι συνθήκες στο χώρο και κατά το χρόνο δουλειάς διαμορφώνουν ολόκληρη την καθημερινότητά μας, τους όρους με τους οποίους γυρίζουμε σπίτια μας και τη διάθεση με την οποία αντιμετωπίζουμε τους δικούς μας ανθρώπους.

Όσο για τους συγκεκριμένους, εκείνους κι εκείνες από μας που συμπεριλαμβάνονται στη λίστα που αναγκαστικά χρειάστηκε να διαμορφωθεί και να “κατέβει στις εκλογές” για να διασφαλιστεί ότι θα μπορούμε να μιλάμε και αύριο; Ποιοι είναι; Άνθρωποι από το παραδίπλα γραφείο, ή από τον άλλο όροφο, ένας ταμίας, τρεις εργαζόμενοι στη θεματοφυλακή, ένας χορηγητικός, μία εργαζόμενη στα εναλλακτικά δίκτυα, που απλώς εμφανίζουν τα ονόματά τους σε μια λίστα προκειμένου να προχωρήσει διεκπεραιωτικά η διαδικασία των εκλογών για να μπορέσουν να γίνουν άλλα, σημαντικότερα πράγματα στη συνέχεια.

◊◊◊

Τι θέλουμε; Βασικά πράγματα. Ικανοποιητικές αμοιβές και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Για εργαζόμενους με αξιοπρέπεια, που να μπορούν να κοιτάνε στα μάτια τον πελάτη. Στη βάση όχι της υπεράσπισης “κεκτημένων”, αλλά της προάσπισης των κατακτήσεων των προηγούμενων γενιών που έχουμε χρέος να τις παραδώσουμε και στα παιδιά μας για να μη διαπραγματεύονται αύριο από μηδενική βάση.

◊◊◊

Τα τελικά κείμενα των προεκλογικών περιόδων είθισται να είναι επιγραμματικά. Πάμε λοιπόν:

•Αυξήσεις στους μισθούς κι όχι δολώματα τύπου bonus και stock options, έπαθλα άγριας ανταγωνιστικής διεκδίκησης ανάμεσα σε συναδέλφους. Χωρίς σύνδεση αμοιβών με στόχους και τη συνακόλουθη μετατροπή των μισθών μας από σταθερούς σε μεταβλητούς, γιατί με την Τράπεζα έχουμε σύμβαση εργασίας και όχι σύμβαση έργου. Χωρίς άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα στα διευθυντικά στελέχη και τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Χωρίς τη μετάλλαξή μας από εργαζόμενους σε ένα ανώνυμο κι απρόσωπο “ανθρώπινο δυναμικό”, ελαστικό και αναλώσιμο, σε ένα “λειτουργικό κόστος” που πρέπει να μειωθεί.

•Συλλογικές συμβάσεις κι όχι ατομικές διαπραγματεύσεις. Χωρίς λογικές ατομικού βολέματος και συνδιαλλαγής με αντικείμενο διαπραγμάτευσης προσωπικά οφέλη για κάποιους λίγους, ενώ η μεγάλη πλειοψηφία θα αφήνεται στη μοίρα της.

•Χωρίς άλλες απλήρωτες υπερωρίες. Η ανάπτυξη της Τράπεζας δε διασφαλίζεται με την “εθελοντική” συνεισφορά μας.

•Ουσιαστική στελέχωση των καταστημάτων και των παραγωγικών διοικητικών διευθύνσεων μέσω διαφανών προσλήψεων με δημόσιο διαγωνισμό, ώστε να διασφαλιστεί η ποιότητα εξυπηρέτησης. Χωρίς συχνές μετακινήσεις που δημιουργούν συνθήκες ανασφάλειας για τους εργαζόμενους, ακυρώνοντας παράλληλα και τις σχέσεις πρόσωπο με πρόσωπο με τον πελάτη.

•Ίσες ευκαιρίες εξέλιξης, με αξιοκρατικά κριτήρια. Ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση και την επιμόρφωση.

•Χωρίς ιδιωτικοποίηση. Με διαβουλεύσεις για τη διερεύνηση των προθέσεων των μετόχων, που μπορούν να αποτελέσουν την αρχή για την αποτροπή της.

•Υπεράσπιση του ΛΑΚ. Διατήρηση της αυτονομίας του ΤΑΠΙΛΤΑΤ. Όχι στο διαχωρισμό μεταξύ παλαιών και νέων συναδέλφων στα ασφαλιστικά δικαιώματα.

•[Δια-]τήρηση του Οργανισμού Προσωπικού. Χωρίς αυθαίρετες και καταχρηστικές αποφάσεις της Διοίκησης σε ό,τι αφορά προαγωγές, όρους πρόσληψης, κλπ.

•Ενιαίους κανόνες εθελουσίας αποχώρησης, με διαφάνεια.

◊◊◊

Η αποτελεσματική υπεράσπιση των θέσεων αυτών όμως δεν μπορεί να γίνει από ένα σύλλογο που λειτουργεί σαν διεύθυνση προσωπικού. Ο σύλλογος πρέπει να είναι ισχυρός, ανεξάρτητος από την εργοδοσία και τα πολιτικά κόμματα και να λειτουργεί με απολύτως δημοκρατικές διαδικασίες, οριζόντια, όχι από τα πάνω προς τα κάτω. Να ενώνει κι όχι να διαιρεί. Να δραστηριοποιείται στο πεδίο της καθημερινής υπεράσπισης των δικαιωμάτων των εργαζομένων, να επεξεργάζεται και να καταθέτει προτάσεις, που να είναι αποτέλεσμα ενός ζωντανού και γόνιμου διαλόγου, στον οποίο ο καθένας κι η καθεμιά να μπορούν να υπερασπίζονται ελεύθερα την άποψή τους.

Για να γίνουν όλα αυτά, για να μπορέσουμε να υπερασπιστούμε αποτελεσματικά τα δικαιώματά μας και να [συν-]διαμορφώσουμε το μέλλον μας, για να έχουν όλοι και όλες λόγο στις αποφάσεις, δε χρειάζονται καινοτομίες: ΑΡΚΕΙ ΑΠΛΩΣ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ [ΚΕΦΑΛΑΙΑ, ΕΝΤΟΝΑ ΚΑΙ ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΣΜΕΝΑ], το οποίο μπορεί να αποτελέσει μια βάση για την ανασυγκρότηση του Συλλόγου. Με την εφαρμογή ορισμένων άρθρων του:

•Άμεση εκλογή εκπροσώπων καταστημάτων, που να γνωρίζουν τα επιμέρους προβλήματα, και τακτική σύγκλιση του Γενικού Συμβουλίου [άρθρο 20].

•Ανοιχτά Δ.Σ., στα οποία να μπορεί να παρέμβει κάθε συνάδελφος [άρθρο 11].

•Έκτακτες θεματικές συνελεύσεις για ζητήματα αιχμής, όπως ΛΑΚ, ωράριο, ασφαλιστικό, κ.α. [άρθρο 8].

Κλείνοντας, και σε ό,τι αφορά το εγχείρημα της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων συγκεκριμένα: δεν είναι αυτοσκοπός. Μέσα στις δεδομένες συνθήκες λειτουργίας του συλλόγου όμως, ο στόχος είναι η Πρωτοβουλία να παραμείνει σε ένα διαφορετικό πλαίσιο οργάνωσης και λειτουργίας, προσπαθώντας να διασφαλίσει ότι, στο εσωτερικό της τουλάχιστον, τα πράγματα θα είναι διαφορετικά.

•Με ανοιχτές διαδικασίες στις οποίες όλοι και όλες να έχουν πραγματικά δυνατότητα συμμετοχής.

•Με διαφάνεια μέσω της δημοσιοποίησης των διεργασιών και των συζητήσεων, για όσους δεν μπορούν να είναι εκεί και με στόχο την υπέρβαση του κατακερματισμού ανάμεσα σε Αθήνα και άλλες πόλεις, σε διοίκηση και καταστήματα.

•Με ουσιαστικό διάλογο μεταξύ όλων, ανεξαρτήτως του από πού προέρχονται, με μόνο όρο να επιθυμούν να συμβάλλουν στην υπεράσπιση των εργασιακών μας δικαιωμάτων.

Αυτή η νέα δυναμική στις διαδικασίες στο εσωτερικό έχει στόχο να καταλήγει όχι σε ένα [προ-]συγκροτημένο σύνολο θέσεων, για αποδοχή ή απόρριψη ως έχει, αλλά υπό συνεχή [ανα-]διαμόρφωση.

◊◊◊

Κι αν τύχει και πάμε παραπέρα; Οι όποιοι εκπρόσωποι θα είναι εναλλασσόμενοι, για να μην αναδεικνύεται κανένας υπεράνω εκείνων που εκπροσωπεί, και άμεσα ανακλητοί, όταν δε λειτουργούν στην κατεύθυνση που τους έχει ανατεθεί να λειτουργήσουν. Το τελευταίο που χρειάζεται είναι “λευκές επιταγές” και “απευθείας αναθέσεις έργου” ως προς τις ζωές μας ή ακόμα μερικοί εκπρόσωποι αποκομμένοι από αυτούς που εκπροσωπούν, κλεισμένοι σε γραφεία, χωρίς ουσιαστική σχέση με τους εργασιακούς χώρους για τους οποίους μιλάνε.

Το ζήτημα δεν είναι να ακολουθήσουμε τις συνήθεις διαδρομές, αλλά να βρούμε νέους δρόμους. Κι αυτό δεν είναι ζήτημα μόνο των ανθρώπων που δέχτηκαν να μπουν σε μια λίστα ή σε μια Πρωτοβουλία: εξαρτάται από όλους κι όλες εμάς.

Το ζητούμενο άλλωστε είναι ένα: να είμαστε εκεί την επόμενη μέρα. Όλοι και όλες μαζί.

Για την

Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής

Σπύρος Μανδέλος

Στέφανος Μπαϊρακτάρης

Κλειώ Σαρρή

Βίκτορας Τσακίρης

Τζένη Τσουπαροπούλου

Ιπποκράτης Χατόγλου

Κείμενο του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου που μοιράστηκε στους επισκέπτες της Έκθεσης Βιβλίου, στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, την Κυριακή 18 Μάη

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι μέρες τώρα. Στο ρετιρέ της Ομήρου επικρατούσε υπερδιέγερση. Τα μέτωπα είχαν γίνει ξαφνικά πολλά: με τη ΔΗΣΚ, του πρώην παντοδύναμου και νυν αποδιοπομπαίου, να απειλεί αρχικά και στη συνέχεια να προβαίνει σταδιακά σε αποκαλύψεις, τη ΔΑΚΕ να βγαίνει χαλαρά από αριστερά και μια περίεργη Πρωτοβουλία να απευθύνει ένα λόγο που κάποιοι θα ήθελαν να ενσωματώσουν, αλλά δεν είναι κι εντελώς εύκολο.

Οι εκλογές είναι πόλεμος και στον πόλεμο επιτρέπονται τα πάντα. Η μητέρα των μαχών θα γινόταν στο Τιτάνια. Κι έπρεπε να κερδηθεί πάση θυσία. Τα μηνύματα προς αυτή την κατεύθυνση ήταν σαφή: «ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ» και «ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΔΙΑΣΠΑΣΤΕΣ» (τα κεφαλαία δικά τους).

Όλα τα διαθέσιμα μέσα επιστρατεύτηκαν. Η προετοιμασία θύμιζε ραντεβού αγριεμένων οπαδών ποδοσφαιρικής ομάδας πριν πάνε για συμπλοκή. Τα όπλα βέβαια εδώ ήταν διαφορετικά. Αυτό όμως που βιώσαμε στη συνέλευση της 14ης Μαΐου ήταν μια μορφή συνδικαλιστικού χουλιγκανισμού. Οι σωστοί άνθρωποι τοποθετημένοι στις κατάλληλες θέσεις, στημένοι σαν τσεκαδόροι νυχτερινών μαγαζιών, να προβοκάρουν ή να προκαλούν χάβρα όταν μιλούν οι «ανεπιθύμητοι». Κλακαδόροι να μπαίνουν μέσα τρέχοντας για να χειροκροτήσουν τους «δικούς μας» και να ξαναβγούν. Ο ισόβιος, «άψογος και ακριβοδίκαιος» [;], πρόεδρος της συνέλευσης, να επικαλείται το χρόνο και τη διαδικασία, κατά βάση όμως μόνο απέναντι σε όσους έπρεπε να περιοριστούν. Επιμελημένα «συνδικαλιστικά τερτίπια» από μετρ του είδους.

____________________________________________________

Το ότι για μια ακόμη φορά η ουσιαστική συζήτηση και κριτική για τα προβλήματα της καθημερινότητάς μας απουσίασε και κυρίαρχο θέμα της συνέλευσης κατέληξε να είναι οι εταιρικές πιστωτικές κάρτες των μελών του Δ.Σ., έκανε κάποιους να φύγουν, μη θέλοντας να βλέπουν άλλο ένα πάνελ τύπου Τριανταφυλλόπουλου (μετά το παραεκκλησιαστικό και το παραδικαστικό, το «παρασυνδικαλιστικό»). Όσοι είχαν πιο γερό στομάχι έμειναν για να δουν τη συνέχεια και την κατάληξη ενός «διαλόγου» που περιστρεφόταν γύρω από τα προνόμια και τις απολαβές προσώπων για μια εργολαβικού τύπου συνδικαλιστική εκπροσώπηση, προσπαθώντας, με δυσκολία, να διακρίνουν μέσα από τα όσα λέγονταν εκείνα που πραγματικά έχουν σημασία για το μέλλον όλων μας.

Μετά τη συνέλευση της 14ης Μαΐου, αυτό που συνειδητοποιήσαμε τελικά ήταν ότι τα πράγματα είναι χειρότερα από ό,τι νομίζαμε. Οι εξελίξεις δρομολογούνται, ερήμην μας πάντα, και οδηγούμαστε σε επικίνδυνες ατραπούς.

Τα θεμελιώδη ζητήματα που αναδείχθηκαν χθες ήταν κατά βάση τα εξής:

• Το προεδρείο του Συλλόγου υπερασπίζεται την πολιτική των bonus και της σύνδεσης μισθού με στόχους, που οδηγεί στην ατομική διαπραγμάτευση, την αδιαφάνεια και την πλουσιοπάροχη ανταμοιβή λίγων μεγαλοστελεχών.
• Δεν έγινε καμιά κατηγορηματική διάψευση του ενδεχόμενου αλλαγής του Οργανισμού Προσωπικού.
• Παρά τις διαβεβαιώσεις για μια νικηφόρα έκβαση της υπόθεσης του ΛΑΚ, αφέθηκε ανοιχτό το ενδεχόμενο διαπραγμάτευσης για το καθεστώς ή τους όρους του.
• Δε δηλώθηκε μια ξεκάθαρη αντίθεση σε πιθανή ιδιωτικοποίηση, ούτε αναφέρθηκε κανένα συγκεκριμένο σχέδιο αντίδρασης.

Δυστυχώς, ελάχιστες τοποθετήσεις άγγιξαν την αγωνία που ζούμε εμείς οι εργαζόμενοι/ες καθημερινά στους χώρους δουλειάς. Η κυρίαρχη τάση φάνηκε πως ήταν ένας αγώνας για τη διασφάλιση των εδρών του ΔΣ, χωρίς, παρά τις επικλήσεις «στη βάση των συναδέλφων», κανένα ενδιαφέρον για το πώς περισσότεροι/ες από μας θα συμμετάσχουμε στην ανασυγκρότηση του συλλόγου.

____________________________________________________

Η εργοδοσία, μετά από όλα αυτά, έχει λόγους να χαίρεται. Οι αποφάσεις μπορούν να συνεχίζουν να λαμβάνονται κάπου αλλού, χωρίς εμείς να συζητάμε τι θα θέλαμε.

Κι ο σύλλογος; Τους τελευταίους μήνες εμφανίζεται να παρεμβαίνει, διά των εκπροσώπων του, κατά βάση για ζητήματα που αφορούν την προσωπικότητα, την τιμή και την υπόληψη των [ίδιων των] εκπροσώπων του και, δευτερευόντως, και μόνο στα χαρτιά, για ζητήματα που αφορούν τις ζωές του συνόλου των εργαζόμενων. Κι η συνέλευση της 14ης Μαίου ήρθε να επιβεβαιώσει οικτρά αυτή την πραγματικότητα.

Αν, λοιπόν, μέσω των παρεμβάσεων του ΔΣ, αυτό που κατά βάση δηλώνεται ότι μας απασχολεί είναι οι προσωπικές υποθέσεις των μελών του Δ.Σ., αν στη μία και μοναδική γενική συνέλευση του έτους τα προς συζήτηση θέματα καθιστούν αυτή την τάση μια πραγματικότητα δεδομένη, αν, τελικά, το ανώτατο όργανο [κατά το καταστατικό, κι όπως θα έπρεπε να είναι] του συλλόγου παρουσιάζει τέτοια εικόνα, σαν τη χθεσινή, υπάρχει πρόβλημα. Και τις συνέπειες του προβλήματος θα τις βιώσουμε όλοι και όλες, ανεξαρτήτως του αν συμμετέχουμε ή όχι στη διαμόρφωση αυτής της πραγματικότητας, ανεξαρτήτως του αν θεωρούμε ότι η διαχείριση των [συνδικαλιστικών] πραγμάτων θα έπρεπε να είναι διαφορετική.

Σε τρία χρόνια, όταν κάποιοι άλλοι θα έχουν κάνει την «ηρωική» τους έξοδο από την Τράπεζα (και από τη συνδικαλιστική δράση) και δε θα είναι εδώ ούτε για να δώσουν λογαριασμό ούτε για να βιώσουν τις συνέπειες, για όλους και όλες εμάς που θα παραμένουμε στα γραφεία και τα γκισέ, η κατάσταση θα είναι πολύ χειρότερη. Με την πίεση των εργαζομένων που επιβάλλεται στο όνομα της αυτόνομης ανάπτυξης της Τράπεζας να γίνεται τελικά το όχημα για το ευκολότερο ξεπούλημά της, απαλλαγμένης ίσως κι από «βαρίδια», όπως ο Οργανισμός Προσωπικού και το ΛΑΚ.

Οι εξελίξεις όμως τρέχουν. Και το ζήτημα της [όποιας] συμμετοχής του συλλόγου σ’ αυτές, στις αποφάσεις για τα φλέγοντα ζητήματα, την ιδιωτικοποίηση, το ΛΑΚ, τον οργανισμό προσωπικού, κ.α., δεν τίθεται. Και σε λίγο θα βρεθούμε, κι εμείς που γράφουμε αυτές τις γραμμές κι όλοι και όλες οι υπόλοιποι, να αναρωτιόμαστε γιατί κάποιοι μας αγνόησαν. Μάλλον ήρθε η ώρα να πάρουμε θέση. Για να μην αναλογιζόμαστε αύριο, όταν θα κληθούμε επιτακτικά να ζήσουμε μια πραγματικότητα που δε θα έχουμε [συν-]διαμορφώσει, που ήμασταν εμείς όταν τα πράγματα έπαιρναν το δρόμο τους.

Μπορούμε; Να διαμορφώσουμε κάτι, έστω περιορισμένο σε έκταση αλλά, σημαντικό; Ας δοκιμάσουμε τις δυνάμεις μας. Απτά και άμεσα, εκεί που είμαστε κάθε μέρα. Μακριά από τις συνήθεις θέσεις περί του μάταιου χαρακτήρα της όποιας συλλογικής δράσης [«"όλα αυτά" ποτέ δεν αλλάζουν τίποτα»], ας δούμε τα αποτελέσματα κι ας αποφασίσουμε μετά αν άξιζε ή όχι τον κόπο.

Δεν ξεκινάμε άλλωστε απ’ το μηδέν: κι οι εργαζόμενοι γενικότερα σ’ αυτή τη χώρα έχουν ιστορία κι ο Σύλλογος Υπαλλήλων Τράπεζας Αττικής έχει τη δική του, με αρκετές στιγμές αξιοπρέπειας. Άλλο αν κάποιοι επιμένουν να επικαλούνται τις κακές κι όχι τις καλές της στιγμές, δημιουργώντας μια αίσθηση στις νέες γενιές συναδέλφων ότι, τελικά, «τα πράγματα πάντα έτσι ήταν κι έτσι θα μείνουν», για να νομιμοποιήσουν έτσι μια πραγματικότητα που δεν εκφράζει κανέναν πια. Και στοιχεία της ιστορίας αυτής, που μας αφορά όλους και όλες, μπορούμε να τα επαναφέρουμε στην πραγματικότητά μας. Για να διαμορφώσουμε ξανά ένα κλίμα ενδιαφέροντος και συζήτησης, συνοχής και αλληλεγγύης [παρά τις ρωγμές που έχει υποστεί αυτή η τελευταία]. Γιατί δεν μπορεί το κλίμα που αποτυπώνεται σήμερα, στις ανακοινώσεις των παρατάξεων, στη χθεσινή γενική συνέλευση, της απουσίας συζήτησης για το παρόν και το μέλλον μας μέσα στην Τράπεζα κι η ενίσχυση της λογικής της «προσωπικής υπόθεσης», να είναι η «κανονικότητά» μας.

____________________________________________________

Τα πράγματα πηγαίνουν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Μέχρι να αποκτήσουμε τη δυναμική να αντιστρέψουμε την πορεία των πραγμάτων, το να μπουν όσο το δυνατόν περισσότερα εμπόδια στις προδιαγεγραμμένες εξελίξεις και στις διαφαινόμενες διαθέσεις, μοιάζει απαραίτητο. Δεν είμαστε διατεθειμένοι να συνεχίσουμε να αφήνουμε κάποιους να μας οδηγούν σε προαποφασισμένες ήττες διαπραγματευόμενοι και, μερικές φορές, επαιτώντας σχεδόν για κάποια ψήγματα φιλευσπλαχνίας, με μόνο όπλο την ικετευτική επίκληση της «εταιρικής ευθύνης». Είναι καιρός να βάλουμε τα θέλω μας μπροστά διεκδικώντας ό,τι είναι δίκαιο, θεμιτό και εφικτό.

Κάθε αγώνας που δε δίνεται οδηγεί στην περαιτέρω υποβάθμιση της ποιότητας ζωής μας και δεν έχουμε πλέον περιθώριο επιλογής, να αφήνουμε να τίθενται υπό διαπραγμάτευση, όχι απλώς οι συνθήκες εργασίας μας, αλλά και οι ίδιες μας οι ζωές. Γιατί τα δύο αυτά επίπεδα, αυτό της εργασίας και αυτό της ζωής, δεν είναι δύο ξεχωριστοί κόσμοι. Είναι αλληλένδετα: οι συνθήκες στο χώρο και κατά το χρόνο δουλειάς διαμορφώνουν ολόκληρη την καθημερινότητά μας, τους όρους με τους οποίους γυρίζουμε σπίτια μας και τη διάθεση με την οποία αντιμετωπίζουμε τους δικούς μας ανθρώπους.

Κρίνοντας ότι οι αντίξοες συνθήκες του σήμερα, θα είναι ακόμα χειρότερες αύριο, αν παραιτηθούμε από τη δυνατότητά μας να παρέμβουμε και να ελέγξουμε τις εξελίξεις, αποφασίζουμε να συμμετάσχουμε στις εκλογές με ένα ξεχωριστό ψηφοδέλτιο. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα έρθουμε αντιμέτωποι με μηχανισμούς που μπορούν να απογειώσουν ή να καταστρέψουν καριέρες και άρα να δελεάσουν ή να πιέσουν αντίστοιχα [κι επιτέλους: είθισται να «φοβάται» κανείς τις αντιδράσεις της εργοδοσίας, όχι των συνδικαλιστικών του εκπροσώπων]. Μηχανισμούς που καθοδηγούνται από ανθρώπους που έχουν αλλεργία στην κριτική: όπως ποτέ δεν την ασκούσαν έτσι και τώρα δεν τη δέχονται.

____________________________________________________

Αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά, αν σ’ αυτό το περιβάλλον είχαν λόγο όλοι και όλες, ισότιμα, χωρίς διακυμάνσεις ανάλογα με το αν είναι μέσα ή έξω από μηχανισμούς, αν δεν ήταν επιχείρημα στις συνελεύσεις το «Οι παρατάξεις 15 λεπτά. Όσοι δεν είναι επίσημη [παράταξη] 7», αν οι συνελεύσεις των εργαζομένων γίνονταν συχνότερα και η διαφάνεια επέτρεπε να μαθαίνουμε όλοι και όλες τι γίνεται και τι πρόκειται να γίνει, δε θα υπήρχε λόγος να κατέβει κανείς στις εκλογές. Στο περιβάλλον μας όμως, οι αποφάσεις παίρνονται με τη μικρότερη δυνατή συμμετοχή εκείνων τους οποίους πραγματικά αφορούν, πίσω από κλειστές πόρτες που καμιά χαραμάδα τους δεν αφήνει να βγει τίποτα προς τα έξω. Γι’ αυτή τη χαραμάδα πρέπει να παλέψουμε, για να κρατήσουμε την πόρτα έστω και λίγο ανοιχτή.

Δε ζητάμε από κανέναν να «μας εμπιστευτεί», όπως δεν εμπιστευόμαστε κανέναν για να διαχειριστεί εργολαβικά τα δικά μας εργασιακά συμφέροντα. Η λιγότερη δυνατή εμπιστοσύνη είναι αυτό που χρειάζεται για να υπάρχει πραγματικός έλεγχος των εκπροσώπων μας, κι αυτήν ακριβώς διεκδικούμε. Με ανοιχτές διαδικασίες, στις οποίες ο καθένας κι η καθεμιά να μπορούν να παρευρεθούν, να ακούσουν και να ακουστούν, να μιλήσουν, να ενημερωθούν και να συνδιαμορφώσουν. Με εκπροσώπους εναλλασσόμενους, για να μην αναδεικνύεται κανένας υπεράνω εκείνων που εκπροσωπεί, και άμεσα ανακλητούς, όταν δε λειτουργούν στην κατεύθυνση που τους έχει ανατεθεί να λειτουργήσουν. Με συνεχή κριτική των θέσεων, των προτάσεων, του λόγου εν γένει που θα βγαίνει και των πρακτικών που θα τον συνοδεύουν. Για να τελειώνουμε επιτέλους με τις «απευθείας αναθέσεις έργου» ως προς τις ζωές μας.

Γιατί δε χρειάζεται η διαμόρφωση ενός ακόμα πόλου εξουσίας, προσωποποιημένης ή απρόσωπης, πάντως αρκούντως απόμακρης. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να επαναλάβουμε οπωσδήποτε τη συνήθη διαδρομή. Πρέπει να υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι. Και πρέπει να τους ανακαλύψουμε. Κι αν δεν υπάρχουν να τους χαράξουμε.

Μοιάζει δύσκολο το εγχείρημα και σίγουρα έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε. Αλλά κι οι πιο μεγάλες πορείες ξεκινάνε με ένα μικρό βήμα μπροστά. Το μικρό αυτό βήμα μπροστά εξαρτάται από όλους και όλες εσάς. Η αναπαραγωγή του γνωστού μοντέλου δε μας ενδιαφέρει καθόλου: αν περιπέσουμε σ’ αυτό θα αποσυρθούμε. Η δική σας πραγματική και επί της ουσίας συμμετοχή είναι αυτή που θα διασφαλίσει ότι θα γίνουν τα πράγματα όπως ονειρευόμαστε, χωρίς κάποιοι να είναι εδώ και κάποιοι άλλοι εκεί, χωρίς απόσταση και αποστασιοποίηση.

Για την Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής

Σπύρος Μανδέλος

Βίκτωρας Τσακίρης

Ιπποκράτης Χατόγλου

http://protergatt.wordpress.com/

protergatt@gmail.com

Συνάδελφοι/ισσες

Τις τελευταίες μέρες διαφάνηκε η ανάγκη, αλλά κυρίως, η επιθυμία επικοινωνίας και υπέρβασης του κατακερματισμού και της έλλειψης επαφής μεταξύ μας. Είναι καιρός οι επιμέρους συζητήσεις και ανταλλαγές απόψεων να μετεξελιχθούν σε έναν ευρύτερο, ανοιχτό διάλογο με στόχο τη διερεύνηση των δυνατοτήτων μετεξέλιξης του εγχειρήματος της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων σε κάτι που να εκφράζει περισσότερους/ες από εκείνους/ες που αρχικά συνευρέθηκαν και το διαμόρφωσαν.

Στο πλαίσιο αυτό καλούμε όσους και όσες ενδιαφέρονται, με τις όποιες ενστάσεις και επιφυλάξεις τους, σε μια ανοιχτή συνάντηση αύριο, Πέμπτη, 15 Μαΐου, στις 4:30, στα γραφεία της ΟΤΟΕ (Βησσαρίωνος 9).

Τους και τις συναδέλφους που ζουν και εργάζονται σε άλλες πόλεις τους παρακαλούμε να συμμετάσχουν στο διάλογο μέσω των παρακάτω διαύλων επικοινωνίας:

http://protergatt.wordpress.com/

protergatt@gmail.com

Διεθνές ιστορικό συνέδριο, Σύγχρονη εικαστική έκθεση, Κινηματογραφικό αφιέρωμα

(Μάιος-Ιούνιος, Θεσ/νίκη-Αθήνα) 

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Εκλογές, κόμματα με φρου-φρου και αρώματα

Άρωμα εκλογών. Οι παρατάξεις επαναδραστηριοποιούνται. Κλιμάκιο του Συλλόγου (ή της ΔΗΣΚ, ποιος ξέρει, ούτως ή άλλως αυτές οι δύο έννοιες ήταν ανέκαθεν δυσδιάκριτες σε αυτή την Τράπεζα) βγαίνει μετά από καιρό βόλτα σε καταστήματα. Πλειοδοσία αγωνιστικών συνθημάτων σε μια δημοπρασία για την απόκτηση των πολυπόθητων ψήφων. Κρούσεις, ενίοτε πιεστικές, για να στελεχωθούν ψηφοδέλτια, όσο το δυνατόν πιο πολυάριθμα, ούτως ώστε να δοθεί μια επίφαση «συμμετοχικής δημοκρατίας», που να λειτουργήσει σαν τονωτική ένεση σε μια εκλογική διαδικασία που διαφορετικά θα πραγματοποιούταν σε κλίμα γενικευμένης αδιαφορίας.

Πού είναι η συνέλευση(οέο);

Τακτική γενική συνέλευση μια φορά το χρόνο. Διεκπεραιωτικού χαρακτήρα, με 2-3 επιδερμικές εισηγήσεις, λίγες αντεγκλήσεις επί προσωπικού με αφορμές διαδικαστικού χαρακτήρα, συνοπτική δια βοής έγκριση του απολογισμού και άντε να πάμε σπίτια μας, του χρόνου πάλι. Συμβούλιο καταστημάτων απλά ανύπαρκτο, με εκπροσώπους εκλεγμένους προ εξαετίας, των οποίων φυσικά η συντριπτική πλειοψηφία, αν όχι το σύνολο, έχει αλλάξει μονάδα. Οι αγωνίες, οι φόβοι, οι ελπίδες, οι ιδέες και οι προτάσεις των συναδέλφων μένουν να συζητιούνται ανά δύο στους χώρους δουλειάς κι απ’ το τηλέφωνο. Αποκλεισμένοι από κάθε δυνατότητα παρέμβασης στα ζητήματα που αφορούν τη ζωή μας, τρέχουμε και προσαρμοζόμαστε πίσω από τετελεσμένα.

Έχουμε εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη

Η υπόθεση του ΛΑΚ, για παράδειγμα, βρίσκεται στα χέρια του νομικού μας επιτελείου, το ήθος και την επιστημονική επάρκεια του οποίου κανένας δεν αμφισβητεί. Είναι όμως μια υπόθεση που θα έπρεπε να βρίσκεται και στα δικά μας χέρια. Είναι ένα ζήτημα εργασιακό και κοινωνικό που αφορά βασικούς όρους με τους οποίους μπήκαμε και εργαζόμαστε για την Τράπεζα. Τα ασφαλιστικά μέτρα έρχονται να λειτουργήσουν συμπληρωματικά στη συλλογική δράση, δεν μπορούν να την υποκαταστήσουν. Η εγκατάλειψη κάθε άλλης μορφής δράσης και ο περιορισμός της υπόθεσης σε ένα αποκλειστικά και μόνο νομικό ζήτημα, η μετατροπή της δηλαδή σε μια καθαρά δικαστική διαμάχη, λες και πρόκειται π.χ. για κληρονομικές διαφορές, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι κάνει καλό στην υπόθεσή μας. Εκτός από το ότι απαλλάσσει από ένα διεκδικητικό αγώνα εκείνους που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να αντέξουν το βάρος του.

Κύριε διευθυντά, θέλω μπόνους

Και, μετά το ΛΑΚ, ήρθαν τα μπόνους. Μας ξένισε η όψιμη έκπληξη και δυσαρέσκεια για τις ανισότητες στη διανομή τους. Η θεατρική ατάκα που προηγήθηκε της ανακοίνωσής τους άλλωστε ήταν όσο πιο σαφής γινόταν: «κάποιοι θα πάρετε το μπόνους στις 29 Φεβρουαρίου, οι άλλοι θα το πάρετε στις 30». Η αναζήτηση δικαιοσύνης στη διανομή των μπόνους είναι παντελώς άτοπη από τη στιγμή που αυτή καθεαυτή η θέσπιση αυτού του συστήματος πληρωμής, το οποίο οι εκπρόσωποί μας αποδέχτηκαν επί της αρχής, στοχεύει στην κατάργηση στην πράξη της αρχής της ίσης αμοιβής για ίση εργασία. Η εκ των υστέρων σπέκουλα περί «αξιοκρατίας και διαφάνειας» έγινε για το θεαθήναι και κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα δε θα μπορούσε να έχει –ούτε και είχε άλλωστε.

Η κοινωνία των πωλητών

Και μετά τα μπόνους τι; Μήπως εξατομικευμένοι στόχοι, ατομικές συμβάσεις, ενοικίαση εργασίας, τιμολόγιο παροχής υπηρεσιών, πλασιέ χρηματοοικονομικών προϊόντων με ποσοστά; Εργοδοσία χωρίς υποχρεώσεις και εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα (για την ακρίβεια όχι εργαζόμενοι αλλά «ανθρώπινοι πόροι») στο όνομα της αύξησης της ανταγωνιστικότητας; Ευχαριστούμε, λέμε να μην πάρουμε.

Εμπρός λαέ

Κι η απάντησή σε όλα αυτά; Απεργίες-μνημόσυνα, εάν και εφόσον ασφαλώς τις κηρύξουν ΟΤΟΕ-ΓΣΕΕ, εθιμοτυπικού χαρακτήρα, που αντιμετωπίζονται, όχι ως σημεία κορύφωσης μιας διαδικασίας κινητοποίησης, αλλά σαν πυροτεχνήματα. «Δεν υπάρχει συμμετοχή», λένε. Όντως για να υπάρξει συμμετοχή απαιτείται προεργασία, ενημέρωση, κινητοποίηση, περιφρούρηση, κάτι περισσότερο τέλος πάντων από το πάτημα του enter για την αποστολή ενός μέιλ (στην καλύτερη περίπτωση το μεσημέρι της προηγούμενης, στη χειρότερη στις 12 της ίδιας μέρας για συμμετοχή σε μια στάση εργασίας που προβλεπόταν να ξεκινήσει στις 11). Εκτός αν μιλάμε για το περίφημο «όλοι τα μολύβια κάτω στις 3:15», οπότε γινόμαστε το πρώτο σωματείο στα χρονικά που κηρύσσει στάση εργασίας μετά το τέλος του ωραρίου.

Τα φαυλεπίφαυλα διλήμματα

Φαυλεπίφαυλος, -η, -ο (λόγ.) ο πολύ φαύλος ΣΥΝ. Πανάθλιος, αχρειότατος. [ΕΤΥΜ. μτγν. <φαύλος + επί + φαύλος].

Το λήμμα στο λεξικό του Μπαμπινιώτη, όπου χρειάστηκε να ανατρέξουμε για να αποκωδικοποιήσουμε το περιεχόμενο της φράσης «φαυλεπίφαυλα διλήμματα και ψευδεπίγραφες επιταγές» που αναφερόταν σε πρόσφατη ανακοίνωση του Δ.Σ.. Η αναζήτηση τελικά δεν άξιζε και πολύ τον κόπο. Μια ακόμα ηχηρή κορόνα, κενή περιεχομένου, από τις αρίφνητες από τις οποίες βρίθουν οι ανακοινώσεις. Γραφή με ΚΕΦΑΛΑΙΑ, έντονα και υπογραμμισμένα, κραυγές στο χαρτί, με πατερναλιστικό ύφος. Βαρύγδουπες εκφράσεις, αφόρητοι βερμπαλισμοί, καλολογικά στοιχεία κι επαναστατικά τσιτάτα επιστρατεύονται για να μακιγιαριστεί η αδράνεια και να μοιάζει με αγωνιστικότητα. «Μας διαβάζει κι η εργοδοσία», είναι μια απάντηση που έχει δοθεί. Μόνο που η εργοδοσία υπολογίζει αυτούς που συνοδεύουν τα λόγια και με πράξεις, διαφορετικά μάλλον το διασκεδάζει.

Δρυός πεσούσης

Κι απ’ την άλλη, αυτή η «και καλά» αμείλικτη αλλά στην ουσία εύκολη και ανέξοδη κριτική σε πρακτικές του παρελθόντος και σε προηγούμενες διοικήσεις του Συλλόγου είναι πια τόσο άκαιρη που προκαλεί θλίψη και θυμηδία ταυτόχρονα. Θα είχε αξία εάν διατυπωνόταν τότε που έπρεπε, όταν αυτή ήταν η κρατούσα κατάσταση. Και το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ίσχυε δεν ήταν καθόλου μικρό και όχι τόσο μακρινό ώστε να μην το θυμόμαστε όσοι το προλάβαμε έστω και για λίγο. Θα μπορούσε να έχει έστω κάποια ψήγματα σοβαρότητας εάν συνοδευόταν κι από μια δόση αυτοκριτικής από εκείνους που ήταν οργανικά μέλη και φορείς των πρακτικών που τώρα κατακεραυνώνουν. Τίποτε από αυτά δεν έγινε. Το κυνήγι των φαντασμάτων του παρελθόντος υποκαθιστά την έλλειψη προοπτικής για το παρόν και το μέλλον.

Τις εκλογές τους, τους τις χαρίζουμε

Για να γίνουμε και λίγο συμπαθείς στους εκπροσώπους μας, ξεκαθαρίζουμε ότι δε μας ενδιαφέρει να συμμετάσχουμε στην επικείμενη εκλογοπανήγυρη. Γιατί εμείς πιστεύουμε ότι σε ένα πρωτοβάθμιο σωματείο το Δ.Σ. υπάρχει για να εφαρμόζει τις αποφάσεις της βάσης των συναδέλφων, όπως αυτές λαμβάνονται μέσα από ανοιχτές κι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Τις θέσεις ας τις καταλάβουν αυτοί που τόσο τις ποθούν, η δύναμη δεν πηγάζει από αυτές. Βρίσκεται σε όλους και όλες εμάς που μπορούμε απέναντι σε όλα όσα μας απασχολούν να πάρουμε θέση, να βρεθούμε, να μιλήσουμε, να ακούσουμε και –προπάντων- να δράσουμε. Οι αγώνες δίνονται στους δρόμους και όχι στους διαδρόμους.

Κι αν θέλουν να μας περάσουν ένα κλίμα ηττοπάθειας («δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα») ή αδιαφορίας («ο μισθός να πέφτει και τι μας νοιάζει;»), ας ξέρουν ότι

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΠΟΡΟΥΜΕ

ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΖΕΙ

Επέρχεται συνέχεια

Θα είμαστε εκεί.

_________________________________________________________________

Αυτό το κείμενο γράφτηκε το Μάρτιο του 2008. Όταν, κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων ενάντια στο [αντι-]ασφαλιστικό, μας δόθηκε η ευκαιρία να συναντηθούμε μεταξύ μας και να συζητήσουμε για πρώτη φορά το ενδεχόμενο μιας άλλου τύπου παρέμβασης στα του συλλόγου.

Τότε, θεωρήσαμε ότι οφείλαμε να περιμένουμε, να δούμε τις πιθανές –ουσιαστικές- αλλαγές στην τακτική των υπαρχόντων σχηματισμών, καθώς σκοπός μας δεν ήταν να λειτουργήσουμε ανταγωνιστικά ως προς αυτές, διεκδικώντας ένα μερίδιο από την εκλογική πίτα. [Δυστυχώς] από τότε μέχρι σήμερα τίποτα δεν έχει αλλάξει και το κείμενο, ως είχε, διατηρεί την επικαιρότητά του.

Η κινητικότητα άλλωστε των τελευταίων εβδομάδων, από πλευράς παρατάξεων, έχει χαρακτήρα καθαρά εκλογοκεντρικό: οι συναντήσεις και οι ζυμώσεις με «νέους» και «παλιούς» συναδέλφους γίνονται ενόψει εκλογών, πράγμα που μας κάνει να πιστεύουμε –βάσιμα- ότι την επομένη της εκλογής του νέου ΔΣ κάθε διάλογος θα σταματήσει. Όλοι θα επιστρέψουν στις θέσεις τους, κι οι συζητήσεις για μια «νέα πνοή» στο σύλλογο θα αποτελούν μια θολή ανάμνηση. Θα γυρίσουμε σε ένα πλαίσιο απομόνωσης, χωρίς συναντήσεις και συνελεύσεις, χωρίς ζυμώσεις και συζητήσεις, και τα πράγματα θα συνεχίσουν να γίνονται όπως γίνονταν και μέχρι πριν από μερικές βδομάδες.

Για μας λοιπόν, που μας αφορά η καθημερινότητα που θα [εξ-]ακολουθήσει στους χώρους δουλειάς, γιατί εμείς εκεί θα είμαστε, κι επειδή θεωρούμε ότι τα προβλήματα των εργαζόμενων δεν μπορούν να «επιλύονται» βάσει προσωπικών σχέσεων και διαπραγματεύσεων αλλά πρέπει να αποτελούν αντικείμενο συλλογικών διεκδικήσεων, το να ανοίξει μια διαδικασία επικοινωνίας και διαλόγου μεταξύ μας για τα ζητήματα που μας αφορούν είναι εξαιρετικά σημαντικό κι είναι ο μόνος τρόπος για να διαμορφωθούν νέοι όροι –πραγματικά- συλλογικών διεργασιών.

Καλούμε όλους και όλες τους/τις συναδέλφους που μοιράζονται αυτή την οπτική, να συμμετάσχουν σε μια ανοιχτή συζήτηση, διαδικτυακή καταρχάς, συνεισφέροντας με απόψεις, εμπειρίες, ιδέες, προτάσεις, για να διαμορφώσουμε από κοινού τη συλλογική στάση μας απέναντι στις εξελίξεις, χωρίς κομματικές εξαρτήσεις, φωτισμένες καθοδηγήσεις και προκαθορισμένα πλαίσια.

Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής